ԵԴ1/2682/01/25

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


26 սեպտեմբերի 2025թ․ ք.Երևանում

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)

նախագահությամբ
դատավոր՝ Մ․Արամյանի
քարտուղարությամբ՝ Մ.Գևորգյանի
մասնակցությամբ`
հանրային մեղադրող՝ Լ․Քոչարյանի
մեղադրյալ՝ Բ.Գրիգորյանի
պաշտպան՝ Էդ․Աղաջանյանի
տուժող՝ Ե․Շպակի

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Բախշի Լավրենտի Գրիգորյանի /ծնվել է 18.10.1995թ., հայ, ՀՀ քաղաքացի, ծնված՝ Արցախի Հանրապետության Թաղավարդ /Մարտունի/ համայնք, հաշվառված՝ ՀՀ Արարատի մարզ Վեդի համայնքի Վանաշեն բնակավայրի Մաշտոցի փողոց տուն 5/։

Դատավճռի նկարագրական մաս.
2024 թվականի սեպտեմբերի 12-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 12166624 քրեական վարույթը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 13-ին թիվ 12166624 քրեական վարույթով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների ի հայտ գալու վերաբերյալ քննիչի հաղորդման հիման վրա ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 12167024 քրեական վարույթը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 12166624 և թիվ 12167024 քրեական վարույթները միացվել են և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 12166624 քրեական համարի ներքո:
2024 թվականի սեպտեմբերի 14-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով նախաձեռնվել թիվ 12167324 քրեական վարույթը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով նախաձեռնվել թիվ 12170724 քրեական վարույթը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 30-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 12166624 և թիվ 12167324 քրեական վարույթները միացվել են և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 12166624 քրեական համարի ներքո:
2024 թվականի սեպտեմբերի 30-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 12166624 և թիվ 12170724 քրեական վարույթները միացվել են և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 12166624 քրեական համարի ներքո:
2024 թվականի նոյեմբերի 29-ին թիվ 12166624 քրեական վարույթի նախաքննության օրինականության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող դատախազն որոշում է կայացրել Բախշի Լավրենտի Գրիգորյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2025 թվականի հուլիսի 21-ին Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազությունից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 12811825 նախաքննական համարով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Բախշի Լավրենտի Գրիգորյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2025 թվականի հուլիսի 21-ին դատավորների միջև գործերի բաշխման էլեկտրոնային մակագրության համակարգի միջոցով թիվ ԵԴ1/2682/01/25 քրեական գործը մակագրվել է ինձ:
Գործը ինձ է հանձնվել 2025 թվականի հուլիսի 23-ին:
Բախշի Լավրենտի Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրվել հանրորեն վտանգավոր այն արարքի կատարման համար, որ նա «2024թ. սեպտեմբերի 11-ին՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ծովակալ Իսակովի պողոտայի 6 հասցեում գտնվող «Կիլիկիա» ավտոկայանի տարածքում ծանոթացել է այնտեղ գտնվող Ուկրաինայի Հանրապետության քաղաքացի Ելիզավետա Սերգեյի Շպակի հետ: Վերջինիս հետ զրույցի ընթացքում, տեղեկանալով, որ նա մատչելի հյուրանոց է փնտրում այդ հարցում նրան օգնելու համար Բախշի Գրիգորյանը Ելիզավետա Շպակի հետ նախևառաջ գնացել է Երևան քաղաքի Իսակովի փողոցի 3/13-րդ հասցեում գտնվող «Ալեքս» հյուրանոցային համալիր, ապա այլ հյուրանոց գտնելու համար այնտեղից նրա հետ գնացել է Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանում գտնվող հյուրանոցներից մեկը: Նշված հյուրանոցում ազատ տեղ չլինելու հանգամանքը պարզելուց հետո Բախշի Գրիգորյանը և Ելիզավետա Շպակը ոտքով գնացել են Արցախի փողոց: Այդ ընթացքում իր մոտ ծագած՝ Ելիզավետա Շպակից ավազակությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորության մեջ ընդգրկված գործողությունների կատարման համար Բախշի Գրիգորյանը Ելիզավետա Շպակը ուղեկցել է Երևան քաղաքի Արցախի փողոցի 20/1 շենքին հարակից՝ կողմնակի անձանց տեսադաշտից դուրս գտնվող տարածք, որտեղ, ձեռքերով հարվածներ հասցնելով Ելիզավետա Շպակի մարմնի տարբեր մասերին և գետին գցելով՝ նրան պատճառել է ձախ արմնկահոդի շրջանի քերծվածքի, աջ դաստակի 1-ին մատի հիմային ֆալանգի հիմքի եզրային, պոկումային, տեղաշարժով կոտրվածքի ձևով մարմնական վնասվածքներ (առողջությանը միջին ծանրության վնաս, առողջության տևական քայքայումով), ապա Ելիզավետա Շպակի հագուստի գրպանից հանելով՝ վերցրել է նրան պատկանող 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Ռեդմի» բջջային հեռախոսը և հափշտակել է այն՝ Ելիզավետա Շպակին պատճառելով զգալի չափի գույքային վնաս:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ՝ Բախշի Լավրենտի Գրիգորյանին մեղսագվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարում»։

Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատերելի ապացույցներ
Տուժող Ելիզավետա Շպակը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Մեղադրյալի հետ 2024 թվականին ծանոթացել եմ Կիլիկիա ավտոկայանում, արդեն մութ էր ինձ մոտեցավ մի տղամարդ, մենք խոսեցինք բնակության վայրի հետ կապված, խոսակցությունը մի քիչ երկարեց, նստեցինք խոսեցինք, որ պատասխանողը մատչելի բնակության վայր գիտի, առաջարկեց ինձ տաքսիով գնալ, սակայն ես հրաժարվեցի, քանի որ կասկածելի էր։ Մենք քայլեցինք մինչև Արցախի փողոց և այդտեղ դեպքը եղավ։ Մի հյուրանոց մեզ մերժեց, քանի որ գինը բարձր էր։ Հետո ինձ նա ուղեկցեց մի տեղ, որը նրան ծանոթ էր, դա անմարդաբնակ տեղ էր։ Արդեն գիշերվա ժամ էր, մարդ չկար, ես թեքվեցի և նա իր ամբողջ մարմնով հարձակվեց ինձ վրա, հարվածներ հասցրեց, կապտուկներ չունեի, սակայն գիպս են դրել, ես ընկա, նա ուզում էր հեռախոսը և պայուսակը, սակայն ես հրաժարվեցի տալ որևէ մեկը։ Նա գիտեր որտեղ էր իմ հեռախոսը, որը գրպանումս էր, նա դա վերցրեց ու փախավ։ Ես փորձեցի նրան հասնել, սակայն չհասա։ Արդյունքում ես վազեցի դեպի հացի արտադրամաս, որ ոստիկանություն զանգահարեմ, սակայն աշխատողը հրաժարվեց զանգահարել ոստիկանություն, փողոցում մի տղամարդ զանգահարեց և պարեկները ինձ տարան բաժին, որ ես հաղորդում տամ։ Ինձ տարել են հիվանդանոց և 3 շաբաթ չեմ կարողացել շարժվել։ Մեղադրյալն է մոտեցել ինձ, ես քայլում էի, երբ մոտեցավ, չեմ հիշում, ներկայացավ թե ոչ, հետո իր անունը պարեկների մոտ իմացա։ Երբ միասին քայլում էինք, նա հեռախոսս տեսել է, երբ ես դա հանել եմ խոսելու համար։ Երբ նա հարձակվել է ինձ վրա, ես օգնություն եմ կանչել։ Ես ընկել եմ նրա մանիպուլացիաների պատճառով, ուզում էր պայուսակս վերցնել, սակայն ես պահել եմ։ Երբ իմ հեռախոսը նրա ձեռքին էր նա միանգամից փախավ, ես հասցրի միայն գոռալ, որ կանգնի, պատասխան չեմ լսել։ Բացի տան վարձակալության թեմաներից այլ թեմաներ մենք չեմ հիշում խոսել ենք, թե ոչ, կարծես թե խոսել ենք աշխատանքի մասին։ Այն թե հափշտակությունների վերաբերյալ ինչ խոսակցություններ են եղել, կասեմ, որ այնպիսի տպավորություն էր, որ նա հափշտակություններ է կատարում և կարող է ես էլ նրա հետ անեմ։ Իմ հեռախոսը «Ռեդմի 8» էր։ Ես մի հեռախոս եմ ունեցել։ Կիլիկիա ավտոկայան էի եկել, որ գնայի, սակայն, քանի որ ես կորցրել էի կարևոր իր իմ մոտից, ես փնտրում էի։ Ես Վանաձորում էի ապրում, այդ իրը կորցնելը ինձ ստիպեց, որ ես մնայի։ Փախստականների պայմաններ էր դրել, որ ես պետք է կացության վայր գտնեմ և աշխատանք։ Իմ մոտ այդ ժամանակ եղել է 30․000 ՀՀ դրամ, որի մասին մեղադրյալը չի իմացել, եթե իմանար, կվերցներ։ Երբ ես ասացի, որ կացության վայր եմ փնտրում, սակայն դրա մասին ես մեղադրյալին չեմ ասել, սակայն նա ինձ թանկ վայրեր էր տանում։ Կիլիկիա ավտոկայանից մինչև Արցախի փողոց 12-13 կմ է, մենք երկուսով քայլել ենք, սակայն, քանի որ ես կասկածներ ունեի նրա հետ քայլում էինք կամեռաների մոտով։ Խոսակցության ընթացքում մեղադրյալը չի առաջարկել ինձ, ես էլ նրան չեմ առաջարկել վաճառեմ, որ նա գնի իմ հեռախոսը, քանի որ դա ինձ համար շատ կարևոր էր։ Դեպքից հետո մենք չենք հանդիպել մեղադրյալի հետ, մենք փորձել ենք նրա հետ խոսել։ Ես իմ սիմ քարտը չեմ արգելափակել, հեռախոսն էլ չէր անջատել, մենք էլ նրան զանգել ենք։ Մարդիկ կային ովքեր ինձ աշխատանք էին առաջարկում, իրենք կապվել են և խոսել են նրա հետ, սակայն չգիտեմ ինչ են խոսել։ Առաջին անգամ մենք պետք է հանդիպեինք «Ռոսիա» մոլի մոտ, որ հեռախոսը վերադարձնի, սակայն նա չեկավ։ Ես միտումնավոր չէի արգելափակել համարը, որ կարողանանք գտնել նրան։ Ովքեր ինձ աշխատանք էին առաջարկել, իրենք են զանգահարել իրենց հեռախոսով, քանի որ ես հեռախոս չունեի։ Ես հնարավոր է զանգած լինեմ, սակայն նա ինձ չէր պատասխանում, նաև քարտն ակտիվ էր ու լինում էր օնլայն։ Այն, թե ինչու նա չէր անջատել հեռախոսը, կասեմ, որ նա օգտագործում էր իմ համարն, իր ծանոթների և ընկերների հետ կապի մեջ լինելու համար իմ կարծիքով։ Ես իմ հեռախոսը չեմ նվիրել նրան։ Երկրորդ անգամ նա պետք է գար Սասունցի Դավիթ կայարան հեռախոսը տալու համար, սակայն չի եկել, ոստիկանները տեղյակ չեն եղել այդ հանդիպման մասին, ես ինքս եմ դա պլանավորել։ Թե ով է խոսել մեղադրյալի հետ, կասեմ, որ եղել է հայ ազգային մարզիկներից, Վիլհեմ Շանգարյանն է եղել կարծես թե, նա փորձում էր ինձ օգնել, քանի որ նա հեռախոս ուներ, ես էլ չունեի հեռախոս։ Նա ասում էր, որ ես նրան գումար եմ պարտք, 5000 ՀՀ դրամ, երրորդ անգամ, որ այդ մարդիկ զանգեցին մեղադրյալին, որ նա իմ հեռախոսը բերի, այդ ժամանակ է ասել, որ ես իրեն գումար եմ պարտք, ինձ վատ բառեր է ասել, այդ մարդիկ էլ հավատացել են, որ ես ոչնչություն եմ և ինձ ծեծել են, իր ասածի հիման վրա։ Ես մեղադրյալին նախկինում չեմ ճանաչել, երբ ծանոթացել ենք, նա սկզբից ինձ անուն չի ասել, ոստիկանների միջոցով ենք նրա անունը իմացել, հնարավոր է այլ անունով է ներկայացել։ Նրա հետ երեկոյան 20։00-ից հետո ենք եղել երևի թե 2 ժամ, այդ ընթացքում մենք մտել ենք «Ռոսիա» մոլի մոտակայքում եղած հոսթել, ուշ ժամի ենք մտել։ Կիլիկիա ավտոկայանից գնացել ենք դեպի «Ռոսիա» մոլ ոտքով, կենտրոնական փողոցով ենք գնացել միասին։ Նա ինձ ուղեկցեց մութ տեղանք, այդ տարածքը նրան ծանոթ էր։ Ես տեսողական խնդիր ունեմ՝ աստիգմատիզմ, սակայն դեմքերը ես հստակ տարբերակում եմ, հիշում եմ։ Ես մեղադրյալին հիշել եմ ձեռքի նակոլկաներով, միագույն նակոլկա էր, երկար, մեծ նակոլկա էր, այլ հատկանիշներ ձեռքերին չեմ հիշում, սակայն նակոլկան մեծ կապույտ նկար էր, հստակ նկարը չեմ հիշում, սակայն հաստատ կար, մութ էր, հստակ՝ ինչ նկար էր, չեմ հիշում։ Նրա հետ ինչ ենք խոսել, չեմ հիշում մանրամասնորեն։ Դեպքից ավելի քան մեկ ամիս անց ես նոր ես իմ սիմ քարտը բլոկավորել եմ, ինձ ասացին այդ ժամանակ, որ նա զանգեր է կատարել իր բարեկամներին և այլ մարդկանց։ Առաջին անգամ ասել է, որ նա այդ հեռախոսը գտել է, հետո արդեն ասել է, որ ես պետք է գումար տամ, նոր ինքը վերադարձնի այդ հեռախոսը։ Առաջին անգամ իմ գործատուն է զանգահարել նրան՝ մալականների ընտանիքից էին զանգահարել։ Այն թե ինչու պայուսակը չէր վերցրել, այլ միայն հեռախոսն էր վերցրել, նա երկուսը միասին չէր կարողանում վերցնել, այդ պատճառով միայն հեռախոսը տարավ, նա մտավ իմ գրպանը և վերցրեց հեռախոսը, այդ ժամանակ ես ընկա, գիպս են դրել, նա ինձ չհրեց, հստակ չեմ հիշում այդ պահը, սակայն սկզբից նա ցանկանում էր բերանս փակել, սակայն աչքիս կպավ, նա ինձ չէր հարվածում, ուղակի ցանկանում էր բերանս փակել, դիտավորությամբ չէր հարվածում, որ ես վնասվածք ստանայի, նա ուզում էր իմ բերանը փակել, որ չգոռամ։ Ես չեմ հիշում՝ ինձ հրել է կամ քաշել է, ես հիշում եմ, որ ձեռքերս սեղմել է, չեմ հիշում կամ դուրս էր ընկել մատս կամ ճաքել էր, դա եղել է հարվածի հետևանքով, որից հետո նա փորձել է ինձ պինդ բռնել, ես պինդ հեռախոսս էի բռնել, սակայն չեմ հիշում հստակ, ինչպես է եղել։ Ես պնդում եմ, որ իմ կամքին հակառակ մեղադրյալը վերցրել է իմ հեռախոսը, ես նախաքննության ընթացքում չեմ տեսել իմ հեռախոսը»։
Դատաքննության ընթացքում կողմերը չներկայացրեցին միջնորդություն տուժողի նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելու վերաբերյալ:
Մեղադրյալ Բախշի Գրիգորյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Օրը չեմ հիշում, երբ տուժող Շպակին տեսա: Ասաց, որ ամուսնու հետ է վիճել և կացարան է փնտրում։ Ասաց, որ երկու հեռախոս ունի և ցանկանում էր մեկը վաճառել, սակայն շատ էժան գումարով ուզեցին, անցումի տակ տեղ կար հեռախոսների, նա էլ չվաճառեց։ Ուշ ժամ էր, գնացինք «Ալեքս» հյուրանոց, սակայն գումարը չհերիքեց, քայլում էինք, հյուրանոց էինք փնտրում։ Մի տեղ նորից հարցրինք հեռախոսը վաճառելու համար, սակայն նորից քիչ գումար առաջարկեցին, չհամաձայնեց նա, հետո ես նրան առաջարկեցի, որ գնեմ իր հեռախոսը, մոտավորապես 15.000 ՀՀ դրամ հեռախոսի համար եմ վճարել, 2000 ՀՀ դրամ էլ հեռախոսահամարի համար։ Դրանից հետո, քանի որ նա անձնագիր չուներ, ինձ խնդրեց, որ ես իր համար տոմս գնեմ գնացքի, որ գնա Դիլիջան, սակայն ես ասացի, որ նա չի կարող իմ գնածով գնա, խորհուրդ տվեցի, որ գնի գնա Արմավիր, քանի որ Արմավիրը առանց տոմսի է, նրանից հետո ինչպես կցանկանա։ Նա ինձ խնդրեց, որ գնանք «Տեցի կռուգ»-ի հյուրանոցները, քանի որ այնտեղ ավելի էժան է, մենք քայլեցինք, արդեն ոչ թե հիմնական ճանապարհով, այլ ավտոգծով, քայլեցինք, «դիվան» կար տարածքում, ասաց, որ ուզում է մի քիչ հանգստանալ, դրանից մի քանի մետր այն կողմ, գնացքների կանգառ կար, մի քիչ մնացինք, հետո ասաց, որ սոված է, գնաց, հաց գնեց, կարծես թե, ես մնացի իր իրերի մոտ, ետ եկավ, ասաց, որ ուզում է մնա այդտեղ, որ գնա հետո, մենք ետ եկանք, ես Արմավիրի տոմս գնեցի, տվեցի իրեն, հենց դրամարկղի մոտ նրան հաջողություն մաղթեցի ու գնացի, նա չեր կարող տոմս գնել, քանի որ անձնագիր չուներ, իսկ Դիլիջան գնալու համար, եթե տոմս ենք գնացքի գնում, անձնագիր է պետք։ Հետագայում ես նրան հանդիպել եմ 15-20 օր հետո Սուրբ Սարգիս եկեղեցու մոտ, 5-10 րոպե հետը խոսել եմ ու գնացել եմ։ Հետագայում ինձ բերման են ենթարկել ու տարել բաժին, քանի որ հետախուզման մեջ եմ եղել, իբրև դատական նիստին չներկայանալու համար։ Ելիզավետա Շպակին նախկինում չեմ ճանաչել։ Կիլիկիա ավտոկայան ես եկել էի Արմավիր քաղաքից, պիտի գնայի Արցախի պողոտա, որվհետև այնտեղ եմ ապրում և աշխատում, հասցեն հստակ չեմ հիշում, բայց ոնց որ թե Արին Բերդ 15 էր։ Ես ավտոկայանից դեպի Արցախի պողոտա պիտի գնայի տրանսպորտով։ Արմավիրի տրանսպորտից իջել էի, ծխում էի, Շպակը մոտեցավ, մտածում էր, որ ես տեղացի եմ ու տեղերը լավ գիտեմ։ Այն թե ինչու ոտքով այդքան գնացինք, կասեմ, քանի որ նույն կարգավիճակում էինք, երկուսս էլ տեղահանված էինք, ես ցանկանում էի նրան օգնել և այդպես գնացինք «Ալեքս» հյուրանոց առաջինը։ Այն թե ես գիտեի, որքան գումար կա իր մոտ, կասեմ, որ այո, նա ասել էր, որ իր մոտ մոտավորապես 35000-40000 ՀՀ դրամ կար։ Շպակի մոտ իր անձնական իրերն էին, իր պայուսակի մեջ էր։ Իմ ձեռքին կար պայուսակ, որը Շպակն էր, առաջարկեցի օգնել, տվեց, այդ գումարն էլ այդ պայուսակի մեջ էր։ Մենք Կիլիկիա ավտոկայանից անցումով անցել ենք, գնացել «Ալեքս» հյուրանոց, որը ավտոկայանից մոտավորապես 200 մետր է հեռու՝ ձորի մեջ, այդտեղից դուրս եկանք, նստել ենք տրանսպորտ 5-րդ համարի տրանսպորտով, իջանք Գինու գործարանի մոտ՝ այդտեղ հյուրանոցներ կային, դրանք մտանք, հետո գնացինք ոտքով Ռոսիա, այնտեղ Գումի շուկայի մոտ քոթեջներ կային, հարցրինք, հետո եկանք Սասունցի Դավիթ ավտոկայան, ոտքով էինք գնում, որ մտնեինք, հարցնեինք հյուրանոցները։ Լուսավոր չէր, շատ ճանապարհները մութ էր։ Ամբողջ ընթացքում Շպակի պայուսակը ինձ մոտ է եղել, ես կարող էի դա չվերդարձնել, սակայն նման մտադրություն չեմ ունեցել։ Ես իմ մոտ հեռախոս ունեցել եմ, «կնոպչնի Նոկիա» հեռախոս էր։ Շպակի մոտ 2 հեռախոս է եղել՝ ես տեսել եմ, նա այս միուսն է առաջարկել, որ գնեմ։ Ես եմ նրան առաջարկել, որ գնեմ։ Քայլելու ընթացքում մենք ոչ միայն հյուրանոց էինք փնտրում այլ նաև հեռախոսը նորմալ գնով վաճառելու վայր էինք փնտրում։ Երկու տեղ հիշում եմ հստակ, որ առաջարկել ենք հեռախոսը վաճառենք, առաջին անգամ Կիլիկիա ավտոկայանի անցումի տակ, երկորդը Սասունցի Դավիթ կայանում, ես էի մոտենում խոսում, այն հեռախոսն էինք առաջարկում որը ես գնեցի հետագայում։ Հենց սկզբից էլ նա մտադրված էր վաճառել այդ հեռախոսը, քանի որ իր գումարը քիչ էր։ Երկու հեռախոսն էլ իր գրպանում էր։ Ես Երևան էի եկել էժան տարբերակով հեռախոս գնելու համար և նա էլ առաջարկեց, ես էլ գնեցի։ Այն հարցին, թե արդյոք ես չունեի համար, ինչու եմ նաև համարը գնել, կասեմ, քանի որ իմ համարը 097-ով համար էր, իսկ Շպակը 044-ով կարծես թե, դրա համար դա էլ գնեցի։ Շպակի հետ Սուրբ Սարգիս եկեղեցու մոտ եմ հանդիպել, գնացել էի պատարագի, նրան տեսա։ Այն որ տուժողն ասել է, որ զանգել է ինձ, կասեմ, որ այո, նման բան եղել է, զանգել է, սակայն ասել է, որ «այքլաուդ»-ն է ուզում վերականգնել, հետո մի տղա վերցրեց, իր հետ պայմանավորվեցինք, որ 2 օր ժամանակ տա, որ ես նոր համար վերցնեմ ու այդ խնդիրը լուծենք։ Հետո մի անգամ էլ է զանգել իր նկարների համար, մեկ անգամ էլ զանգահարեց, սակայն մի տղա խոսեց, լեզվակռիվ եղավ, նրա նպատակը նկարներն էր։ Հեռախոսը հետ վերադարձնելու որևէ թեմա չի եղել, հիմնականում նկարների և «այքլաուդը» վերադարձնելու մասին էր խոսակցությունը։ Շպակի հետ այլ խոսակցություն չի եղել։ Շպակի վրա որևէ վնասվածք չեմ տեսել, միայն աչքի վրա է, որ ուռածություն կար՝ ասաց, որ հիվանդության պատճառով էր։ Այն ժամանակ երբ պատահական հանդիպեցինք, ուշադրություն չեմ դարձրել վնասվածքներ ուներ, թե ոչ։ Մինչև այս դեպքերը ես քարտաշությամբ էի զբավում՝ աշխատում։ Շպակից հեռախոսը գնելուց հետո իմ հեռախոսն իմ մոտ է եղել, հիմա քրոջս տանն է։ Երբ ինձ ձերբակալել են իմ հեռախոսները հափշտակել էին, դրա համար երկուսն էլ ձերբակալվելու ժամանակ չի հայտնաբերվել։ Շպակին ներկայացել եմ Բախշի անունով, քանի որ իմ անձնագիրն էլ տեսել է, այն որ նա ասում է, որ ես իր մոտ Բորիս անունով եմ ներկայացել, կարծում եմ թյուրիմացություն է եղել, ես նրան իմ անունով եմ ներկայացել։ Այն թե ինչու որոշեց գնալ Դիլիջան, կասեմ, քանի որ այստեղ չգտանք նորմալ կացարան, որոշեց գնալ Դիլիջան, քանի որ այնտեղ բնակվել էր։ Այն թե ինչու ես ավել գումար տվեցի և հեռախոսը գնեցի, կասեմ, քանի որ մեզ 5000 ՀՀ դրամ էին առաջարկում, որ գնեն դա ու որպես «զապչաստ» օգտագործեն, քանի որ փաստաթղթերը Շպակի մոտ չէր։ Այն թե ինչու 2 օր պայմանավորվածություն ունենալով հանդերձ ինձ նորից զանգահարեցին, կասեմ, քանի որ դեռ այդ 2 օրը չէր լրացել, ինձ նորից զանգահարեցին, խոսում էր տղա արկոհոլի ազդեցության տակ ու սկսեց ինձ հայհոյախառը արտահայտություններ անել, ես ասացի, որ ինձ չանհանգստացնի էլ, քանի որ եթե հարկ լինի հեռախոսի տերը ինձ կզանգի։ Ելիզավետա Շպակի իրերը իմ մոտ էին այո՛, իր անձնական իրերն էր, զարդատուփ, անձնական այլ իրեր ու կոնֆետներ, այն թե ինչպես տեսա, որ զարդատուփ էլ կա, կասեմ, երբ ուզում էր ինձ գումար տալ ծխախոտ գնելու համար, այդ ժամանակ բացեց պայուսակը ու ես տեսա։ Թշնամական որևէ հարաբերություններ չենք ունեցել Շպակի հետ։ Փորձագետի արձանագրության մասին կասեմ, որ Շպակը հայտնել է, որ իրեն հետագայում 2 անձ ծեծի են ենթարկել, հնարավոր է դրանից հետո է նա գնացել փորձաքննության, ես նրան, երբ տեսել եմ, նրա վրա որևէ վնասվածք չեմ տեսել, միայն աչքի հատվածն է եղել ուռած, որն էլ ի ծնե այդպես է եղել։ Բազմոցը, որ նշեցի Արցախի պողոտայի հետևի հատվածում էր, գնացքների կայանի մոտ։ Ես տեսախցիկների տակ գումարը տվել եմ Շպակին ու թողել եմ նրան տեղում և գնացել, այն թե ինչու է Շպակը հենց դեպքի օրը հաղորդում տվել իմ վերաբերյալ, կասեմ, որ ես կարծում եմ, որ նա խաբեբա է ու նման ձևով ցանկանում էր գումար շորթեր տարբեր անձանցից։ Կիրովական գնալու համար գնացքի տոմս գնելու համար ինձ ասել են, որ անձնագիր է պետք, գիշերվա ժամին գնացքի կայարանը բաց էր, 24 ժամ աշխատում է ու տոմս գնել էլ է հնարավոր։ Այն հարցին, թե արդյոք հնարավոր չէր այլ հեռախոսը գնել ավելի թարմ, կասեմ, որ ինձ դա ավելի հարմար տարբերակ էր, քանի որ հեռախոսահամար էլ կար։ Այն որ փորձաքննության ժամանակ ֆիքսել են, որ մատը կոտրված է և կան վնասվածքներ, դրա մասով կասեմ, որ չգիտեմ՝ ինչպես է եղել։ Այն որ Շպակը այլ համարներով էր ինձ զանգում, այն փաստով հանդերձ, որ ուներ երկրորդ հեռախոս, կասեմ, որ չգիտեմ՝ ինչու էր այդպես անում։ Այն, որ ես Շպակի համարը վերցրել էի զանգերի համար, սակայն արձանագրվել է, որ զանգեր չկա, միայն հոկտեմբերի 10-ից է սկսվում զանգերի շղթան, կասեմ, որ այդ համարը հիմնականում օգտագործում էի տելեգրամ, ոցապով զանգեր կատարելու համար։ Տուժողի երկրորդ հեռախոսը սմարտֆոն էր, քարտ էլ կար, տեսել եմ, որ գործողություններ կատարում էր այդ հեռախոսով, սակայն զանգ չեմ տեսել, որ կատարի, այլ մանրամասներ չգիտեմ հեռախոսի մասով։ Շպակի մոտ իմ հիշելով այլ պայուսակ չկար, այն էր միայն, որը իմ մոտ էր։ Ես նրա համար Արմավիրի գնացքի տոմս եմ գնել, նա այնտեղից էլ իր ասելով պիտի գնար Դիլիջան, քանի որ նա լավ չէր խոսում հայերեն, դրա համար ես նրան օգնեցի, նա ինձ գումարը տվեց իր տոմս գնելու համար, ես նրան հեռախոսի գումարը տվեցի, 2000 ՀՀ դրամ էլ տվեցի քարտի համար, հետո այդտեղից ես գնեցի տոմս, որ նա գնա Արմավիր, այդ ամենը եղել է կայարանում, հենց դրամարկղի մոտ։ Չգիտեմ իրականում գնացք Դիլիջան գնում է, թե ոչ և ինչպես նա Արմավիրից պետք է գնար, ևս չգիտեմ: Քանի որ ամբողջ ճանապարհին չենք կարողանում վաճառել, ես նրան առաջարկեցի 15000 ՀՀ դրամով, նա էլ համաձայնեց, այն թե ինչու քիչ չտվեցի հեռախոսի համար, կասեմ, որ չուզեցա առիթից օգտվեմ և քիչ վճարեմ։ Նորմալ մենք բաժանվել ենք, ոչ մի բան այլ չի եղել։ Ես ամենասկզբից եմ տեսել, որ իր մոտ հեռախոս կա։ Այն, թե ինչու եմ մենակ մտել հյուրանոց, կասեմ, որ նա դրսում սպասում էր, ես էլ մտա, որ իմանամ ազատ համար կա թե ոչ, դուրս եմ եկել։ Ինձ ասում էին, որ ես ինտերնետով նկարները ետ բերեմ, ես էլ ասեցի, որ ես հեռախոսի մասնագետ չեմ ու չեմ կարող վերականգնել, սկսեցին վատ խոսել ինձ հետ, ես էլ հեռախոսը անջատեցի, որ նրանց մակարդակին չիջնեմ, ասել եմ, որ եթե խնդիր կա, հեռախոսի տերը կապի դուրս կգա ինձ հետ։ Շպակի հեռախոսահամարը երկար ժամանակ օգտագործել եմ, 1 ամիս հետո հեռախոսահամարը նա վառել է, սակայն «այքլաուդ»-ը մինչև հիմա նույնն է։ Հեռախոսահամարները, որոնց զանգ է եղել, բոլորը չէ, որ ես եմ կատարել, մի քանիսն է, որ ինձ ծանոթ է, 097-ով համարները իմ համարներից է, որոնց զանգել եմ, հնարավոր է համարներ լինեն, որ չհիշեմ։ Այն ժամանակ, երբ Շպակը զանգել էր, դեռ չէր վառել համարը, զանգել էր հեռախոսազանգով, ոցապով էլ, եթե չեմ սխալվում, գրել էր։ Այդ համարը ես հիմնականում գործնական էի օգտագործում, Շպակը ասել էր, որ այդ համարը վառելու է, ես էլ սպասում էի, որ վառի, ինձ էլ երկար ժամանակով չէր, որ պետք էր համար, գիտեի, որ վայբեռ, ոցապ մնում է, դրա համար էլ պահում էի։ Նոր համար չէի ուզում վերցնել, քանի որ այլ Մասիսում և Աբովյանում ես այլ գործերով նորից մեղադրյալ եմ: Տեսագրություններում երևացող անձը ես եմ: Իմ մոտից հայտնաբերված բջջային հեռախոսը այն նույն հեռախոսն է, որը պատկանել է տուժողին»։
Հաշվի առնելով, որ դատաքննության ընթացքում հնարավոր չի եղել ապահովել վկա Սուրեն Հովհաննիսյանի ներկայությունը, Դատարանը որոշեց հրապարակել վերջինիս նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի՝ Սուրեն Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ Բախշի Գրիգորյանը հաճախել է իր տնօրինության տակ գտնվող գիշերային ակումբ, որտեղից էլ ինքը նրան ճանաչում է, որի հետ ունեցել է նաև անմիջական շփում։Վ.Թ /47-48/ 1-ին հատոր
(Ցուցմունքների սղագրում, ամբողջականը տես դատական նիստերի ձայնագրությունում:)
Գրավոր ապացույցներ.
Դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ դեպքի վայր է հանդիսացել Երևան քաղաքի Արցախի պողոտա 20/1 շենքի հարակից տարածքը, բնակելի տներ առկա չեն եղել, բացակայել է լուսավորությունը, որտեղ Ելիզավետա Շպակը մատնացույց անելով ավտոտնակների մոտ դրված բազմոցը, հայտնել է, որ Բորիս ներկայացած իր բջջային հեռախոսի հափշտակությունը սկսել է բազմոցի մոտ, որ իրեն հրել է բազմոցի վրա, փորձել է փակել շնչառությունը, սեղմել է բազմոցին՝ բռնելով ձեռքերը, որից հետո պահանջել է հեռախոսը կամ պայուսակը, ինքն այդ ժամանակ դիմադրել է, որից հետո քայլել է ավտոտնակի անկյունային հատված, Բորիսն այդ ժամանակ փորձել է գրպանից հանել բջջային հեռախոսը, հարվածներ է հասցրել իր դեմքին, մեջքին, որից ինքն ընկել է գետնին, այդ ժամանակ նա գրպանից հանել է բջջային հեռախոսն ու դիմել փախուստի:Վ.Թ /23-27/ 1-ին հատոր
Նախաքննության ընթացքում Երևան քաղաքի Իսակովի պողոտա 3/13 հասցեում գործող հյուրանոցից տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունները վերցնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ հյուրանոցի անվտանգության աշխատակից Ա.Գևորգյանը տրամադրել է թիվ 12166624 քրեական վարույթին վերաբերելի թվով 2 տեսագրությունները՝ 2 ֆայլ, «HONOR 20S» բջջային հեռախոսի մեջ փոխանցելու եղանակով: Վ.Թ /32Ա/ 1-ին հատոր
Նախաքննության ընթացքում տուժող Ելիզավետա Շպակի մասնակցությամբ Երևան քաղաքի Իսակովի պողոտա 3/13 հասցեում գործող հյուրանոցից վերցված տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունների զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 25 վայրկյան տևողության «video1» ֆայլի տեսագրությամբ երևում է, որ փողոցում Ելիզավետա Սերգեյի Շպակը և մի տղամարդ քայլում են միասին, ով ըստ տուժողի հայտարարության՝ հանդիսանում է Բորիսը, ով ներկայանալով նշված անունով հայտնել է նաև, որ Ղարաբաղից է, որ տվյալ անձն իրեն առաջարկել է ավելի էժան բնակության վայր գտելու հարցում օգնություն ցուցաբերել:
26 վայրկյան տևողության «video2» ֆայլի տեսագրությամբ երևում է, թե ինչպես է Բորիս ներկայացած անձը ներս մտնում, մոտենում ընդունարանին, զրուցում ու դուրս գալիս: Տուժող Ելիզավետա Շպակը հայտնել է, որ այդ ժամանակ ինքը նրան սպասել է փողոցում, իսկ Բորիս ներկայացած անձը ներս է մտել Հոսթելում ազատ համարի առկայությունը և պայմանները հարցնելու համար, որից հետո դուրս է եկել ու իրեն, ստույգ չի հիշում, թե ինչ է ասել, ասել է կամ տեղ չկա, կամ թանկ է, որ հոսթելից դուրս գալուց հետո իրենք քայլել են Արցախի պողոտա, որտեղ էլ տեղի է ունեցել դեպքը՝ հաստատելով, որ տեսագրությունում պատկերված անձը նույն Բորիս ներկայացած անձն է, ով բռնություն գործադրելով հափշտակել է իր «REDMI» մոդելի բջջային հեռախոսը և դիմել փախուստի: Վ.Թ / 33 / 1-ին հատոր։
Նախաքննության ընթացքում վկա Սուրեն Հովհաննիսյանի մասնակցությամբ Երևան քաղաքի Իսակովի պողոտա 3/13 հասցեում գործող հյուրանոցից վերցված տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունների զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Սուրեն Հովհաննիսյանը հայտարարել է, որ 26 վարկյան տևողության տեսագրությունում երևացող արական սեռի տղամարդուն ճանաչում է, որ նա հանդիսանում է Բախշի Գրիգորյանը, ով հաճախում է իրեն պատկանող Արին Բերդ 14/2 հասցեում գործող գիշերային ակումբ: Վ.Թ / 45 / 1-ին հատոր։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթի քննչական բաժնից «REDMI» մոդելի բջջային հեռախոսի առգրավում կատարելու մասին արձանագրությունը՝ համաձայն որի 2025 թվականի մարտի 14-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Շենգավիթի քննչական բաժնից առգրավվել է Ելիզավետա Շպակին պատկանող և Բախշի Գրիգորյանի կողմից հափշտակված «REDMI» մոդելի բջջային հեռախոսը, որը տրամադրվել է քննչական բաժնին 12.12.2024թ.-ին Բախշի Գրիգորյանի վերաբերյալ նախապատրաստված նյութերի հետ միասին:Վ/Թ /70-71/ 2-րդ հատոր։
Փորձագետի թիվ 1436 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ Ելիզավետա Շպակի ստացած մարմնական վնասվածքներն ըստ բժշկան փաստաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների ձախ արմնկահոդի շրջանի քերծվածքի, աջ դաստակի 1-ին մատի հիմնային ֆալանգի հիմքի եզրային պոկումային, տեղաշարժով կոտրվածքի ձևով, պատճառվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում և պատճառել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս, առողջության տևական քայքայումով՝ ի նկատի ունենալով մարմնական վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ գտնվող հետևանքների տևողությունը 21 օրից ավելի: Առանձին-առանձին՝ աջ դաստակի 1-ին մատի հիմային ֆալանգի հիմի եզրային, պոկումային, տեղաշարժով կոտրվածքը պատճառել է առողջությանը միջին ծանրության վնաս, առողջության տնակ քայքայումով, ի նկատի ունենալով մարմնական վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ գտնվող հետևանքների տևողությունը 21 օրից ավելի, ձախ արմնկահոդի շրջանի քերծվածքն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում: Ելնելով վնասվածքների տեղակայումներից և բնույթից՝ վերջիններիս պատճառումը չի բացառվում ինչպես բութ առարկաների անմիջական ներգործության, այնպես էլ վայր ընկնելու հետևանքով:Վ.Թ /61-62/ 1-ին հատոր։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «REDMI» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը:Վ.Թ /241-245/ 2-րդ հատոր
Արտավարույթային փաստաթուղթ ճանաչված Երևան քաղաքի Իսակովի փողոցի 3/13-րդ հասցեում տեղակայված հյուրանոցի տեսախցիկների տեսագրությունները՝ համաձայն որի՝ 2024 թվականի սեպտեմբերի 12-ին՝ ժամը 00:00-ին, Բախշի Լավրենտի Գրիգորյանը, մուտք է գործում ընդունարան և մոտենում սեղանին դրված համակարգչին, իսկ աշխատակցի մոտենալուց հետո հեռանում է:Վ/Թ /255-256/ 2-րդ հատոր, Վ/Թ /34/ 1-ին հատոր։
Հանցագործության մասին հաղորդումը, համաձայն որի՝ հայտնվում է Ձեզ այն մասին, որ 2024թ. սեպտեմբերի 12-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Էրեբունու բաժին է ներկայացել Ելիզավետա Սերգեի Շպակը (ծնվ 16.08.1983թ. մշտական բնակության վայր չունի) և հայտնել է, որ նույն օրը՝ ժամը 04:20-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Արցախի պողոտայի 20/1 շենքի հետնամասում իր ծանոթ ոմն Բարիսը իր ձեռքից բացահայտ հափշտակել է «Ռեդմի» մոդելի բջջային հեռախոսը՝ պատճառելով իրեն մոտ 50.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս: Թարգմանիչ չլինելու հետևանքով հնարավոր չեղավ վերջինիցս վերցնել հանցագործության մասին հաղորդում։
Փաստաթղթի բովանդակության զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, այն մասին, որ զննության ենթարկվեց «Յուքոմ» ՓԲ ըկերությունից ստացված 044-16-08-83 բջջային հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումները ։/Տես՝ գ․թ․ 129-134/
Վերոգրյալ ապացույցների հիման վրա Դատարանը հաստատված է համարում հետևյալ փաստական հանգամանքները, մասնավորապես.
-2024թ. սեպտեմբերի 11-ին՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ծովակալ Իսակովի պողոտայի 6 հասցեում գտնվող «Կիլիկիա» ավտոկայանի տարածքում ծանոթացել է այնտեղ գտնվող Ուկրաինայի Հանրապետության քաղաքացի Ելիզավետա Սերգեի Շպակի հետ: Վերջինիս հետ զրույցի ընթացքում տեղեկանալով, որ նա մատչելի հյուրանոց է փնտրում այդ հարցում նրան օգնելու համար Բախշի Գրիգորյանը Ելիզավետա Շպակի հետ նախևառաջ գնացել է Երևան քաղաքի Իսակովի փողոցի 3/13-րդ հասցեում գտնվող «Ալեքս» հյուրանոցային համալիր, ապա՝ այլ հյուրանոց գտնելու համար այնտեղից նրա հետ գնացել է Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանում գտնվող հյուրանոցներից մեկը: Նշված հյուրանոցում ազատ տեղ չլինելու հանգամանքը պարզելուց հետո Բախշի Գրիգորյանը և Ելիզավետա Շպակը ոտքով գնացել են Արցախի փողոց: Այդ ընթացքում իր մոտ ծագած՝ Ելիզավետա Շպակից հափշտակություն կատարելու դիտավորության մեջ ընդգրկված գործողությունների կատարման համար Բախշի Գրիգորյանը Ելիզավետա Շպակ ուղեկցել է Երևան քաղաքի Արցախի փողոցի 20/1 շենքին հարակից՝ կողմնակի անձանց տեսադաշտից դուրս գտնվող տարածք, որտեղ քշքշել է և հրել, վայր է գցել ու Ելիզավետա Շպակի հագուստի գրպանից հանելով վերցրել է նրան պատկանող «Ռեդմի» բջջային հեռախոսը և հափշտակել է այն՝ Ելիզավետա Շպակ պատճառելով զգալի չափի գույքային վնաս:
-Դատարանը արձանագրում է, որ տուժող Ե.Շպակը դատաքննության ընթացքում տվել է հակասական ցուցմունք, մեկ նշել է, որ Բ.Գրիգորյանը «իր ամբողջ մարմնով հարձակվեց ինձ վրա, հարվածներ հասցրեց, կապտուկներ չունեի, սակայն գիպս են դրել, ես ընկա, նա ուզում էր հեռախոսն և պայուսակը, սակայն ես հրաժարվեցի տալ որևէ մեկը։ Նա գիտեր՝ որտեղ էր իմ հեռախոսը, որ գրպանումս էր, նա դա վերցրեց ու փախավ։», ինչպես նաև նույն ցուցմունքով նշել է, որ «նա մտավ իմ գրպանը և վերցրեց հեռախոսը, այդ ժամանակ ես ընկա, գիպս են դրել, նա ինձ չհրեց, հստակ չեմ հիշում այդ պահը, սակայն սկզբից նա ցանկանում էր բերանս փակել, սակայն աչքիս կպավ, նա ինձ չէր հարվածում, ուղակի ցանկանում էր բերանս փակել, դիտավորությամբ չէր հարվածում, որ ես վնասվածք ստանայի, նա ուզում էր իմ բերանը փակել, որ չգոռամ։ Ես չեմ հիշում ինձ հրել է, կամ քաշել է, ես հիշում եմ, որ ձեռքերս սեղմել է, չեմ հիշում կամ դուրս էր ընկել մատս կամ ճաքել էր, դա եղել է հարվածի հետևանքով, որից հետո նա փորձել է ինձ պինդ բռնել, ես պինդ հեռախոսս էի բռնել, սակայն չեմ հիշում հստակ, ինչպես է եղել», ինչպես նաև տուժողը հայտարարություն է արել դեպքի վայրի զննության ժամանակ առ այն, որ «հրել է բազմոցի վրա, փորձել է փակել շնչառությունը, սեղմել է բազմոցին՝ բռնելով ձեռքերը, որից հետո պահանջել է հեռախոսը կամ պայուսակը, ինքն այդ ժամանակ դիմադրել է, որից հետո քայլել է ավտոտնակի անկյունային հատված, Բորիսն այդ ժամանակ փորձել է գրպանից հանել բջջային հեռախոսը, հարվածներ է հասցրել իր դեմքին, մեջքին, որից ինքն ընկել է գետնին, այդ ժամանակ նա գրպանից հանել է բջջային հեռախոսն ու դիմել փախուստի» բացի այդ, դեպքի օրը հաղորդում ներկայացնելիս արձանագրվել է, որ վերջինս նշել է, որ իր ձեռքից հեռախոս են տարել: Դատարանը համադրելով տուժողի ցուցմունքը սույն քրեական գործով ստացված դատաբժշկական եզրակացության հետ արձանագրում է, որ բացի աջ դաստակի 1-ին մատի հիմային ֆալանգի հիմքի եզրային, պոկումային, տեղաշարժով կոտրվածքի և ձախ արմնկահոդի շրջանի քերծվածքից, որոնց առաջացումը՝ ըստ դատաբժշկի չի բացառվում ինչպես բութ առարկաների անմիջական ներգործության, այնպես էլ վայր ընկնելու հետևանքով, որևէ այլ մարմնական վնասվածք չի արձանագրվել, որի համադրությամբ կարելի կլիներ կազմել համակցություն առ այն, որ մեղադրյալը հարվածել է տուժողի մարմնի տարբեր մասերին:
-Տվյալ պարագայում արձանագրվում է, որ տուժողի հայտնածը առ այն, որ մեղադրյալը իրեն հարվածներ է հացրել դեմքին, մարմնին և աչքին, չի հիմնավորվում նշանակված դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ:Արդյունքում, ստացվում է, որ տուժողի հայտնած որոշ տվյալներ չեն հաստատվում ապացույցների բավարար համակցությամբ, դեռ ավելին, տուժողը ինքը տվել է հակասական ցուցմունք՝ հայտնելով իրարամերժ տեղեկություններ: Դատարանը արձանագրում է, որ մեղադրյալին մեղսագրված հանցանքի համար անհրաժեշտ է հաստատված համարել հանցանքի կատարումը՝ տվյալ պարագայում, բռնություն գործադրելով, իսկ տուժողի ցուցմունքի և ստացված դատաբժշկական եզրակացության պայմաններում չի հաստատվում մեղադրյալի կողմից տուժողին հարվածեր հասցնելու՝ այն է բռնության ենթարկելու հանգամանքը:
-Դեռ ավելին, չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելիս, տուժողի հայտնածի, ստացված դատաբժշկական եզրակացությամբ արձանագրված վնասվածների հարաբերակցության պայմաններում պարզվում է, որ մեղադրյալը տուժողի կամքին հակառակ նրանից վերցրել է բջջային հեռախոսն, ինչի ընթացքում տեղի է ունեցել քաշքշուկ, որի ժամանակ տուժողը ընկել և ստացել է դատաբժշկական եզրակացությամբ արձանագրված վնասվածները: Առկա ապացույցների պայմաններում Դատարանը չի կարող հաստատված համարել մեղադրանքի որոշմամբ նշված մյուս հանգամանքները, որի պարագայում չի հաստատվում մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար պարտադիր համարվող հատկանիշն՝ այն է հափշտակությունը բռնությամբ կատարված լինելը:
-Առկա հակասական տվյալների պարագայում Դատարանը ընդունելի է համարում չփարատված կասկածը հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանման կանոնի կիրառումը, քանի որ տուժողը մեկ նշում է, որ արձանագրված վնասվածքները ստացել է հարվածի, իսկ հաջորդիվ նշում է, որ ընկնելու հետևանքով: Ստացվում է, որ նույն մարմնական վնասվածքի ստացման վերաբերյալ տուժողը հայտնում է երկու իրավիճակ, որոնցից յուրաքանչյուրի պայմաններում հիշատակված մարմնական վնասվածքի ստացումը փորձագետի եզրակացությամբ հնարավոր է, ուստի, Դատարանը հաշի առնելով, որ հարված հասցնելու հանգամանքը առարկայացնող այլ ոչ մի փաստական տվյալ առկա չէ քրեական գործում, ուստի, նշված հարցի առումով արձանագրում է չփարատում, հետևաբար, չփարատված կասկածը մեկնաբանվում է հօգուտ մեղադրյալի: Ստացվում է, որ Դատարանը կարող է հաստատված համարել այն փաստը, որ տուժողը ստացել է մարմնական վնասվածքներ վայր ընկնելու արդյունքում: Նման պարագայում արձանագրված մարմնական վնասվածքների ստացումը դրսևորվել է ընկնելու և ընկնելու հետևանքով մարմնական վնասվածք ստանալով: Տուժողին մարմնական վնասվածքներ պատճառելու առումով դրսևորվել է անզգուշություն, քանի որ վնասվածքները պատճառվել են ոչ անմիջական ներգործության հետևանքով և քննարկվող մարմնական վնասվածքների պատճառումը չի եղել ակնհայտ մեղադրյալի համար:
-Արդյունքում, արձանագրվում է, որ մեղադրյալը կատարել է հափշտակություն, ինչը գիտակցել է տուժողը, հետևաբար նշված հանգամանքների հաստատման պայմաններում մեղադրյալի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հատկանիշներին:
-Դատարանն արձանագրում է, որ առաջադրված մեղադրանքը չի պարունակում արձանագրված մարմնական վնասվածքները անզգուշությամբ՝ այն է հանցավոր անփութությամբ պատճառելու վերաբերյալ նշում, հետևաբար, Դատարանը չի կարող դուրս գալ մեղադրանքի շրջանակից և քննարկել մեղադրյալին մեղադրանքից դուրս գտնվող փաստակազմով մեղադրանքում մեղավորության հարց:
-Դատարանը հաստատված է համարում, որ Բ.Գրիգորյանը տուժողի կամքին հակառակ վերցրել է նրա բջջային հեռախոսը, որը հետագայում հայտնաբերվել է վերջինիս անձնական խուզարկության արդյունքում:
-Նշված եզրահանգման Դատարանը գալիս է՝ հաշվի առնելով հետազոտված ապացույցների համակցության գնահատման արդյունքում, մասնավորապես այն, որ տուժողը հայտնել է տեղեկություն առ այն, որ իր բջջային հեռախոսը հեռախոսահամարի պարունակությամբ իր մոտից հափշտակել են, տուժողի բջջային հեռախոսը վերցնելու արդյունքում տեղի է ունեցել քաշքշուկ, որի ժամանակ տուժողը ընկել է գետնին, ստացել է մարմնական վնասվածքներ, Բ.Գրիգորյանի անձնական խուզարկության ժամանակ հայտնաբեված բջջային հեռախոսով, որը տուժողի բջջային հեռախոսն էր՝ ինչը չհերքեց Բ.Գրիգորյանը, տեսագրությունների զննության արձանագրությունը, որով հաստատվեց դեպքին մոտ ժամանակահատվածում տուժողի և մեղադրյալի միասին լինելու հանգամանքը, որի ժամանակ երևում է, որ Բ.Գրիգորյանը դեպքի օրը քայլում է տուժողի հետ՝ մեղադրյալը չհերքեց, որ տեսագրության մեջ երևացող անձը ինքն է:
-Դատարանը վերոնշյալ հանգամանքների հաստատման պարագայում արձանագրում է, որ մեղադրյալի ցուցմունքը տուժողից հափշտակություն չկատարելու մասով անարժանահավատ է:

Դատավճռի պատճառաբանական մաս.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն/․․․/ 1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2.Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3.Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4.Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:/.../:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն/․․․/ 1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2.Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3.Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4.Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5.Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:/…/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 97-րդ հոդվածի համաձայն/․․․/ 1. Վարույթի ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, ներառյալ վարույթի մասնավոր մասնակիցների ներկայացրած ապացույցները համարվում են թույլատրելի, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգով հակառակը չի հաստատվել:
2.Օրենքի էական խախտմամբ ստացված տվյալները, ինչպես նաև դրանց հիման վրա կատարված վարույթային գործողությունների արդյունքով ձեռք բերված տվյալները ճանաչվում են անթույլատրելի և չեն կարող օգտագործվել որպես ապացույց/․․․/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի համաձայն`
/․․․/1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1)դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2)մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3)ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4)մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5)քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6)մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8)այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9)այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10)այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները/․․․/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն` /․․․/ 1.Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2.Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3.Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել/․․․/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 276-րդ հոդվածը սահմանում է, որ
/․․․/ 1. Առաջին ատյանի դատարանում վարույթն իրականացվում է միայն մեղադրյալի նկատմամբ և միայն նրան ներկայացված մեղադրանքով:
2. Մեղադրյալին ներկայացված մեղադրանքը փաստական հանգամանքների մասով առաջին ատյանի դատարանում կարող է փոփոխվել կամ լրացվել միայն հանրային մեղադրողի կողմից, եթե հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցներով հաստատվել են այնպիսի փաստական հանգամանքներ, որոնք հայտնի չէին մինչդատական վարույթում, և որոնք ինքնին կամ այլ փաստական հանգամանքների հետ միասին անհրաժեշտ են դարձնում մեղադրյալին նոր մեղադրանք ներկայացնելը:
3. Մինչև վերդիկտ կայացնելու համար առաջին ատյանի դատարանի` առանձին սենյակ հեռանալը հանրային մեղադրողն իրավասու է փոխելու մեղադրյալին վերագրվող արարքի իրավական գնահատականը:
4. Դատարանն իրավասու է հաստատված կամ հերքված համարելու միայն մեղադրյալին ներկայացված մեղադրանքի հիմքում դրված փաստական հանգամանքները: Վերդիկտ կայացնելիս դատարանը, դուրս չգալով մեղադրանքի հիմքում դրված փաստական հանգամանքների շրջանակից, կարող է փոխել մեղադրյալին վերագրվող արարքին տրված իրավական գնահատականը, եթե տարբերվող իրավական գնահատականի հարցը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում քննարկել է կողմերի հետ/․․․/:
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս Վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդորում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդորում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
(տես` Ա.Ավագյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշումը)
Վճռաբեկ դատարանը Դ.Սիմիդյանի գործով նշել է.(...) Միայն օրենքը կարող է սահմանել հանցանքը և նախատեսել պատիժը (...): Արարքի հանցավորությունն ու պատժելիությունը պետք է նախատեսված լինեն իրավական որոշակիության չափանիշին բավարարող օրենքով: Այս առումով Եվրոպական դատարանն իր նախադեպային իրավունքում ձևավորել է «օրենք» հասկացությանն առաջադրվող այնպիսի որակական չափանիշներ, ինչպիսիք են հասանելիությունը և կանխատեսելիությունը (...): Որակական այս պահանջները պետք է ապահովվեն ինչպես հանցագործության, այնպես էլ դրա համար պատժի նշանակման ժամանակ (...): Անձը համապատասխան դրույթի տառացի ընկալումից և, անհրաժեշտության դեպքում, դրա կապակցությամբ դատարանների տված մեկնաբանությունից պետք է հասկանա, թե որ գործողությունների և անգործության համար է քրեական պատասխանատվություն նախատեսվում և ինչ պատիժ կնշանակվի այդ գործողությունների կատարման և/կամ անգործության համար (...):
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Յուրաքանչյուր ոք (...) նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք: (...)
3.Քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները.
ա.իրեն հասկանալի լեզվով անհապաղ ու հանգամանորեն տեղեկացվելու իրեն ներկայացված մեղադրանքի բնույթի և հիմքի մասին,
բ.բավարար ժամանակ ու հնարավորություններ` իր պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար (…)»:
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը (այսուհետ՝ Եվրոպական դատարան) նշել է, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի «ա» ենթակետի դրույթն ընդգծում է առաջադրվող «մեղադրանքի» մասին մեղադրյալին ծանուցելուն հատուկ ուշադրություն դարձնելու անհրաժեշտությունը: Հանցագործության վերաբերյալ մանրամասն տվյալները կարևոր դեր են խաղում քրեական դատավարությունում այն իմաստով, որ դրանց հայտարարման պահից է անձը համարվում պաշտոնապես ծանուցված նրա դեմ առաջ քաշված մեղադրանքի փաստական և իրավական հիմքերի մասին: Եվրոպական դատարանը գտել է, որ մեղադրանքի բնույթի և առիթների մասին տեղեկացված լինելու իրավունքը պետք է դիտել պաշտպանության նախապատրաստության իրավունքի լույսի ներքո ։
ՀՀ Սահմանադրական դատարանը, անդրադառնալով մեղադրյալի՝ մեղադրանքից պաշտպանվելու իրավունքի արդյունավետ իրացման հարցին, նշել է. «Անձը պետք է ապահովվի մեղադրանքի թե՛ փաստական, թե՛ իրավական որակման փոփոխությունների վերաբերյալ անհրաժեշտ և ամբողջական տեղեկատվությամբ, ինչպես նաև անձի համար պետք է ապահովել ողջամիտ ժամանակահատված փոփոխված մեղադրանքից պաշտպանվելու, դրա վերաբերյալ իր դիրքորոշումները ներկայացնելու իրավական հնարավորությամբ:
(…) Սահմանադրությամբ ամրագրված մեղադրանքից պաշտպանվելու իրավունքի արդյունավետ իրականացման համար անհրաժեշտ է ապահովել ոչ միայն սկզբնական մեղադրանքի, այլև հետագայում՝ դատաքննության փուլում, փոփոխված մեղադրանքից պաշտպանվելու պատշաճ կառուցակարգեր և իրական հնարավորություն, հակառակ պարագայում արարքի վերաորակման վերաբերյալ առկա իրավակարգավորումները համահունչ չեն լինի Սահմանադրության 75-րդ հոդվածով ամրագրված անհրաժեշտ կառուցակարգերի և ընթացակարգերի առկայության սահմանադրական պահանջին:
Բացի դրանից, իրավունքի սահմանումը միայն բավարար չէ այն կյանքի կոչելու համար, քանի որ սահմանումից բացի կարևորագույն խնդիր է իրավունքի հիմնական բովանդակության, էության բացահայտումը: Իրավունքի էությունն այն նպատակների ամբողջությունն է, որի համար սահմանվել է այն, ուստի, այդ իրավունքի արդյունավետ իրացման համար անհրաժեշտ օրենսդրական կարգավորումների առկայության դեպքում միայն կարող ենք փաստել, որ իրավունքի էության անխախտելիության սահմանադրական պահանջը կենսագործված է: Մեղադրանքից պաշտպանվելու սահմանադրական իրավունքը ենթադրում է, նախևառաջ մեղադրանքի բնույթի և հիմքի մասին ամբողջական և ժամանակին տեղեկատվության տրամադրում, ապա անձամբ կամ փաստաբանի միջոցով այդ մեղադրանքից պաշտպանվելու իրավունքի կազմակերպում, որպիսի կանոնը պետք է գործի բացառապես թե՛ սկզբնական մեղադրանքի, թե՛ դատաքննության փուլում վերաորակված արարքի դեպքում» :
Վճռաբեկ դատարանը, անդրադառնալով դատական քննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից դուրս գալու հարցին, Արթուր Սերոբյանի գործով որոշմամբ արձանագրել է․ «Թե՛ առաջին ատյանի դատարանը, թե՛ վերաքննիչ դատարանը և թե՛ վճռաբեկ դատարանը ամբաստանյալի կամ դատապարտյալի նկատմամբ գործը քննելիս և լուծելիս չեն կարող դուրս գալ նրան առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից։ Հակառակ դեպքում կխախտվի Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքը` «Կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը և դրա ապահովումը»։ Մասնավորապես, կխախտվեն այն հիմնարար իրավադրույթները, որ «Կասկածյալը և մեղադրյալն ունեն պաշտպանության իրավունք», և որ «Քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է կասկածյալին և մեղադրյալին բացատրել նրանց իրավունքները և ապահովել օրենքով չարգելված բոլոր միջոցներով մեղադրանքից նրանց պաշտպանվելու փաստացի հնարավորությունը» (Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասեր)։ Եթե Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածում օգտագործված «մեղադրանք» եզրույթը հասկացվի սոսկ «քրեաիրավական որակում» իմաստով և այն իր մեջ չներառի արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստական հանգամանքները, ապա կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը չի լինի կոնկրետ և իրական, այլ կլինի վերացական և պատրանքային, քանի որ առանց փաստական հիմքի` քրեաիրավական որակումից պաշտպանվելու իրավունքը առարկայազուրկ է (…)։
Վճռաբեկ դատարանը Արկադի Պապյանի գործով որոշմամբ արձանագրել է, որ մեղադրանքի ձևակերպումը պետք է արտացոլի մեղսագրվող գործողությունների կամ անգործության բովանդակությունը, հետևաբար պետք է ներառի հանցակազմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալները: Փաստական տվյալների ներառումն անհրաժեշտ նախապայման է, որպեսզի մեղադրանքի մեջ նշվի այն քրեական օրենքը, որով նախատեսված են հանրության համար վտանգավոր, հակաիրավական և քրեորեն պատժելի արարքի հատկանիշները, այսինքն` հանգեցնի մեղադրանքում ձևակերպված արարքին համապատասխան իրավաբանական գնահատական տալուն :
Վճռաբեկ դատարանը, վերահաստատելով նախկինում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, արձանագրել է, որ պաշտպանության իրավունքը` որպես անմիջականորեն գործող իրավունք, չպետք է լինի վերացական և պատրանքային, այլ պետք է լինի կոնկրետ և իրական: Իսկ պաշտպանության իրավունքի պատշաճ ապահովումը նախ ենթադրում է, որ առաջադրված մեղադրանքը քրեաիրավական որակումից զատ պետք է պարունակի նաև այդ որակման հիմքում դրված փաստերը՝ անձին դրանից յուրաքանչյուրն արդյունավետ կերպով վիճարկելու հնարավորություն ընձեռելով: Հետևաբար, պաշտպանության իրավունքի երաշխավորման նպատակով թե՛ առաջին ատյանի, թե՛ վերաքննիչ և թե՛ Վճռաբեկ դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ գործը քննելիս և լուծելիս, չեն կարող դուրս գալ նրան առաջադրված մեղադրանքի հիմքում ընկած փաստական հանգամանքների շրջանակից։ Ավելին` դատարանը` որպես արդարադատություն և ոչ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմին, սահմանափակված է ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքի ծավալով: Այսինքն` ինչպես քրեական գործի քննության ընթացքում, այնպես էլ դրա արդյունքում դատական ակտ կայացնելիս, դատարանը չի կարող քննարկման առարկա դարձնել այնպիսի փաստական հանգամանքներ, որոնք արտացոլված չեն եղել անձին առաջադրված մեղադրանքում: Հակառակ պարագայում կարող է վտանգվել անձի պաշտպանության իրավունքը, քանի որ վերջինս հնարավորություն չի ունեցել պաշտպանվելու դատական ակտով անձին մեղսագրված, սակայն ի սկզբանե մեղադրանքի ծավալում չընդգրկված փաստական տվյալներից։
Անդրադառնալով դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխության հնարավորության հարցին՝ Եվրոպական դատարանը Zhelezov v. Bulgaria գործով նշել է, որ ներպետական դատարանի՝ արարքը վերաորակելու լիազորության գործադրումը պետք է կազմակերպվի այնպես, որ ապահովի մեղադրանքից ժամանակին (in good time) և արդյունավետ (effective) պաշտպանվելու հնարավորությունը: Ընդորում, Եվրոպական դատարանը հատկապես ուշադրություն է դարձրել այն հանգամանքին, որ նախաքննության մարմինների ջանքերն ուղղված չեն եղել անձի գործողություններում հիմնավորելու այն արարքը, որի կատարման մեջ ներպետական դատարանը վերաորակման արդյունքում մեղավոր է ճանաչել անձին :
Կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի, ինչպես նաև գործի դատական քննության սահմանների առումով «մեղադրանք» հասկացությունը ներառում է նաև արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը (…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 9-րդ և 16-րդ կետերը սահմանում են, որ /…/ 9)բռնություն` այլ մարդու նկատմամբ նրա կամքին հակառակ կամ կամքն անտեսելով, դիտավորյալ ֆիզիկական ներգործություն գործադրելը կամ այդ եղանակով նրան ֆիզիկական վնաս պատճառելը/…/,/…/16)հափշտակություն` ուրիշի գույքն ապօրինի, անհատույց հանցավորինը կամ այլ անձինը դարձնելը: Հափշտակությունն ավարտված է համարվում, եթե հանցավորն այդ գույքն ապօրինաբար տնօրինելու կամ օգտագործելու իրական հնարավորություն է ունեցել/…/:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածը սահմանում է, որ /.../ 1. Ավազակությունը՝ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կատարված հափշտակությունը՝պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածը սահմանում է, որ /…/ 1. Կողոպուտը՝ բացահայտ հափշտակությունը, երբ հանցավորը գիտակցում է, որ արարքը կատարում է բացահայտ՝ պատժվում է տուգանքով՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:/.../
Դատարանը վկայակոչում է Արևիկ և Ծովինար Սահակյանների գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումը, որը թեպետ կայացվել է 18.04.2003 թվականին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի գործողության ժամանակ, սակայն Դատարանը գտնում է, որ դրանում արտահայտած իրավական դիրքորոշումը և իրավահամեմատական վերլուծությունները կիրառելի են նաև գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի նորմերի նկատմամբ: Այսպես, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոնշյալ որոշմամբ սահմանել է, որ /.../ Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ բռնությունը` որպես քրեորեն հետապնդելի արարք, դիտավորությամբ, անձի կամքին հակառակ կամ առանց նրա կամքը հաշվի առնելու կատարված ցանկացած արարք է, որի արդյունքում անձը զրկվել է կյանքից, կամ սահմանափակվել է նրա ազատությունը, կամ նրա առողջությանը վնաս է պատճառվել, կամ նրան պատճառվել է ֆիզիկական ցավ, ֆիզիկական կամ հոգեկան տառապանք:/.../:
Դատարանն անհրաժեշտ է համարում համեմատական վերլուծություն իրականացնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմերի միջև՝ մեղադրյալին առաջադրված մեղադրանքի իրավական որակման հարցը պարզելու համար: ՀՀ քրեական օրենսգրքի տրամաբանության համաձայն՝ ավազակության ժամանակ էական չէ կիրառված բռնությունը կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր է թե ոչ, ցանկացած բռնության կամ դրա սպառնալիքի արդյունքում կատարված հափշտակությունը պետք է որակել որպես ավազակություն։ Միևնույն պարագայում, Դատարանը, վերլուծելով օրենսգրքային մոտեցումը ավազակության հանցակազմի և բռնության եզրույթի մեկնաբանման առումով, եզրահանգում է, որ օրենսդիրը անձի արարքը դիտարկում է ավազակության տիրույթում ցանկացած պարագայում, երբ հափշտակությունը կատարվում է տուժողի վրա ցանկացած եղանակով բռնություն գործադրելու դեպքում: Մասնավորապես, Դատարանը անդրադառնում է այն հանգամանքին, որ ՀՀ քրեական օրենսգիրքը տալիս է «բռնություն» եզրույթի սահմանումը, նախատեսելով, որ բռնություն է համարվում այլ մարդու նկատմամբ նրա կամքին հակառակ կամ կամքն անտեսելով, դիտավորյալ ֆիզիկական ներգործություն գործադրելը կամ այդ եղանակով նրան ֆիզիկական վնաս պատճառելը: Նշված սահմանման վերլուծության արդյունքում փաստվում է, որ բռնություն է համարվում ի թիվս այլնի նաև ֆիզիկական ներգործությունը: Նման պարագայում Դատարանի դիտարկմամբ օրենսդրի տրամաբանությունը եղել է նրանում, որ հափշտակություններից ամենավտանգավոր տեսակի առկայության հարցը հնարավոր լինի դիտարկել այն դեպքում, երբ արձանագրվի հանցավորի կողմից տուժողի վրա որևէ եղանակով ֆիզիկապես ներազդեցությունը, իսկ Դատարանի գնահատմամբ ֆիզիկապես ներազդելու տակ պետք է հասկանալ նաև Արևիկ և Ծովինար Սահակյանների գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից նախադեպային որոշմամբ տված բռնության հասկացությանը մեկնաբանումը:
Ինչ վերաբերում է տուժողի հայտնածին, որ մեղադրյալը բռնել է նրա ձեռքերը, բերանը, ապա այդ հանգամանքը հաստատող այլ փաստական տվյալ ձեռք չի բերվել, դեռ ավելին, տուժողը այդ հանգամանքի վերաբերյալ տվել է հակասական ցուցմունքներ:
Տվյալ դեպքում Դատարանն արձանագրում է, որ սույն դեպքով մեղադրյալը տուժողի բջջային հեռախոսը նրանից վերցնելու ընթացքում հրել է տուժողին և հրելու արդյունքում վերջինս ընկել է գետնին ու ստացել մարմնական վնասվածքներ: Տվյալ պարագայում հրելը չի կարող դիտարկվել բռնության դրսևորում այն դեպքում, երբ տուժողն էլ հայտնում է, որ ինքը ընկել է հեռախոսը նրանից վերցնելու ընթացքում, հետևաբար, քաշքշուկի և հրելու արդյունքում տուժողի ընկնելը Դատարանը չի դիտարկում բռնություն եզրույթի համատեքսում: Հակառակ մոտեցումը Դատարանը չի դիտարկում ողջամիտ, քանի որ բռնություն հասկացության այդքան լայն մեկնաբանությունը կհանգեցներ մի իրավիճակի, երբ նույնիսկ տուժողին հպվելը կդիտարկվեր բռնության գործադրում, ինչը չէր բխի բռնության հասկացությունից և ավելին, եթե Օրենսդրի կամքը լիներ բռնության հասկացության նման խիստ լայն մեկնաբանությունը, ապա բռնության հասկացությունը կսահմանվեր առհասարակ տուժողին պարզապես նվազագույնը հպվելը բռնություն դիտարկելով:
Դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով մեղադրյալի և տուժողի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն քրեական գործի քննության ընթացքում հետազոտված մյուս ապացույցների հետ, արձանագրում է, որ ապացույցների բավարար համակցությամբ չի հաստատվել, որ տուժողի բջջային հեռախոսը հափշտակելիս մեղադրյալը բռնություն է գործադրել տուժողի նկատմամբ:
Մյուս հանգամանքների առումով Դատարանը գալիս է եզրահանգման, որ մեղադրյալը տուժողի ընկալման պայմաններում նրանից բացահայտ հափշտակել է բջջային հեռախոսը, որը հետագայում հայտնաբերվել է նրա անձնական խուզարկության արդյունքում: Մասնավորապես, նշված եզրահանգման Դատարանը գալիս է՝ հաշվի առնելով քրեական գործի քննության ընթացքում ստացված և հետազոտված ապացույցների ապացուցողական արժեքը ինչպես ընդհանուր, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցրած:
Դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների համեմատական վերլուծության հիման վրա հաստաված հանգամանքները գնահատելով սույն դեպքի փաստական հանգամանքների տիրույթում՝ Դատարանը արձանագրում է, որ մեղադրյալը ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով տուժողի ընկալման պայմաններում, տուժողի գույքը վերցնելու ընթացքում տուժողին հրելու և վայր գցելով՝ նրան անզգուշությամբ պատճառել է մարմնական վնասվածքներ, ինչից հետո վերցնելով տուժողի բջջային հեռախոսը, որի մեջ եղել է տեղադրված տուժողի հեռախոսահամարը դիմել է փախուստի՝ գիտակցելով, որ իր գործողությունները ընկալվում են տուժողի կողմից:
Նման պարագայում մեղադրյալի արարքում արձանագրվում է կողոպուտի հանցակազմի բոլոր տարրերի առկայությունը:
Բացի այդ մեղադրյալի կողմից տուժողին անզգուշությամբ միջին ծանրության վնաս պատճառելու հանգամանքը արտացոլող փաստական տվյալը չի ստացել արտացոլում մեղադրանքի որոշման մեջ։ Մասնավորապես, մեղադրանքի որոշումը չի պարունակում տեղեկություն մեղադրյալի կողմից տուժողին անզգուշությամբ միջին ծանրության վնաս պատճառելու մասին, հետևաբար, Դատարանը չի կարող դուրս գալ մեղադրանքի ծավալից և մեղադրյալի այդ արարքի կատարումը արժանացնել քրեիրավական որակման և նշված որակման պայմաններում նրան մեղավոր ճանաչել:
Հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանը, առանձին սենյակում գնահատելով դրանք իրենց համակցության մեջ, համադրելով Բ.Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպման հետ, որ նա «2024թ. սեպտեմբերի 11-ին՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ծովակալ Իսակովի պողոտայի 6 հասցեում գտնվող «Կիլիկիա» ավտոկայանի տարածքում ծանոթացել է այնտեղ գտնվող Ուկրաինայի Հանրապետության քաղաքացի Ելիզավետա Սերգեյի Շպակի հետ: Վերջինիս հետ զրույցի ընթացքում տեղեկանալով, որ նա մատչելի հյուրանոց է փնտրում այդ հարցում նրան օգնելու համար Բախշի Գրիգորյանը Ելիզավետա Շպակի հետ նախևառաջ, գնացել է Երևան քաղաքի Իսակովի փողոցի 3/13-րդ հասցեում գտնվող «Ալեքս» հյուրանոցային համալիր, ապա՝ այլ հյուրանոց գտնելու համար այնտեղից նրա հետ գնացել է Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանում գտնվող հյուրանոցներից մեկը: Նշված հյուրանոցում ազատ տեղ չլինելու հանգամանքը պարզելուց հետո Բախշի Գրիգորյանը և Ելիզավետա Շպակը ոտքով գնացել են Արցախի փողոց: Այդ ընթացքում իր մոտ ծագած՝ Ելիզավետա Շպակից ավազակությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորության մեջ ընդգրկված գործողությունների կատարման համար Բախշի Գրիգորյանը Ելիզավետա Շպակը ուղեկցել է Երևան քաղաքի Արցախի փողոցի 20/1 շենքին հարակից՝ կողմնակի անձանց տեսադաշտից դուրս գտնվող տարածք, որտեղ ձեռքերով հարվածներ հասցնելով Ելիզավետա Շպակի մարմնի տարբեր մասերին և գետին գցելով՝ նրան պատճառել է ձախ արմնկահոդի շրջանի քերծվածքի, աջ դաստակի 1-ին մատի հիմային ֆալանգի հիմքի եզրային, պոկումային, տեղաշարժով կոտրվածքի ձևով մարմնական վնասվածքներ (առողջությանը միջին ծանրության վնաս, առողջության տևական քայքայումով), ապա Ելիզավետա Շպակի հագուստի գրպանից հանելով՝ վերցրել է նրան պատկանող 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Ռեդմի» բջջային հեռախոսը և հափշտակել է այն՝ Ելիզավետա Շպակին պատճառելով զգալի չափի գույքային վնաս:», արձանագրում է, որ հաստատված հանգամանքների պարագայում, վերջինիս արարքը ենթակա չէ որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այլ նշված արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նշված իրավական որակման համատեքստում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերին պատասխանելիս Դատարանն եզրահանգել է, որ
ապացուցված են մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը),
ապացուցված է այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը,
ապացուցված է մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը,
ապացուցված է մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
Վերոնշյալի հիման վրա մեղադրյալի արարքին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով տրված իրավական որակման պարագայում մեղադրյալի վերաբերյալ կայացրել է մեղադրական վերդիկտ:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը մի շարք այլ հարցերի հետ միասին պետք է լուծի նաև այն հարցը, թե մեղադրյալը պատժի ենթակա է թե ոչ, պատժի ինչ տեսակ պետք է նշանակվի և պետք է արդյոք նա այն կրի:
Դատարանը մեղադրյալի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով որակելու համատեքստում դրական պատասխանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերին գտնում է, որ կատարած արարքի համար դատապարտված-մեղադրյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «1. Կողոպուտը՝ բացահայտ հափշտակությունը, երբ հանցավորը գիտակցում է, որ արարքը կատարում է բացահայտ՝ պատժվում է տուգանքով՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:»
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ։»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածով սահմանված է՝
/…/3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց, ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատժին՝ 1 օրը հաշվելով 2 օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց/…/:
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող կամ մեղմացնող հանգամանքներ սույն գործով առկա չեն:
Դատապարտված-մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս, առաջնորդվելով նվազագույնի սկզբունքով՝ Դատարանը պարզում է, որ դատապարտված-մեղադրյալը չունի ստաբիլ աշխատանք, ֆինանսական եկամուտ և ըստ իր հայտարարության՝ վճարունակ չէ, ուստի, առկա վիճակում նրա նկատմամբ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազ խիստ պատժի՝ տուգանքի, նշանակումը Դատարանը դիտարկում է աննպատակահարմար։ Խստությամբ հաջորդ պատժատեսակի կիրառման հարցը քննարկելիս դատապարտված-մեղադրյալը հայտարարեց, որ չունի առարկություն հանրային աշխատանքներ պատիժ կատարելու առումով:
Դատարանը, հաշվի առնելով հանրային աշխատանքներ կատարելու դեմ առարկության բացակայությունը, ինչպես նաև այն հանգամանքը, որ դատապարտված-մեղադրյալը կատարել է սեփականության դեմ ուղղված հանցանք, ուստի պատժի նպատակների իրականացման համար հենց հանրային աշխատանքներ պատժատեսակի նշանակումը սույն պարագայում կլինի նպատակահարմար: Նման եզրահանգման Դատարանը գալիս է, քանի որ հանրօգուտ աշխատանքների միջոցով հնարավոր է անձի մոտ առաջացնել օրինական ճանապարհով գումար աշխատելու մղում և ցանկություն ու նրան հետ պահել հետագայում հանցավոր ճանապարհով գումար վաստակելու ցանկությունից:
Վերոնշյալ հանգամանքը հաշվի առնելով՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի անազատության մեջ գտնված ժամանակահատվածը չպետք է հաշվի առնել նրա նկատմամբ նշանակվող պատիժը մեղմացնելու կամ պատիժը կրելուց ազատելու համար, քանի որ պատժի նպատակների իրականացման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վերջինս կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Վերոնշյալ հանգամանքների համադրության պարագայում Դատարանը որոշում է մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 150 ժամ տևողությամբ, պատժի սկիզբ հաշվել պատիժը փաստացի ի կատար ածելու պահից։
Դատապարտված-մեղադրյալ Բ.Գրիգորյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը անհրաժեշտ է վերացնել և նրան ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «REDMI» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը անհրաժեշտ է վերադարձնել՝ ըստ պատկանելիության։
Քրեական գործին կցված արտավարութային փաստաթղթերը անհրաժեշտ է պահել քրեական գործի հետ միասին՝ դրանց պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ ի թիվս այլնի նաև իրեղեն ապացույցների, վարույթային ծախսերի, գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելադրման, գույքային հայցի հարցերին, սակայն Դատարանը, պարզելով, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալի գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, գույքային հայց չի ներկայացվել, սահմանափակվում է այդ փաստերի արձանագրմամբ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ, 116-րդ, 97-րդ, 102-րդ, 105-րդ, 276-րդ, 348-349-րդ, 352-356-րդ և 364-րդ հոդվածներով` Դատարանը․
Վ Ճ Ռ Ե Ց

Բախշի Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակել, նրան մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ՝ հանրային աշխատանքներ՝ 150 /մեկ հարյուր հիսուն/ ժամ տևողությամբ։
Բախշի Գրիգորյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացնել և վերջինիս ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «REDMI» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը վերադարձնել՝ ըստ պատկանելիության։
Քրեական գործին կցված արտավարութային փաստաթղթերը պահել քրեական գործի հետ միասին՝ դրանց պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում:
Վարույթային ծախսերի, գույքային հայցի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից մեկամսյա ժամկետում։


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ՄՈՒՇԵՂ ԱՐԱՄՅԱՆ