ԵԴ1/1867/01/25


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«04» դեկտեմբերի 2025թ. ք.Երևան

ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Լ․ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ա․ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ՝ Մ․Մահտեսյանի

մասնակցությամբ՝
պաշտպան՝ Ա․Գրիգորյանի
մեղադրյալ՝ Գ․Համբարձումյանի

դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով թիվ ԵԴ1/1867/01/25 քրեական վարույթով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ (դատավոր՝ Ա․Մաթևոսյան) 2025 թվականի սեպտեմբերի 2-ի դատավճռի դեմ քրեական վարույթով մեղադրյալ Գոռ Վասակի Համբարձումյանի պաշտպան Արմինե Գրիգորյանի (այսուհետ նաև՝ Պաշտպան) վերաքննիչ բողոքը․

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի հունվարի 29-ի ՀՀ ՆԳՆ Ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչությունից ստացվել է հանցագործության մասին հաղորդում այն մասին, որ Գոռ Վասակի Համբարձումյանը՝ հաշվառված Կոտայքի մարզ Ակունք 2-րդ փողոց 6 տուն, իր մոտ ապօրինի թմրամիջոց է պահում, օգտագործում և իրացնում։
Փաստի առթիվ 2025 թվականի հունվարի 29-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 08111925 քրեական վարույթը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով։
2025 թվականի հունվարի 30-ին՝ ժամը 00։10-ին, որոշում է կայացվել Գոռ Վասակի Համբարձումյանին հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով ձերբակալելու մասին։
2025 թվականի հունվարի 30-ին որոշում է կայացվել Գոռ Վասակի Համբարձումյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի փետրվարի 01-ին մեղադրյալ Գոռ Վասակի Համբարձումյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնի ավագ քննիչ Ա․ Շաբոյանի միջնորդությունն ամբողջությամբ բավարարվել է և և Գոռ Վասակի Համբարձումյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանքը՝ 2 /երկու/ ամիս ժամկետով։
2025 թվականի մարտի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնի ավագ քննիչ Ա․ Շաբոյանը միջնորդություն է ներկայացրել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան Գոռ Վասակի Համբարձումյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի ժամկետը երկու ամսով երկարացնելու մասին, որը բավարարվել է մասնակի և Գոռ Վասակի Համբարձումյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել տնային կալանքը՝ երկու ամիս ժամկետով։
2025 թվականի մայիսի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնի ավագ քննիչ Ա․ Շաբոյանը միջնորդություն է ներկայացրել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան Գոռ Վասակի Համբարձումյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված տնային կալանքի ժամկետը երկու ամսով երկարացնելու մասին, որը դատարանի 27․02․2025 թվականի որոշմամբ ամբողջությամբ բավարարվել է։
2025 թվականի հունիսի 3-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում ստացվել է քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Գոռ Վասակի Համբարձումյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։
Քրեական գործին շնորհվել է ԵԴ1/1867/01/25 համարը։
2025 թվականի հունիսի 3-ին դատարանում գործերի բաշխման հատուկ համակարգչային ծրագրի միջոցով քրեական գործը մակագրվել, և հունիսի 4-ին հանձնվել է դատավոր Արշակ Մաթևոսյանին։
2025 թվականի հունիսի 9-ին կայացվել է որոշում քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
2025 թվականի հուլիսի 9-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան որոշմամբ մեղադրյալ Գոռ Վասակի Համբարձումյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց տնային կալանքը փոխվել է խափանման միջոցների հետևյալ համակցությամբ․
2025 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Առաջին ատյանի դատարանը կայացրել է դատավճիռ, որի եզրափակիչ մասի համաձայն՝
«1. Գոռ Վասակի Համբարձումյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով:
2. Նշանակված պատժին հաշվակցել սույն քրեական գործով Գոռ Համբարձումյանի՝ 2025 թվականի հունվարի 29-ից մարտի 29-ը կալանքի տակ գտնվելու 2 ամիսը, ինչպես նաև 2025 թվականի ապրիլի 1-ից հուլիսի 9-ը տնային կալանքի գտնվելու 3 (երեք) ամիս 8 (ութ) օրը, և վերջնական պատիժ թողնել կրելու ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս 22 (քսաներկու) օր ժամկետով:
3. Պատժի կրման սկիզբը հաշվել Գոռ Համբարձումյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից:
4. Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝
-նախաքննության մարմնի 2024 թվականի մայիսի 20-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «7,85 գրամ հաստատուն քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը» հանձնել թիվ 08161625 քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին՝ դրա տնօրինման հարցը այդ վարույթի շրջանակներում լուծելու համար։
-նախաքննության մարմնի 2025 թվականի մայիսի 29-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ ««SAMSUNG» մոդելի բջջային հեռախոսը» վերադարձնել Գոռ Համբարձումյանին:
5. Գոռ Համբարձումյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցները՝ վարչական հսկողությունը և Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դրանց իրավաչափության պայմանների փոփոխումը՝ բայց ոչ ավելի, քան դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
6. Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում, սակայն չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373 հոդվածով և 375 հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերով։»։
(...)»։
2025 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը։
2025 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է թիվ ԵԴ1/1867/01/25 քրեական գործը, էլեկտրոնային մակագրության միջոցով մակագրվել նախագահող դատավոր Գ.Հովհաննիսյանին /կազմի դատավորներ Լ.Հովհաննիսյան, Մ․Մելքոնյան/ և 2025 թվականի հոկտեմբերի 15-ին հանձնվել է նախագահող դատավորի աշխատակազմին։
2025 թվականի հոկտեմբերի 20-ին համաձայն նախագահողի զեկուցագրի, Վերաքննիչ քրեական դատարանի նախագահի կողմից սույն գործի քննությանը ներգրավվել է դատավոր Ա․Մաթևոսյանը։
2025 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Վերաքննիչ քրեական դատարանը կայացրել է «Հատուկ վերանայման բողոքը վերադարձնելու մասին» որոշում՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սահմանված պահանջը պահպանված չլինելու հիմքով, և տրամադրել 5-օրյա ժամկետ համապատասխան թերությունը շտկելու համար։ Որոշումը Պաշտպանի կողմից ստացվել է 2025 թվականի հոկտեմբերի 24-ին, ով համապատասխան թերությունը շտկելով 2025 թվականի հոկտեմբերի 30-ին Բողոքը վերստին ներկայացրել է, որը փոստային ծառայությանն է հանձնվել 2025 թվականի հոկտեմբերի 29-ին։
Վերաքննիչ դատարանի 2025 թվականի նոյեմբերի 10-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել դատաքննության:

2.Վերաքննիչ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
2.1 Գոռ Վասակի Համբարձումյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում և նրան մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով՝ հետևյալ ձևակերպմամբ․ «[Ն]ա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի պահանջը, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու, այսինքն՝ թմրամիջոց պատրաստելու, վերամշակելու, ձեռք բերելու, պահելու, փոխադրելու կամ առաքելու թույլտվություն, Արման Ռոմիկի Նիկողոսյանի հետ նախնական համաձայնության գալով, պայմանավորվածություն են ձեռք բերել զբաղվել թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառությամբ։
Պայմանավորվածություն ձեռք բերելուց և իրենց հանցավոր նպատակն իրականացնելու նպատակով, քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում իրացման նպատակով ձեռք են բերել «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցներ, որոնց մի մասը Գոռ Վասակի Համբարձումյանը հավասարաչափ մասերի բաժանված և փաթեթավորված կպչուն ժապավենով քողարկել է Երևան քաղաքի տարբեր վարչական շրջանների տարբեր հատվածներում գտնվող իր կողմից նախընտրելի վայրերում, լուսանկարել է, լուսանկարների վրա նշել է թաքցված թմրամիջոցների գտնվելու վայրի աշխարհագրական կոորդինատները, ինչպես նաև նշում կատարել կոնկրետ թմրամիջոցի գտնվելու կոնկրետ վայրի մասին, ապա նշված լուսանկարներն իրեն պատկանող «Տելեգրամ» հավելվածի +79816028444 հեռախոսահամարով բացված «гор джан» անհատական էջի միջոցով ուղարկել է նույն հավելվածի +79999966621 հեռախոսահամարով բացված Արման Նիկողոսյանի կողմից շահագործվող «Arman2» անհատական էջին, ով էլ հետագայում վաճառել է թմրամիջոցները:
Հետագայում նույն եղանակով իրացման նպատակով պատրաստված զգալի չափերի՝ ընդհանուր 4.75 գրամ (0.85 գրամ, 0.76 գրամ, 0.82 գրամ, 0.77 գրամ, 0.77 գրամ և 0.78 գրամ) հաստատուն քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցները հայտնաբերվել են 2025թ. հունվարի 29-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ Երևան քաղաքի վարչությունում կատարված Գոռ Համբարձումյանի անձնական խուզարկությամբ, իսկ 0.9 գրամ, 0.79 գրամ, 0.82 գրամ, 0.88 գրամ, 0.81 գրամ հաստատուն քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը հայտնաբերվել նույն օրը Գոռ Վասակի Համբարձումյանի կողմից իրացման նպատակով թաքցրած՝ Երևան քաղաքի Քոչար 11 հասցեում և Օղակաձև զբոսայգում կատարված դեպքի վայրերի զննությամբ»։
2.2 Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 2-ի դատավճռի համաձայն՝
(…)
4.1 Արագացված վարույթ կիրառելու պայմաններում Դատարանն ապացուցված է համարում մեղադրյալ Գոռ Վասակի Համբարձումյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը), այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը, մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ, սահմանելով, որ մեղադրյալի կողմից կատարած արարքի նկատմամբ ենթակա են կիրառման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերը:
4.2 Հաստատված փաստական հանգամանքների հիման վրա Դատարանն արձանագրում է, որ Գոռ Վասակի Համբարձումյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածով նախատեսված հանգամանք է՝ պատիժ նշանակելու պահին խնամքի տակ անչափահաս երեխայի առկայությունը:
Գոռ Համբարձումյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք պետք է դիտել նաև ներկայացված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելը և կատարածի համար զղջալը, քանի որ մեղքն ընդունելը, կատարածի համար զղջալը, որպես մեղավոր անձի հետհանցավոր դրական վարքագիծ, վկայում է այն մասին, որ նա լրիվ գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորությունը և զղջացել է դրա համար:
4.3 Դատարանն արձանագրում է, որ Գոռ Վասակի Համբարձումյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71 հոդվածով նախատեսված հանգամանքներ առկա չեն:
4.4 Կատարած հանցանքի համար մեղադրյալ Գոռ Վասակի Համբարձումյանը ենթակա է պատժի, քանի որ նրան պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն։
4.5 Պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Դատարանը, հաշվի է առնում հետևյալը՝
-Գոռ Վասակի Համբարձումյանի կատարած հանցանքի հանգամանքները, հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցանքը շահադիտական դրդումներով կատարելը, ինչպես նաև այն, որ նրա կատարած հանցանքը դասվում է բնակչության առողջության դեմ ուղղված ծանր հանցագործությունների շարքին:
-Գոռ Վասակի Համբարձումյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքի առկայությունն ու ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69 հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված մյուս հանգամանքները։
• Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55 հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար Գոռ Վասակի Համբարձումյանի կողմից կատարված հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, դրա կատարելու հանգամանքներին, ինչպես նաև հանցավորի անձին համաչափ պատիժ է՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով ազատազրկումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79 հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ Գոռ Համբարձումյանի պատժի ժամկետին պետք է հաշվակցել սույն քրեական գործով 2025 թվականի հունվարի 29-ից մարտի 29-ը կալանքի տակ գտնվելու 2 ամիսը, ինչպես նաև 2025 թվականի ապրիլի 1-ից հուլիսի 9-ը տնային կալանքի գտնվելու 3 (երեք) ամիս 8 (ութ) օրը, և վերջնական պատիժ պետք է թողնել կրելու ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս 22 (քսաներկու) օր ժամկետով:
• Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ կատարած հանցանքի համար Գոռ Համբարձումյանի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ նշանակելու հիմքերն ու անհրաժեշտությունը տվյալ դեպքում բացակայում են։
4.6 Գոռ Վասակի Համբարձումյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, քանի որ նրան պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն:
4.7 ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348 հոդվածի 1-ին մասի 11-13-րդ հարցերին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը սույն քրեական գործով բացակայում է։
4.8 Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝
-նախաքննության մարմնի 2024 թվականի մայիսի 20-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «7,85 գրամ հաստատուն քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը» պետք է հանձնել թիվ 08161625 քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին՝ դրա տնօրինման հարցը այդ վարույթի շրջանակներում լուծելու համար։
-նախաքննության մարմնի 2025 թվականի մայիսի 29-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ ««SAMSUNG» մոդելի բջջային հեռախոսը» պետք է վերադարձնել Գոռ Համբարձումյանին:
4.9 Գոռ Վասակի Համբարձումյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցները՝ վարչական հսկողությունը և բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դրանց իրավաչափության պայմանների փոփոխումը՝ բայց ոչ ավելի, քան դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ դրանք բավարար են մեղադրյալի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված որևէ գործողություն կատարելու ռիսկերը չեզոքացնելու համար:
4.10 Վարութային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167 հոդվածի 1-ին մաuով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման։
(…)»:
3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Պաշտպանը, դատավարական նախապատմության, փաստական հանգամանքների, վերաբերելի իրավանորմերի, նախադեպային որոշումների վկայակոչմամբ վերաքննիչ բողոք ներկա¬յացնելով, խնդ¬րել է.
«1․ Վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ,
2․ Բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 02․09․2025 թվականի թիվ ԵԴ1/1867/01/25 դատավճիռը և Գոռ Վասակի Համբարձումյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան։»։
Ներկայացված Բողոքում, մասնավորապես, նշված է.
«(…)Գտնում եմ, որ ՀՀ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 02․09․2025 թվականի թիվ ԵԴ1/1867/01/25 դատավճռով խախտվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմեր, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, մասնավորապես՝ թույլ է տրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ, 69-րդ և 70-րդ հոդվածների խախտումներ, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 377-րդ հոդվածի իմաստով արդարացի պատիժ նշանակելն է, և հանգեցրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող դատական ակտի կայացմանը, որը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 354-րդ, 371-372-րդ հոդվածների հիման վրա պատժի մասով բողոքարկվող դատական ակտը փոփոխելու հիմք է։
(…) Ստորադաս դատարանը արդարության և պատասխանատվության անհատականացման տեսանկյունից պատշաճ իրավական գնահատման չի ենթարկել մեղադրյալ Գոռ Վասակի Համբարձումյանի անձը բնութագրող տվյալները, գործում առկա մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, որպիսի պայմաններում ստորադաս դատարանը գտել է, որ Գոռ Վասակի Համբարձումյանի նկատմամբ պետք է նշանակել պատիժ ազատազրկում 4/չորս/ տարի ժամկետով՝ առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառման։
Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ ստորադաս դատարանը արձանագրելով մեղադրյալ Գ․ Համբարձումյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, վերջինիս խնամքին կնոջ, անչափահաս երեխայի և վատառողջ տատիկի առկայությունը, ենթադրյալ հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա դրսևորած վարքագիծը այն է՝ ներկայացված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելը, կատարածի համար զղջալը, իր արարքի հանրային վտանգավորությունը գիտակցելը և զղջալը դրա համար, ինչպես նաև նրա անձը բնութագրող տվյալները, գործում առկա մեղմացնող հանգամանքները, պատշաճ գնահատականի չի արժանացրել դրանք և ըստ էության Գ․ Համբարձումյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը փաստացի կրելու հանգամանքը պայմանավորել է միայն վերագրվող արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, շահադիտական դրդումներով կատարելը, ինչպես նաև այն, որ նրա կատարած հանցանքը դասվում է բնակչության առողջության դեմ ուղղված ծանր հանցագործությունների շարքին՝ չպատճառաբանելով թե ինչու պատժի նպատակների իրացումը առանց պատիժը ռեալ կրելու հնարավոր չէ վերջինիս անձի պարագայում:
Վկայակոչված իրավական նորմերի և վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորշման համատեքստում պաշտպանական կողմը կարևորում է հետևյալ հանգամանքների առկայությունը, ինչպիսիք են՝ մեղադրյալի կողմից ոչ միայն իր մեղքը ընդունելու և զղջալու, այլև հանցանքի բացահայտմանը և ապացույցի ձեռքբերմանը աջակցելու, մատնացույց անելու հանգամանքը: Բացի այդ, վերջինիս անձին վերաբերելի մասով ուշադրության է արժանի նաև այն, որ որպես խափանման միջոց նշանակված կալանքից, տնային կալանքից հետո՝ վարչական հսկողության պայմաններում Գոռ Վասակի Համբարձումյանը վերասոցիալականացվել է, աշխատում է, դրսևորել է դրական վարքագիծ և, հետևապես, կարելի է ասել, որ Գ․ Համբարձումյանը գտնվել է փորձաշրջանի մեջ և որևէ խախտում նրա գործողություններում չի արձանագրվել։ Դա նշանակում է, որ դատարանի կողմից պատշաճ չի պատճառաբանվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածը չկիրառելու հանգամանքը։ Նշվածից զատ, Գոռ Համբարձումյանը նաև դրական է բնութագրվում համայնքի, համայնքի բնակիչների, ազգականների կողմից /գործի նյութերում առկա են բնութագրերը/։ Գ․ Համբարձումյանն ամուսնացած է, կինը ինչպես հղիության ընթացքում, այնպես էլ ծննդաբերելուց հետո ունի առողջական և հետծննդաբերական խնդիրներ, որի պատճառով երեխային միայնակ չի կարողանում ամբողջ օրը հետևել, վերջինիս օգնում է Գ․ Համբարձումյանը։
Այսինքն՝ խնամքին է գտնվում երկար տարիների ամուսնությունից հետո ծնված դուստրը՝ Աննա Համբարձումյանը /ծնված 2025 թվականի օգոստոսի 8-ին/։ Գ․ Համբարձումյանի խնամքին է գտնվում /բնակվում են նույն հասցեում/ առողջական խնդիրներ ունեցող և թոշակառու տատը /տեղաշարժվում է օգնությամբ/, այլ ազգականներ չկան վերջինիս խնամելու և անհրաժեշտ կարիքները հոգալու համար։
Հետևություն՝ ստորադաս դատարանը պատշաճ չի գնահատել, պատիժ նշանակելիս և պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս հաշվի չի առել թե նշանակված պատիժն ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ Գ․ Համբարձումյանի ընտանանիքի՝ նրա հետծննդաբերական խնդիրներ ունեցող կնոջ, երեխայի, վատառողջ և թոշակառու տատիկի կյանքի պայմանների վրա։
Միևնույն ժամանակ, թեև թմրամիջոցների ապօրինի իրացումը ցանկացած դեպքում վտանգում է հասարակության անորոշ թվով անձանց առողջությունը, սակայն պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում այն հանգամանքը, որ յուրաքանչյուր նմանատիպ դեպքում անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս՝ հատկապես նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս, դատարանը պետք է հաշվի առնի նաև ապօրինի իրացված թմրամիջոցի տեսակը, մասնավորապես՝ բուսական կամ քիմիական ծագում ունենալու հանգամանքը, ապօրինի իրացված կամ իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերված թմրամիջոցի քանակը, մասնավորապես՝ թմրամիջոցների չափերի վերաբերյալ առկա սանդղակների նվազագույն կամ առավելագույն չափերին մոտ գտնվելու հանգամանքը: Մեղադրյալ Գոռ Վասակի Համբարձումյանի կողմից իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք է բերվել բուսական ծագում ունեցող թմրամիջոց, որն իր տեսակով և օգտագործման արդյունքում վրա հասնող հետևանքով ավելի նվազ վտանգավորության աստիճան ունի քան քիմիական ծագում ունեցող թմրամիջոցը։
(…)»:

4. Վերաքննիչ դատարանում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
Մեղադրյալ Գոռ Համբարձումյանն ու պաշտպան Արմինե Գրիգորյանը պնդեցին վերաքննիչ բողոքը և խնդրեցին այն բավարարել։

5․ Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահման¬նե¬րում դատական ստուգ¬ման ենթարկելով պատժի մասով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինականությունը և հիմնա¬վոր¬վածութ¬յունը, ուսում¬նա¬սիրելով բողոքի վերաբերյալ ստացված քրեական գործի նյու¬թե¬րը՝ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևյալ հետևությունների.
5.1 ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայաց¬վ¬ում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Վերաքննությունը և վճռաբեկությունն իրականացվում են բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման արդյունքով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե`
1) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
2) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հետևանքով բողո¬քարկ¬վող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Բողոքը քննելու արդյունքով վերաքննիչ դատարանը կայացնում է եզրափակիչ դատա¬¬կան ակտ, որը՝
1) հաստատում կամ լրացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը.
2) ամբողջությամբ կամ մասամբ փոխարինում է առաջին ատյանի դատարանի դատա¬կան ակտին.
3) ամբողջությամբ կամ մասամբ վերացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակ¬տը:
2. Վերաքննիչ դատարանը եզրափակիչ դատական ակտը կայացնում է սույն օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կանոններով` հաշվի առնելով սույն հոդվածում շա¬րադրված պահանջները:
3. Վերաքննիչ դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հար¬ցե¬րը.
1) հիմնավոր է արդյոք վերաքննիչ բողոքը (վերաքննիչ բողոքներից յուրաքանչյուրը).
2) հայտնաբերվել է արդյոք սույն օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված որևէ հանգամանք.
3) պետք է արդյոք փոխել սույն օրենսգրքի 348-րդ հոդվածով սահմանված որևէ հարցի առաջին ատյանի դատարանի տված պատասխանը.
4) բողոքարկվող դատական ակտը պետք է արդյոք բեկանվի կամ փոփոխվի.
5) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է բեկանման, ապա այն պետք է բեկանվի ամբողջությամբ, թե որոշակի մասով.
6) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանման, ապա պետք է կայացվի նոր դատական ակտ, թե վարույթը պետք է փոխանց¬վի առաջին ատյանի համապատասխան դատարան.
7) եթե վարույթը ենթակա է փոխանցման առաջին ատյանի համապատասխան դատա¬րան, ապա ինչ ծավալով պետք է իրականացվի նոր վարույթը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննության արդյունքով վերաքննիչ դատարանը`
դատական ակտը թողնում է անփոփոխ: Այն դեպքում, երբ վերաքննիչ դատարանը մերժում է վերաքննիչ բողոքը, սակայն գտնում է, որ գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտը թերի կամ մասնակի սխալ է հիմնավորված, ապա հիմնավորում է անփոփոխ թողնված դատական ակտը.
2) ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացնում է նոր դատական ակտ կամ վարույթը փոխանցում է առաջին ատյանի համապատասխան դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը.
3) փոփոխում է ստորադաս դատարանի դատական ակտը, եթե փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից.
2. Դատական ակտը բեկանելիս վերաքննիչ դատարանն իրավասու է վարույթը փոխանցելու առաջին ատյանի դատարան միայն այն դեպքում, երբ սույն օրենսգրքով իրեն վերապահված լիազորությունները և հնարավորությունները բավարար չեն իր կողմից կայացվելիք նոր դատական ակտի իրավաչափությունն ապահովելու համար»:
5.2 Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. առկա են արդյո՞ք մեղադրյալ Գոռ Վասակի Համբարձումյանի նկատմամբ 4 (չորս) տարի ժամկետով ազատազրկում նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի հիմքով չկիրառելու բավարար հիմքեր:
Այսպես․
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«2.Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ։
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1.Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պա¬¬¬¬հելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտ¬յալի ուղղվե¬լը հնա¬րավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատի¬ժը պայ¬մա¬նականորեն չկիրառելու մասին։
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի ան¬ձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծան¬րաց¬¬նող հանգամանքները: (…)»։
Անդրադառնալով 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշներին՝ Վճռաբեկ դատարանը կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել այն մասին, որ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ ամբաստանյալի ուղղումը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու: Դատարանի նման համոզվածությունը, վստահությունը պետք է հիմնվի օբյեկտիվ գոյություն ունեցող այնպիսի տվյալների վերլուծության վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին: Վճռաբեկ դատարանը մշտապես հաստատել է իրավական դիրքորոշումն առ այն, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքն ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ինչպես նաև նպատակ ունենալով ապահովելու 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակներն իրագործելու հնարավորությունը, անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս պարտավոր է, ի թիվս այլոց, հաշվի առնել հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը և բնույթը` հաշվի առնելով այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, պատճառված վնասի չափը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, նպատակներն ու շարժառիթները և այլն (տե՛ս թիվ ԵԿԴ/0039/01/15, ԱՐԴ/0031/01/15, ԵԱԴԴ/0038/01/15, ԵԿԴ/0130/01/15, ՍԴ/0094/01/15, ՍԴ3/0201/01/15 գործերով որոշումները):
Արամայիս Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2015 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ ԳԴ/0014/01/14 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշել է. «[Հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը] հակադարձ համեմատական է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառելիության հնարավորությանը: Այլ խոսքով՝ որքան բարձր է հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը, այնքան ցածր է դրա համար նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հավանականությունը»:
Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 գործով որոշման մեջ, ի թիվս այլնի, վերլուծելով «արարքի հանրային վտանգավորության բնույթ և աստիճան» եզրույթները՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը»:
Արմեն Շահբազյանի վերաբերյալ 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի թիվ ԵՇԴ/0143/01/13 գործով որոշման մեջ վերահաստատելով և զարգացնելով վերը մեջբերված իրավական դիրքորոշումը՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է. «(...) Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի գնահատականը տրվում է դատարանի կողմից` հանցագործության կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա, և արտահայտվում է կոնկրետ պատժի տեսքով (...): Հանցագործության կատարման եղանակի, գործիքների, միջոցների, պատճառված վնասի չափի և բնույթի (հանրորեն վտանգավոր հետևանքների), հանցավորի մտադրության իրականացման աստիճանի, շարժառիթների, նպատակների բացահայտումը մեծապես ազդում է պատժի տեսակի ընտրության, ինչպես նաև դրա` առավել կամ նվազ խիստ լինելու վրա:
Հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի վրա ազդող վերը նշված գործոնների հետ մեկտեղ Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է հանցավորի մեղքի ձևը։ Այսպես` մեղքի դիտավորյալ ձևով կատարվող հանցագործությունների ժամանակ առավել բարձր հանրային վտանգավորություն ունեն ուղղակի դիտավորությամբ կատարվող արարքները, որոնք ենթադրում են հանցավորի կողմից հանրորեն վտանգավոր հետևանքների առաջացման անխուսափելիության կամ իրական հնարավորության նախատեսում։ Ընդ որում, արարքի վտանգավոր հետևանքների առաջացումը նախատեսելն ընդգրկում է ոչ միայն ապագայում սպասվելիք փոփոխությունների փաստական բովանդակության գիտակցումը, այլև այդ փոփոխությունների սոցիալական նշանակության (հանրային վտանգավորության) գիտակցումը։ Բոլոր այն դեպքերում, երբ հանցանք կատարած անձի կողմից հստակ գիտակցվում է արարքի և վտանգավոր հետևանքների միջև առկա միանշանակ պատճառական կապը և դրա զարգացումը, այսինքն՝ առկա է վտանգավոր հետևանքների առաջացման անխուսափելիության նախատեսումը, օբյեկտիվորեն բարձրանում է նաև արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը։ Այս դեպքում հանցագործության սուբյեկտի պատրաստվածությունը, հանցանքի կատարման եղանակը, իրադրությունը, օգտագործվող գործիքները, միջոցներն իրենց ամբողջության մեջ անկանխելի են դարձնում հանրորեն վտանգավոր հետևանքների առաջացումը՝ հանցավորի մոտ միանշանակ վստահություն առաջացնելով իր նպատակների անխուսափելի իրագործման մեջ»:
Թեև վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները Վճռաբեկ դատարանը արտահայտել է նախկին իրավանորմերի պայմաններում, սակայն վերաբերելի մասով կիրառելի են նաև նոր իրավակարգավորումների պայմաններում։
5.2.1 Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ մեղադրյալի կատարած արար¬¬քի բնույթը և հանրության համար վտան¬գա¬վորութ-յան աստիճանը հաշվի առ¬նե¬¬¬լուն զուգահեռ՝ Առա¬ջին ատյա¬նի դատարանը ուշադրության է արժանացրել հետևյալ հանգամանքները ևս․
Մասնավորապես, մեղադրյալ Գոռ Համբարձումյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել պատիժ նշանակելու պահին խնամքի անչափահաս երեխայի առկայությունը:
Միաժամանակ, հարկ է նկատել, որ մեղադրյալ Գոռ Համբարձումյանը ներկայացված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և զղջացել է կատարած արարքի համար։
Վերոնշյալի համատեքստում` Վերաքննիչ դատարանը համաձայնվելով նշվածի հետ՝ արձանագրում է, որ առկա չեն մեղադրյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ։
Այսքանով հանդերձ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թվարկված հանգամանքներն, ինչպես նաև Պաշտպանի կողմից ներկայացված խնամքին հետծննդաբերական խնդիրներ ունեցող կնոջ, երեխայի, վատառողջ և թոշակառու տատիկի գտնվելը, էականորեն չեն նվազեցնում մեղադրյալի կողմից կատարված հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու իրենց համակցությամբ հնարավորություն չեն տալիս հետևությունների գալ այն մասին, որ Գոռ Համբարձումյանի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու և վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով։
Ուստի՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով՝ հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի վերասոցիալականացմանը և հանցագործությունների կանխմանը։
Վերը նշված փաստերը գնահատելով սույն որոշմամբ մեջբերված իրավական նորմերի և դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը՝ Գոռ Համբարձումյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով և չկիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածով սահմանված իրավակարգավորումները, գտել է, որ մեղադրյալն այն պետք է ռեալ կրի, ուստի՝ լրիվ և բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել մեղադրյալին մեղսագրված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, դրանք կատարելու հանգամանքները:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործի փաստական հանգամանքների պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից վկայակոչած՝ մեղադրյալի անձը բնութագրող և քրեական պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները բավարար էին վերջինիս նկատմամբ 4 (չորս) տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու, սակայն ոչ՝ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով Բողոքում նշված փաստարկներին, գտնում է, որ դրանք անհիմն են և չփաստարկված, ավելին՝ Վերաքննիչ դատարանի համոզմամբ, առկա չէ որևէ տվյալ, որը կվկայի առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու մեղադրյալի վերասոցիալականացվելու հնարավորության մասին։
Այլ կերպ ասած՝ առկա չեն օբյեկտիվորեն գո¬յություն ունեցող այն¬պի¬¬սի փաստական տվյալներ, ո¬րոնք հնարավորություն կտան գալ այն հա¬մոզմանը, որ տվյալ գործի շրջանակներում՝ Քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպա¬տակ¬ներին կարելի է հասնել նաև ազատազրկման ձևով նշա¬նակ¬ված պատիժը պայմանա¬կա¬նո¬րեն չկիրառելու եղա¬նակով:
Վերաքննիչ դատարանը վերոգրյալի հաշվառմամբ փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից մեղադրյալ Գոռ Համբարձումյանի նկատմամբ նշանակված 4 (չորս) տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժը համաչափ է հանցանք կատարած անձի և կատարված արարքի հանրային վտանգավորությանը, բավարար՝ հանցանք կատարած անձին վերասոցիալականացնելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված պատժի նպատակներին հասնելու համար։
Ավելին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի չկիրառման մասին հետևությունները, իրավաչափ են առավելապես հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Գոռ Համբարձումյանին մեղսագրվում է բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանրորեն վտանգավոր արարքի՝ ծանր հանցանքի կատարում։
Միաժամանակ, հարկ է արձանագրել վերջին ժամականակահատվածում ապօրինի թմրաշրջանառության ընդգրկումն ու տարածվածությունը, դրա աղետալի վնասները պետությանը ու հասարակությանը, որպիսի պայմաններում՝ սույն դատական գործի փաստական տվյալներում առկա չէ համոզմունք առ այն, որ առանց նշանակված պատիժը ռեալ կրելու մեղադրյալը կարող է վերասոցիալականացվել՝ դրսևորելով իրավահպատակ վարքագիծ։
Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Գոռ Համբարձումյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել վերը նշված հանգամանքները՝ թույլ չտալով արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքները, պատժի նպատակները, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերը սահմանող ՀՀ քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածների պահանջների խախտում:
5.3 Այսպիսով, ամփոփելով վերոշարադրված փաստարկները, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել գործի ելքի վրա ազդեցություն ունեցող դատական սխալ, գործով էության մեջ կայացրել է ճիշտ լուծող դատական ակտ, որը փոփոխելու իրավաչափ հիմքեր չկան:
Հետևաբար, Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ Պաշտպանի ներկայացրած վերա¬քննիչ բողոքը՝ մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-րդ, 371-րդ և 379-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Պաշտպան Գայանե Հովակիմյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել՝ անփոփոխ թողնելով Գոռ Վասակի Համբարձումյանի վերաբերյալ թիվ ԵԴ1/1867/01/25 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի սեպտեմբերի 2-ի դատավճիռը։
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Լ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

Ա․ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ