ԵԴ1/2118/01/25
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

2026 թվականի փետրվարի 12-ին Երևան քաղաքում

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական
դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)` հետևյալ կազմով

Նախագահությամբ դատավոր՝ Տիգրան Ոսկանյանի
Քարտուղարությամբ՝ Սյուզաննա Բադալյանի

Մասնակցությամբ
Մեղադրող՝ Վահե Սամսոնյանի
Պաշտպան՝ Մնացական Մարուքյանի
Մեղադրյալ` Արսեն Ահարոնյանի

Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի (ծնված 04.02.1988 թվականին՝ Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնալուծված, թերի բարձրագույն կրթությամբ, դատվածություն չունեցող, չի աշխատում, հաշվառված և փաստացի բնակվող՝ ք.Երևան, Փափազյան փողոց, 22/3 շենք, 6 բնակարան հասցեում)՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով,
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի հունվարի 30-ին, ժամը՝ 16:35-ին՝ հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով ձերբակալվել է Արսեն Լևոնի Ահարոնյանը (հատոր 1-ին, գ.թ. 2-4):
2025 թվականի հունվարի 30-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 16118325 քրեական վարույթը (հատոր 1-ին, գ.թ. 13-14):
2025 թվականի հունվարի 30-ին, ժամը՝ 21:50-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Դանիելյանի որոշմամբ՝ հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով ձերբակալվել է Արսեն Լևոնի Ահարոնյանը (հատոր 1-ին, գ.թ. 17-18):
2025 թվականի փետրվարի 01-ին՝ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Ոսկանյանի որոշմամբ՝ թիվ 16118325 քրեական վարույթով Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում (հատոր 1-ին, գ.թ. 79-80):
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 01.02.2025 թվականի թիվ ԵԴ1/0137/06/24 որոշմամբ՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Դանիելյանի միջնորդությունն ամբողջությամբ բավարարվել է, թիվ 16118325 քրեական վարույթով Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով 30.01.2025 թվականից (հատոր 1-ին, գ.թ. 102-113):
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 28.03.2025 թվականի թիվ ԵԴ1/0137/06/24 որոշմամբ՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Իսկանդարյանի միջնորդությունն ամբողջությամբ բավարարվել է, թիվ 16118325 քրեական վարույթով Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 2 (երկու) ամիս ժամկետով՝ մինչև 30.05.2025 թվականը (հատոր 2-րդ, գ.թ. 109-121):
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 29.05.2025 թվականի թիվ ԵԴ1/0137/06/24 որոշմամբ՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Իսկանդարյանի միջնորդությունն ամբողջությամբ բավարարվել է, թիվ 16118325 քրեական վարույթով Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 40 (քառասուն) օր ժամկետով՝ մինչև 09.07.2025 թվականը (հատոր 3-րդ, գ.թ. 25-47):
2025 թվականի հունիսի 09-ին՝ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Վ.Սամսոնյանի որոշմամբ՝ թիվ 16118325 քրեական վարույթով Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է նոր հանրային քրեական հետապնդում (հատոր 3-րդ, գ.թ. 104-105):
2025 թվականի հունիսի 09-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Իսկանդարյանի որոշմամբ՝ թիվ 16118325 քրեական վարույթից մաս է անջատվել, անջատված մասին շնորհվել է թիվ 16180025 համարը (հատոր 3-րդ, գ.թ. 118-131):
Թիվ 16118325 քրեական վարույթի նյութերն ըստ մեղադրանքի Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 2025 թվականի հունիսի 13-ի գրությամբ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազությունից ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, մուտքագրվել է 16.06.2025 թվականին և նույն օրն էլ համակարգչային ծրագրի միջոցով իրականացվող գործերի բաշխմամբ, գործը մակագրվել է դատավոր Տիգրան Ոսկանյանին:
Քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/2118/01/25 համարը:
Քրեական գործը դատավորին հանձնվել է 2025 թվականի հունիսի 17-ին։
2025 թվականի հունիսի 18-ին որոշում է կայացվել Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով թիվ ԵԴ1/2118/01/25 քրեական գործը վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումների նշանակելու մասին:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 30.06.2025 թվականի թիվ ԵԴ1/2118/01/25 որոշմամբ՝ մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը փոխվել է: Մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանքը՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով, գրավը և բացակայելու արգելքը: Տնային կալանքի կրման վայր է սահմանվել ք.Երևան, Փափազյան փողոց, 22/3 շենք, 6 բնակարան հասցեն: Տնային կալանքի ժամկետի ողջ ընթացքում արգելվել է մեղադրյալին շփում ունենալ, իր բնակության վայրում հյուրընկալել այլ անձանց, նրանց հետ ունենալ նամակագրություն, հեռախոսային խոսակցություններ, օգտվել հաղորդակցության այլ ձևերից այդ թվում՝ փոստային առաքանուց (բացառությամբ պետական և/կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններից, դատարանից ստացվող փոստային առաքանիների)։ Նշված սահմանափակումները չեն վերաբերում մեղադրյալի մերձավոր ազգականներին, ինչպես նաև շտապ բժշկական օգնություն, իրավապահ մարմիններ կամ արտակարգ իրավիճակներում փրկարար ծառայություն կանչելու, ինչպես նաև վերահսկողություն իրականացնող մարմնի հետ կապ հաստատելու դեպքերի վրա, իսկ այդպիսիք լինելու դեպքում այդ մասին անհապաղ տեղեկացնել վերահսկողություն իրականացնող մարմնին: Տնային կալանքի սկիզբը որոշվել է հաշվել Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ էլեկտրոնային հսկողության միջոցների կիրառման պահից։ Գրավի առարկա է ընդունվել 97.1 քմ. մակերեսով, թիվ 01-003-0123-0414-001-007 կադաստրային ծածկագրով, ք.Երևան, Արաբկիր, Ա.Երզնկյան փողոց, 2 շենք, 7 բնակարանը: Մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանին անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից:
2025 թվականի հուլիսի 01-ին, ժամը՝ 16:20-ից մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ սահմանվել է համապատասխան էլեկտրոնային հսկողություն:
2025 թվականի հուլիսի 02-ին՝ 97.1 քմ. մակերեսով, թիվ 01-003-0123-0414-001-007 կադաստրային ծածկագրով, ք.Երևան, Արաբկիր, Ա.Երզնկյան փողոց, 2 շենք, 7 բնակարանը գրավադրվել է:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 25.07.2025 թվականի թիվ ԵԴ1/2118/01/25 որոշմամբ՝ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Վ.Սամսոնյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժվել է, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի հունիսի 30-ի թիվ ԵԴ1/2118/01/25 որոշումը թողնվել է անփոփոխ:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 30.09.2025 թվականի թիվ ԵԴ1/2118/01/25 որոշմամբ՝ մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքը երկարաձգվել է 3 (երեք) ամիս ժամկետով՝ մինչև 2026 թվականի հունվարի 01-ը: Նույն ժամկետով պահպանվել է առկա սահմանափակումները:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 30.12.2025 թվականի թիվ ԵԴ1/2118/01/25 որոշմամբ՝ մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքը երկարաձգվել է 3 (երեք) ամիս ժամկետով՝ մինչև 2026 թվականի ապրիլի 01-ը: Տնային կալանքի կիրառմամբ առկա մյուս սահմանափակումները վերացվել է:
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ նա խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործուն/ նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի ու ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի ու դրանց պրեկուրսորների շրջանառության կանոնները սահմանելու մասին» թիվ 270-Ն որոշման պահանջները` շահադիտական դրդումներով, չպարզված օրն ու ժամին, չպարզված անձից և հանգամանքներում ձեռք է բերել ՀՀ Կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված, ընդհանուրը զգալի չափերով՝ 2.96 գրամ քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, այնուհետև, դրանց իրացման արդյունքում շահույթ ստանալու նպատակով, 2025 թվականի հունվարի 30-ին՝ ժամը 16:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի, Րաֆֆու և Սվաճյան փողոցների միջնամասում գտնվող «Սուրբ Երրորդություն» եկեղեցու և «Հովհաննես Շիրազի» հուշարձանի մոտակայքում առկա հողածածկույթի մեջ, միմյանցից շուրջ 50 (հիսուն) մետր հեռավորության վրա՝ 2 (երկու) տարբեր վայրերում, տեղադրել է կպչուն ժապավենով և «Զիպ» փականով պոլիէթիլենային տոպրակում փաթեթավորված վիճակում «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, յուրաքանչյուր վայրում 1 (մեկ) փաթեթ, ապա լուսանկարել դրանցից 1-ը՝ արձանագրելով փաթեթի գտնվելու վայրը, որից անմիջապես հետո ձերբակալվել և տեղափոխվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԵՔՎ, որտեղ նրա անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է ևս 3 (երեք) կպչուն ժապավենով և «Զիպ» փականով պոլիէթիլենային տոպրակներով փաթեթավորված վիճակում «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց:
3.Դատաքննությամբ հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանը հիմնական դատալսումների ժամանակ ցուցմունք տվեց այն մասին, որ, հունվարի 30-ին հերթական օրը սկսվել է թմրամիջոց գնելով: Ինքն ամեն օր գնում է թմրամիջոց՝ օգտագործելու նպատակով: Հերթական օրը, հունվարի 30-ին պետք է գնար Ծաղկաձոր՝ մնալու նպատակով, իր ընկերներն արդեն գտնվում էին այնտեղ, ժամը հստակ չի հիշում, տելեգրամի միջոցով գնել է թմրամիջոցը, գնացել է այն վերցնելու: Ավտոմեքենայով գնացել է Սվաճյան փողոց, իջել է ավտոմեքենայից, նայել է կողքերը, հարցաքննված վկային տեսել է, ով նստած է եղել նստարանին, մի քանի րոպե սպասել է, որ գնան, տեսել է, որ չեն գնում, որոշել է իր թմրամիջոցը վերցնի և գնա: Մոտեցել է վկայից բավականին տարածության մեջ գտնվող վայրը, չնայած վկան իրեն կարող էր տեսել, ինքն էլ վկային է տեսել, վերցրել է իր թմրամիջոցը, զգացել է, որ վկան տեղից վեր է կացել քայլելիս է եղել դեպի իր կողմ, ինքը գնացել է մի քանի մետր ուրիշ կողմ, կռացել է, իր մոտի դանակն հանել է և մաքրել: Եղել է դեպքեր, որ իրեն էլի թմրանյութ վերցնելուց բռնել են պարեկները, ինքը այդ ժամանակ իր թմրամիջոցը դրած է եղել գրպանի մեջ, որպիսի այդ նույն պրոցեսի միջով չանցնի, որոշել է իր թմրամիջոցը դնել ոչ թե գրպանում, այլ ուրիշ տեղ: Վկան մոտեցել է իրեն, այդ ժամանակ ինքը դանակն էր մաքրում, իրեն հարցրել է, թե ինչ է անում այդտեղ, հայտնել է, որ եկել է իր թմրամիջոցը վերցնի, հանել է, ցույց է տվել թմրամիջոցը, իրեն հայտնել է վկան, որ դնի այն նույն վայրում, որտեղից հանել է և գնացել են բաժին: Բաժնում նույն հարցադրումներն են եղել 5-6 օպերի ներկայությամբ: Դրանից հետո տարել են իրեն բաժնի պետի մոտ, իսկ մինչ այդ բացել է իր տելեգրամյան ալիքը, ցույց է տվել տելեգրամը օպերներին՝ Արամայիսին, Դավիթին, Հայկին, Գոռին, նրանք բոլորը նայել են իր տելեգրամը, տելեգրամում եղել են բազմաթիվ թմրամիջոց գնելու համար նախատեսված ալիքներ, եղել է նաև փոխանակման ալիքները, որոնց գումար է փոխանցել, հայտնել, որ փոխանցի այս կամ այն թմրամիջոց ձեռք բերելու համար նախատեսված ալիքներին՝ դաշ կամ բիթքոյինի ձևով: Իրենց պետը կանչել է իրեն, հայտնել է, որ մոտից հայտնաբերված չափը նորմալ չափ է, բայց 2-ից ավել փաթեթները պետք է դիտարկեն, որպես թմրամիջոց դնող, ինքը հայտնել է, որ ինքը թմրամիջոց տեղադրող չէ, մշտական թմրամիջոց ձեռք բերող է: Պետը հայտնել է, որ ինչով կարող է իրենց օգնել, վերջինս հայտնել է, որ ունի ևս 2 թմրամիջոցի ձեռք բերման տեղ, որոնք վիճակահանությամբ շահած է եղել: Կանաչու շուկա էջերում վիճակահանություններ է լինում, մասնակիցները զառ են գցում, կարող են շահել թմրամիջոց: Դա ձրի թմրանյութ է եղել: Որպես համագործակցություն՝ ներկայացրել է 2 վայրեր, որտեղ թմրամիջոցներ կան դրված, դեռ չի վերցրել և այն նպատակով, որ տեսախցիկներով նայեն, տեսնեն, թե ով է դնում, բայց այն պայմանով, որ իր վրա դա քաշ չհաշվեն, որովհետև ինքը գիտի իր թույլատրելի չափը, որ օրենքով 2,5 գրամից ավել չպիտի ունենա իր մոտ: Պետի հետ պայմանավորվել է, որ ցուցադրի դրանց տեղերը: Դրանից հետո ինքը եղել է կալանքի տակ, ինքը չի էլ պատկերացրել, որ իր նկատմամբ անինքնասեր հոդվածով քրեական գործ է ընթանալու:
Հանրային մեղադրողի հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ բնակվում է Երևան քաղաքի Փափազյան փողոցում՝ Արաբկիր վարչական շրջանում: Ընդհանուր առմամբ այնտեղ, որտեղ գտնվել է թմրամիջոցը, այդ հատվածին ծանոթ է այնքանով, որքանով, համապատասխան վայրերը տվել են իրեն վաճառողները: Քաղաքի ցանկացած վայրում թմրամիջոց տեղադրած է հիմա, առնելու ժամանակ ինքն ունեցել է շահած թմրամիջոց և գրել է, որ դրան մոտիկ տրամադրեն թմրամիջոցի հասցեները, որպեսզի մեկ տեղից վերցնի և գնա իր հանգստին: Իր մոտ հայտնաբերվածը վերցրել է խաչքարի անկյունից, որը հնարավոր է, որ տեսած լինի օպերը, ով նստած էր նստարանին: Դեպքի վայրի մոտի թմրամիջոցներին, ինքը մոտիկ չի հասել նույնիսկ: Վկան այն վկան է, ով հայտնում է, որ իրեն տեսել է թմրամիջոց դնելուց, սակայն գնում են, քանդում մի ուրիշ վայր, նա նույնիսկ չի էլ ասում, որ դա ուրիշ վայր է, այդտեղ չի դրել ինքը: Տեսագրությունից երևում է ակնհայտ, որ վկան չգիտի տեղը, որտեղ է ինքը ենթադրաբար դրել: Երբ գնացել են դեպքի վայր, Արամայիսը կանգնած է եղել մի վայրում, Դավիթը մեկ ուրիշ վայրում, ինքն է դրանց տեղերը հայտնել, օպերները նշված մինչև գործողությունը սկսել է գնացել են իր ցուցումով և կանգնել այդ վայրերում, որ որևէ մեկը չվերցնի, երբ իրենք գնացել են դեպքի վայր, օպերները արդեն մրսած են եղել, որովհետև մոտ 3 ժամ իր տրված ցուցումով այդ վայրում են գտնվել: Ինքը 4 տարի անընդմեջ թմրամիջոց է վերցնում, ինքը երբ նայում է, մոտավորապես հասկանում է, որտեղ դրած կլինեն, ծառի վրա, թե խողովակի մեջ: Տեղադրելու տրամաբանությունը իրեն պարզ է արդեն, տեղը, որը հայտնում են, այդ վայրից մի փոքր այս կամ այն կողմ փորելուց ևս կարող ես հայտնաբերել թմրամիջոց: Այդ երկու թմրամիջոցները, հիմնական փողոցի վրա է եղել Մալաթիայի, բոլոր վայրերը որտեղից վերցրել է տեսախցիկներ կան, ինքն անկեղծ ուզում է, որ բոլոր թմրամիջոց դնողներին բռնեն, դրանք եղել են Եկեղեցու կողքը հենց: Իր համագործակցությունը իր դեմ աշխատեց: Ինքը ամաչում էլ է ասել, բայց շատ է սիրում թմրամիջոց օգտագործելը, 37 տարեկան է, ինքը ոչ ալկոհոլ է օգտագործում, ոչ ծխախոտ, ինքը շատ է սիրում թմրամիջոց: Ինքը այս մի քանի ամսվա ընթացքում զբաղվում է «Թրեյդինգով», չի օգտագործել ինչ կալանքի տակ է: Իր բջջային հեռախոսը օպերները 6 հոգով բացել նայել են, իր հեռախոսի մեջ տելեգրամ հավելված չի եղել: Բջջային հեռախոսում հայտնաբերված կոորդինատներ տեղադրող հավելվածի վերաբերյալ նշեց, որ դա որևէ կերպ կապ չունի թմրամիջոց դնելու հետ, դա ներբեռնել է Նոր Գեղի գնալու ժամանակ, ինքը զբաղվել է տների առ ու վաճառքով, հող էր ցանկանում առներ, այդ ծրագիրը բրոկերների համար է նախատեսված, իրեն հայտնել են, որ այդ ծրագրով հողի կոորդինատները կարող է տեսնել, ներբեռնել է, սակայն չի էլ օգտագործել, բրոքերը նրա հեռախոսով տեղանքը պարզել է: Ինքը երբեք այդ ծրագիրը չի օգտագործել: Իր հեռախոսում հայտնաբերված թմրամիջոցների առուվաճառքի վերաբերյալ հարցադրմանն ի պատասխան հայտնեց, որ թմրամիջոց գնելու հաղորդագրություն երբեք չի ունեցել, գումարները տիկտոկյան գումարներ են եղել, փոխանցել է տիկտոկ կամ վիվարոբեթ: 5000 դրամ, օրինակ քաշել է տիկտոկի մեջ, նվերներ է ուղարկել, 10000 դրամ փոխանցել է տիկտոկ նվերներ է ուղարկել: Գործում առկա նկարները մեկը առանց նշագրման է մեկը նշագրմամբ, կարող է մի քանի հատ լինի առանց նշագրման: Միշտ, երբ թմրամիջոցը չես գտնում, ուղարկում ես նրանց, որ չես գտնում, նրանք էլի են ուղարկել նկար: Եվ նշագրմամբ և առանց դրա ուղարկված նկարները ուղարկվել են իրեն վաճառողների կողմից: Եթե մեկ նկար Թայմս Թայմով ինքը նկարել է, ինքը այդ հավելվածը չի օգտագործել: Ինքն իր տելեգրամյան հավելվածը չի ջնջել: Լուսանկարները, որոնք ինքը ստացել է, եղել է սքրինշոթ է արել, եղել է պահպանել է հեռախոսում, շատ տարբեր է եղել: Եղել է, որ տան հեռախոսից՝ իր հոր հեռախոսից է գրել թմրամիջոցը գնելու նպատակով, որովհետև ինքը իր տելեգրամով բլոկի մեջ է եղել, գնացել է թմրամիջոցը վերցնելու, տեսել է, որ իրեն ստել են, իր տելեգրամով է գրել, իրեն բլոկ են արել, շատ տարբեր պատճառներով է, որ մի նկար ներբեռնված է եղել հեռախոսում, մեկը չէ: Թմրամիջոցի հափշտակության համար տեղյակ չէ, որ նախատեսված է քրեական պատասխանատվություն: Չի ցանկանում պատասխանել այն հարցին, արդյոք ուրիշի համար նախատեսված թմրամիջոց վերցրել է, թե ոչ: Տիկտոկ գումարներ փոխանցել է իր ընկերներից ցանկացած անձի միջոցով, որ պահին իրեն պետք է եղել, ասել է մեկնումեկին փոխանցել են: Իր գրպանում միշտ 100.000 դրամ գումար ունեցող տղա է ինքը, ինքն երբեք փողի խնդիր չի ունեցել, զուտ դա քարտով է փոխանցում եղել: Փողեր կա, որ օրինակ իր ընկերոջ հայրն է փոխանցել, գնացել են սպորտային համազգեստ գնելու համար, հետո դուրը չի եկել, հետ են փոխանցել գումարը: Ֆինանսական հնարավորությունները ստեղծել են ծնողները, գրանցված աշխատող է եղել տարբեր խոշոր հարկատու ընկերություններում՝ զբաղվել է շատ պատասխանատու գործերով, միջոցները ծնողների ստեղծածն է, միշտ ինքը տիրապետել է դրանց, դրանք ավելացրել է, չի պակասեցրել, ինչ ունեցել են մոտ 20 տարի առաջվա ստեղծած միջոցներ են: Ինքը միաժամանակ շատ լավ զբաղվում է թրեյդինգով:
Դատարանի հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ թմրամիջոցների իրացմամբ չի զբաղվել երբեք, դա իր համար ամենաանինքնասեր գործն է: Թայմս Թայփ հավելվածի մասին նկարված եթե լիներ, արդեն երկրորդ նկարի իմաստը չէր լինի, դրանով արդեն կոորդինատը կլիներ նկարի վրա: Թմրամիջոցները օգտագործել է, մինչև օրինակ հասնում է Ծաղկաձոր, կես գրամ կամ մի գրամը ծխում է, մեկ ծխախոտի չափ է: Ինքն ինչ գնել է, իր օգտագործելու համար է եղել: Բջջային հեռախոսի գաղտնաբառ երբեք չի ունեցել, ինքն է օպերներին հայտնել, որ բացեն նայեն, նրանք զարմացել են, թե ինչքան թմրանյութ է գնել ինքը: Վերջին թմրամիջոցների գնման վերաբերյալ տվյալները չի պահպանվել, քանի որ տելեգրամը իր ջնջվել է, թե ով է ջնջել, ինքը չգիտի: Ինքը չէր կարող ջնջած լիներ, քանի որ իրեն բռնել են ժամը 4-ին, դրանից հետո հեռախոսը առգրավել են: Նպատակ շատ կարող է լինել, թե ինչու պետք է իր տելեգրամը ջնջեյին, օրինակ առերեսման ժամանակ վկան հայտնել է, որ 30 մետրից է տեսել իրեն, ինքը պնդել է, որ նստարանի վրայից է տեսել: Տեսանյութի մեջ վկան ասում է, որ չի տեսել իրեն թմրամիջոց դնելուց, հետո հայտնում է, որ տեսել է թմրամիջոց դնելուց: Նկարները հնարավոր է պահպանել է ինքը, ինքը վստահ է, որ իր հեռախոսից նկարած նկար է եղել, Դավիթ անունով օպերի կողմից: Դավիթը նկարել է իր հեռախոսից, տեսագրության մեջ էլ է ասում, որ իր հեռախոսը բերեն, որ կարողանա ցույց տա տեղերը թմրամիջոցների, այդ նույն տեսագրության մեջ էլ է լսվում, որ վկան ի պատասխան այն հարցին, թե տեսել է իրեն թմրամիջոց դնելուց, հայտնում է, որ ոչ, տեսել է ինչ-որ գործողություն: Դանակը մոտն է պահել, փորելու, վերցնելու համար: Դավիթ անունով օպերը ջնջել է նկարները, թե ոչ, չգիտի: Ինքը բռնվել է, գնացել է բերդ, կապ չի ունեցել դրանից հետո, որ իմանա ինչ է կատարվում: Օպերներից մեկը կանգնած էր մի թմրամիջոցի վրա, մյուսը՝ մյուսի:
Հանրային մեղադրողի հարցերին ի պատասխան, հայտնեց, որ հեռախոսի զննման ժամանակ ինքը չի եղել այդտեղ, չգիտի տելեգրամ հավելված եղել է, թե ոչ: Իրեն բռնելուց հետո, որևէ այլ առարկա չի կարողացել տնօրինել, բոլոր իրերը հանձնել է ոստիկաններին: Օպերները, երբ նայել են իր հեռախոսը, դրանից հետո չեն տրամադրել իրեն, միայն դեպքից 5 ամիս հետո իր ավտոմեքենայի բանալիներն են հանձնել իրեն: Չի կարող պատասխանել, թե քննիչները ինչ են արել հետո, հեռախոսը փաթեթավորել են, դրել ծրարի մեջ: Տելեգրամ հավելվածի ինքնաոչնչացման վերաբերյալ տեղեկատվություն չի տիրապետում:
Պաշտպանի հարցերին ի պատասխան, հայտնեց, որ համալսարանի 3-րդ կուրսում սովորելու ընթացքում իրեն տարել են այլ քրեական գործով կալանքի և տարկետում է ստացել համալսարանից, գործը վերաբերել է սպանության փորձին, բայց դատապարտվել է խուլիգանություն կատարելու համար: Իր կարծիքով օպեր լիազորը պնդում է, որ իրեն տեսել է տեղադրելուց նրա համար, որ իր բռնածը պահի, այսինքն՝ նա է իրեն բռնել այդ կասկածով, որ մինչև վերջ մնա նրա կարծիքին: Օպերը նույնիսկ զեկույց ներկայացնելուց մեջը գրել է, որ Արսենը հայտնել է, որ թմրամիջոց է տեղադրել, եթե նա տեսել է իրեն թմրանյութ դնելուց, զեկույցի մեջ ինչու չի գրել, որ նա է տեսել, իր համար հասկանալի չէ: Քննիչի հարցին էլ, թե ինչու է պատասխանում որ չի տեսել դնելուց: Բացառվում է, որ իր ծանոթներից որևէ մեկը իր տելեգրամյան ակկաունտին մտնելու հնարավորություն ունենար: Առգրավված ժամանակ իր հեռախոսից ջնջվելու վերաբերյալ տեղեկատվություն չունի: Ինքը ունի 12 տարեկան փոքր եղբայր, ունեն 4 բնակարան Երևանում, ավտոլվացման կետ, գեղեցկության սրահ, առևտրի սրահ՝ դրանք ՀՀ-ում: Եվրոպայում կացություն ունեն ապրելու, այնտեղ նույնպես գույքեր ունեն:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Էդգար Բեգեի Ասատրյանը հիմնական դատալսումների ժամանակ ցուցմունք տվեց այն մասին, որ, մեղադրյալին ճանաչում է ձերբակալում իրականացնելու ժամանակ՝ Մալաթիայի եկեղեցու վերևի այգու մոտից՝ թմրամիջոցներ օգտագործելու և իրացնելու հիմնավոր կասկածի հիմքով: Բաժնում տեղեկություններ են ստացվել, որ Արսենը թմրանյութ է ձեռք բերում և իրացնում, դեպքի օրը նկատել են վերջինիս և իրականացրել ձերբակալում: Իրենք նկատել են գործողություն անելուց, մասնավորապես՝ եկեղեցուց վերևի հատվածում՝ արձանի մոտ դանակով ինչ որ բան էր փորում Արսենը: Իսկ ձերբակալումը տեղի է ունեցել հենց ինչ որ առարկա տեղադրելիս: Այդ պրոցեսին հետևել են մոտավորապես 50-60 մետրից: Նկատել են, որ փորելուց հետո հեռախոսը պահել է այդ փորած հատվածի ուղղությամբ, ըստ էության ենթադրում է, որ լուսանկարել է, այնուհետև ավելի են մոտեցել նրան, եղևնու ծառու տակ փորելիս է եղել, հենց կանգնել է՝ ձերբակալել են: Այդ պահին փաթեթներ իրենք չեն տեսել Արսենի մոտ, այնուհետև բաժնում անձնական խուզարկությամբ են հայտնաբերել փաթեթները, այսինքն՝ բացի դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված 2 փաթեթից, փաթեթներ առկա են եղել Արսենի մոտ, եթե չի սխալվում 3 փաթեթ՝ ներքնաշորի միջից: Այդ ժամանակ ծառայություն իրականացնելիս է եղել գործընկերոջ՝ Գոռի հետ: Այդ ժամանակ երկուսով են եղել, նույն նստարանին նստած են եղել: Օպերատիվ տեղեկատվություն են ստացել, որ հենց Արսենը զբաղվում է թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառությամբ: Երբ մոտեցել են Արսենին, Արսենը ինչ-որ իրով փորում էր, երևի դանակ էր: Երբ մոտեցել են, Արսենը չի հայտնել, որ նրա մոտ որևէ իր կա: Մոտեցել են, բռնել ձեռքերից, ձերբակալել և նստեցրել մեքենան: Չի հիշում հարցրել են Արսենին, թե ինչ գործողություններ է կատարում, թե ոչ: Իր մոտ տպավորություն էր, որ փորելուց հետո հեռախոսն այդ ուղղությամբ պահելը լուսանկարներ անելու համար էր: Հեռախոսազանգ ստացվել է այդ ընթացքում, թե ոչ, չի հիշում: Այդ երկու տարածքները՝ նույն այգու մեջ էին, մոտ 20-30 մետր հեռավորության վրա էին: Այդ ընթացքում այգու մեջ տարբեր մարդիկ կային, երևի այլ անձանց համար նրա գործողությունները տեսանելի են եղել: Դեպքը տեղի է ունեցել ցերեկային ժամի, չի կարող ասել Արսենը իրեն նկատել է, թե ոչ: Արսենի հետ այլ անձի չեն նկատել որևէ գործողություն կատարելիս: Արսենին, երբ մոտեցել են նա կանգնած վիճակում է եղել, իր կարծիքով Արսենը հասկացել է, որ ոստիկանության աշխատակիցներ են այն ժամանակ, երբ ձերբակալում են իրականացրել: Իր կարծիքով Արսենը չի հասցրել, որևէ առարկա իր մոտից նետի, քանի որ փաթեթները հայտնաբերվել են ներքնազգեստի միջից: Փաթեթներից առաջինը չեն տեսել, թե որտեղից է հանել տեղադրել, երկրորդը վստահաբար կարող է ասել, որ տաբատի գրպանին է մոտեցրել ձեռքը, հանել այնտեղից փաթեթը և տեղադրել: Հավանաբար, նույն հատվածից է հանել փաթեթները, որտեղից հետագայում հայտնաբերվել է:
Պաշտպանի հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ հանդիսանում է օպերատիվ աշխատակից, ունի 18 տարվա աշխատանքային ստաժ: Իրենք օպերատիվ տեղեկություններ էին ստացել, որ Արսեն Ահարոնյանը զբաղվում է թմրամիջոցի ապօրինի շրջանառությամբ: Այդ ընթացքում Արսենը հայտնվել է իրենց տեսադաշտում: Իրենք Արսենին ամբողջ օրը չեն սպասել, սպասել են մոտավորապես մեկ-երկու ժամ: Օպերատիվ տվյալներ չեն ունեցել, թե կոնկրետ որ ժամին է իրացնում թմրամիջոցը: Հեռախոսով նկարելու պահը նկատել են մոտ 50-60 մետրից: Իրենք նստած են եղել նստարանի վրա՝ արձանից մի քիչ ներքև: Արձանի մոտ գտնվել է Արսենը, իրենք, երևի, մեջտեղի հատվածում են եղել այգու մեջ, իրենք չեն դժվարացել տեսնել Արսենի գործողությունները և տեսանելի են եղել իրենց համար: Իրենք դրանից հետո չեն մոտեցել, երբ նկատել են լուսանկարելու գործընթացը, դրանից հետո, Արսենը շարժվել է դեպի եղևնու մոտ, երկրորդ փաթեթը տեղադրելիս, արդեն մոտեցել են և ձերբակալել: Երկրորդ վայրը մոտենալիս նրանք գտնվել են էլի 50-60 մետր հեռավորության վրա: Տաբատի միջից են նկատել, որ հանում է փաթեթը: Ինքը դեպքի վայրի զննությանը մասնակցել է, ցուցադրել է ամբողջությամբ, որ հատվածում է տեղի ունեցել դեպքը, ինքն է մատնացույց արել, ինչպես նաև Արսենը: Քննիչի կողմից այդ գործընթացը տեսանկարահանվել է: Հողածածկույթի հատվածում գործողություններ կատարելու ժամանակ, դժվար թե կոնկրետ վայրը այդ տարածությունից նկատեր և հենց այդ վայրը մոտենար, հնարավոր է մի փոքր շեղումով մոտենար դեպքի վայրին:
Մեղադրյալի հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ տեսախցիկների առաջ իր հիշելով, երբեք չի ասել, որ Արսենը եկել է թմրամիջոց վերցնելու: Եթե ցուցմունք տալիս հայտնել է մի տվյալ, ուրեմն այդ ժամանակ այդպես է եղել, թարմ է եղել հիշողությունը և հնարավոր է, որ որոշակի հանգամանքներ մոռացած լինի: Վստահ է, որ նստած տեղից նկատել է հենց այն գործողությունները, որոնք հայտնեց:
Դատարանի հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ օպերատիվ տվյալներ են ունեցել թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության հետ կապված: Ինքն անձամբ մեղադրյալին հողի հետ որոշակի գործողություններ կատարելիս տեսել է, կռացած վիճակում է եղել, իր կարծիքով առարկա դնելու այլ ոչ թե վերցնելու համար է եղել կռացած, եթե չի սխալվում դանակի նման բան է եղել մոտը: Հեռվից չէր նկատվում կոնկրետ առարկան, ինչով էր գործողություն կատարում: Հողային զանգված այդ առարկայի վրա չի հիշում առկա է եղել, թե ոչ: Հեռվից տեսանելի է եղել, որ հողը փորում է, հետո լուսանկարահանում, դա առաջին վայրում, երկրորդում՝ արդեն որոշակի առարկաներ հանելու պահը: Իրենք այդ ժամանակ գտնվելիս են եղել սովորական քաղաքացիական շորերով, այլ ոչ թե համազգեստով: Ակնհայտ տեսել են, որ որոշակի գործողություններ է կատարելիս եղել մեղադրյալը:
Նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքում առկա հակասության մասով, մասնավորապես՝ թե քանի մետր հեռավորության վրա են գտնվել, հայտնեց, որ երկու դեպքում էլ մոտավոր է հայտնել հեռավորությունը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն)
Հետազոտվել են.
Փորձագետի թիվ 459Ք-25 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձագետը հանգել է հետևությունների, որ փորձաքննությանը ներկայացված թվով 3 հատ փաթեթներում առկա ընդհանուր 2.96 գրամ հաստատուն չոր քաշով կանեփի բուսական մանրացված զանգվածը հանդիսանում է «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 2-րդ հատոր գ.թ. 213-217)
Փորձագետի թիվ 607-25 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձագետը հանգել է հետևությունների, որ փորձաքննության ներկայացված ծալովի սևեռվող շեղբով դանակը գործարանային արտադրության տնտեսակենցաղային նշանակության ծալովի դանակ է, սառը զենք չի հանդիսանում:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 2-րդ հատոր գ.թ. 69-71)
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, նշանակված փորձաքննությանը ներկայացված և փորձաքննությունից հետո վարույթն իրականացնող մարմնին 1 փաթեթով վերադարձված, սառը զենք չհանդիսացող, ծալովի սևեռվող շեղբով գործարանային արտադրության տնտեսակենցաղային նշանակության ծալովի դանակը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 2-րդ հատոր գ.թ. 218-223)
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, նշանակված փորձաքննությանը ներկայացված և փորձաքննությունից հետո մեկ փաթեթով վարույթն իրականացնող մարմնին վերադարձված 2.46 գրամ հաստատուն չոր քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց հանդիսացող կանեփի բուսական մանրացված զանգվածը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 2-րդ հատոր գ.թ. 225-230)
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Սամսունգ» մոդելի, 352811106077732/50 գործարանային համարի բջջային հեռախոսը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 2-րդ հատոր գ.թ. 231-235)
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչության պետի տեղակալ, ոստիկանության փոխգնդապետ Հ.Դանիելյանի՝ հանցագործության մասին 2025 թվականի հունվարի 30-ի հաղորդումը, համաձայն որի՝ «Ոստիկանության մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 7-րդ հոդվածով, 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետով, ինչպես նաև «օպերատիվ-հետախուզական գործունեության մասին» ՀՀ օրենքի 4-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 8-րդ հոդվածով, 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 14-րդ, 15-րդ և 16-րդ հոդվածներով վերապահված լիազորությունների իրականացմամբ օպերատիվ տվյալներն են ստացվել, որ Երևան քաղաքի Փափազյան փողոցի 22/3 շենքի 5,6 բնակարաններում հաշվառված, 1988 թվականի փետրվարի 4-ին ծնված Արսեն Լևոնի Ահարոնյանը ապօրինի թմրանյութ է պահում և իրացնում:
2025 թվականի հունվարի 30-ին՝ ժամը 16:00-ին Երևան քաղաքի Սվաճյան 38/1 հասցեի մոտ հայտնաբերվել է ոստիկանության ծառայողների տեսադաշտում, իսկ նրանց նկատելով դրսևորել է տարօրինակ վարքագիծ, փորձել ինչ-որ բան թաքցնել, որից հետո՝ ժամը 16:00-ին նույն հասցեի մոտից ձերբակալվել և ապօրինի թմրանյութ պահելու, օգտագործելու և իրացնելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով ձերբակալվել ու տեղափոխվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության քրեական ոստիկանության գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի վարչություն, ում անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է սև գույնի «ԲՈԿԵՌ» գրառմամբ բարդ փականով ծալովի դանակ, որի շեղբի երկարությունը կազմել է 8,5 սմ, իսկ հագին եղած ներքնազգեստի մեջից հայտնաբերվել ու վերցվել է 3 հատ կպչուն ժապավենով, մեկը կապույտ, երկուսը սպիտակ գույնի փաթեթներ, որոնց ընդհանուր քաշը կազմել է 4,45 գրամ, ինչը, ըստ Ա.Ահարոնյանի բանավոր հայտարարության, հանդիսանում է «մարիխուանա» տեսակի թմրանյութ:
Բացի այդ՝ վերջինս հայտնել է նաև, որ Երևան քաղաքի Սվաճյան փողոցի վրա գտնվող եկեղեցու մոտ՝ այգում տեղադրել է ևս 2 հատ կպչուն ժապավենով փաթաթած թմրանյութ:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 1-ին հատոր գ.թ. 12)
Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի ձերբակալման վերաբերյալ 2025 թվականի հունվարի 1-ին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանը 2025 թվականի հունվարի 30-ին՝ ժամը 16:00-ին Երևան քաղաքի Սվաճյան փողոցի 38/1 հասցեից թմրանյութ պահելու, օգտագործելու և իրացնելու՝ անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով ձերբակալվել է :
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 1-ին հատոր գ.թ. 2-3)
Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի ձերբակալումից հետո կատարված՝ վերջինիս անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին 2025 թվականի հունվարի 30-ին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի անձնական խուզարկությամբ վերջինի հագին եղած սպորտային վերնազգեստի գրպանից հայտնաբերվել է մեկ հատ «Բոկեռ» գրառմամբ ծալովի դանակ, իսկ ներքնազգեստի մեջից հայտնաբերվել է թվով 3 հատ կպչուն ժապավենով փաթեթավորված փաթեթ, որոնք՝ ըստ Ա.Ահարոնյանի հայտարարության՝ հանդիսացել է «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 1-ին հատոր գ.թ. 5-6)
Դեպքի վայրի զննության մասին՝ 2025 թվականի հունվարի 30-ին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ ձերբակալված Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի և ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԵՔՎ ԸԲՀԴՊ ՀԿԳ ավագ քրեական ոստիկան Է.Ասատրյանի մասնակցությամբ դեպքի վայրի զննություն է կատարվել Երևան քաղաքի Րաֆֆի և Սվաճյան զուգահեռ փողոցների միջնամասում գտնվող զբոսայգու խաղահրապարակում՝ Հ.Շիրազի արձանից մոտ 50 մետր դեպի «Սուրբ Երրորդություն» եկեղեցի տանող ասֆալտապատ ճանապարհահատվածում, որի ընթացքում մասնակից Արսեն Ահարոնյանը մատնացույց է արել կից՝ անկյունային նստարանից մոտ կես մետր հեռավորության վրա կանաչապատ, հողով փոքր-ինչ ծածկված թվով մեկ կպչուն ժապավենով փաթեթավորված փաթեթ և հայտարարել, որ այն հանդիսանում է «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, իսկ մասնակից ոստիկանության ծառայողը հայտարարել է, որ 30.01.2025 թվականին, ժամը 16:00-ի սահմաններում նշված հատվածում ծառայություն իրականացնելիս է նկատել ենթադրյալ հանցանք կատարած անձ Արսեն Ահարոնյանին՝ թմրամիջոցներ տեղադրելիս:
Բացի այդ՝ դեպքի վայրի զննության ընթացքում մասնակից Արսեն Ահարոնյանը մատնացույց է արել Հ.Շիրազի արձանի անմիջապես հետնամասում գտնվող հողածածկ հատվածը, որտեղից՝ Ա.Ահարոնյանի մատնանշմամբ հայտնաբերվել է թվով մեկ կապույտ կպչուն ժապավենով փաթեթ և հայտարարել, որ դա ևս «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց է հանդիսանում:
Դեպքի վայրի զննությամբ՝ հայտնաբերված փաթեթներից յուրաքանչյուրը փաթեթավորվել է 1 փաթեթում:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 1-ին հատոր գ.թ. 19-26)
Բջջային հեռախոսում թվային խուզարկություն կատարելու մասին՝ 2025 թվականի հունվարի 31-ին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ թվային խուզարկություն է կատարվել Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Սամսունգ» մոդելի, 352811106077732/50 գործարանային համարի բջջային հեռախոսում, որի ընթացքում արձանագրվել է, որ բջջային հեռախոսում առկա է եղել «Time Stamp» անվամբ հավելվածը և պարզվել, որ այն օգտագործվում է բջջային հեռախոսի միջոցով կատարված կամ այլ էլեկտրոնային սարքից ստացված լուսանկարների ձևափոխում իրականացնելու, լուսանկարների վրա գծանշումներ կատարելու, գունավոր նշաններ արհեստականորեն ավելացնելու համար:
Բացի այդ՝ բջջային հեռախոսի թվային խուզարկության ընթացքում «WA BUSINESS» անվամբ հավելվածում արձանագրվել է, որ առկա են եղել «Kolos», «Van Shtap Avto», «Lyov Papa», «Davo Trash» անվանումներով գրանցված օգտաէջեր, իսկ «Մամա» օգտատիրոջ հետ առկա նամակագրությունները զննելով պարզվել է, որ բջջային հեռախոսն օգտագործվել է Արսեն անվամբ անձի կողմից:
Նույն հավելվածի «Kolos» անվամբ +7 916 226-94-44 բջջային հեռախոսահամարով գրանցված բաժանորդի հետ առկա նամակագրություններում հայտնաբերվել է լուսանկար, որից ներքև հատվածում առկա է եղել Արսենի կողմից ուղարկված «Qari hetevna» գրառումը:
«DDD KOND» անվանումով, 033-53-26-46 բջջային հեռախոսահամարով գրանցված օգտատիրոջ հետ նամակագրություններով արձանագրվել է, որ Արսենը վերջինիս ուղարկել է «Իդրամ» հաշվեհամար՝ 094-600178 համարով, որից հետո նշված օգտատիրոջից ստացել է գումարի վճարման վերաբերյալ անդորրագիր:
«Նանա» անվամբ 098-65-64-55 բջջային հեռախոսահամարով գրանցված օգտատիրոջ հետ մոտ մեկ տարվա անընդմեջ նամակագրություններով պարզվել է, որ Արսենը 2024 թվականի փետրվարի 17-ին հաղորդագրությամբ տվյալ օգտատիրոջը տեղեկացրել է, որ ցանկանում է գնել նոր ավտոմեքենա՝ ավելացնելով 20,000՝ ենթադրաբար դոլար:
«Վով Դավիթիկ» անվամբ 094-96-36-73 հեռախոսահամարով օգտատիրոջ հետ առկա են եղել բազմաթիվ հաղորդագրություններ, իրականացված գրեթե երկու օրը մեկ պարբերականությամբ, հիմնականում 20,000 ՀՀ դրամ գումարներ փոխանցելու վերաբերյալ և արձանագրվել է, որ Արսենը վերջինին ուղարկել է քարտային տվյալներ, իսկ նշված անձը փոխանցել է տարբեր չափերի գումարներ տարբեր պարբերականությամբ՝ մինչև մեկ միլիոն դրամ չափով:
«Քրիստ» անվանումով, 043-94-94-83 բջջային հեռախոսահամարով գրանցված բաժանորդի հետ առկա են եղել նամակագրություններ՝ հիմնականում թմրամիջոց գնելու վերաբերյալ:
Բացի այդ՝ բջջային հեռախոսի թվային խուզարկությամբ՝ հեռախոսի լուսանկարների բաժնում հայտնաբերվել է ընդհանուր 1884 ջնջված, ինչ-որ վայրերի լուսանկարներ, որոնք հիմնականում եղել են արհեստականորեն «Time Stamp» անվամբ հավելվածով արհեստականորեն սլաքով նշված վայրերի լուսանկարներ:
Բացի այդ՝ հայտնաբերվել են լուսանկարներ առանց արհեստականորեն փոփոխված և առանց գրառումների տարբեր վայրերի լուսանկարներ և այդ նույն լուսանկարները՝ սլաքով նշված և լատինատառ գրառումներով /օրինակ՝ qari tak hoxi mej dexin izo 0,5 40.204369, 44501435/՝ ենթադրաբար նույն բջջային հեռախոսով կատարված փոփոխություններով և հայտնաբերվել է նաև կշեռքի վրա առկա թմրամիջոցի լուսանկար՝ «20,00» գրառմամբ և նմանատիպ այլ բազմաթիվ լուսանկարներ:
Հայտնաբերվել են նաև նույն բջջային հեռախոսով կատարված վայրերի նաև վիդեոձայնագրություններ, ինչպես նաև նույն պատկերը՝ տեղորոշման կոորդինատներով և «HOXI MEJ SPITAK IZO 0.5» գրառումներով:
Թվային խուզարկության ընթացքում ջնջված լուսանկարները վերականգնվել են, որոնց արդյունքում հնարավոր է եղել պարզել, որ լուսանկարները կատարված են եղել «Սամսունգ» մոդելի «SM-G97ou» հեռախոսով՝ առանց լույսի էֆեկտի, որից հետո ենթարկվել են արհեստական փոփոխության «Time Stamp» անվանումով հավելվածի միջոցով:
Կատարված թվային խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է 2025 թվականի հունվարի 30-ին՝ դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված թվով երկրորդ փաթեթի գտնվելու վայրի լուսանկարը և արձանագրվել, որ բջջային հեռախոսում առկա է եղել «Տելեգրամ» հավելվածը, որը սակայն ջնջված է եղել:
Բջջային հեռախոսի թվային խուզարկությամբ, ի թիվս այլնի հայտնաբերվել են ստորև համարակալված, կոորդինատներով և գրառումներով ենթադրյալ տեղադրված թմրամիջոցների գտնվելու վայրերի վերաբերյալ այլ լուսանկարներ:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 1-ին հատոր գ.թ. 47-73)
Զննություն կատարելու մասին՝ 2025 թվականի ապրիլի 7-ին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ զննվել է նախաքննության ընթացքում «Տելեկոմ Արմենիա» ԲԲ ընկերության կողմից 2025 թվականի մարտի 26-ին ստացված տեղեկատվությունը պարունակող լազերային սկավառակը, որով արձանագրվել է, որ մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի կողմից օգտագործված 033-01-68-01 բջջային հեռախոսահամարը 2025 թվականի հունվարի 30-ին՝ ժամը 15:44-ին սպասարկվել է Երևան քաղաքի Սվաճյան փողոցում:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 2-րդ հատոր գ.թ. 189-190)
Որպես արտավարութային փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված, «Տելեկոմ Արմենիա» ԲԲ ընկերության կողմից 2025 թվականի մարտի 26-ին ստացված տեղեկատվությունը պարունակող լազերային սկավառակը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, 2-րդ հատոր գ.թ. 101-102, 236-241)
4.Դատարանի փաստական վերլուծությունները և Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները:
Հետազոտելով սույն դատավճռի երրորդ բաժնում շարադրված ապացույցները՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք վերաբերելի են սույն քրեական գործին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
(...)
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը:»:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…)եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ է պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Անդրադառնալով «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներին՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման մեջ արձանագրել, որ այդպիսիք են.
1)անմեղության կանխավարկածը,
2)վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3)դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները:
Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը): Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին:
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը): Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն:
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 3-րդ կետից՝ «4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝ 3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են»:
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար:
(…) Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում, հետևաբար դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման:
(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներպետական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել [է] «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում (տե՛ս Սալովն ընդդեմ Ուկրաինայի (Salov v. Սkraine) 06.09.2005 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 65518/01, Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի (Boldea v. Romania) 15.02.2007 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 19997/02, Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի (Gradinar v. Moldova) 08.04.2008 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 7170/02)» (տե՛ս Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը):
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները: Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը:
Գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) : Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերաբերելի մասով կիրառելի է նաև 2022 թվականի հուլիսի 01-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքի պայմաններում:
Հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, Դատարանը հանգում է հետևության, որ ապացուցված է Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով վերագրվող արարքի կատարումը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, այդ արարքը մեղադրյալի կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունը տվյալ արարքի կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Իրացնելու նպատակով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը, առաքելը, տարածելը, գովազդելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը կամ մեկ ուրիշի դրդմամբ՝ նրա համար թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի ձեռք բերելը`
(…) 2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝ (…) 2)շահադիտական դրդումներով, (…)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի (2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի) հատկանիշ իրացման նպատակի, ինչպես նաև իրացման վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել Մ.Բոլյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ: Ըստ այդ որոշման` «Իրացման նպատակի տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութերի տարածման ցանկացած եղանակ, այդ թվում նաև նախնական պատվերով: Իրացման նպատակի մասին կարող է վկայել ինչպես ձեռք բերողի (ստացողի, սպառողի) հետ համապատասխան պայմանավորվածության առկայությունը, այնպես էլ գործի մյուս հանգամանքները. թմրամիջոցներ ձեռք բերելը և պահելը դրանք չգործածող անձի կողմից, զգալի քանակությունը, իրացման համար հարմար փաթեթավորումը և այլն: Ընդ որում, հանցավորից առգրավված թմրամիջոցների մեծ քանակությունն ինքնըստինքյան դրանք իրացնելու անվիճելի ապացույց չէ. դա պետք է գնահատել միայն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տվյալների հետ համակցության մեջ: Ինչ վերաբերում է ապօրինի իրացմանը, ապա այն թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի ցանկացած եղանակով օտարումն է: Ապօրինի իրացման տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի` հատուցմամբ կամ անհատույց այլ անձանց հանձնելու, փոխանցելու ցանկացած եղանակ` վաճառք, նվիրատվություն, փոխանակում, փոխատվություն, պարտքի մարում, ուրիշի ներարկում և այլն: Իրացման առանձնահատկությունն այն է, որ նշված գործողությունների հետևանքով թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրանում է մեկ այլ անձ, որն այս դեպքում հանդես է գալիս որպես ձեռք բերող, ստացող կամ գնորդ, սպառող: Ապօրինի իրացումը համարվում է ավարտված, երբ մեկ այլ անձ տիրանում է թմրամիջոցին կամ հոգեմետ նյութին: Մեկ ուրիշ անձին փոխանցելու եղանակը կարող է տարբեր լինել, սակայն դա արարքի որակման համար նշանակություն չունի: Ապօրինի իրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրացած անձն ինչպես է այն տնօրինելու, դրա հետ վարվելու:» (տե՛ս Մ.Բոլյանի վերաբերյալ ՎԲ 135/07 գործով 2007թ. օգոստոսի 30-ի Վճռաբեկ դատարանի որոշումը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով Ա.Ահարոնյանի արարքում թմրամիջոցի իրացման հանցակազմի առկայությունը, Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով հաստատված հանգամանքներին տրվել է ճիշտ իրավական գնահատական, Ա.Ահարոնյանին մեղսագրվել է թմրամիջոցի իրացման հանցակազմը, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով ողջամիտ կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հիմնավորվում է մեղադրյալի մեղքը՝ իրացնելու նպատակով թմրամիջոց ձեռք բերելու մեջ:
Դատարանը այս դիրքորոշումը պայմանավորված է հետևյալով.
-Մեղադրյալ Ա.Ահարոնյանը ցուցմունք տալիս, ի թիվս այլնի, հայտնել է, որ ամեն օր գնելիս է եղել թմրամիջոց, դեպքի օրը գնացել է Սվաճյան փողոց, որտեղ ավտոմեքենայից իջնելիս նկատել է վկա Է.Ասատրյանին, ով նստած է եղել նստարանին: Չի բացառում, որ հեռավորության վրա վկան կարող էր տեսնել իր գործողությունները: Վկան, իրեն է մոտեցել այն ժամանակ, երբ ինքն իր մոտ գտնվող դանակն է մաքրելիս եղել: Երբ իրեն տարել են բաժին, ինքն իր տելեգրամ հավելվածը ցույց է տվել օպերներին, որպիսի հավելվածի մեջ եղել են հաղորդագրություններ թմրամիջոց վաճառող էջերի հետ, ինչպես նաև կրիպտոակտիվների փոխանակման ալիքների հետ հաղորդագրություններ: Վիճակահանությամբ շահած թմրանյութերի գտնվելու վայրը ցուցադրելու նպատակով, որպեսզի իր վրայից տեղադրողի կասկածանքը կորի՝ համագործակցել է օպերների հետ և ցուցադրել այն վայրերը, որտեղ տեղադրված թմրամիջոցները դեռևս չի վերցրել: Բնակվել է Արաբկիր վարչական շրջանում՝ Փափազյան փողոցում, այն հատվածը որտեղից վերցրել է թմրամիջոցները ծանոթ է այնքանով, որքանով, թմրանյութեր ձեռք բերելու նպատակով եղել է դեպքեր, որ վերցրել է այդ նույն հատվածներից: Դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված թմրամիջոցներին ինքը մոտիկ չի գնացել, դրա վայրը հայտնել է օպերներին՝ բաժնում, որի մասին է վկայում նաև այն, որ օպերները տեսագրության զննությունից պարզ է դառնում, որ ակնհայտ չգիտեին իր կողմից հայտնած թմրամիջոցների գտնվելու վայրերը: Դեպքի վայրից թմրամիջոցները վերցրել է ոչ թե ինքը, այլ քննիչը: Իր բջջային հեռախոսի մեջ հայտնաբերված տարածքի կոորդինատներ տեղադրող հավելվածը՝ «Time Stamp»-ը ներբեռնված է եղել անշարժ գույքի կոորդինատներ գտնելու նպատակով, այլ ոչ թե թմրամիջոցներ իրացնելու: Վերոնշյալ հավելվածը նույնիսկ չի էլ օգտագործվել իր կողմից, քանզի անշարժ գույքի կոորդինատները գտնվել է անշարժ գույքի գործակալի կողմից: Թմրամիջոցներ գնելու վերաբերյալ հաղորդագրություններ ինքը չի ունեցել հեռախոսի մեջ, իսկ դրամական փոխանցումները կատարվել են իր ընկերների կողմից, որոնք լիցքավորել են «Տիկ-Տոկ» և «Վիվարոբեթ» հարթակներում: Գործում առկա նկարներն առ այն, որ նույն լուսանկարից եղել է մեկ հատ սովորական, մեկ հատ՝ համապատասխան նշագրումներով, դա այն պատճառով է, որ եղել են դեպքեր, որ տրված կոորդինատներով թմրամիջոց չի կարողացել գտնի, ներբեռնել է, ուղարկել վաճառողին և նորը ստացել, որպիսի լուսանկարները ուղարկվել են բացառապես վաճառողների կողմից, այլ ոչ թե իր կողմից: Ինքն իր տելեգրամյան հավելվածը չի ջնջել, չգիտի, թե ինչպես է ջնջվել այն կամ ում կողմից, տեղեկացված չէ հավելվածի ինքնաոչնչացման վերաբերյալ: Թմրանյութերի նկարները եղել է, որ էկրանապատկերից պատճենելու եղանակով է պահպանել, եղել է, որ հեռախոսից է ներբեռնել, եղել է, որ չի պահպանել: Եղել է դեպքեր, որ իր հեռախոսի տելեգրամ հավելվածով չի պատվիրել թմրանյութ, այլ պատվիրել է իր հոր տելեգրամյան հավելվածի միջոցով: «Թայմս Թայփ» հավելվածով, երբեք որևէ լուսանկար չի կատարել, եթե կատարեր, նույն լուսանկարից երկու տարբեր ձևի չէր ունենա՝ մեկը կոորդինատի նշումով, մյուսն առանց դրա: Գնել է թմրամիջոցներ օգտագործելու համար: Իր հեռախոսի վրա երբեք գաղտնաբառ չի ունեցել: Հեռախոսը ինքն է տրամադրել օպերներին: Վերջին թմրանյութերի գնման վերաբերյալ տվյալները չի պահպանվել, իր կարծիքով, քանի որ իր տելեգրամ հավելվածը ջնջվել է, թե ինչպես, ինքը տեղյակ չէ, իսկ ինքը չէր կարող այն ջնջել, քանի որ իրեն բռնելուց հետո իր հեռախոսն առգրավել են: Իր մոտ դանակ է պահել, թմրամիջոց փորելու և վերցնելու նպատակով:
-Վկա Էդգար Ասատրյանը ցուցմունք տալիս ի թիվս այլնի հայտնել է, որ մեղադրյալին ճանաչում է, քանզի իրականացրել է վերջինիս ձերբակալումը՝ թմրամիջոցներ օգտագործելու և իրացնելու հիմնավոր կասկածի հիմքով, որպիսի հանգամանքի վերաբերյալ ստացած են եղել օեպրատիվ տեղեկատվություն և այն իրացնելով գնացել են Մալաթիայի մոտի եկեղեցու վերևում գտնվող այգու մոտ, նկատել են Արսենին գործողություն կատարելուց՝ մասնավորապես՝ եկեղեցու վերևի հատվածում արձանի մոտ դանակով ինչ որ բան փորելիս: Նկատել են նաև, որ փորելուց հետո Արսենը հեռախոսը պահել է փորած հատվածի ուղղությամբ, ըստ էության ենթադրում է, որ լուսանկարել է, այնուհետև ավելի են մոտեցել նրան, եղևնու ծառու տակ փորելիս է եղել, հենց կանգնել է՝ ձերբակալել են: Այդ պահին փաթեթներ իրենք չեն տեսել Արսենի մոտ, այնուհետև բաժնում անձնական խուզարկությամբ են հայտնաբերել փաթեթները, այսինքն՝ բացի դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված 2 փաթեթից, փաթեթներ առկա են եղել Արսենի մոտ, եթե չի սխալվում 3 փաթեթ: Այն երկու տարածքները, որտեղ Արսենը գործողություններ է կատարել, իրարից եղել են մոտ 20-30 մետր հեռավորության վրա: Իր կարծիքով Արսենը չի հասցրել, որևէ առարկա իր մոտից նետի, քանի որ փաթեթները հայտնաբերվել են ներքնազգեստի միջից: Փաթեթներից առաջինը չեն տեսել, թե որտեղից է հանել տեղադրել, երկրորդը վստահաբար կարող է ասել, որ տաբատի գրպանին է մոտեցրել ձեռքը, հանել այնտեղից փաթեթը և տեղադրել: Հավանաբար, նույն հատվածից է հանել փաթեթները, որտեղից հետագայում հայտնաբերվել է: Օպերատիվ տվյալներ չեն ունեցել, թե կոնկրետ որ ժամին է իրացնում թմրամիջոցը Արսենը: Հեռախոսով նկարելու պահը նկատել են մոտ 50-60 մետրից՝ երբ նստած են եղել նստարանին: Ձերբակալումն Արսենի կատարել են, երբ Արսենը երկրորդ վայրում իրականացրել է թմրամիջոցի տեղադրումը: Հողածածկույթի հատվածում գործողություններ կատարելու ժամանակ, դժվար թե կոնկրետ վայրը այդ տարածությունից նկատեր և հենց այդ վայրը մոտենար, հնարավոր է մի փոքր շեղումով մոտենար դեպքի վայրին: Վստահաբար կարող է ասել, որ մեղադրյալին հողի հետ որոշակի գործողություններ կատարելիս տեսել է, կռացած վիճակում է եղել, իր կարծիքով առարկա դնելու այլ ոչ թե վերցնելու համար է եղել կռացած, եթե չի սխալվում դանակի նման բան է եղել մոտը: Հեռվից տեսանելի է եղել, որ հողը փորում է, հետո լուսանկարահանում, դա առաջին վայրում, երկրորդում՝ արդեն որոշակի առարկաներ հանելու պահն է տեսել: Իրենք այդ ժամանակ գտնվելիս են եղել սովորական քաղաքացիական շորերով, այլ ոչ թե համազգեստով:
Վերոգրյալ ցուցմունքների համատեքստում՝ Դատարանը, նախևառաջ արձանագրում է, որ տրամաբանական չէ մեղադրյալի կողմից հայտնած այն վարկածը, որ վերջինս թմրամիջոց ձեռք բերելու նպատակով գնացել է Սվաճյան փողոց, հաշվի առնելով նաև վերջինիս կողմից հայտնած այն տվյալները, որ բնակվում է Փափազյան փողոցում և ամեն օր օգտագործում է թմրամիջոց: Դատարանի համար անհասկանալի է այն հանգամանքը, որ վերջինս ամեն օր օգտագործելով թմրամիջոց, դեպքի օրը գնացել է Արաբկիր վարչական շրջանից Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջան՝ թմրամիջոցները վերցնելու համար այն պարագայում, երբ նույն մեղադրյալը հայտնում է, որ քաղաքում՝ ամեն տեղ տեղադրված է թմրամիջոց: Միաժամանակ՝ հենց Սվաճյան փողոցից թմրամիջոցներ վերցնելու հանգամանքը տրամաբանական չէ նաև այն պատճառաբանությամբ, որ ինչպես նշեց մեղադրյալը այդ օրը պետք է գնար Ծաղկաձոր և թմրամիջոցներ ձեռք բերելը նպատակ է հետապնդել Ծաղկաձորում լավ ժամանակ անցկացնելու համար: Բացի այդ, նշվածի համատեքստում տրամաբանական է նաև, որ Արաբկիր վարչական շրջանից մեղադրյալի նշած վայր հասնելն ավելի մոտիկ է, քան Սվաճյան փողոցից: Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, որ տելեգրամյան ալիքով վիճակահանությամբ է շահել թմրամիջոց, որպիսիք գտնվել են Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանում, դրա համար է ցանկացել կոորդինատներ ստանալ հենց այդ վայրից՝ որևէ կերպ փաստարկված չէ և չի բխում հետազոտված ապացույցներից:
Երկրորդ, մեղադրյալի մոտ գտնվել է դանակ, որպիսի առարկայի վերաբերյալ մեղադրյալը ցուցմունքով հայտնել է, որ ոստիկանները իրեն մոտեցել են այն ժամանակ, երբ դանակը մաքրելիս է եղել, միաժամանակ՝ վկան հայտնել է, որ մեղադրյալին առաջին դեպքի վայրում նկատել է կռացած վիճակում, առարկայով՝ դանակով՝ ինչ որ բան փորելիս, ինչպես նաև առաջին դեպքի վայրում նկատել է, թե ինչպես է հեռախոսը պարզում առաջին դեպքի վայրի ուղղությամբ և ըստ վկայի լուսանկարահանում տարածքը, իսկ մոտեցել են և բռնել արդեն երկրորդ դեպքի վայրում, երբ տաբատի ներսից ինչ որ առարկա էր տեղադրում: Վերոգրյալի համատեքստում, նախ, Դատարանի համար հասկանալի չէ այն հանգամանքը, որ մեղադրյալը դանակով հողը փորելիս է եղել՝ թմրամիջոց վերցնելու, այլ ոչ թե տեղադրելու համար: Մասնավորապես՝ վերոնշյալ գործողություններին առավելապես տեղադրելու հանգամանքի վերաբերյալ Դատարանի դիրքորոշումը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ մեղադրյալի հեռախոսի միջից հայտնաբերվել են բազմաթիվ լուսանկարներ, որոնցում պատկերված են թմրամիջոցների գտնվելու տարբեր վայրեր:
Ավելին՝ մեղադրյալի բջջային հեռախոսում նույն վայրերի վերաբերյալ առկա են եղել մեկից ավելի լուսանկարներ, մասնավորապես՝ նույն լուսանկարն է եղել պատկերված մի դեպքում բնագիր, մյուս դեպքում՝ այդ նույն բնագիր լուսանկարի վրա հեռախոսի հավելվածի միջոցով համապատասխան կոորդինատների պատկերմամբ: Ընդ որում՝ մեղադրյալի կողմից հայտնած տվյալներն առ այն, որ իր հեռախոսի մեջ ներբեռնված կոորդինատներ տեղադրելու համար նախատեսված հավելվածը՝ «Time Stamp»-ը նպատակ է հետապնդել Նոր Գեղիում գտնվող հողամասի կոորդինատները ստանալու և գտնելու համար, Դատարանի գնահատմամբ անարժանահավատ են, դրա վերաբերյալ առկա է բացառապես մեղադրյալի կողմից հայտնած դիրքորոշումը, ընդ որում՝ վերոգրյալի վերաբերյալ ցուցմունք տալիս նշել է, որ այդ հավելվածը ներբեռնել է, սակայն չի օգտագործել, քանի որ իր հետ գտնվող անշարժ գույքի գործակալը՝ առանց մասնավորեցնելու, թե ով, արդեն իսկ կոորդինատները գտել է:
Հաջորդիվ, բջջային հեռախոսում առկա լուսանկարների վերաբերյալ մեղադրյալի կողմից հայտնած տեղեկությունները նույնպես անարժանահավատ են Դատարանի գնահատմամբ: Մասնավորապես՝ մի դեպքում, մեղադրյալի բջջային հեռախոսում առկա են թմրամիջոցների գտնվելու վայրերի վերաբերյալ բնագիր և նույն լուսանկարները՝ հավելվածի միջոցով կոորդինատների նշագրմամբ ոչ թե մեկ, այլ մի քանի հատ, որի վերաբերյալ մեղադրյալը հայտնել է, որ դրանք եղել է սքրինշոթ տարբերակով է պահպանել, եղել է ներբեռնել է տելեգրամ հավելվածից, մյուս դեպքում՝ սույն քրեական վարույթով դեպքի օրը թմրամիջոցների գտնվելու վայրի վերաբերյալ լուսանկարներ առկա չեն, իսկ այն չպահպանելու վերաբերյալ մեղադրյալի կողմից հայտնած տվյալները որևէ կերպ պատճառաբանված չեն: Դատարանի գնահատմամբ տրամաբանական հակասություն է առկա մեղադրյալի գործողությունների և Դատարանում հայտնածի միջև առ այն, որ մի դեպքում թմրամիջոցներ ձեռք բերելու վայրերը պահպանել է, թմրամիջոցի նկարներ է պահպանել հեռախոսի միջև՝ տարբեր պատճառաբանություններով, մյուս դեպքում՝ կոնկրետ դեպքի օրը և վայրում հայտնաբերվածը չի պահպանվել, չգիտի թե ինչու: Ընդ որում՝ սույն դատողության համար հիմք է հանդիսանում նաև այն, որ վկան նշել է այն մասին, որ Արսենը դեպքի առաջին վայրում կռանալուց հետո վեր է կացել, հեռախոսը պարզել առաջին դեպքի վայրի ուղղությամբ՝ լուսանկարելու համար:
Բացի այդ, թմրամիջոցի վերաբերյալ հաղորդագրությունների համատեքստում, Դատարանի համար հասկանալի չէ այն հանգամանքը, որ «Kolos» անվամբ +7 916 226-94-44 բջջային հեռախոսահամարով գրանցված բաժանորդի հետ առկա նամակագրություններում հենց Արսենի կողմից է ուղարկվել «Qari hetevna» գրառմամբ լուսանկարը, կամ «DDD KOND» անվամբ 033-53-26-46 բջջային հեռախոսահամարով գրանցված օգտատիրոջը ուղարկել է հաշվեհամար և նշված օգտատիրոջից ստացել է գումարի վճարման անդորրագիր: Ընդ որում՝ մեղադրյալի կողմից հայտնած այն տվյալը, որ եղել է դեպքեր, որ ընկերոջ հայրն է գումար փոխանցել, որպեսզի սպորտային համազգեստ գնեն, գնել են, ընկերոջ հորը, օրինակ` դուր չի եկել, դրա համար հնարավոր է անդորրագիր ուղարկված լինի, նույնպես փաստարկված չէ:
Դատարանը գտնում է, որ միմյանցից շուրջ 50 (հիսուն) մետր հեռավորության վրա՝ 2 (երկու) տարբեր վայրերում կպչուն ժապավենով և «Զիպ» փականով պոլիէթիլենային տոպրակում փաթեթավորված վիճակում «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցները, անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված ևս 3 (երեք) կպչուն ժապավենով և «Զիպ» փականով պոլիէթիլենային տոպրակներով փաթեթավորված վիճակում «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցների առկայությունը, առաջին դեպքի վայրում կռացած վիճակում դանակով գործողություններ կատարելը, որպիսի հանգամանքի մասին նշել է վկան, վերջինիս մոտ հայտնաբերված դանակը, դրամական փոխանցումները և հաղորդագրությունները, նույն լուսանկարը՝ բնագիրը և համապատասխան հավելվածի միջոցով կոորդինատների տեղադրված լինելը, բնակության վայրից հեռու՝ թմրամիջոցների տեղադրված լինելը և սույն դատավճռի 3-րդ բաժնում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները և 4-րդ բաժնում վերոնշյալ ապացույցների վերաբերյալ Դատարանի պատճառաբանությունների առկայությունը, ինքնին վկայում է Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի կողմից թմրամիջոցների իրացման նպատակի առկայության մասին:
Ամփոփելով, Դատարանն արձանագրում է, որ դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցների համակցությունը հնարավորություն է տալիս հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարել, որ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի գործողություններում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշները։ Այլ խոսքով` դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար է Արսեն Լևոնի Ահարոնյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած և անաչառ դիտորդի մոտ ձևավորում է հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ:
Մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորվում է ինչպես վկայի դատաքննական ցուցմունքով, այնպես էլ սույն դատավճռի 3-րդ բաժնում թվարկված թույլատրելի ապացույցներով: Ինչ վերաբերում է մեղադրյալի՝ իրեն առաջադրված մեղադրանքը չընդունելու վերաբերյալ բերված պատճառաբանություններին, ապա հարկ է նշել, որ մեղադրյալի բերած փաստարկները հավատ չեն ներշնչում և նման ցուցմունք տալով՝ մեղադրյալը փորձում է խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
Վերոգրյալով պայմանավորված՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը, որի նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետը:
5.Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
Դատարանը հաստատված համարելով հանցագործության և դրա կատարման մեջ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի մեղքի ապացուցված լինելը, գտնում է, որ նա ենթակա է պատժի կատարած հանցանքի համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝ ի թիվս այլի դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
- ապացուցված են արդյո՞ք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
- ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
- դատապարտված մեղադրյալը արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Դատարանի համոզմամբ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար, կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Այսպիսով, պատիժ նշանակելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը և բնույթը: Հանցագործության այս հատկանիշներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ՝ իրավական դիրքորոշում արտահայտելով այն մասին, որ «Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը» (տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Արմեն Սուրիկի Շահբազյանի վերաբերյալ 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի ԵՇԴ/0143/01/13 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) դատարանի կողմից արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի բացահայտումը սերտորեն կապված է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների հետ՝ թե՛ արդարացի պատիժ նշանակելու և թե՛ պատժի անհատականացման համատեքստում: Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի գնահատականը տրվում է դատարանի կողմից՝ հանցագործության կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա, և արտահայտվում է կոնկրետ պատժի տեսքով (տե՛ս mutatis mutandis Նարեկ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 16-17-րդ կետերը): Հանցագործության կատարման եղանակի, գործիքների, միջոցների, պատճառված վնասի չափի և բնույթի (հանրորեն վտանգավոր հետևանքների), հանցավորի մտադրության իրականացման աստիճանի, շարժառիթների, նպատակների բացահայտումը մեծապես ազդում է պատժի տեսակի ընտրության, ինչպես նաև դրա՝ առավել կամ նվազ խիստ լինելու վրա: (…)»:
Օրենսդրի կողմից կոնկրետ հոդվածով սահմանված պատիժների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որում իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «(…)այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
(…)Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…)Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, և գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը:
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցերի վերաբերյալ մանրամասն տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև նշել է, որ. «(…) Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
Արսեն Լևոնի Ահարոնյանը դատվածություն չունի, ունի մշտական բնակության վայր:
Մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալներ առկա չեն:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակի և չափի հարցերին, գնահատելով մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով մեղադրյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության հետ՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով: Սահմանված պատիժը տվյալ դեպքում համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին և բավարար են պատժի նպատակների նվաճման տեսանկյունից:
Դատարանն անդրադառնալով մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցին, գտնում է, որ մեղադրյալը պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը, քանի որ միայն այդ դեպքում է սույն գործի փաստական հանգամանքների պայմաններում հնարավոր հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի վերասոցիալականացմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
Դատարանի գնահատմամբ՝ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը կհակասի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ և 69-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին և կլինի անհամաչափ մեղմ ներգործություն ինչպես մեղադրյալի, այնպես էլ նրա կատարած հանցագործության նկատմամբ:
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ Դատարանի կողմից որոշած պատժաչափը և դրա կրման անհրաժեշտությունը համապատասխանում են ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ և 78-րդ հոդվածներով ամրագրված քրեական պատժի և պետական հարկադրանքի «Համաչափության» սկզբունքին, այսինքն՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ կրելու անհրաժեշտությամբ պայմանավորված նշանակվելիք պատիժը և դրա արդյունքում սահմանափակվող մեղադրյալի իրավունքներն ու ազատությունները համաչափ են, պատիժը խիստ չէ և ավել սահմանափակումներ չի պարունակում, ավելին՝ Դատարանի կարծիքով՝ միայն այդ կերպ է հնարավոր հասնել ինչպես Սահմանադրությամբ ամրագրված նպատակներին, այնպես էլ ՀՀ քրեական օրենսգրքով ամրագրված պատժի նպատակներին:
ՀՀ քրեական դատավարության 348-րդ հոդվածի համաձայն դատավճռում պետք է շարադրվեն նաև հետևյալ հարցերի պատասխանները․
- գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
- որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
- վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
- ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
- դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
- ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը։
Դատարանը, քննարկելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված սառը զենք չհանդիսացող, ծալովի սևեռվող շեղբով գործարանային արտադրության տնտեսակենցաղային նշանակության ծալովի դանակը և Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Սամսուն» մոդելի բջջային հեռախոսը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո անհրաժեշտ է վերադարձնել Արսեն Լևոնի Ահարոնյանին, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված 2.46 գրամ հաստատուն չոր քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց հանդիսացող կանեփի բուսական մանրացված զանգվածը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո անհրաժեշտ է ուղարկել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժին՝ թիվ 16118323 քրեական վարույթին կցելու նպատակով:
Քննարկելով մեղադրյալ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ ընտրված տնային կալանք, գրավ և բացակայելու արգելք խափանման միջոցները պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո տնային կալանքը և բացակայելու արգելքը՝ վերացնել, իսկ գրավի առարկան վերադարձնել՝ գրավատուին:
Քննարկելով վարութային ծախսերի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ Արսեն Լևոնի Ահարոնյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջե պետք է բռնագանձել 369.000 (երեք հարյուր վաթսունինը հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես նյութագիտական և քրեագիտական փորձաքննության գումար:
Նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով գույքային հայց, գույք բռնագրավելու անհրաժեշտություն, արգելադրված գույք առկա չեն, Դատարանը այդ հարցերին չի անդրադառնում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 30-31-րդ, 100-րդ, 167-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով, Դատարանը`
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Արսեն Լևոնի Ահարոնյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 (չորս) տարի ժամկետով:
Արսեն Լևոնի Ահարոնյանը պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2025 թվականի հունվարի 30-ից:
Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի նկատմամբ ընտրված տնային կալանք, գրավ և բացակայելու արգելք խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ տնային կալանքը և բացակայելու արգելքը վերացնել, գրավի առարկան վերադարձնել գրավատուին:
Արսեն Լևոնի Ահարոնյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջե բռնագանձել 369.000 (երեք հարյուր վաթսունինը հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես քրեական վարույթով կատարված վարույթային ծախսեր:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված սառը զենք չհանդիսացող, ծալովի սևեռվող շեղբով գործարանային արտադրության տնտեսակենցաղային նշանակության ծալովի դանակը և Արսեն Լևոնի Ահարոնյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Սամսուն» մոդելի բջջային հեռախոսը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերադարձնել Արսեն Լևոնի Ահարոնյանին:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված 2.46 գրամ հաստատուն չոր քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց հանդիսացող կանեփի բուսական մանրացված զանգվածը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերադարձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժին՝ թիվ 16118323 քրեական վարույթին կցելու նպատակով:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ ՏԻԳՐԱՆ ՈՍԿԱՆՅԱՆ