ԵԴ1/2031/01/25

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԻ
ՈՐՈՇՈՒՄԸ

«10» նոյեմբերի 2025թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Վերաքննիչ դատարան),

նախագահությամբ՝ դատավոր Տաթևիկ Գրիգորյանի,

մասնակցությամբ (գրավոր ընթացակարգի շրջանակներում)՝
Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ՝ Ս.Պետրոսյանի
Մեղադրյալ՝ Դ.Սիրեկանյանի
Պաշտպան՝ Ժ.Սարգսյանի


քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (դատավոր Ա.Մաթևոսյան)՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 02-ի ԵԴ1/2031/01/25 որոշման դեմ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Ս.Պետրոսյանի հատուկ վերանայման բողոքը.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1.1. 2025 թվականի հունվարի 29-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախաձեռնվել է թիվ 16117525 քրեական վարույթը:
1.2. 2025 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 16172225 քրեական վարույթը:
1.3. 2025 թվականի մայիսի 20-ի որոշմամբ թիվ 16117525 և թիվ 16172225 քրեական վարույթները միացվել են մեկ վարույթում, և նախաքննությունը շարունակվել է 16117525 համարի ներքո:
1.4. Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Ս.Պետրոսյանի՝ 2025 թվականի հունիսի 06-ի որոշմամբ Դավիթ Հովհաննեսի Սիրեկանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
1.5. 2025 թվականի հունիսի 11-ին թիվ 16117525 քրեական գործը՝ հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում, որը ԵԴ1/2031/01/25 համարի ներքո մակագրվել է դատավոր Ա.Մաթևոսյանին:
1.6. 2025 թվականի հունիսի 16-ին դատավոր Ա.Մաթևոսյանի կողմից որոշում է կայացվել ԵԴ1/2031/01/25 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
1.7. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 02-ի որոշմամբ մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Սիրեկանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքը փոխվել է այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցությամբ՝ վարչական հսկողությամբ, 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով գրավով և բացակայելու արգելքով: Վարչական հսկողության պայմաններում մեղադրյալին պարտավորեցվել է շաբաթը երեք անգամ գրանցվել Հայաստանի Հանրապետության արդարադատության նախարարության պրոբացիայի ծառայության՝ իր բնակության վայրի տարածքային մարմնում։ Մեղադրյալին արգելվել է նաև առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխել մշտական կամ ժամանակավոր բնակության վայրը՝ համայնքը, իսկ Երևան քաղաքում՝ վարչական շրջանը:
1.8. Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Ս.Պետրոսյանը Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 02-ի ԵԴ1/2031/01/25 որոշման դեմ 2025 թվականի հոկտեմբերի 13-ին ներկայացրել է հատուկ վերանայման բողոք, որը 2025 թվականի հոկտեմբերի 14-ին մուտքագրվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան: ԵԴ1/2031/01/25 վարույթի նյութերը 2025 թվականի հոկտեմբերի 17-ին մուտքագրվել են ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան, որոնք հատուկ վերանայման բողոքի հետ միասին 2025 թվականի հոկտեմբերի 20-ին հանձնվել են դատավոր Տ.Գրիգորյանին։
1.9. Վերաքննիչ դատարանի՝ Հատուկ վերանայման բողոքը վերադարձնելու մասին 2025 թվականի հոկտեմբերի 23-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Ս.Պետրոսյանի ներկայացրած հատուկ վերանայման բո¬ղո¬քը վերա¬դարձվել է՝ արձանագրված թերությունը շտկելու և եռօրյա ժամկետում կրկին բողոք ներկայաց¬նելու համար:
1.10. 2025 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Ս.Պետրոսյանը կրկին հատուկ վերանայման բողոք է ներկայացրել, որը 2025 թվականի հոկտեմբերի 29-ին մուտքագրվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան:
1.11. Վերաքննիչ դատարանի՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 02-ի ԵԴ1/2031/01/25 որոշման դեմ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Ս.Պետրոսյանի հատուկ վերանայման բողոքն ընդունվել է վարույթ, որոշվել է հատուկ վերանայման բողոքի քննությունն անցկացնել գրավոր ընթացակարգով, իսկ դատական ակտի կայացման օր նշանակել 2025 թվականի նոյեմբերի 10-ը:

2. Հատուկ վերանայման բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2.1. Մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Սիրեկանյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով՝ հետևյալ արարքի համար. «որ նա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու՝ թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու և իրացնելու թույլտվություն, քննությամբ դեռևս ինքնությունը չպարզված անձից և ժամանակահատվածում, շահադիտական դրդումներով, իրացնելու նպատակով, ապօրինի ձեռք է բերել և իր հագին եղած կիսաթև բաճկոնի աջ ծոցագրպանում ապօրինի պահել է թվով 7 հատ կպչուն ժապավենով փաթեթավորված ՀՀ կառավարության 2018թ. հունիսի 27-ի N 707-ն որոշման 1-ին հավելվածում ընդգրկված, զգալի չափերով՝ ընդհանուր 9,84 գրամ քաշով (0,68+0,9+0,48+0,51+0,41+0,58+0,93+0,48+0,89+0,45+0,48+0,48+0,43+0,9+0,41+0,4+0,43) «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2025 թվականի հունվարի 29-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից վերջինիս անձնական խուզարկության ժամանակ»։
2.2. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 02-ի ԵԴ1/2031/01/25 որոշման համաձայն.
«(…) Հիմք ընդունելով նախորդ որոշումներով «հիմնավոր կասկածի» վերաբերյալ արված հետևությունները, Դատարանն արձանագրում է, որ դրանք շարունակում են հիմնավոր լինել։
Մեղադրյալի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված որևէ գործողություն կատարելու ռիսկերը.
- Մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Սիրեկանյանը շուրջ 3 ամիս է, ինչ գտնվում է նախնական կալանքի տակ, այդ խափանման միջոցին ներհատուկ՝ անձնական ազատության առավելագույն սահմանափակումների պայմաններում, ինչը կարող է դրական ազդեցություն ունենալ մեղադրյալի հետագա վարքագծի վրա՝ նվազեցնելով վարույթին հակազդող գործողություններ կատարելու ռիսկերը։
- Պաշտպանության կողմը որպես կալանքին այլընտրանք առաջարկել է 500.000 ՀՀ դրամ, որը չվճարելը հիմք էր հանդիսացել մեղադրյալի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու համար։
- Քրեական գործով հետազոտվել են բոլոր գրավոր ապացույցները, որոնք կարող են այս կամ այն փաստական հանգամանքի հաստատման կամ հերքման առումով անփոխարինելի նշանակություն ունենալ, հետևաբար մեղադրյալի կողմից քրեական գործի քննությանը խոչընդոտելու ռիսկերն այդ մասով էապես նվազել են:
- Քրեական գործով վկաները հանդիսանում են (և/կամ հանդիսացել են) ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ծառայողներ, հետևաբար վերջինների զբաղեցրած դիրքով պայմանավորված նրանց վրա ազդեցություն գործադրելու հավանականությունն էապես բարձր չէ։
Դատարանը գտնում է, որ վերը նշված հանգամանքներն իրենց որակական հատկանիշներով փոփոխության են ենթարկում մեղադրյալի նկատմամբ կալանքի ձևով կիրառված խափանման միջոցի իրավաչափության պայմանները՝ էապես փոփոխելով Դատարանի՝ 2025 թվականի հուլիսի 15-ի որոշմամբ արված հետևությունները։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ.
Մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Սիրեկանյանի նկատմամբ կալանքի ձևով կիրառված խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոփոխվել են դրա իրավաչափության պայմանները, հետևաբար, առաջնորդվելով անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցի ընտրության նվազագույնի սկզբունքով, Դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում մեղադրյալի օրինական վարքագիծը հնարավոր է ապահովել կալանքից առավել մեղմ այլընտրանքային խափանման միջոցների՝ վարչական հսկողության, 500.000 ՀՀ դրամ գրավի և Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքի համակցված կիրառմամբ.
1.1. Անդրադառնալով վարչական հսկողության պայմաններին՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալը պետք է շաբաթը երեք անգամ գրանցվի Հայաստանի Հանրապետության արդարադատության նախարարության պրոբացիայի ծառայության՝ իր բնակության վայրի տարածքային մարմնում։
Վարչական հսկողության պայմաններում մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Սիրեկանյանին պետք է արգելել առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխել մշտական բնակության վայրը՝ համայնքը, իսկ Երևան քաղաքում՝ վարչական շրջանը:
1.2 Հաշվի առնելով մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Սիրեկանյանի օրինական վարքագծին խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները, այդ թվում՝ նրա նախկինում դրսևորած վարքագիծը, Դատարանը գտնում է, որ 500.000 ՀՀ դրամ գրավը և Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը վարչական հսկողության հետ համակցված, անհրաժեշտ են մեղադրյալի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված որևէ գործողություն կատարելու ռիսկերը չեզոքացնելու համար։ (…)»:

3. Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը, փաստարկները և բողոքի պահանջը.
3.1. Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Ս.Պետրոսյանն իր հատուկ վերանայման բողոքում խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025թ. հոկտեմբերի 02-ի թիվ ԵԴ1/2031/01/25 որոշումը՝ կայացնելով դրան փոխարինող դատական ակտ:
3.2. Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Ս.Պետրոսյանն իր հատուկ վերանայման բողոքում հակիրճ ներկայացրել է քրեական վարույթի նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները, առաջին ատյանի դատարանի դիրքորոշումը, վկայակոչել է վերաբերելի օրենսդրական դրույթներն ու իրավական դիրքորոշումները, իսկ որպես իր հատուկ վերանայման բողոքի հիմնավորում` նշել է հետևյալը. «(…) Գտնում եմ, որ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/2031/01/25 02.10.2025թ. որոշումը ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ. (...)
Օրենսդիրը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսել է երեք առանձին հիմքեր, որոնցից մեկի առկայությունն անգամ բավարար է մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու համար, հետևաբար մեղադրյալի կողմից նոր հանցանք կատարելու բարձր հավանականությունն արդեն բավարար է խափանման միջոցի կիրառման իրավաչափությունն արձանագրելու համար:
Տվյալ դեպքում մեղադրյալին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանք, ինչը նշանակում է, որ այլ խափանման միջոցները չեն կարող հանդիսանալ արդյունավետ իրավական ներգործության միջոց, որոնք կարող են կաշկանդել մեղադրյալին դրսևորել պատշաճ վարքագիծ և չեզոքացնել նաև նրա ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման ռիսկերը: (…)»։

4. Վերաքննիչ դատարանին ներկայացված բացատրությունները, դրանք հիմնավորող նյութերը, միջնորդությունները, բողոքի պատասխանները.
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ հատուկ վերանայման բողոքի պատասխան, վարույթի մասնակիցների բացատրություններ, դրանք հիմնավորող նյութեր, միջնորդություններ չեն ստացվել։

5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
5.1. Վերաքննիչ դատարանը, բողոքի հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 02-ի ԵԴ1/2031/01/25 որոշման օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով Վերաքննիչ դատարանին ներկայացված նյութերը, գտնում է հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով՝ (…)
4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով (…)»:
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զրկել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով. (…)
գ) անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը՝ իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմնին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուստը կանխելու համար (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի:
2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով։ Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խափանման միջոցներն են կալանքը և այլընտրանքային խափանման միջոցները։
2. Այլընտրանքային խափանման միջոցներն են`
1) տնային կալանքը.
2) վարչական հսկողությունը.
3) գրավը.
4) պաշտոնավարման կասեցումը.
5) բացակայելու արգելքը.
6) երաշխավորությունը.
7) դաստիարակչական հսկողությունը.
8) զինվորական հսկողությունը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Վարչական հսկողությունը մեղադրյալի տեղաշարժման և գործողությունների ազատության սահմանափակումն է, որի պայմաններում նա պարտավոր է ոչ հաճախ, քան շաբաթը երեք անգամ գրանցվել դատարանի որոշման մեջ նշված վայրի իրավասու մարմնում:
2. Դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին կարող է արգելվել նաև`
1) առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխել մշտական կամ ժամանակավոր բնակության վայրը՝ համայնքը, իսկ Երևան քաղաքում՝ վարչական շրջանը.
2) այցելել որոշման մեջ նշված որոշակի վայրեր.
3) հաղորդակցվել որոշակի անձանց հետ.
4) օրվա որոշակի ժամերի լքել իր բնակության տարածքը, սակայն ոչ ավելի, քան 12 ժամը:
3. Սույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արգելքները սահմանելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի առողջական վիճակը, ինչպես նաև աշխատանքի և ուսման պայմանները:
4. Մեղադրյալի նկատմամբ վարչական հսկողություն կիրառելու մասին որոշման պատճենը կատարման նպատակով ուղարկվում է դատարանի կողմից սահմանված իրավասու մարմնին:
5. Իրավասու մարմինն անհապաղ գրանցում է մեղադրյալին և նրան հսկողության ընդունելու մասին տեղյակ պահում վարույթն իրականացնող մարմնին:
6. Մեղադրյալի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դատարանի որոշմամբ իրականացվում է Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված հատուկ էլեկտրոնային միջոցներով: Մեղադրյալը պարտավոր է իր վրա մշտապես կրել նշված էլեկտրոնային հսկողության միջոցները, չվնասել դրանք, ինչպես նաև արձագանքել իրավասու մարմնի հսկողության ազդանշաններին:
7. Վարչական հսկողության կիրառման կարգի և բողոքարկման վրա տարածվում են կալանքի համար սույն օրենսգրքով սահմանված դրույթները»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Գրավը իրավասու մարմնի որոշմամբ սահմանված դրամական գումար է, որը մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովելու նպատակով շարժական գույքի, արժեթղթերի կամ այլ արժեքների ձևով պահատվության է փոխանցվում համապատասխան որոշմամբ նշված բանկի կամ այլ վարկային կազմակերպության դեպոզիտ, իսկ Հայաստանի Հանրապետության դրամի ձևով՝ մինչդատական վարույթի փուլում պահատվության է փոխանցվում դատախազության դեպոզիտային հաշվին, դատական վարույթի փուլում՝ դատարանի դեպոզիտային հաշվին: Որպես գրավ կարող է ընդունվել անշարժ գույք, եթե գրավ կիրառելու մասին որոշմամբ հատուկ նշվել է դրա հնարավորության մասին:
2. Գրավի չափը որոշելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի ծանրության աստիճանը և մեղադրյալի գույքային դրությունը: Գրավի արժեքի ապացուցման պարտականությունը կրում է գրավատուն:
3. Գրավը կարող է մուծել մեղադրյալը կամ ցանկացած այլ ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձ: Եթե գրավը մուծում է այլ անձ, ապա նրան բացատրվում է մեղադրյալին ներկայացված մեղադրանքի էությունը, ինչպես նաև մեղադրյալի կողմից անօրինական վարքագիծ դրսևորվելու դեպքում՝ վրա հասնող հնարավոր հետևանքները:
4. Գրավատուն վարույթն իրականացնող մարմնի համապատասխան որոշման կայացման պահից եռօրյա ժամկետում ներկայացնում է գրավը մուծված լինելը հավաստող փաստաթուղթ, որը կցվում է վարույթի նյութերին: Գրավը կիրառված է համարվում գրավի մուծված լինելը հավաստող փաստաթուղթը վարույթն իրականացնող մարմին ներկայացնելու պահից:
4.1. Սույն հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված պարտականությունը չկատարելը հիմք է մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցի տեսակն ընտրելու հարցը վերստին քննարկելու համար։(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Եթե բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ մեղադրյալը կարող է դիմել փախուստի` օգտագործելով անձը հաստատող փաստաթուղթ, ապա իրավասու մարմինը կարող է որոշում կայացնել նրա` Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելն արգելելու մասին:
2. Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելն արգելելու մասին որոշումն անհապաղ ուղարկվում է սահմանային վերահսկողություն իրականացնող լիազոր մարմին»:
5.2. Մեջբերված նորմերի վերլուծությունից հետևում է, որ խափանման միջոցները դասակարգվում են երկու մասի՝ կալանք և կալանքին այլընտրանք հանդիսացող խափանման միջոցներ: Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելիս պետք է առաջնորդվի նվազագույնի սկզբունքով, այն է՝ չպետք է ընտրի ավելի խիստ խափանման միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել մեղադրյալի օրինական վարքագիծը: Այս իրավակարգավորումը իր ամրագրումն է գտել անձի ազատության և անձեռնմխելիության քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածում, որի նպատակն է բացառել կալանքի կիրառումը բոլոր այն դեպքերում, երբ առկա է որոշակի հնարավորություն երաշխավորելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը՝ առանց նրան ազատությունից զրկելու: Ինչ վերաբերում է խափանման միջոցի կիրառման հիմքերին, ապա դրանք ձևակերպվել են որպես նպատակներ՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ դրանք որպես կանոն կանխատեսական, այլ ոչ թե փաստական բնույթ են կրում։
Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: Այլ կերպ՝ օրենսդիրը շեշտը դնում է ոչ թե կոնկրետ հանգամանքների վրա, այլ մեղադրյալի հնարավոր վարքագծի տեսանկյունից դրական և բացասական գործոնների հակակշռման և հավասարակշռման գաղափարի վրա։ Խափանման միջոցներ կիրառելու, այդ թվում՝ դրանց տեսակներն ընտրելու, հետագայում դրանք փոխելու մեխանիզմի հիմքում դրված կարևոր գաղափարը խափանման միջոցի պիտանիությունն է՝ դրված նպատակին։ Այս չափանիշն օրենսդիրն ամրագրել է սկզբունքի մակարդակով՝ մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծն ապահովելու նպատակով ոչ միայն հնարավորություն տալով կիրառել խափանման միջոց, այլ կիրառել այն խափանման միջոցը, որն առավել պիտանի կլինի հետապնդվող նպատակին հասնելու համար: Այս պահանջն ուղղակիորեն ամրագրված է խափանման միջոցը փոխելու ընթացակարգի շրջանակներում, որով սահմանվել է, որ վարույթն իրականացնող մարմինը իրավասու է որոշում կայացնել խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին, եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները:
5.3. Ինչ վերաբերում է վարչական հսկողություն խափանման միջոցին, ապա այն ուղղված է ոչ թե մեղադրյալի ազատության սահմանափակմանը, այլ՝ նրա տեղաշարժման և գործողությունների ազատության սահմանափակմանը, որի պայմաններում մեղադրյալը պարտավոր է գրանցվել դատարանի որոշման մեջ նշված վայրի իրավասու մարմնում, սակայն ոչ հաճախ, քան շաբաթը երեք անգամ:
Նշված խափանման միջոցի կիրառման դեպքում մեղադրյալի վրա դատարանի որոշմամբ կարող են դրվել նաև լրացուցիչ արգելքներ, այն է՝
ա) առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխել մշտական կամ ժամանակավոր բնակության վայրը՝ համայնքը, իսկ Երևան քաղաքում՝ վարչական շրջանը,
բ) այցելել որոշման մեջ նշված որոշակի վայրեր,
գ) հաղորդակցվել որոշակի անձանց հետ,
դ) օրվա որոշակի ժամերի լքել իր բնակության տարածքը, սակայն ոչ ավելի, քան 12 ժամը:
5.4. Վերոգրյալից պարզ է դառնում նաև, որ գրավը և բացակայելու արգելքը՝ որպես այլընտրանքային խափանման միջոցներ, կիրառվում են մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովելու նպատակով: Բացակայելու արգելքը կիրառվում է վարույթն իրականացնող մարմնի հրավերով մեղադրյալի ներկայանալն ապահովելու և խուսափելու միջոցով քրեական վարույթին խոչընդոտելը կանխելու նպատակով, իսկ գրավի կիրառումը կարող է հետապնդել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված ցանկացած անհրաժեշտ նպատակ:
5.5. Մինչև դատաքննությունն ազատ արձակվելու կոնվենցիոնալ իրավունքի առնչությամբ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի (այսուհետ՝ նաև Եվրոպական դատարան) ձևավորած նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 3-րդ կետը դատական իշխանության մարմիններին հնարավորություն չի տալիս ընտրություն կատարելու անձին ողջամիտ ժամկետում դատարան տանելու կամ մինչև դատարանի առջև կանգնելը ժամանակավորապես ազատ արձակելու միջև: Մինչև դատապարտումն անձը համարվում է անմեղ, և այս դրույթի նպատակն առավելապես անձին ժամանակավորապես ազատ արձակելն է այն դեպքում, երբ շարունակական կալանքն այլևս ողջամիտ չէ: Այն հարցը, թե արդյո՞ք կալանքի տակ պահելու ժամկետը ողջամիտ է եղել, չի կարող գնահատվել վերացական եղանակով: Մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ողջամտության հարցը պետք է գնահատվի՝ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործի փաստերից և առանձնահատկություններից ելնելով: Շարունակական կալանքը կարող է արդարացված լինել միայն, եթե կոնկրետ գործով առկա են հանրային շահի իրական պահանջի մասին վկայող հատուկ ցուցիչներ, որոնք, չնայած անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին, գերակայում են Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածով երաշխավորված անձնական ազատության իրավունքի նկատմամբ (տե՛ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Buzadji v. the Republic of Moldova գործով 2016 թվականի հուլիսի 5-ի վճիռը, գանգատ թիվ 23755/07, 89-90-րդ կետերը):
5.6. Եվրոպական դատարանի գնահատմամբ՝ հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայությունը շարունակական կալանքի անհրաժեշտ պայման է, սակայն որոշակի ժամանակ անց այն դառնում է ոչ բավարար, և իրավասու մարմինները պետք է ներկայացնեն կալանքը հիմնավորող անհրաժեշտ և բավարար հիմքեր (տե՛ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Merabishvili v. Georgia գործով Մեծ պալատի՝ 2017 թվականի նոյեմբերի 28-ի վճիռը, գանգատ թիվ 72508/13, 222-րդ կետը, Merabishvili v. Georgia գործով վերը հիշատակված վճռի 102-րդ կետը): Անձին ազատ արձակելուն կողմ կամ դեմ փաստարկները չպետք է լինեն ընդհանրական և վերացական բնույթի (տե՛ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Boicenco v. Moldova գործով 2006 թվականի հուլիսի 11-ի վճիռը, գանգատ թիվ 41088/05, 142-րդ կետը), այլ պետք է պարունակեն հղումներ կոնկրետ փաստերին և անձի անձնային առանձնահատկություններին, որոնք հիմնավորում են վերջինիս կալանքի տակ պահելու անհրաժեշտությունը (տե՛ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Rubtsov and Balayan v. Russia գործով 2018 թվականի ապրիլի 10-ի վճիռը, գանգատներ թիվ 33707/14 and 3762/15, 142-րդ կետը, Perstner v. Luxembourg գործով 2023 թվականի փետրվարի 16-ի վճիռը, գանգատ թիվ 7446/21, 33-րդ կետը): Կալանքի տակ պահելու փաստացի մեխանիկական երկարաձգումն անհամատեղելի է Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 3-րդ կետի երաշխիքների հետ (տե՛ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Tase v. Romania գործով 2008 թվականի հունիսի 10-ի վճիռը, գանգատ թիվ 29761/02, 40-րդ կետը):
5.7. Անդրադառնալով վարույթի պատշաճ ընթացքին մեղադրյալի կողմից խոչընդոտելու վտանգին, Եվրոպական դատարանը նշել է, որ այն չպետք է լինի վերացական և պետք է հաստատվի փաստական տվյալներով (տե՛ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Becciev v. Moldova գործով 2005 թվականի հոկտեմբերի 4-ի վճիռը, գանգատ թիվ 9190/03, 59-րդ կետը): Վկաների վրա ճնշում գործադրելու վտանգը կարող է ընդունելի լինել վարույթի սկզբնական փուլերում (տե՛ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Jarzyński Jarzynskiv. Poland գործով 2005 թվականի հոկտեմբերի 4-ի վճիռը, գանգատ թիվ 15479/02, 43-րդ կետը), սակայն այն չի կարող հիմնավորվել միայն ակնկալվող պատժի խստությամբ (տե՛ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Merabishvili v. Georgia վերը հիշատակված գործով Մեծ պալատի վճռի 224-րդ կետը): Ընդ որում, երկարատև ժամանակահատվածում քննություն իրականացնելու անհրաժեշտությունը բավարար չէ կալանքն արդարացնելու համար. վարույթի բնականոն ընթացքի պարագայում ենթադրյալ վտանգները նվազում են, քանի որ հարցաքննությունները կատարվում են, ցուցմունքները վերցվում են և ստուգվում (տե՛ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Clooth v. Belgium գործով 1991 թվականի դեկտեմբերի 12-ի վճիռը, գանգատ թիվ 12718/87, 44-րդ կետը):
5.8. Դատական քննության փուլում գտնվող գործով դատարանի կողմից մեղադրյալի (ամբաստանյալի) ազատության իրավունքը սահմանափակող խափանման միջոցի կիրառման իրավաչափության ստուգման շրջանակներում Վճռաբեկ դատարանը կարևորել է այն հանգամանքը, որ գործի դատական քննության ընթացքում մեղադրյալի (ամբաստանյալի) նկատմամբ խափանման միջոցի կիրառման վերաբերյալ հարցը լուծելիս, առաջին ատյանի դատարանը հանդես է գալիս որպես վարույթն իրականացնող մարմին։ Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ նման պայմաններում, որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելիս, վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա և ունենա պատճառաբանվածության առավել բարձր չափանիշ։ Հակառակ մոտեցումը, Վճռաբեկ դատարանի համոզմամբ, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը (տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի` Արման և Արքա Մադաթյանների գործով 2020 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱՐԴ/0152/01/19, Արքա Մադաթյանի գործով 2022 թվականի մարտի 4-ի թիվ ԱՐԴ/0152/01/19 որոշումները)։
Մեկ այլ որոշման շրջանակներում Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ անձի պատշաճ վարքագիծն ապահովող երաշխիքների կիրառմամբ ազատ արձակվելու իրավունքը կարող է իրավաչափորեն սահմանափակվել միայն անձին կալանքի տակ պահելու անհրաժեշտությունը հիմնավորող բավարար հիմքերի առկայության դեպքում: Իսկ այդ հիմքերի առկայության մասին վկայող փաստարկները պետք է բխեն կոնկրետ գործի փաստական հանգամանքներից և հիմնավորվեն կոնկրետ փաստական տվյալներով: Շարունակական կալանքի պարագայում, վարույթի բնականոն ընթացքին զուգահեռ, աստիճանաբար բարձրանում է մեղադրյալին (ամբաստանյալին) կալանքի տակ պահելու անհրաժեշտությունը հիմնավորված համարելու շեմը: Ընդ որում, առավել բարձր պետք է լինի վարույթն իրականացնող առաջին ատյանի դատարանի՝ կալանքի փոխարեն այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառելու մասին որոշումը վերադաս դատական ատյանի կողմից բեկանելիս կալանքի անհրաժեշտության հիմնավորվածության շեմը: (տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի` Մելսիկ Արթուրի Ալեքսանյանի գործով 2025 թվականի ապրիլի 9-ի ԼԴ1/0059/01/17 որոշումը)։
5.9. Շարադրված իրավանորմերի և դատողությունների համատեքստում անդրադառնալով մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Սիրեկանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքը այլընտրանքային խափանման միջոցներով փոխելու հնարավորության հարցին` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանը գործի նյութերից բխող կոնկրետ փաստարկների վկայակոչմամբ իրավացիորեն գտել է, որ քրեական գործով վարույթի ներկա փուլում մեղադրյալ Դավիթ Սիրեկանյանի պատշաճ վարքագիծը հնարավոր է ապահովել այլընտրանքային խափանման միջոցների` տվյալ դեպքում վարչական հսկողության, գրավի և բացակայելու արգելքի համակցված կիրառմամբ` նկատի ունենալով, որ դրանց կիրառմամբ հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված նպատակներին:
5.10. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանը՝ որպես գործով վարույթն իրականացնող մարմին, մեղադրյալ Դավիթ Սիրեկանյանի նկատմամբ խափանման միջոցի կիրառման հարցը լուծելիս, համակողմանի գնահատման է ենթարկել անձին շարունակաբար կալանքի տակ պահելու տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեցող այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են վկաների՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ծառայողներ հանդիսանալու և նրանց զբաղեցրած դիրքով պայմանավորված՝ նրանց վրա ազդեցություն գործադրելու հավանականությունն էապես բարձր չլինելը, քրեական գործով բոլոր գրավոր ապացույցներն արդեն իսկ հետազոտված լինելը, մեղադրյալի՝ շուրջ երեք ամիս կալանքի տակ գտնվելը և այն վերջինիս ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման ռիսկերը հակակշռող բավարար գործոն հանդիսանալը, նախկինում մեղադրյալի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելը գրավի գումարը չվճարելու հանգամանքով պայմանավորված լինելը, արդյունքում իրավաչափորեն եզրահանգելով, որ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցված կիրառումն ի զորու է չեզոքացնելու մեղադրյալի կողմից գործի քննության ընթացքում ոչ պատշաճ վարքագիծ դրսևորելու ռիսկերը։
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն այն մասին, որ սույն գործի փաստական հանգամանքների պայմաններում կիրառված վարչական հսկողությունը՝ համակցված 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով գրավի և բացակայելու արգելքի հետ, կարող են լինել արդյունավետ միջոցներ՝ զսպելու մեղադրյալ Դավիթ Սիրեկանյանի կողմից ոչ պատշաճ վարքագիծ դրսևորելու հավանականությունը, հիմնավոր է։
Վերաքննիչ դատարանի վերոգրյալ դիրքորոշումը հիմնավորվում է նաև նրանով, որ շարունակական կալանքի պարագայում, վարույթի բնականոն ընթացքին զուգահեռ, աստիճանաբար բարձրանում է մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու անհրաժեշտությունը հիմնավորված համարելու շեմը, ուստի առաջին ատյանի դատարանը, փաստելով, որ սույն գործի փաստական տվյալներն իրենց համակցության մեջ քրեական վարույթի տվյալ փուլում բավարար չեն մեղադրյալ Դավիթ Սիրեկանյանի անձնական ազատությանը միջամտող առավել ինտենսիվ, ամենախիստ խափանման միջոց հանդիսացող կալանքի՝ որպես դատավարական ծայրահեղ միջոցի շարունակական կիրառման անհրաժեշտությունը փաստելու համար, եկել է ճիշտ հետևության:
5.11. Անդրադառնալով բողոքաբերի այն փաստարկին, որ մեղադրյալին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանք, ինչը նշանակում է, որ այլ խափանման միջոցները չեն կարող հանդիսանալ արդյունավետ իրավական ներգործության միջոցներ, որոնք կարող են կաշկանդել մեղադրյալին դրսևորել պատշաճ վարքագիծ և չեզոքացնել նաև նրա ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման ռիսկերը, ապա Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով վերևում մեջբերված՝ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կայուն նախադեպային իրավունքը, հարկ է համարում կրկին շեշտադրել, որ մեղադրյալի կողմից ոչ պատշաճ դատավարական վարքագիծ դրսևորելու վտանգները չեն կարող հիմնավորվել միայն ակնկալվող պատժի խստությամբ, ավելին՝ այդ վտանգները կալանքի տակ գտնվելու ժամանակահատվածին զուգահեռ նվազում են՝ այն հանգամանքի հաշվառմամբ, որ արդեն իսկ կալանքի տակ եղած ժամանակահատվածը հաշվակցվելու է վերջնական պատժի ժամկետից: Բացի այդ, առաջին ատյանի դատարանն իր որոշմամբ ոչ թե արձանագրել է մեղադրյալի կողմից ոչ պատշաճ վարքագիծ դրսևորելու վտանգի իսպառ բացակայությունը, այլ քննության տվյալ փուլում վերջինի՝ իր էությամբ ավելի նվազ լինելը, որպիսի պայմաններում իրավացիորեն առաջնորդվելով նվազագույնի սկզբունքով՝ եզրահանգել է, որ այդ ենթադրյալ վարքագիծը կարող է կանխվել այլընտրանքային խափանման միջոցների, տվյալ դեպքում՝ վարչական հսկողության, գրավի և բացակայելու արգելքի համակցված կիրառմամբ, որոնք, որպես բավարար և ողջամիտ միջոցներ, վարույթի տվյալ փուլում կարող են հաղթահարել մեղադրյալի կողմից հնարավոր ոչ օրինական վարքագիծ դրսևորելու վերաբերյալ մտավախությունները և դրանք առավել պիտանի են հետապնդվող նպատակին հասնելու համար:
5.12. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Սիրեկանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքը վարչական հսկողությամբ, 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով գրավով և բացակայելու արգելքով փոխելով՝ առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել դատական սխալ, այդ թվում նաև՝ քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր ազդեցություն ունենալ գործի ելքի վրա, և գործով կայացրել է ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 02-ի ԵԴ1/2031/01/25 որոշումը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Ս.Պետրոսյանի հատուկ վերանայման բողոքը՝ մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ և 393-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Ս.Պետրոսյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել:
2. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 02-ի ԵԴ1/2031/01/25 որոշումը թողնել անփոփոխ:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` այն ստանալու պահից տասնհինգօրյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Տ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ