Հիմնական
Գործի համար:
ԵԴ1/2370/01/25
Վիճակագրական տողի համար :
24.31
Պատասխանող
Էրիկ Հակոբյան Գառնիկի
Էրիկ Հակոբյան Գառնիկի
Էրիկ Հակոբյան
Էրիկ Հակոբյան
Էրիկ Հակոբյան
Դատավոր
Երևանի քրեական դատարան
Էմմա Ավագյան
Քրեական վերաքննիչ
Աննա Մաթևոսյան
Վաչե Մարգարյան
Կարեն Հովհաննիսյան
Հոդվածներ
Երևանի քրեական դատարան
ՀՀ Քրեական օրենսգիրք
Հոդված 503 Մաս 2
Երևանի քրեական դատարան
ՀՀ Քրեական օրենսգիրք
Հոդված 503 Մաս 2
Դատավոր
Երևանի քրեական դատարան
Էմմա Ավագյան
Քրեական վերաքննիչ
Աննա Մաթևոսյան
Վաչե Մարգարյան
Կարեն Հովհաննիսյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2026-04-02 | 11:00 | 4 | Կայացել է | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2025-12-12 | 18:00 | 1 | Կայացել է | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2025-12-01 | 10:30 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-10-27 | 11:30 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-10-14 | 17:00 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-09-23 | 15:00 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-09-09 | 12:30 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-08-15 | 10:30 | 2 | Նիստը կայացել է | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2025-07-23 | 16:30 | 9 | Նիստը կայացել է |
ԵԴ1/2370/01/25
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
Հայաստանի Հանրապետության Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան),
Նախագահությամբ դատավոր Է.ԱՎԱԳՅԱՆԻ
Քարտուղարությամբ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Մասնակցությամբ
Հանրային մեղադրող Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
Պաշտպան Ռ․ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ
Մեղադրյալ Է.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ին ք. Երևանում
դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝
Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի
(ծնված՝ 1998 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, չամուսնացած, բնակվող՝ քաղաք Երևան, Ավան Առինջ, 1-ին միկրոշրջան, 3/3 շենք, 32-րդ բնակարան հասցեում)
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական ընթացքը.
2025 թվականի հունիսի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում (այսուհետ նաև՝ Նախաքննության մարմին) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 17810125 քրեական վարույթը:
Հսկող դատախազի՝ 2025 թվականի հունիսի 27-ի որոշմամբ, Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Նախաքննության մարմնի՝ 2025 թվականի հունիսի 28-ի որոշմամբ, մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։
2025 թվականի հուլիսի 7-ին թիվ 17810125 վարույթի նյութերը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել են Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում։
2025 թվականի հուլիսի 11-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է ներկայացվել այն արարքի համար, որ « (…) նա, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում, ունենալով վկայի դատավարական կարգավիճակ, պարտավորված լինելով ցուցմունք տալ և նախազգուշացված լինելով՝ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ ցուցմունք տալուց:
Այսպես.
Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթով օրենքով սանված կարգով՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 149-151-րդ հոդվածների հիմքով պատշաճ կերպով ծանուցված լինելու պայմաններում վկայի՝ դատավարական կարգավիճակով վարութային գործողություններին մասնակցելու նպատակով 2025 թվականի մարտի 13-ին՝ ժամը 17:30-ին և ապրիլի 26-ին՝ ժամը 11:23-ին, ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմին հանդիսացող ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ. Գասպարյանի մոտ, ապա մինչև հարցաքննությունը կրկին ծանոթանալով վկայի` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքներին և պարտականություններին, ինչպես նաև գրավոր նախազգուշացնելով թիվ 17133525 քրեական վարույթով որպես վկա ցուցմունք տալու՝ իրեն առաջադրվող հարցերին ճշմարտացի պատասխանելու պարտականության, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և սուտ ցուցմունք տալու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503- րդ հոդվածով և 504-րդ հոդվածներով սահմանված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ սահմանադրության 65-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքերով ազատված չլինելով ցուցմունք տալու պարրտականությունից, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով՝ նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի համար նշանակության ունեցող պարզաբանման ենթակա հանգամանքների շուրջ ցուցմունքներ տալուց։»։
Դատարանում հետազոտված ապացույցները․
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի կողմից 26․06․2025 թվականին ներկայացված հաղորդումը, որի համաձայն՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում իրականացվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ այն է 2025 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի թիվ 60 հասցեում Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանի կողմից Վահագն Բորիկի Մկրտչյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դեպքին ականատես և իրազեկ վկա Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը որպես վկա հարցաքննվելիս, ծանուցված լինելով վկայի իրավունք պարտականությունների մասին, ապօրինի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին՝ պատճառաբանելով, որ իր հայտնածները հետագայում կարող են օգտագործվել իր դեմ:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 4)
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի կողմից 30․06․2025 թվականին զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ զննության է ենթարկվել թիվ 17133525 քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության պատճենը` համաձայն որի՝ թիվ 17133525 քրեական վարույթը նախաձեռնվել է 2025 թվականի փետրվարի 20-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և քրեական վարույթ նախաձեռնելու առիթ և հիմք է հանդիսացել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության քրեական ոստիկանության գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ, ոստիկանության փոխգնդապետ՝ Հարություն Դանիելյանի հաղորդումը և կից նյութերը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:44-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն է զանգահարել «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոնից Բաղդասարյանը և հայտնել, որ ժամը 23:41-ին «հրազենային վնասվածք» ախտորոշմամբ քաղաք Երևան, Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջան, 1/4 շենք, 60 հասցեից իրենց մոտ բուժօգնության է տեղափոխվել անհայտ անձ, ում մոտ գրանցվել է «սրտի կանգ»:
20.02.2025թ.՝ ժամը 00:05-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն է զանգահարել 5-րդ ենթակայանից Միրոյանը և հայտնել, որ ժամը 23:02-ին շտապօգնության 58-րդ խումբը մեկնել է Երևան քաղաքի, Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենք 60 հասցե, որտեղ հրազենային վնասվածքի հետևանքով «սրտի կանգ» ախտորոշմամբ հայտնաբերվել է Վահագն Բորիկի Մկրտչյանը /ծնված 1980թ./: Վերջինս տեղափոխվել է բժշկական կենտրոն, որտեղ էլ արձանագրվել է կենսաբանական մահը:
Զննության է ենթարկվել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ՝ Հ.Դանիելյանի 20.02.2025թ. օպերատիվ գրությունների պատճենները, համաձայն որոնց՝ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում ձեռնարկված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքում ստացվել են հավաստի տեղեկություններ, որ Արթուր Ռադիկի Հարությունյանը «Մերսեդես» մակնիշի 37 ZX 976 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով իրականացնում է տաքսի ծառայություն և 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:55-ին, դեպքին ականատես վկա՝ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ ԲԿ-ի մոտակայքից տեղափոխել է Ավան վարչական շրջանի Դուրյան թաղամասի 57 շենք:
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԵՔՎ ծառայողների կողմից ստացված տեղեկությունները իրացնելիս, ձեռնարկված օպերատիվ հետախուզական միջոցառումների արդյունքում փաստական տվյալներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, Վահագն Բորիկի Մկրտչյանը /ծնվ. 07.12.1980թ. հաշվառված ք. Երևան Ավան Առինջ 1 միկրոշրջան, 2/3 շենք 38 բնակարան, հեռ. 094-50-55- 33/, Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանը /ծնվ. 29.06.1997թ., հաշվառված և բևակվող ք. Երևան Ավան Առինջ 1 միկրոշրջան 1/1 շենքի 6 բնակարան, հեռ. 098-13-81-33/ և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը /ծնվ. 22.10.1998թ., հաշվառված և բնակվող ք. Երևան Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջան 3/3 շենք 12 բնակարան, հեռ.077-31-31-39/ դեռևս չպարզված հարցի շուրջ վիճաբանելու նպատակով հանդիպել են Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակում, որից հետո Վահագը զանգահարել է Աշոտ Նվերի Գալստյանին /ծնվ. 15.12.1980թ., հաշվառված և բնակվող ք. Երևան Ավան Առինջ 1 միկրոշրջան 1/4 շենք 60 բնակարան/ և հայտնել, որ վերջիններիս հետ բարձրանում են Աշոտ Գալստյանի բնակարանի տանիք հետագա պարզաբանումներ շարունակելու նպատակով։
Բարձրանալով նշված վայր Վահագն Մկրտչյանը և Էրիկ Շահինյանը սկսում են վիճաբանել միմյանց հետ, որի ժամանակ Էրիկ Շահինյանն իր մոտ գտնվող ատրճանակից արձակում է մեկ կրակոց, ինչի հետևանքով Վահագն Մկրտչյանը ստանում է հրազենային վնասվածք և հիվանդանոցում մահանում:
Զննության է ենթարկվել Աշոտ Նվերի Գալստյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 20:00-ից գտնվել է տանը և ժամը 21:00-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել ընկերը՝ Վահագն Մկրտչյանը և ասել է, որ ցանկանում է գալ իրենց տուն։ Իր բնակարանը գտնվում է 14 հարկանի շենքի 13-րդ հարկում: Բնակարանի վերևի հարկում առկա է փակ սենյակ և իր բնակարանի չափով բաց պատշգամբ, որտեղ ինքը և Վահագ Մկրտչյանը ժամանակ առ ժամանակ նստում և զրուցում են: Այնուհետև, որոշ ժամանակ անց զանգահարել է Վահագին, հարցրել գալիս է, թե ոչ, վերջինս պատասխանել է, որ գալիս են, սակայն չի ասել, թե ում հետ է գալիս: Մոտավորապես ժամը 22:00-ից 23:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, Վահագ Մկրտչյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել, որպեսզի բացի շքամուտքի դռան դամաֆոնը, ինքը վահագին ասել է, որ բարձրանան վերև և քիչ անց կմիանա նրանց, սակայն տեղյակ չի եղել, թե Վահագը ում հետ է եկել: Ինքը գտնվել է տանը, նրանց բարձրանալուց մոտ 5-ից 7 րոպե անց լսել է վիճաբանության բարձր ձայներ, սակայն կոնկրետ չի լսել, թե ինչի շուրջ է ընթացել վեճը: Երբ իր բնակարանի աստիճաններով բարձրացել է նշված սենյակ, արդեն վիճաբանությունը թեժացել է: Այդ սենյակում գտնվել են իր ընկեր՝ Վահագն Մկրտչյանը և երկու անձ, որոնց երկուսի անունն էլ Էրիկ է: էրիկներից մեկն ունեցել է գեր կազմվածք, գլխին հովարավոր գլխարկ, վերջինս բնակվում է Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանում, վերջինիս ճանաչում է մոտ 3-4 տարի: Մյուս՝ նիհարվուն կազմվածքով էրիկը նույնպես բնակվում է Ավան- Առինջ թաղամասում: Նշված անձանց կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարներն իր բջջային հեռախոսում գրանցված է «էրո Ավան Առինջ» անունով, իսկ գեր կազմվածքով Էրիկի բջջային հեռախոսահամարն ինչքանով որ հիշել է զանգ ստանալու ժամանակ ռուսերեն տառերով գրառված է Մկրտչյանը և գեր կազմվածքով Էրիկը բղավել են միմյանց վրա և փոխադարձ հայհոյել իրար: «Կրիստանոսեց» բառով: Վիճաբանության ժամանակ Վահագ Ինքը չգիտի, թե ինչ հարցի շուրջ են վիճաբանել, կոնկրետ հարցի շուրջ չի ընթացել վեճը, միմյանց փոխադարձ հայհոյել են, երբ մտել է այդ սենյակ, գոռալով ասել է «էս ինչ եք անում. էս ինչա կատարվում, ինչա էղել»: Նշված անձինք սենյակում կանգնած՝ միմյանցից մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա, նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը բղավելով փորձել է նրանց հանդարտեցնել, սակայն Վահագն ու գեր կազմվածքով Էրիկը շարունակել են փոխադարձ հայհոյանքները և գեր կազմվածքով Էրիկին հրելով դուրս է բերել այդ սենյակի դոնից դեպի դուրս, ասել է «սիկտիր եղի» և ցանկացել է դուռը ծածկել, որի ժամանակ նկատել է, որ գեր կազմվածքով Էրիկն աջ ձեռքով ինչ-որ շարժում է կատարել, որից անմիջապես հետո կրակոցի ձայն է լսել և նրա աջ ձեռքում նկատել է ատրճանակին նմանվող առարկա: Կրակոցից հետո նայել է շուրջը, որպեսզի հասկանա, թե կրակոցի արդյունքում ինչ է պատահել, իսկ կրակոց արձակած Էրիկի ուղղությամբ այլևս չի նայել, նա դրանից հետո սենյակ չի վերադարձել և հեռացել է: Մոտ երկու վայրկյան հետո Վահագն ասել է «արա էս բոզի տղեն ոնց որ խփեց» և ձեռքով շոշափել է ձախ կողային հատվածը, որից հետո Վահագը պառկել է գետնին՝ էլեկտրական ջեռոցի մոտ, գոռացել է կնոջը, որպեսզի նա շտապօգնություն կանչի: Ձայների վրա կինը գրեթե բարձրացել է վերև, իսկ նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը սկզբում օգնել է Վահագին բժշկական օգնություն ցուցաբերելու, որից հետո նրան ասել է, որ գնա և դիմավորի շտապօգնության աշխատակիցներին: Շտապօգնության աշխատակիցների ժամանելուց հետո ինքը, Էրիկը և շտապօգնության երկու իգական սեռի աշխատակիցները Վահագի ձեռքերից և ոտքերից բռնած տեղափոխել են միջանցքի ձախից առաջին վերելակը, իջեցրել են առաջին հարկ, որտեղ Վահագին տեղափոխել են շտապօգնության պատգարակի վրա և ինքը նրանց հետ շտապօգնության ավտոմեքենայով գնացել են «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոն, իսկ Էրիկը չգիտի, թե ինչով, նույնպես եկել է հիվանդանոց, նրան տեսել է հիվանդանոցի երկրորդ հարկի մուտքի դիմաց:
Զննության է ենթարկվել Նաիրա Աբրահամի Գալստյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին երեկոյան ժամերին բնակարանի ննջասենյակում գտնվելու ժամանակ լսել է բարձր ձայներ, ամուսինը վազել է դեպի իրենց պատկանող վերևի՝ 14-րդ հարկում գտնվող սենյակի աստիճաններով, ինքը նույնպես վազել է Աշոտի հետևից նույն աստիճաններով, սակայն Աշոտը ասել է, որ հետ գնա և ինքը հետ է գնացել, իսկ Աշոտը բարձրացել է վերևի հարկում գտնվող իրենց պատկանող սենյակ: Մոտ մեկ րոպե անց վերևից եկող ձայները կրկին ուժգնացել են և նորից բարձրացել է աստիճաններով դեպի վերև ու շրջվելով դեպի սենյակի դռան ուղղությամբ նկատել է, որ Աշոտը Էրիկին, ով իրենց բակից է, երիտասարդ, 25-27 տարեկան, թրաշով, լիքոտ, վերջինս կեպի գլխարկով էր, Էրիկին հրելով Աշոտը դուրս է հանում միջանցքից: Այդ ժամանակ գոռգոռոցներ է լսվել ընդհանուրի կողմից, այդ նույն ժամանակահատվածում լսել է կրակոցի ձայն ու իջել է ներքև, գոռգոռոցները շարունակվել են, իսկ հետո երկու քայլ աստիճանով բարձրացել է ու վերևից նույն բակի տղաներից մյուս Էրիկը գոռալով իրեն ասել է, որ շտապօգնություն կանչեք ու վերջինս խուճապի մատնված իր բջջային հեռախոսը տվել է իրեն, ինքը զանգահարել է շտապօգնություն և ասել, որ շտապ կանչ գրանցեք նշելով իրենց հասցեն ու ասելով հրազենային վնասվածք, քանի որ լսելով կրակոցի ձայնը ու տեսնելով Էրիկի խուճապի մատնվելը ենթադրել է, որ հրազենային վնասվածք է: Դրանից հետո բջջային հեռախոսը փոխանցել է Էրիկին ու իջել է ներքև:
Զննության է ենթարկվել 20.02.2025թ. զննում կատարելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել Աշոտ Նվերի Գալստյանին պատկանող և վերջինիս կողմից շահագործվող Այֆոն 12 մոդելի բջջային հեռախոսը և զննությամբ Աշոտ Գալստյանի բջջային հեռախոսում Epo-a.a անվամբ գրանցված կոնտակտում բջջային հեռախոսահամարը գրանցված է եղել 077-31-31-39 և ըստ Աշոտ Գալստյանի հայտարարության նշված անձը հանդիսանում է իր ցուցմունքով հայտնած նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը։
Զննության է ենթարկվել 20.02.2025թ. զննում կատարելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակային հատվածի շքամուտքի մագնիսական փականով դրան տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունները, որի «2025-02-19 22:39:59» գրառմամբ ֆայլում երևում է, թե ինչպես է արական սեռի նմանության անձը մոտենում շքամուտքին, բարձանում աստիճաններով, այուհետև վերջինիս հետևից հերթով գալիս են թվով 2 արտաքինից արական սեռի նմանության անձինք, որնց գլխներին առկա են գլխարկներ/կեպկա/, երկուսի երեսին էլ առկա է առատ մազածածկույթ, վերոնշյալ անձինք մտնում են իրար հետ շքամուտք: Տեսագրության 22 րոպե 00 վարկյանին երևում է, թե ինչպես է շքամուտքից դուրս գալիս արտաքինից արական սեռի անձնավրություն, որի դեմքին երևում է առատ մազածածկույթ, իսկ գլխին առկա է գլխարկ: Վերջինս քայլում է շքամուտքից դուրս, ինչից հետո քայլում է աջ տեսագրության աջ հատվածում երևացող ավտոտնակների հատվածով քայլում է, ինչից հետո թեքվում է ձախ, մտնում տեսագրության կենտրոնական հատվածում երևացող այգի և մտնում է դրանում երևացող զրուցարան, ինչից հետո թվով 4 անձինք դուրս են գալիս զրուցարանից և նստում են տեսագրության աջ հատվածում երևացող ավտոտնակների դիմաց կայանված ավտոմեքենան, ինչի լույսերը վառվում են, այն շարժվում է դեպի տեսագրության վերևի հատվածում երևացող շենքերի կողմը մի քանի մետր և կանգնում է, ինչի ընթացքում զրուցարանում երևում է ևս մեկ անձի ուրվագիծ, ով ըստ երևույթին անջատում է զրուցարանի լույսը, քայլում դեպի հետընթաց կատարած և կանգնած ավտոմեքենան, ինչից հետո ավտոմեքենան հետընթաց է կատարում և տեագրության վերևի հատվածում երևացող շենքերի կողմով տեսանկարահանող սարքի շքամուտքի դիմացի հատվածով դուրս է գալիս տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտից:
Զննության է ենթարկվել անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին 21.02.2025թ. որոշման պատճենը, համաձայն որի` Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանի նկատմամբ հսկող դատախազի կողմից հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում այն արարքի կատարման համար, որ Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանը 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 22:53-ին, Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակում հանդիպել է Վահագն Բորիկի Մկրտչյանին և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին: Այնուհետև, վերջիններիս հետ միասին բարձրացել է Աշոտ Նվերի Գալստյանին պատկանող Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի թիվ 60 հասցեի բնակարանին կից ժամանցի սենյակ, որտեղ Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանը իր հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ իր մոտ ապօրինի կերպով պահվող հրազեն հանդիսացող ատրճանակից մեկ անգամ կրակել է Վահագն Մկրտչյանի կենսական նշանակության օրգանների ուղղությամբ՝ պատճառելով հրազենային վնասվածք, որի արդյունքում վերջինս մահացել է:
Զննության է ենթարկվել Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի որպես վկա հարցաքննության և որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունները, համաձայն որոնց՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ այն է 2025 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի թիվ 60 հասցեում Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանի կողմից Վահագն Բորիկի Մկրտչյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դեպքին ականատես և իրազեկ վկա Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը որպես վկա հարցաքննվելիս, ինչպես նաև որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննվելիս, ծանուցված լինելով վկայի իրավունք պարտականությունների մասին, ապօրինի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին՝ պատճառաբանելով, որ իր հայտնածները հետագայում կարող են օգտագործվել իր դեմ:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 78-82)
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի՝ «Արտավարույթային փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին» 30․06․2025 որոշումը, որի համաձայն՝ թիվ 17810125 քրեական վարույթում առկա առերևույթ հանցանքի վերաբերյալ հաղորդմանը կցված թիվ 17133525 քրեական վարույթից արտատպված քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության պատճենը, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ՝ Հ. Դանիելյանի օպերատիվ գրությունների պատճենները, Աշոտ Նվերի Գալստյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, Նաիրա Աբրահամի Գալստյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, զննում կատարելու մասին արձանագրությունների պաճենները, անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշման պատճենը, Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի որպես վկա հարցաքննության և որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունները ճանաչվել են որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց, որոնք կցված են քրեական վարույթի նյութերին։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 83-88)
Տեսագրություն
Հետազոտվել է Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակային հատվածի շքամուտքի տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունը, որի համաձայն՝ երևում է, թե ինչպես է 2025-02-19 22:53:56 վայրկյանին արական սեռի նմանության անձը մոտենում շքամուտքին, բարձանում աստիճաններով, այուհետև վերջինիս հետևից հերթով գալիս են թվով 2 արտաքինից արական սեռի նմանության անձինք, որնց գլխներին առկա են գլխարկներ/կեպկա/, երկուսի երեսին էլ առկա է առատ մազածածկույթ, վերոնշյալ անձինք մտնում են միասին շքամուտք:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)
Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, վերլուծելով մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիություն, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ինչպես նաև մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով՝ հաշվի առնելով նաև անհրաժեշտ ու հնարավոր ապացույցների բացակայությունը, գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքով պետք է կայացնել արդարացման դատավճիռ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
(…)
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(…)։»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
2. Սույն օրենսգրքով նախատեսված վարույթի առանձին տեսակների համար կարող է սահմանվել ապացուցման ենթակա հանգամանքների այլ շրջանակ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել»:
Մեղադրյալին վերագրված արարքի իրավական գնահատականը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի
«1. Վկայի կամ տուժողի կողմից ցուցմունք տալուց ապօրինի հրաժարվելը, փորձագետի կողմից առանց հարգելի պատճառների եզրակացություն կամ կարծիք տալուց հրաժարվելը կամ թարգմանի կողմից առանց հարգելի պատճառների թարգմանություն կատարելուց հրաժարվելը՝ դրա համար քրեական պատասխանատվության մասին նախազգուշացված լինելու դեպքում՝
(…)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
(…)
2) ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ՝
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ` մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
3. Անձը ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականի վերաբերյալ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար, եթե ողջամտորեն ենթադրելի է, որ այն հետագայում կարող է օգտագործվել իր կամ նրանց դեմ:»։
ՀՀ Սահմանադրության 65-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Ոչ ոք պարտավոր չէ ցուցմունք տալ իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականների վերաբերյալ, եթե ողջամտորեն ենթադրելի է, որ այն հետագայում կարող է օգտագործվել իր կամ նրանց դեմ: Օրենքը կարող է սահմանել ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատվելու այլ դեպքեր:»։
Վերոհիշյալ հանցակազմի վերլուծությունից երևում է, որ այն արդարադատության շահերի դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքին է դասվում և հիմնական անմիջական օբյեկտը արդարադատության իրականացմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են։
Քննարկվող հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է վկայի կամ տուժողի կողմից ցուցմունքներ տալուց ապօրինի հրաժարվելու կամ փորձագետի կողմից առանց հարգելի պատճառների եզրակացություն կամ կարծիք տալուց հրաժարվելու կամ թարգմանի կողմից առանց հարգելի պատճառների թարգմանություն կատարելուց հրաժարվելու ձևով։
Սուբյեկտիվ կողմից տվյալ հանցակազմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, քանի որ հանցավորը գիտակցում է, որ հրաժարվում է իրեն հայտնի հանգամանքների մասին ցուցմունք տալուց կամ եզրակացություն կամ կարծիք տալուց կամ թարգմանություն կատարելուց։
Այնուամենայնիվ հարկ է նշել, որ օրենսդրությամբ նաև նախատեսվում է, որ այն դեպքում, երբ անձն ունի ողջամիտ ենթադրություն, որ իր տված ցուցմունքները կարող են հետագայում օգտագործվել իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականի դեմ, ապա կարող է հրաժարվել ցուցմունքներ տալուց և դրա համար նա չի կարող ենթարկվել քրեական պատասխանատվության։
Սույն վարույթի շրջանակներում Էրիկ Հակոբյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում, ունենալով վկայի դատավարական կարգավիճակ, պարտավորված լինելով ցուցմունք տալ և նախազգուշացված լինելով՝ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ ցուցմունք տալուց:
Այսպես.
Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթով օրենքով սանված կարգով՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 149-151-րդ հոդվածների հիմքով պատշաճ կերպով ծանուցված լինելու պայմաններում վկայի՝ դատավարական կարգավիճակով վարութային գործողություններին մասնակցելու նպատակով 2025 թվականի մարտի 13-ին՝ ժամը 17:30-ին և ապրիլի 26-ին՝ ժամը 11:23-ին, ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմին հանդիսացող ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ. Գասպարյանի մոտ, ապա մինչև հարցաքննությունը կրկին ծանոթանալով վկայի` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքներին և պարտականություններին, ինչպես նաև գրավոր նախազգուշացնելով թիվ 17133525 քրեական վարույթով որպես վկա ցուցմունք տալու՝ իրեն առաջադրվող հարցերին ճշմարտացի պատասխանելու պարտականության, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և սուտ ցուցմունք տալու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503- րդ հոդվածով և 504-րդ հոդվածներով սահմանված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ սահմանադրության 65-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքերով ազատված չլինելով ցուցմունք տալու պարրտականությունից, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով՝ նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի համար նշանակության ունեցող պարզաբանման ենթակա հանգամանքների շուրջ ցուցմունքներ տալուց։
Դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներով պարզ է դառնում, որ Վահագն Բորիկի Մկրտչյանը, Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանը և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը դեռևս չպարզված հարցի շուրջ վիճաբանելու նպատակով հանդիպել են Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակում, որից հետո Վահագը զանգահարել է Աշոտ Գալստյանին և հայտնել, որ բարձրանում են Աշոտ Գալստյանի բնակարանի տանիք, որից հետո լսվել է վիճաբանության բարձր ձայներ համաձայն վկաների ցուցմունքների, սակայն կոնկրետ չեն լսել, թե ինչի շուրջ է ընթացել վեճը: Իսկ երբ Ա․Գալստյանը բնակարանի աստիճաններով բարձրացել է նշված սենյակ, արդեն վիճաբանությունը թեժացել է։ Այդ սենյակում գտնվել են իր ընկեր՝ Վահագն Մկրտչյանը և երկու անձ, որոնց երկուսի անունն էլ Էրիկ է:
Վերոնշյալ հանգամանքների համատեքստում Դատարանն արձանագրում է, որ սույն փաստերի համակցությունը և ամբողջական գնահատումը վկայում է, այն մասին, որ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը ողջամտորեն կարող էր ենթադրել, որ իր տված ցուցմունքը հետագայում կարող է օգտագործվել իր դեմ, քանի որ առկա է հիմնավոր կասկած առ այն, Վահագն Բորիկի Մկրտչյանի, Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանի և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի միջև տեղի է ունեցել վիճաբանություն, իսկ թիվ 17133525 քրեական վարույթը դեռևս գտնվում է նախաքննության փուլում։ Ուստի մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի կողմից ցուցմունք տալուց հրաժարվելը Դատարանի գնահատմամբ իրավաչափ է և չի կարող առաջացնել քրեական պատասխանատվություն։
Այսպիսով՝ դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն․
«1. Վերդիկտ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված հարցերից որևէ մեկին ժխտական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է արդարացման վերդիկտ։
3. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված բոլոր հարցերին հաստատական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է մեղադրական վերդիկտ, որով սահմանում է նաև, թե ապացուցված արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման:
4. Մեղադրական վերդիկտը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատաքննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ ապացուցման արդյունքների վրա, հանգում է մեղադրյալի մեղավորության մասին հետևության:
(…) :»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն․ «Արդարացման դատավճիռը կայացվում է արդարացման վերդիկտի հիման վրա: Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալի անմեղությունն այն փաստական հանգամանքներով, որոնք դրվել են մեղադրանքի հիմքում»։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը չի կատարել իրեն մեղսագրված արարքը, քանի որ վերջինիս կողմից ցուցմունք տալուց հրաժարվելը չի եղել ապօրինի, ուստի Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել և հռչակել անմեղ և նրան արդարացնել՝ իրեն մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով։
Անդրադառնալով մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցին՝ բացակայելու արգելքին՝ արդարացման վերդիկտի կայացման պայմաններում Դատարանը գտնում է, որ դրա հետագա պահպանման իրավական հիմքերը վերացել են, հետևաբար այն անհրաժեշտ է վերացնել։
Անդրադառնալով արտավարութային փաստաթղթեր ճանաչված ապացույցներին՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք անհրաժեշտ է պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում:
Նկատի ունենալով, որ գույքային հայցի, գույքի վրա արգելանք դնելու, ինչպես նաև ռեաբիլիտացիայի պահանջի վերաբերյալ տվյալներ առկա չեն՝ Դատարանն այդ հարցերը համարում է լուծված։
Արդարացման վերդիկիտի պայմաններում՝ վարութային ծախսերի հարցը Դատարանը համարում է լուծված:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ, 347-350-րդ հոդվածներով՝
ՎՃՌԵՑ
Ճանաչել և հռչակել մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրան արդարացնել՝ իրեն մեղսագրված արարքը կատարած չլինելու հիմքով:
Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, վերացնել։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված նյութերը թողնել կցված քրեական գործին։
Վարույթային ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանքից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ` ԷՄՄԱ ԱՎԱԳՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
Հայաստանի Հանրապետության Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան),
Նախագահությամբ դատավոր Է.ԱՎԱԳՅԱՆԻ
Քարտուղարությամբ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Մասնակցությամբ
Հանրային մեղադրող Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
Պաշտպան Ռ․ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ
Մեղադրյալ Է.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ին ք. Երևանում
դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝
Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի
(ծնված՝ 1998 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, չամուսնացած, բնակվող՝ քաղաք Երևան, Ավան Առինջ, 1-ին միկրոշրջան, 3/3 շենք, 32-րդ բնակարան հասցեում)
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական ընթացքը.
2025 թվականի հունիսի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում (այսուհետ նաև՝ Նախաքննության մարմին) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 17810125 քրեական վարույթը:
Հսկող դատախազի՝ 2025 թվականի հունիսի 27-ի որոշմամբ, Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Նախաքննության մարմնի՝ 2025 թվականի հունիսի 28-ի որոշմամբ, մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։
2025 թվականի հուլիսի 7-ին թիվ 17810125 վարույթի նյութերը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել են Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում։
2025 թվականի հուլիսի 11-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է ներկայացվել այն արարքի համար, որ « (…) նա, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում, ունենալով վկայի դատավարական կարգավիճակ, պարտավորված լինելով ցուցմունք տալ և նախազգուշացված լինելով՝ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ ցուցմունք տալուց:
Այսպես.
Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթով օրենքով սանված կարգով՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 149-151-րդ հոդվածների հիմքով պատշաճ կերպով ծանուցված լինելու պայմաններում վկայի՝ դատավարական կարգավիճակով վարութային գործողություններին մասնակցելու նպատակով 2025 թվականի մարտի 13-ին՝ ժամը 17:30-ին և ապրիլի 26-ին՝ ժամը 11:23-ին, ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմին հանդիսացող ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ. Գասպարյանի մոտ, ապա մինչև հարցաքննությունը կրկին ծանոթանալով վկայի` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքներին և պարտականություններին, ինչպես նաև գրավոր նախազգուշացնելով թիվ 17133525 քրեական վարույթով որպես վկա ցուցմունք տալու՝ իրեն առաջադրվող հարցերին ճշմարտացի պատասխանելու պարտականության, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և սուտ ցուցմունք տալու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503- րդ հոդվածով և 504-րդ հոդվածներով սահմանված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ սահմանադրության 65-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքերով ազատված չլինելով ցուցմունք տալու պարրտականությունից, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով՝ նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի համար նշանակության ունեցող պարզաբանման ենթակա հանգամանքների շուրջ ցուցմունքներ տալուց։»։
Դատարանում հետազոտված ապացույցները․
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի կողմից 26․06․2025 թվականին ներկայացված հաղորդումը, որի համաձայն՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում իրականացվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ այն է 2025 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի թիվ 60 հասցեում Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանի կողմից Վահագն Բորիկի Մկրտչյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դեպքին ականատես և իրազեկ վկա Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը որպես վկա հարցաքննվելիս, ծանուցված լինելով վկայի իրավունք պարտականությունների մասին, ապօրինի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին՝ պատճառաբանելով, որ իր հայտնածները հետագայում կարող են օգտագործվել իր դեմ:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 4)
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի կողմից 30․06․2025 թվականին զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ զննության է ենթարկվել թիվ 17133525 քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության պատճենը` համաձայն որի՝ թիվ 17133525 քրեական վարույթը նախաձեռնվել է 2025 թվականի փետրվարի 20-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և քրեական վարույթ նախաձեռնելու առիթ և հիմք է հանդիսացել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության քրեական ոստիկանության գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ, ոստիկանության փոխգնդապետ՝ Հարություն Դանիելյանի հաղորդումը և կից նյութերը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:44-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն է զանգահարել «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոնից Բաղդասարյանը և հայտնել, որ ժամը 23:41-ին «հրազենային վնասվածք» ախտորոշմամբ քաղաք Երևան, Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջան, 1/4 շենք, 60 հասցեից իրենց մոտ բուժօգնության է տեղափոխվել անհայտ անձ, ում մոտ գրանցվել է «սրտի կանգ»:
20.02.2025թ.՝ ժամը 00:05-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն է զանգահարել 5-րդ ենթակայանից Միրոյանը և հայտնել, որ ժամը 23:02-ին շտապօգնության 58-րդ խումբը մեկնել է Երևան քաղաքի, Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենք 60 հասցե, որտեղ հրազենային վնասվածքի հետևանքով «սրտի կանգ» ախտորոշմամբ հայտնաբերվել է Վահագն Բորիկի Մկրտչյանը /ծնված 1980թ./: Վերջինս տեղափոխվել է բժշկական կենտրոն, որտեղ էլ արձանագրվել է կենսաբանական մահը:
Զննության է ենթարկվել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ՝ Հ.Դանիելյանի 20.02.2025թ. օպերատիվ գրությունների պատճենները, համաձայն որոնց՝ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում ձեռնարկված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքում ստացվել են հավաստի տեղեկություններ, որ Արթուր Ռադիկի Հարությունյանը «Մերսեդես» մակնիշի 37 ZX 976 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով իրականացնում է տաքսի ծառայություն և 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:55-ին, դեպքին ականատես վկա՝ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ ԲԿ-ի մոտակայքից տեղափոխել է Ավան վարչական շրջանի Դուրյան թաղամասի 57 շենք:
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԵՔՎ ծառայողների կողմից ստացված տեղեկությունները իրացնելիս, ձեռնարկված օպերատիվ հետախուզական միջոցառումների արդյունքում փաստական տվյալներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, Վահագն Բորիկի Մկրտչյանը /ծնվ. 07.12.1980թ. հաշվառված ք. Երևան Ավան Առինջ 1 միկրոշրջան, 2/3 շենք 38 բնակարան, հեռ. 094-50-55- 33/, Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանը /ծնվ. 29.06.1997թ., հաշվառված և բևակվող ք. Երևան Ավան Առինջ 1 միկրոշրջան 1/1 շենքի 6 բնակարան, հեռ. 098-13-81-33/ և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը /ծնվ. 22.10.1998թ., հաշվառված և բնակվող ք. Երևան Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջան 3/3 շենք 12 բնակարան, հեռ.077-31-31-39/ դեռևս չպարզված հարցի շուրջ վիճաբանելու նպատակով հանդիպել են Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակում, որից հետո Վահագը զանգահարել է Աշոտ Նվերի Գալստյանին /ծնվ. 15.12.1980թ., հաշվառված և բնակվող ք. Երևան Ավան Առինջ 1 միկրոշրջան 1/4 շենք 60 բնակարան/ և հայտնել, որ վերջիններիս հետ բարձրանում են Աշոտ Գալստյանի բնակարանի տանիք հետագա պարզաբանումներ շարունակելու նպատակով։
Բարձրանալով նշված վայր Վահագն Մկրտչյանը և Էրիկ Շահինյանը սկսում են վիճաբանել միմյանց հետ, որի ժամանակ Էրիկ Շահինյանն իր մոտ գտնվող ատրճանակից արձակում է մեկ կրակոց, ինչի հետևանքով Վահագն Մկրտչյանը ստանում է հրազենային վնասվածք և հիվանդանոցում մահանում:
Զննության է ենթարկվել Աշոտ Նվերի Գալստյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 20:00-ից գտնվել է տանը և ժամը 21:00-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել ընկերը՝ Վահագն Մկրտչյանը և ասել է, որ ցանկանում է գալ իրենց տուն։ Իր բնակարանը գտնվում է 14 հարկանի շենքի 13-րդ հարկում: Բնակարանի վերևի հարկում առկա է փակ սենյակ և իր բնակարանի չափով բաց պատշգամբ, որտեղ ինքը և Վահագ Մկրտչյանը ժամանակ առ ժամանակ նստում և զրուցում են: Այնուհետև, որոշ ժամանակ անց զանգահարել է Վահագին, հարցրել գալիս է, թե ոչ, վերջինս պատասխանել է, որ գալիս են, սակայն չի ասել, թե ում հետ է գալիս: Մոտավորապես ժամը 22:00-ից 23:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, Վահագ Մկրտչյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել, որպեսզի բացի շքամուտքի դռան դամաֆոնը, ինքը վահագին ասել է, որ բարձրանան վերև և քիչ անց կմիանա նրանց, սակայն տեղյակ չի եղել, թե Վահագը ում հետ է եկել: Ինքը գտնվել է տանը, նրանց բարձրանալուց մոտ 5-ից 7 րոպե անց լսել է վիճաբանության բարձր ձայներ, սակայն կոնկրետ չի լսել, թե ինչի շուրջ է ընթացել վեճը: Երբ իր բնակարանի աստիճաններով բարձրացել է նշված սենյակ, արդեն վիճաբանությունը թեժացել է: Այդ սենյակում գտնվել են իր ընկեր՝ Վահագն Մկրտչյանը և երկու անձ, որոնց երկուսի անունն էլ Էրիկ է: էրիկներից մեկն ունեցել է գեր կազմվածք, գլխին հովարավոր գլխարկ, վերջինս բնակվում է Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանում, վերջինիս ճանաչում է մոտ 3-4 տարի: Մյուս՝ նիհարվուն կազմվածքով էրիկը նույնպես բնակվում է Ավան- Առինջ թաղամասում: Նշված անձանց կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարներն իր բջջային հեռախոսում գրանցված է «էրո Ավան Առինջ» անունով, իսկ գեր կազմվածքով Էրիկի բջջային հեռախոսահամարն ինչքանով որ հիշել է զանգ ստանալու ժամանակ ռուսերեն տառերով գրառված է Մկրտչյանը և գեր կազմվածքով Էրիկը բղավել են միմյանց վրա և փոխադարձ հայհոյել իրար: «Կրիստանոսեց» բառով: Վիճաբանության ժամանակ Վահագ Ինքը չգիտի, թե ինչ հարցի շուրջ են վիճաբանել, կոնկրետ հարցի շուրջ չի ընթացել վեճը, միմյանց փոխադարձ հայհոյել են, երբ մտել է այդ սենյակ, գոռալով ասել է «էս ինչ եք անում. էս ինչա կատարվում, ինչա էղել»: Նշված անձինք սենյակում կանգնած՝ միմյանցից մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա, նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը բղավելով փորձել է նրանց հանդարտեցնել, սակայն Վահագն ու գեր կազմվածքով Էրիկը շարունակել են փոխադարձ հայհոյանքները և գեր կազմվածքով Էրիկին հրելով դուրս է բերել այդ սենյակի դոնից դեպի դուրս, ասել է «սիկտիր եղի» և ցանկացել է դուռը ծածկել, որի ժամանակ նկատել է, որ գեր կազմվածքով Էրիկն աջ ձեռքով ինչ-որ շարժում է կատարել, որից անմիջապես հետո կրակոցի ձայն է լսել և նրա աջ ձեռքում նկատել է ատրճանակին նմանվող առարկա: Կրակոցից հետո նայել է շուրջը, որպեսզի հասկանա, թե կրակոցի արդյունքում ինչ է պատահել, իսկ կրակոց արձակած Էրիկի ուղղությամբ այլևս չի նայել, նա դրանից հետո սենյակ չի վերադարձել և հեռացել է: Մոտ երկու վայրկյան հետո Վահագն ասել է «արա էս բոզի տղեն ոնց որ խփեց» և ձեռքով շոշափել է ձախ կողային հատվածը, որից հետո Վահագը պառկել է գետնին՝ էլեկտրական ջեռոցի մոտ, գոռացել է կնոջը, որպեսզի նա շտապօգնություն կանչի: Ձայների վրա կինը գրեթե բարձրացել է վերև, իսկ նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը սկզբում օգնել է Վահագին բժշկական օգնություն ցուցաբերելու, որից հետո նրան ասել է, որ գնա և դիմավորի շտապօգնության աշխատակիցներին: Շտապօգնության աշխատակիցների ժամանելուց հետո ինքը, Էրիկը և շտապօգնության երկու իգական սեռի աշխատակիցները Վահագի ձեռքերից և ոտքերից բռնած տեղափոխել են միջանցքի ձախից առաջին վերելակը, իջեցրել են առաջին հարկ, որտեղ Վահագին տեղափոխել են շտապօգնության պատգարակի վրա և ինքը նրանց հետ շտապօգնության ավտոմեքենայով գնացել են «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոն, իսկ Էրիկը չգիտի, թե ինչով, նույնպես եկել է հիվանդանոց, նրան տեսել է հիվանդանոցի երկրորդ հարկի մուտքի դիմաց:
Զննության է ենթարկվել Նաիրա Աբրահամի Գալստյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին երեկոյան ժամերին բնակարանի ննջասենյակում գտնվելու ժամանակ լսել է բարձր ձայներ, ամուսինը վազել է դեպի իրենց պատկանող վերևի՝ 14-րդ հարկում գտնվող սենյակի աստիճաններով, ինքը նույնպես վազել է Աշոտի հետևից նույն աստիճաններով, սակայն Աշոտը ասել է, որ հետ գնա և ինքը հետ է գնացել, իսկ Աշոտը բարձրացել է վերևի հարկում գտնվող իրենց պատկանող սենյակ: Մոտ մեկ րոպե անց վերևից եկող ձայները կրկին ուժգնացել են և նորից բարձրացել է աստիճաններով դեպի վերև ու շրջվելով դեպի սենյակի դռան ուղղությամբ նկատել է, որ Աշոտը Էրիկին, ով իրենց բակից է, երիտասարդ, 25-27 տարեկան, թրաշով, լիքոտ, վերջինս կեպի գլխարկով էր, Էրիկին հրելով Աշոտը դուրս է հանում միջանցքից: Այդ ժամանակ գոռգոռոցներ է լսվել ընդհանուրի կողմից, այդ նույն ժամանակահատվածում լսել է կրակոցի ձայն ու իջել է ներքև, գոռգոռոցները շարունակվել են, իսկ հետո երկու քայլ աստիճանով բարձրացել է ու վերևից նույն բակի տղաներից մյուս Էրիկը գոռալով իրեն ասել է, որ շտապօգնություն կանչեք ու վերջինս խուճապի մատնված իր բջջային հեռախոսը տվել է իրեն, ինքը զանգահարել է շտապօգնություն և ասել, որ շտապ կանչ գրանցեք նշելով իրենց հասցեն ու ասելով հրազենային վնասվածք, քանի որ լսելով կրակոցի ձայնը ու տեսնելով Էրիկի խուճապի մատնվելը ենթադրել է, որ հրազենային վնասվածք է: Դրանից հետո բջջային հեռախոսը փոխանցել է Էրիկին ու իջել է ներքև:
Զննության է ենթարկվել 20.02.2025թ. զննում կատարելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել Աշոտ Նվերի Գալստյանին պատկանող և վերջինիս կողմից շահագործվող Այֆոն 12 մոդելի բջջային հեռախոսը և զննությամբ Աշոտ Գալստյանի բջջային հեռախոսում Epo-a.a անվամբ գրանցված կոնտակտում բջջային հեռախոսահամարը գրանցված է եղել 077-31-31-39 և ըստ Աշոտ Գալստյանի հայտարարության նշված անձը հանդիսանում է իր ցուցմունքով հայտնած նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը։
Զննության է ենթարկվել 20.02.2025թ. զննում կատարելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակային հատվածի շքամուտքի մագնիսական փականով դրան տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունները, որի «2025-02-19 22:39:59» գրառմամբ ֆայլում երևում է, թե ինչպես է արական սեռի նմանության անձը մոտենում շքամուտքին, բարձանում աստիճաններով, այուհետև վերջինիս հետևից հերթով գալիս են թվով 2 արտաքինից արական սեռի նմանության անձինք, որնց գլխներին առկա են գլխարկներ/կեպկա/, երկուսի երեսին էլ առկա է առատ մազածածկույթ, վերոնշյալ անձինք մտնում են իրար հետ շքամուտք: Տեսագրության 22 րոպե 00 վարկյանին երևում է, թե ինչպես է շքամուտքից դուրս գալիս արտաքինից արական սեռի անձնավրություն, որի դեմքին երևում է առատ մազածածկույթ, իսկ գլխին առկա է գլխարկ: Վերջինս քայլում է շքամուտքից դուրս, ինչից հետո քայլում է աջ տեսագրության աջ հատվածում երևացող ավտոտնակների հատվածով քայլում է, ինչից հետո թեքվում է ձախ, մտնում տեսագրության կենտրոնական հատվածում երևացող այգի և մտնում է դրանում երևացող զրուցարան, ինչից հետո թվով 4 անձինք դուրս են գալիս զրուցարանից և նստում են տեսագրության աջ հատվածում երևացող ավտոտնակների դիմաց կայանված ավտոմեքենան, ինչի լույսերը վառվում են, այն շարժվում է դեպի տեսագրության վերևի հատվածում երևացող շենքերի կողմը մի քանի մետր և կանգնում է, ինչի ընթացքում զրուցարանում երևում է ևս մեկ անձի ուրվագիծ, ով ըստ երևույթին անջատում է զրուցարանի լույսը, քայլում դեպի հետընթաց կատարած և կանգնած ավտոմեքենան, ինչից հետո ավտոմեքենան հետընթաց է կատարում և տեագրության վերևի հատվածում երևացող շենքերի կողմով տեսանկարահանող սարքի շքամուտքի դիմացի հատվածով դուրս է գալիս տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտից:
Զննության է ենթարկվել անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին 21.02.2025թ. որոշման պատճենը, համաձայն որի` Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանի նկատմամբ հսկող դատախազի կողմից հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում այն արարքի կատարման համար, որ Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանը 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 22:53-ին, Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակում հանդիպել է Վահագն Բորիկի Մկրտչյանին և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին: Այնուհետև, վերջիններիս հետ միասին բարձրացել է Աշոտ Նվերի Գալստյանին պատկանող Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի թիվ 60 հասցեի բնակարանին կից ժամանցի սենյակ, որտեղ Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանը իր հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ իր մոտ ապօրինի կերպով պահվող հրազեն հանդիսացող ատրճանակից մեկ անգամ կրակել է Վահագն Մկրտչյանի կենսական նշանակության օրգանների ուղղությամբ՝ պատճառելով հրազենային վնասվածք, որի արդյունքում վերջինս մահացել է:
Զննության է ենթարկվել Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի որպես վկա հարցաքննության և որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունները, համաձայն որոնց՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ այն է 2025 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի թիվ 60 հասցեում Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանի կողմից Վահագն Բորիկի Մկրտչյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դեպքին ականատես և իրազեկ վկա Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը որպես վկա հարցաքննվելիս, ինչպես նաև որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննվելիս, ծանուցված լինելով վկայի իրավունք պարտականությունների մասին, ապօրինի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին՝ պատճառաբանելով, որ իր հայտնածները հետագայում կարող են օգտագործվել իր դեմ:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 78-82)
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի՝ «Արտավարույթային փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին» 30․06․2025 որոշումը, որի համաձայն՝ թիվ 17810125 քրեական վարույթում առկա առերևույթ հանցանքի վերաբերյալ հաղորդմանը կցված թիվ 17133525 քրեական վարույթից արտատպված քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության պատճենը, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ՝ Հ. Դանիելյանի օպերատիվ գրությունների պատճենները, Աշոտ Նվերի Գալստյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, Նաիրա Աբրահամի Գալստյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, զննում կատարելու մասին արձանագրությունների պաճենները, անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշման պատճենը, Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի որպես վկա հարցաքննության և որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունները ճանաչվել են որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց, որոնք կցված են քրեական վարույթի նյութերին։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 83-88)
Տեսագրություն
Հետազոտվել է Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակային հատվածի շքամուտքի տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունը, որի համաձայն՝ երևում է, թե ինչպես է 2025-02-19 22:53:56 վայրկյանին արական սեռի նմանության անձը մոտենում շքամուտքին, բարձանում աստիճաններով, այուհետև վերջինիս հետևից հերթով գալիս են թվով 2 արտաքինից արական սեռի նմանության անձինք, որնց գլխներին առկա են գլխարկներ/կեպկա/, երկուսի երեսին էլ առկա է առատ մազածածկույթ, վերոնշյալ անձինք մտնում են միասին շքամուտք:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)
Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, վերլուծելով մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիություն, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ինչպես նաև մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով՝ հաշվի առնելով նաև անհրաժեշտ ու հնարավոր ապացույցների բացակայությունը, գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքով պետք է կայացնել արդարացման դատավճիռ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
(…)
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(…)։»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
2. Սույն օրենսգրքով նախատեսված վարույթի առանձին տեսակների համար կարող է սահմանվել ապացուցման ենթակա հանգամանքների այլ շրջանակ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել»:
Մեղադրյալին վերագրված արարքի իրավական գնահատականը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի
«1. Վկայի կամ տուժողի կողմից ցուցմունք տալուց ապօրինի հրաժարվելը, փորձագետի կողմից առանց հարգելի պատճառների եզրակացություն կամ կարծիք տալուց հրաժարվելը կամ թարգմանի կողմից առանց հարգելի պատճառների թարգմանություն կատարելուց հրաժարվելը՝ դրա համար քրեական պատասխանատվության մասին նախազգուշացված լինելու դեպքում՝
(…)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
(…)
2) ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ՝
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ` մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
3. Անձը ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականի վերաբերյալ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար, եթե ողջամտորեն ենթադրելի է, որ այն հետագայում կարող է օգտագործվել իր կամ նրանց դեմ:»։
ՀՀ Սահմանադրության 65-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Ոչ ոք պարտավոր չէ ցուցմունք տալ իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականների վերաբերյալ, եթե ողջամտորեն ենթադրելի է, որ այն հետագայում կարող է օգտագործվել իր կամ նրանց դեմ: Օրենքը կարող է սահմանել ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատվելու այլ դեպքեր:»։
Վերոհիշյալ հանցակազմի վերլուծությունից երևում է, որ այն արդարադատության շահերի դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքին է դասվում և հիմնական անմիջական օբյեկտը արդարադատության իրականացմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են։
Քննարկվող հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է վկայի կամ տուժողի կողմից ցուցմունքներ տալուց ապօրինի հրաժարվելու կամ փորձագետի կողմից առանց հարգելի պատճառների եզրակացություն կամ կարծիք տալուց հրաժարվելու կամ թարգմանի կողմից առանց հարգելի պատճառների թարգմանություն կատարելուց հրաժարվելու ձևով։
Սուբյեկտիվ կողմից տվյալ հանցակազմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, քանի որ հանցավորը գիտակցում է, որ հրաժարվում է իրեն հայտնի հանգամանքների մասին ցուցմունք տալուց կամ եզրակացություն կամ կարծիք տալուց կամ թարգմանություն կատարելուց։
Այնուամենայնիվ հարկ է նշել, որ օրենսդրությամբ նաև նախատեսվում է, որ այն դեպքում, երբ անձն ունի ողջամիտ ենթադրություն, որ իր տված ցուցմունքները կարող են հետագայում օգտագործվել իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականի դեմ, ապա կարող է հրաժարվել ցուցմունքներ տալուց և դրա համար նա չի կարող ենթարկվել քրեական պատասխանատվության։
Սույն վարույթի շրջանակներում Էրիկ Հակոբյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում, ունենալով վկայի դատավարական կարգավիճակ, պարտավորված լինելով ցուցմունք տալ և նախազգուշացված լինելով՝ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ ցուցմունք տալուց:
Այսպես.
Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթով օրենքով սանված կարգով՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 149-151-րդ հոդվածների հիմքով պատշաճ կերպով ծանուցված լինելու պայմաններում վկայի՝ դատավարական կարգավիճակով վարութային գործողություններին մասնակցելու նպատակով 2025 թվականի մարտի 13-ին՝ ժամը 17:30-ին և ապրիլի 26-ին՝ ժամը 11:23-ին, ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմին հանդիսացող ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ. Գասպարյանի մոտ, ապա մինչև հարցաքննությունը կրկին ծանոթանալով վկայի` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքներին և պարտականություններին, ինչպես նաև գրավոր նախազգուշացնելով թիվ 17133525 քրեական վարույթով որպես վկա ցուցմունք տալու՝ իրեն առաջադրվող հարցերին ճշմարտացի պատասխանելու պարտականության, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և սուտ ցուցմունք տալու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503- րդ հոդվածով և 504-րդ հոդվածներով սահմանված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ սահմանադրության 65-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքերով ազատված չլինելով ցուցմունք տալու պարրտականությունից, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով՝ նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի համար նշանակության ունեցող պարզաբանման ենթակա հանգամանքների շուրջ ցուցմունքներ տալուց։
Դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներով պարզ է դառնում, որ Վահագն Բորիկի Մկրտչյանը, Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանը և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը դեռևս չպարզված հարցի շուրջ վիճաբանելու նպատակով հանդիպել են Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակում, որից հետո Վահագը զանգահարել է Աշոտ Գալստյանին և հայտնել, որ բարձրանում են Աշոտ Գալստյանի բնակարանի տանիք, որից հետո լսվել է վիճաբանության բարձր ձայներ համաձայն վկաների ցուցմունքների, սակայն կոնկրետ չեն լսել, թե ինչի շուրջ է ընթացել վեճը: Իսկ երբ Ա․Գալստյանը բնակարանի աստիճաններով բարձրացել է նշված սենյակ, արդեն վիճաբանությունը թեժացել է։ Այդ սենյակում գտնվել են իր ընկեր՝ Վահագն Մկրտչյանը և երկու անձ, որոնց երկուսի անունն էլ Էրիկ է:
Վերոնշյալ հանգամանքների համատեքստում Դատարանն արձանագրում է, որ սույն փաստերի համակցությունը և ամբողջական գնահատումը վկայում է, այն մասին, որ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը ողջամտորեն կարող էր ենթադրել, որ իր տված ցուցմունքը հետագայում կարող է օգտագործվել իր դեմ, քանի որ առկա է հիմնավոր կասկած առ այն, Վահագն Բորիկի Մկրտչյանի, Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանի և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի միջև տեղի է ունեցել վիճաբանություն, իսկ թիվ 17133525 քրեական վարույթը դեռևս գտնվում է նախաքննության փուլում։ Ուստի մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի կողմից ցուցմունք տալուց հրաժարվելը Դատարանի գնահատմամբ իրավաչափ է և չի կարող առաջացնել քրեական պատասխանատվություն։
Այսպիսով՝ դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն․
«1. Վերդիկտ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված հարցերից որևէ մեկին ժխտական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է արդարացման վերդիկտ։
3. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված բոլոր հարցերին հաստատական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է մեղադրական վերդիկտ, որով սահմանում է նաև, թե ապացուցված արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման:
4. Մեղադրական վերդիկտը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատաքննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ ապացուցման արդյունքների վրա, հանգում է մեղադրյալի մեղավորության մասին հետևության:
(…) :»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն․ «Արդարացման դատավճիռը կայացվում է արդարացման վերդիկտի հիման վրա: Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալի անմեղությունն այն փաստական հանգամանքներով, որոնք դրվել են մեղադրանքի հիմքում»։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը չի կատարել իրեն մեղսագրված արարքը, քանի որ վերջինիս կողմից ցուցմունք տալուց հրաժարվելը չի եղել ապօրինի, ուստի Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել և հռչակել անմեղ և նրան արդարացնել՝ իրեն մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով։
Անդրադառնալով մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցին՝ բացակայելու արգելքին՝ արդարացման վերդիկտի կայացման պայմաններում Դատարանը գտնում է, որ դրա հետագա պահպանման իրավական հիմքերը վերացել են, հետևաբար այն անհրաժեշտ է վերացնել։
Անդրադառնալով արտավարութային փաստաթղթեր ճանաչված ապացույցներին՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք անհրաժեշտ է պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում:
Նկատի ունենալով, որ գույքային հայցի, գույքի վրա արգելանք դնելու, ինչպես նաև ռեաբիլիտացիայի պահանջի վերաբերյալ տվյալներ առկա չեն՝ Դատարանն այդ հարցերը համարում է լուծված։
Արդարացման վերդիկիտի պայմաններում՝ վարութային ծախսերի հարցը Դատարանը համարում է լուծված:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ, 347-350-րդ հոդվածներով՝
ՎՃՌԵՑ
Ճանաչել և հռչակել մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրան արդարացնել՝ իրեն մեղսագրված արարքը կատարած չլինելու հիմքով:
Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, վերացնել։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված նյութերը թողնել կցված քրեական գործին։
Վարույթային ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանքից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ` ԷՄՄԱ ԱՎԱԳՅԱՆ
ԵԴ1/2370/01/25
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Կ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Վ․ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ք․ԲԱԴԱԼՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՊԱՇՏՊԱՆ Ռ․ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ Է.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
«02» ապրիլի 2026թ. ք.Երևան
դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան) 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի ԵԴ1/2370/01/25 դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանի (այսուհետ նաև՝ Բողոքաբեր) վերաքննիչ բողոքը.
ՊԱՐԶԵՑ՝
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի հունիսի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում (այսուհետ նաև՝ Նախաքննության մարմին) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախաձեռնվել է 17810125 քրեական վարույթը:
Հսկող դատախազի՝ 2025 թվականի հունիսի 27-ի որոշմամբ, Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Նախաքննության մարմնի՝ 2025 թվականի հունիսի 28-ի որոշմամբ, մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։
2025 թվականի հուլիսի 7-ին 17810125 վարույթի նյութերը՝ հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել են Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում։
2025 թվականի հուլիսի 11-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
2025 թվականի դեկտեմբերի 01-ին Առաջին ատյանի դատարանը ԵԴ1/2370/01/25 քրեական գործով կայացրել է արդարացման վերդիկտ:
Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի դատավճռով ճանաչվել և հռչակվել է մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ՝ իրեն մեղսագրված արարքը կատարած չլինելու հիմքով:
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2026 թվականի մարտի 03-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանը, որը 2026 թվականի մարտի 05-ին մուտքագրվել է Վերաքննիչ դատարանում։
Վերաքննիչ դատարանի՝ 2026 թվականի մարտի 23-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել դատական քննություն։
Գործի լուծման համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքներ.
Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է ներկայացվել այն արարքի համար, որ նա, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում, ունենալով վկայի դատավարական կարգավիճակ, պարտավորված լինելով ցուցմունք տալ և նախազգուշացված լինելով՝ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ ցուցմունք տալուց:
Այսպես.
Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթով օրենքով սահմանված կարգով՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 149-151-րդ հոդվածների հիմքով պատշաճ կերպով ծանուցված լինելու պայմաններում վկայի՝ դատավարական կարգավիճակով վարութային գործողություններին մասնակցելու նպատակով 2025 թվականի մարտի 13-ին՝ ժամը 17:30-ին և ապրիլի 26-ին՝ ժամը 11:23-ին, ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմին հանդիսացող ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ. Գասպարյանի մոտ, ապա մինչև հարցաքննությունը կրկին ծանոթանալով վկայի` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքներին և պարտականություններին, ինչպես նաև գրավոր նախազգուշացնելով թիվ 17133525 քրեական վարույթով որպես վկա ցուցմունք տալու՝ իրեն առաջադրվող հարցերին ճշմարտացի պատասխանելու պարտականության, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և սուտ ցուցմունք տալու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածով և 504-րդ հոդվածներով սահմանված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ սահմանադրության 65-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքերով ազատված չլինելով ցուցմունք տալու պարտականությունից, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով՝ նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի համար նշանակության ունեցող պարզաբանման ենթակա հանգամանքների շուրջ ցուցմունքներ տալուց։
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի՝ «Դատարանում հետազոտված ապացույցները» վերտառությամբ բաժնի համաձայն՝ «ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի կողմից 26․06․2025 թվականին ներկայացված հաղորդումը, որի համաձայն՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում իրականացվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ այն է 2025 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի թիվ 60 հասցեում ****ի կողմից ***ին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դեպքին ականատես և իրազեկ վկա Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը որպես վկա հարցաքննվելիս, ծանուցված լինելով վկայի իրավունք պարտականությունների մասին, ապօրինի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին՝ պատճառաբանելով, որ իր հայտնածները հետագայում կարող են օգտագործվել իր դեմ:
(․․․) ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի կողմից 30․06․2025 թվականին զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ զննության է ենթարկվել թիվ 17133525 քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության պատճենը` համաձայն որի՝ թիվ 17133525 քրեական վարույթը նախաձեռնվել է 2025 թվականի փետրվարի 20-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և քրեական վարույթ նախաձեռնելու առիթ և հիմք է հանդիսացել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության քրեական ոստիկանության գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ, ոստիկանության փոխգնդապետ՝ Հարություն Դանիելյանի հաղորդումը և կից նյութերը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:44-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն է զանգահարել «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոնից **** և հայտնել, որ ժամը 23:41-ին «հրազենային վնասվածք» ախտորոշմամբ քաղաք Երևան, Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջան, 1/4 շենք, 60 հասցեից իրենց մոտ բուժօգնության է տեղափոխվել անհայտ անձ, ում մոտ գրանցվել է «սրտի կանգ»:
20.02.2025թ.՝ ժամը 00:05-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն է զանգահարել 5-րդ ենթակայանից **** և հայտնել, որ ժամը 23:02-ին շտապօգնության 58-րդ խումբը մեկնել է Երևան քաղաքի, Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենք 60 հասցե, որտեղ հրազենային վնասվածքի հետևանքով «սրտի կանգ» ախտորոշմամբ հայտնաբերվել է **** (ծնված ***թ.[: Վերջինս տեղափոխվել է բժշկական կենտրոն, որտեղ էլ արձանագրվել է կենսաբանական մահը:
Զննության է ենթարկվել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ՝ Հ.Դանիելյանի 20.02.2025թ. օպերատիվ գրությունների պատճենները, համաձայն որոնց՝ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում ձեռնարկված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքում ստացվել են հավաստի տեղեկություններ, որ ****ը «***» մակնիշի **** հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով իրականացնում է տաքսի ծառայություն և 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:55-ին, դեպքին ականատես վկա՝ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ ԲԿ-ի մոտակայքից տեղափոխել է Ավան վարչական շրջանի Դուրյան թաղամասի 57 շենք:
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԵՔՎ ծառայողների կողմից ստացված տեղեկությունները իրացնելիս, ձեռնարկված օպերատիվ հետախուզական միջոցառումների արդյունքում փաստական տվյալներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, **** (ծնվ. ***թ. հաշվառված *** ***** բնակարան, հեռ. ***), ***ը (ծնվ. ***թ., հաշվառված և բնակվող *** **** բնակարան, հեռ. ***) և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը (ծնվ. ***թ., հաշվառված և բնակվող ք. **** բնակարան, հեռ.***) դեռևս չպարզված հարցի շուրջ վիճաբանելու նպատակով հանդիպել են **** բակում, որից հետո **** զանգահարել է **** (ծնվ. ****թ., հաշվառված և բնակվող ք. ***** բնակարան) և հայտնել, որ վերջիններիս հետ բարձրանում են **** բնակարանի տանիք հետագա պարզաբանումներ շարունակելու նպատակով։
Բարձրանալով նշված վայր **** և **** սկսում են վիճաբանել միմյանց հետ, որի ժամանակ **** իր մոտ գտնվող ատրճանակից արձակում է մեկ կրակոց, ինչի հետևանքով **** ստանում է հրազենային վնասվածք և հիվանդանոցում մահանում:
Զննության է ենթարկվել **** որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 20:00-ից գտնվել է տանը և ժամը 21:00-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել ընկերը՝ **** և ասել է, որ ցանկանում է գալ իրենց տուն։ Իր բնակարանը գտնվում է ****: Բնակարանի վերևի հարկում առկա է փակ սենյակ և իր բնակարանի չափով բաց պատշգամբ, որտեղ ինքը և **** ժամանակ առ ժամանակ նստում և զրուցում են: Այնուհետև, որոշ ժամանակ անց զանգահարել է ***, հարցրել գալիս է, թե ոչ, վերջինս պատասխանել է, որ գալիս են, սակայն չի ասել, թե ում հետ է գալիս: Մոտավորապես ժամը 22:00-ից 23:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, **** զանգահարել է իրեն և խնդրել, որպեսզի բացի շքամուտքի դռան դամաֆոնը, ինքը *** ասել է, որ բարձրանան վերև և քիչ անց կմիանա նրանց, սակայն տեղյակ չի եղել, թե *** ում հետ է եկել: Ինքը գտնվել է տանը, նրանց բարձրանալուց մոտ 5-ից 7 րոպե անց լսել է վիճաբանության բարձր ձայներ, սակայն կոնկրետ չի լսել, թե ինչի շուրջ է ընթացել վեճը: Երբ իր բնակարանի աստիճաններով բարձրացել է նշված սենյակ, արդեն վիճաբանությունը թեժացել է: Այդ սենյակում գտնվել են իր ընկեր՝ **** և երկու անձ, որոնց *** է: *** ունեցել է գեր կազմվածք, գլխին հովարավոր գլխարկ, վերջինս բնակվում է ****, վերջինիս ճանաչում է մոտ 3-4 տարի: **** նույնպես բնակվում է ****: Նշված անձանց կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարներն իր բջջային հեռախոսում գրանցված է «****» անունով, իսկ գեր կազմվածքով **** բջջային հեռախոսահամարն ինչքանով որ հիշել է զանգ ստանալու ժամանակ ռուսերեն տառերով գրառված է *** և գեր կազմվածքով *** բղավել են միմյանց վրա և փոխադարձ հայհոյել իրար: «Կրիստանոսեց» բառով: Վիճաբանության ժամանակ *** Ինքը չգիտի, թե ինչ հարցի շուրջ են վիճաբանել, կոնկրետ հարցի շուրջ չի ընթացել վեճը, միմյանց փոխադարձ հայհոյել են, երբ մտել է այդ սենյակ, գոռալով ասել է «էս ինչ եք անում. էս ինչա կատարվում, ինչա էղել»: Նշված անձինք սենյակում կանգնած՝ միմյանցից մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա, նիհարավուն կազմվածքով **** բղավելով փորձել է նրանց հանդարտեցնել, սակայն **** ու գեր կազմվածքով **** շարունակել են փոխադարձ հայհոյանքները և գեր կազմվածքով **** հրելով դուրս է բերել այդ սենյակի դռնից դեպի դուրս, ասել է «սիկտիր եղի» և ցանկացել է դուռը ծածկել, որի ժամանակ նկատել է, որ գեր կազմվածքով **** աջ ձեռքով ինչ-որ շարժում է կատարել, որից անմիջապես հետո կրակոցի ձայն է լսել և նրա աջ ձեռքում նկատել է ատրճանակին նմանվող առարկա: Կրակոցից հետո նայել է շուրջը, որպեսզի հասկանա, թե կրակոցի արդյունքում ինչ է պատահել, իսկ կրակոց արձակած **** ուղղությամբ այլևս չի նայել, նա դրանից հետո սենյակ չի վերադարձել և հեռացել է: Մոտ երկու վայրկյան հետո *** ասել է «արա էս բոզի տղեն ոնց որ խփեց» և ձեռքով շոշափել է ձախ կողային հատվածը, որից հետո *** պառկել է գետնին՝ էլեկտրական ջեռոցի մոտ, գոռացել է կնոջը, որպեսզի նա շտապօգնություն կանչի: Ձայների վրա կինը գրեթե բարձրացել է վերև, իսկ նիհարավուն կազմվածքով *** սկզբում օգնել է **** բժշկական օգնություն ցուցաբերելու, որից հետո նրան ասել է, որ գնա և դիմավորի շտապօգնության աշխատակիցներին: Շտապօգնության աշխատակիցների ժամանելուց հետո ինքը, *** և շտապօգնության երկու իգական սեռի աշխատակիցները *** ձեռքերից և ոտքերից բռնած տեղափոխել են միջանցքի ձախից առաջին վերելակը, իջեցրել են առաջին հարկ, որտեղ *** տեղափոխել են շտապօգնության պատգարակի վրա և ինքը նրանց հետ շտապօգնության ավտոմեքենայով գնացել են «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոն, իսկ *** չգիտի, թե ինչով, նույնպես եկել է հիվանդանոց, նրան տեսել է հիվանդանոցի երկրորդ հարկի մուտքի դիմաց:
Զննության է ենթարկվել **** որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին երեկոյան ժամերին բնակարանի ննջասենյակում գտնվելու ժամանակ լսել է բարձր ձայներ, ամուսինը վազել է դեպի **** աստիճաններով, ինքը նույնպես վազել է *** հետևից նույն աստիճաններով, սակայն *** ասել է, որ հետ գնա և ինքը հետ է գնացել, իսկ *** բարձրացել է վերևի հարկում գտնվող *** սենյակ: Մոտ մեկ րոպե անց վերևից եկող ձայները կրկին ուժգնացել են և նորից բարձրացել է աստիճաններով դեպի վերև ու շրջվելով դեպի սենյակի դռան ուղղությամբ նկատել է, որ ****, ով իրենց բակից է, երիտասարդ, 25-27 տարեկան, թրաշով, լիքոտ, վերջինս կեպի գլխարկով էր, **** հրելով **** դուրս է հանում միջանցքից: Այդ ժամանակ գոռգոռոցներ է լսվել ընդհանուրի կողմից, այդ նույն ժամանակահատվածում լսել է կրակոցի ձայն ու իջել է ներքև, գոռգոռոցները շարունակվել են, իսկ հետո երկու քայլ աստիճանով բարձրացել է ու վերևից նույն բակի տղաներից մյուս **** գոռալով իրեն ասել է, որ շտապօգնություն կանչեք ու վերջինս խուճապի մատնված իր բջջային հեռախոսը տվել է իրեն, ինքը զանգահարել է շտապօգնություն և ասել, որ շտապ կանչ գրանցեք նշելով իրենց հասցեն ու ասելով հրազենային վնասվածք, քանի որ լսելով կրակոցի ձայնը ու տեսնելով *** խուճապի մատնվելը ենթադրել է, որ հրազենային վնասվածք է: Դրանից հետո բջջային հեռախոսը փոխանցել է *** ու իջել է ներքև:
Զննության է ենթարկվել 20.02.2025թ. զննում կատարելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել **** պատկանող և վերջինիս կողմից շահագործվող Այֆոն 12 մոդելի բջջային հեռախոսը և զննությամբ **** բջջային հեռախոսում *** անվամբ գրանցված կոնտակտում բջջային հեռախոսահամարը գրանցված է եղել **** և ըստ *** հայտարարության նշված անձը հանդիսանում է իր ցուցմունքով հայտնած նիհարավուն կազմվածքով ***։
Զննության է ենթարկվել 20.02.2025թ. զննում կատարելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակային հատվածի շքամուտքի մագնիսական փականով դրան տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունները, որի «2025-02-19 22:39:59» գրառմամբ ֆայլում երևում է, թե ինչպես է արական սեռի նմանության անձը մոտենում շքամուտքին, բարձանում աստիճաններով, այնուհետև վերջինիս հետևից հերթով գալիս են թվով 2 արտաքինից արական սեռի նմանության անձինք, որոնց գլխներին առկա են գլխարկներ/կեպկա/, երկուսի երեսին էլ առկա է առատ մազածածկույթ, վերոնշյալ անձինք մտնում են իրար հետ շքամուտք: Տեսագրության 22 րոպե 00 վայրկյանին երևում է, թե ինչպես է շքամուտքից դուրս գալիս արտաքինից արական սեռի անձնավորություն, որի դեմքին երևում է առատ մազածածկույթ, իսկ գլխին առկա է գլխարկ: Վերջինս քայլում է շքամուտքից դուրս, ինչից հետո քայլում է աջ տեսագրության աջ հատվածում երևացող ավտոտնակների հատվածով քայլում է, ինչից հետո թեքվում է ձախ, մտնում տեսագրության կենտրոնական հատվածում երևացող այգի և մտնում է դրանում երևացող զրուցարան, ինչից հետո թվով 4 անձինք դուրս են գալիս զրուցարանից և նստում են տեսագրության աջ հատվածում երևացող ավտոտնակների դիմաց կայանված ավտոմեքենան, ինչի լույսերը վառվում են, այն շարժվում է դեպի տեսագրության վերևի հատվածում երևացող շենքերի կողմը մի քանի մետր և կանգնում է, ինչի ընթացքում զրուցարանում երևում է ևս մեկ անձի ուրվագիծ, ով ըստ երևույթին անջատում է զրուցարանի լույսը, քայլում դեպի հետընթաց կատարած և կանգնած ավտոմեքենան, ինչից հետո ավտոմեքենան հետընթաց է կատարում և տեսագրության վերևի հատվածում երևացող շենքերի կողմով տեսանկարահանող սարքի շքամուտքի դիմացի հատվածով դուրս է գալիս տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտից:
Զննության է ենթարկվել անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին 21.02.2025թ. որոշման պատճենը, համաձայն որի` **** նկատմամբ հսկող դատախազի կողմից հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում այն արարքի կատարման համար, որ **** 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 22:53-ին, Երևան քաղաքի **** բակում հանդիպել է **** և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին: Այնուհետև, վերջիններիս հետ միասին բարձրացել է *** պատկանող Երևան քաղաքի **** հասցեի բնակարանին կից ժամանցի սենյակ, որտեղ **** իր հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ իր մոտ ապօրինի կերպով պահվող հրազեն հանդիսացող ատրճանակից մեկ անգամ կրակել է ****կենսական նշանակության օրգանների ուղղությամբ՝ պատճառելով հրազենային վնասվածք, որի արդյունքում վերջինս մահացել է:
Զննության է ենթարկվել Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի որպես վկա հարցաքննության և որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունները, համաձայն որոնց՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ այն է 2025 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի **** հասցեում *** կողմից ****ին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դեպքին ականատես և իրազեկ վկա Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը որպես վկա հարցաքննվելիս, ինչպես նաև որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննվելիս, ծանուցված լինելով վկայի իրավունք պարտականությունների մասին, ապօրինի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին՝ պատճառաբանելով, որ իր հայտնածները հետագայում կարող են օգտագործվել իր դեմ:
(․․․) ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի՝ «Արտավարույթային փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին» 30․06․2025 որոշումը, որի համաձայն՝ թիվ 17810125 քրեական վարույթում առկա առերևույթ հանցանքի վերաբերյալ հաղորդմանը կցված թիվ 17133525 քրեական վարույթից արտատպված քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության պատճենը, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ՝ Հ. Դանիելյանի օպերատիվ գրությունների պատճենները, **** որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, ****ի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, զննում կատարելու մասին արձանագրությունների պատճենները, անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշման պատճենը, ****ի որպես վկա հարցաքննության և որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունները ճանաչվել են որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց, որոնք կցված են քրեական վարույթի նյութերին։
(․․․) Հետազոտվել է **** շենքի բակային հատվածի շքամուտքի տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունը, որի համաձայն՝ երևում է, թե ինչպես է 2025-02-19 22:53:56 վայրկյանին արական սեռի նմանության անձը մոտենում շքամուտքին, բարձանում աստիճաններով, այնուհետև վերջինիս հետևից հերթով գալիս են թվով 2 արտաքինից արական սեռի նմանության անձինք, որոնց գլխներին առկա են գլխարկներ/կեպկա/, երկուսի երեսին էլ առկա է առատ մազածածկույթ, վերոնշյալ անձինք մտնում են միասին շքամուտք։ (․․․)»։
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի՝ «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» վերտառությամբ բաժնի համաձայն՝ «(…) Դատարանը, վերլուծելով մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիություն, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ինչպես նաև մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով՝ հաշվի առնելով նաև անհրաժեշտ ու հնարավոր ապացույցների բացակայությունը, գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքով պետք է կայացնել արդարացման դատավճիռ հետևյալ պատճառաբանությամբ․
(…)Դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներով պարզ է դառնում, որ ****ը, ****ը և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը դեռևս չպարզված հարցի շուրջ վիճաբանելու նպատակով հանդիպել են **** բակում, որից հետո **** զանգահարել է **** և հայտնել, որ բարձրանում են **** բնակարանի տանիք, որից հետո լսվել է վիճաբանության բարձր ձայներ համաձայն վկաների ցուցմունքների, սակայն կոնկրետ չեն լսել, թե ինչի շուրջ է ընթացել վեճը: Իսկ երբ *** բնակարանի աստիճաններով բարձրացել է նշված սենյակ, արդեն վիճաբանությունը թեժացել է։ Այդ սենյակում գտնվել են իր ընկեր՝ *** և երկու անձ, որոնց ****:
Վերոնշյալ հանգամանքների համատեքստում Դատարանն արձանագրում է, որ սույն փաստերի համակցությունը և ամբողջական գնահատումը վկայում է, այն մասին, որ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը ողջամտորեն կարող էր ենթադրել, որ իր տված ցուցմունքը հետագայում կարող է օգտագործվել իր դեմ, քանի որ առկա է հիմնավոր կասկած առ այն, ****, **** և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի միջև տեղի է ունեցել վիճաբանություն, իսկ թիվ 17133525 քրեական վարույթը դեռևս գտնվում է նախաքննության փուլում։ Ուստի մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի կողմից ցուցմունք տալուց հրաժարվելը Դատարանի գնահատմամբ իրավաչափ է և չի կարող առաջացնել քրեական պատասխանատվություն։
Այսպիսով՝ դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
(…) Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը չի կատարել իրեն մեղսագրված արարքը, քանի որ վերջինիս կողմից ցուցմունք տալուց հրաժարվելը չի եղել ապօրինի, ուստի Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել և հռչակել անմեղ և նրան արդարացնել՝ իրեն մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով։(…) :»:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքում Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել ԵԴ1/2370/01/25 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի դատավճիռը և վարույթը փոխանցել նույն դատարան՝ նոր քննության։
Բողոքաբերի գնահատմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները հատվածական և իրարից առանձին է գնահատել, հետազոտված ապացույցներին տվել է յուրովի և մյուս ապացույցներից չբխող մեկնաբանություն։
Բողոքաբերը գտել է, որ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին մեղսագրվող արարքն ապացուցված չլինելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն անհիմն են, ուստի վիճարկվող դատավճիռն օրինական և հիմնավորված չէ, կայացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով սահմանված նորմի խախտմամբ, հետևաբար՝ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա։
Բողոքաբերը փաստել է, որ քրեական գործում առկա չէ գեթ մեկ ծանրակշիռ փաստական տվյալ, որը կհաստատի Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումն այն մասին, որ **** և Էրիկ Հակոբյանի միջև տեղի է ունեցել վիճաբանություն, այլ ընդհակառակը, դատարանում հետազոտված ապացույցները վկայում են միայն հակառակի մասին, մասնավորապես՝ զննության ենթարկված **** հարցաքննության արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ միմյանցից մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա սենյակում կանգնած անձանցից՝ նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը (նույն ինքը՝ Էրիկ Հակոբյանը) բղավելով փորձել է հանդարտեցնել *** և ****, սակայն *** ու *** (նույն ինքը ****) շարունակել են փոխադարձ հայհոյանքները և **** հրելով դուրս է բերել, որի ժամանակ կրակոցի ձայն է լսել և նրա աջ ձեռքում նկատել է ատրճանակին նմանվող առարկա: Նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը (նույն ինքը՝ Էրիկ Հակոբյանը) **** բժշկական օգնություն ցուցաբերելու նպատակով օգնել է, որից հետո գնացել և դիմավորել է շտապօգնության աշխատակիցներին:
Բողոքաբերի պնդմամբ՝ 17133525 քրեական վարույթով ենթադրյալ հանցագործություն կատարած անձ **** չի հանդիսանում Էրիկ Հակոբյանի մերձավոր ազգականը, ինչպես նաև վարույթն իրականացնող քննիչը Է.Հակոբյանին պարզաբանել է, որ վերջինս չի կասկածվում ենթադրյալ հանցագործության կատարման մեջ, ինչպես նաև հատկանշական է, որ նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով պարզվել է ենթադրյալ հանցագործության դեպքը, նպատակը և շարժառիթը, որի հետ որևէ կապ չունի Է.Հակոբյանը: Բողոքաբերը նշել է, որ Է.Հակոբյանը հանդիսացել է **** ընկերը, ով միայն փորձել է վիճաբանության կողմերին հանդարտեցնել և հարթել իր հորդորներով, ինչի մասին են վկայում նրա գործողությունները դեպքի ժամանակ և դեպքից հետո, ինչպես նաև հարցաքննված անձանց ցուցմունքները:
Ըստ Բողոքաբերի՝ Է.Հակոբյանը արհեստական քայլեր է ձեռնարկել տպավորություն ստեղծելու համար, որ նա ողջամտորեն ենթադրում է, որ իր կողմից տրված ցուցմունքը կարող է օգտագործվել իր դեմ։ Բողոքաբերը նշել է, որ ողջամտությունը պետք է լինի պատճառաբանված, ինչը սույն դեպքում բացակայում է, որը վկայում է միայն նրա մասին, որ նման գործելաոճով ընդամենը չի ցանկանում ցուցմունք տալ ընկերոջ՝ 17135525 քրեական վարույթով ենթադրյալ հանցագործություն կատարած անձ, առանձնապես ծանր հանցագործության կատարման մեջ մեղադրվող մեղադրյալ **** դեմ, ով գտնվում է հետախուզման մեջ և ՀՀ սահմաններից դուրս:
Բողոքաբերը փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արված դատողության և մեկնաբանման արդյունքում հնարավոր կլինի եզրահանգել, որ յուրաքանչյուր դեպքում անձը վկայի դատավարական կարգավիճակով կարող է հրաժարվել ցուցմունք տալուց, եթե չպատճառաբանված ողջամտորեն ենթադրի, որ իր կողմից տրված ցուցմունքը հետագայում կարող է օգտագործվել իր դեմ։
Բողոքաբերն ընդգծել է, որ Է.Հակոբյանին պարզաբանվել է վկայի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքները և պարտականությունները, որը սույն դեպքում վերջինիս չի ազատում ցուցմունքներ տալուց, այլ՝ ընդհակառակը, վերջինիս պարտականությունն է, քանի որ չկա գեթ մեկ փաստական տվյալ, որ վերջինս կարող էր ողջամտորեն ենթադրել, որ իր կողմից տրված ցուցմունքը հետագայում կարող է իր դեմ օգտագործվել, այդ թվում մերձավոր ազգական չի հանդիսանում վարույթի մյուս մասնակիցների հետ:
Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում արձանագրված դիրքորոշումները.
Դատական նիստի ընթացքում պաշտպան Ռ․Բաղդասարյանը և մեղադրյալ Է․Հակոբյանն առարկեցին վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեցին այն մերժել և անփոփոխ թողնել Առաջին ատյանի դատարանի արդարացման դատավճիռը:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատական վերանայման արդյունքով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե`
1) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
2) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հետևանքով բողոքարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ:
2. Միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի կիրառումն է, եթե այն ենթակա չէր կիրառման, կամ չկիրառումն է, եթե այն ենթակա էր կիրառման, կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է:
3. Նյութական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ նյութական այլ օրենքի որևէ հոդվածի, հոդվածի մասի կամ կետի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ որևէ հոդվածի, հոդվածի մասի կամ կետի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ նյութական օրենքի սխալ մեկնաբանումն է:
4. Քրեադատավարական օրենքի էական խախտում է դատական վարույթի ընթացքում քրեական վարույթի որևէ սկզբունքի խախտումը:
5. Բողոքարկվող դատական ակտը ոչ իրավաչափ դարձնող փաստական կամ իրավական հանգամանք է դատական ակտ կայացնելիս դատարանին և կողմերին անհայտ մնացած կամ դատական ակտը հրապարակելուց հետո առաջացած որևէ փաստ կամ ուժի մեջ մտած որևէ իրավական ակտ կամ արտահայտված որևէ իրավական դիրքորոշում:
6. Վերադաս դատարանն իրավասու է մեղադրյալի վիճակի վատթարացման առումով բեկանելու կամ փոփոխելու արդարացման դատավճիռը, ինչպես նաև մեղադրյալի վիճակի վատթարացման առումով բեկանելու կամ փոփոխելու մեղադրական դատավճիռը միայն այն դեպքում, երբ այդ հիմքով և պահանջով բողոք է բերել դատախազը կամ տուժողը կամ նրա ներկայացուցիչը:
7. Արդարացման դատավճիռը, ռեաբիլիտացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը չի կարող բեկանվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտման հիմքով, եթե արդարացվածի անմեղությունը կասկած չի հարուցում:
8. Սույն հոդվածի 1-5-րդ մասերը բացառիկ վերանայման նկատմամբ չեն կիրառվում:»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Բողոքը քննելու արդյունքով վերաքննիչ դատարանը կայացնում է եզրափակիչ դատական ակտ, որը՝
1) հաստատում կամ լրացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը.
2) ամբողջությամբ կամ մասամբ փոխարինում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտին.
3) ամբողջությամբ կամ մասամբ վերացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:
2. Վերաքննիչ դատարանը եզրափակիչ դատական ակտը կայացնում է սույն օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կանոններով` հաշվի առնելով սույն հոդվածում շարադրված պահանջները:
3. Վերաքննիչ դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը.
1) հիմնավոր է արդյոք վերաքննիչ բողոքը (վերաքննիչ բողոքներից յուրաքանչյուրը).
2) հայտնաբերվել է արդյոք սույն օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված որևէ հանգամանք.
3) պետք է արդյոք փոխել սույն օրենսգրքի 348-րդ հոդվածով սահմանված որևէ հարցի առաջին ատյանի դատարանի տված պատասխանը.
4) բողոքարկվող դատական ակտը պետք է արդյոք բեկանվի կամ փոփոխվի.
5) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է բեկանման, ապա այն պետք է բեկանվի ամբողջությամբ, թե որոշակի մասով.
6) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանման, ապա պետք է կայացվի նոր դատական ակտ, թե վարույթը պետք է փոխանցվի առաջին ատյանի համապատասխան դատարան.
7) եթե վարույթը ենթակա է փոխանցման առաջին ատյանի համապատասխան դատարան, ապա ինչ ծավալով պետք է իրականացվի նոր վարույթը:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Վերաքննության արդյունքով վերաքննիչ դատարանը`
1) դատական ակտը թողնում է անփոփոխ: Այն դեպքում, երբ վերաքննիչ դատարանը մերժում է վերաքննիչ բողոքը, սակայն գտնում է, որ գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտը թերի կամ մասնակի սխալ է հիմնավորված, ապա հիմնավորում է անփոփոխ թողնված դատական ակտը.
2) ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացնում է նոր դատական ակտ կամ վարույթը փոխանցում է առաջին ատյանի համապատասխան դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը.
3) փոփոխում է ստորադաս դատարանի դատական ակտը, եթե փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից.
2. Դատական ակտը բեկանելիս վերաքննիչ դատարանն իրավասու է վարույթը փոխանցելու առաջին ատյանի դատարան միայն այն դեպքում, երբ սույն օրենսգրքով իրեն վերապահված լիազորությունները և հնարավորությունները բավարար չեն իր կողմից կայացվելիք նոր դատական ակտի իրավաչափությունն ապահովելու համար:»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Պարզելով, որ մեղադրյալի դատապարտման վերաբերյալ իրավական գնահատականը ճիշտ չէ այն պատճառով, որ նրա արարքը հակաիրավական չէ, կամ առկա է քրեական պատասխանատվությունը բացառող որևէ հանգամանք (արդարացման կամ քրեական հետապնդման դադարեցման փոխարեն մեղադրյալը դատապարտվել է), վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` կայացնելով նոր դատական ակտ:
2. Պարզելով, որ մեղադրյալի արարքի իրավական գնահատականը ճիշտ չէ խիստ լինելու պատճառով, վերաքննիչ դատարանը փոփոխում է դատական ակտը` հանցագործությանը տալով մեղադրյալի համար ավելի բարենպաստ իրավական գնահատական:
3. Պարզելով, որ մեղադրյալի արարքի իրավական գնահատականը ճիշտ չէ մեղմ լինելու պատճառով, վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` վարույթը փոխանցելով առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության: Եթե նախկինում վարույթը նույն հիմքով փոխանցված է եղել առաջին ատյանի դատարան, ապա վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` կայացնելով նոր դատական ակտ:
4. Պարզելով, որ մեղադրյալի արդարացման կամ նրա նկատմամբ քրեական հետապնդման դադարեցման վերաբերյալ իրավական գնահատականը ճիշտ չէ այն պատճառով, որ այդ արարքը որևէ հանցակազմ է պարունակում, կամ առկա չէ այդ արարքի հանցավորությունը բացառող որևէ հանգամանք (դատապարտվելու փոխարեն մեղադրյալն արդարացվել է, կամ նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է), վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` վարույթը փոխանցելով առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության: Եթե նախկինում վարույթը նույն հիմքով փոխանցված է եղել առաջին ատյանի դատարան, ապա վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` կայացնելով նոր դատական ակտ:
5. Պարզելով, որ մեղադրյալի նկատմամբ նշանակվել է նրան վերագրվող հանցագործության համար օրենքով չնախատեսված պատժատեսակ կամ պատժաչափ, կամ նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը սխալ է հաշվարկվել, վերաքննիչ դատարանը փոփոխում է դատական ակտը:
6. Պարզելով, որ նյութական օրենքի որևէ այլ դրույթ, ներառյալ գույքային հայցը լուծելու առումով, ճիշտ կիրառված չէ, վերաքննիչ դատարանն ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը` կայացնելով նոր դատական ակտ կամ վարույթը փոխանցելով առաջին ատյանի դատարան՝ նոր դատաքննության, կամ փոփոխում է դատական ակտը:»
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի ԵԴ1/2370/01/25 քրեական գործով 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ին դատավճիռը, գտնում է, որ սույն վերաքննիչ բողոքի քննության շրջանակներում անհրաժեշտ է անդրադառնալ հետևյալ իրավական հարցին. հիմնավորված է արդյո՞ք Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն առ այն, որ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին հարկավոր է արդարացնել և ճանաչել անպարտ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարքի կատարման մեջ:
Այսպես.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) 2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ: (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(...) 2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր:
3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս:
4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
(...)
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում՝ պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը: (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ի մասի համաձայն՝ «1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ.
(...)
6) դատապարտված մեղադրյալի արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման.
7) ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները. (...)»։
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով։
«Ապացույցների բավարարություն» եզրույթի էությանը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին և բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել են, ի թիվս այլնի, Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած»:
Ընդ որում, Մ․Հակոբյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա»:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. «Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: (…)»:
Մեկ այլ` Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ վերահաստատելով և զարգացնելով նախկինում արտահայտած իր իրավական դիրքորոշումները՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև ընդգծել է, որ. «(…) [Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Նույն որոշման մեջ անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության հարցին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում:
Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:»:
Վերոգրյալ իրավակարգավորումների, իրավական վերլուծությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո վերլուծելով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները և ուսումնասիրելով Բողոքաբերի վերաքննիչ բողոքը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման չի ենթարկել դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, ինչի արդյունքում հանգել է սխալ հետևության այն մասին, որ մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանին հարկավոր է ճանաչել անպարտ և արդարացնել 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցակազմի մեջ: Այլ կերպ ասած՝ Վերաքննիչ դատարանը, սույն որոշմամբ վկայակոչված չափանիշների համատեքստում գնահատելով Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ գնահատման չի ենթարկել գործում առկա վերաբերելի ապացույցները, ինչով պայմանավորված հանգել է սխալ հետևության։
Այսպես.
ՀՀ Սահմանադրության 65-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Ոչ ոք պարտավոր չէ ցուցմունք տալ իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականների վերաբերյալ, եթե ողջամտորեն ենթադրելի է, որ այն հետագայում կարող է օգտագործվել իր կամ նրանց դեմ: Օրենքը կարող է սահմանել ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատվելու այլ դեպքեր:»
Իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականների վերաբերյալ ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատ լինելու իրավունքն անձի իրավունքների պաշտպանության գործուն երաշխիքներից է: Այն ունի բավականին լուրջ և խոր բարոյական նախադրյալներ: Բացի դրանից Սահմանադրությունը ելնում է հանրային և մասնավոր շահերի միասնական, փոխպայմանավորված հարաբերակցությունից: Հանրային շահը պահանջում է, որ մարդը պարտավոր է աջակցել իրավապահպան և դատական իշխանության մարմիններին իրավախախտումները բացահայտելու և զսպելու գործում` ցուցմունք տալով:
Հետևաբար, Սահմանադրության հոդվածի իմաստից բխում է, որ ցուցմունք տալը յուրաքանչյուրի պարտականությունն է: Սակայն այդ աջակցությունը չպետք է ապահովվի առավելապես հարկադրաբար` անձանց պատճառելով անընդունելի բարոյական զրկանքներ: Մասնավոր անձինք և պաշտոնատար անձինք հավասարապես պարտավոր չեն գործել հօգուտ հանրային շահերի՝ իրավախախտումների բացահատման անհրաժեշտ արդյունքին հասնելու համար: Սահմանելով ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատ լինելու իրավունքը` կոնկրետ դեպքերում, Սահմանադրությունը վերացնում է ցուցմունք տալու հարցում հանրային և մասնավոր շահերի միջև հակասության դրսևորումներից մեկը՝ նախապատվություն տալով անձնական շահերին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Վկայի կամ տուժողի կողմից ցուցմունք տալուց ապօրինի հրաժարվելը, փորձագետի կողմից առանց հարգելի պատճառների եզրակացություն կամ կարծիք տալուց հրաժարվելը կամ թարգմանի կողմից առանց հարգելի պատճառների թարգմանություն կատարելուց հրաժարվելը՝ դրա համար քրեական պատասխանատվության մասին նախազգուշացված լինելու դեպքում՝ պատժվում է (…):
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
1) շահադիտական դրդումներով կամ
2) ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ՝ պատժվում է (…):
3. Անձը ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականի վերաբերյալ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար, եթե ողջամտորեն ենթադրելի է, որ այն հետագայում կարող է օգտագործվել իր կամ նրանց դեմ:»
Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու հանցակազմի հիմնական անմիջական օբյեկտը հանդիսանում այն հասարակական հարաբերությունները, որոնք ապահովում են վարույթն իրականացնող մարմնի` տուժողի և վկայի ցուցմունքների տեսքով ապացույցներ ստանալը: Ցուցմունք տալուց հրաժարվելն առանձին դեպքերում կարող է խոչընդոտել քրեական գործով ճշմարտության բացահայտմանը, հանգեցնել անմեղ անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելուն կամ այլ վտանգավոր հետևանքների, ուստի ցուցմունք տալուց հրաժարվելու լրացուցիչ անմիջական օբյեկտն են համարվում անձի իրավունքներն ու օրինական շահերը:
Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է անգործությամբ, որի էությունն այն է, որ տուժողը կամ վկան չի կատարում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով իր վրա դրված` ցուցմունք տալու պարտականությունը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 88-րդ և 89-րդ հոդվածների համաձայն՝ տուժողի և վկայի ցուցմունքները բնորոշվում են որպես սահմանված համապատասխան ապացուցողական գործողության ժամանակ գրավոր կամ բանավոր ձևով նրանց հաղորդած տվյալներն:
Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու հանցակազմը ձևական է. հանցանքն ավարտված է համարվում հրաժարվելու պահից: Ցուցմունք տալուց հրաժարվելուց հետո ցուցմունք տալը վկային և տուժողին չի ազատում քրեական պատասխանատվությունից, սակայն կարող է հաշվի առնվել որպես պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք:
Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ: Շարժառիթները և նպատակները կարող են տարբեր լինել (մեղադրյալի մեղքը թեթևացնելը, իրավապահ մարմինների նկատմամբ բացասական վերաբերմունքը և այլն), որոնք, սակայն, արարքի որակման վրա չեն ազդում:
Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու սուբյեկտը 16 տարին լրացած, մեղսունակ տուժողը կամ վկան է:
Վերոգրյալ իրավական նորմերի և վերլուծությունների հիման վրա անդրադառնալով և գնահատելով սույն քրեական գործի փաստական տվյալներն ու հանգամանքները՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանը որպես վկա ոչ իրավաչափորեն է հրաժարվել ցուցմունք տալուց, քանի որ առկա չեն եղել լռելու իրավունքի համար անհրաժեշտ փաստական և իրավական հիմքերը, այլ կերպ՝ Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ ողջամտորեն ենթադրելի չի եղել այն, որ հետագայում Է.Հակոբյանի ցուցմունքը կարող է օգտագործվել իր դեմ:
Վերաքննիչ դատարանը նախևառաջ արձանագրում է, որ քրեական գործի նյութերում, մասնավորապես՝ քրեական վարույթ նախաձեռնելու արձանագրության, **** նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշման մեջ նշված չեն Էրիկ Հակոբյանի կողմից քրեական օրենքով արգելված հնարավոր արարք կատարելու հանգամանքներ: Բացի այդ քրեական վարույթի ընթացքում չեն կատարվել քննչական կամ վարութային այնպիսի գործողություններ, օրինակ՝ Էրիկ Հակոբյանի ձերբակալում, նրա բնակարանի խուզարկություն կամ բջջային հեռախոսի առգրավում, որոնք թույլ կտային նրան ողջամտորեն ենթադրել, որ վկայի կարգավիճակում իր կողմից տված ցուցմունքը կարող է հետագայում օգտագործվել իր դեմ:
Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել նաև այն հանգամանքը, որ վկան առհասարակ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, այլ ոչ թե քննիչի կողմից առաջադրված հարցերին պատասխանելուց, այսինքն՝ քննիչն անգամ հարցադրում չի արել Էրիկ Հակոբյանին, քանի որ նա հրաժարվել է հարցաքննվելուց, ինչը Վերաքննիչ դատարանի կարծիքով՝ վկայում է Է.Հակոբյանի ոչ իրավաչափ վարքագծի մասին, քանի որ վկան չուներ լռելու իրավունք, այլ ուներ իր և իր մերձավոր ազգականի դեմ ցուցմունք չտալու իրավունք:
Այսպիսով ակնհայտ է, որ Էրիկ Հակոբյանի այն պնդումները, թե ինքը ողջամիտ մտավախություն է ունեցել, որ կարող է իր կողմից հայտնած տվյալները հետագայում օգտագործվել իր դեմ՝ անհիմն են: Վերոգրյալից զատ նման հետևության հանգելիս՝ Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ հաստատված փաստական տվյալների համաձայն՝ Է.Հակոբյանը հանդիսացել է **** ընկերը, ով միայն փորձել է վիճաբանության կողմերին հանդարտեցնել և հարթել իր հորդորներով, ինչի մասին են վկայում նրա գործողությունները ինչպես դեպքի ժամանակ, այնպես էլ դեպքից հետո: Մասնավորապես՝ վկա **** ցուցմունքից ակնհայտ է, որ, երբ մտել է սենյակ, նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը, նույն ինքը՝ Էրիկ Հակոբյանը, բղավելով փորձում էր հանդարտեցնել վիճաբանող կողմերին՝ ****։ Վկա ****, վիճաբանող կողմերից **** հրելով դուրս է բերել այդ սենյակից, և ցանկացել է դուռը ծածկել, որի ժամանակ նկատել է, որ ***** աջ ձեռքով ինչ-որ շարժում է կատարել, որից անմիջապես հետո կրակոցի ձայն է լսել և նրա աջ ձեռքում նկատել է ատրճանակին նմանվող առարկա։ Երբ **** կրակոց է արձակել *** ուղղությամբ, Էրիկ Հակոբյանն օգնել է **** և բժշկական օգնություն է ցուցաբերել։ Այնուհետև՝ շտապօգնության աշխատակիցների հետ միասին **** տեղափոխել է շենքի առաջին հարկ, որտեղ **** տեղափոխել են «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոն, այնտեղ է գնացել նաև Էրիկ Հակոբյանը։
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ, 104-րդ, 105-րդ հոդվածների պահանջների խախտումներ, կայացրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող դատական ակտ, ինչը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածի համաձայն քրեադատավարական օրենքի էական խախտում է և հիմք է Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու և գործն առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության ուղարկելու համար:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նոր քննության ընթացքում Առաջին ատյանի դատարանը, վերացնելով արձանագրված խախտումները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, առաջադրված մեղադրանքում մեղադրյալի մեղավորության հարցում պետք է հանգի համապատասխան հետևության:
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի ԵԴ1/2370/01/25 դատավճիռը պետք է բեկանել և վարույթը փոխանցել առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության:
Մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց պետք է ընտրել բացակայելու արգելքը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 361-363-րդ, 370-372-րդ, 376-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.
Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՝
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի ԵԴ1/2370/01/25 դատավճիռը բեկանել, վարույթը (քրեական գործը) փոխանցել առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության:
Մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրել բացակայելու արգելքը:
Պարզաբանում՝ սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստացման օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություն Կ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
ստորագրություն Վ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Կ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Վ․ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ք․ԲԱԴԱԼՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՊԱՇՏՊԱՆ Ռ․ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ Է.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
«02» ապրիլի 2026թ. ք.Երևան
դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան) 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի ԵԴ1/2370/01/25 դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանի (այսուհետ նաև՝ Բողոքաբեր) վերաքննիչ բողոքը.
ՊԱՐԶԵՑ՝
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի հունիսի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում (այսուհետ նաև՝ Նախաքննության մարմին) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախաձեռնվել է 17810125 քրեական վարույթը:
Հսկող դատախազի՝ 2025 թվականի հունիսի 27-ի որոշմամբ, Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Նախաքննության մարմնի՝ 2025 թվականի հունիսի 28-ի որոշմամբ, մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։
2025 թվականի հուլիսի 7-ին 17810125 վարույթի նյութերը՝ հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել են Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում։
2025 թվականի հուլիսի 11-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
2025 թվականի դեկտեմբերի 01-ին Առաջին ատյանի դատարանը ԵԴ1/2370/01/25 քրեական գործով կայացրել է արդարացման վերդիկտ:
Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի դատավճռով ճանաչվել և հռչակվել է մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ՝ իրեն մեղսագրված արարքը կատարած չլինելու հիմքով:
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2026 թվականի մարտի 03-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանը, որը 2026 թվականի մարտի 05-ին մուտքագրվել է Վերաքննիչ դատարանում։
Վերաքննիչ դատարանի՝ 2026 թվականի մարտի 23-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել դատական քննություն։
Գործի լուծման համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքներ.
Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է ներկայացվել այն արարքի համար, որ նա, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում, ունենալով վկայի դատավարական կարգավիճակ, պարտավորված լինելով ցուցմունք տալ և նախազգուշացված լինելով՝ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ ցուցմունք տալուց:
Այսպես.
Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթով օրենքով սահմանված կարգով՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 149-151-րդ հոդվածների հիմքով պատշաճ կերպով ծանուցված լինելու պայմաններում վկայի՝ դատավարական կարգավիճակով վարութային գործողություններին մասնակցելու նպատակով 2025 թվականի մարտի 13-ին՝ ժամը 17:30-ին և ապրիլի 26-ին՝ ժամը 11:23-ին, ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմին հանդիսացող ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ. Գասպարյանի մոտ, ապա մինչև հարցաքննությունը կրկին ծանոթանալով վկայի` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքներին և պարտականություններին, ինչպես նաև գրավոր նախազգուշացնելով թիվ 17133525 քրեական վարույթով որպես վկա ցուցմունք տալու՝ իրեն առաջադրվող հարցերին ճշմարտացի պատասխանելու պարտականության, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և սուտ ցուցմունք տալու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածով և 504-րդ հոդվածներով սահմանված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ սահմանադրության 65-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքերով ազատված չլինելով ցուցմունք տալու պարտականությունից, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով՝ նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի համար նշանակության ունեցող պարզաբանման ենթակա հանգամանքների շուրջ ցուցմունքներ տալուց։
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի՝ «Դատարանում հետազոտված ապացույցները» վերտառությամբ բաժնի համաձայն՝ «ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի կողմից 26․06․2025 թվականին ներկայացված հաղորդումը, որի համաձայն՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում իրականացվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ այն է 2025 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի թիվ 60 հասցեում ****ի կողմից ***ին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դեպքին ականատես և իրազեկ վկա Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը որպես վկա հարցաքննվելիս, ծանուցված լինելով վկայի իրավունք պարտականությունների մասին, ապօրինի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին՝ պատճառաբանելով, որ իր հայտնածները հետագայում կարող են օգտագործվել իր դեմ:
(․․․) ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի կողմից 30․06․2025 թվականին զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ զննության է ենթարկվել թիվ 17133525 քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության պատճենը` համաձայն որի՝ թիվ 17133525 քրեական վարույթը նախաձեռնվել է 2025 թվականի փետրվարի 20-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և քրեական վարույթ նախաձեռնելու առիթ և հիմք է հանդիսացել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության քրեական ոստիկանության գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ, ոստիկանության փոխգնդապետ՝ Հարություն Դանիելյանի հաղորդումը և կից նյութերը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:44-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն է զանգահարել «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոնից **** և հայտնել, որ ժամը 23:41-ին «հրազենային վնասվածք» ախտորոշմամբ քաղաք Երևան, Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջան, 1/4 շենք, 60 հասցեից իրենց մոտ բուժօգնության է տեղափոխվել անհայտ անձ, ում մոտ գրանցվել է «սրտի կանգ»:
20.02.2025թ.՝ ժամը 00:05-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն է զանգահարել 5-րդ ենթակայանից **** և հայտնել, որ ժամը 23:02-ին շտապօգնության 58-րդ խումբը մեկնել է Երևան քաղաքի, Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենք 60 հասցե, որտեղ հրազենային վնասվածքի հետևանքով «սրտի կանգ» ախտորոշմամբ հայտնաբերվել է **** (ծնված ***թ.[: Վերջինս տեղափոխվել է բժշկական կենտրոն, որտեղ էլ արձանագրվել է կենսաբանական մահը:
Զննության է ենթարկվել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ՝ Հ.Դանիելյանի 20.02.2025թ. օպերատիվ գրությունների պատճենները, համաձայն որոնց՝ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում ձեռնարկված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքում ստացվել են հավաստի տեղեկություններ, որ ****ը «***» մակնիշի **** հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով իրականացնում է տաքսի ծառայություն և 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:55-ին, դեպքին ականատես վկա՝ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ ԲԿ-ի մոտակայքից տեղափոխել է Ավան վարչական շրջանի Դուրյան թաղամասի 57 շենք:
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԵՔՎ ծառայողների կողմից ստացված տեղեկությունները իրացնելիս, ձեռնարկված օպերատիվ հետախուզական միջոցառումների արդյունքում փաստական տվյալներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, **** (ծնվ. ***թ. հաշվառված *** ***** բնակարան, հեռ. ***), ***ը (ծնվ. ***թ., հաշվառված և բնակվող *** **** բնակարան, հեռ. ***) և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը (ծնվ. ***թ., հաշվառված և բնակվող ք. **** բնակարան, հեռ.***) դեռևս չպարզված հարցի շուրջ վիճաբանելու նպատակով հանդիպել են **** բակում, որից հետո **** զանգահարել է **** (ծնվ. ****թ., հաշվառված և բնակվող ք. ***** բնակարան) և հայտնել, որ վերջիններիս հետ բարձրանում են **** բնակարանի տանիք հետագա պարզաբանումներ շարունակելու նպատակով։
Բարձրանալով նշված վայր **** և **** սկսում են վիճաբանել միմյանց հետ, որի ժամանակ **** իր մոտ գտնվող ատրճանակից արձակում է մեկ կրակոց, ինչի հետևանքով **** ստանում է հրազենային վնասվածք և հիվանդանոցում մահանում:
Զննության է ենթարկվել **** որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 20:00-ից գտնվել է տանը և ժամը 21:00-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել ընկերը՝ **** և ասել է, որ ցանկանում է գալ իրենց տուն։ Իր բնակարանը գտնվում է ****: Բնակարանի վերևի հարկում առկա է փակ սենյակ և իր բնակարանի չափով բաց պատշգամբ, որտեղ ինքը և **** ժամանակ առ ժամանակ նստում և զրուցում են: Այնուհետև, որոշ ժամանակ անց զանգահարել է ***, հարցրել գալիս է, թե ոչ, վերջինս պատասխանել է, որ գալիս են, սակայն չի ասել, թե ում հետ է գալիս: Մոտավորապես ժամը 22:00-ից 23:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, **** զանգահարել է իրեն և խնդրել, որպեսզի բացի շքամուտքի դռան դամաֆոնը, ինքը *** ասել է, որ բարձրանան վերև և քիչ անց կմիանա նրանց, սակայն տեղյակ չի եղել, թե *** ում հետ է եկել: Ինքը գտնվել է տանը, նրանց բարձրանալուց մոտ 5-ից 7 րոպե անց լսել է վիճաբանության բարձր ձայներ, սակայն կոնկրետ չի լսել, թե ինչի շուրջ է ընթացել վեճը: Երբ իր բնակարանի աստիճաններով բարձրացել է նշված սենյակ, արդեն վիճաբանությունը թեժացել է: Այդ սենյակում գտնվել են իր ընկեր՝ **** և երկու անձ, որոնց *** է: *** ունեցել է գեր կազմվածք, գլխին հովարավոր գլխարկ, վերջինս բնակվում է ****, վերջինիս ճանաչում է մոտ 3-4 տարի: **** նույնպես բնակվում է ****: Նշված անձանց կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարներն իր բջջային հեռախոսում գրանցված է «****» անունով, իսկ գեր կազմվածքով **** բջջային հեռախոսահամարն ինչքանով որ հիշել է զանգ ստանալու ժամանակ ռուսերեն տառերով գրառված է *** և գեր կազմվածքով *** բղավել են միմյանց վրա և փոխադարձ հայհոյել իրար: «Կրիստանոսեց» բառով: Վիճաբանության ժամանակ *** Ինքը չգիտի, թե ինչ հարցի շուրջ են վիճաբանել, կոնկրետ հարցի շուրջ չի ընթացել վեճը, միմյանց փոխադարձ հայհոյել են, երբ մտել է այդ սենյակ, գոռալով ասել է «էս ինչ եք անում. էս ինչա կատարվում, ինչա էղել»: Նշված անձինք սենյակում կանգնած՝ միմյանցից մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա, նիհարավուն կազմվածքով **** բղավելով փորձել է նրանց հանդարտեցնել, սակայն **** ու գեր կազմվածքով **** շարունակել են փոխադարձ հայհոյանքները և գեր կազմվածքով **** հրելով դուրս է բերել այդ սենյակի դռնից դեպի դուրս, ասել է «սիկտիր եղի» և ցանկացել է դուռը ծածկել, որի ժամանակ նկատել է, որ գեր կազմվածքով **** աջ ձեռքով ինչ-որ շարժում է կատարել, որից անմիջապես հետո կրակոցի ձայն է լսել և նրա աջ ձեռքում նկատել է ատրճանակին նմանվող առարկա: Կրակոցից հետո նայել է շուրջը, որպեսզի հասկանա, թե կրակոցի արդյունքում ինչ է պատահել, իսկ կրակոց արձակած **** ուղղությամբ այլևս չի նայել, նա դրանից հետո սենյակ չի վերադարձել և հեռացել է: Մոտ երկու վայրկյան հետո *** ասել է «արա էս բոզի տղեն ոնց որ խփեց» և ձեռքով շոշափել է ձախ կողային հատվածը, որից հետո *** պառկել է գետնին՝ էլեկտրական ջեռոցի մոտ, գոռացել է կնոջը, որպեսզի նա շտապօգնություն կանչի: Ձայների վրա կինը գրեթե բարձրացել է վերև, իսկ նիհարավուն կազմվածքով *** սկզբում օգնել է **** բժշկական օգնություն ցուցաբերելու, որից հետո նրան ասել է, որ գնա և դիմավորի շտապօգնության աշխատակիցներին: Շտապօգնության աշխատակիցների ժամանելուց հետո ինքը, *** և շտապօգնության երկու իգական սեռի աշխատակիցները *** ձեռքերից և ոտքերից բռնած տեղափոխել են միջանցքի ձախից առաջին վերելակը, իջեցրել են առաջին հարկ, որտեղ *** տեղափոխել են շտապօգնության պատգարակի վրա և ինքը նրանց հետ շտապօգնության ավտոմեքենայով գնացել են «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոն, իսկ *** չգիտի, թե ինչով, նույնպես եկել է հիվանդանոց, նրան տեսել է հիվանդանոցի երկրորդ հարկի մուտքի դիմաց:
Զննության է ենթարկվել **** որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին երեկոյան ժամերին բնակարանի ննջասենյակում գտնվելու ժամանակ լսել է բարձր ձայներ, ամուսինը վազել է դեպի **** աստիճաններով, ինքը նույնպես վազել է *** հետևից նույն աստիճաններով, սակայն *** ասել է, որ հետ գնա և ինքը հետ է գնացել, իսկ *** բարձրացել է վերևի հարկում գտնվող *** սենյակ: Մոտ մեկ րոպե անց վերևից եկող ձայները կրկին ուժգնացել են և նորից բարձրացել է աստիճաններով դեպի վերև ու շրջվելով դեպի սենյակի դռան ուղղությամբ նկատել է, որ ****, ով իրենց բակից է, երիտասարդ, 25-27 տարեկան, թրաշով, լիքոտ, վերջինս կեպի գլխարկով էր, **** հրելով **** դուրս է հանում միջանցքից: Այդ ժամանակ գոռգոռոցներ է լսվել ընդհանուրի կողմից, այդ նույն ժամանակահատվածում լսել է կրակոցի ձայն ու իջել է ներքև, գոռգոռոցները շարունակվել են, իսկ հետո երկու քայլ աստիճանով բարձրացել է ու վերևից նույն բակի տղաներից մյուս **** գոռալով իրեն ասել է, որ շտապօգնություն կանչեք ու վերջինս խուճապի մատնված իր բջջային հեռախոսը տվել է իրեն, ինքը զանգահարել է շտապօգնություն և ասել, որ շտապ կանչ գրանցեք նշելով իրենց հասցեն ու ասելով հրազենային վնասվածք, քանի որ լսելով կրակոցի ձայնը ու տեսնելով *** խուճապի մատնվելը ենթադրել է, որ հրազենային վնասվածք է: Դրանից հետո բջջային հեռախոսը փոխանցել է *** ու իջել է ներքև:
Զննության է ենթարկվել 20.02.2025թ. զննում կատարելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել **** պատկանող և վերջինիս կողմից շահագործվող Այֆոն 12 մոդելի բջջային հեռախոսը և զննությամբ **** բջջային հեռախոսում *** անվամբ գրանցված կոնտակտում բջջային հեռախոսահամարը գրանցված է եղել **** և ըստ *** հայտարարության նշված անձը հանդիսանում է իր ցուցմունքով հայտնած նիհարավուն կազմվածքով ***։
Զննության է ենթարկվել 20.02.2025թ. զննում կատարելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակային հատվածի շքամուտքի մագնիսական փականով դրան տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունները, որի «2025-02-19 22:39:59» գրառմամբ ֆայլում երևում է, թե ինչպես է արական սեռի նմանության անձը մոտենում շքամուտքին, բարձանում աստիճաններով, այնուհետև վերջինիս հետևից հերթով գալիս են թվով 2 արտաքինից արական սեռի նմանության անձինք, որոնց գլխներին առկա են գլխարկներ/կեպկա/, երկուսի երեսին էլ առկա է առատ մազածածկույթ, վերոնշյալ անձինք մտնում են իրար հետ շքամուտք: Տեսագրության 22 րոպե 00 վայրկյանին երևում է, թե ինչպես է շքամուտքից դուրս գալիս արտաքինից արական սեռի անձնավորություն, որի դեմքին երևում է առատ մազածածկույթ, իսկ գլխին առկա է գլխարկ: Վերջինս քայլում է շքամուտքից դուրս, ինչից հետո քայլում է աջ տեսագրության աջ հատվածում երևացող ավտոտնակների հատվածով քայլում է, ինչից հետո թեքվում է ձախ, մտնում տեսագրության կենտրոնական հատվածում երևացող այգի և մտնում է դրանում երևացող զրուցարան, ինչից հետո թվով 4 անձինք դուրս են գալիս զրուցարանից և նստում են տեսագրության աջ հատվածում երևացող ավտոտնակների դիմաց կայանված ավտոմեքենան, ինչի լույսերը վառվում են, այն շարժվում է դեպի տեսագրության վերևի հատվածում երևացող շենքերի կողմը մի քանի մետր և կանգնում է, ինչի ընթացքում զրուցարանում երևում է ևս մեկ անձի ուրվագիծ, ով ըստ երևույթին անջատում է զրուցարանի լույսը, քայլում դեպի հետընթաց կատարած և կանգնած ավտոմեքենան, ինչից հետո ավտոմեքենան հետընթաց է կատարում և տեսագրության վերևի հատվածում երևացող շենքերի կողմով տեսանկարահանող սարքի շքամուտքի դիմացի հատվածով դուրս է գալիս տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտից:
Զննության է ենթարկվել անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին 21.02.2025թ. որոշման պատճենը, համաձայն որի` **** նկատմամբ հսկող դատախազի կողմից հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում այն արարքի կատարման համար, որ **** 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 22:53-ին, Երևան քաղաքի **** բակում հանդիպել է **** և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին: Այնուհետև, վերջիններիս հետ միասին բարձրացել է *** պատկանող Երևան քաղաքի **** հասցեի բնակարանին կից ժամանցի սենյակ, որտեղ **** իր հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ իր մոտ ապօրինի կերպով պահվող հրազեն հանդիսացող ատրճանակից մեկ անգամ կրակել է ****կենսական նշանակության օրգանների ուղղությամբ՝ պատճառելով հրազենային վնասվածք, որի արդյունքում վերջինս մահացել է:
Զննության է ենթարկվել Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի որպես վկա հարցաքննության և որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունները, համաձայն որոնց՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ այն է 2025 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի **** հասցեում *** կողմից ****ին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դեպքին ականատես և իրազեկ վկա Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը որպես վկա հարցաքննվելիս, ինչպես նաև որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննվելիս, ծանուցված լինելով վկայի իրավունք պարտականությունների մասին, ապօրինի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին՝ պատճառաբանելով, որ իր հայտնածները հետագայում կարող են օգտագործվել իր դեմ:
(․․․) ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի՝ «Արտավարույթային փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին» 30․06․2025 որոշումը, որի համաձայն՝ թիվ 17810125 քրեական վարույթում առկա առերևույթ հանցանքի վերաբերյալ հաղորդմանը կցված թիվ 17133525 քրեական վարույթից արտատպված քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության պատճենը, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ՝ Հ. Դանիելյանի օպերատիվ գրությունների պատճենները, **** որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, ****ի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, զննում կատարելու մասին արձանագրությունների պատճենները, անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշման պատճենը, ****ի որպես վկա հարցաքննության և որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունները ճանաչվել են որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց, որոնք կցված են քրեական վարույթի նյութերին։
(․․․) Հետազոտվել է **** շենքի բակային հատվածի շքամուտքի տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունը, որի համաձայն՝ երևում է, թե ինչպես է 2025-02-19 22:53:56 վայրկյանին արական սեռի նմանության անձը մոտենում շքամուտքին, բարձանում աստիճաններով, այնուհետև վերջինիս հետևից հերթով գալիս են թվով 2 արտաքինից արական սեռի նմանության անձինք, որոնց գլխներին առկա են գլխարկներ/կեպկա/, երկուսի երեսին էլ առկա է առատ մազածածկույթ, վերոնշյալ անձինք մտնում են միասին շքամուտք։ (․․․)»։
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի՝ «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» վերտառությամբ բաժնի համաձայն՝ «(…) Դատարանը, վերլուծելով մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիություն, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ինչպես նաև մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով՝ հաշվի առնելով նաև անհրաժեշտ ու հնարավոր ապացույցների բացակայությունը, գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքով պետք է կայացնել արդարացման դատավճիռ հետևյալ պատճառաբանությամբ․
(…)Դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներով պարզ է դառնում, որ ****ը, ****ը և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը դեռևս չպարզված հարցի շուրջ վիճաբանելու նպատակով հանդիպել են **** բակում, որից հետո **** զանգահարել է **** և հայտնել, որ բարձրանում են **** բնակարանի տանիք, որից հետո լսվել է վիճաբանության բարձր ձայներ համաձայն վկաների ցուցմունքների, սակայն կոնկրետ չեն լսել, թե ինչի շուրջ է ընթացել վեճը: Իսկ երբ *** բնակարանի աստիճաններով բարձրացել է նշված սենյակ, արդեն վիճաբանությունը թեժացել է։ Այդ սենյակում գտնվել են իր ընկեր՝ *** և երկու անձ, որոնց ****:
Վերոնշյալ հանգամանքների համատեքստում Դատարանն արձանագրում է, որ սույն փաստերի համակցությունը և ամբողջական գնահատումը վկայում է, այն մասին, որ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը ողջամտորեն կարող էր ենթադրել, որ իր տված ցուցմունքը հետագայում կարող է օգտագործվել իր դեմ, քանի որ առկա է հիմնավոր կասկած առ այն, ****, **** և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի միջև տեղի է ունեցել վիճաբանություն, իսկ թիվ 17133525 քրեական վարույթը դեռևս գտնվում է նախաքննության փուլում։ Ուստի մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի կողմից ցուցմունք տալուց հրաժարվելը Դատարանի գնահատմամբ իրավաչափ է և չի կարող առաջացնել քրեական պատասխանատվություն։
Այսպիսով՝ դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
(…) Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը չի կատարել իրեն մեղսագրված արարքը, քանի որ վերջինիս կողմից ցուցմունք տալուց հրաժարվելը չի եղել ապօրինի, ուստի Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել և հռչակել անմեղ և նրան արդարացնել՝ իրեն մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով։(…) :»:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքում Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել ԵԴ1/2370/01/25 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի դատավճիռը և վարույթը փոխանցել նույն դատարան՝ նոր քննության։
Բողոքաբերի գնահատմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները հատվածական և իրարից առանձին է գնահատել, հետազոտված ապացույցներին տվել է յուրովի և մյուս ապացույցներից չբխող մեկնաբանություն։
Բողոքաբերը գտել է, որ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին մեղսագրվող արարքն ապացուցված չլինելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն անհիմն են, ուստի վիճարկվող դատավճիռն օրինական և հիմնավորված չէ, կայացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով սահմանված նորմի խախտմամբ, հետևաբար՝ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա։
Բողոքաբերը փաստել է, որ քրեական գործում առկա չէ գեթ մեկ ծանրակշիռ փաստական տվյալ, որը կհաստատի Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումն այն մասին, որ **** և Էրիկ Հակոբյանի միջև տեղի է ունեցել վիճաբանություն, այլ ընդհակառակը, դատարանում հետազոտված ապացույցները վկայում են միայն հակառակի մասին, մասնավորապես՝ զննության ենթարկված **** հարցաքննության արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ միմյանցից մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա սենյակում կանգնած անձանցից՝ նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը (նույն ինքը՝ Էրիկ Հակոբյանը) բղավելով փորձել է հանդարտեցնել *** և ****, սակայն *** ու *** (նույն ինքը ****) շարունակել են փոխադարձ հայհոյանքները և **** հրելով դուրս է բերել, որի ժամանակ կրակոցի ձայն է լսել և նրա աջ ձեռքում նկատել է ատրճանակին նմանվող առարկա: Նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը (նույն ինքը՝ Էրիկ Հակոբյանը) **** բժշկական օգնություն ցուցաբերելու նպատակով օգնել է, որից հետո գնացել և դիմավորել է շտապօգնության աշխատակիցներին:
Բողոքաբերի պնդմամբ՝ 17133525 քրեական վարույթով ենթադրյալ հանցագործություն կատարած անձ **** չի հանդիսանում Էրիկ Հակոբյանի մերձավոր ազգականը, ինչպես նաև վարույթն իրականացնող քննիչը Է.Հակոբյանին պարզաբանել է, որ վերջինս չի կասկածվում ենթադրյալ հանցագործության կատարման մեջ, ինչպես նաև հատկանշական է, որ նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով պարզվել է ենթադրյալ հանցագործության դեպքը, նպատակը և շարժառիթը, որի հետ որևէ կապ չունի Է.Հակոբյանը: Բողոքաբերը նշել է, որ Է.Հակոբյանը հանդիսացել է **** ընկերը, ով միայն փորձել է վիճաբանության կողմերին հանդարտեցնել և հարթել իր հորդորներով, ինչի մասին են վկայում նրա գործողությունները դեպքի ժամանակ և դեպքից հետո, ինչպես նաև հարցաքննված անձանց ցուցմունքները:
Ըստ Բողոքաբերի՝ Է.Հակոբյանը արհեստական քայլեր է ձեռնարկել տպավորություն ստեղծելու համար, որ նա ողջամտորեն ենթադրում է, որ իր կողմից տրված ցուցմունքը կարող է օգտագործվել իր դեմ։ Բողոքաբերը նշել է, որ ողջամտությունը պետք է լինի պատճառաբանված, ինչը սույն դեպքում բացակայում է, որը վկայում է միայն նրա մասին, որ նման գործելաոճով ընդամենը չի ցանկանում ցուցմունք տալ ընկերոջ՝ 17135525 քրեական վարույթով ենթադրյալ հանցագործություն կատարած անձ, առանձնապես ծանր հանցագործության կատարման մեջ մեղադրվող մեղադրյալ **** դեմ, ով գտնվում է հետախուզման մեջ և ՀՀ սահմաններից դուրս:
Բողոքաբերը փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արված դատողության և մեկնաբանման արդյունքում հնարավոր կլինի եզրահանգել, որ յուրաքանչյուր դեպքում անձը վկայի դատավարական կարգավիճակով կարող է հրաժարվել ցուցմունք տալուց, եթե չպատճառաբանված ողջամտորեն ենթադրի, որ իր կողմից տրված ցուցմունքը հետագայում կարող է օգտագործվել իր դեմ։
Բողոքաբերն ընդգծել է, որ Է.Հակոբյանին պարզաբանվել է վկայի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքները և պարտականությունները, որը սույն դեպքում վերջինիս չի ազատում ցուցմունքներ տալուց, այլ՝ ընդհակառակը, վերջինիս պարտականությունն է, քանի որ չկա գեթ մեկ փաստական տվյալ, որ վերջինս կարող էր ողջամտորեն ենթադրել, որ իր կողմից տրված ցուցմունքը հետագայում կարող է իր դեմ օգտագործվել, այդ թվում մերձավոր ազգական չի հանդիսանում վարույթի մյուս մասնակիցների հետ:
Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում արձանագրված դիրքորոշումները.
Դատական նիստի ընթացքում պաշտպան Ռ․Բաղդասարյանը և մեղադրյալ Է․Հակոբյանն առարկեցին վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեցին այն մերժել և անփոփոխ թողնել Առաջին ատյանի դատարանի արդարացման դատավճիռը:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատական վերանայման արդյունքով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե`
1) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
2) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հետևանքով բողոքարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ:
2. Միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի կիրառումն է, եթե այն ենթակա չէր կիրառման, կամ չկիրառումն է, եթե այն ենթակա էր կիրառման, կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է:
3. Նյութական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ նյութական այլ օրենքի որևէ հոդվածի, հոդվածի մասի կամ կետի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ որևէ հոդվածի, հոդվածի մասի կամ կետի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ նյութական օրենքի սխալ մեկնաբանումն է:
4. Քրեադատավարական օրենքի էական խախտում է դատական վարույթի ընթացքում քրեական վարույթի որևէ սկզբունքի խախտումը:
5. Բողոքարկվող դատական ակտը ոչ իրավաչափ դարձնող փաստական կամ իրավական հանգամանք է դատական ակտ կայացնելիս դատարանին և կողմերին անհայտ մնացած կամ դատական ակտը հրապարակելուց հետո առաջացած որևէ փաստ կամ ուժի մեջ մտած որևէ իրավական ակտ կամ արտահայտված որևէ իրավական դիրքորոշում:
6. Վերադաս դատարանն իրավասու է մեղադրյալի վիճակի վատթարացման առումով բեկանելու կամ փոփոխելու արդարացման դատավճիռը, ինչպես նաև մեղադրյալի վիճակի վատթարացման առումով բեկանելու կամ փոփոխելու մեղադրական դատավճիռը միայն այն դեպքում, երբ այդ հիմքով և պահանջով բողոք է բերել դատախազը կամ տուժողը կամ նրա ներկայացուցիչը:
7. Արդարացման դատավճիռը, ռեաբիլիտացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը չի կարող բեկանվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտման հիմքով, եթե արդարացվածի անմեղությունը կասկած չի հարուցում:
8. Սույն հոդվածի 1-5-րդ մասերը բացառիկ վերանայման նկատմամբ չեն կիրառվում:»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Բողոքը քննելու արդյունքով վերաքննիչ դատարանը կայացնում է եզրափակիչ դատական ակտ, որը՝
1) հաստատում կամ լրացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը.
2) ամբողջությամբ կամ մասամբ փոխարինում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտին.
3) ամբողջությամբ կամ մասամբ վերացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:
2. Վերաքննիչ դատարանը եզրափակիչ դատական ակտը կայացնում է սույն օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կանոններով` հաշվի առնելով սույն հոդվածում շարադրված պահանջները:
3. Վերաքննիչ դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը.
1) հիմնավոր է արդյոք վերաքննիչ բողոքը (վերաքննիչ բողոքներից յուրաքանչյուրը).
2) հայտնաբերվել է արդյոք սույն օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված որևէ հանգամանք.
3) պետք է արդյոք փոխել սույն օրենսգրքի 348-րդ հոդվածով սահմանված որևէ հարցի առաջին ատյանի դատարանի տված պատասխանը.
4) բողոքարկվող դատական ակտը պետք է արդյոք բեկանվի կամ փոփոխվի.
5) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է բեկանման, ապա այն պետք է բեկանվի ամբողջությամբ, թե որոշակի մասով.
6) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանման, ապա պետք է կայացվի նոր դատական ակտ, թե վարույթը պետք է փոխանցվի առաջին ատյանի համապատասխան դատարան.
7) եթե վարույթը ենթակա է փոխանցման առաջին ատյանի համապատասխան դատարան, ապա ինչ ծավալով պետք է իրականացվի նոր վարույթը:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Վերաքննության արդյունքով վերաքննիչ դատարանը`
1) դատական ակտը թողնում է անփոփոխ: Այն դեպքում, երբ վերաքննիչ դատարանը մերժում է վերաքննիչ բողոքը, սակայն գտնում է, որ գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտը թերի կամ մասնակի սխալ է հիմնավորված, ապա հիմնավորում է անփոփոխ թողնված դատական ակտը.
2) ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացնում է նոր դատական ակտ կամ վարույթը փոխանցում է առաջին ատյանի համապատասխան դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը.
3) փոփոխում է ստորադաս դատարանի դատական ակտը, եթե փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից.
2. Դատական ակտը բեկանելիս վերաքննիչ դատարանն իրավասու է վարույթը փոխանցելու առաջին ատյանի դատարան միայն այն դեպքում, երբ սույն օրենսգրքով իրեն վերապահված լիազորությունները և հնարավորությունները բավարար չեն իր կողմից կայացվելիք նոր դատական ակտի իրավաչափությունն ապահովելու համար:»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Պարզելով, որ մեղադրյալի դատապարտման վերաբերյալ իրավական գնահատականը ճիշտ չէ այն պատճառով, որ նրա արարքը հակաիրավական չէ, կամ առկա է քրեական պատասխանատվությունը բացառող որևէ հանգամանք (արդարացման կամ քրեական հետապնդման դադարեցման փոխարեն մեղադրյալը դատապարտվել է), վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` կայացնելով նոր դատական ակտ:
2. Պարզելով, որ մեղադրյալի արարքի իրավական գնահատականը ճիշտ չէ խիստ լինելու պատճառով, վերաքննիչ դատարանը փոփոխում է դատական ակտը` հանցագործությանը տալով մեղադրյալի համար ավելի բարենպաստ իրավական գնահատական:
3. Պարզելով, որ մեղադրյալի արարքի իրավական գնահատականը ճիշտ չէ մեղմ լինելու պատճառով, վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` վարույթը փոխանցելով առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության: Եթե նախկինում վարույթը նույն հիմքով փոխանցված է եղել առաջին ատյանի դատարան, ապա վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` կայացնելով նոր դատական ակտ:
4. Պարզելով, որ մեղադրյալի արդարացման կամ նրա նկատմամբ քրեական հետապնդման դադարեցման վերաբերյալ իրավական գնահատականը ճիշտ չէ այն պատճառով, որ այդ արարքը որևէ հանցակազմ է պարունակում, կամ առկա չէ այդ արարքի հանցավորությունը բացառող որևէ հանգամանք (դատապարտվելու փոխարեն մեղադրյալն արդարացվել է, կամ նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է), վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` վարույթը փոխանցելով առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության: Եթե նախկինում վարույթը նույն հիմքով փոխանցված է եղել առաջին ատյանի դատարան, ապա վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` կայացնելով նոր դատական ակտ:
5. Պարզելով, որ մեղադրյալի նկատմամբ նշանակվել է նրան վերագրվող հանցագործության համար օրենքով չնախատեսված պատժատեսակ կամ պատժաչափ, կամ նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը սխալ է հաշվարկվել, վերաքննիչ դատարանը փոփոխում է դատական ակտը:
6. Պարզելով, որ նյութական օրենքի որևէ այլ դրույթ, ներառյալ գույքային հայցը լուծելու առումով, ճիշտ կիրառված չէ, վերաքննիչ դատարանն ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը` կայացնելով նոր դատական ակտ կամ վարույթը փոխանցելով առաջին ատյանի դատարան՝ նոր դատաքննության, կամ փոփոխում է դատական ակտը:»
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի ԵԴ1/2370/01/25 քրեական գործով 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ին դատավճիռը, գտնում է, որ սույն վերաքննիչ բողոքի քննության շրջանակներում անհրաժեշտ է անդրադառնալ հետևյալ իրավական հարցին. հիմնավորված է արդյո՞ք Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն առ այն, որ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին հարկավոր է արդարացնել և ճանաչել անպարտ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարքի կատարման մեջ:
Այսպես.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) 2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ: (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(...) 2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր:
3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս:
4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
(...)
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում՝ պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը: (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ի մասի համաձայն՝ «1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ.
(...)
6) դատապարտված մեղադրյալի արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման.
7) ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները. (...)»։
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով։
«Ապացույցների բավարարություն» եզրույթի էությանը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին և բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել են, ի թիվս այլնի, Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած»:
Ընդ որում, Մ․Հակոբյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա»:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. «Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: (…)»:
Մեկ այլ` Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ վերահաստատելով և զարգացնելով նախկինում արտահայտած իր իրավական դիրքորոշումները՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև ընդգծել է, որ. «(…) [Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Նույն որոշման մեջ անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության հարցին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում:
Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:»:
Վերոգրյալ իրավակարգավորումների, իրավական վերլուծությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո վերլուծելով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները և ուսումնասիրելով Բողոքաբերի վերաքննիչ բողոքը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման չի ենթարկել դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, ինչի արդյունքում հանգել է սխալ հետևության այն մասին, որ մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանին հարկավոր է ճանաչել անպարտ և արդարացնել 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցակազմի մեջ: Այլ կերպ ասած՝ Վերաքննիչ դատարանը, սույն որոշմամբ վկայակոչված չափանիշների համատեքստում գնահատելով Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ գնահատման չի ենթարկել գործում առկա վերաբերելի ապացույցները, ինչով պայմանավորված հանգել է սխալ հետևության։
Այսպես.
ՀՀ Սահմանադրության 65-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Ոչ ոք պարտավոր չէ ցուցմունք տալ իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականների վերաբերյալ, եթե ողջամտորեն ենթադրելի է, որ այն հետագայում կարող է օգտագործվել իր կամ նրանց դեմ: Օրենքը կարող է սահմանել ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատվելու այլ դեպքեր:»
Իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականների վերաբերյալ ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատ լինելու իրավունքն անձի իրավունքների պաշտպանության գործուն երաշխիքներից է: Այն ունի բավականին լուրջ և խոր բարոյական նախադրյալներ: Բացի դրանից Սահմանադրությունը ելնում է հանրային և մասնավոր շահերի միասնական, փոխպայմանավորված հարաբերակցությունից: Հանրային շահը պահանջում է, որ մարդը պարտավոր է աջակցել իրավապահպան և դատական իշխանության մարմիններին իրավախախտումները բացահայտելու և զսպելու գործում` ցուցմունք տալով:
Հետևաբար, Սահմանադրության հոդվածի իմաստից բխում է, որ ցուցմունք տալը յուրաքանչյուրի պարտականությունն է: Սակայն այդ աջակցությունը չպետք է ապահովվի առավելապես հարկադրաբար` անձանց պատճառելով անընդունելի բարոյական զրկանքներ: Մասնավոր անձինք և պաշտոնատար անձինք հավասարապես պարտավոր չեն գործել հօգուտ հանրային շահերի՝ իրավախախտումների բացահատման անհրաժեշտ արդյունքին հասնելու համար: Սահմանելով ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատ լինելու իրավունքը` կոնկրետ դեպքերում, Սահմանադրությունը վերացնում է ցուցմունք տալու հարցում հանրային և մասնավոր շահերի միջև հակասության դրսևորումներից մեկը՝ նախապատվություն տալով անձնական շահերին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Վկայի կամ տուժողի կողմից ցուցմունք տալուց ապօրինի հրաժարվելը, փորձագետի կողմից առանց հարգելի պատճառների եզրակացություն կամ կարծիք տալուց հրաժարվելը կամ թարգմանի կողմից առանց հարգելի պատճառների թարգմանություն կատարելուց հրաժարվելը՝ դրա համար քրեական պատասխանատվության մասին նախազգուշացված լինելու դեպքում՝ պատժվում է (…):
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
1) շահադիտական դրդումներով կամ
2) ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ՝ պատժվում է (…):
3. Անձը ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականի վերաբերյալ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար, եթե ողջամտորեն ենթադրելի է, որ այն հետագայում կարող է օգտագործվել իր կամ նրանց դեմ:»
Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու հանցակազմի հիմնական անմիջական օբյեկտը հանդիսանում այն հասարակական հարաբերությունները, որոնք ապահովում են վարույթն իրականացնող մարմնի` տուժողի և վկայի ցուցմունքների տեսքով ապացույցներ ստանալը: Ցուցմունք տալուց հրաժարվելն առանձին դեպքերում կարող է խոչընդոտել քրեական գործով ճշմարտության բացահայտմանը, հանգեցնել անմեղ անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելուն կամ այլ վտանգավոր հետևանքների, ուստի ցուցմունք տալուց հրաժարվելու լրացուցիչ անմիջական օբյեկտն են համարվում անձի իրավունքներն ու օրինական շահերը:
Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է անգործությամբ, որի էությունն այն է, որ տուժողը կամ վկան չի կատարում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով իր վրա դրված` ցուցմունք տալու պարտականությունը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 88-րդ և 89-րդ հոդվածների համաձայն՝ տուժողի և վկայի ցուցմունքները բնորոշվում են որպես սահմանված համապատասխան ապացուցողական գործողության ժամանակ գրավոր կամ բանավոր ձևով նրանց հաղորդած տվյալներն:
Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու հանցակազմը ձևական է. հանցանքն ավարտված է համարվում հրաժարվելու պահից: Ցուցմունք տալուց հրաժարվելուց հետո ցուցմունք տալը վկային և տուժողին չի ազատում քրեական պատասխանատվությունից, սակայն կարող է հաշվի առնվել որպես պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք:
Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ: Շարժառիթները և նպատակները կարող են տարբեր լինել (մեղադրյալի մեղքը թեթևացնելը, իրավապահ մարմինների նկատմամբ բացասական վերաբերմունքը և այլն), որոնք, սակայն, արարքի որակման վրա չեն ազդում:
Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու սուբյեկտը 16 տարին լրացած, մեղսունակ տուժողը կամ վկան է:
Վերոգրյալ իրավական նորմերի և վերլուծությունների հիման վրա անդրադառնալով և գնահատելով սույն քրեական գործի փաստական տվյալներն ու հանգամանքները՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանը որպես վկա ոչ իրավաչափորեն է հրաժարվել ցուցմունք տալուց, քանի որ առկա չեն եղել լռելու իրավունքի համար անհրաժեշտ փաստական և իրավական հիմքերը, այլ կերպ՝ Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ ողջամտորեն ենթադրելի չի եղել այն, որ հետագայում Է.Հակոբյանի ցուցմունքը կարող է օգտագործվել իր դեմ:
Վերաքննիչ դատարանը նախևառաջ արձանագրում է, որ քրեական գործի նյութերում, մասնավորապես՝ քրեական վարույթ նախաձեռնելու արձանագրության, **** նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշման մեջ նշված չեն Էրիկ Հակոբյանի կողմից քրեական օրենքով արգելված հնարավոր արարք կատարելու հանգամանքներ: Բացի այդ քրեական վարույթի ընթացքում չեն կատարվել քննչական կամ վարութային այնպիսի գործողություններ, օրինակ՝ Էրիկ Հակոբյանի ձերբակալում, նրա բնակարանի խուզարկություն կամ բջջային հեռախոսի առգրավում, որոնք թույլ կտային նրան ողջամտորեն ենթադրել, որ վկայի կարգավիճակում իր կողմից տված ցուցմունքը կարող է հետագայում օգտագործվել իր դեմ:
Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել նաև այն հանգամանքը, որ վկան առհասարակ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, այլ ոչ թե քննիչի կողմից առաջադրված հարցերին պատասխանելուց, այսինքն՝ քննիչն անգամ հարցադրում չի արել Էրիկ Հակոբյանին, քանի որ նա հրաժարվել է հարցաքննվելուց, ինչը Վերաքննիչ դատարանի կարծիքով՝ վկայում է Է.Հակոբյանի ոչ իրավաչափ վարքագծի մասին, քանի որ վկան չուներ լռելու իրավունք, այլ ուներ իր և իր մերձավոր ազգականի դեմ ցուցմունք չտալու իրավունք:
Այսպիսով ակնհայտ է, որ Էրիկ Հակոբյանի այն պնդումները, թե ինքը ողջամիտ մտավախություն է ունեցել, որ կարող է իր կողմից հայտնած տվյալները հետագայում օգտագործվել իր դեմ՝ անհիմն են: Վերոգրյալից զատ նման հետևության հանգելիս՝ Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ հաստատված փաստական տվյալների համաձայն՝ Է.Հակոբյանը հանդիսացել է **** ընկերը, ով միայն փորձել է վիճաբանության կողմերին հանդարտեցնել և հարթել իր հորդորներով, ինչի մասին են վկայում նրա գործողությունները ինչպես դեպքի ժամանակ, այնպես էլ դեպքից հետո: Մասնավորապես՝ վկա **** ցուցմունքից ակնհայտ է, որ, երբ մտել է սենյակ, նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը, նույն ինքը՝ Էրիկ Հակոբյանը, բղավելով փորձում էր հանդարտեցնել վիճաբանող կողմերին՝ ****։ Վկա ****, վիճաբանող կողմերից **** հրելով դուրս է բերել այդ սենյակից, և ցանկացել է դուռը ծածկել, որի ժամանակ նկատել է, որ ***** աջ ձեռքով ինչ-որ շարժում է կատարել, որից անմիջապես հետո կրակոցի ձայն է լսել և նրա աջ ձեռքում նկատել է ատրճանակին նմանվող առարկա։ Երբ **** կրակոց է արձակել *** ուղղությամբ, Էրիկ Հակոբյանն օգնել է **** և բժշկական օգնություն է ցուցաբերել։ Այնուհետև՝ շտապօգնության աշխատակիցների հետ միասին **** տեղափոխել է շենքի առաջին հարկ, որտեղ **** տեղափոխել են «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոն, այնտեղ է գնացել նաև Էրիկ Հակոբյանը։
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ, 104-րդ, 105-րդ հոդվածների պահանջների խախտումներ, կայացրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող դատական ակտ, ինչը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածի համաձայն քրեադատավարական օրենքի էական խախտում է և հիմք է Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու և գործն առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության ուղարկելու համար:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նոր քննության ընթացքում Առաջին ատյանի դատարանը, վերացնելով արձանագրված խախտումները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, առաջադրված մեղադրանքում մեղադրյալի մեղավորության հարցում պետք է հանգի համապատասխան հետևության:
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի ԵԴ1/2370/01/25 դատավճիռը պետք է բեկանել և վարույթը փոխանցել առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության:
Մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց պետք է ընտրել բացակայելու արգելքը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 361-363-րդ, 370-372-րդ, 376-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.
Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՝
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի ԵԴ1/2370/01/25 դատավճիռը բեկանել, վարույթը (քրեական գործը) փոխանցել առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության:
Մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրել բացակայելու արգելքը:
Պարզաբանում՝ սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստացման օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություն Կ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
ստորագրություն Վ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԴ1/2370/01/25
Երևանի քրեական դատարան
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 07-07-2025 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 17810125 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում, ունենալով վկայի դատավարական կարգավիճակ, պարտավորված լինելով ցուցմունք տալ և նախազգուշացված լինելով ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ ցուցմունք տալուց: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Էրիկ |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հայրանուն | Գառնիկի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 503-րդ Մաս 2-րդ Կետ 2-րդ |
| Դատվածություն | |
| Դատվածություն | չդատված |
| Վիճակագրական տողի համարը | 24.31 |
| Լրացուցիչ վիճակագրական տողի համար | Առկա չէ |
| Իրավական բարդության չափանիշ | 1.3 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 07-07-2025 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Էմմա |
| Ազգանուն | Ավագյան |
Նոր օրենսդրությամբ քննվող գործեր
| Ամսաթիվ | 08-07-2025 |
|---|
Վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին որոշում
| Որոշման ամսաթիվ | 11-07-2025 |
|---|---|
| Որոշում | ԵԴ1/2370/01/25 ՈՐՈՇՈՒՄ ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԻ ՎԱՐՈՒՅԹՆ ՍՏԱՆՁՆԵԼՈՒ ԵՎ ՆԱԽՆԱԿԱՆ ԴԱՏԱԼՍՈՒՄՆԵՐ ՆՇԱՆԱԿԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 11 հուլիսի 2025թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Է. Ավագյանս, 2025 թվականի հուլիսի 8-ին, ստանալով թիվ ԵԴ1/2370/01/25 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 310-րդ հոդվածով` ՈՐՈՇԵՑԻ Ստանձնել քրեական գործի վարույթը և նշանակել նախնական դատալսումներ 2025 թվականի հուլիսի 23-ին՝ ժամը 16:30-ին, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի «Աջափնյակ-1» նստավայրում՝ դատական նիստերի թիվ 9 դահլիճում: Որոշման պատճենն ուղարկել հանրային մեղադրողին, ինչպես նաև վարույթի մասնավոր մասնակիցներին՝ դրան կցելով հասցեատիրոջ իրավունքների և պարտականությունների վերաբերյալ հուշաթերթ: ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Է. ԱՎԱԳՅԱՆ |
| Դատավարության կողմեր | Հանրային մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Գրիգորյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Էրիկ |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հայրանուն | Գառնիկի |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ռազմիկ |
| Ազգանուն | Բաղդասարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 23-07-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 9 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 23-07-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 23-07-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 16:51 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 23-07-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 15-08-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 15-08-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 09-09-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 09-09-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 23-09-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 23-09-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 14-10-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 14-10-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 27-10-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 27-10-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 01-12-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 01-12-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Վերդիկտ
| Ամսաթիվ | 01-12-2025 |
|---|---|
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Էրիկ |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հայրանուն | Գառնիկի |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Կայացվել է վերդիկտ | Արդարացման |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Հոդված | |
| Այլ նշումներ | ԵԴ1/2370/01/25 Վ Ե Ր Դ Ի Կ Տ Հայաստանի Հանրապետության Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան), Նախագահությամբ դատավոր Է.ԱՎԱԳՅԱՆԻ Քարտուղարությամբ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ Մասնակցությամբ Հանրային մեղադրող Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ Պաշտպան Ռ․ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ Մեղադրյալ Է.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ 2025 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի (ծնված՝ 1998 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, չամուսնացած, բնակվող՝ քաղաք Երևան, Ավան Առինջ, 1-ին միկրոշրջան, 3/3 շենք, 32-րդ բնակարան հասցեում) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով՝ Դատարանը գտնում է, որ ապացուցված չէ Մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի կողմից իրեն մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարքը կատարելը: ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ԷՄՄԱ ԱՎԱԳՅԱՆ |
Լրացուցիչ դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 01-12-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 01-12-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Լրացուցիչ դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 12-12-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 18:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 12-12-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 12-12-2025 |
|---|
Արդարացման
| Ամսաթիվ | 12-12-2025 |
|---|---|
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Էրիկ |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | ԵԴ1/2370/01/25 ԴԱՏԱՎՃԻՌ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ Հայաստանի Հանրապետության Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան), Նախագահությամբ դատավոր Է.ԱՎԱԳՅԱՆԻ Քարտուղարությամբ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ Մասնակցությամբ Հանրային մեղադրող Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ Պաշտպան Ռ․ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ Մեղադրյալ Է.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ին ք. Երևանում դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի (ծնված՝ 1998 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, չամուսնացած, բնակվող՝ քաղաք Երևան, Ավան Առինջ, 1-ին միկրոշրջան, 3/3 շենք, 32-րդ բնակարան հասցեում) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Գործի դատավարական ընթացքը. 2025 թվականի հունիսի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում (այսուհետ նաև՝ Նախաքննության մարմին) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 17810125 քրեական վարույթը: Հսկող դատախազի՝ 2025 թվականի հունիսի 27-ի որոշմամբ, Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով: Նախաքննության մարմնի՝ 2025 թվականի հունիսի 28-ի որոշմամբ, մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։ 2025 թվականի հուլիսի 7-ին թիվ 17810125 վարույթի նյութերը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել են Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում։ 2025 թվականի հուլիսի 11-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։ Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը. Մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է ներկայացվել այն արարքի համար, որ « (…) նա, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում, ունենալով վկայի դատավարական կարգավիճակ, պարտավորված լինելով ցուցմունք տալ և նախազգուշացված լինելով՝ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ ցուցմունք տալուց: Այսպես. Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթով օրենքով սանված կարգով՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 149-151-րդ հոդվածների հիմքով պատշաճ կերպով ծանուցված լինելու պայմաններում վկայի՝ դատավարական կարգավիճակով վարութային գործողություններին մասնակցելու նպատակով 2025 թվականի մարտի 13-ին՝ ժամը 17:30-ին և ապրիլի 26-ին՝ ժամը 11:23-ին, ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմին հանդիսացող ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ. Գասպարյանի մոտ, ապա մինչև հարցաքննությունը կրկին ծանոթանալով վկայի` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքներին և պարտականություններին, ինչպես նաև գրավոր նախազգուշացնելով թիվ 17133525 քրեական վարույթով որպես վկա ցուցմունք տալու՝ իրեն առաջադրվող հարցերին ճշմարտացի պատասխանելու պարտականության, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և սուտ ցուցմունք տալու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503- րդ հոդվածով և 504-րդ հոդվածներով սահմանված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ սահմանադրության 65-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքերով ազատված չլինելով ցուցմունք տալու պարրտականությունից, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով՝ նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի համար նշանակության ունեցող պարզաբանման ենթակա հանգամանքների շուրջ ցուցմունքներ տալուց։»։ Դատարանում հետազոտված ապացույցները․ ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի կողմից 26․06․2025 թվականին ներկայացված հաղորդումը, որի համաձայն՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում իրականացվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ այն է 2025 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի թիվ 60 հասցեում Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանի կողմից Վահագն Բորիկի Մկրտչյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դեպքին ականատես և իրազեկ վկա Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը որպես վկա հարցաքննվելիս, ծանուցված լինելով վկայի իրավունք պարտականությունների մասին, ապօրինի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին՝ պատճառաբանելով, որ իր հայտնածները հետագայում կարող են օգտագործվել իր դեմ: (տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 4) ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի կողմից 30․06․2025 թվականին զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ զննության է ենթարկվել թիվ 17133525 քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության պատճենը` համաձայն որի՝ թիվ 17133525 քրեական վարույթը նախաձեռնվել է 2025 թվականի փետրվարի 20-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և քրեական վարույթ նախաձեռնելու առիթ և հիմք է հանդիսացել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության քրեական ոստիկանության գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ, ոստիկանության փոխգնդապետ՝ Հարություն Դանիելյանի հաղորդումը և կից նյութերը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:44-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն է զանգահարել «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոնից Բաղդասարյանը և հայտնել, որ ժամը 23:41-ին «հրազենային վնասվածք» ախտորոշմամբ քաղաք Երևան, Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջան, 1/4 շենք, 60 հասցեից իրենց մոտ բուժօգնության է տեղափոխվել անհայտ անձ, ում մոտ գրանցվել է «սրտի կանգ»: 20.02.2025թ.՝ ժամը 00:05-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն է զանգահարել 5-րդ ենթակայանից Միրոյանը և հայտնել, որ ժամը 23:02-ին շտապօգնության 58-րդ խումբը մեկնել է Երևան քաղաքի, Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենք 60 հասցե, որտեղ հրազենային վնասվածքի հետևանքով «սրտի կանգ» ախտորոշմամբ հայտնաբերվել է Վահագն Բորիկի Մկրտչյանը /ծնված 1980թ./: Վերջինս տեղափոխվել է բժշկական կենտրոն, որտեղ էլ արձանագրվել է կենսաբանական մահը: Զննության է ենթարկվել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ՝ Հ.Դանիելյանի 20.02.2025թ. օպերատիվ գրությունների պատճենները, համաձայն որոնց՝ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում ձեռնարկված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքում ստացվել են հավաստի տեղեկություններ, որ Արթուր Ռադիկի Հարությունյանը «Մերսեդես» մակնիշի 37 ZX 976 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով իրականացնում է տաքսի ծառայություն և 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:55-ին, դեպքին ականատես վկա՝ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ ԲԿ-ի մոտակայքից տեղափոխել է Ավան վարչական շրջանի Դուրյան թաղամասի 57 շենք: ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԵՔՎ ծառայողների կողմից ստացված տեղեկությունները իրացնելիս, ձեռնարկված օպերատիվ հետախուզական միջոցառումների արդյունքում փաստական տվյալներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, Վահագն Բորիկի Մկրտչյանը /ծնվ. 07.12.1980թ. հաշվառված ք. Երևան Ավան Առինջ 1 միկրոշրջան, 2/3 շենք 38 բնակարան, հեռ. 094-50-55- 33/, Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանը /ծնվ. 29.06.1997թ., հաշվառված և բևակվող ք. Երևան Ավան Առինջ 1 միկրոշրջան 1/1 շենքի 6 բնակարան, հեռ. 098-13-81-33/ և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը /ծնվ. 22.10.1998թ., հաշվառված և բնակվող ք. Երևան Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջան 3/3 շենք 12 բնակարան, հեռ.077-31-31-39/ դեռևս չպարզված հարցի շուրջ վիճաբանելու նպատակով հանդիպել են Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակում, որից հետո Վահագը զանգահարել է Աշոտ Նվերի Գալստյանին /ծնվ. 15.12.1980թ., հաշվառված և բնակվող ք. Երևան Ավան Առինջ 1 միկրոշրջան 1/4 շենք 60 բնակարան/ և հայտնել, որ վերջիններիս հետ բարձրանում են Աշոտ Գալստյանի բնակարանի տանիք հետագա պարզաբանումներ շարունակելու նպատակով։ Բարձրանալով նշված վայր Վահագն Մկրտչյանը և Էրիկ Շահինյանը սկսում են վիճաբանել միմյանց հետ, որի ժամանակ Էրիկ Շահինյանն իր մոտ գտնվող ատրճանակից արձակում է մեկ կրակոց, ինչի հետևանքով Վահագն Մկրտչյանը ստանում է հրազենային վնասվածք և հիվանդանոցում մահանում: Զննության է ենթարկվել Աշոտ Նվերի Գալստյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 20:00-ից գտնվել է տանը և ժամը 21:00-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել ընկերը՝ Վահագն Մկրտչյանը և ասել է, որ ցանկանում է գալ իրենց տուն։ Իր բնակարանը գտնվում է 14 հարկանի շենքի 13-րդ հարկում: Բնակարանի վերևի հարկում առկա է փակ սենյակ և իր բնակարանի չափով բաց պատշգամբ, որտեղ ինքը և Վահագ Մկրտչյանը ժամանակ առ ժամանակ նստում և զրուցում են: Այնուհետև, որոշ ժամանակ անց զանգահարել է Վահագին, հարցրել գալիս է, թե ոչ, վերջինս պատասխանել է, որ գալիս են, սակայն չի ասել, թե ում հետ է գալիս: Մոտավորապես ժամը 22:00-ից 23:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, Վահագ Մկրտչյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել, որպեսզի բացի շքամուտքի դռան դամաֆոնը, ինքը վահագին ասել է, որ բարձրանան վերև և քիչ անց կմիանա նրանց, սակայն տեղյակ չի եղել, թե Վահագը ում հետ է եկել: Ինքը գտնվել է տանը, նրանց բարձրանալուց մոտ 5-ից 7 րոպե անց լսել է վիճաբանության բարձր ձայներ, սակայն կոնկրետ չի լսել, թե ինչի շուրջ է ընթացել վեճը: Երբ իր բնակարանի աստիճաններով բարձրացել է նշված սենյակ, արդեն վիճաբանությունը թեժացել է: Այդ սենյակում գտնվել են իր ընկեր՝ Վահագն Մկրտչյանը և երկու անձ, որոնց երկուսի անունն էլ Էրիկ է: էրիկներից մեկն ունեցել է գեր կազմվածք, գլխին հովարավոր գլխարկ, վերջինս բնակվում է Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանում, վերջինիս ճանաչում է մոտ 3-4 տարի: Մյուս՝ նիհարվուն կազմվածքով էրիկը նույնպես բնակվում է Ավան- Առինջ թաղամասում: Նշված անձանց կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարներն իր բջջային հեռախոսում գրանցված է «էրո Ավան Առինջ» անունով, իսկ գեր կազմվածքով Էրիկի բջջային հեռախոսահամարն ինչքանով որ հիշել է զանգ ստանալու ժամանակ ռուսերեն տառերով գրառված է Մկրտչյանը և գեր կազմվածքով Էրիկը բղավել են միմյանց վրա և փոխադարձ հայհոյել իրար: «Կրիստանոսեց» բառով: Վիճաբանության ժամանակ Վահագ Ինքը չգիտի, թե ինչ հարցի շուրջ են վիճաբանել, կոնկրետ հարցի շուրջ չի ընթացել վեճը, միմյանց փոխադարձ հայհոյել են, երբ մտել է այդ սենյակ, գոռալով ասել է «էս ինչ եք անում. էս ինչա կատարվում, ինչա էղել»: Նշված անձինք սենյակում կանգնած՝ միմյանցից մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա, նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը բղավելով փորձել է նրանց հանդարտեցնել, սակայն Վահագն ու գեր կազմվածքով Էրիկը շարունակել են փոխադարձ հայհոյանքները և գեր կազմվածքով Էրիկին հրելով դուրս է բերել այդ սենյակի դոնից դեպի դուրս, ասել է «սիկտիր եղի» և ցանկացել է դուռը ծածկել, որի ժամանակ նկատել է, որ գեր կազմվածքով Էրիկն աջ ձեռքով ինչ-որ շարժում է կատարել, որից անմիջապես հետո կրակոցի ձայն է լսել և նրա աջ ձեռքում նկատել է ատրճանակին նմանվող առարկա: Կրակոցից հետո նայել է շուրջը, որպեսզի հասկանա, թե կրակոցի արդյունքում ինչ է պատահել, իսկ կրակոց արձակած Էրիկի ուղղությամբ այլևս չի նայել, նա դրանից հետո սենյակ չի վերադարձել և հեռացել է: Մոտ երկու վայրկյան հետո Վահագն ասել է «արա էս բոզի տղեն ոնց որ խփեց» և ձեռքով շոշափել է ձախ կողային հատվածը, որից հետո Վահագը պառկել է գետնին՝ էլեկտրական ջեռոցի մոտ, գոռացել է կնոջը, որպեսզի նա շտապօգնություն կանչի: Ձայների վրա կինը գրեթե բարձրացել է վերև, իսկ նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը սկզբում օգնել է Վահագին բժշկական օգնություն ցուցաբերելու, որից հետո նրան ասել է, որ գնա և դիմավորի շտապօգնության աշխատակիցներին: Շտապօգնության աշխատակիցների ժամանելուց հետո ինքը, Էրիկը և շտապօգնության երկու իգական սեռի աշխատակիցները Վահագի ձեռքերից և ոտքերից բռնած տեղափոխել են միջանցքի ձախից առաջին վերելակը, իջեցրել են առաջին հարկ, որտեղ Վահագին տեղափոխել են շտապօգնության պատգարակի վրա և ինքը նրանց հետ շտապօգնության ավտոմեքենայով գնացել են «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոն, իսկ Էրիկը չգիտի, թե ինչով, նույնպես եկել է հիվանդանոց, նրան տեսել է հիվանդանոցի երկրորդ հարկի մուտքի դիմաց: Զննության է ենթարկվել Նաիրա Աբրահամի Գալստյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին երեկոյան ժամերին բնակարանի ննջասենյակում գտնվելու ժամանակ լսել է բարձր ձայներ, ամուսինը վազել է դեպի իրենց պատկանող վերևի՝ 14-րդ հարկում գտնվող սենյակի աստիճաններով, ինքը նույնպես վազել է Աշոտի հետևից նույն աստիճաններով, սակայն Աշոտը ասել է, որ հետ գնա և ինքը հետ է գնացել, իսկ Աշոտը բարձրացել է վերևի հարկում գտնվող իրենց պատկանող սենյակ: Մոտ մեկ րոպե անց վերևից եկող ձայները կրկին ուժգնացել են և նորից բարձրացել է աստիճաններով դեպի վերև ու շրջվելով դեպի սենյակի դռան ուղղությամբ նկատել է, որ Աշոտը Էրիկին, ով իրենց բակից է, երիտասարդ, 25-27 տարեկան, թրաշով, լիքոտ, վերջինս կեպի գլխարկով էր, Էրիկին հրելով Աշոտը դուրս է հանում միջանցքից: Այդ ժամանակ գոռգոռոցներ է լսվել ընդհանուրի կողմից, այդ նույն ժամանակահատվածում լսել է կրակոցի ձայն ու իջել է ներքև, գոռգոռոցները շարունակվել են, իսկ հետո երկու քայլ աստիճանով բարձրացել է ու վերևից նույն բակի տղաներից մյուս Էրիկը գոռալով իրեն ասել է, որ շտապօգնություն կանչեք ու վերջինս խուճապի մատնված իր բջջային հեռախոսը տվել է իրեն, ինքը զանգահարել է շտապօգնություն և ասել, որ շտապ կանչ գրանցեք նշելով իրենց հասցեն ու ասելով հրազենային վնասվածք, քանի որ լսելով կրակոցի ձայնը ու տեսնելով Էրիկի խուճապի մատնվելը ենթադրել է, որ հրազենային վնասվածք է: Դրանից հետո բջջային հեռախոսը փոխանցել է Էրիկին ու իջել է ներքև: Զննության է ենթարկվել 20.02.2025թ. զննում կատարելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել Աշոտ Նվերի Գալստյանին պատկանող և վերջինիս կողմից շահագործվող Այֆոն 12 մոդելի բջջային հեռախոսը և զննությամբ Աշոտ Գալստյանի բջջային հեռախոսում Epo-a.a անվամբ գրանցված կոնտակտում բջջային հեռախոսահամարը գրանցված է եղել 077-31-31-39 և ըստ Աշոտ Գալստյանի հայտարարության նշված անձը հանդիսանում է իր ցուցմունքով հայտնած նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը։ Զննության է ենթարկվել 20.02.2025թ. զննում կատարելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակային հատվածի շքամուտքի մագնիսական փականով դրան տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունները, որի «2025-02-19 22:39:59» գրառմամբ ֆայլում երևում է, թե ինչպես է արական սեռի նմանության անձը մոտենում շքամուտքին, բարձանում աստիճաններով, այուհետև վերջինիս հետևից հերթով գալիս են թվով 2 արտաքինից արական սեռի նմանության անձինք, որնց գլխներին առկա են գլխարկներ/կեպկա/, երկուսի երեսին էլ առկա է առատ մազածածկույթ, վերոնշյալ անձինք մտնում են իրար հետ շքամուտք: Տեսագրության 22 րոպե 00 վարկյանին երևում է, թե ինչպես է շքամուտքից դուրս գալիս արտաքինից արական սեռի անձնավրություն, որի դեմքին երևում է առատ մազածածկույթ, իսկ գլխին առկա է գլխարկ: Վերջինս քայլում է շքամուտքից դուրս, ինչից հետո քայլում է աջ տեսագրության աջ հատվածում երևացող ավտոտնակների հատվածով քայլում է, ինչից հետո թեքվում է ձախ, մտնում տեսագրության կենտրոնական հատվածում երևացող այգի և մտնում է դրանում երևացող զրուցարան, ինչից հետո թվով 4 անձինք դուրս են գալիս զրուցարանից և նստում են տեսագրության աջ հատվածում երևացող ավտոտնակների դիմաց կայանված ավտոմեքենան, ինչի լույսերը վառվում են, այն շարժվում է դեպի տեսագրության վերևի հատվածում երևացող շենքերի կողմը մի քանի մետր և կանգնում է, ինչի ընթացքում զրուցարանում երևում է ևս մեկ անձի ուրվագիծ, ով ըստ երևույթին անջատում է զրուցարանի լույսը, քայլում դեպի հետընթաց կատարած և կանգնած ավտոմեքենան, ինչից հետո ավտոմեքենան հետընթաց է կատարում և տեագրության վերևի հատվածում երևացող շենքերի կողմով տեսանկարահանող սարքի շքամուտքի դիմացի հատվածով դուրս է գալիս տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտից: Զննության է ենթարկվել անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին 21.02.2025թ. որոշման պատճենը, համաձայն որի` Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանի նկատմամբ հսկող դատախազի կողմից հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում այն արարքի կատարման համար, որ Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանը 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 22:53-ին, Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակում հանդիպել է Վահագն Բորիկի Մկրտչյանին և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին: Այնուհետև, վերջիններիս հետ միասին բարձրացել է Աշոտ Նվերի Գալստյանին պատկանող Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի թիվ 60 հասցեի բնակարանին կից ժամանցի սենյակ, որտեղ Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանը իր հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ իր մոտ ապօրինի կերպով պահվող հրազեն հանդիսացող ատրճանակից մեկ անգամ կրակել է Վահագն Մկրտչյանի կենսական նշանակության օրգանների ուղղությամբ՝ պատճառելով հրազենային վնասվածք, որի արդյունքում վերջինս մահացել է: Զննության է ենթարկվել Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի որպես վկա հարցաքննության և որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունները, համաձայն որոնց՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ այն է 2025 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի թիվ 60 հասցեում Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանի կողմից Վահագն Բորիկի Մկրտչյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դեպքին ականատես և իրազեկ վկա Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը որպես վկա հարցաքննվելիս, ինչպես նաև որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննվելիս, ծանուցված լինելով վկայի իրավունք պարտականությունների մասին, ապօրինի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին՝ պատճառաբանելով, որ իր հայտնածները հետագայում կարող են օգտագործվել իր դեմ: (տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 78-82) ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի՝ «Արտավարույթային փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին» 30․06․2025 որոշումը, որի համաձայն՝ թիվ 17810125 քրեական վարույթում առկա առերևույթ հանցանքի վերաբերյալ հաղորդմանը կցված թիվ 17133525 քրեական վարույթից արտատպված քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության պատճենը, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ՝ Հ. Դանիելյանի օպերատիվ գրությունների պատճենները, Աշոտ Նվերի Գալստյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, Նաիրա Աբրահամի Գալստյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, զննում կատարելու մասին արձանագրությունների պաճենները, անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշման պատճենը, Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի որպես վկա հարցաքննության և որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունները ճանաչվել են որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց, որոնք կցված են քրեական վարույթի նյութերին։ (տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 83-88) Տեսագրություն Հետազոտվել է Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակային հատվածի շքամուտքի տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունը, որի համաձայն՝ երևում է, թե ինչպես է 2025-02-19 22:53:56 վայրկյանին արական սեռի նմանության անձը մոտենում շքամուտքին, բարձանում աստիճաններով, այուհետև վերջինիս հետևից հերթով գալիս են թվով 2 արտաքինից արական սեռի նմանության անձինք, որնց գլխներին առկա են գլխարկներ/կեպկա/, երկուսի երեսին էլ առկա է առատ մազածածկույթ, վերոնշյալ անձինք մտնում են միասին շքամուտք: (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը) Դատարանի իրավական վերլուծությունները Դատարանը, վերլուծելով մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիություն, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ինչպես նաև մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով՝ հաշվի առնելով նաև անհրաժեշտ ու հնարավոր ապացույցների բացակայությունը, գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքով պետք է կայացնել արդարացման դատավճիռ հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ: 2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա: 3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը: (…) 5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ: (…)։»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝ 1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն). 2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ. 5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները. 6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները. 7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը. 8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից. 9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները. 10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները: 2. Սույն օրենսգրքով նախատեսված վարույթի առանձին տեսակների համար կարող է սահմանվել ապացուցման ենթակա հանգամանքների այլ շրջանակ»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից: 2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ: 3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել»: Մեղադրյալին վերագրված արարքի իրավական գնահատականը. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի «1. Վկայի կամ տուժողի կողմից ցուցմունք տալուց ապօրինի հրաժարվելը, փորձագետի կողմից առանց հարգելի պատճառների եզրակացություն կամ կարծիք տալուց հրաժարվելը կամ թարգմանի կողմից առանց հարգելի պատճառների թարգմանություն կատարելուց հրաժարվելը՝ դրա համար քրեական պատասխանատվության մասին նախազգուշացված լինելու դեպքում՝ (…) 2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝ (…) 2) ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ՝ պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ` մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով: 3. Անձը ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականի վերաբերյալ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար, եթե ողջամտորեն ենթադրելի է, որ այն հետագայում կարող է օգտագործվել իր կամ նրանց դեմ:»։ ՀՀ Սահմանադրության 65-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Ոչ ոք պարտավոր չէ ցուցմունք տալ իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականների վերաբերյալ, եթե ողջամտորեն ենթադրելի է, որ այն հետագայում կարող է օգտագործվել իր կամ նրանց դեմ: Օրենքը կարող է սահմանել ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատվելու այլ դեպքեր:»։ Վերոհիշյալ հանցակազմի վերլուծությունից երևում է, որ այն արդարադատության շահերի դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքին է դասվում և հիմնական անմիջական օբյեկտը արդարադատության իրականացմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են։ Քննարկվող հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է վկայի կամ տուժողի կողմից ցուցմունքներ տալուց ապօրինի հրաժարվելու կամ փորձագետի կողմից առանց հարգելի պատճառների եզրակացություն կամ կարծիք տալուց հրաժարվելու կամ թարգմանի կողմից առանց հարգելի պատճառների թարգմանություն կատարելուց հրաժարվելու ձևով։ Սուբյեկտիվ կողմից տվյալ հանցակազմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, քանի որ հանցավորը գիտակցում է, որ հրաժարվում է իրեն հայտնի հանգամանքների մասին ցուցմունք տալուց կամ եզրակացություն կամ կարծիք տալուց կամ թարգմանություն կատարելուց։ Այնուամենայնիվ հարկ է նշել, որ օրենսդրությամբ նաև նախատեսվում է, որ այն դեպքում, երբ անձն ունի ողջամիտ ենթադրություն, որ իր տված ցուցմունքները կարող են հետագայում օգտագործվել իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականի դեմ, ապա կարող է հրաժարվել ցուցմունքներ տալուց և դրա համար նա չի կարող ենթարկվել քրեական պատասխանատվության։ Սույն վարույթի շրջանակներում Էրիկ Հակոբյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում, ունենալով վկայի դատավարական կարգավիճակ, պարտավորված լինելով ցուցմունք տալ և նախազգուշացված լինելով՝ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ ցուցմունք տալուց: Այսպես. Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթով օրենքով սանված կարգով՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 149-151-րդ հոդվածների հիմքով պատշաճ կերպով ծանուցված լինելու պայմաններում վկայի՝ դատավարական կարգավիճակով վարութային գործողություններին մասնակցելու նպատակով 2025 թվականի մարտի 13-ին՝ ժամը 17:30-ին և ապրիլի 26-ին՝ ժամը 11:23-ին, ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմին հանդիսացող ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ. Գասպարյանի մոտ, ապա մինչև հարցաքննությունը կրկին ծանոթանալով վկայի` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքներին և պարտականություններին, ինչպես նաև գրավոր նախազգուշացնելով թիվ 17133525 քրեական վարույթով որպես վկա ցուցմունք տալու՝ իրեն առաջադրվող հարցերին ճշմարտացի պատասխանելու պարտականության, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և սուտ ցուցմունք տալու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503- րդ հոդվածով և 504-րդ հոդվածներով սահմանված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ սահմանադրության 65-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքերով ազատված չլինելով ցուցմունք տալու պարրտականությունից, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով՝ նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի համար նշանակության ունեցող պարզաբանման ենթակա հանգամանքների շուրջ ցուցմունքներ տալուց։ Դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներով պարզ է դառնում, որ Վահագն Բորիկի Մկրտչյանը, Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանը և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը դեռևս չպարզված հարցի շուրջ վիճաբանելու նպատակով հանդիպել են Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակում, որից հետո Վահագը զանգահարել է Աշոտ Գալստյանին և հայտնել, որ բարձրանում են Աշոտ Գալստյանի բնակարանի տանիք, որից հետո լսվել է վիճաբանության բարձր ձայներ համաձայն վկաների ցուցմունքների, սակայն կոնկրետ չեն լսել, թե ինչի շուրջ է ընթացել վեճը: Իսկ երբ Ա․Գալստյանը բնակարանի աստիճաններով բարձրացել է նշված սենյակ, արդեն վիճաբանությունը թեժացել է։ Այդ սենյակում գտնվել են իր ընկեր՝ Վահագն Մկրտչյանը և երկու անձ, որոնց երկուսի անունն էլ Էրիկ է: Վերոնշյալ հանգամանքների համատեքստում Դատարանն արձանագրում է, որ սույն փաստերի համակցությունը և ամբողջական գնահատումը վկայում է, այն մասին, որ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը ողջամտորեն կարող էր ենթադրել, որ իր տված ցուցմունքը հետագայում կարող է օգտագործվել իր դեմ, քանի որ առկա է հիմնավոր կասկած առ այն, Վահագն Բորիկի Մկրտչյանի, Էրիկ Մամիկոնի Շահինյանի և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի միջև տեղի է ունեցել վիճաբանություն, իսկ թիվ 17133525 քրեական վարույթը դեռևս գտնվում է նախաքննության փուլում։ Ուստի մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի կողմից ցուցմունք տալուց հրաժարվելը Դատարանի գնահատմամբ իրավաչափ է և չի կարող առաջացնել քրեական պատասխանատվություն։ Այսպիսով՝ դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն․ «1. Վերդիկտ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը․ 1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը). 2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը. 3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը. 4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ: 2. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված հարցերից որևէ մեկին ժխտական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է արդարացման վերդիկտ։ 3. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված բոլոր հարցերին հաստատական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է մեղադրական վերդիկտ, որով սահմանում է նաև, թե ապացուցված արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման: 4. Մեղադրական վերդիկտը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատաքննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ ապացուցման արդյունքների վրա, հանգում է մեղադրյալի մեղավորության մասին հետևության: (…) :»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն․ «Արդարացման դատավճիռը կայացվում է արդարացման վերդիկտի հիման վրա: Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալի անմեղությունն այն փաստական հանգամանքներով, որոնք դրվել են մեղադրանքի հիմքում»։ Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը չի կատարել իրեն մեղսագրված արարքը, քանի որ վերջինիս կողմից ցուցմունք տալուց հրաժարվելը չի եղել ապօրինի, ուստի Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել և հռչակել անմեղ և նրան արդարացնել՝ իրեն մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով։ Անդրադառնալով մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցին՝ բացակայելու արգելքին՝ արդարացման վերդիկտի կայացման պայմաններում Դատարանը գտնում է, որ դրա հետագա պահպանման իրավական հիմքերը վերացել են, հետևաբար այն անհրաժեշտ է վերացնել։ Անդրադառնալով արտավարութային փաստաթղթեր ճանաչված ապացույցներին՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք անհրաժեշտ է պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում: Նկատի ունենալով, որ գույքային հայցի, գույքի վրա արգելանք դնելու, ինչպես նաև ռեաբիլիտացիայի պահանջի վերաբերյալ տվյալներ առկա չեն՝ Դատարանն այդ հարցերը համարում է լուծված։ Արդարացման վերդիկիտի պայմաններում՝ վարութային ծախսերի հարցը Դատարանը համարում է լուծված: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ, 347-350-րդ հոդվածներով՝ ՎՃՌԵՑ Ճանաչել և հռչակել մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրան արդարացնել՝ իրեն մեղսագրված արարքը կատարած չլինելու հիմքով: Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, վերացնել։ Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված նյութերը թողնել կցված քրեական գործին։ Վարույթային ծախսերի հարցը համարել լուծված։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանքից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում։ ԴԱՏԱՎՈՐ` ԷՄՄԱ ԱՎԱԳՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 12-12-2025 |
| Գործը քննվել է | Դռնփակ |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 10-03-2026 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-ին հատոր-107 թերթ, 2-րդ հատոր-114 թերթ |
Բողոքարկվել է
| Բողոքարկվել է | Ըստ էության լուծող դատական ակտը |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 05-03-2026 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 10-03-2026 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-ին հատոր-107 թերթ, 2-րդ հատոր-114 թերթ |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-28643/26 |
Դատական գործ N: ԵԴ1/2370/01/25
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 05-03-2026 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 02-03-2026 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Գրիգորյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Էրիկ Հակոբյան Բողոքն ընդունել վարույթ : Ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /Աջափնյակ/՝ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ 12.12.2025թ. կայացված դատավճիռը՝ վարույթը փոխանցել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան՝ նոր քննության : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 12-03-2026 |
|---|---|
| Վիճակագրական տողի համարը | 24.31 |
| Գործը ստացվել է | Երևանի քրեական դատարան |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 12-03-2026 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Աննա |
| Ազգանուն | Մաթևոսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Վաչե |
| Ազգանուն | Մարգարյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Կարեն |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 23-03-2026 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 01-04-2026 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 02-04-2026 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացել է |
Վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է ամբողջությամբ
| Ամսաթիվ | 02-04-2026 |
|---|---|
| Ստորադաս դատարանի դատական ակտը բեկանվել է | Բեկանվել է և գործն ուղարկվել է ստորադաս դատարան նոր քննության |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Էրիկ |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԵԴ1/2370/01/25 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Կ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ Վ․ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ք․ԲԱԴԱԼՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝ ՊԱՇՏՊԱՆ Ռ․ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ Է.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ «02» ապրիլի 2026թ. ք.Երևան դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան) 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի ԵԴ1/2370/01/25 դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանի (այսուհետ նաև՝ Բողոքաբեր) վերաքննիչ բողոքը. ՊԱՐԶԵՑ՝ Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2025 թվականի հունիսի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում (այսուհետ նաև՝ Նախաքննության մարմին) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախաձեռնվել է 17810125 քրեական վարույթը: Հսկող դատախազի՝ 2025 թվականի հունիսի 27-ի որոշմամբ, Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով: Նախաքննության մարմնի՝ 2025 թվականի հունիսի 28-ի որոշմամբ, մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։ 2025 թվականի հուլիսի 7-ին 17810125 վարույթի նյութերը՝ հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել են Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում։ 2025 թվականի հուլիսի 11-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։ 2025 թվականի դեկտեմբերի 01-ին Առաջին ատյանի դատարանը ԵԴ1/2370/01/25 քրեական գործով կայացրել է արդարացման վերդիկտ: Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի դատավճռով ճանաչվել և հռչակվել է մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ՝ իրեն մեղսագրված արարքը կատարած չլինելու հիմքով: Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2026 թվականի մարտի 03-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանը, որը 2026 թվականի մարտի 05-ին մուտքագրվել է Վերաքննիչ դատարանում։ Վերաքննիչ դատարանի՝ 2026 թվականի մարտի 23-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել դատական քննություն։ Գործի լուծման համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքներ. Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է ներկայացվել այն արարքի համար, որ նա, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում, ունենալով վկայի դատավարական կարգավիճակ, պարտավորված լինելով ցուցմունք տալ և նախազգուշացված լինելով՝ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ ցուցմունք տալուց: Այսպես. Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթով օրենքով սահմանված կարգով՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 149-151-րդ հոդվածների հիմքով պատշաճ կերպով ծանուցված լինելու պայմաններում վկայի՝ դատավարական կարգավիճակով վարութային գործողություններին մասնակցելու նպատակով 2025 թվականի մարտի 13-ին՝ ժամը 17:30-ին և ապրիլի 26-ին՝ ժամը 11:23-ին, ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմին հանդիսացող ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ. Գասպարյանի մոտ, ապա մինչև հարցաքննությունը կրկին ծանոթանալով վկայի` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքներին և պարտականություններին, ինչպես նաև գրավոր նախազգուշացնելով թիվ 17133525 քրեական վարույթով որպես վկա ցուցմունք տալու՝ իրեն առաջադրվող հարցերին ճշմարտացի պատասխանելու պարտականության, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և սուտ ցուցմունք տալու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածով և 504-րդ հոդվածներով սահմանված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ սահմանադրության 65-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքերով ազատված չլինելով ցուցմունք տալու պարտականությունից, ապօրինի հրաժարվել է առանձնապես ծանր հանցագործության դեպքով՝ նախաձեռնված և քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի համար նշանակության ունեցող պարզաբանման ենթակա հանգամանքների շուրջ ցուցմունքներ տալուց։ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի՝ «Դատարանում հետազոտված ապացույցները» վերտառությամբ բաժնի համաձայն՝ «ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի կողմից 26․06․2025 թվականին ներկայացված հաղորդումը, որի համաձայն՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում իրականացվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ այն է 2025 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի թիվ 60 հասցեում ****ի կողմից ***ին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դեպքին ականատես և իրազեկ վկա Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը որպես վկա հարցաքննվելիս, ծանուցված լինելով վկայի իրավունք պարտականությունների մասին, ապօրինի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին՝ պատճառաբանելով, որ իր հայտնածները հետագայում կարող են օգտագործվել իր դեմ: (․․․) ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի կողմից 30․06․2025 թվականին զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ զննության է ենթարկվել թիվ 17133525 քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության պատճենը` համաձայն որի՝ թիվ 17133525 քրեական վարույթը նախաձեռնվել է 2025 թվականի փետրվարի 20-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և քրեական վարույթ նախաձեռնելու առիթ և հիմք է հանդիսացել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության քրեական ոստիկանության գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ, ոստիկանության փոխգնդապետ՝ Հարություն Դանիելյանի հաղորդումը և կից նյութերը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:44-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն է զանգահարել «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոնից **** և հայտնել, որ ժամը 23:41-ին «հրազենային վնասվածք» ախտորոշմամբ քաղաք Երևան, Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջան, 1/4 շենք, 60 հասցեից իրենց մոտ բուժօգնության է տեղափոխվել անհայտ անձ, ում մոտ գրանցվել է «սրտի կանգ»: 20.02.2025թ.՝ ժամը 00:05-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն է զանգահարել 5-րդ ենթակայանից **** և հայտնել, որ ժամը 23:02-ին շտապօգնության 58-րդ խումբը մեկնել է Երևան քաղաքի, Ավան-Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենք 60 հասցե, որտեղ հրազենային վնասվածքի հետևանքով «սրտի կանգ» ախտորոշմամբ հայտնաբերվել է **** (ծնված ***թ.[: Վերջինս տեղափոխվել է բժշկական կենտրոն, որտեղ էլ արձանագրվել է կենսաբանական մահը: Զննության է ենթարկվել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ՝ Հ.Դանիելյանի 20.02.2025թ. օպերատիվ գրությունների պատճենները, համաձայն որոնց՝ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի շրջանակներում ձեռնարկված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքում ստացվել են հավաստի տեղեկություններ, որ ****ը «***» մակնիշի **** հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով իրականացնում է տաքսի ծառայություն և 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:55-ին, դեպքին ականատես վկա՝ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ ԲԿ-ի մոտակայքից տեղափոխել է Ավան վարչական շրջանի Դուրյան թաղամասի 57 շենք: ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԵՔՎ ծառայողների կողմից ստացված տեղեկությունները իրացնելիս, ձեռնարկված օպերատիվ հետախուզական միջոցառումների արդյունքում փաստական տվյալներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, **** (ծնվ. ***թ. հաշվառված *** ***** բնակարան, հեռ. ***), ***ը (ծնվ. ***թ., հաշվառված և բնակվող *** **** բնակարան, հեռ. ***) և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը (ծնվ. ***թ., հաշվառված և բնակվող ք. **** բնակարան, հեռ.***) դեռևս չպարզված հարցի շուրջ վիճաբանելու նպատակով հանդիպել են **** բակում, որից հետո **** զանգահարել է **** (ծնվ. ****թ., հաշվառված և բնակվող ք. ***** բնակարան) և հայտնել, որ վերջիններիս հետ բարձրանում են **** բնակարանի տանիք հետագա պարզաբանումներ շարունակելու նպատակով։ Բարձրանալով նշված վայր **** և **** սկսում են վիճաբանել միմյանց հետ, որի ժամանակ **** իր մոտ գտնվող ատրճանակից արձակում է մեկ կրակոց, ինչի հետևանքով **** ստանում է հրազենային վնասվածք և հիվանդանոցում մահանում: Զննության է ենթարկվել **** որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 20:00-ից գտնվել է տանը և ժամը 21:00-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել ընկերը՝ **** և ասել է, որ ցանկանում է գալ իրենց տուն։ Իր բնակարանը գտնվում է ****: Բնակարանի վերևի հարկում առկա է փակ սենյակ և իր բնակարանի չափով բաց պատշգամբ, որտեղ ինքը և **** ժամանակ առ ժամանակ նստում և զրուցում են: Այնուհետև, որոշ ժամանակ անց զանգահարել է ***, հարցրել գալիս է, թե ոչ, վերջինս պատասխանել է, որ գալիս են, սակայն չի ասել, թե ում հետ է գալիս: Մոտավորապես ժամը 22:00-ից 23:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, **** զանգահարել է իրեն և խնդրել, որպեսզի բացի շքամուտքի դռան դամաֆոնը, ինքը *** ասել է, որ բարձրանան վերև և քիչ անց կմիանա նրանց, սակայն տեղյակ չի եղել, թե *** ում հետ է եկել: Ինքը գտնվել է տանը, նրանց բարձրանալուց մոտ 5-ից 7 րոպե անց լսել է վիճաբանության բարձր ձայներ, սակայն կոնկրետ չի լսել, թե ինչի շուրջ է ընթացել վեճը: Երբ իր բնակարանի աստիճաններով բարձրացել է նշված սենյակ, արդեն վիճաբանությունը թեժացել է: Այդ սենյակում գտնվել են իր ընկեր՝ **** և երկու անձ, որոնց *** է: *** ունեցել է գեր կազմվածք, գլխին հովարավոր գլխարկ, վերջինս բնակվում է ****, վերջինիս ճանաչում է մոտ 3-4 տարի: **** նույնպես բնակվում է ****: Նշված անձանց կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարներն իր բջջային հեռախոսում գրանցված է «****» անունով, իսկ գեր կազմվածքով **** բջջային հեռախոսահամարն ինչքանով որ հիշել է զանգ ստանալու ժամանակ ռուսերեն տառերով գրառված է *** և գեր կազմվածքով *** բղավել են միմյանց վրա և փոխադարձ հայհոյել իրար: «Կրիստանոսեց» բառով: Վիճաբանության ժամանակ *** Ինքը չգիտի, թե ինչ հարցի շուրջ են վիճաբանել, կոնկրետ հարցի շուրջ չի ընթացել վեճը, միմյանց փոխադարձ հայհոյել են, երբ մտել է այդ սենյակ, գոռալով ասել է «էս ինչ եք անում. էս ինչա կատարվում, ինչա էղել»: Նշված անձինք սենյակում կանգնած՝ միմյանցից մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա, նիհարավուն կազմվածքով **** բղավելով փորձել է նրանց հանդարտեցնել, սակայն **** ու գեր կազմվածքով **** շարունակել են փոխադարձ հայհոյանքները և գեր կազմվածքով **** հրելով դուրս է բերել այդ սենյակի դռնից դեպի դուրս, ասել է «սիկտիր եղի» և ցանկացել է դուռը ծածկել, որի ժամանակ նկատել է, որ գեր կազմվածքով **** աջ ձեռքով ինչ-որ շարժում է կատարել, որից անմիջապես հետո կրակոցի ձայն է լսել և նրա աջ ձեռքում նկատել է ատրճանակին նմանվող առարկա: Կրակոցից հետո նայել է շուրջը, որպեսզի հասկանա, թե կրակոցի արդյունքում ինչ է պատահել, իսկ կրակոց արձակած **** ուղղությամբ այլևս չի նայել, նա դրանից հետո սենյակ չի վերադարձել և հեռացել է: Մոտ երկու վայրկյան հետո *** ասել է «արա էս բոզի տղեն ոնց որ խփեց» և ձեռքով շոշափել է ձախ կողային հատվածը, որից հետո *** պառկել է գետնին՝ էլեկտրական ջեռոցի մոտ, գոռացել է կնոջը, որպեսզի նա շտապօգնություն կանչի: Ձայների վրա կինը գրեթե բարձրացել է վերև, իսկ նիհարավուն կազմվածքով *** սկզբում օգնել է **** բժշկական օգնություն ցուցաբերելու, որից հետո նրան ասել է, որ գնա և դիմավորի շտապօգնության աշխատակիցներին: Շտապօգնության աշխատակիցների ժամանելուց հետո ինքը, *** և շտապօգնության երկու իգական սեռի աշխատակիցները *** ձեռքերից և ոտքերից բռնած տեղափոխել են միջանցքի ձախից առաջին վերելակը, իջեցրել են առաջին հարկ, որտեղ *** տեղափոխել են շտապօգնության պատգարակի վրա և ինքը նրանց հետ շտապօգնության ավտոմեքենայով գնացել են «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոն, իսկ *** չգիտի, թե ինչով, նույնպես եկել է հիվանդանոց, նրան տեսել է հիվանդանոցի երկրորդ հարկի մուտքի դիմաց: Զննության է ենթարկվել **** որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 19-ին երեկոյան ժամերին բնակարանի ննջասենյակում գտնվելու ժամանակ լսել է բարձր ձայներ, ամուսինը վազել է դեպի **** աստիճաններով, ինքը նույնպես վազել է *** հետևից նույն աստիճաններով, սակայն *** ասել է, որ հետ գնա և ինքը հետ է գնացել, իսկ *** բարձրացել է վերևի հարկում գտնվող *** սենյակ: Մոտ մեկ րոպե անց վերևից եկող ձայները կրկին ուժգնացել են և նորից բարձրացել է աստիճաններով դեպի վերև ու շրջվելով դեպի սենյակի դռան ուղղությամբ նկատել է, որ ****, ով իրենց բակից է, երիտասարդ, 25-27 տարեկան, թրաշով, լիքոտ, վերջինս կեպի գլխարկով էր, **** հրելով **** դուրս է հանում միջանցքից: Այդ ժամանակ գոռգոռոցներ է լսվել ընդհանուրի կողմից, այդ նույն ժամանակահատվածում լսել է կրակոցի ձայն ու իջել է ներքև, գոռգոռոցները շարունակվել են, իսկ հետո երկու քայլ աստիճանով բարձրացել է ու վերևից նույն բակի տղաներից մյուս **** գոռալով իրեն ասել է, որ շտապօգնություն կանչեք ու վերջինս խուճապի մատնված իր բջջային հեռախոսը տվել է իրեն, ինքը զանգահարել է շտապօգնություն և ասել, որ շտապ կանչ գրանցեք նշելով իրենց հասցեն ու ասելով հրազենային վնասվածք, քանի որ լսելով կրակոցի ձայնը ու տեսնելով *** խուճապի մատնվելը ենթադրել է, որ հրազենային վնասվածք է: Դրանից հետո բջջային հեռախոսը փոխանցել է *** ու իջել է ներքև: Զննության է ենթարկվել 20.02.2025թ. զննում կատարելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել **** պատկանող և վերջինիս կողմից շահագործվող Այֆոն 12 մոդելի բջջային հեռախոսը և զննությամբ **** բջջային հեռախոսում *** անվամբ գրանցված կոնտակտում բջջային հեռախոսահամարը գրանցված է եղել **** և ըստ *** հայտարարության նշված անձը հանդիսանում է իր ցուցմունքով հայտնած նիհարավուն կազմվածքով ***։ Զննության է ենթարկվել 20.02.2025թ. զննում կատարելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել Երևան քաղաքի Ավան Առինջ 1-ին միկրոշրջանի 1/4 շենքի բակային հատվածի շքամուտքի մագնիսական փականով դրան տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունները, որի «2025-02-19 22:39:59» գրառմամբ ֆայլում երևում է, թե ինչպես է արական սեռի նմանության անձը մոտենում շքամուտքին, բարձանում աստիճաններով, այնուհետև վերջինիս հետևից հերթով գալիս են թվով 2 արտաքինից արական սեռի նմանության անձինք, որոնց գլխներին առկա են գլխարկներ/կեպկա/, երկուսի երեսին էլ առկա է առատ մազածածկույթ, վերոնշյալ անձինք մտնում են իրար հետ շքամուտք: Տեսագրության 22 րոպե 00 վայրկյանին երևում է, թե ինչպես է շքամուտքից դուրս գալիս արտաքինից արական սեռի անձնավորություն, որի դեմքին երևում է առատ մազածածկույթ, իսկ գլխին առկա է գլխարկ: Վերջինս քայլում է շքամուտքից դուրս, ինչից հետո քայլում է աջ տեսագրության աջ հատվածում երևացող ավտոտնակների հատվածով քայլում է, ինչից հետո թեքվում է ձախ, մտնում տեսագրության կենտրոնական հատվածում երևացող այգի և մտնում է դրանում երևացող զրուցարան, ինչից հետո թվով 4 անձինք դուրս են գալիս զրուցարանից և նստում են տեսագրության աջ հատվածում երևացող ավտոտնակների դիմաց կայանված ավտոմեքենան, ինչի լույսերը վառվում են, այն շարժվում է դեպի տեսագրության վերևի հատվածում երևացող շենքերի կողմը մի քանի մետր և կանգնում է, ինչի ընթացքում զրուցարանում երևում է ևս մեկ անձի ուրվագիծ, ով ըստ երևույթին անջատում է զրուցարանի լույսը, քայլում դեպի հետընթաց կատարած և կանգնած ավտոմեքենան, ինչից հետո ավտոմեքենան հետընթաց է կատարում և տեսագրության վերևի հատվածում երևացող շենքերի կողմով տեսանկարահանող սարքի շքամուտքի դիմացի հատվածով դուրս է գալիս տեսանկարահանող սարքի տեսադաշտից: Զննության է ենթարկվել անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին 21.02.2025թ. որոշման պատճենը, համաձայն որի` **** նկատմամբ հսկող դատախազի կողմից հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում այն արարքի կատարման համար, որ **** 2025 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 22:53-ին, Երևան քաղաքի **** բակում հանդիպել է **** և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին: Այնուհետև, վերջիններիս հետ միասին բարձրացել է *** պատկանող Երևան քաղաքի **** հասցեի բնակարանին կից ժամանցի սենյակ, որտեղ **** իր հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ իր մոտ ապօրինի կերպով պահվող հրազեն հանդիսացող ատրճանակից մեկ անգամ կրակել է ****կենսական նշանակության օրգանների ուղղությամբ՝ պատճառելով հրազենային վնասվածք, որի արդյունքում վերջինս մահացել է: Զննության է ենթարկվել Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի որպես վկա հարցաքննության և որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունները, համաձայն որոնց՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննվող թիվ 17133525 քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ այն է 2025 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի **** հասցեում *** կողմից ****ին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դեպքին ականատես և իրազեկ վկա Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը որպես վկա հարցաքննվելիս, ինչպես նաև որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննվելիս, ծանուցված լինելով վկայի իրավունք պարտականությունների մասին, ապօրինի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին՝ պատճառաբանելով, որ իր հայտնածները հետագայում կարող են օգտագործվել իր դեմ: (․․․) ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ, առաջին դասի խորհրդական Վահե Գասպարյանի՝ «Արտավարույթային փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին» 30․06․2025 որոշումը, որի համաձայն՝ թիվ 17810125 քրեական վարույթում առկա առերևույթ հանցանքի վերաբերյալ հաղորդմանը կցված թիվ 17133525 քրեական վարույթից արտատպված քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին արձանագրության պատճենը, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ՝ Հ. Դանիելյանի օպերատիվ գրությունների պատճենները, **** որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, ****ի որպես վկա հարցաքննության արձանագրության պատճենը, զննում կատարելու մասին արձանագրությունների պատճենները, անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշման պատճենը, ****ի որպես վկա հարցաքննության և որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունները ճանաչվել են որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց, որոնք կցված են քրեական վարույթի նյութերին։ (․․․) Հետազոտվել է **** շենքի բակային հատվածի շքամուտքի տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունը, որի համաձայն՝ երևում է, թե ինչպես է 2025-02-19 22:53:56 վայրկյանին արական սեռի նմանության անձը մոտենում շքամուտքին, բարձանում աստիճաններով, այնուհետև վերջինիս հետևից հերթով գալիս են թվով 2 արտաքինից արական սեռի նմանության անձինք, որոնց գլխներին առկա են գլխարկներ/կեպկա/, երկուսի երեսին էլ առկա է առատ մազածածկույթ, վերոնշյալ անձինք մտնում են միասին շքամուտք։ (․․․)»։ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի՝ «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» վերտառությամբ բաժնի համաձայն՝ «(…) Դատարանը, վերլուծելով մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիություն, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ինչպես նաև մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով՝ հաշվի առնելով նաև անհրաժեշտ ու հնարավոր ապացույցների բացակայությունը, գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքով պետք է կայացնել արդարացման դատավճիռ հետևյալ պատճառաբանությամբ․ (…)Դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներով պարզ է դառնում, որ ****ը, ****ը և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը դեռևս չպարզված հարցի շուրջ վիճաբանելու նպատակով հանդիպել են **** բակում, որից հետո **** զանգահարել է **** և հայտնել, որ բարձրանում են **** բնակարանի տանիք, որից հետո լսվել է վիճաբանության բարձր ձայներ համաձայն վկաների ցուցմունքների, սակայն կոնկրետ չեն լսել, թե ինչի շուրջ է ընթացել վեճը: Իսկ երբ *** բնակարանի աստիճաններով բարձրացել է նշված սենյակ, արդեն վիճաբանությունը թեժացել է։ Այդ սենյակում գտնվել են իր ընկեր՝ *** և երկու անձ, որոնց ****: Վերոնշյալ հանգամանքների համատեքստում Դատարանն արձանագրում է, որ սույն փաստերի համակցությունը և ամբողջական գնահատումը վկայում է, այն մասին, որ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը ողջամտորեն կարող էր ենթադրել, որ իր տված ցուցմունքը հետագայում կարող է օգտագործվել իր դեմ, քանի որ առկա է հիմնավոր կասկած առ այն, ****, **** և Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի միջև տեղի է ունեցել վիճաբանություն, իսկ թիվ 17133525 քրեական վարույթը դեռևս գտնվում է նախաքննության փուլում։ Ուստի մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի կողմից ցուցմունք տալուց հրաժարվելը Դատարանի գնահատմամբ իրավաչափ է և չի կարող առաջացնել քրեական պատասխանատվություն։ Այսպիսով՝ դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած: (…) Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանը չի կատարել իրեն մեղսագրված արարքը, քանի որ վերջինիս կողմից ցուցմունք տալուց հրաժարվելը չի եղել ապօրինի, ուստի Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել և հռչակել անմեղ և նրան արդարացնել՝ իրեն մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով։(…) :»: Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. Վերաքննիչ բողոքում Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել ԵԴ1/2370/01/25 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի դատավճիռը և վարույթը փոխանցել նույն դատարան՝ նոր քննության։ Բողոքաբերի գնահատմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները հատվածական և իրարից առանձին է գնահատել, հետազոտված ապացույցներին տվել է յուրովի և մյուս ապացույցներից չբխող մեկնաբանություն։ Բողոքաբերը գտել է, որ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին մեղսագրվող արարքն ապացուցված չլինելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն անհիմն են, ուստի վիճարկվող դատավճիռն օրինական և հիմնավորված չէ, կայացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով սահմանված նորմի խախտմամբ, հետևաբար՝ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա։ Բողոքաբերը փաստել է, որ քրեական գործում առկա չէ գեթ մեկ ծանրակշիռ փաստական տվյալ, որը կհաստատի Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումն այն մասին, որ **** և Էրիկ Հակոբյանի միջև տեղի է ունեցել վիճաբանություն, այլ ընդհակառակը, դատարանում հետազոտված ապացույցները վկայում են միայն հակառակի մասին, մասնավորապես՝ զննության ենթարկված **** հարցաքննության արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ միմյանցից մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա սենյակում կանգնած անձանցից՝ նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը (նույն ինքը՝ Էրիկ Հակոբյանը) բղավելով փորձել է հանդարտեցնել *** և ****, սակայն *** ու *** (նույն ինքը ****) շարունակել են փոխադարձ հայհոյանքները և **** հրելով դուրս է բերել, որի ժամանակ կրակոցի ձայն է լսել և նրա աջ ձեռքում նկատել է ատրճանակին նմանվող առարկա: Նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը (նույն ինքը՝ Էրիկ Հակոբյանը) **** բժշկական օգնություն ցուցաբերելու նպատակով օգնել է, որից հետո գնացել և դիմավորել է շտապօգնության աշխատակիցներին: Բողոքաբերի պնդմամբ՝ 17133525 քրեական վարույթով ենթադրյալ հանցագործություն կատարած անձ **** չի հանդիսանում Էրիկ Հակոբյանի մերձավոր ազգականը, ինչպես նաև վարույթն իրականացնող քննիչը Է.Հակոբյանին պարզաբանել է, որ վերջինս չի կասկածվում ենթադրյալ հանցագործության կատարման մեջ, ինչպես նաև հատկանշական է, որ նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով պարզվել է ենթադրյալ հանցագործության դեպքը, նպատակը և շարժառիթը, որի հետ որևէ կապ չունի Է.Հակոբյանը: Բողոքաբերը նշել է, որ Է.Հակոբյանը հանդիսացել է **** ընկերը, ով միայն փորձել է վիճաբանության կողմերին հանդարտեցնել և հարթել իր հորդորներով, ինչի մասին են վկայում նրա գործողությունները դեպքի ժամանակ և դեպքից հետո, ինչպես նաև հարցաքննված անձանց ցուցմունքները: Ըստ Բողոքաբերի՝ Է.Հակոբյանը արհեստական քայլեր է ձեռնարկել տպավորություն ստեղծելու համար, որ նա ողջամտորեն ենթադրում է, որ իր կողմից տրված ցուցմունքը կարող է օգտագործվել իր դեմ։ Բողոքաբերը նշել է, որ ողջամտությունը պետք է լինի պատճառաբանված, ինչը սույն դեպքում բացակայում է, որը վկայում է միայն նրա մասին, որ նման գործելաոճով ընդամենը չի ցանկանում ցուցմունք տալ ընկերոջ՝ 17135525 քրեական վարույթով ենթադրյալ հանցագործություն կատարած անձ, առանձնապես ծանր հանցագործության կատարման մեջ մեղադրվող մեղադրյալ **** դեմ, ով գտնվում է հետախուզման մեջ և ՀՀ սահմաններից դուրս: Բողոքաբերը փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արված դատողության և մեկնաբանման արդյունքում հնարավոր կլինի եզրահանգել, որ յուրաքանչյուր դեպքում անձը վկայի դատավարական կարգավիճակով կարող է հրաժարվել ցուցմունք տալուց, եթե չպատճառաբանված ողջամտորեն ենթադրի, որ իր կողմից տրված ցուցմունքը հետագայում կարող է օգտագործվել իր դեմ։ Բողոքաբերն ընդգծել է, որ Է.Հակոբյանին պարզաբանվել է վկայի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքները և պարտականությունները, որը սույն դեպքում վերջինիս չի ազատում ցուցմունքներ տալուց, այլ՝ ընդհակառակը, վերջինիս պարտականությունն է, քանի որ չկա գեթ մեկ փաստական տվյալ, որ վերջինս կարող էր ողջամտորեն ենթադրել, որ իր կողմից տրված ցուցմունքը հետագայում կարող է իր դեմ օգտագործվել, այդ թվում մերձավոր ազգական չի հանդիսանում վարույթի մյուս մասնակիցների հետ: Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում արձանագրված դիրքորոշումները. Դատական նիստի ընթացքում պաշտպան Ռ․Բաղդասարյանը և մեղադրյալ Է․Հակոբյանն առարկեցին վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեցին այն մերժել և անփոփոխ թողնել Առաջին ատյանի դատարանի արդարացման դատավճիռը: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատական վերանայման արդյունքով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե` 1) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը. 2) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը. 3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում. 4) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հետևանքով բողոքարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ: 2. Միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի կիրառումն է, եթե այն ենթակա չէր կիրառման, կամ չկիրառումն է, եթե այն ենթակա էր կիրառման, կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է: 3. Նյութական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ նյութական այլ օրենքի որևէ հոդվածի, հոդվածի մասի կամ կետի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ որևէ հոդվածի, հոդվածի մասի կամ կետի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ նյութական օրենքի սխալ մեկնաբանումն է: 4. Քրեադատավարական օրենքի էական խախտում է դատական վարույթի ընթացքում քրեական վարույթի որևէ սկզբունքի խախտումը: 5. Բողոքարկվող դատական ակտը ոչ իրավաչափ դարձնող փաստական կամ իրավական հանգամանք է դատական ակտ կայացնելիս դատարանին և կողմերին անհայտ մնացած կամ դատական ակտը հրապարակելուց հետո առաջացած որևէ փաստ կամ ուժի մեջ մտած որևէ իրավական ակտ կամ արտահայտված որևէ իրավական դիրքորոշում: 6. Վերադաս դատարանն իրավասու է մեղադրյալի վիճակի վատթարացման առումով բեկանելու կամ փոփոխելու արդարացման դատավճիռը, ինչպես նաև մեղադրյալի վիճակի վատթարացման առումով բեկանելու կամ փոփոխելու մեղադրական դատավճիռը միայն այն դեպքում, երբ այդ հիմքով և պահանջով բողոք է բերել դատախազը կամ տուժողը կամ նրա ներկայացուցիչը: 7. Արդարացման դատավճիռը, ռեաբիլիտացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը չի կարող բեկանվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտման հիմքով, եթե արդարացվածի անմեղությունը կասկած չի հարուցում: 8. Սույն հոդվածի 1-5-րդ մասերը բացառիկ վերանայման նկատմամբ չեն կիրառվում:» ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Բողոքը քննելու արդյունքով վերաքննիչ դատարանը կայացնում է եզրափակիչ դատական ակտ, որը՝ 1) հաստատում կամ լրացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը. 2) ամբողջությամբ կամ մասամբ փոխարինում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտին. 3) ամբողջությամբ կամ մասամբ վերացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը: 2. Վերաքննիչ դատարանը եզրափակիչ դատական ակտը կայացնում է սույն օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կանոններով` հաշվի առնելով սույն հոդվածում շարադրված պահանջները: 3. Վերաքննիչ դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը. 1) հիմնավոր է արդյոք վերաքննիչ բողոքը (վերաքննիչ բողոքներից յուրաքանչյուրը). 2) հայտնաբերվել է արդյոք սույն օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված որևէ հանգամանք. 3) պետք է արդյոք փոխել սույն օրենսգրքի 348-րդ հոդվածով սահմանված որևէ հարցի առաջին ատյանի դատարանի տված պատասխանը. 4) բողոքարկվող դատական ակտը պետք է արդյոք բեկանվի կամ փոփոխվի. 5) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է բեկանման, ապա այն պետք է բեկանվի ամբողջությամբ, թե որոշակի մասով. 6) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանման, ապա պետք է կայացվի նոր դատական ակտ, թե վարույթը պետք է փոխանցվի առաջին ատյանի համապատասխան դատարան. 7) եթե վարույթը ենթակա է փոխանցման առաջին ատյանի համապատասխան դատարան, ապա ինչ ծավալով պետք է իրականացվի նոր վարույթը:»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Վերաքննության արդյունքով վերաքննիչ դատարանը` 1) դատական ակտը թողնում է անփոփոխ: Այն դեպքում, երբ վերաքննիչ դատարանը մերժում է վերաքննիչ բողոքը, սակայն գտնում է, որ գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտը թերի կամ մասնակի սխալ է հիմնավորված, ապա հիմնավորում է անփոփոխ թողնված դատական ակտը. 2) ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացնում է նոր դատական ակտ կամ վարույթը փոխանցում է առաջին ատյանի համապատասխան դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը. 3) փոփոխում է ստորադաս դատարանի դատական ակտը, եթե փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից. 2. Դատական ակտը բեկանելիս վերաքննիչ դատարանն իրավասու է վարույթը փոխանցելու առաջին ատյանի դատարան միայն այն դեպքում, երբ սույն օրենսգրքով իրեն վերապահված լիազորությունները և հնարավորությունները բավարար չեն իր կողմից կայացվելիք նոր դատական ակտի իրավաչափությունն ապահովելու համար:» ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Պարզելով, որ մեղադրյալի դատապարտման վերաբերյալ իրավական գնահատականը ճիշտ չէ այն պատճառով, որ նրա արարքը հակաիրավական չէ, կամ առկա է քրեական պատասխանատվությունը բացառող որևէ հանգամանք (արդարացման կամ քրեական հետապնդման դադարեցման փոխարեն մեղադրյալը դատապարտվել է), վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` կայացնելով նոր դատական ակտ: 2. Պարզելով, որ մեղադրյալի արարքի իրավական գնահատականը ճիշտ չէ խիստ լինելու պատճառով, վերաքննիչ դատարանը փոփոխում է դատական ակտը` հանցագործությանը տալով մեղադրյալի համար ավելի բարենպաստ իրավական գնահատական: 3. Պարզելով, որ մեղադրյալի արարքի իրավական գնահատականը ճիշտ չէ մեղմ լինելու պատճառով, վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` վարույթը փոխանցելով առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության: Եթե նախկինում վարույթը նույն հիմքով փոխանցված է եղել առաջին ատյանի դատարան, ապա վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` կայացնելով նոր դատական ակտ: 4. Պարզելով, որ մեղադրյալի արդարացման կամ նրա նկատմամբ քրեական հետապնդման դադարեցման վերաբերյալ իրավական գնահատականը ճիշտ չէ այն պատճառով, որ այդ արարքը որևէ հանցակազմ է պարունակում, կամ առկա չէ այդ արարքի հանցավորությունը բացառող որևէ հանգամանք (դատապարտվելու փոխարեն մեղադրյալն արդարացվել է, կամ նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է), վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` վարույթը փոխանցելով առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության: Եթե նախկինում վարույթը նույն հիմքով փոխանցված է եղել առաջին ատյանի դատարան, ապա վերաքննիչ դատարանը բեկանում է դատական ակտը` կայացնելով նոր դատական ակտ: 5. Պարզելով, որ մեղադրյալի նկատմամբ նշանակվել է նրան վերագրվող հանցագործության համար օրենքով չնախատեսված պատժատեսակ կամ պատժաչափ, կամ նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը սխալ է հաշվարկվել, վերաքննիչ դատարանը փոփոխում է դատական ակտը: 6. Պարզելով, որ նյութական օրենքի որևէ այլ դրույթ, ներառյալ գույքային հայցը լուծելու առումով, ճիշտ կիրառված չէ, վերաքննիչ դատարանն ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը` կայացնելով նոր դատական ակտ կամ վարույթը փոխանցելով առաջին ատյանի դատարան՝ նոր դատաքննության, կամ փոփոխում է դատական ակտը:» Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի ԵԴ1/2370/01/25 քրեական գործով 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ին դատավճիռը, գտնում է, որ սույն վերաքննիչ բողոքի քննության շրջանակներում անհրաժեշտ է անդրադառնալ հետևյալ իրավական հարցին. հիմնավորված է արդյո՞ք Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն առ այն, որ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանին հարկավոր է արդարացնել և ճանաչել անպարտ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարքի կատարման մեջ: Այսպես. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) 2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը: 3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը: 4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ: 2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա: 3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը: 4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները: 5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ: (…)»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով:»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից: 2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ: 3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(...) 2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր: 3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս: 4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝ 1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա. 2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին. 3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են: (...) 7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում՝ պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը: (...)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ի մասի համաձայն՝ «1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․ 1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը). 2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը. 3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը. 4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ. (...) 6) դատապարտված մեղադրյալի արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման. 7) ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները. (...)»։ Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով։ «Ապացույցների բավարարություն» եզրույթի էությանը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին և բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել են, ի թիվս այլնի, Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար: Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը: Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները` 1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք, 2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն, 3) անմեղության կանխավարկած»: Ընդ որում, Մ․Հակոբյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա»: Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. «Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: (…)»: Մեկ այլ` Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ վերահաստատելով և զարգացնելով նախկինում արտահայտած իր իրավական դիրքորոշումները՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև ընդգծել է, որ. «(…) [Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»: Նույն որոշման մեջ անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության հարցին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները. ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա), բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն), գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը, դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը, ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից: Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:»: Վերոգրյալ իրավակարգավորումների, իրավական վերլուծությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո վերլուծելով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները և ուսումնասիրելով Բողոքաբերի վերաքննիչ բողոքը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման չի ենթարկել դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, ինչի արդյունքում հանգել է սխալ հետևության այն մասին, որ մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանին հարկավոր է ճանաչել անպարտ և արդարացնել 503-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցակազմի մեջ: Այլ կերպ ասած՝ Վերաքննիչ դատարանը, սույն որոշմամբ վկայակոչված չափանիշների համատեքստում գնահատելով Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ գնահատման չի ենթարկել գործում առկա վերաբերելի ապացույցները, ինչով պայմանավորված հանգել է սխալ հետևության։ Այսպես. ՀՀ Սահմանադրության 65-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Ոչ ոք պարտավոր չէ ցուցմունք տալ իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականների վերաբերյալ, եթե ողջամտորեն ենթադրելի է, որ այն հետագայում կարող է օգտագործվել իր կամ նրանց դեմ: Օրենքը կարող է սահմանել ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատվելու այլ դեպքեր:» Իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականների վերաբերյալ ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատ լինելու իրավունքն անձի իրավունքների պաշտպանության գործուն երաշխիքներից է: Այն ունի բավականին լուրջ և խոր բարոյական նախադրյալներ: Բացի դրանից Սահմանադրությունը ելնում է հանրային և մասնավոր շահերի միասնական, փոխպայմանավորված հարաբերակցությունից: Հանրային շահը պահանջում է, որ մարդը պարտավոր է աջակցել իրավապահպան և դատական իշխանության մարմիններին իրավախախտումները բացահայտելու և զսպելու գործում` ցուցմունք տալով: Հետևաբար, Սահմանադրության հոդվածի իմաստից բխում է, որ ցուցմունք տալը յուրաքանչյուրի պարտականությունն է: Սակայն այդ աջակցությունը չպետք է ապահովվի առավելապես հարկադրաբար` անձանց պատճառելով անընդունելի բարոյական զրկանքներ: Մասնավոր անձինք և պաշտոնատար անձինք հավասարապես պարտավոր չեն գործել հօգուտ հանրային շահերի՝ իրավախախտումների բացահատման անհրաժեշտ արդյունքին հասնելու համար: Սահմանելով ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատ լինելու իրավունքը` կոնկրետ դեպքերում, Սահմանադրությունը վերացնում է ցուցմունք տալու հարցում հանրային և մասնավոր շահերի միջև հակասության դրսևորումներից մեկը՝ նախապատվություն տալով անձնական շահերին: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 503-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Վկայի կամ տուժողի կողմից ցուցմունք տալուց ապօրինի հրաժարվելը, փորձագետի կողմից առանց հարգելի պատճառների եզրակացություն կամ կարծիք տալուց հրաժարվելը կամ թարգմանի կողմից առանց հարգելի պատճառների թարգմանություն կատարելուց հրաժարվելը՝ դրա համար քրեական պատասխանատվության մասին նախազգուշացված լինելու դեպքում՝ պատժվում է (…): 2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝ 1) շահադիտական դրդումներով կամ 2) ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության առնչությամբ՝ պատժվում է (…): 3. Անձը ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականի վերաբերյալ ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար, եթե ողջամտորեն ենթադրելի է, որ այն հետագայում կարող է օգտագործվել իր կամ նրանց դեմ:» Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու հանցակազմի հիմնական անմիջական օբյեկտը հանդիսանում այն հասարակական հարաբերությունները, որոնք ապահովում են վարույթն իրականացնող մարմնի` տուժողի և վկայի ցուցմունքների տեսքով ապացույցներ ստանալը: Ցուցմունք տալուց հրաժարվելն առանձին դեպքերում կարող է խոչընդոտել քրեական գործով ճշմարտության բացահայտմանը, հանգեցնել անմեղ անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելուն կամ այլ վտանգավոր հետևանքների, ուստի ցուցմունք տալուց հրաժարվելու լրացուցիչ անմիջական օբյեկտն են համարվում անձի իրավունքներն ու օրինական շահերը: Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է անգործությամբ, որի էությունն այն է, որ տուժողը կամ վկան չի կատարում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով իր վրա դրված` ցուցմունք տալու պարտականությունը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 88-րդ և 89-րդ հոդվածների համաձայն՝ տուժողի և վկայի ցուցմունքները բնորոշվում են որպես սահմանված համապատասխան ապացուցողական գործողության ժամանակ գրավոր կամ բանավոր ձևով նրանց հաղորդած տվյալներն: Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու հանցակազմը ձևական է. հանցանքն ավարտված է համարվում հրաժարվելու պահից: Ցուցմունք տալուց հրաժարվելուց հետո ցուցմունք տալը վկային և տուժողին չի ազատում քրեական պատասխանատվությունից, սակայն կարող է հաշվի առնվել որպես պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք: Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ: Շարժառիթները և նպատակները կարող են տարբեր լինել (մեղադրյալի մեղքը թեթևացնելը, իրավապահ մարմինների նկատմամբ բացասական վերաբերմունքը և այլն), որոնք, սակայն, արարքի որակման վրա չեն ազդում: Ցուցմունք տալուց հրաժարվելու սուբյեկտը 16 տարին լրացած, մեղսունակ տուժողը կամ վկան է: Վերոգրյալ իրավական նորմերի և վերլուծությունների հիման վրա անդրադառնալով և գնահատելով սույն քրեական գործի փաստական տվյալներն ու հանգամանքները՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանը որպես վկա ոչ իրավաչափորեն է հրաժարվել ցուցմունք տալուց, քանի որ առկա չեն եղել լռելու իրավունքի համար անհրաժեշտ փաստական և իրավական հիմքերը, այլ կերպ՝ Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ ողջամտորեն ենթադրելի չի եղել այն, որ հետագայում Է.Հակոբյանի ցուցմունքը կարող է օգտագործվել իր դեմ: Վերաքննիչ դատարանը նախևառաջ արձանագրում է, որ քրեական գործի նյութերում, մասնավորապես՝ քրեական վարույթ նախաձեռնելու արձանագրության, **** նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշման մեջ նշված չեն Էրիկ Հակոբյանի կողմից քրեական օրենքով արգելված հնարավոր արարք կատարելու հանգամանքներ: Բացի այդ քրեական վարույթի ընթացքում չեն կատարվել քննչական կամ վարութային այնպիսի գործողություններ, օրինակ՝ Էրիկ Հակոբյանի ձերբակալում, նրա բնակարանի խուզարկություն կամ բջջային հեռախոսի առգրավում, որոնք թույլ կտային նրան ողջամտորեն ենթադրել, որ վկայի կարգավիճակում իր կողմից տված ցուցմունքը կարող է հետագայում օգտագործվել իր դեմ: Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել նաև այն հանգամանքը, որ վկան առհասարակ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, այլ ոչ թե քննիչի կողմից առաջադրված հարցերին պատասխանելուց, այսինքն՝ քննիչն անգամ հարցադրում չի արել Էրիկ Հակոբյանին, քանի որ նա հրաժարվել է հարցաքննվելուց, ինչը Վերաքննիչ դատարանի կարծիքով՝ վկայում է Է.Հակոբյանի ոչ իրավաչափ վարքագծի մասին, քանի որ վկան չուներ լռելու իրավունք, այլ ուներ իր և իր մերձավոր ազգականի դեմ ցուցմունք չտալու իրավունք: Այսպիսով ակնհայտ է, որ Էրիկ Հակոբյանի այն պնդումները, թե ինքը ողջամիտ մտավախություն է ունեցել, որ կարող է իր կողմից հայտնած տվյալները հետագայում օգտագործվել իր դեմ՝ անհիմն են: Վերոգրյալից զատ նման հետևության հանգելիս՝ Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ հաստատված փաստական տվյալների համաձայն՝ Է.Հակոբյանը հանդիսացել է **** ընկերը, ով միայն փորձել է վիճաբանության կողմերին հանդարտեցնել և հարթել իր հորդորներով, ինչի մասին են վկայում նրա գործողությունները ինչպես դեպքի ժամանակ, այնպես էլ դեպքից հետո: Մասնավորապես՝ վկա **** ցուցմունքից ակնհայտ է, որ, երբ մտել է սենյակ, նիհարավուն կազմվածքով Էրիկը, նույն ինքը՝ Էրիկ Հակոբյանը, բղավելով փորձում էր հանդարտեցնել վիճաբանող կողմերին՝ ****։ Վկա ****, վիճաբանող կողմերից **** հրելով դուրս է բերել այդ սենյակից, և ցանկացել է դուռը ծածկել, որի ժամանակ նկատել է, որ ***** աջ ձեռքով ինչ-որ շարժում է կատարել, որից անմիջապես հետո կրակոցի ձայն է լսել և նրա աջ ձեռքում նկատել է ատրճանակին նմանվող առարկա։ Երբ **** կրակոց է արձակել *** ուղղությամբ, Էրիկ Հակոբյանն օգնել է **** և բժշկական օգնություն է ցուցաբերել։ Այնուհետև՝ շտապօգնության աշխատակիցների հետ միասին **** տեղափոխել է շենքի առաջին հարկ, որտեղ **** տեղափոխել են «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոն, այնտեղ է գնացել նաև Էրիկ Հակոբյանը։ Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ, 104-րդ, 105-րդ հոդվածների պահանջների խախտումներ, կայացրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող դատական ակտ, ինչը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածի համաձայն քրեադատավարական օրենքի էական խախտում է և հիմք է Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու և գործն առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության ուղարկելու համար: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նոր քննության ընթացքում Առաջին ատյանի դատարանը, վերացնելով արձանագրված խախտումները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, առաջադրված մեղադրանքում մեղադրյալի մեղավորության հարցում պետք է հանգի համապատասխան հետևության: Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի ԵԴ1/2370/01/25 դատավճիռը պետք է բեկանել և վարույթը փոխանցել առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության: Մեղադրյալ Էրիկ Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց պետք է ընտրել բացակայելու արգելքը: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 361-363-րդ, 370-372-րդ, 376-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը. Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՝ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Արմեն Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել: Մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի դեկտեմբերի 12-ի ԵԴ1/2370/01/25 դատավճիռը բեկանել, վարույթը (քրեական գործը) փոխանցել առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության: Մեղադրյալ Էրիկ Գառնիկի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրել բացակայելու արգելքը: Պարզաբանում՝ սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստացման օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություն Կ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ ստորագրություն Վ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 02-04-2026 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 02-07-2026 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 3 հատորից |
| Այլ նշումներ | 1-ին հատոր՝ «107» թերթ, 2-րդ հատոր՝ «114» թերթ, 3-րդ հատոր՝ «81» թերթ։ |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 02-07-2026 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-ին հատոր՝ «107» թերթ, 2-րդ հատոր՝ «114» թերթ, 3-րդ հատոր՝ «81» թերթ։ |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | 59046/26 |
Դատական գործ N: ԵԴ1/2370/01/25
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 24-06-2026 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Մեղադրյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Ռազմիկ |
| Ազգանուն | Բաղդասարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Էրիկ |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Այլ նշումներ | ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 02-04-2026թ․ որոշման դեմ |
Գործը ստացվել է
| Ամսաթիվ | 06-07-2026 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Գործի տեսակ | Քրեական |
| Այլ նշումներ | Առդիր՝ 3 հատորից |
Զեկուցող դատավոր
| Ամսաթիվ | 06-07-2026 |
|---|---|
| Զեկուցող դատավոր | |
| Անուն | Համլետ |
| Ազգանուն | Ասատրյան |