ԵԴ1/2648/01/25

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

21 հուլիսի 2025թ․ ք.Երևանում

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)՝ նախագահությամբ դատավոր Մ․Արամյանի, քարտուղարությամբ Մ․Գևորգյանի, գրավոր ընթացակարգով, համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի կիրառմամբ, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Իշխան Արսենի Մարտիրոսյանի /ծնված՝ 12.03.1990թ., ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8-ամյա կրթությամբ, ամուսնալուծված, չի աշխատում, մասնավոր հիմունքներով զբաղվում է շինարարական աշխատանքներով, չդատված, հաշվառված՝ ք. Երևան, Դավթաշեն, 4-րդ թաղամաս, 37 շենք, 15 բնակարան, բնակվող՝ ք.Երևան, Մարկվարտի փողոց, տուն 114/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Դատավճռի նկարագրական մաս․
2025 թվականի ապրիլի 16-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 11168425 քրեական վարույթը:
2025 թվականի ապրիլի 16-ին Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազության դատախազը Իշխան Արսենի Մարտիրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշում է կայացրել:
2025 թվականի ապրիլի 17-ին կազմվել է արձանագրություն Իշխան Արսենի Մարտիրոսյանին մեղադրանք ներկայացնելու մասին, իսկ որպես խափանման միջոց կիրառվել է բացակայելու արգելքը և սահմանափակվել է վերջինիս ելքը ՀՀ տարածքից:
2025 թվականի հուլիսի 17-ին Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազությունից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 11168425 նախաքննական համարով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Իշխան Արսենի Մարտիրոսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2025 թվականի հուլիսի 16-ին դատավորների միջև գործերի բաշխման էլեկտրոնային մակագրության համակարգի միջոցով թիվ ԵԴ1/2648/01/25 քրեական գործը մակագրվել է ինձ:
Գործը ինձ է հանձնվել 2025 թվականի հուլիսի 17-ին։
Իշխան Մարտիրոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել հանրորեն վտանգավոր այն արարքների կատարման համար, որ նա «խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ (հոգեներգործող) նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում, առանց իրացնելու նպատակի՝ իր անձնական օգտագործման համար, անհայտ անձից ապօրինի ձեռք է բերել և 2025 թվականի ապրիլի 15-ին՝ ժամը 00:55-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մանանդյան փողոցի 34 հասցեի մոտակայքում իր մոտ ապօրինի պահել «Թմրամիջոցների եւ հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր չափերը, շրջանառությունն արգելված՝ թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն), խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութեր պարունակող բույսերի ցանկը, դրանց մանր, զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը, պրեկուրսորների խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը. թունավոր նյութերի ցանկը, խիստ ներգործող նյութերի ցանկը և դրանց խոշոր չափերը սահմանելու մասին» ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված զգալի չափերի՝ 0,13 գրամ հաստատուն քաշով «մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց՝ փաթեթավորված «զիպ» փականով անգույն- թափանցիկ պոլիէթիլենային փաթեթում (0.11գ) և լցված ապակյա սրվակում (0.02գ), որոնք ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՊԾ աշխատակիցների կողմից նրան տվյալ հասցեից ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Շենգավիթի բաժին բերելուց հետո հայտնեբերվել են նրա անձնական խուզարկության արդյունքում:
Այսինքն՝ Իշխան Արսենի Մարտիրոսյանին մեղսագրավում է հանցանքի կատարում, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

Համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու հիմքերը.
Ըստ գործի նյութերի Իշխան Մարտիրոսյանը առաջին անգամ կատարել է ոչ մեծ ծանրության հանցանք (հիմք՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանից ստացված ձև 8 տեղեկանքը և հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշումը)։ Գործում առկա է հսկող դատախազի գրավոր համաձայնությունը մեղադրյալներին համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու հնարավորության և իրավական հետևանքների մասին գրավոր ծանուցելու, մեղադրյալների դիրքորոշումը համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու վերաբերյալ։ Դատարանը նաև փաստում է, որ մեղադրյալները չեն վիճարկում իրենց ներկայացված մեղադրանքի փաստական հիմքն ու իրավական գնահատականը և պաշտպանների մասնակցությամբ կամավոր ցանկություն են հայտնել գործի քննությունը համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի կարգով իրականացնելու վերաբերյալ։ Քննիչը մեղադրյալների միջնորդության հիման վրա կազմել է համապատասխան արձանագրություններ, որոնք ստորագրված են մեղադրյալների, նրանց պաշտպանների և քննիչների կողմից։ Նման պայմաններում Դատարանը փաստում է, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.6-րդ հոդվածով սահմանված կարգով կազմված և ստորագրված արձանագրություն:
Դատարանը նաև արձանագրում է, որ մեղադրյալը չափահաս է, մեղադրվում է մեկ հանցանք կատարելու համար, մեղսագրվող արարքների համար ՀՀ քրեական օրենսգրքով սահմանված է տուգանք պատժատեսակը, մեղսագրվող արարքներով մասնավոր անձի շահերին վնաս չի պատճառվել, գույքային հայց չի հարուցվել, մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս հսկող դատախազը չի առարկել համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու դեմ, մեղադրյալը չեն հրաժարվել համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելուց, պահպանված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.6-րդ հոդվածով սահմանված կարգը:
Այսպիսով` Դատարանն արձանագրում է, որ առկա է համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու հիմքը, և բացակայում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.7-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները:

Դատավճռի պատճառաբանական մաս․
Դատարանի իրավական վերլուծությունը, դատարանի հետևությունները և իրավական հիմնավորումները.
Դատարանը նախ փաստում է, որ առկա չեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.8-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթը դադարեցնելու հիմքերը։ Առաջադրված մեղադրանքը մեղադրյալ՝ Իշխան Մարտիրոսյանի կողմից ընդունելու և համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու պայմաններում Դատարանը, գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, արձանագրում է, որ Իշխան Մարտիրոսյանն կատարել է իրեն մեղսագրված հանցանքը, այն ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.9-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի արդյունքով դատարանը գրավոր ընթացակարգով կայացնում է մեղադրական դատավճիռ սույն օրենսգրքի 347-350-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով` հաշվի առնելով սույն հոդվածով նախատեսված առանձնահատկությունները»:
Հաստատված համարելով մեղադրյալ՝ Իշխան Մարտիրոսյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրված հանցանքի կատարման մեջ՝ Դատարանը փաստում է, որ նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով հաշվի առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի վերաբերելի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի համաձայն՝
/…/ 1. Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ կամ պրեկուրսոր ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը կամ առաքելը՝ պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ «Ավարտված կամ չավարտված հանցագործություններով համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի դեպքում նշանակվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված տուգանքի նվազագույն չափը՝ առանց լրացուցիչ պատիժ և անվտանգության միջոց նշանակելու»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1.Տուգանքը դրամական տուժանք է, որը նշանակվում է սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում և չափերով:
2.Տուգանքը, որպես հիմնական պատիժ կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված դեպքերում:
3.Տուգանքը, որպես հիմնական պատիժ սահմանվում է ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների համար՝ հանցանք կատարած անձի ամսական եկամտի հնգապատիկից հիսնապատիկի չափով։ (․․․)
5.Հանցանք կատարած անձի եկամտի բացակայության կամ դրա չափը պարզելու անհնարինության դեպքում տուգանքի չափը հաշվարկվում է հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափով: Տուգանքի չափը որոշվում է նույն կարգով, եթե հանցանք կատարած անձի եկամուտն առաջացել է հանցանքն ավարտվելուց հետո։ Տուգանքի չափը որոշվում է նույն կարգով նաև այն դեպքում, երբ անձի ամսական եկամտի հաշվարկի արդյունքով դրա չափը պակաս է ստացվում նվազագույն աշխատավարձի չափից: (․․․)
8.Եթե դատապարտվողն ի վիճակի չէ անհապաղ և ամբողջությամբ վճարելու նշանակված տուգանքը, ապա դատարանը նրա համար վճարման ժամկետ է սահմանում՝ առավելագույնը 1 տարի, կամ թույլատրում է տուգանքը մաս առ մաս վճարել նույն ժամկետում։ (․․․)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի համաձայն՝ «ամսական եկամուտ` հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում անձի ստացած միջին ամսական եկամտի 35 տոկոսը: Միջին ամսական եկամտի մեջ հաշվարկվում են ստացվող աշխատավարձը և դրան հավասարեցված այլ վճարումները, անձի կողմից իր ակտիվների ներդրմամբ (տրամադրմամբ) այլ անձանց գործունեությունից ստացված եկամուտը (շահաբաժինը, տոկոսը, ռոյալթին, վարձակալական վճարը): Ամսական եկամուտը հաշվարկելիս հաշվի չեն առնվում դրանց համար վճարվող հարկերը, տուրքերը կամ այլ վճարներ»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետի համաձայն՝ «նվազագույն աշխատավարձ՝ «Նվազագույն ամսական աշխատավարձի մասին» օրենքով սահմանված նվազագույն ամսական աշխատավարձի չափը.:
ՀՀ նվազագույն աշխատավարձի մասին օրենքի 1-ին հոդվածի համաձայն՝ «Հայաստանի Հանրապետությունում նվազագույն ամսական աշխատավարձը սահմանել 75000 դրամ»:
Նկատի ունենալով, որ Դատարանին չի ներկայացվել մեղադրյալների՝ հանցանքները կատարելուց առաջ մեկ տարվա ընթացքում ստացած, միջին եկամուտի չափը նվազագույն աշխատավարձի չափից ավել լինելու վերաբերյալ տեղեկություն Դատարանը, որպես հաշվարկային միավոր ընդունում է հանցանք կատարելու օրը սահմանված նվազագույն աշխատավարձը և պատիժ նշանակում տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի չափով՝ 375․000 ՀՀ դրամ։
Անդրադառնալով տուգանքի վճարման վերաբերյալ հարցին, Դատարանը փաստում է, որ համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ նախաձեռնելու արձանագրությամբ մեղադրյալը միջնորդել է թույլատրել տուգանքը վճարել 1 տարվա ընթացքում՝ ամսական համամասնությամբ վճարելու պայմանով։ Հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասը և հաշվի առնելով, որ մեղադրյալ Իշխան Մարտիրոսյանն ի վիճակի չէ անհապաղ և ամբողջությամբ վճարելու տուգանքը՝ Դատարանը գտնում է, որ նրան պետք է թույլատրել նշանակված տուգանքը վճարել մաս առ մաս՝ 1 (մեկ) տարվա ընթացքում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պետք է անդրադառնա նաև խափանման միջոցի, ապացույցների պահպանման և տնօրինման հարցին, վարութային ծախսերի, գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի, գույքային հայցի լուծման հարցերին, սակայն հաշվի առնելով, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Իշխան Մարտիրոսյանի գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, քրեական գործում վարութային ծախսեր չկան (բացի այդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464․9-րդ հոդվածի համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման), գույքային հայց չի ներկայացվել, սահմանափակվում է այդ փաստերի արձանագրմամբ:
Անդրադառնալով Իշխան Մարտիրոսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին` Դատարանը գտնում է, որ վերջիններիս նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնեը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերացնել Իշխան Մարտիրոսյանի նկատմամբ ՀՀ պետական սահմանը հատելու և անձնագրային գործարքներ կատարելու արգելքները։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված Իշխան Արսենի Մարտիրոսյանի մոտից անձանական խուզարկությամբ 1 հատ ապակյա սրվակում և թվով մեկ հատ զիփ փականով փաթեթում լցված ընդհանուր 0,13 գրամ քաշով թվով երկու զանգվածները՝ փաթեթավորված մեկ փաթեթում և Իշխան Մարտիրոսյանի բնակության հասցեում կատարված խուզարկության արդյունքում հայտնաբերված մոխրացված հետքերով կաթուցիչը՝ 1 ապակյա գլանակը ուղարկել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժին՝ թիվ 11813525 քրեական վարույթին կցելու և վարույթի շրջանակներում պահելու համար։
Անդրադառնալով արտավարութային փաստաթղթերին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ արտավարութային փաստաթղթերը պետք է պահվեն քրեական գործի հետ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ, 464.6-464.10-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը՝

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Իշխան Մարտիրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի՝ 375․000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի կանոնների կիրառմամբ նշանակված տուգանքի՝ 375․000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի վճարումը թույլատրել կատարել մաս առ մաս՝ 1 (մեկ) տարվա ընթացքում՝ յուրաքանչյուր ամիս՝ 31․250 (երեսունմեկ հազար երկու հարյուր հիսուն) ՀՀ դրամի չափով։
Իշխան Մարտիրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո բացառապես սույն քրեական գործով խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը վերացնել։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերացնել Իշխան Մարտիրոսյանի նկատմամբ ՀՀ պետական սահմանը հատելու և անձնագրային գործարքներ կատարելու արգելքները։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված Իշխան Արսենի Մարտիրոսյանի մոտից անձանական խուզարկությամբ 1 հատ ապակյա սրվակում և թվով մեկ հատ զիփ փականով փաթեթում լցված ընդհանուր 0,13 գրամ քաշով թվով երկու զանգվածները՝ փաթեթավորված մեկ փաթեթում և Իշխան Մարտիրոսյանի բնակության հասցեում կատարված խուզարկության արդյունքում հայտնաբերված մոխրացված հետքերով կաթուցիչը՝ 1 ապակյա գլանակը ուղարկել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժին՝ թիվ 11813525 քրեական վարույթին կցելու և վարույթի շրջանակներում պահելու համար։
Արտավարութային փաստաթղթերը թողնել կցված գործի նյութերին։
Գույքային հայցի, վարույթային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:
Դատավճիռը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով, 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով և 377-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքերով չի կարող բողոքարկվել։

ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ՄՈՒՇԵՂ ԱՐԱՄՅԱՆ