ԵԴ1/1882/01/25


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

<<08>> հունվարի 2026թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան)

նախագահությամբ՝ դատավոր Գ.Ս.Պողոսյանի,
քարտուղարությամբ՝ Լ.Ալոյանի,
Ս.Բունոյանի և
Ս.Հովհաննիսյանի,
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող՝ Ա.Գրիգորյանի,
տուժող՝ Ա.Ավետիսյանի,
տուժողի օրինական
ներկայացուցիչ՝ Լ.Ղազարյանի,
մեղադրյալ՝ Մ.Թամրազովայի,
պաշտպան՝ Ա.Հովհաննիսյանի,

դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի (ծնված՝ 1989 թվականի հունվարի 21-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ ասորի, ՀՀ քաղաքացի, աշխատում է <<Ֆեմիլի Ֆարմ>> ՍՊ ընկերությունում՝ որպես դեղագետ, գանձապահ և խորհրդատու, ներկայումս գտնվում է երեխայի ծննդյան արձակուրդում, ամուսնացած, խնամքին ունի երեք անչափահաս երեխաներ, բարձրագույն կրթությամբ, նախկինում չդատված, հաշվառված՝ ՀՀ Արարատի մարզի Վերին Դվին գյուղի Դոստոեվսկու փողոցի 21-րդ տուն հասցեում, փաստացի բնակվող՝ Երևան քաղաքի Ծարավ Աղբյուրի փողոցի 55/6 շենքի 87-րդ բնակարան հասցեում) Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով,

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2025 թվականի ապրիլի 07-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վահե Գրիգորյանի կողմից կազմված <<Քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին>> արձանագրության համաձայն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 17163425 քրեական վարույթը:
2025 թվականի ապրիլի 08-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Գրիգորյանի կողմից կայացված՝ <<Տուժող ճանաչելու մասին>> որոշմամբ՝ թիվ 17163425 քրեական վարույթով Արամ Արմանի Ավետիսյանը ճանաչվել է տուժող:
2025 թվականի ապրիլի 08-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Գրիգորյանի կողմից կայացված՝ <<Տուժողի օրինական ներկայացուցիչ ճանաչելու մասին>> որոշմամբ՝ թիվ 17163425 քրեական վարույթով Լուսինե Մհերի Ղազարյանը ճանաչվել է անչափահաս տուժողի՝ Արամ Ավետիսյանի օրինական ներկայացուցիչ:
2025 թվականի մայիսի 16-ին Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Գրիգորյանի կողմից կայացված <<Անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին>> որոշմամբ՝ Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, որը վերջինիս ներկայացվել է 2025 թվականի մայիսի 17-ին:
2025 թվականի մայիսի 17-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Գրիգորյանի կողմից կայացված <<Մեղադրյալի նկատմամբ բացակայելու արգելք խափանման միջոց կիրառելու մասին>> որոշմամբ՝ թիվ 17163425 քրեական վարույթով մեղադրյալ Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
2025 թվականի հունիսի 03-ին Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Գրիգորյանի կողմից կայացված <<Մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու և վարույթի նյութերը դատարան հանձնելու մասին>> որոշմամբ որոշվել է՝ հաստատել է թիվ 17163425 քրեական վարույթով մեղադրական եզրակացությունն ըստ մեղադրանքի Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և վարույթի նյութերը հանձնել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան՝ ըստ էության քննելու համար:
2025 թվականի հունիսի 03-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով:
Քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/1882/01/25 համարը:
2025 թվականի հունիսի 03-ին դատարաններում գործերի բաշխման հատուկ համակարգչային ծրագրի միջոցով քրեական գործը մակագրվել է դատավոր Գևորգ Պողոսյանին, իսկ 2025 թվականի հունիսի 04-ին հանձնվել է վերջինիս աշխատակազմին:
2025 թվականի հունիսի 09-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Գ.Ս.Պողոսյանի կողմից կայացված որոշմամբ՝ ստանձնվել է թիվ ԵԴ1/1882/01/25 քրեական գործով վարույթը և նախնական դատալսումներ է նշանակվել:
2026 թվականի հունվարի 08-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ՝ մեղադրյալ Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի նկատմամբ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնվել է անփոփոխ:

Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2. Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ <<(…) [Ն]ա 2025 թվականի ապրիլի 06-ին Երևան քաղաքի Ծարավ Աղբյուրի փողոց 55/25-րդ հասցեում գտնվող <<Գազպրոմ Արմենիա>> ՓԲ ընկերության ուսումնական համալիրի բակում, օգտվելով անչափահաս Արամ Արմանի Ավետիսյանի անօգնական վիճակից՝ ֆիզիկական վիճակով պայմանավորված դիմադրություն չտալու, ֆիզիկապես թույլ լինելու, 12 տարին լրացած չլինելու հանգամանքից, նրա նկատմամբ կատարել է բռնի այլ գործողություններ՝ վերջինիս պատճառելով ֆիզիկական ցավ:
Այսպես.
Մարիա Սիմոնի Թամրազովան 2025 թվականի ապրիլի 6-ին՝ ժամը 17:53-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ծարավ Աղբյուրի փողոց 55/25-րդ հասցեում գտնվող <<Գազպրոմ Արմենիա>> ՓԲ ընկերության ուսումնական համալիրի բակում, օգտվելով անչափահաս Արամ Արմանի Ավետիսյանի անօգնական վիճակից՝ ֆիզիկական վիճակով պայմանավորված դիմադրություն չտալու, ֆիզիկապես թույլ լինելու, 12 տարին լրացած չլինելու հանգամանքից, կենցաղային հարցերի՝ Արամ Ավետիսյանի կողմից տղայի՝ Երվանդ Գալստյանի ճանապարհը փակելու շուրջ վիճաբանել է նրա հետ, որի ժամանակ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ կատարել է բռնի այլ գործողություններ, այն է՝ երկու ձեռքով բռնել է աջ ձեռքից, այնուհետև թափահարել և նետել գետնին, որից հետո բռնել է պարանոցից և կրկին նետել գետնի խոտածածկ հատվածին՝ այդ կերպ պատճառելով ֆիզիկական ցավ:(…)>>:

Արագացված վարույթ.
3. Նախնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Մարիա Սիմոնի Թամրազովան ներկայացրեց արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդություն՝ հայտնելով, որ իրեն պարզ է ներկայացված մեղադրանքը, ամբողջությամբ համաձայն է ներկայացված մեղադրանքի հետ, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, մինչև միջնորդությունը ներկայացնելը խորհրդակցել է իր պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները և պնդում է ներկայացված միջնորդությունը:
Հանրային մեղադրող Ա.Գրիգորյանը, տուժող Ա.Ավետիսյանը և վերջինիս օրինական ներկայացուցիչ Լ.Ղազարյանը չառարկեցին արագացված վարույթ կիրառելու դեմ:
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են նույն օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, բավարարեց արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը և որոշում կայացրեց լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին:

Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
4. Դատվածությունների և հետախուզման առկայության Ձև 8 հարցման պատասխանի համաձայն՝ Մարիա Սիմոնի Թամրազովան նախկինում դատապարտված չի եղել:

Դատարանի իրավական վերլուծությունը և եզրահանգումը.
5. Արագացված վարույթ կիրառելու պայմաններում Դատարանն ապացուցված է համարում մեղադրյալ Մարիա Սիմոնի Թամրազովային վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը), այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը, մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ, ինչպես նաև արձանագրում է, որ մեղադրյալի արարքի նկատմամբ պետք է կիրառվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետը:
6. Սույն դատավճռի 4-րդ կետում առկա, Դատարանի կողմից հետազոտված փաստական հանգամանքների հիման վրա Դատարանն արձանագրում է, որ Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի անձը բնութագրող հանգամանք է նախկինում դատապարտված չլինելը:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, արձանագրում է, որ Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք պետք է դիտել նաև ներկայացված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելն ու կատարածի համար զղջալը (Դատարանի նման մոտեցումը բխում է Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի որոշման 27-րդ կետում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումից):
Դատարանն արձանագրում է, որ Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք առկա չէ:
7. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
<<Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
<<Պատժի նպատակներն են՝ վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի՝ հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:(…)>>:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ն.Սարգսյանի գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողության կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել նաև, որ պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից>> (տե՛ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի որոշումը):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունը դասվում է ազատության, պատվի, արժանապատվության, ֆիզիկական կամ հոգեկան անձեռնմխելիության դեմ ուղղված դիտավորությամբ կատարվող ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին, որի համար որպես պատիժ է նախատեսված հանրային աշխատանքների ձևով՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակման ձևով՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով:
8. Սույն դատավճռի նախորդ կետում շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով մեղադրյալ Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում՝ նրա կատարած կոնկրետ արարքը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով սույն դատավճռի 6-րդ կետում արձանագրված՝ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքի բացակայության փաստի հետ՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի սանկցիայով նախատեսված ազատության սահմանափակման ձևով, և որ այդ պատժատեսակի կիրառումն անհրաժեշտ ու բավարար է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրացմանը հասնելու համար:
Ընդ որում, Դատարանը հանգում է հետևության, որ Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի նկատմամբ ազատության սահմանափակման ձևով պատիժ պետք է նշանակել 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ վերջինիս արգելելով առանց իր նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել իր բնակության վայրը, և որ այդ պատժի կիրառումն անհրաժեշտ ու բավարար է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրացմանը հասնելու համար:
Անդրադառնալով մեղադրյալ Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի նկատմամբ հանրային աշխատանքների ձևով պատիժ նշանակելու հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերջինիս նկատմամբ հնարավոր չէ նշանակել, քանի որ նա լրացուցիչ դատալսումնների ընթացքում դիրքորոշում հայտնեց, որ համաձայն չէ հանրային աշխատանքներ կատարել՝ հաշվի առնելով, որ իր խնամքին են գտնվում երեք փոքրահասակ երեխաները և ներկա պահին գտնվում է երեխայի ծննդյան արձակուրդում, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանրային աշխատանքներ պատժատեսակը անձի նկատմամբ կարող է նշանակվել միայն վերջինիս համաձայնությամբ:
Միևնույն ժամանակ Դատարանը գտնում է, որ գործում առկա փաստական տվյալները թույլ են տալիս եզրահանգելու, որ տվյալ կոնկրետ դեպքում պատժի նպատակները կարող են իրացվել նաև՝ առանց Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի նկատմամբ լրացուցիչ պատժի կիրառման:
9. Դատարանն, անդրադառնալով ՀՀ քրեական դատավարության 348-րդ հոդվածով նախատեսված՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանի լուծմանը ենթակա մյուս հարցերին, արձանագրում է, որ գույքային հայց ներկայացված չէ, առկա չէ նաև հատուցման ենթակա գույքային այլ վնաս և դրա ապահովման նպատակով արգելադրված որևէ գույք, գործով իրեղեն ապացույցներ չկան:
10. Անդրադառնալով մեղադրյալ Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված բացակայելու արգելքը պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո պետք է վերացնել:
11. Ինչ վերաբերում է վարութային ծախսերի հարցին, ապա այն պետք է համարել լուծված, քանի որ արագացված վարույթ կիրառելու պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մաuով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման՝ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի 3-րդ մասի: Բացի այդ, հարկ է արձանագրել նաև, որ սույն քրեական գործով վարութային ծախսեր առկա չեն:
12. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 276-րդ, 347-350-րդ, 464.4-րդ և 464.5-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Մարիա Սիմոնի Թամրազովային մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ վերջինիս արգելելով առանց իր նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել իր բնակության վայրը:
Մարիա Սիմոնի Թամրազովայի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերի:



ԴԱՏԱՎՈՐ Գ.Ս.ՊՈՂՈՍՅԱՆ