ԵԴ1/2174/01/25
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ


«05» օգոստոսի 2025թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)՝

Նախագահությամբ՝ Մ.ԱՐԶՈւՄԱՆՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ Մ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող Ա․ԲԵԳԼԱՐՅԱՆԻ
տուժող Ք․ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
մեղադրյալ Մ․ԽՈւՐՇՈւԴՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մանե Աղասիի Խուրշուդյանի (ծնված՝ 1995 թվականի ապրիլի 26-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատապարտված, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, աշխատում է «Նամբեր ուան ֆարմ» ՍՊ ընկերությունում՝ որպես դեղագետ, խնամքին է վատառողջ հայրը, հաշվառված է Երևան քաղաքի Նորաշեն թաղամասի 21-րդ շենքի 10-րդ բնակարանում) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով, խափանման միջոց է ընտրված բացակայելու արգելքը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի հունվարի 18-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ճանապարհատրանսպորտային հանցագործությունների քննության բաժնի քննիչ Հ․Սահրադյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 60123025 քրեական վարույթը։
2025 թվականի հունիսի 16-ին Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Ա․Բեգլարյանը որոշում է կայացրել թիվ 60123025 քրեական վարույթով Մանե Աղասիի Խուրշուդյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2025 թվականի հունիսի 16-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ճանապարհատրանսպորտային հանցագործությունների քննության բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Մ․Մուրադյանը որոշում է կայացրել թիվ 60123025 քրեական վարույթով մեղադրյալ Մանե Աղասիի Խուրշուդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց բացակայելու արգելքը կիրառելու մասին:
2025 թվականի հունիսի 20-ին Մ․Խուրշուդյանի վերաբերյալ թիվ 60123025 քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան, որին շնորհվել է ԵԴ1/2174/01/25 համարը։
2025 թվականի հունիսի 26-ին թիվ ԵԴ1/2174/01/25 քրեական գործը հանձնվել է դատավոր Մ․Արզումանյանին։
2025 թվականի հունիսի 26-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Մ.Արզումանյանը որոշում է կայացրել թիվ ԵԴ1/2174/01/25 քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու վերաբերյալ։
Դատարանի որոշմամբ թիվ ԵԴ1/2174/01/25 (նախաքննական համարը՝ 60123025) քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «Nissan Teana» մակնիշի, 23RP001 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը, մինչև օրինական ուժի մեջ մտած եզրափակիչ դատավարական ակտով դրա տնօրինման հարցը լուծելը, վերադարձվել է օրինական տիրապետողին՝ Մանե Աղասիի Խուրշուդյանին (ծնված՝ 26․04․1995թ․)։

Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Մանե Աղասիի Խուրշուդյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարման համար, որ նա, իր վարած ավտոմեքենայով խախտել է ճանապարհային երթևեկության կանոնները և կատարել վրաերթ, որը մարդու առողջությանն անզգուշությամբ պատճառել է միջին ծանրության վնաս, որպիսի գործողությունները դրսևորվել են հետևյալում.
Մանե Խուրշուդյանը 2025 թվականի հունվարի 18-ին՝ ժամը 19:05-ի սահմաններում, իրեն պատկանող «Նիսսան» մակնիշի, 23 RP 001 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան մոտ 40 կմ/ժ արագությամբ վարել է Երևան քաղաքի Ֆուչիկի փողոցով՝ Մարգարյան փողոցի կողմից դեպի Կիևյան փողոցի ուղղությամբ, ու հասնելով Ֆուչիկի փողոցի թիվ 13/5 հասցեի դիմացի հատվածին, թույլ է տվել ՀՀ կառավարության 2007 թվականի հունիսի 28-ի թիվ 955-Ն որոշմամբ հաստատված ճանապարհային երթևեկության կանոնների 129-րդ կետի պահանջներին հակասող գործողություններ, այն է՝ հանդիպակաց երթևեկելի ուղեմասով ընթացող ավտոմոբիլի լույսերից շլանալու պահից սկսած, ժամանակին միջոցներ չի ձեռնարկել ավտոմոբիլը մինչև վրաերթի տեղին հասնելը կանգնեցնելու համար, որի արդյունքում վրաերթի է ենթարկել հետիոտն Քաջիկ Մարտիկի Գևորգյանին, դրանով իսկ պայմանավորել տվյալ ճանապարհատրանսպորտային պատահարի առաջացումը` ինքն իրեն զրկելով այն կանխելու տեխնիկական հնարավորությունից, ինչի արդյունքում անզգուշությամբ Քաջիկ Գևորգյանի առողջությանը պատճառել է գլխի գագաթային շրջանի քերծվածքի, աջ ազդրի, աջ արմնկահոդի շրջանների փափուկ հյուսվածքների սալջարդի, գանգուղեղային վնասվածքի, գլխուղեղի ցնցման, գոտկային առաջին ողի կոմպրեսիոն՝ բեկորային կոտրվածքի, գոտկային երկրորդ ողի մարմնի գծային կոտրվածքի, պոչուկի փակ, բազմաբեկոր կոտրվածքի ձևով՝ առողջության տևական քայքայումով առողջության միջին ծանրության վնաս պատճառող մարմնական վնասվածքներ։

Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
- Փորձագետի թիվ 0214/5 եզրակացությունը, որի հետևություններ բաժնի համաձայն՝ Քաջիկ Գևորգյանի մարմնական վնասվածքները ըստ ներկայացված բժշկական փաստաթղթերի տվյալների՝ գլխի գագաթային շրջանի քերծվածքի, աջ ազդրի, աջ արմնկահոդի շրջանների փափուկ հյուսվածքների սալջարդի, գանգուղեղային վնասվածքի, գլխուղեղի ցնցման, գոտկային առաջին ողի կոմպրեսիոն՝ բեկորային կոտրվածքի, գոտկային երկրորդ ողի մարմնի գծային կոտրվածքի, պոչուկի փակ, բազմաբեկոր կոտրվածքի ձևով, պատճառվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետին, որոնք առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս, առողջության տևական քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ գտնվող հետևանքների տևողությունը քսանմեկ օրից ավելի։ Եթե հետագայում ՀՀ ԱՆ ԴԲԳԳԿ ենթարկվի օբյեկտիվ ուսումնասիրության, ի հայտ գան նոր տվյալներ «Հետևություններ» բաժնում կկատարվեն համապատասխան փոփոխություններ:
Փորձագետի թիվ 08732508 եզրակացությունը, որի հետևություններ բաժնի համաձայն․
«1. և 2. Փորձաքննությանը տրամադրված վիճակում «NISSAN TEANA 2.3» մակնիշի, 23RP001 h/h ավտոմոբիլի արգելակային, ղեկային կառավարման համակարգերը, կախոցները գտնվում են աշխատունակ վիճակում:
3. և 4. Առաջադրված պայմաններում «NISSAN TEANA 2.3» մակնիշի, 23RP001 h/h ավտոմոբիլի վարորդը, հանդիպակաց երթևեկելի ուղեմասով ընթացող ավտոմոբիլի լույսերից շլանալու պահից սկսած, ժամանակին միջոցներ չձեռնարկելով ավտոմոբիլը մինչև վրաերթի տեղին հասնելը կանգնեցնելու համար, որի արդյունքում վրաերթի է ենթարկել հետիոտնին, տեխնիկական տեսակետից թույլ է տվել ՃԵԿ-ի 129 կետի պահանջներին հակասող գործողություններ, դրանցով իսկ պայմանավորել տվյալ վրաերթի առաջացումը, ինքն իրեն զրկելով այն կանխելու տեխնիկական հնարավորությունից:
Առաջադրված պայմաններում «NISSAN TEANA 2.3 մակնիշի, 23RP001 հ/հ ավտոմոբիլի վարորդը, հանդիպակաց երթևեկելի ուղեմասով ընթացող ավտոմոբիլի լույսերից շլանալու պահից սկսած, ունեցել է ավտոմոբիլը մինչև վրաերթի տեղին հասնելը կանգնեցնելու տեխնիկական հնարավորություն, այսինքն` վերջինս ունեցել է ՃԵԿ-ի 129 կետի պահանջների կատարմամբ տվյալ վրաերթը կանխելու տեխնիկական հնարավորություն:
Հետիոտնի գործողությունների գնահատման համար ավտոտեխնիկական փորձագետի հատուկ մասնագիտական գիտելիքներ չեն պահանջվում»:
- 2025 թվականի հունվարի 18-ի՝ իրեղեն ապացույց ճանաչելու և սահմանված վայրում պահելու մասին որոշումը, համաձայն որի՝ «Նիսսան Տիանա» մակնիշի, 23 RP 001 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան ճանաչվել է իրեղեն ապացույց և հանձնվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության պահպանությանը՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության ԵՔՎ գնդի պահպանվող հատուկ տարածքում։
- 2025 թվականի հունվարի 18-ին՝ տեսաձայնագրմամբ ճանապարհատրանսպորտային դեպքի վայրը զննելու մասին կազմված արձանագրությունը և սխեման, համաձայն որի՝ վրաերթի դեպքը տեղի է ունեցել 2025 թվականի հունվարի 18-ին՝ ժամը 19:05-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ֆուչիկի փողոցում՝ թիվ 13/5 հասցեի դիմացի ճանապարհահատվածում, որն ասֆալտապատ է, հարթ, ուղիղ, ընդհատվող գծանշումներով բաժանված է երկու ուղղությունների՝ դեպի Աբելյան փողոցի կողմը տանող և դեպի Մարգարյան փողոցի կողմը տանող, որոնց լայնությունները կազմել է համապատասխանաբար՝ 3.2 մ․ և 3.6 մ․: Փողոցի երկու կողմերում առկա են մայթեր՝ 1.4 մ. և 1.6 մ. լայնություններով: Վրաերթ կատարած «Նիսան» մակնիշի, 23RP001 հաշվառման համարանիշի ավտոմնեքենան հետվթարային դիրքով գտնվել է Ֆուչիկ փողոցի՝ Մարգարյան փողոցի կողմից դեպի Աբելյան փողոցի կողմը տանող ուղղությունում, աջակողմյան առջևի և հետևի եզրերը նույն կողմի ճամփեզրից գտնվել են համապատասխանաբար` 1.3 մ. և 1.2 մ. հեռավորությունների վրա, իսկ հետնամասից մինչև Ֆուչիկ փողոցի 2-րդ նրբանցքի եզրն ընկած տարածությունը կազմել է 17.3 մ.:
- Տուժող Քաջիկ Գևորգյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2025 թվականի հունվարի 18-ին՝ երեկոյան ժամը 19։05-ի սահմաններում: Տունդարձի ճանապարհին փողոցն անցնելիս սովորականի պես աջ և ձախ հայացք է նետել, տրանսպորտային միջոցի առկայություն, շարժ չի նկատել, փորձել է փողոցն անցնել: Այդ վայրում հետիոտնային անցման գծանշում չի եղել, և ինքը միշտ այդտեղով է անցել: Մոտ 70-100 մետր ապահովում է տեսադաշտն այդ հատվածից աջ ու ձախ նայելիս։ Անցնելիս իրեն հարվածել են, դրանից հետո Մանեի ձայնն է լսել, լաց էր լինում, ասում էր՝ «վայ, էս ինչ եղավ», հետո Մանեի նախաձեռնությամբ կանչվել է շտապօգնության խումբ, հասցրել են հիվանդանոց, մեկ էլ հաջորդ օրն է տեսել Մանեին։ Քանի որ կինը բուժաշխատող է, հիվանդանոցում երկար չի մնացել, կինը տանն է իրեն սիստեմաներ միացրել, քանի որ անշարժ դիրքով պետք է մի քանի օր պառկեր։ Մինչ իրենց շենք հասնելը մոտ 40 մետր էր մնացել, փորձել է անցնել իրենց շենքի կողմի մայթը, մինչ այդ չի անցել մյուս մայթ, քանի որ իր ճանապարհը չի եղել, այդ պահին աջ և ձախ հայացք է նետել, տրանսպորտային միջոց չի եղել, անցել է և վերջին պահին հարված է եղել։ Ձայնային ազդանշան, արգելակման ձայն չի լսել։ Աջ կողմից է հարված ստացել, մինչ փողոցն անցելը մեքենան չի նկատել ինքը։ Լուսավորությունը երեկոյան ժամը 20։00-ին են միացնում, գետինը չոր էր, ձյուն չկար։ Հիվանդանոցի ծախսերը հոգացել են իր տղան, փեսան, իսկ Մանեն հետաքրքրվել է, թե ինչով կարող է օգնել, ինքն ասել է, որ կարևորն ինքը ողջ է։
- Մեղադրյալ Մանե Աղասիի Խուրշուդյանը հայտարարեց, որ իրեն մեղավոր է ճանաչում, զղջում է կատարվածի համար և օգտվելով իր սահմանադրական իրավունքից, դատարանում ցուցմունք տալու ցանկություն չհայտնեց:
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հրապարակվեց Մանե Խուրշուդյանի նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց․
2025 թվականի ապրիլի 25-ին որպես վկա հարցաքննվելիս Մանե Խուրշուդյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ունի «B» կարգի վարորդական վկայական, վարել է «Նիսան» մակնիշի, 21 RP 001 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան։ 2025 թվականի հունվարի 18-ին` ժամը 19:05-ի սահմաններում, վերը նշված ավտոմեքենան վարել է Երևան քաղաքի Ֆուչիկի փողոցով` Մարգարյան փողոցի կողմից Կիևյան փողոցի ուղղությամբ, շուրջ 40 կմ/ժ արագությամբ, ճանապարհի աջ եզրից 0,5 մետր հեռավորությամբ: Հասնելով Երևան քաղաքի Ֆուչիկի փողոցի թիվ 13/5 հասցեի դիմացի հատվածին՝ հանդիպակաց ուղեմասից երթևեկող տրանսպորտային միջոցի լույսերը ընկել են իր աչքերին, մոտ 3 վայրկյան շեղել է ուշադրությունը երթևեկությունից, իսկ երբ դիմացն է նայել, իր ավտոմեքենայի առջևի մեջտեղի հատվածում նկատել է տղամարդ հետիոտնի: Ինքն անմիջապես դիմել է արգելակման, սակայն իր ավտոմեքենայի առաջնամասով վրաերթի է ենթարկել հետիոտնին: Ինքնուրույն իջել է ավտոմեքենայից և ավտոմեքենայի առաջնամասում նկատել է գետնին պառկած հետիոտնի: Անմիջապես օգնություն է ցուցաբերել և զանգահարել է 102 և 103 հեռախոսահամարներին, տեղեկացրել է վրաերթի մասին: Դեպքի վայր ժամանած շտապօգնության կարգախումբը տուժածին տեղափոխել է «Արմենիա» հանրապետական բժշկական կենտրոն, իսկ ինքը մնացել է դեպքի վայրում և քննիչի հետ մասնակցել քննչական գործողութուներին: Տեղի ունեցած ճանապարհատրանսպորտային պատահարում մեղավորություն չունի: Հետիոտնին մինչ վրաերթը չի նկատել, քայլի տեմպ չի կարող ասել և չի կարող ասել, թե իր երթևեկության նկատմամբ հետիոտն որ կողմից է քայլել։ Նրան նկատել է վրաերթի պահին, ով գտնվել է իր ավտոմեքենայի առջևի հատվածում, մեջքով իր ավտոմեքենային։ Հանդիպակաց ուղեմասով երթևեկող տրանսպորտային միջոցը իր երթևեկությանը խոչընդոտ չի հանդիսացել, իսկ վերը նշված տրանսպորտային միջոցից մակնիշ և հաշվառման համարանիշ չի տեսել։ Ավտովթարի պահին եղանակը պարզ է եղել, ասֆալտը՝ հարթ և չոր, մինչ դեպքն ավտոմեքենան գտնվել է տեխնիկապես սարքին վիճակում, ինքը եղել է սթափ, դեպքին ականատեսների չի ճանաչում։
2025 թվականի հունիսի 16-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս Մանե Խուրշուդյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ունի վարորդական իրավունքի «B» կարգի վկայական: 2025 թվականի հունվարի 18-ին՝ ժամը 19:05-ի սահմաններում, իր անձնական օգտագործման «Նիսան Տիանա» մակնիշի, 23 RP 001 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վարել է Երևան քաղաքի Ֆուչիկի փողոցով՝ Մարգարյան փողոցի կողմից դեպի Կիևյան փողոցի ուղղությամբ, շուրջ 40 կմ/ժամ արագությամբ, ճանապարհի աջ եզրից մոտ 0,5 մետր հեռավորությամբ, մոտակա լույսերը միացված վիճակում: Հասնելով Երևան քաղաքի Ֆուչիկ փողոցի թիվ 13/5 հասցեի դիմացի ճանապարհահատվածին՝ հանդիպակաց ուղեմասից երթևեկող տրանսպորտային միջոցի լույսերն ընկել են իր աչքերին, մոտ 3 վայրկյան շեղել է ուշադրությունը երթևեկությունից ու երբ դիմացն է նայել, իր ավտոմեքենայի առջևի կենտրոնական հատվածում նկատել է տղամարդ մի հետիոտնի: Ինքն անմիջապես դիմել է արգելակման, սակայն ուշ է եղել և ավտոմեքենայի առջևի կենտրոնական մասով վրաերթի է ենթարկել հետիոտնին: Դուրս գալով սրահից, տեսել է ավտոմեքենայի առջևում, ասֆալտին ընկած հետիոտն տղամարդուն, սկսել է նրան օգնություն ցույց տալ, զանգահարել է ոստիկանություն, շտապօգնություն և րոպեներ անց դեպքի վայր ժամանած շտապօգնության ավտոմեքենան տուժածին տեղափոխել է «Արմենիա» հանրապետական բժշկական կենտրոն, իսկ ինքը մնացել է դեպքի վայրում, մինչև ժամանել են նաև իրավապահ և քննչական մարմինների աշխատակիցները, իր ներկայությամբ կատարել գործողություններ, ստուգել են իր սթափությունը, գտնվել է սթափ վիճակում, այնուհետև վրաերթ կատարած «Նիսան Տիանա» մակնիշի ավտոմեքենան տեղափոխել են հատուկ պահպանվող տարածք: Հետիոտնին մինչ վրաերթը չի տեսել, այդ իսկ պատճառով նրա տեմպի, անցման ուղղության և նրա այլ գործողությունների վերաբերյալ ոչինչ չի կարողացել հայտնել, քանի որ վրաերթի նախորդող պահին մոտ 3 վայրկյան կուրացել է հանդիպակաց ուղեմասով ընթացող ավտոմեքենայի լույսերից: Նրան նկատել է վրաերթի պահին, ով գտնվել է իր ավտոմեքենայի ընթացագոտում, թիկունքով դեպի իր ավտոմեքենան: Վերոգրյալ վրաերթի առաջացման մեջ ընդունել է իր մեղավորությունը, քանի որ խախտել է ճանապարհային երթևեկության կանոնները, հանդիպակաց ուղեմասով ընթացող ավտոմեքենայի լույսերից կուրանալու պահից սկսած, ժամանակին չի արգելակել, որի հետևանքով վրաերթի է ենթարկել հետիոտն Քաջիկ Գևորգյանին և նրան անզգուշությամբ պատճառել է միջին ծանրության մարմնական վնասվածք: Զղջացել է կատարածի համար, շատ է ցավել, խնդրել է օրենքի սահմաններում իր նկատմամբ մեղմ վերաբերվել:

Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցները.
- ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանի ձև 8 տեղեկանքը, համաձայն որի՝ Մանե Աղասիի Խուրշուդյանը նախկինում դատապարտված չի եղել,
- «Նամբեր ուան ֆարմ» ՍՊ ընկերության տնօրեին կողմից Մանե Խուրշուդյանին տրված տեղեկանք-բնութագիր, համաձայն որի՝ «Մանե Աղասիի Խուրշուդյանը «ՆԱՄԲԵՐ ՈՒԱՆ ՖԱՐՄ» ՍՊԸ-ում աշխատանքի է ընդունված 05.02.2025թ.-ից որպես Դեղագետ։ Աշխատանքային գրաֆիկը ամենօրյա՝ 9։00-17։00-ը։ Մ.Խուրշուդյանը աչքի է ընկնում հեևյալ հատկանիշներով․
Աշխատակցի աշխատանքային բնութագիրը․
Մանե Խուրշուդյանը աշխատանքի նկատմամբ դրսևորում է բարձր պատասխանատվություն և պրոֆեսիոնալ մոտեցում։ Իր պարտականությունները կատարում է բարեխղճորեն, հետևողականությամբ և մասնագիտական նվիրվածությամբ: Ցուցաբերում է թիմային աշխատանքային հմտություններ, արագ կողմնորոշվելու և բարդ իրավիճակներում ճիշտ լուծումներ գտնելու ունակություն։ Նա հարգված է իր գործընկերների կողմից, պահպանում է կարգապահություն և դրական մթնոլորտ աշխատանքային միջավայրում։ Աշխատանքային ընթացքում կարգապահական խախտումներ չեն արձանագրվել»:
- ՀՀ ՊՆ հանրապետական զինվորական կոմիսարիատի Երևանի թիվ 1 զինվորական կոմիսարիատի զորահավաքային բաժնի պետի և զինվորական կոմիսարի կողմից Ա․Խուրշուդյանին 2025 թվականի հունիսի 6-ին տրված տրված տեղեկանք, համաձայն որի՝ 1959 թվականին ծնված Աղասի Սաշայի Խուրշուդյանը 1994 թվականին թիվ 35333 զորամասի կազմում մասնակցել է վարժական հավաքների 105 օր։
- ՀՀ ՊՆ հանրապետական զինվորական կոմիսարիատի Երևանի թիվ 1 զինվորական կոմիսարիատի զորահավաքային բաժնի պետի և զինվորական կոմիսարի կողմից Ա․Խուրշուդյանին 2025 թվականի հունիսի 6-ին տրված տրված տեղեկանք, համաձայն որի՝ 1959 թվականին ծնված Աղասի Սաշայի Խուրշուդյանը կամավորական հիմունքներով ներգրավվել է զորահավաքային միջոցառումների։
- Բժշկասոցիալական փորձաքննական թիվ 1525744 որոշման պատճենը, համաձայն որի՝ Աղասի Սաշայի Խուրշուդյանը հանդիսանում է 3-րդ կարգի հաշմանդամություն ունեցող անձ։
- մեղսագրվող հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում Մանե Աղասիի Խուրշուդյանի ստացած եկամուտների վերաբերյալ ՀՀ պետական եկամուտների կոմիտեից ստացված գրությունը:

Դատարանի փաստական վերլուծությունները և Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները ստուգելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը գտնում է, որ առկա է փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների բավարար համակցություն, որը թույլ է տալիս հաստատված համարելու Մանե Խուրշուդյանին ներկայացված մեղադրանքի փաստական հանգամանքները՝ բացառելով դրանց ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած։
Հիմնական և լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները ստուգելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը հաստատված է համարում նաև սույն քրեական գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող հետևյալ փաստական հանգամանքները.
- Մանե Խուրշուդյանի կողմից 2025 թվականի հունվարի 18-ին՝ ժամը 19:05-ի սահմաններում, իրեն պատկանող «Նիսսան» մակնիշի, 23 RP 001 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան Երևան քաղաքի Ֆուչիկի փողոցով՝ Մարգարյան փողոցի կողմից դեպի Կիևյան փողոցի ուղղությամբ մոտ 40 կմ/ժ արագությամբ վարելը, Ֆուչիկի փողոցի թիվ 13/5 հասցեի դիմացի հատվածին հասնելով ՀՀ կառավարության 2007 թվականի հունիսի 28-ի թիվ 955-Ն որոշմամբ հաստատված ճանապարհային երթևեկության կանոնների 129-րդ կետի պահանջներին հակասող գործողություններ թույլ տալը, այն է՝ հանդիպակաց երթևեկելի ուղեմասով ընթացող ավտոմոբիլի լույսերից շլանալու պահից սկսած, ավտոմոբիլը մինչև վրաերթի տեղին հասնելը կանգնեցնելու համար ժամանակին միջոցներ չձեռնարկելը և հետիոտն Քաջիկ Մարտիկի Գևորգյանին վրաերթի ենթարկելը, դրանով իսկ տվյալ ճանապարհատրանսպորտային պատահարի առաջացումը պայմանավորելը` ինքն իրեն զրկելով այն կանխելու տեխնիկական հնարավորությունից,
- կատարված արարքի արդյունքում անզգուշությամբ Քաջիկ Գևորգյանի առողջությանը գլխի գագաթային շրջանի քերծվածքի, աջ ազդրի, աջ արմնկահոդի շրջանների փափուկ հյուսվածքների սալջարդի, գանգուղեղային վնասվածքի, գլխուղեղի ցնցման, գոտկային առաջին ողի կոմպրեսիոն՝ բեկորային կոտրվածքի, գոտկային երկրորդ ողի մարմնի գծային կոտրվածքի, պոչուկի փակ, բազմաբեկոր կոտրվածքի ձևով՝ առողջության տևական քայքայումով առողջության միջին ծանրության վնաս պատճառող մարմնական վնասվածքներ պատճառելը,
- ներկայացված մեղադրանքում Մանե Խուրշուդյանի կողմից իրեն մեղավոր ճանաչելը և զղջալը,
- նախկինում դատապարտված չլինելը,
- դրականորեն բնութագրվելը,
- խնամքին հաշմանդամություն ունեցող հոր գտնվելը,
- մեղսագրվող հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում Մանե Աղասիի Խուրշուդյանի ստացած եկամուտների վերաբերյալ տվյալները։

Դատարանի իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և որոշումները.
Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքների և 2025 թվականի հուլիսի 9-ին կայացված մեղադրական վերդիկտի հիման վրա Դատարանը գտնում է, որ ապացուցված է մեղադրյալ Մանե Աղասիի Խուրշուդյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը, մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ, ինչպես նաև գտնում է, որ մեղադրյալ Մ․Խուրշուդյանի արարքի նկատմամբ պետք է կիրառվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասը։
Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքների հիման վրա Դատարանը գտնում է, որ Մ․Խուրշուդյանի անձը բնութագրող հանգամանք է նախկինում դատապարտված չլինելը։
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, գտնում է, որ Մանե Խուրշուդյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ պետք է դիտարկել ներկայացված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչելը և զղջալը (Դատարանի նման մոտեցումը համահունչ է Սերոբ Սարգսյանի գործով 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշման 27-րդ կետում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշմանը), խնամքին հաշմանդամություն ունեցող հոր գտնվելը։
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Մանե Խուրշուդյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանգամանքներ առկա չեն:
Դատարանը գտնում է, որ կատարած հանցանքի համար մեղադրյալ Մանե Աղասիի Խուրշուդյանը ենթակա է պատժի։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակներն են՝ վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին, 4-րդ և 5-րդ մասերի համաձայն՝ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելը՝ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելը, իսկ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելը՝ կատարված հանցանքի բնույթի հետ կապված որոշակի գործունեությամբ զբաղվելն արգելելն է: Որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելը որպես լրացուցիչ պատիժ սահմանվում է ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների համար՝ 1-3 տարի, իսկ ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների համար՝ 1-5 տարի ժամկետով: Որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելը որպես լրացուցիչ պատիժ կարող է նշանակվել այն դեպքում, երբ դատարանը, ելնելով հանցավորի պաշտոնավարության կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու ժամանակ նրա կատարած հանցանքի բնույթից, հնարավոր չի համարում անձի կողմից հետագա ժամանակահատվածում որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելը կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ: Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ավտոմեքենա կամ մեխանիկական այլ տրանսպորտային միջոց վարող անձի կողմից ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովմանն ուղղված պահանջ կամ ճանապարհային երթևեկության կամ տրանսպորտային միջոցների շահագործման անվտանգությունն ապահովող կանոն խախտելը, որը մարդու առողջությանն անզգուշությամբ պատճառել է ծանր կամ միջին ծանրության վնաս՝
պատժվում է տուգանքով՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով` երկուսից հինգ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:
(…)»:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) [Ն]շանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին:
(…):
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա:
Արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշմամբ՝ «(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…)
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը:
(…)»:
Դատարանի համոզմամբ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար՝ կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Վերը մեջբերված իրավական նորմերի և դիրքորոշումների լույսի ներքո մեղադրյալ Մանե Աղասիի Խուրշուդյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում նրա կողմից կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես՝ այն, որ նա անզգուշությամբ կատարել է միջին ծանրության հանցագործություն, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, հանցանքը կատարելուց հետո մեղադրյալի դրսևորած վարքագիծը, անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը։ Նման պայմաններում Դատարանն արձանագրում է, որ տուգանք պատժատեսակի նվազագույն չափի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նվազագույն աշխատավարձի տասնապատիկի նշանակման միջոցով հնարավոր է հասնել պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
Հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 5-րդ մասը և հաշվի առնելով մեղսագրվող հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում մեղադրյալ Մանե Խուրշուդյանի եկամտի վերաբերյալ տվյալները (հիմք՝ ՀՀ պետական եկամուտների կոմիտեից ստացված գրությունը)՝ Դատարանը գտնում է, որ տուգանքի չափը պետք է հաշվարկվի հանցանքը կատարելու պահին (2025 թվականի հունվարի 18) սահմանված նվազագույն աշխատավարձի, այն է՝ 75.000 (յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով (տե՛ս «Նվազագույն ամսական աշխատավարձի մասին» ՀՀ օրենքի 1-ին հոդվածը)։ Վերոգրյալի համատեքստում Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի տասնապատիկի՝ 750․000 (յոթ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով։
Տվյալ դեպքում սահմանված պատիժը համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին և բավարար է պատժի նպատակների նվաճման տեսանկյունից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն՝ եթե դատապարտվողն ի վիճակի չէ անհապաղ և ամբողջությամբ վճարելու նշանակված տուգանքը, ապա դատարանը նրա համար վճարման ժամկետ է սահմանում՝ առավելագույնը 1 տարի, կամ թույլատրում է տուգանքը մաս առ մաս վճարել նույն ժամկետում (…)։
Միաժամանակ, Դատարանը, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալ Մ․Խուրշուդյանը հայտարարեց, որ ինքն անհապաղ ի վիճակի չէ ամբողջությամբ վճարել տուգանքը, այլ կարող է այն վճարել մաս-մաս՝ տասներկու ամսվա ընթացքում, և հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի իրավակարգավորումները, գտնում է, որ մեղադրյալին պետք է հնարավորություն տալ նշանակված 750․000 (յոթ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափի տուգանքը վճարել մաս առ մաս՝ 12 (տասներկու) ամսվա ընթացքում՝ ըստ նրա և ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման կողմից սահմանված տուգանքի վճարման ժամանակացույցի։
Անդրադառնալով որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու ձևով լրացուցիչ պատժատեսակի նշանակման հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայում լրացուցիչ պատժատեսակ նախատեսված չէ, հետևաբար՝ դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հիմնավորի լրացուցիչ այս կամ այն պատժատեսակը կիրառելու անհրաժեշտությունը։
Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայում լրացուցիչ պատժատեսակ նախատեսված չէ, օրենսդիրը սահմանել է այն ուղենիշերը, որոնք պետք է կիրառվեն լրացուցիչ պատիժ նշանակելիս, մասնավորապես՝ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելը՝ որպես լրացուցիչ պատիժ կարող է նշանակվել այն դեպքում, երբ դատարանը, ելնելով հանցավորի որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու ժամանակ նրա կատարած հանցանքի բնույթից, հնարավոր չի համարում անձի կողմից հետագա ժամանակահատվածում որոշակի գործունեությամբ զբաղվելը:
Վերոգրյալի հիման վրա թեև Դատարանը փաստում է, որ թեպետ Մ.Խուրշուդյանի կողմից կատարած հանցանքն իր բնույթով կապված է որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու, այն է՝ տրանսպորտային միջոցներ վարելու հետ, սակայն միաժամանակ գտնում է, որ կատարված հանցագործության բնույթը և հանրային վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, հանցանքը կատարելուց հետո մեղադրյալի դրսևորած վարքագիծը, մեղադրյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և անձը բնութագրող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը թույլ են տալիս գալու հիմնավոր եզրահանգման, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրագործմանը հնարավոր է հասնել Մ.Խուրշուդյանի նկատմամբ առանց լրացուցիչ պատիժ նշանակելու:
Անդրադառնալով մեղադրյալ Մ․Խուրշուդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջինի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված բացակայելու արգելքը պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անդրադառնալով ապացույցների տնօրինման և պահպանման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված «Nissan Teana» մակնիշի, 23RP001 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը պետք է թողնել օրինական տիրապետողի տնօրինմանը:
Անդրադառնալով վարութային հարցերին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Վարութային ծախսեր են՝
(...)
2) փորձագետի և թարգմանչի վարձատրության գումարները.
(...)
2. Հանրային մեղադրանքով վարութային ծախսերը վճարվում են պետական միջոցների հաշվին, եթե սույն օրենսգրքով այլ կարգ սահմանված չէ: Մասնավոր մեղադրանքով վարութային ծախսերի բաշխման կարգը որոշում է դատարանը:
3. Եթե դատապարտված մեղադրյալը վճարունակ է, ապա սույն հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 2-րդ և 4-7-րդ կետերում թվարկված վարութային ծախսերի հատուցման պարտականությունը դատարանը դնում է նրա վրա:
(...)»։
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ սույն վարույթով կատարվել է դատաավտոտեխնիկական փորձաքննություն, որի պայմանագրի կամ դրա մի մասի կատարման արդյունքների հանձնման-ընդունման թիվ 911 արձանագրության համաձայն՝ վճարման ենթակա ընդհանուր գումարը կազմել է 108.000 (հարյուր ութ հազար) ՀՀ դրամ, իսկ ՀՀ ԱՆ «Դատաբժշկական գիտագործնական կենտրոն» ՊՈԱԿ-ի թիվ 15/1-065, 09․02․2023թ․ շրջաբերականի պատճենի համաձայն՝ կենդանի անձի դատաբժշկական փորձաքննության արժեքը կազմում է 3․000 (երեք հազար) ՀՀ դրամ: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ դատապարտված մեղադրյալ Մ․Խուրշուդյանի անվճարունակ լինելու վերաբերյալ փաստական տվյալներ առկա չեն, Դատարանը վարութային ծախսերի հատուցման պարտականությունը դնում է դատապարտված մեղադրյալ Մ․Խուրշուդյանի վրա։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 30-31-րդ, 100-րդ, 167-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց

Մանե Աղասիի Խուրշուդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի տասնապատիկի՝ 750․000 (յոթ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Թույլատրել Մանե Աղասիի Խուրշուդյանին դատավճռով նշանակված 750․000 (յոթ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով տուգանքը վճարել մաս առ մաս՝ 12 (տասներկու) ամսվա ընթացքում՝ ըստ նրա և ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման կողմից սահմանված տուգանքի վճարման ժամանակացույցի:
Մանե Աղասիի Խուրշուդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «Nissan Teana» մակնիշի, 23RP001 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը թողնել օրինական տիրապետողի տնօրինմանը:
Մեղադրյալ Մանե Աղասիի Խուրշուդյանից հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության բռնագանձել 111.000 (հարյուր տասնմեկ հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես քրեական վարույթով կատարված վարութային ծախսեր:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ԱՐԶՈւՄԱՆՅԱՆ