ԵԴ1/2288/01/25





Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ


«19» փետրվարի 2026թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)


Նախագահող դատավոր
դատական նիստերի քարտուղար
հանրային մեղադրող
պաշտպան
մեղադրյալ
Էդ.Մկրտչյան
Գ.Հարությունյան
Ն.Բարեկյան
Ժ.Համբարձումյան
Է.Ներսիսյան

դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի (ծնված` 1990 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Ալավերդի քաղաքում, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնալուծված, խնամքին է գտնվում անչափահաս երեխան, չի աշխատում, նախկինում՝ չդատապարտված, բնակվում է Աբովյան քաղաքի Սարալանջ փողոցի 18-րդ շենքի 19-րդ բնակարանում)՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա.Համզոյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 14817024 քրեական վարույթը:
2024 թվականի նոյեմբերի 27-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Ալիխանյանի որոշմամբ թիվ 14817024 քրեական վարույթով Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
2024 թվականի նոյեմբերի 27-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ թիվ 14817024 քրեական վարույթով մեղադրյալ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել տնային կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով, համակցված գրավի՝ 500.000 ՀՀ դրամի չափով, հետ: Տնային կալանքի սկիզբը հաշվվել է էլեկտրոնային հսկողության վերցնելու պահից: Տնային կալանքի ժամկետից հանվել է անազատության մեջ գտնվելու 2 (երկու) օրը:
2025 թվականի հունվարի 23-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ թիվ 14817024 քրեական վարույթով մեղադրյալ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված տնային կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 2 (երկու) ամիս ժամկետով:
2025 թվականի մարտի 25-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ թիվ 14817024 քրեական վարույթով մեղադրյալ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված տնային կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 2 (երկու) ամիս ժամկետով:
2025 թվականի ապրիլի 30-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ն.Բարեկյանի որոշմամբ թիվ 14817024 քրեական վարույթով Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով հարուցվել է նոր հանրային քրեական հետապնդում:
2025 թվականի մայիսի 23-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ թիվ 14817024 քրեական վարույթով մեղադրյալ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված տնային կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 2 (երկու) ամիս ժամկետով:
2025 թվակաի հունիսի 23-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա.Համզոյանի որոշմամբ թիվ 14817024 քրեական վարույթից անջատվել է Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի վերաբերյալ մասը և անջատված մասին շնորհվել է 14805025 համարը:
2025 թվականի հունիսի 30-ին Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի վերաբերյալ թիվ 14805025 քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/2288/01/25 համարը։
2025 թվականի հուլիսի 2-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Էդ.Մկրտչյանի որոշմամբ ստանձնվել է թիվ ԵԴ1/2288/01/25 քրեական գործի վարույթը և նշանակվել նախնական դատալսումներ:
2025 թվականի հուլիսի 15-ին Դատարանի որոշմամբ մեղադրյալ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց տնային կալանքը փոխվել է և նրա նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոցներ են կիրառվել վարչական հսկողությունը՝ նրան արգելելով առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխել մշտական կամ ժամանակավոր բնակության վայրը, ինչպես նաև շաբաթը մեկ անգամ գրանցվել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայությունում, և բացակայելու արգելքը։ Մեղադրյալ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանն անհապաղ ազատ է արձակվել դատական նիստերի դահլիճում: Մեղադրյալ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված գրավը՝ 500.000 ՀՀ դրամի չափով, թողնվել է անփոփոխ:
Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով՝ այն արարքի համար, որ նա իրացնելու նպատակով, շահադիտական դրդումներով քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել և 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին ապօրինի իր մոտ ընդհանուր թվով 23 զիպ փականով պոլիէթիլենային փաթեթներում փաթեթավորված պահել է՝ ընդհանուր խոշոր չափերով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցներ:
Այսպես. Էդիսոն Ներսիսյանը, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով՝ բժշկի նշանակմամբ, գյուղատնտեսական կամ արդյունաբերական նպատակներով՝ նշված օրենքով նախատեսված դեպքերում, թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների մշակման, արտադրության, պատրաստման, վերամշակման, մեծածախ առևտրի, տեղափոխման, պահման, բացթողնման, իրացման, ձեռքբերման, օգտագործման, առաքման, բաշխման, արտահանման, ներմուծման և ոչնչացման թույլտվություն, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել ու 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին իրացնելու նպատակով և շահադիտական դրդումներով հագին եղած սև գույնի բաճկոնի դիմացի ձախ գրպանում՝ թվով 5 զիպ փականով կարմիր պոլիէթիլենային փաթեթներում, նույն սև գույնի բաճկոնի աջ գրպանում՝ թվով 9 զիպ փականով շագանակագույն պոլիէթիլենային փաթեթներում և հագին առկա սև ջինսե տաբատի դիմացի ձախ գրպանում՝ թվով 9 զիպ փականով մոխրագույն պոլիէթիլենային փաթեթներում ապօրինի պահել է, համապատասխանաբար՝ 1.65 գրամ, 1.49 գրամ, 1.71 գրամ, 1.64 գրամ, 1.49 գրամ, 0.45 գրամ, 0.41 գրամ, 0.41 գրամ, 0.4 գրամ, 0.41 գրամ, 0.41 գրամ, 0.39 գրամ, 0.4 գրամ, 0.41 գրամ, 0.9 գրամ, 0.83 գրամ, 0.83 գրամ, 0.82 գրամ, 0.84 գրամ, 0.83 գրամ, 0.83 գրամ, 0.84 գրամ և 0.82 գրամ, ընդհանուր 19.21 գրամ հաստատուն չոր քաշով խոշոր չափերի «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցներ, որոնք հայտնաբերվել և վերցվել են 2025 թվականի նոյեմբերի 25-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության համայնքային ոստիկանության գլխավոր վարչության Արաբկիրի բաժնում տեղի ունեցած Էդիսոն Ներսիսյանի անձնական խուզարկության արդյունքում։
Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Մեղադրյալ Էդիսոն Ներսիսյանը նախնական դատալսումների ժամանակ հաստատեց ցուցմունք տալու իր մտադրությունը և հիմնական դատալսումների ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց, հրաժարվեց որպես ձերբակալված արված հայտարարություններից և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ արդեն 15 տարի է ինչ ամեն օր կամ 2-3 օրը մեկ օգտագործում է «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց: 2018 թվականից հետո, երբ ամուսնալուծվել է, ավելի շատ է սկսել օգտագործել թմրամիջոց՝ որպես հանգստացում: Թմրամիջոցն օգտագործում է կաթուցիչի միջոցով՝ օրական 0.5-ից մինչև 1 գրամ քանակությամբ՝ կախված տեսակից: Այդ ամենը տևում է մոտավորապես 2 րոպե: Ձեռք բերված 20 գրամ «Մարիխուանա»-ն եղել մոտ մեկ ամսվա համար: Մինչև ձերբակալվելը երբեք չի ունեցել իրավապահ մարմինների հետ որևէ խնդիր, զբաղվել է քանդման (ռեմոնտի) աշխատանքներով, սակայն գրանցված աշխատող չի եղել: Աշխատավարձը ֆիքսված չի եղել, կախված է եղել կոնկրետ աշխատանքի բնույթից, եղել են դեպքեր 50.000, 200.000 կամ 300.000 ՀՀ դրամ է ստացել: Թմրամիջոցներն իրացնելու միտում չի ունեցել, դրանք ձեռք է բերել իր անձնական օգտագործման համար «Տելեգրամ»-ից, որտեղ բավականին շատ հարթակներ կան: Ժամանակ առ ժամանակ ակցիաներ է լինում: Առանց ակցիայի թմրամիջոցի 0.5 գրամը գնել է 8.000 ՀՀ դրամով, իսկ ակցիայի դեպքում 1 գրամը գնել է 5.000 ՀՀ դրամով։ Այդ ակցիաների ժամանակ՝ դեպքի օրը առավոտյան, հարմար գնով գնել է 20 գրամ: Գումարը փոխանցել է 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին՝ առավոտյան, «Թելլսել» տերմինալի միջոցով հարթակի կողմից տրված համարով, որից հետո կապ է հաստատել «Տելեգրամ»-ի հարթակի հետ և ժամը 11:00-ի սահմաններում գնացել է Արամ Խաչատրյան հասցե՝ բնակելի շենքերի մոտ՝ թմրամիջոցները վերցնելու նպատակով: Այդ նույն հարթակից տարբեր չափերով է գնել, որոնք 0.5-ից մինչև 7 գրամանոց փաթեթներով են եղել: Դեպքի օրը թմրամիջոցները վերցրել է 5 տարբեր հասցեներից: Յուրաքանչյուր հասցեում եղել է 1 փաթեթ, որի մեջ եղել են մանր փաթեթներ: Վերջին թմրամիջոցը վերցնելուց հետո հաշվել է բոլոր փաթեթները, դրել գրպանը և դրանցից մեկն օգտագործել է: Օգտագործել է այգում՝ ինչ-որ «տալդա» տեղում: Օգտագործելուց հետո նստել է, քանի որ եղել է շատ թուլացած վիճակում: Երբ մեծ քանակությամբ թմրամիջոցներ է գնել, դրանք միշտ փաթեթավորված են եղել տարբեր փաթեթներում: Ինչ վերաբերում է իր հեռախուսում առկա լուսանկարներին, որոնք պարունակում են տեղեկատվություն թմրամիջոցների գտնվելու վայրի մասին, ապա դրանք եղել են իր կողմից գնված թմրամիջոցների տեղակայումների վերաբերյալ: Լինում են դեպքեր, երբ թմրամիջոցը գնելուց հետո, նշված վայրում թմրամիջոց չի լինում: Նման դեպքերում անհրաժեշտ է նկարել նշված հատվածը, որից հետո ուղարկել լուսանկարը, որպեսզի թմրամիջոցի տեղակայման նոր հասցե տրամադրվի: Ձերբակալման ժամանակ ոստիկանների կողմից որևէ ներգործություն չի եղել, որևէ կերպ չեն ազդել իր վրա: Ձերբակալման և անձնական խուզարկության ենթարկելու արձանագրությունները ստորագրել է առանց կարդալու, քանի որ եղել է շատ «խառը»՝ լարված:
/Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն/
Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանին ձերբակալելու և անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրությունները, համաձայն որոնց՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին՝ ժամը 13:50-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Արաբկիրի բաժնի ավագ տեսուչ Ա.Բաղդասարյանը Երևան քաղաքի Արամ Խաչատրյան 33 հասցեի մոտից ձերբակալել է Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանին՝ ապօրինի թմրանյութ պահելու, օգտագործելու և իրացնելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածանքով: Էդիսոն Ներսիսյանը հայտարարել է, որ իր մոտից հայտնաբերվածը «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց է, որը ձեռք է բերել «Լեգալայզ» տելեգրամյան ալիքից՝ իրացնելու նպատակով:
Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի հագին եղած սև գույնի բաճկոնի դիմացի ձախ գրպանից հայտնաբերվել է թվով 5 կարմիր գույնի ժապավենով փաթեթավորված բուսական զանգված, որոնց նախնական քաշը կազմել է 14,96 գրամ, նույն բաճկոնի դիմացի աջ գրպանից հայտնաբերվել է շագանակագույն կպչուն ժապավենով փաթեթավորված բուսական զանգված՝ 9 փաթեթով, որոնց նախնական քաշը կազմել է 11,46 գրամ, հագին եղած սև գույնի ջինսե տաբատի դիմացի ձախ գրպանից հայտնաբերվել է թվով 9 հատ մոխրագույն /սեռի/ գույնի կպչուն ժապավենով փաթեթավորված փաթեթներ, որոնց նախնական քաշը կազմել է 16,46 գրամ, նույն բաճկոնի դիմացի փոքր գրպանից հայտնաբերվել է թվով մեկ հատ ապակյա գլանակ՝ մոխրացած հետքերով, նույն տաբատի դիմացի աջ գրպանից հայտնաբերվել է մեկ հատ 20.000 ՀՀ դրամ, մեկ հատ 5.000 ՀՀ դրամ և երկու հատ 1.000 ՀՀ դրամ, ինչպես նաև նույն տաբատի հետևի գրպանից հայտնաբերվել է «Iphone» մոդելի բջջային հեռախոս՝ սև պատյանով, որի գաղտնաբառը հնարավոր չի եղել վերծանել, տեղադրված է եղել 094-00-91-23 բջջային հեռախոսահամարը, բացի այդ, սպիտակ լիցքավորման սարք և սպիտակ լիցքավորման լար:
/Տե՛ս հատոր 1-ին, գ.թ. 6-9, դատական նիստի արձանագրություն/
Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված Iphone 7 մոդելի բջջային հեռախոսի թվային խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ այն սև գույնի սիլիկոնե պատյանով է, պատյանը հնամաշ է, իսկ բջջային հեռախոսը՝ սպիտակ-ոսկեգույն-վարդագույն: Բջջային հեռախոսը միացվել է, պաշտանված է եղել գաղտնաբառով: Բջջային հեռախոսի պատյանի մեջ առկա է եղել փոքր, անհարթ եզրերով թղթի կտոր, որի վրա առկա է եղել (Ազարյան Գոռ Արմենի, 99097զ/մ. Կոդ 331565, 19762005 Yuta) կապույտ թանաքային գրիչով ձեռագիր գրառումները: Այն հավաքվել է որպես գաղտնաբառի 6 թվանոց նիշ և բջջային հեռախոսը 331565 գաղտնաբառով գաղտնազերծվել է: Արդյունքում, բջջային հեռախոսի մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի պանակում առավել հաճախ մուտքային և ելքային հեռախոսզանգերով առանձնացվել են 094-97-05-14, 044-25-77-47, 094-00-91-19, «qeri-098-93-24-95» բջջային հեռախոսահամարները: Վերջին հեռախոսազանգը մուտքային է, կատարվել է «qeri-098-93-24-95» բջջային հեռախոսահամարից 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին՝ ժամը 11:50-ին, 11:32-ին և 11:08-ին համապատասխանաբար՝ 8, 26, վայրկյան և 6 րոպե տևողություններով: 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին բացի վերը նշված զանգից ալ զանգեր առկա չեն: Հետագա զանգերը կատարվել են 2024 թվականի նոյեմբերի 23-ին և դրանից առաջ: Հեռախոսի լուսանկարներ և տեսագրություններ պարունակող պանակում առկա են ընդհանուր 219 լուսանկար և 37 տեսագրություն: Առաջին լուսանկարը կատարված է 2022 թվականի օգոստոսի 22-ին, իսկ վերջինը՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին: Զննությամբ պարզվել է, որ լուսանկարների շարքում առկա են թմրամիջոցների իրացման վերաբերյալ տեղեկություններ, մասնավորապես՝ տեղակայման, դրանց հասցեների ու կոորդինատների վերաբերյալ լուսանկարներ, որոնք կատարված են 2024 թվականի նոյեմբերի 6-ին, 2024 թվականի նոյեմբերի 23-ին և 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին տարբեր ժամերին և վայրերում: Լուսանկարներում գրառված են՝ «0.5 dexin izo cari dem@ Հրազդան, 0.5 hoxi tak tumbin qip, դեզի տակ, Սեռի, 0.5 dxein izo nshvac texum, 2g dexin izo nshvac texum, 0.5 dexin izo boom, 0.5 dexin izo max, 2g kanac izo nshvac texum, 2g grind dexin izo nshvac texum» և այլ գրառումներ: Նշված լուսանկարները մեկ այլ սարքով նկարահանվել են բջջային հեռախոսից, որոնք արտատպվել ու կցվել են զննության արձանագրությանը՝ ընդհանուր 24 լուսանկարից բաղկացած և 6 թերթերում: Հեռախոսի ընդհանուր մենյուում առկա են ներբեռնված «Facebook», «Messenger», «Viber», «Telegram», «WatsApp» հավելվածները: «Telegram» հավելվածի զննությամբ հայտնաբերվել է «Լեգա-Լայզ», «Հարցական», «The Legendary M.Tyson», «Լենդի Բուդկա», «BIG POPPA», «GROVER», «ՔԱՋ ՆԱԶԱՐ», «BitExArmenia», «Դուբայ Վիկտորի հետ», «Gorcnakan Handipum», «Մաքուր Հայաստան», «Astral», «Godzilla», «RandomGodBot» կայքերը: «Լեգալայզ» կայքում առկա են տարբեր գրառումներ տարբեր օգտատերերի կողմից, կայքում գրառումները հիմնականում վերաբերում են թմրամիջոցների առուվաճառքին, որում կան 1197 մասնակիցներ, իսկ կայքի օգտատիրոջ ինքնության վերաբերյալ տեղեկություններ, հղումներ, ինչպես նաև Էդիսոն Ներսիսյանի կողմից գրառումներ չեն հայտնաբերվել: «Լենդի Բուդկա» կայքում առկա են տարբեր գրառումներ տարբեր օգտատերերի կողմից, կայքում գրառումները հիմնականում վերաբերում են թմրամիջոցների առքուվաճառքին, որում կան 486 մասնակիցներ, իսկ կայքի օգտատիրոջ ինքնության վերաբերյալ տեղեկություններ հղումներ, ինչպես նաև Էդիսոն Ներսիսյանի կողմից գրառումներ չեն հայտնաբերվել: «GROVER», կայքում առկա են տարբեր գրառումներ տարբեր օգտատերերի կողմից, կայքում գրառումները հիմնականում վերաբերում են թմրամիջոցների առքուվաճառքին, որում կան 70 մասնակիցներ, իսկ կայքի օգտատիրոջ ինքնության վերաբերյալ տեղեկություններ, հղումներ, ինչպես նաև Էդիսոն Ներսիսյանի կողմից գրառումներ չեն հայտնաբերվել: «ՔԱՋ ՆԱԶԱՐ» կայքում առկա են տարբեր գրառումներ տարբեր օգտատերերի կողմից, կայքում գրառումները հիմնականում վերաբերում են թմրամիջոցների առքուվաճառքին, որում կան 689 մասնակիցներ, իսկ կայքի օգտատիրոջ ինքնության վերաբերյալ տեղեկություններ հղումներ, ինչպես նաև Էդիսոն Ներսիսյանի կողմից գրառումներ չեն հայտնաբերվել: «Astral» կայքում առկա Էդիսոն Ներսիսյանի հաղորդագրությունը 2024 թվականի հոկտեմբերի 30-ին «bari or, kap ka», «բարի, կա», «masiv inc unes» «գրամներ են առկա, Սատիվա GG4-38$»: «Godzilla» կայքում առկա է Էդիսոն Ներսիսյանի հաղորդագրությունը 2024 թվականի հոկտեմբերի 30-ին «barigun kap ka», «որտեղ և ինչ քաշ», «masiv 2g indika», «65$ Կլինի», «50$ pox ka», «որպես առաջին գնում Կտամ 50$ քեզ 2գ»:
/Տե՛ս հատոր 1-ին, գ.թ. 93-102ա, դատական նիստի արձանագրություն/
Դատաքիմիական և դատաբուսաբանական փորձաքննության թիվ 2149Ք-24 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ ներկայացված և վերահաշվարկված 1,83 գրամ, 1,67 գրամ, 1,89 գրամ, 1,84 գրամ, 1,65 գրամ (կարմիր գույնի կպչուն ժապավենով փաթեթների զանգվածների համար), 0,5 գրամ, 0,47 գրամ, 0,47 գրամ, 0,46 գրամ, 0,47 գրամ, 0,47 գրամ, 0,45 գրամ, 0,46 գրամ, 0,47 գրամ (շագանակագույն կպչուն ժապավենով փաթեթների զանգվածների համար), 1 գրամ, 0,94 գրամ, 0,95 գրամ, 0,93 գրամ, 0,95 գրամ, 0,94 գրամ, 0,94 գրամ, 0,95 գրամ և 0,93 գրամ (մոխրագույն կաչուն ժապավենով փաթեթների զանգվածների համար) քաշերով բուսական զանգվածների հաստատուն չոր քաշերը վերահաշվարկից հետո կազմել են համապատասխանաբար 1,65 գրամ, 1,49 գրամ, 1,71 գրամ, 1,64 գրամ, 1,49 գրամ, 0,45 գրամ, 0,41 գրամ, 0,41 գրամ, 0,4 գրամ, 0,41 գրամ, 0,41 գրամ, 0,39 գրամ, 0,4 գրամ, 0,41 գրամ, 0,9 գրամ, 0,83 գրամ, 0,83 գրամ, 0,82 գրամ, 0,84 գրամ, 0,83 գրամ, 0,83 գրամ, 0,84 գրամ և 0,82 գրամ: Փորձաքննությանը ներկայացված՝ ընդհանուր 19,21 գրամ հաստատուն չոր քաշով կանեփի բուսական մանրացված զանգվածը հանդիսանում է «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց:
/Տե՛ս հատոր 1-ին, գ.թ. 103-108, դատական նիստի արձանագրություն/
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը, համաձայն որի՝ Էդիսոն Ներսիսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 1.55 գրամ, 1.39 գրամ, 1.61 գրամ, 1.54 գրամ, 1.39 գրամ, 0.35 գրամ, 0.31 գրամ, 0.31 գրամ, 0.3 գրամ, 0.31 գրամ, 0.31 գրամ, 0.29 գրամ, 0.3 գրամ, 0.31 գրամ, 0.8 գրամ, 0.73 գրամ, 0.73 գրամ, 0.72 գրամ, 0.74 գրամ, 0.73 գրամ, 0.73 գրամ, 0.74 գրամ և 0.72 գրամ, ընդհանուր 16.91 գրամ հաստատուն չոր քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցները և «Այֆոն» տեսակի բջջային հեռախոսը սույն քրեական գործով ճանաչվել են իրեղեն ապացույցներ:
/Տե՛ս հատոր 1-ին, գ.թ. 113-114, դատական նիստի արձանագրություն/
Զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Արաբկիրի բաժնի ՀԿՀ ավագ տեսուչ Ա.Ղահրամանյանի զեկուցագիրը հասցեագրված ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Արաբկիրի բաժնի պետ Ռուբեն Ներսիսյանին, համաձայն որի՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին՝ ժամը 13:50-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Արաբկիրի բաժնում ստացված օպերատիվ տեղեկություններն իրացնելիս՝ Երևան քաղաքի Արամ Խաչատրյան 33 հասցեի մոտից ապօրինի թմրանյութ պահելու օգտագործելու և իրացնելու հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով ձերբակալել և ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Արաբկիրի բաժին են տեղափոխել Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանին /ծնված՝ 10.12.1990թ. բնակվող՝ ք.Աբովյան, Սարալանջ 18-րդ շենք, 19-րդ բնակարան/: Էդիսոն Ներսիսյանի անձնական խուզարկությամբ, հագին եղած սև գույնի բաճկոնի տարբեր գրպաներից հայտնաբերվել են թվով 5 հատ կարմիր գույնի կպչուն ժապավեններով փաթեթավորված փաթեթներ, որոնց նախնական քաշը կազմել է 14,96 գրամ, թվով 9 հատ մոխրագույն գույնի կպչուն ժապավեններով փաթեթավորված փաթեթներ, որոնց քաշը կազմել է 16,46 գրամ, թվով 9 հատ շականակագույն գույնի կպչուն ժապավեններով փաթեթավորված փաթեթներ, որոնց նախնական քաշը կազմել է 11,46 գրամ և թվով 1 հատ կաթուցիչ՝ մոխրացված հետքերով: Հայտնաբերված փաթեթների ընդհանուր քաշը կազմել է 42,88 գրամ։ Էդիսոն Ներսիսյանի բանավոր հայտարարությամբ իր մոտից հայտնաբերվածը հանդիսանում է «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, որը ձեռք է բերել «ԼեգաԼայզր» տելեգրամյան ալիքից՝ իրացնելու նպատակով:
/Տե՛ս հատոր 2-րդ, գ.թ. 42, դատական նիստի արձանագրություն/
Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին որոշումը, համաձայն որի՝ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված բջջային հեռախոսում կատարված թվային խուզարկությամբ հանված կարևոր նշանակություն ունեցող տվյալների լուսանկարները, «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից ստացված և Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի կողմից օգտագործված 094-00-91-23 բջջային հեռախոսահամարի ստացված վերծանումները, 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Արաբկիրի բաժնի ՀԿՀ ավագ տեսուչ Ա.Ղահրամանյանի զեկուցագիրը, ՀՀ կենտրոնական բանկից առգրավված մեղադրյալ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի վերաբերյալ բանկային կամ հարակից գաղտնիք պարունակող տեղեկությունները սույն քրեական գործով ճանաչվել են որպես արտավարութային փաստաթղթեր:
/Տե՛ս հատոր 2-րդ, գ.թ. 74-76, դատական նիստի արձանագրություն/
Դատարանի փաստական վերլուծությունները և Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները.
Հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանի կողմից հաստատված են համարվում հետևյալ փաստական հանգամանքները.
Էդիսոն Ներսիսյանը, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով՝ բժշկի նշանակմամբ, գյուղատնտեսական կամ արդյունաբերական նպատակներով՝ նշված օրենքով նախատեսված դեպքերում, թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների մշակման, արտադրության, պատրաստման, վերամշակման, մեծածախ առևտրի, տեղափոխման, պահման, բացթողնման, իրացման, ձեռքբերման, օգտագործման, առաքման, բաշխման, արտահանման, ներմուծման և ոչնչացման թույլտվություն, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել ու 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին իրացնելու նպատակով և շահադիտական դրդումներով հագին եղած սև գույնի բաճկոնի դիմացի ձախ գրպանում՝ թվով 5 զիպ փականով կարմիր պոլիէթիլենային փաթեթներում, նույն սև գույնի բաճկոնի աջ գրպանում՝ թվով 9 զիպ փականով շագանակագույն պոլիէթիլենային փաթեթներում և հագին առկա սև ջինսե տաբատի դիմացի ձախ գրպանում՝ թվով 9 զիպ փականով մոխրագույն պոլիէթիլենային փաթեթներում, ընդհանուր՝ թվով 23 զիպ փականով պոլիէթիլենային փաթեթներում փաթեթավորված ապօրինի պահել է, համապատասխանաբար՝ 1.65 գրամ, 1.49 գրամ, 1.71 գրամ, 1.64 գրամ, 1.49 գրամ, 0.45 գրամ, 0.41 գրամ, 0.41 գրամ, 0.4 գրամ, 0.41 գրամ, 0.41 գրամ, 0.39 գրամ, 0.4 գրամ, 0.41 գրամ, 0.9 գրամ, 0.83 գրամ, 0.83 գրամ, 0.82 գրամ, 0.84 գրամ, 0.83 գրամ, 0.83 գրամ, 0.84 գրամ և 0.82 գրամ, ընդհանուր 19.21 գրամ հաստատուն չոր քաշով խոշոր չափերի «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցներ, որոնք հայտնաբերվել և վերցվել են 2025 թվականի նոյեմբերի 25-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության համայնքային ոստիկանության գլխավոր վարչության Արաբկիրի բաժնում տեղի ունեցած Էդիսոն Ներսիսյանի անձնական խուզարկության արդյունքում։
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 14-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության հիմքն ինչպես ավարտված, այնպես էլ չավարտված հանցանք կատարելն է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 16-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված` հանցանք է համարվում սույն օրենսգրքով նախատեսված, պատժի սպառնալիքով արգելված, հանցագործության սուբյեկտի կողմից մեղավորությամբ կատարված արարքը, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցանք չի համարվում այն արարքը, որը թեև ձևականորեն պարունակում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված հատկանիշներ, սակայն իր նվազ վտանգավորության պատճառով ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձին, հասարակությանը կամ պետությանն էական վնաս չի պատճառել և չէր կարող պատճառել:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2007 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ՎԲ-107/07 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը` «(...) Արարքը հանցավոր է ճանաչվում միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունն անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի`
1. քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
6. խոստովանական ցուցմունքը չի կարող անձին դատապարտելու հիմք հանդիսանալ, եթե այն չի հիմնավորվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված բավարար ապացույցներով:
7. մեղադրյալի դատապարտումը հակակշռող բավարար գործոնների բացակայության պայմաններում չի կարող միայն կամ առավելապես հիմնվել այնպիսի անձի ցուցմունքի վրա, որի հակընդդեմ հարցման հնարավորություն տվյալ մեղադրյալը կամ նրա պաշտպանը կամ ներկայացուցիչը չի ունեցել:
8. դեպոնացված ցուցմունքը չի կարող դրվել դատավճռի հիմքում, եթե դատարանում վերաբերելի մասով չի հետազոտվել դրա տեսաձայնագրությունը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի համաձայն`
1. քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
2. սույն օրենսգրքով նախատեսված վարույթի առանձին տեսակների համար կարող է սահմանվել ապացուցման ենթակա հանգամանքների այլ շրջանակ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն`
1. յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 106-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. եթե քրեական վարույթի ընթացքում հակառակը չի ապացուցվում, ապա ապացուցված են համարվում՝
1) հանրահայտ փաստը.
2) արդի գիտության, տեխնիկայի, արվեստի, արհեստի կամ այլ բնագավառների համընդհանուր ճանաչում ստացած մեթոդիկաների ճշմարտացիությունը.
3) փաստը, որը անձին հայտնի է կամ պետք է հայտնի լիներ իրավական ակտով կամ պայմանագրով սահմանված իր մասնագիտական կամ պաշտոնեական պարտականությունների կապակցությամբ.
4) փաստը, որը մեղադրյալին հայտնի է կամ պետք է հայտնի լիներ՝ որպես նրա բացառիկ իրազեկության հանգամանք:
2. Եթե վարույթի մասնակիցը վիճարկում է սույն հոդվածի 1-ին մասով սահմանված փաստերի հավաստիությունը, ապա կրում է հակառակն ապացուցելու պարտականությունը:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես` վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(...) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը):
Վերահաստատելով և զարգացնելով վերոհիշյալ որոշմամբ մեջբերված իրավական դիրքորոշումները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(...) «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
«1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն` որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով` քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև` դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(...) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (...)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը): Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ.
«(...) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (...)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի` որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման: Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին: Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
աղբյուրի օրինականություն` ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս),
ձեռքբերման միջոցների օրինականություն` պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
դատավարական ձևակերպում` ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
լիազորված սուբյեկտ` այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից:
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով:
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով` ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին:
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս` դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը): Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն:
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն` «Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները»:
(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (...):
Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 30-33-րդ կետերը):
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումներն արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն Դատարանն արձանագրում է, որ դրանք վերաբերելի մասով կիրառելի են նաև 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պայմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրական վերդիկտը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատաքննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ ապացուցման արդյունքների վրա, հանգում է մեղադրյալի մեղավորության մասին հետևության:
Նախ Դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ այն հանգամանքին, որ թեև հիմնական դատալսումների ընթացքում հանրային մեղադրող Ն.Բարեկյանը ընթերցեց մեղադրյալ Էդիսոն Ներսիսյանի ձերբակալման ժամանակ վերջինի կողմից արված հայտարարությունը՝ որպես սույն քրեական գործով որոշակի փաստական հանգամանքի հաստատում և/կամ հերքում, այնուամենայնիվ, Դատարանն արձանագրում է, որ այդ հայտարարությունները սույն դատավճռի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես այդպիսին չեն կարող օգտագործվել: Դատարանի գնահատմամբ այդ հայտարարությունները հիմք ընդունելու և որպես այդպիսին օգտագործելու դեպքում դրանք փաստացի կվերածվեն «ցուցմունքի», փոխարինելով հարցաքննությանը և կհանգեցնեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված՝ հարցաքննության դատավարական կարգի այնպիսի առանցքային պահանջների չպահպանմանը, ինչպիսիք են հարցաքննվող անձին իր իրավունքները և պարտականությունները, այդ թվում` լռելու, իրավաբանական օգնություն ստանալու հիմնարար իրավունքները պարզաբանելը: Ավելին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ այդ հայտարարություններն արվել են պաշտպանի բացակայությամբ, իսկ մեղադրյալը դատարանում հրաժարվել է պաշտպանի բացակայությամբ արված հայտարարություններից:
Վերը նշված քրեադատավարական նորմերի, ինչպես նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո, հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված թույլատրելի ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, Դատարանը հանգում է հետևության, որ ապացուցված է Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանին վերագրվող արարքը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, այդ արարքը մեղադրյալի կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունը տվյալ արարքի կատարման մեջ, իսկ պաշտպանության կողմի պատճառաբանությունները հերքվում են սույն քրեական գործով ձեռք բերված և հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, մասնավորապես` Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանին անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ, Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված Iphone 7 մոդելի բջջային հեռախոսի թվային խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությամբ («Astral» կայքում առկա Էդիսոն Ներսիսյանի հաղորդագրությունը 2024 թվականի հոկտեմբերի 30-ին «bari or, kap ka», «բարի, կա», «masiv inc unes» «գրամներ են առկա, Սատիվա GG4-38$»: «Godzilla» կայքում առկա է Էդիսոն Ներսիսյանի հաղորդագրությունը 2024 թվականի հոկտեմբերի 30-ին «barigun kap ka», «որտեղ և ինչ քաշ», «masiv 2g indika», «65$ Կլինի», «50$ pox ka», «որպես առաջին գնում Կտամ 50$ քեզ 2գ»), դատաքիմիական և դատաբուսաբանական փորձաքննության թիվ 2149Ք-24 եզրակացությամբ, ինչպես նաև իրեղեն ապացույց ճանաչված առարկաներով և արտավարութային փաստաթղթերով:
Անդրադառնալով մեղադրյալ Էդիսոն Ներսիսյանի ցուցմունքի արժանահավատության հարցին և պաշտպանության կողմի այն փաստարկին, որ մեղադրյալին վերագրվող արարքը ենթակա է որակման առանց իրացնելու նպատակի խոշոր չափերով թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի շրջանակներում, համադրելով դրանք գործով ձեռք բերված և Դատարանում հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էդիսոն Ներսիսյանի ցուցմունքը՝ հայտնաբերված թմրամիջոցներն իր անձնական օգտագործման համար նախատեսված լինելու վերաբերյալ, արժանահավատ չէ, այլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից և դրա համար սպասվող խիստ պատժից խուսափելու նպատակ է հետապնդում:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մ.Բոլյանի վերաբերյալ թիվ ՎԲ-135/07 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ այս հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ։ Հանցավորը գիտակցում է, որ կատարում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայում նշված ապօրինի գործողությունները թմրամիջոցների կամ հոգեներգործուն նյութերի հետ և ցանկանում է դրանք կատարել։ Ընդ որում, օրենսդիրը շարժառիթն ու նպատակը չի դասում պարտադիր հատկանիշների շարքը։ Այստեղ պարտադիր է ինչպես իրացման նպատակի առկայությունը, այնպես էլ ապօրինի իրացումը։ Իրացման նպատակի տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութերի տարածման ցանկացած եղանակ, այդ թվում նաև նախնական պատվերով։ Իրացման նպատակի մասին կարող է վկայել ինչպես ձեռք բերողի (ստացողի, սպառողի) հետ համապատասխան պայմանավորվածության առկայությունը, այնպես էլ գործի մյուս հանգամանքները. թմրամիջոցներ ձեռք բերելը և պահելը դրանք չգործածող անձի կողմից, զգալի քանակությունը, իրացման համար հարմար փաթեթավորումը և այլն։ Ընդ որում, հանցավորից առգրավված թմրամիջոցների մեծ քանակությունն ինքնըստինքյան դրանք իրացնելու անվիճելի ապացույց չէ. դա պետք է գնահատել միայն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տվյալների հետ համակցության մեջ։
Դատարանը մեղադրյալ Էդիսոն Ներսիսյանի կողմից խոշոր չափերով՝ 1.65 գրամ, 1.49 գրամ, 1.71 գրամ, 1.64 գրամ, 1.49 գրամ, 0.45 գրամ, 0.41 գրամ, 0.41 գրամ, 0.4 գրամ, 0.41 գրամ, 0.41 գրամ, 0.39 գրամ, 0.4 գրամ, 0.41 գրամ, 0.9 գրամ, 0.83 գրամ, 0.83 գրամ, 0.82 գրամ, 0.84 գրամ, 0.83 գրամ, 0.83 գրամ, 0.84 գրամ և 0.82 գրամ, ընդհանուր՝ 19.21 գրամ հաստատուն չոր քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցներն ապօրինի ձեռք բերելու և պահելու նպատակը գնահատելիս հաշվի է առնում նաև թմրամիջոցի տեսակը, քանակը և փաթեթավորումները:
Դատարանը վերոգրյալի պայմաններում, այն է՝ խոշոր չափերի թմրամիջոցի, թվային խուզարկության արդյունքում բջջային հեռախոսում հայտնաբերված լուսանկարների, դրանցում արտացոլված խոսակցության բովանդակության և մեղադրյալի հիմնական դատալսումների ընթացքում տված ցուցմունքի համակարգային վերլուծությամբ հանգում է այն եզրահանգման, որ մեղադրյալ Էդիսոն Ներսիսյանը սույն քրեական գործով առարկա հանդիսացող խոշոր չափի թմրամիջոցները ձեռք է բերել և պահել է իրացման նպատակով, իսկ մեղադրյալի պատճառաբանություններն անարժանահավատ են:
Այսպիսով՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը, որի նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերը:
Դատարանը, հաստատված համարելով հանցանքի կատարման մեջ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի մեղքի ապացուցված լինելը, գտնում է, որ նա ենթակա է պատժի կատարած հանցանքի համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝ ի թիվս այլի դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
- ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
- ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
- դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:
(…):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակներն են՝ վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ: Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Մեջբերված իրավական նորմերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-124/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում: Նշված դատական ակտերում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և այն կատարող անձը կոնկրետ են: Հետևաբար՝ կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, այն կատարող անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) [Ն]շանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (…):
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա: (…)
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն: (…)»:
Արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշմամբ՝ «(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը: (…)»:
Դատարանի համոզմամբ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար՝ կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Դատարանը որպես մեղադրյալ Էդիսոն Ներսիսյանի անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտարկում`
- պատիժ նշանակելու պահին մեղադրյալ Էդիսոն Ներսիսյանի խնամքին անչափահաս երեխայի՝ Գրիգոր Էդիսոնի Ներսիսյանի (ծնված՝ 02.12.2013թ.) գտնվելը,
- նախկինում դատապարտված՝ արատավորված չլինելը:
Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Էդիոսն Ներսիսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Իրացնելու նպատակով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը, առաքելը, տարածելը, գովազդելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը կամ մեկ ուրիշի դրդմամբ՝ նրա համար թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի ձեռք բերելը`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
(...)
2) շահադիտական դրդումներով,
3) խոշոր չափերով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով»:
Վերը մեջբերված իրավական նորմերի և դիրքորոշումների լույսի ներքո մեղադրյալ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում վերջինի կողմից կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես՝ այն, որ նա կատարել է դիտավորյալ ծանր հանցագործություն, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, ինչպես նաև անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը: Նման պայմաններում Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Էդիսոն Ներսիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված արարք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի ժամկետով, որի միջոցով հնարավոր է հասնել պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները: Ընդ որում՝ Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել Էդիսոն Ներսիսյանի՝ սույն քրեական գործով փաստացի անազատության մեջ գտնված ժամանակահատվածը՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ից մինչև 2024 թվականի նոյեմբերի 27-ը և 2024 թվականի նոյեմբերի 29-ից մինչև 2025 թվականի հուլիսի 15-ը, և վերջինի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի 4 (չորս) ամիս 12 (տասներկու) օր ժամկետով:
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էդիսոն Ներսիսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել սույն դատավճռի հիման վրա վերջինին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝ դատավճռում պետք է շարադրվեն նաև հետևյալ հարցերի պատասխանները․
- գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
- որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
- վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
- ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
- դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
- ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը։
Անդրադառնալով մեղադրյալ Էդիսոն Ներսիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջինի նկատմամբ որպես խափանման միջոցներ ընտրված վարչական հսկողությունը, գրավը՝ 500.000 ՀՀ դրամի չափով, և բացակայելու արգելքը պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գրավի գումարը պետք է վերադարձնել գրավատուին:
Անդրադառնալով ապացույցների տնօրինման և պահպանման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված՝ 1.55 գրամ, 1.39 գրամ, 1.61 գրամ, 1.54 գրամ, 1.39 գրամ, 0.35 գրամ, 0.31 գրամ, 0.31 գրամ, 0.3 գրամ, 0.31 գրամ, 0.31 գրամ, 0.29 գրամ, 0.3 գրամ, 0.31 գրամ, 0.8 գրամ, 0.73 գրամ, 0.73 գրամ, 0.72 գրամ, 0.74 գրամ, 0.73 գրամ, 0.73 գրամ, 0.74 գրամ և 0.72 գրամ, ընդհանուր՝ 16.91 գրամ հաստատուն չոր քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցների հարցը պետք է թողնել լուծելու թիվ 14817024 քրեական վարույթով, իսկ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի «Այֆոն» տեսակի բջջային հեռախոսը պետք է վերադարձնել վերջինին։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Վարութային ծախսեր են՝
1) տուժողի, փորձագետի, հոգեբանի, վկայի ներկայանալու ճանապարհածախսի, գիշերակացի և օրապահիկի ծախսերի հատուցման գումարները.
2) փորձագետի և թարգմանչի վարձատրության գումարները.
3) պետական միջոցների հաշվին ներգրավված փաստաբանին վճարվելիք գումարները.
4) իրեղեն ապացույցների պահպանման, առաքման և հետազոտման համար ծախսված գումարները.
5) փախուստի մեջ գտնվող մեղադրյալի հայտնաբերման համար իրավասու մարմնի կողմից ծախսված գումարները.
6) փորձաքննություն և փորձարարություն կատարելիս փչացած կամ ոչնչացած իրերի արժեքի և վարույթի ընթացքում կատարված նման այլ ծախսերի հատուցման համար ծախսված գումարները.
7) վարույթի պատշաճ իրականացման համար անհրաժեշտ միջոցառումների համար ծախսված գումարները:
(...)
3. Եթե դատապարտված մեղադրյալը վճարունակ է, ապա սույն հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 2-րդ և 4-7-րդ կետերում թվարկված վարութային ծախսերի հատուցման պարտականությունը դատարանը դնում է նրա վրա։
(...)»:
Անդրադառնալով վարութային ծախսերի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Էդիսոն Ներսիսյանից հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության պետք է բռնագանձել դատաքիմիական և դատաբուսաբանական փորձաքննության թիվ 2149Ք-24 փորձաքննության համար վճարվելիք գումարը` 900.000 (ինը հարյուր հազար) ՀՀ դրամը (հիմք` փորձագետի 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ի թիվ 2149Ք-24 եզրակացությանը կից հաշիվ-ապրանքագիր հանդիսացող հանձնման-ընդունման արձանագրություն):
Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ սույն քրեական վարույթով գույքային հայց, գույք բռնագրավելու անհրաժեշտություն, արգելադրված գույք առկա չեն, ուստի Դատարանն այդ հարցերին չի անդրադառնում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 30-31-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց

Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ նշանակված պատժին հաշվակցել սույն քրեական գործով վերջինի փաստացի անազատության մեջ գտնված ժամանակահատվածը՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ից մինչև 2024 թվականի նոյեմբերի 27-ը և 2024 թվականի նոյեմբերի 29-ից մինչև 2025 թվականի հուլիսի 15-ը, և Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի 4 (չորս) ամիս 12 (տասներկու) օր ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել սույն դատավճռի հիման վրա Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոցներ ընտրված վարչական հսկողությունը, գրավը՝ 500.000 ՀՀ դրամի չափով, և բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գրավի գումարը վերադարձնել գրավատուին:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված՝ 1.55 գրամ, 1.39 գրամ, 1.61 գրամ, 1.54 գրամ, 1.39 գրամ, 0.35 գրամ, 0.31 գրամ, 0.31 գրամ, 0.3 գրամ, 0.31 գրամ, 0.31 գրամ, 0.29 գրամ, 0.3 գրամ, 0.31 գրամ, 0.8 գրամ, 0.73 գրամ, 0.73 գրամ, 0.72 գրամ, 0.74 գրամ, 0.73 գրամ, 0.73 գրամ, 0.74 գրամ և 0.72 գրամ, ընդհանուր՝ 16.91 գրամ հաստատուն չոր քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցների հարցը թողնել լուծելու թիվ 14817024 քրեական վարույթով, իսկ Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանի «Այֆոն» տեսակի բջջային հեռախոսը վերադարձնել վերջինին:
Էդիսոն Գրիգորիի Ներսիսյանից, հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության, որպես վարութային ծախս, բռնագանձել 900.000 (ինը հարյուր հազար) ՀՀ դրամ:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու պահից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ ԷԴ.ՄԿՐՏՉՅԱՆ