ԵԴ1/2365/01/25





ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


Հայաստանի Հանրապետության Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան),

Նախագահությամբ դատավոր Ջ.ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ն.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ

մասնակցությամբ
հանրային մեղադրող Ն.ԲԱՐԵԿՅԱՆԻ
պաշտպաններ՝ Գ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
Ե.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
մեղադրյալներ՝ Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Ի.ԱՆՏՈՆՅԱՆԻ


2025 թվականի դեկտեմբերի 2-ին ք. Երևանում

դռնբաց դատական նիստում, արագացված վարույթի կարգով, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝

Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանի՝ ծնված 1958 թվականի հունիսի 14-ին, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, նախկինում դատապարտված, հաշվառված և բնակվող՝ քաղաք Երևան, Զ.Քանաքեռցու փողոց, 5-րդ նրբանցք, 26/5 տուն հասցեում, մեղադրանք է ներկայացվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու արգելքը,

Իրինա Ստեփանի Անտոնյանի՝ ծնված 1963 թվականի մարտի 17-ին, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված՝ քաղաք Երևան, Քանաքեռ կյն. փողոց, 1-ին շենք, 9-րդ բնակարան հասցեում, բնակվող՝ քաղաք Երևան, Զ.Քանաքեռցու փողոց, 5-րդ նրբանցք, 26/5 տուն հասցեում, մեղադրանք է ներկայացվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու արգելքը,

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի նոյեմբերի 17-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 09132324 քրեական վարույթը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով։
2024 թվականի նոյեմբերի 17-ին Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանը հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով ձերբակալվել է և նույն օրն ազատ արձակվել։
Նույն օրը ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 09132424 քրեական վարույթը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով։
2024 թվականի նոյեմբերի 17-ին որոշում է կայացվել թիվ 09132424 քրեական վարույթը թիվ 09132324 քրեական վարույթին միացնելու և նախաքննությունը թիվ 09132324 համարի ներքո շարունակելու մասին։
Նույն օրը Իրինա Ստեփանի Անտոնյանը ճանաչվել է որպես տուժող։
2025 թվականի ապրիլի 21-ին որոշում է կայացվել Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով։
Նույն օրը որոշում է կայացվել Իրինա Ստեփանի Անտոնյանի նկատմամբ հարուցել հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Քննիչի՝ 2025 թվականի ապրիլի 22-ի որոշմամբ Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանի և Իրինա Ստեփանի Անտոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
2025 թվականի հունիսի 12-ին Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանը ճանաչվել է որպես տուժող։
2025 թվականի հունիսի 20-ին հսկող դատախազ Ն.Բարեկյանը որոշում է կայացրել հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցնելու վերաբերյալ միջնորդությունները մերժելու մասին։
2025 թվականի հունիսի 23-ին որոշում է կայացվել Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ նոր հանրային քրեական հետապնդում հարուցել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, այն բանի համար, որ «նա, 2024 թվականի նոյեմբերի 17-ին Երևան քաղաքի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի Զաքարիա Քանաքեռցու փողոցի 5-րդ նրբանցքի թիվ 26/5-րդ տանը դիտավորությամբ ձեռքով հարվածներ է հասցրել իր մերձավոր ազգական՝ Իրինա Անտոնյանի ձախ աչքին, գլխին և երկու անգամ մուրճով հարվածել է գլխին, ինչի արդյունքում՝ Իրինա Անտոնյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս:
Այսպես.
Գագիկ Հովհաննիսյանը, 2024 թվականի նոյեմբերի 17-ին Երևան քաղաքի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի Զաքարիա Քանաքեռցու փողոցի թիվ 5-րդ նրբանցքի թիվ 26/5-րդ տանը իր հետ համատեղ բնակվող և նախկինում իր հետ փաստացի ամուսնական հարաբերությունների մեջ գտնված Իրինա Ստեփանյանի հետ օգտագործել է բժշկական սպիրտ, որից հետո կենցաղային հարցերի շուրջ առաջացած վիճաբանության ժամանակ մեկ անգամ ձեռքով հարվածել է Իրինա Անտոնյանի ձախաչքին, մի քանի անգամ ձեռքով հարվածել է գլխին, որից հետո Իրինա Անտոնյանի կողմից խոհանոցի պահարանից նախապես վերցված մուրճը ձեռքից խլելով երկու անգամ հարվածել է վերջինիս գլխին և Իրինա Անտոնյանի գետնին ընկնելուց հետո մի քանի անգամ դիտավորությամբ հարվածել է նրա գլխին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս՝ արտահայտված ձախից՝ քունքագագաթային, աջից ծոծրակային շրջանների սալջարդ վերքերի, ենթամաշկային արյունահավաքի և փափուկ հյուսվածքների սալջարդի, աջ և ձախ վերին կոպերի, աջ բազկի շրջանների արյունազեղումների ձևով, որն առաջացրել է առողջության կարճատև քայքայում։ (…)։»։
Նույն օրը որոշում է կայացվել Իրինա Ստեփանի Անտոնյանի նկատմամբ հարուցել նոր հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, այն բանի համար, որ «նա, 2024 թվականի նոյեմբերի 17-ին Երևան քաղաքի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի Զաքարիա Քանաքեռցու փողոցի 5-րդ նրբանցքի թիվ 26/5-րդ տանը մուրճով դիտավորությամբ հարվածներ է հասցրել իր մերձավոր ազգական Գագիկ Հովհաննիսյանի ականջին և ձախ ուսին, որոնք չեն առաջացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները:
Այսպես.
2024 թվականի նոյեմբերի 17-ին Երևան քաղաքի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի Զաքարիա Քանաքեռցու փողոցի 5-րդ նրբանցքի թիվ 26/5-րդ տանը իր հետ համատեղ բնակվող հարաբերությունների մեջ գտնված Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանի հետ օգտագործել և նախկինում իր հետ փաստացի ամուսնական է բժշկական սպիրտ, որից հետո կենցաղային հարցերի շուրջ առաջացած դիտավորությամբ մեկ անգամ հարվածել է Գագիկ Հովհաննիսյանի ականջին և մեկ ժամանակ խոհանոցի պահարանից վերցնելով մուրճը անգամ վերջինիս ձախ ուսին, ինչի արդյունքում Գագիկ Հովհաննիսյանը ստացել է մարմնական վնասվածքներ՝ արտահայտված՝ ձախ հետականջային շրջանի սալջարդ վերքերի, ձախ ականջախեցու շրջանի արյունազեղման ձևով, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում: (…)։»։
2025 թվականի հուլիսի 7-ին գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, որը նույն օրը մակագրվել է դատավոր Ջ.Հայրապետյանին։ 2025 թվականի հուլիսի 10-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Ջ.Հայրապետյանը ստանձնել է քրեական գործի վարույթը և նշանակել նախնական դատալսումներ:
Նախնական դատալսումների ընթացքում Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ մեղադրյալներ Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանի և Իրինա Ստեփանի Անտոնյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կիրառված բացակայելու արգելքը թողնվել է անփոփոխ:

Արագացված վարույթ.
Նախնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալներ Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանը և Իրինա Ստեփանի Անտոնյանը միջնորդեցին կիրառել արագացված վարույթ:
Հանրային մեղադրողի կողմից մեղադրանքների փաստական հիմքերը և մեղադրյալներին վերագրվող արարքի իրավական որակումը ներկայացնելուց հետո մեղադրյալները հայտարարեցին, որ իրենց ներկայացված մեղադրանքները պարզ են, համաձայն են դրանց հետ, պնդում են արագացված վարույթ կիրառելու մասին իրենց միջնորդությունը, այն ներկայացրել են կամավոր՝ պաշտպանների հետ խորհրդակցելուց հետո, գիտակցում են արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները:
Պաշտպաններ Գ.Ասատրյանը և Ե.Սարգսյանը նշեցին, որ իրենց կողմից մեղադրյալներին պարզաբանվել են արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները և միանում են միջնորդությանը։
Հանրային մեղադրողը Դատարանում չի առարկել դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու դեմ:
Դատարանը, փաստելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են նույն օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված` արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, որոշում է կայացրել արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը բավարարելու և լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու (անցնելու) վերաբերյալ:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Ներկայացված մեղադրանքները մեղադրյալներ՝ Գ.Հովհաննիսյանի և Ի.Անտոնյանի կողմից ընդունելու և արագացված վարույթ կիրառելու պայմաններում Դատարանը գտնում է, որ Գագիկ Հովհաննիսյանի կողմից իր մերձավոր ազգականի առողջությանը թեթև վնաս հասցնելն, իսկ Իրինա Անտոնյանի կողմից իր մերձավոր ազգականին հարվածներ հասցնելը, որոնք անձի առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում, ապացուցված է, նրանց արարքները ճիշտ են որակված և համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(․․․) 4.1. Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։(․․․)»։
Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ անձի նկատմամբ պատժի տեսակ և չափ ընտրելիս, ինչպես նաև այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս պետք է ղեկավարվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի մի շարք դրույթներով:
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
Նույն օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները: (...)»:
Պատժի նշանակման հիմնական կանոնները սահմանող իրավական նորմերը (նախկին օրենսգրքի) ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-124/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում: Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և այն կատարող անձը կոնկրետ են: Հետևաբար` կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, այն կատարող անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան այլընտրանքային է, այն պատիժ է նախատեսում ինչպես հանրային աշխատանքների, ազատության սահմանափակման, այնպես էլ կարճաժամկետ ազատազրկման և ազատազրկման ձևերով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան այլընտրանքային է, այն պատիժ է նախատեսում ինչպես հանրային աշխատանքների, ազատության սահմանափակման, այնպես էլ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևերով:
Պատժի տեսակների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)» (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Այսպես` Դատարանը մեղադրյալներ Գագիկ Հովհաննիսյանի և Իրինա Անտոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում նրանց կատարած արարքների՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ինչպես նաև խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը: Դատարանը մեղադրյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում նաև նրանց անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Մասնավորապես, Դատարանը որպես մեղադրյալ Իրինա Անտոնյանի անձը բնութագրող տվյալ հաշվի է առնում այն, որ վերջինս նախկինում դատապարտված չի եղել։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ են՝
1. Քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ են՝
(…),
3) հանցանք կատարելու կամ պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի 65 տարին լրացած լինելը,
(…)։
2. Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև սույն հոդվածի 1-ին մասով չնախատեսված մեղմացնող այլ հանգամանքներ:
(…)»:
Դատարանը, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասը, որպես մեղադրյալ Գ.Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առնում այն, որ հանցանքը կատարելու պահին լրացած է եղել վերջինիս 65 տարին։
Դատարանը, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, որպես մեղադրյալներ Գ.Հովհաննիսյանի և Ի.Անտոնյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առնում այն, որ վերջիններս իրենց լիովին մեղավոր են ճանաչել, անկեղծորեն զղջացել են կատարած արարքների համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են՝
1) հանցանքը դատվածություն ունեցող անձի կողմից կատարելը (…)»:
Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Գ.Հովհաննիսյանը թիվ ԵԴ1/0825/01/24 գործով 2024 թվականի հունիսի 14-ին կայացված դատավճռով (կարգադրությունն արձակվել է 13.08.2024թ.) դատապարտված է եղել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով 80 ժամ հանրային աշխատանքներ պատժի և հանրային աշխատանքներն ավարտած չլինելու պայմաններում կատարել է սույն գործով մեղսագրված արարքը:
Հետևաբար, մեղադրյալ Գագիկ Հովհաննիսյանն ունի դատվածություն:
Դատարանը, արձանագրում է, որ մեղադրյալ Իրինա Անտոնյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Դատարանը գտնում է, որ կատարած արարքների համար մեղադրյալներ Գագիկ Հովհաննիսյանը և Իրինա Անտոնյանը ենթակա են պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Գ.Հովհաննիսյանի և Ի.Անտոնյանի կատարած արարքների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ, 55-րդ հոդվածների պահանջները, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջը, որի համաձայն՝ ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, գտնում է, որ գործի փաստական հանգամանքները Դատարանին հնարավորություն են տալիս գալու հետևության, որ տվյալ դեպքում պատժի նպատակներին հնարավոր է հասնել մեղադրյալների նկատմամբ օրենքով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստը՝ հանրային աշխատանքները, նշանակելու միջոցով:
Դատարանը, հաշվի առնելով ամբողջ վերը նշվածը, գտնում է, որ տվյալ դեպքում Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով պատիժ պետք է նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 110 ժամ տևողությամբ, իսկ Իրինա Ստեփանի Անտոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով պատիժ պետք է նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 100 ժամ տևողությամբ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝
«3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է (...) հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց:»
Հետևաբար, Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հիման վրա Գ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պետք է մեղմացնել և վերջնական պատիժ նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 102 ժամ տևողությամբ՝ հաշվի առնելով սույն գործով վերջինիս անազատության մեջ գտնված 1 (մեկ) օր ժամկետը։
Քննարկելով արտավարութային փաստաթղթերի տնօրինման հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված նյութերը պետք է թողնել քրեական գործին կցված։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալներ Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանի և Իրինա Ստեփանի Անտոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց բացակայելու արգելքն ընտրված է ճիշտ և վերացվելու կամ փոփոխելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ, 347-350-րդ, 464․1-րդ-464․5-րդ հոդվածներով` Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 110 ժամ տևողությամբ։
Իրինա Ստեփանի Անտոնյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 100 ժամ տևողությամբ։
Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հիման վրա Գ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնել և վերջնական պատիժ նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 102 ժամ տևողությամբ՝ հաշվի առնելով սույն գործով վերջինիս անազատության մեջ գտնված 1 (մեկ) օր ժամկետը։
Գագիկ Պարույրի Հովհաննիսյանի և Իրինա Ստեփանի Անտոնյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված նյութերը՝ թողնել կցված քրեական գործին։
Դատավճիռը, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ` Ջ.ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆ