ԵԴ1/2058/01/25
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը, (այսուհետ՝ Դատարան) հետևյալ կազմով՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ՝ Ա.ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Է․ԱԲԵԼՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝

ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՄԵՂԱԴՐՈՂ Բ․ՂԱԶԻՆՅԱՆԻ

ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ Խ․ԶՈՀՐԱԲՅԱՆԻ

2025 թվականի հուլիսի 7-ին Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանի՝ (ծնվել է 1991 թվականի դեկտեմբերի 15-ին՝ Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ է, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած չէ, չի աշխատում, արարքը կատարելու պահին ունեցել է դատվածություն, հաշվառված է և բնակվում է Հրազդան քաղաքի Ջրառատ թաղամասի 372-րդ տանը) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի մարտի 19-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ ՃՏՀ քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 60224525 քրեական վարույթը:
2025 թվականի ապրիլի 7-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ ՃՏՀ քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախաձեռնվել է թիվ 60252825 քրեական վարույթը:
Նախաքննություն իրականացրած մարմնի՝ 2025 թվականի ապրիլի 7-ի որոշմամբ թիվ 60252825 քրեական վարույթը միացվել է թիվ 60224545 քրեական վարույթին, և նախաքննությունը շարունակվել է 60224525 համարի ներքո։
ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Բ․Ղազարյանի՝ 2025 թվականի մայիսի 26-ի որոշմամբ Խաչատուր Զոհրաբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
2025 թվականի մայիսի 27-ին Խաչատուր Զոհրաբյանի նկատմամբ խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
2025 թվականի հունիսի 11-ին թիվ 60224525 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում: Գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/2058/01/25 համարը, այնուհետև գործը մակագրվել և հունիսի 12-ին հանձնվել է դատավոր Ա.Կարապետյանին։ 2025 թվականի հունիսի 16-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
2025 թվականի հուլիսի 7-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը կայացրել է մեղադրական վերդիկտ, և նույն օրը նշանակվել են լրացուցիչ դատալսումներ:

2. Մեղադրանքի նկարագրությունը.
Խաչատուր Զոհրաբյանին մեղադրանք է ներկայացվել քրեական օրենսգրքով նախատեսված այն արարքի կատարման համար, որ նա, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայողի կողմից 2024 թվականի հունիսի 10-ին կայացված թիվ 8180361474 որոշմամբ ենթարկված լինելով վարչական տույժի՝ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքից 1 տարի ժամկետով զրկելու ձևով, պատշաճ ծանուցված և տեղեկացված լինելով այդ մասին, 2025 թվականի փետրվարի 28-ին՝ ժամը 23.20-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Սեբաստիա-Լենինգրադյան փողոցների խաչմերուկում վարել է <<Օպել>> մակնիշի, 37 FI 570 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որպիսի փաստն արձանագրվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության ծառայողի կողմից կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8259007130 արձանագրությամբ։
Այսինքն՝ Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարքի կատարում, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Բացի այդ՝ Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանը, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայողի կողմից 2024 թվականի հունիսի 10-ին կայացված թիվ 8180361474 որոշմամբ ենթարկված լինելով վարչական տույժի՝ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքից 1 տարի ժամկետով զրկելու ձևով, պատշաճ ծանուցված և տեղեկացված լինելով այդ մասին, 2025 թվականի մարտի 1-ին՝ ժամը 00.05- ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Լենինգրադյան փողոցում վարել է <<Օպել>> մակնիշի 37 FI 570 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան և հրաժարվել է սթափության վիճակի զննություն անցնելուց, որպիսի փաստն արձանագրվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության ծառայողի կողմից նույն օրը կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8259012212 արձանագրությամբ։
Այսինքն՝ Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարքի կատարում, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:

3. Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցներ.
Խաչատուր Զոհրաբյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, հայտնել է, որ չի ցանկանում ցուցմունք տալ, միաժամանակ խնդրել է հիմք ընդունել մինչդատական վարույթի ընթացքում իր կողմից տրված ցուցմունքը։
(դատական նիստի արձանագրություն)

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 330-րդ հոդվածով նախատեսված իրավակարգավորումների համաձայն՝ հրապարակվել են Խաչատուր Զոհրաբյանի՝ մինչդատական վարույթի ընթացքում տված ցուցմունքները:
2025 թվականի մայիսի 29-ին կազմված մեղադրյալի հարցաքննության մասին արձանագրության համաձայն՝ Խաչատուր Զոհրաբյանը ցուցմունք է տվել հետևյալի մասին. <<(…)իրեն առաջադրված մեղադրանքը պարզ է և հասկանալի, ընդունել է իրեն առաջադրված մեղադրանքը, ընդունել է իր մեղավորությունը, հայտնել է, որ 2025 թվականի մարտի 06-ին կազմված՝ 2025 թվականի փետրվարի 28-ի իրավախատումը և 2025 թվականի մարտի 01-ի իրավախախտումը՝ ինքն է կատարել, որոնց վերաբերյալ կազմվել են վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ թիվ 8259007130 և 8259012212 արձանագրությունները, քանի որ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված լինելու պայմանում վարել է տրանսպորտային մոջոցը հիվանդ ծնողի համար դեղորայք գնելու համար: Երկու դեպքում էլ Պարեկային ծառայության ծառայողները իրավախախտումներն արձանագրելու նպատակով կանգնեցրել են և արձանագրել են իրավախախտումները: Մեղադրյալ Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանը ընդունել է իր մեղավորությունը և խնդրել է դատարանին մեղմ վերաբերվել>>։
(քրեական գործ, հատոր 1-ին, վ.է 73-74):

Հրապարակվել և հետազոտվել են հետևյալ գրավոր ապացույցները՝

Զննում կատարելու մասին 2025 թվականի ապրիլի 26-ին կազմված արձանագրության համաձայն՝ զննվել են վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8259007130, 8180289574, 8180361474 և 8259012212 արձանագրությունների, ստուգման թիվ 00899 և 01142 կտրոնների, ստուգաչափման թիվ 112044 և 110123 վկայականների պատճենները, ինչպես նաև ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության <<Ճանապարհային ոստիկանություն էլեկտրոնային ծառայության>> ռեգիստրից արտատպված քաղվածքը։ Հիշյալ փաստաթղթերի զննությամբ պարզվել է, որ․
2024 թվականի հունիսի 06-ին՝ ժամը 02:19-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Կոտայքի մարզի գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի կրտսեր պարեկ Ռուստամ Միքայելի Խալաթյանը կազմել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8180361474 արձանագրությունն այն մասին, որ Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանը (ծնված 15.12.1991թ., Կոտայքի մարզ, Հրազդան, Հրազդան, Ջրառատ, 372-րդ տուն, ՀԾՀ 7505940473) 2024 թվականի հունիսի 6-ին՝ ժամը 02:10-ի սահմաններում, Երևան-Սևան Մ4 ավտոճանապարհի 108-րդ կիլոմետրում <<Օպել>> մակնիշ, 37 TD 891 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը վարել է ոչ սթափ վիճակում:
Արձանագրությանը կցվում է հատվածում առկա է գրառում՝ <<Վ/վ RK354938>>:
Արձանագրության վարչական իրավախախտում կատարած անձի բացատրությունը և դիտողությունը նշելու հատվածում առկա է գրառում՝ <<Համաձայն եմ>> և ստորագրություն:
Արձանագրության իրավունքներին և պարտականություններին ծանոթանալու հատվածում առկա է ստորագրություն և ազգանուն:
Արձանագրության ներքևի ձախ հատվածում առկա է արձանագրությունը կազմողի ստորագրությունը, որպես խախտման ծածկագիր/կոդ նշված է 68 թիվը:
ՎԻՎ թիվ 8180361474 որոշմամբ քաղաքացի Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանը զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Որոշման պատճենը և կատարման կարգի մասին քաղվածքը ստանալու հատվածում առկա է ստորագրություն և 10-ը հունիսի 2024 թվական գրառումը:
2025 թվականի մարտի 06-ին՝ ժամը 14:30-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության ԵՔԳ ՎՎԻ բաժնի տեսուչ Արմեն Նորայրի Հակոբյանը կազմել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8259007130 արձանագրությունն այն մասին, որ Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանը (ծնված 15.12.1991թ., Կոտայքի մարզ, Հրազդան, Հրազդան, Ջրառատ, 372- րդ տուն, ՀԾՀ 7505940473) 2025 թվականի փետրվարի 28-ին՝ ժամը 23:20-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Սեբաստիա-Լենինգրադյան խճուղում վարել է <<Օպել>> մակնիշ, 37 FI 570 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը՝ տրանսպորտային միջոցները վարելու իրավունքից զրկված վիճակում:
Արձանագրությանը կցվում է հատվածում գրառում առկա չէ։
Արձանագրության վարչական իրավախախտում կատարած անձի բացատրությունը և դիտողությունը նշելու հատվածում առկա է ստորագրություն:
Արձանագրության իրավունքներին և պարտականություններին ծանոթանալու հատվածում գրառում առկա չէ։
Արձանագրության ներքևի ձախ հատվածում առկա է արձանագրությունը կազմողի ստորագրությունը, որպես խախտման ծածկագիր/կոդ նշված է 201 թիվը:
Բացի այդ, 2025 թվականի մարտի 01-ին՝ ժամը 01:15-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևանի գնդի 1-ին գումարտակի 1-ին վաշտի պարեկ Վլադիմիր Գևորգի Մկրտչյանը կազմել է վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ թիվ 8259012212 արձանագրությունն այն մասին, որ Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանը (ծնված 15.12.1991թ., Կոտայքի մարզ, Հրազդան, Հրազդան, Ջրառատ, 372-րդ տուն, ՀԾՀ՝ 7505940473) 2025 թվականի մարտի 01-ին՝ ժամը 00:05-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Լենինգրադյան փողոցում վարել է <<Օպել>> մակնիշ 37 FI 570 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը՝ տրանսպորտային միջոցները վարելու իրավունքից զրկված վիճակում և հրաժարվելով սթափության վիճակի զննություն անցնելուց:
Արձանագրությանը կցվում է հատվածում առկա է գրառում՝ <<Արձ. 82501464, արձ" կցված է արձանագրություն>>:
Արձանագրության վարչական իրավախախտում կատարած անձի բացատրությունը և դիտողությունը նշելու հատվածում առկա է գրառում՝ <<հրաժարվում է ստորագրելուց>>:
Արձանագրությանը, իրավունքներին և պարտականություններին ծանոթանալու հատվածում առկա է գրառում՝ <<հրաժարվում է ստորագրելուց>>:
Արձանագրության ներքևի ձախ հատվածում առկա է արձանագրությունը կազմողի ստորագրությունը, որպես խախտման ծածկագիր/կոդ նշված 203․2 թիվը։
ՀՀ ոստիկանության <<Ճանապարհային ոստիկանություն>> ծառայության էլեկտրոնային ռեգիստրից ստացված տեղեկատվության զննությամբ պարզվել է, որ Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյան (ՀԾՀ) 2512910237) տվյալներով առկա է վարորդական իրավունքի վկայական` կարգավիճակը զրկված՝ սկիզբը՝ 10-06-2024թ., ավարտը՝ 10-06-2025թ.:
(քրեական գործ, հատոր 1-ին, վ.է 43-47):

2025 թվականի ապրիլի 26-ին կայացված արտավարութային փաստաթղթեր ճանաչելու մասին որոշման համաձայն՝ վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8259007130, 8180289574, 8180361474 և 8259012212 արձանագրությունների, ստուգման թիվ 00899 և 01142 կտրոնների, ստուգաչափման թիվ 112044 և 110123 վկայականների պատճենները, ինչպես նաև ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության <<Ճանապարհային ոստիկանություն էլեկտրոնային ծառայության>> ռեգիստրից արտատպված քաղվածքը ճանաչվել են արտավարութային փաստաթղթեր։
Հիշյալ փաստաթղթերը դատական նիստի ընթացքում հանրային մեղադրողի կողմից հրապարակվել են, դրանց բովանդակությունը համապատասխանում է զննություն կատարելու մասին վերը նշված արձանագրությամբ փաստված տվյալներին։
(քրեական գործ, հատոր 1-ին, վ.է 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 48-50):

Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտվել են հետևյալ փաստաթղթերը.

Խաչատուր Զոհրաբյանի վերաբերյալ ստացված ձև 8 և ձև 9 տեղեկանքների համաձայն՝ վերջինս վերագրվող արարքը կատարելու պահին ունեցել է դատվածություն:
(քրեական գործ հատոր 1-ին, վ.է 39-42, հատոր 2-րդ, վ,է 13-16):

Համաձայն Կոտայքի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից Խաչատուր Զոհրաբյանի վերաբերյալ թիվ ԿԴ/0443/01/25 գործով 2025 թվականի մայիսի 19-ին կայացված դատավճռի՝ Խաչատուր Զոհրաբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու համար, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել 100 (հարյուր) ժամ տևողության հանրային աշխատանքները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված 100 (հարյուր) ժամ տևողությամբ հանրային աշխատանքներին լրիվ գումարվել են ԳԴ/0527/01/24 դատավճռով նշանակված 750․000 (յոթ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը և ԿԴ/0943/01/24 դատավճռով նշանակված 375․000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը, ինչից հետո վերջնական պատիժ է նշանակվել հանրային աշխատանքները՝ 100 (հարյուր) ժամ տևողության և տուգանքը 1.125.000 (մեկ միլիոն հարյուր քսանհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։ Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 2025 թվականի հուլիսի 1-ին։
Ըստ դատավճռի՝ Խաչատուր Զոհրաբյանը վերագրվող արարքը կատարել է 2025 թվականի մարտի 29-ին՝ ժամը 20։55-ի սահմաններում։
(քրեական գործ հատոր 2-րդ, վ.է 17-24):

Համաձայն դատալեքս տեղեկատվական համակարգից արտատպված թիվ ԿԴ/0092/01/25 գործով կազմված էլեկտրոնային քարտի՝ Կոտայքի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանում Խաչատուր Զոհրաբյանի վերաբերյալ քննվում է քրեական գործ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 2 դրվագով նախատեսված արարքները կատարելու համար։
(քրեական գործ հատոր 2-րդ, վ.է 25-29):

Համաձայն Կոտայքի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից Խաչատուր Զոհրաբյանի վերաբերյալ թիվ ԿԴ/0943/01/24 գործով 2024 թվականի նոյեմբերի 28-ին կայացված դատավճռի՝ Խաչատուր Զոհրաբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարք կատարելու համար, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել 375․000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը։ Նշանակված տուգանքը թույլատրվել է վճարել 1 տարվա ընթացքում։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 2025 թվականի հունվարի 29-ին։
Ըստ դատավճռի՝ Խաչատուր Զոհրաբյանը վերագրվող արարքը կատարել է 2024 թվականի սեպտեմբերի 1-ին՝ ժամը 01։14-ի սահմաններում։
(քրեական գործ հատոր 2-րդ, վ.է 30-40):

Համաձայն Կոտայքի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից Խաչատուր Զոհրաբյանի վերաբերյալ թիվ ԿԴ/0902/01/24 գործով 2024 թվականի հոկտեմբերի 21-ին կայացված դատավճռի՝ Խաչատուր Զոհրաբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու համար, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել 375․000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը։ Նշանակված տուգանքը թույլատրվել է վճարել 1 տարվա ընթացքում։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 2024 թվականի դեկտեմբերի 2-ին։
Ըստ դատավճռի՝ Խաչատուր Զոհրաբյանը վերագրվող արարքը կատարել է 2024 թվականի հուլիսի 22-ին՝ ժամը 21։30-ի սահմաններում։
(քրեական գործ հատոր 2-րդ, վ.է 41-47):

Համաձայն Գեղարքունիքի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից Խաչատուր Զոհրաբյանի վերաբերյալ թիվ ԳԴ/0527/01/24 գործով 2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ին կայացված դատավճռի՝ Խաչատուր Զոհրաբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու համար, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել 375․000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված 375․000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ տուգանքին լրիվ գումարվել է ԿԴ/0902/01/24 դատավճռով նշանակված 375․000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը և վերջնական պատիժ է նշանակվել տուգանքը՝ 750․000 (յոթ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով։ Նշանակված տուգանքը թույլատրվել է վճարել 1 տարվա ընթացքում։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 2025 թվականի փետրվարի 25-ին։
Ըստ դատավճռի՝ Խաչատուր Զոհրաբյանը վերագրվող արարքը կատարել է 2024 թվականի օգոստոսի 7-ին՝ ժամը 18։40-ի սահմաններում։
(քրեական գործ հատոր 2-րդ, վ.է 48-59):

Համաձայն Կոտայքի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից Խաչատուր Զոհրաբյանի վերաբերյալ թիվ ԿԴ/1153/01/24 գործով 2025 թվականի ապրիլի 16-ին կայացված դատավճռի՝ Խաչատուր Զոհրաբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարք կատարելու համար, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել 100 (հարյուր) ժամ տևողության հանրային աշխատանքները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 11-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված 100 (հարյուր) ժամ տևողության հանրային աշխատանքներին լրիվ գումարվել են ԳԴ/0527/01/24 դատավճռով նշանակված 750․000 (յոթ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը, ԿԴ/0943/01/24 դատավճռով նշանակված 375․000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը և վերջնական պատիժ է նշանակվել հանրային աշխատանքները՝ 100 (հարյուր) ժամ տևողության և տուգանքը 1.125.000 (մեկ միլիոն հարյուր քսանհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։ Նշանակված տուգանքը թույլատրվել է վճարել 1 տարվա ընթացքում։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 2025 թվականի հունիսի 9-ին։
Ըստ դատավճռի՝ Խաչատուր Զոհրաբյանը վերագրվող արարքը կատարել է 2024 թվականի նոյեմբերի 10-ին՝ ժամը 22։30-ի սահմաններում։
(քրեական գործ հատոր 2-րդ, վ.է 60-69):

Համաձայն դատավորի օգնական Վ․Վարժապետյանի կողմից կազմված հեռախոսազրույց ունենալու վերաբերյալ արձանագրությունների՝ դատավորի օգնականը հեռախոսազրույց է ունեցել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Կոտայքի մարզային մարմնի ներկայացուցիչ Հակոբ Սողոյանի հետ, ով հայտնել է, որ դատապարտյալ Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանը թիվ ԿԴ/1153/01/24 քրեական գործով Կոտայքի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.04.2024 թվականի դատավճռով նշանակված 1․125․000 ՀՀ դրամ տուգանքից որևէ վճարում չի կատարել, իսկ 100 ժամ հանրային աշխատանքներից կատարել է 44 ժամը։
Թիվ ԿԴ/0443/01/25 քրեական գործով Կոտայքի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.04.2024 թվականի դատավճռով նշանակված 100 ժամ հանրային աշխատանքները և 1․125․000 ՀՀ դրամ տուգանքը ի կատար ածելու վերաբերյալ կարգադրություն դեռևս չի ստացվել պրոբացիայի ծառայությունում։
(քրեական գործ հատոր 2-րդ, վ.է 70-71):

4. Փաստական հանգամանքները հաստատված լինելու վերաբերյալ Դատարանի եզրահանգումը.
Հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանը հաստատված է համարում հետևյալ փաստական հանգամանքները.
Խաչատուր Զոհրաբյանը ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայողի կողմից 2024 թվականի հունիսի 10-ին կայացված թիվ 8180361474 որոշմամբ ենթարկված լինելով վարչական տույժի՝ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքից 1 տարի ժամկետով զրկելու ձևով, պատշաճ ծանուցված և տեղեկացված լինելով այդ մասին, 2025 թվականի փետրվարի 28-ին՝ ժամը 23.20-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Սեբաստիա-Լենինգրադյան փողոցների խաչմերուկում վարել է <<Օպել>> մակնիշի, 37 FI 570 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որպիսի փաստն արձանագրվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության ծառայողի կողմից կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8259007130 արձանագրությամբ։
Բացի այդ՝ Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանը, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ծառայողի կողմից 2024 թվականի հունիսի 10-ին կայացված թիվ 8180361474 որոշմամբ ենթարկված լինելով վարչական տույժի՝ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքից 1 տարի ժամկետով զրկելու ձևով, պատշաճ ծանուցված և տեղեկացված լինելով այդ մասին, 2025 թվականի մարտի 1-ին՝ ժամը 00.05- ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Լենինգրադյան փողոցում վարել է <<Օպել>> մակնիշի 37 FI 570 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան և հրաժարվել է սթափության վիճակի զննություն անցնելուց, որպիսի փաստն արձանագրվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության ծառայողի կողմից նույն օրը կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8259012212 արձանագրությամբ։
Այսպիսով, Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը հիմնավոր համարելով եզրափակիչ դատական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, հիմնվելով ներքին համոզման վրա՝ գտնում է, որ մեղադրյալ Խաչատուր Զոհրաբյանին վերագրվող արարքն ապացուցված է:
Ապացույցները, որոնց գնահատման արդյունքում Դատարանը մեղադրյալ Խաչատուր Զոհրաբյանին վերագրվող արարքը համարում է ապացուցված, շարադրված են վերևում:

5. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Քրեական վարույթում ապացույց են`
1) ձերբակալվածի ցուցմունքը.
2) մեղադրյալի ցուցմունքը.
3) տուժողի ցուցմունքը.
4) վկայի ցուցմունքը.
5) փորձագետի եզրակացությունը.
6) փորձագետի կարծիքը.
7) փորձագետի ցուցմունքը.
8) իրեղեն ապացույցները.
9) ապացուցողական և վարութային այլ գործողությունների արձանագրությունները.
10) արտավարութային փաստաթղթերը:
(…)>>:
Օրենսգրքի 97-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Վարույթի ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, ներառյալ վարույթի մասնավոր մասնակիցների ներկայացրած ապացույցները համարվում են թույլատրելի, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգով հակառակը չի հաստատվել:
2. Օրենքի էական խախտմամբ ստացված տվյալները, ինչպես նաև դրանց հիման վրա կատարված վարութային գործողությունների արդյունքով ձեռք բերված տվյալները ճանաչվում են անթույլատրելի և չեն կարող օգտագործվել որպես ապացույց:
3. Օրենքի էական խախտմամբ ստացված են համարվում այն տվյալները, որոնք ձեռք են բերվել`
1) տվյալ քրեական վարույթն իրականացնելու, համապատասխան ապացուցողական կամ վարութային այլ գործողություն կատարելու իրավասություն չունեցող անձի կողմից.
2) բացարկման ենթակա անձի էական մասնակցությամբ, եթե նա իմացել է կամ ողջամտորեն պետք է իմանար վարույթին իր մասնակցությունը բացառող հանգամանքների առկայության մասին.
3) սույն օրենսգրքով նախատեսված ընթացակարգի խախտմամբ, եթե հնարավոր չէ դրա հետևանքը վերացնել այլ ապացուցողական գործողության պատշաճ կատարմամբ.
4) քննչական գործողության կատարման ընթացքում մեղադրյալի կարգավիճակ չունեցող անձից, որի նկատմամբ փաստացի իրականացվել է քրեական հետապնդում` առանց այդ մասին նրան պատշաճ ծանուցելու.
5) անհայտ աղբյուրից.
6) արդի գիտությանը հակասող մեթոդների կիրառմամբ:
4. Ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են նաև այն խախտումները, որոնք դրսևորվել են մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների ոտնահարմամբ կամ քրեական վարույթի սկզբունքների խախտմամբ:
(…)
6. Պաշտպանի բացակայությամբ մեղադրյալի տված ցուցմունքները չեն կարող օգտագործվել որպես ապացույց, եթե մեղադրյալը դատարանում հրաժարվել է դրանցից:
(…)
9. Այն տվյալները, որոնք ստացվել են վարույթի հանրային մասնակցի թույլ տված` օրենքի պահանջների խախտմամբ, կարող են մեղադրյալի, նրա պաշտպանի կամ օրինական ներկայացուցչի միջնորդությամբ օգտագործվել որպես ապացույց, եթե այդ խախտմամբ չեն ոտնահարվել այլ անձի իրավաչափ շահերը: Այդպիսի ապացույցը կարող է օգտագործվել միայն ի շահ տվյալ մեղադրյալի:
(…)
11. Ապացույցների անթույլատրելիությունը, ինչպես նաև սույն հոդվածի 9-րդ մասով նախատեսված դեպքում օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված տվյալների օգտագործման հնարավորությունը որոշմամբ հաստատում է վարույթն իրականացնող մարմինը՝ վարույթի շահագրգիռ մասնակցի միջնորդությամբ կամ սեփական նախաձեռնությամբ:
12. Անթույլատրելի ճանաչված ապացույցները պահվում են վարույթի նյութերում>>:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Սարիբեկ Վարազդատի Հարությունյանի գործով 2014 թվականի մայիսի 31-ի թիվ ԵԱՔԴ/0189/01/12 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ (...) ապացույցների ձեռքբերման գործընթացում էական չեն կարող համարվել քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի այն խախտումները, որոնցով չեն սահմանափակվել դատավարության մասնակիցների` օրենքով երաշխավորված իրավունքները կամ այդ իրավունքներից նրանք չեն զրկվել, ինչպես նաև այն խախտումները, որոնք ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա չեն ազդել կամ չէին կարող ազդել: Այլ խոսքով` քննչական կամ այլ դատավարական գործողությունների կատարման ժամանակ թույլ տրված քրեադատավարական օրենսդրության խախտումները պետք է գնահատվեն` ելնելով դրանց բնույթից, ծանրությունից և վերոնշյալ գործողությունների արդյունքում ստացված ապացուցողական նյութի որակի և հավաստիության վրա դրանց ազդեցության աստիճանից: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելը` որպես իրավական հետևանք, պետք է տեղի ունենա միայն քրեադատավարական օրենսդրության էական խախտման առկայության պարագայում: Հակառակ դեպքում ապացույցների թույլատրելիության հարցին կցուցաբերվի ձևական մոտեցում, ինչն էլ կհանգեցնի ապացուցողական նյութի անտեղի կորստի (...)։
Թեև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը հիշյալ նախադեպային դիրքորոշումն արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված իրավանորմերի մեկնաբանման շրջանակում, սակայն նկատի ունենալով, որ ապացույցներն անթույլատրելի ճանաչելու սկզբունքը գործող քրեական դատավարության օրենսգրքի ընդունմամբ ըստ էության մնացել է նույնը, այն է՝ ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքում պետք է դրվի քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների էական խախտումը, Դատարանը գտնում է, որ մեջբերված որոշմամբ արտահայտված նախադեպային դիրքորոշումը վերաբերելի է նաև սույն դեպքին:
Վերը մեջբերված քրեադատավարական նորմերի և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո թույլատրելիության տեսանկյունից գնահատելով հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված և դատական ակտում շարադրված վերոգրյալ ապացույցները՝ Դատարանն արձանագրում է, որ գործի քննության ընթացքում չի ստացվել որևէ օբյեկտիվ տվյալ, որը հիմք կտար փաստելու, թե նշված ապացույցների ձեռքբերման գործընթացում տեղ են գտել այնպիսի էական խախտումները, որոնք դրսևորվել են մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների ոտնահարմամբ կամ քրեական վարույթի սկզբունքների խախտմամբ, ինչպես նաև դրանք ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։
Այլ խոսքով՝ վկայակոչված ապացույցները թույլատրելիության առումով կասկածի տակ առնելու հիմքերը բացակայում են, քանի որ դրանք ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, իսկ հակառակի մասին վկայող որևէ օբյեկտիվ տվյալ գործի քննության ընթացքում չի ստացվել։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(…)>>:
Օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել>>:
Խաչատուր Զոհրաբյանին վերագրվող արարքի ապացուցվածության վերաբերյալ իրավական վերլուծությունների համատեքստում Դատարանը հարկ է համարում մեջբերել ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ մի շարք նախադեպային որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումներ, որոնք, Դատարանի գնահատմամբ, տեղի ունեցած օրենսդրական փոփոխությունների պայմաներում ևս վերաբերելի են քննարկվող հարցին:
Այսպես.
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարությունը որոշելու հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ: Մասնավորապես` իրացնելով օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը` Վճռաբեկ դատարանը հիշատակված դատական ակտում նախադեպային նշանակության իրավական դիրքորոշումներ է արտահայտել առ այն, որ գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում: Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքն անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում (...):
Արդյունքում՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում` <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով՝ պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (...):
Սույն դեպքում գործով ձեռք բերված ապացույցները գնահատելով մեջբերված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ Դատարանը գալիս է հետևյալ եզրահանգման.
1․ ապացուցված են մեղադրյալ Խաչատուր Զոհրաբյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքները),
2․ ապացուցված է Խաչատուր Զոհրաբյանին վերագրվող արարքների քրեական հակաիրավականությունը, դրանք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով,
3․ ապացուցված է մեղադրյալ Խաչատուր Զոհրաբյանի կողմից այդ արարքները կատարելը,
4․ ապացուցված է մեղադրյալ Խաչատուր Զոհրաբյանի մեղավորությունը տվյալ արարքները կատարելու մեջ:
Նշված եզրահանգման համար հիմք է հանդիսանում հետևյալ վերլուծությունը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1.Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը՝
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով:
2. Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված կամ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից հարբած (ոչ սթափ) վիճակում տրանսպորտային միջոց վարելը կամ այդ անձի կողմից սթափության վիճակի զննություն անցնելուց հրաժարվելը կամ խուսափելը`
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով
3. Սույն օրենսգրքի իմաստով՝ անձը համարվում է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված, եթե նա օրենքով սահմանված կարգով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, և զրկման ժամկետը չի լրացել:
4. Սույն օրենսգրքի իմաստով՝ անձի՝ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը համարվում է կասեցված, եթե նրա` տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքն օրենքով սահմանված կարգով կասեցվել է, և կասեցման ժամկետը չի լրացել:
5. Սույն օրենսգրքի իմաստով՝ անձը համարվում է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք չունեցող, եթե նա սահմանված կարգով չի ստացել տվյալ կարգի տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքի վարորդական վկայական կամ սահմանված կարգով ստացել է վարորդական վկայական, սակայն օրենքով սահմանված կարգով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, և զրկման ժամկետը լրանալուց հետո սահմանված կարգով չի վերականգնել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը, բացառությամբ ուսումնական վարման դեպքերի>>:
Քննարկվող հանցագործության հիմնական անմիջական օբյեկտը ճանապարհային երթևեկության և տրանսպորտային միջոցների շահագործման կանոնների խախտման կապակցությամբ մարդու, հասարակության և պետության անվտանգության պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են։
Հանցագործության օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված անձի կողմից տրանսպորտային միջոցը վարելով։ Ընդ որում, ինչպես պարզ է դառնում արարքը նախատեսող հոդվածի վերլուծությունից, օրենսդիրը պատասխանատվություն է նախատեսել նաև նշված արարքը ծանրացնող հանգամանքի զուգորդմամբ՝ հարբած (ոչ սթափ) վիճակում կատարելու համար: Ավելին՝ արարքը ծանրացնող հանգամանքի զուգորդմամբ կատարելու սուբյեկտ կարող է հանդիսանալ նաև տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք չունեցող անձը։ Միևնույն ժամանակ հանցագործություն է համարվում նաև տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված կամ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք չունեցող անձանց կողմից սթափության վիճակի զննություն անցնելուց հրաժարվելը կամ խուսափելը, եթե նրանք վարել են տրանսպորտային միջոց:
Թերևս, արարքի որակման տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունի նաև <<հարբած (ոչ սթափ) վիճակ>> հասկացության բացահայտումը, ինչն անելու համար անհրաժեշտ է հղում կատարել վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքին։ Մասնավորապես՝ նշված օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի 9-րդ մասի համաձայն (հոդվածը վերնագրված է տրանսպորտային միջոցները ոչ սթափ վիճակում վարելը)՝ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքում անձը համարվում է ոչ սթափ վիճակում գտնվող, եթե ստուգմամբ պարզվում է, որ նրա մեկ լիտր արյան մեջ մաքուր ալկոհոլի պարունակությունը 0.2 գրամից կամ մեկ լիտր արտաշնչած օդի մեջ 0.1 միլիգրամից ավելի է, կամ եթե անձի արյան կամ մեզի մեջ առկա է թմրամիջոցի կամ հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութի պարունակություն: Անձը համարվում է ոչ սթափ վիճակում գտնվող նաև այն դեպքում, երբ նրա արյան կամ արտաշնչած օդի մեջ սույն մասում նշված չափով մաքուր ալկոհոլի կամ արյան կամ մեզի մեջ թմրամիջոցի կամ հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութի պարունակությունը ոստիկանության ծառայողի կողմից տրանսպորտային միջոցը կանգնեցնելուց կամ այդ անձին առնչվող ճանապարհատրանսպորտային պատահարից հետո, բայց մինչև նրա սթափության վիճակի զննություն անցկացնելը կամ սթափության վիճակի զննություն անցնելուց նրան ազատելը, այդ անձի կողմից ալկոհոլային խմիչք, թմրամիջոց կամ հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ օգտագործելու հետևանք է:
Հանցագործությունը սուբյեկտիվ կողմից բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, իսկ հանցագործության սուբյեկտը 16 տարին լրացած մեղսունակ ֆիզիկական անձն է։
Սույն դեպքում վերևում ասվածի լույսի ներքո գնահատականի արժանացնելով մեղադրյալ Խաչատուր Զոհրաբյանին վերագրվող արարքի ապացուցված լինելու հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալը զրկված է եղել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, ինչը փաստվում է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ գործով կայացված թիվ 8180361474 որոշմամբ, մինչդեռ, վարել է տրանսպորտային միջոց և վերջին անգամ հրաժարվել է սթափության վիճակի զննություն անցնելուց, որպիսի հանգամանքները փաստվում են 2025 թվականի մարտի 6-ին և 2025 թվականի մարտի 1-ին կազմված վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ թիվ 8259007130 և 8259012212 արձանագրություններով։ Ի վերջո մեղադրյալն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել։
Այսինքն՝ մեղադրյալին վերագրվող արարքն ապացուցված է։
Մեղադրյալ Խաչատուր Զոհրաբյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս` Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:
(…)>>:
Նույն օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
4. Պատժի կատարման կարգը և պայմանները սահմանվում են Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսդրությամբ>>:
Օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ են՝
(․․․)
3. Եթե սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող հանգամանք>>:
Օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են՝
1) հանցանքը դատվածություն ունեցող անձի կողմից կատարելը,
(․․․)>>։
Համաձայն ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-124/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացրած որոշումներում ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և այն կատարող անձը կոնկրետ են: Հետևաբար` կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, այն կատարող անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Չնայած տեղի ունեցած օրենսդրական փոփոխություններին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ հիշատակված որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումները չեն կորցրել իրենց արդիականությունը և կիրառելի են նաև սույն դեպքում:
Այսպիսով, Դատարանն արձանագրում է, որ պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, օրենսդիրը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը:
Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն։
Միաժամանակ օրենսդիրը սահմանել է հստակ չափորոշիչներ, որոնցով դատարանը պետք է ղեկավարվի պատժատեսակ և պատժաչափ որոշելիս։ Պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, ի թիվս այլնի՝ պետք է հաշվի առնել հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթը, հանցագործության եղանակը, մեղքի ձևը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցության աստիճանը: Ազատությունից զրկելու հետ պատիժ նշանակելու դեպքում Դատարանը պետք է հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար՝ պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին:
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
Պատժատեսակը և պատժաչափը որոշելիս պետք է քննարկման առարկա դարձնել նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։
Վերոշարադրյալ իրավանորմերն ու իրավական դիրքորոշումները համադրելով սույն գործի փաստական հանգամանքների հետ՝ Դատարանը մեղադրյալ Խաչատուր Զոհրաբյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտարկում․
- առաջադրված մեղադրանքն ընդունելը:
Դատարանը Խաչատուր Զոհրաբյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտարկում․
-արարքը կատարելու պահին մեղադրյալի կողմից դատվածություն ունենալը։
Դատարանը, որպես մեղադրյալ Խաչատուր Զոհրաբյանի անձը բնութագրող հանգամանք է դիտարկում այն, որ վերջինս երիտասարդ է:
Անդրադառնալով մեղադրյալ Խաչատուր Զոհրաբյանին վերագրվող արարքի հանրային վտանգավորությանը՝ Դատարանը նախ հարկ է համարում արձանագրել, որ արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանի վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշմամբ, համաձայն որի՝ (…) արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը: (…):
Վերոգրյալի համատեքստում Դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ Խաչատուր Զոհրաբյանին վերագրվում են դիտավորությամբ կատարված ոչ մեծ ծանրության հանցագործություններ:
Հաշվի առնելով վերոգրյալ բոլոր հանգամանքները և հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ և 55-րդ հոդվածների պահանջները, ինչպես նաև 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը, որի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ, Դատարանը գտնում է, որ գործի փաստական հանգամանքները Դատարանին հնարավորություն են տալիս գալու հետևության, որ տվյալ դեպքում պատժի նպատակներին հնարավոր է հասնել մեղադրյալ Խաչատուր Զոհրաբյանի նկատմամբ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով։ Այս համատեքստում Դատարանը գնահատման է արժանացնում այն հանգամանքը, որ մինչև վերագրվող արարքները կատարելը, Խաչատուր Զոհրաբյանը կատարել է բազմաթիվ այլ նույնաբնույթ արարքներ, որոնց համար դատապարտվել է, և պատիժ է նշանակվել տուգանքը, ինչպես նաև հանրային աշխատանքները։ Սակայն այդ ամենը Խաչատուր Զոհրաբյանի համար չի ունեցել սթափեցնող որևէ նշանակություն, փոխարենը նա հերթական անգամ կատարել է նույնաբնույթ արարք։ Այսինքն՝ նախկինում տուգանք կամ հանրային աշխատանքներ պատժի նշանակմամբ հնարավոր չի եղել հասնել պատժի նպատակներին, այն է՝ հնարավոր չի եղել վերասոցիալականացնել Խաչատուր Զոհրաբյանին և կանխել նրա կողմից հետագա հանցագործությունների կատարումը։ Նման պայմաններում Դատարանն արձանագրում է, որ միայն կարճաժամկետ ազատազրկում պատժատեսակի միջոցով հնարավոր է հասնել պատժի նպատակներին՝ վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
Մասնավորապես՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու համար Խաչատուր Զոհրաբյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկումը՝ 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու համար Խաչատուր Զոհրաբյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկումը՝ 1 (մեկ) ամիս ժամկետով:
Միևնույն ժամանակ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով անհրաժեշտ է Խաչատուր Զոհրաբյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկումը՝ 1 (մեկ) ամիս, 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով։
Անդրադառնալով մեղադրյալ Խաչատուր Զոհրաբյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ Խաչատուր Զոհրաբյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անդրադառնալով ապացույցների պահպանման և տնօրինման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ որպես արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8259007130, 8180289574, 8180361474 և 8259012212 արձանագրությունների, ստուգման թիվ 00899 և 01142 կտրոնների, ստուգաչափման թիվ 112044 և 110123 վկայականների պատճենները, ինչպես նաև ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության <<Ճանապարհային ոստիկանություն էլեկտրոնային ծառայության>> ռեգիստրից արտատպված քաղվածքը պետք է պահել քրեական գործում:
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված մյուս հարցերի քննարկմանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ այդպիսիք սույն գործով առկա չեն։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 345-350-րդ և 364-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց
Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու համար Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկումը՝ 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու համար Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկումը՝ 1 (մեկ) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանին նկատմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու արդյունքում վերջինիս նկատմամբ պատիժ նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկումը՝ 1 (մեկ) ամիս, 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Խաչատուր Աբրահամի Զոհրաբյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, վերացնել։
Որպես արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8259007130, 8180289574, 8180361474 և 8259012212 արձանագրությունների, ստուգման թիվ 00899 և 01142 կտրոնների, ստուգաչափման թիվ 112044 և 110123 վկայականների պատճենները, ինչպես նաև ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության <<Ճանապարհային ոստիկանություն էլեկտրոնային ծառայության>> ռեգիստրից արտատպված քաղվածքը պահել քրեական գործում:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան ստանալու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆ