ԵԴ1/1813/01/25







ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ Ու Մ

«16» փետրվարի 2026թ. ք. Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)
նախագահությամբ՝ դատավոր Լ. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ

Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ռազմիկ Արսենյանի հատուկ վերանայման բողոքի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 15-ի որոշումը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Վարույթի դատավարական ընթացքը.
ԵԴ1/1813/01/25 (15168424) քրեական վարույթով Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 5-րդ կետերով, 297-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 506-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված այն արարքների կատարման համար, որ «նա խմբի կազմում, մարմնական վնասվածք պատճառելու համար նախապես պատրաստված առարկայի գործադրման սպառնալիքով կատարել է խուլիգանություն, խմբի կազմում մասնագիտական գործունեության հետ կապված ֆիզիկական ներգործություն է գործադրել անձի նկատմամբ, խմբի կազմում կատարել է խուլիգանություն, ինչպես նաև հանդիսանալով ձերբակալված՝ քննչական բաժնից դիմել է փախուստի։
Այսպես.
Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանը Շանթ Արամի Ադամյանի և ինքնությունը չպարզված անձի հետ 2024 թվականի նոյեմբերի 5-ին՝ ժամը 23:50-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Կողբացի փողոցում գտնվող «Ֆայվ» սրճարան այցելելու նպատակով իրենց կողմից շահագործվող «Տոյոտա Քեմրի» մակնիշի 77 BP 777 հաշվառման համարանիշի և «Մերսեդես» մակնիշի 77 BV 777 հաշվառման համարանիշի մեքենաները կայանել են Երևան քաղաքի Կողբացի 30 հասցնում գործող «Ֆլեշ» ընկերությանը պատկանող գրասենյակի առջև գտնվող ուղեփակոցի դիմաց՝ փակելով գրասենյակ տանող ճանապարհը:
Նկատելով դա, «Ֆլեշ» ընկերությանը պատկանող գրասենյակի անվտանգությունն ապահովող «Ֆ սեքյուրիթի» ընկերության պահնորդ Տիրան Հարությունի Մխիթարյանը խնդրել է դուրս բերել մեքենաները և բացել ճանապարհը, որպեսզի իրենց ընկերությանը պատկանող ավտոմեքենաները կարողանան անարգել մուտք գործել ընկերության տարածք, սակայն վերջինները հրաժարվել են այդ պահին հեռացնել ավտոմեքենաները՝ պատճառաբանելով, որ կհեռացնեն որոշ ժամանակ անց:
Այդ ընթացքում «Ֆ սեքյուրիթի» ընկերության պահնորդներ Վալերի Արայիկի Սարգսյանը և Ռուբեն Հրաչյայի Հովհաննիսյանը ավտոմեքենաներով մոտենալով արգելափակոցին՝ չեն կարողացել մտնել ընկերության տարածք, ինչի արդյունքում Երևան քաղաքի Կողբացի փողոցում տևական ժամանակ առաջացել է խցանում:
Որոշ ժամանակ անց, Տիրան Մխիթարյանի հորդորով ինքնությունը չպարզված անձը «Մերսեդես» մակնիշի 77 BV 777 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան դուրս է բերել՝ արգելափակոցի դիմացի հատվածից, ինչի արդյունքում՝ Վալերի Սարգսյանը և Ռուբեն Հովհաննիսյանը իրենց կողմից շահագործվող ավտոմեքենաներով մեծ դժվարությամբ՝ հետընթաց կատարելով, կարողացել են մուտք գործել ընկերության տարածք, որից հետո մոտենալով Ռուբեն Մնացականյանին, Շանթ Ադամյանին և արդեն արգելափակոցի մոտ վերադարձած ինքնությունը չպարզված անձին՝ կրկին պահանջել են արգելափակոցի դիմացի հատվածից հեռացնել Տոյոտա Քեմրի» մակնիշի 77 BP 777 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որը վերջինները կրկին չեն կատարել:
Ավտոմեքենան դուրս բերելու իրավաչափ պահանջը ցավագին ընդունելով՝ Ռուբեն Մնացականյանը, Շանթ Ադամյանը և ինքնությունը չպարզված անձը, արդեն 2024 թվականի նոյեմբերի 6-ին՝ ժամը 00:13-ի սահմաններում, խմբի կազմում խուլիգանություն կատարելու ուղղակի դիտավորությամբ, սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու մղումով, անտեսելով գիշերային ուշ ժամի փողոցում գտնվելու և շրջակայքում բնակելի շենքերի առկայության հանգամանքը, վիճաբանել են Վալերի Սարգսյանի և Ռուբեն Հովհաննիսյանի հետ, որի ընթացքում, վերջինների հասցեին տևական ժամանակ հայհոյանքներ հնչեցնելով՝ հասարակության նկատմամբ ցուցաբերել են անհարգալից, իսկ իրավական և բարոյական նորմերի նկատմամբ՝ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք, որի ընթացքում Շանթ Ադամյանը մասնագիտական գործունեության կատարման հետ կապված նաև ֆիզիկական ներգործություն է գործադրել Վալերի Սարգսյանի նկատմամբ:
Տիրան Մխիթարյանի և հարևանությամբ գործող «Ֆայվ» սրաճարանի անվտանգության աշխատակից Էդգար Սեյրանի Դարբինյանի միջամտությամբ վիճաբանությունը մի պահ դադարելուց հետո, հետագա շարունակությունից խուսափելու նպատակով Վալերի Սարգսյանը և Ռուբեն Հովհաննիսյանը մտնելով «Ֆլեշ» ընկերությանը պատկանող գրասենյակ՝ փակել են դոտը, սակայն նկատելով դա, Ռուբեն Մնացականյանը ավտոմեքենայից վերցնելով մարմնական վնասվածք պատճառելու համար նախապես պատրաստված առարկա հանդիսացող մահակը, այն ձեռքում թափահարելով՝ Շանթ Ադամյանի և ինքնությունը չպարզված անձի հետ մոտեցել են ընկերության դռանը:
Շանթ Ադամյանը և ինքնությունը չպարզված անձը տեսնելով և գիտակցելով Ռուբեն Մնացականյանի ձեռքում մարմնական վնասվածք պատճառելու համար նախապես պատրաստված առարկայի՝ մահակի գտնվելու հանգամանքը, միանալով նրա հանցավոր դիտավորությանը, խմբի կազմում շարունակել են իրենց խուլիգանական գործողությունները և Վալերի Սարգսյանի ու Ռուբեն Հովհաննիսյանի հասցեին տևական ժամանակ հայհոյանքներ հնչեցնելով՝ հասարակության նկատմամբ ցուցաբերել են անհարգալից, իսկ իրավական և բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք, որի ընթացքում տեսնելով, որ Վալերի Սարգսյանը և Ռուբեն Հովհաննիսյանը դուռը ներսից ձեռքերով պահելով խոչընդոտում են իրենց մուտքը ընկերության տարածք, Շանթ Ադամյանը ոտքով հարվածել և կոտրել է մուտքի ապակյա դուռը, որից հետո մուտք գործելով ընկերության տարածք, կրկին շարունակել են հայհոյանքներ հնչեցնել վերջինների հասցեին, վնասել ընկերության տարածքում առկա «Քենոն» տեսակի տպիչը, Ռուբեն Մնացականյանը մահակով փորձել է հարվածներ հասցնել Վալերի Սարգսյանին և Ռուբեն Հովհաննիսյանին, որից հետո ծաղկամանով հարվածել է Ռուբեն Հովհաննիսյանին՝ պատճառելով ձախ նախաբազկի ներսային մակերեսի արյունազեղման ձևով մարմնական վնասվածք, իսկ ինքնությունը չպարզված անձը մետաղյա դույլով հարվածել է Վալերի Սարգսյանին՝ պատճառելով ֆիզիկական ցավ, որից հետո Տիրան Մխիթարյանի միջամտությամբ դադարեցնելով իրենց գործողությունները հեռացել են:
Ռուբեն Մնացականյանը, Շանթ Ադամյանը և ինքնությունը չպարզված անձը տևական ժամանակ կատարված իրենց գործողություններով՝ հայհոյանքներով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ շրջակայքում գտնվող և բնակվող մարդկանց անդորրը խախտելով, հասարակության նկատմամբ ցուցաբերել են անհարգալից, իսկ իրավական և բարոյական նորմերի նկատմամբ՝ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք, ինչպես նաև խոչընդոտել են «Ֆ սեքյուրիթի» ընկերության բնականոն աշխատանքը:
Այսինքն, Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանին մեղսագրվում է հանցանքի կատարում՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
Բացի այդ, Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանը, Գուրգեն Ոսկանի Մնացականյանի, Վաչիկ Սուրենի Սահակյանի և ինքնությունը չպարզված անձի հետ, 2025 թվականի փետրվարի 15-ին՝ ժամը 00:03-ի սահմաններում, այցելել են Երևան քաղաքի Ձորափի 35 հասցեում գործող «Ամառ» ռեստորան, սակայն ռեստորանի մուտքի մոտ կանգնած անվտանգության աշխատակից, «Հաբ» ընկերության պահնորդ Ալբերտ Բուրթելի Խաչատրյանը վերջիններիս արգելել է մուտք գործել ներս՝ պատճառաբանելով, որ նախկինում ռեստորանում դրսևորած ոչ իրավաչափ վարքագծի հետևանքով նրանց մուտքը ռեստորան արգելված է:
Իրենց մուտքը ռեստորան արգելված լինելու իրավաչափ հանգամանքը ցավագին ընդունելով՝ Ռուբեն Մնացականյանը, Գուրգեն Մնացականյանի, Վաչիկ Սահակյանի և ինքնությունը չպարզված անձի հետ, խմբի կազմում խուլիգանություն կատարելու ուղղակի դիտավորությամբ, սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու մղումով, անտեսելով շրջակայքում հասարակական նշանակության օբյեկտների և հաճախորդների առկայության հանգամանքը, «Ամառ» ռեստորանի մուտքի դիմաց վիճաբանել են Ալբերտ Խաչատրյանի հետ, որի ընթացքում, վերջինի հասցեին տևական ժամանակ հայհոյանքներ հնչեցնելով և համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ «Ամառ» ռեստորանում և շրջակայքում գտնվող մարդկանց անդորրը խախտելով՝ հասարակության նկատմամբ ցուցաբերել են անհարգալից, իսկ իրավական և բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք, խոչընդոտել են «Հաբ» ընկերության և «Ամառ» ռեստորանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև փոխլրացնելով միմյանց գործողությունները, խմբի կազմում, մասնագիտական գործունեության կատարման հետ կապված, ոտքերով և ձեռքերով հարվածներ հասցնելով Ալբերտ Խաչատրյանի մարմնի տարբեր հատվածներին՝ ֆիզիկական ներգործություն են գործադրել վերջինի նկատմամբ՝ Ալբերտ Խաչատրյանի առողջությանը պատճառելով աջից քունքային, աջից ճակատային, ձախից ծնկահոդի շրջանների փակ հյուսվածքների սալջարդի, աջից ճակատային, աջից քթի մեջքի, ձախից արմնկահոդի թիկնային մակերեսի, ձախից ծնկահոդի առաջային մակերեսի շրջանների քերծվածքների, ձախից բազկի վերին երրորդի դրսային մակերեսի շրջանի արյունազեղման և աջից քունքային արջանի ենթամաշկային արյունակուտակի ձևով, առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ:
Այսինքն, Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանին մեղսագրվում են հանցանքների կատարում՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին 5-րդ կետերով և 297-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանը, վերը նկարագրված հանցանքների կատարումից հետո Երևան քաղաքի Ձորափի 35 հասցեում գործող «Ամառ» ռեստորանի դիմացից հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով 2025 թվականի փետրվարի 15-ին՝ ժամը 00:10-ին ձերբակալվել, իսկ ժամը 00:30-ին տեղափոխվել է Երևան քաղաքի Սիմոն Վրացյան 90 հասցեի 4-րդ հարկում տեղակայված ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Կենտրոնական բաժին, որտեղ ձերբակալման վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, սակայն վերջինը հրաժարվել է այն ստորագրելուց:
Նկարագրված դեպքերի առթիվ քրեական վարույթ նախաձեռնվելուց հետո, Ռուբեն Ոսկանյանը, հարցաքննության և այլ վարութային և ապացուցողական գործողությունների կատարման նպատակով ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Կենտրոնական բաժնի աշխատակիցների կողմից տեղափոխվել է Երևան քաղաքի Սիմոն Վրացյան 90 հասցեի 2-րդ հարկում տեղակայված ՀՀ քննչական կոմիետի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնի թիվ 209 աշխատասենյակ, որտեղ գտնվելու ժամանակ, ինքնազգացողությունը վատանալու պատրվակով դուրս է եկել աշխատասենյակից և ժամը 04:32-ին դուրս գալով Երևան քաղաքի Սիմոն Վրացյան 90 հասցեի շենքից՝ դիմել է փախուստի:
Այսինքն՝ Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանին մեղսագրվում է հանցանքի կատարում՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 506-րդ հոդվածի 1-ին մասով:»։
Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 15-ի ԵԴ1/1813/01/25 թվակիր որոշմամբ՝ հանրային մեղադրող Ռազմիկ Արսենյանի միջնորդությունը՝ մեղադրյալ Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանի նկատմամբ ընտրված այլընտրանքային խափանման միջոցները փոխելու և որպես խափանման միջոց կալանքը կիրառելու վերաբերյալ, մերժվել է։
2026 թվականի հունվարի 26-ին ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան է ստացվել Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 15-ի ԵԴ1/1813/01/25 թվակիր որոշման դեմ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ռազմիկ Արսենյանի հատուկ վերանայման բողոքը:
Հատուկ վերանայման բողոքի վերաբերյալ գործը (նյութը) ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան է ստացվել 2026 թվականի փետրվարի 2-ին, իսկ նախագահող դատավորի աշխատակազմին է հանձնվել 2026 թվականի փետրվարի 3-ին:
Վերաքննիչ դատարանի՝ 2026 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ռազմիկ Արսենյանի հատուկ վերանայման բողոքն ընդունվել է վարույթ: Հատուկ վերանայման վարույթի մասնակիցների կողմից բողոքի պատասխան ներկայացնելու համար սահմանվել է յոթնօրյա ժամկետ, իսկ բացատրությունները, դրանք հիմնավորող նյութերը, միջնորդությունները՝ հատուկ վերանայման բողոքը վարույթ ընդունելու մասին որոշումը ստանալու պահից եռօրյա ժամկետ:
Վերաքննիչ դատարանում հատուկ վերանայման բողոքի պատասխան, համապատասխան բացատրություններ, դրանք հիմնավորող նյութեր և միջնորդություններ չեն ստացվել:
Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ռազմիկ Արսենյանն իր կողմից բերված հատուկ վերանայման բողոքով խնդրել է․ «Ամբողջությամբ բեկանել ԵԴ1/1813/01/25 գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 15-ի որոշումը և կայացնել նոր դատական ակտ՝ Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել կալանքը երեք ամիս ժամանակով՝ բացառելով այլընտրանքային խափանման միջոցները:»։
Ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքում, ի թիվս այլնի, նշված է հետևյալը.
«(…) Անդրադառնալով կալանք խափանման միջոցի կիրառման անհրաժեշտության իրավաչափության հարցին, հարկ է արձանագրել հետևյալը.
Առաջին ատյանի դատարան ներկայացված նյութերի ուսումնասիրությամբ ակնհայտ է, որ առկա են բավարար հիմքեր ենթադրելու, որ մեղադրյալ Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանքի կիրառումն անհրաժեշտ է վերջինիս վրա ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
(…)
Անդրադառնալով դատարանի որոշմամբ արտահայտված հիմնավորումներին, ապա հարկ է արձանագրել, որ իմ կողմից առաջին ատյանի դատարան ներկայացված միջնորդությամբ հստակ նշվել է, որ թիվ ԵԴ1/1813/01/25 քրեական գործով Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառված վարչական հսկողությունը, գրավը՝ 3.000.000 ՀՀ դրամի չափով և բացակայելու արգելքը (ինչը կիրառելիս դատարանը հանգել է այն հիմնավոր հետևության, որ առկա է մեղադրյալ Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանի կողմից նոր հանցավոր արարք կատարելու ռիսկը), սակայն 2025թ. սեպտեմբերի 20-ին վերջինս կատարել է նոր՝ ծանր և առանձնապես ծանր հանցավոր արարքներ, հետևաբար խախտել է դատարանի 2025թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները:
Ինչ վերաբերվում է դատարանի այն պատճառաբանություններին առ այն, որ անձի նկատմամբ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցները փոխելու համար պետք է հիմնավորվի անձի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքներից որևէ մեկը փաստացի կատարելը, այլ ոչ թե դրա հավանականությունը, այսինքն պետք է հիմնավորվի, որ մեղադրյալը կատարել է նոր արարք, այլ ոչ թե մեղադրվում է ենթադրյալ հանցավոր արարք կատարման մեջ, ապա նշվածի մասով գտնում եմ, որ Դատարանի վերը նշված պատճառաբանությունն անհիմն է, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասը հստակ նշել է խափանման միջոց կիրառելու հիմքերը, մասնավորապես՝ առկա է անհրաժեշտություն անձի կողմից նոր հանցավոր արարք կատարելը կանխելու համար: Բացի այդ, նույն հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցավոր արարք կատարելու հիմնավոր կասկածը:
Անդրադառնալով մեղադրյալ Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանի կողմից 2025թ. սեպտեմբերի 20-ին կատարված արարքի հիմնավոր կասկածին, ապա տվյալ քրեական վարույթով խափանման միջոցների քննության ժամանակ դատարաններն արձանագրել են հիմնավոր կասկածի փաստը, այսինքն՝ հետևություն, որ առկա է խափանման միջոց կիրառելու հիմքերը: Հետևաբար տվյալ դեպքում արդեն հիմնավոր է համարվում այն, որ մեղադրյալ Ռուբեն Ոսկանի Մնացակայանի կողմից խախտվել է իր նկատմամբ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցի պայմանները, իսկ ՀՀ քրեական դատարավության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն, խափանման միջոցը կարող է փոխվել, եթե մեղադրյալը խախտում է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները:
Անհասկանալի է Դատարանի պատճառաբանություններն առ այն, որ երբ 2025թ. հունիսի 13-ին քննարկել է մեղադրյալ Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանի նկատմամբ կիրառվող խափանման միջոցի հարցը, գտել է, որ առկա է մեղադրյալի կողմից նոր հանցավոր արարք կատարելու ռիսկը, սակայն երբ մեղադրյալը կատարել է նոր հանցավոր արարք, ապա տվյալ դեպքում գտնում է, որ մեղադրյալի կողմից կատարված հանցավոր արաք կատարելու հիմնավոր կասկածը բավարար չէ, այլ պետք է հաստատվի ավելի ծանրակշիռ փաստերով, օրինակ դատարանի մեկ այլ որոշմամբ հաստատված համարվի, որ մեղադրյալը կատարել է նոր արարք: Չէ որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածն ունի կանխատեսական բնույթ, այսինքն ապագայում կատարվող գործողությունների մասով:
Հետևաբար հիմք ընդունելով վերոշարադրյալը` գտնում եմ, որ մեղադրյալ Ռուբեն Մնացականյանի վարքագիծն այլ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ միջոցների կիրառմամբ հնարավոր չէ ապահովել, քանի որ, նախ մեղադրյալը խախտել է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կարգավորումներով այն փոխելու հիմք է, բացի այդ, հաշվի առնելով մեղադրյալի կողմից նախկինում հանցավոր արարք կատարելու հանգամանքը, թիվ ԵԴ1/1813/01/25 քրեական գործով մեղսագրվող մի քանի հանցավոր արարքներ կատարելու հանգամանքը և դրանից հետո 2025թ. սեպտեմբերի 20-ին կատարած հանցավոր արաքի հանգամանքը, ապա գտնում եմ, որ այլընտրանքային խափանման միջոցները տվյալ դեպքում ի զորու չեն ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը, այն հնարավոր է ապահովել ավելի խիստ՝ կալանք խափանման միջոցի կիրառման պայմաններում, (...)»:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…) 3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
4. Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…)
2. Մեղադրյալը պարտավոր է՝
(…)
3) չխոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում` ապօրինի չմիջամտել ապացուցման գործընթացին.
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Խափանման միջոցներն են կալանքը և այլընտրանքային խափանման միջոցները։
2. Այլընտրանքային խափանման միջոցներն են`
1) տնային կալանքը.
2) վարչական հսկողությունը.
3) գրավը.
4) պաշտոնավարման կասեցումը.
5) բացակայելու արգելքը.
6) երաշխավորությունը.
7) դաստիարակչական հսկողությունը.
8) զինվորական հսկողությունը:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները:
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին:
2. Մինչդատական վարույթում դատարանի կիրառած խափանման միջոցը կարող է փոխել կամ վերացնել հսկող դատախազը, իսկ հսկող դատախազի համաձայնությամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ քննիչը՝ հսկող դատախազի համաձայնությամբ:
3. Եթե մեղադրյալը խախտում է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն անհրաժեշտության դեպքում իր իրավասության սահմաններում միջոցներ է ձեռնարկում այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոց կիրառելու համար:
4. Խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին որոշումն անհապաղ հանձնվում է խափանման միջոցի կիրառումն ապահովող մարմնին կամ պաշտոնատար անձին, իսկ դրա պատճենը` այն անձին, որի նկատմամբ կիրառվում է խափանման միջոցը: Խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին քննիչի որոշման պատճենը հանձնվում է նաև հսկող դատախազին:
5. Եթե խափանման միջոցի կիրառման վերաբերյալ բողոքի քննարկման արդյունքով կիրառված խափանման միջոցը վերացվել է, ապա այդ կամ այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոց կարող է կիրառվել նույն վարույթով միայն նոր հանգամանքի առկայության դեպքում:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով:
2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար:
(…)
4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները:
5. Կալանքի ժամկետը երկարաձգելիս դատարանի առջև անհրաժեշտ է հիմնավորել նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները բացահայտելու նպատակով վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից գործադրված պատշաճ ջանասիրությունը (due diligence), ինչպես նաև տվյալ մեղադրյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելու անհրաժեշտությունը: (…)»։
Վճռաբեկ դատարանը Տիգրան Պետրոսյանի գործով զարգացնելով կալանավորման հիմքերի վերաբերյալ իր նախադեպային իրավունքը, իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ «(...) մեղադրյալի հավանական գործողությունների մասին հետևությունները բոլոր դեպքերում պետք է պայմանավորված լինեն գործի նյութերից բխող որոշ փաստական տվյալներով։ Սակայն, միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ կալանավորման հիմք(եր)ի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն ոչ թե այդ փաստական տվյալները մեկը մյուսից անջատ, ինքնավար հետազոտման ենթարկելու, այլ դրանք իրենց համակցության մեջ գնահատման ենթարկելու արդյունքում ձևավորվող փաստարկված դատողությունների վրա։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ համապատասխան փաստական տվյալներն իրենց ամբողջության մեջ չվերլուծելը, դրանք իրարից անջատ գնահատելը կարող է հանգեցնել կալանավորման հիմքի առկայության կամ բացակայության մասին չհիմնավորված եզրահանգման գալուն։ Հետևաբար խնդրո առարկա հարցը լուծելիս դատարանի հետևությունները յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հիմնված լինեն գործի նյութերում առկա ապացույցների, փաստերի կամ այլ տեղեկությունների, այդ թվում՝ քրեական օրենքով արգելված ենթադրյալ հանցանքի կատարման պահից ի վեր մեղադրյալի դրսևորած վարքագծի և նրա անձը բնութագրող այլ հատկանիշների՝ իրենց ամբողջության մեջ գնահատման վրա: (...)»:
Վերոգրյալ իրավանորմերից հետևում է, որ խափանման միջոցի կիրառման հիմքերն ունեն կանխատեսական, մոտավոր բնույթ, քանի որ ենթադրում են ապագային վերաբերող իրադարձություններ: Ընդ որում, այդ կանխատեսող գործողություններն անհրաժեշտ է հիմնավորել քրեական գործով ձեռք բերված որոշակի նյութերով, որով էլ վերջին հաշվով որոշվում է խափանման միջոցի կիրառման հիմնավորվածությունը:
Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ ներկայացված միջնորդությունը վերաբերում է մինչդատական փուլում գտնվող մեկ այլ վարույթով Ռ.Մնացականյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցված լինելու հիմքով դատարանում քննվող քրեական գործով մեղադրյալի նկատմամբ կալանք խափանման միջոցը կիրառելու իրավաչափության հարցին և փաստել հետևյալը.
ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով նախաձեռված թիվ 10817725 քրեական վարույթով Ռ.Մնացականյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով: Թիվ 10817725 քրեական վարույթով նախաքննություն իրականացնող մարմինը թվով երեք միջնորդություններ է ներկայացրել դատարան՝ թիվ 10817725 քրեական վարույթով Ռ.Մնացականյանի նկատմամբ խափանման միջոց կալանքն ընտրելու վերաբերյալ, որոնք տարբեր պատճառաբանություններով դատարանների կողմից մերժվել են, իսկ կայացված որոշումներից մեկը բողոքարկվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան, որը ևս մերժվել է:
Դատարանը փաստել է, որ Ռ.Մնացականյանը թիվ 10817725 քրեական վարույթով դեռևս մեղադրվում է ենթադրյալ հանցանքներ կատարելու մեջ, և առկա չէ օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտ, որով հնարավոր կլիներ փաստել, որ Ռ.Մնացականյանը հնարավոր է կատարի նոր հանցանք, քանի որ դատապարտվել է նախկինում կատարած նմանատիպ հանրորեն վտանգավոր արարքի համար: Այլ կերպ, անձի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված լինելու դեպքում այն փոխելու և կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու համար պետք է հիմնավորվի անձի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքներից որևէ մեկը փաստացի կատարելը, այլ ոչ թե դրա հավանականությունը: Մասնավորապես տվյալ դեպքում պետք է հիմնավորվի այն փաստը, որ մեղադրյալը կատարել է նոր հանցանք, այլ ոչ թե մեղադրվում է ենթադրյալ հանցանքի կատարման մեջ:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրել է, որ դատական վարույթում գտնվող քրեական գործով Ռ.Մնացականյանի նկատմամբ կալանք խափանման միջոցի ընտրությունն անհամաչափորեն կվտանգի նաև անձի դատական պաշտպանության իրավունքը, քանի որ տվյալ դեպքում դատարանը զրկված է նաև թիվ 10817725 քրեական վարույթով Ռ.Մնացականյանին մեղսագրված արարքներում հիմնավոր կասկածի առկայության հարցը քննարկելու հնարավորությունից, ուստի բացառապես անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցված լինելու վերաբերյալ որոշման առկայությունը բավարար չէ պատճառաբանված կերպով հաստատված համարել նոր հանցանք կատարելը կանխելու նպատակի ապահովման անհրաժեշտությունը: Ընդ որում, ներկայացված միջնորդության պայմաններում Դատարանի քննարկման առարկան է հանդիսանում բացառապես մեղադրյալի կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու նպատակի ապահովման անհրաժեշտությունը, որպիսի հանգամանքն ինքնին ենթադրում է, որ միջնորդությունը քննող դատարանն առնվազն հնարավորություն պետք է ունենա գնահատելու և փաստելու մեղադրյալի կողմից մինչդատական վարույթում գտնվող մեկ այլ քրեական վարույթով իրեն վերագրվող հանցանքները կատարելու մասին հիմնավոր կասկածի առկայությունը կամ բացակայությունը, ինչից Դատարանը տվյալ դեպքում զրկված է:
Վերաքննիչ դատարանը, հատուկ վերանայման բողոքում նշված հիմքերի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում, վերը շարադրված իրավանորմերի, իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով դատական վարույթում առկա նյութերն, Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ կատարված եզրահանգումները, գտնում է, որ դրանք իրավաչափ են, բխում են ներկայացված նյութերի համակողմանի ուսումնասիրությունից և վերաբերելի իրավակարգավորումների էությունից։
Այսպես՝ ԵԴ1/1813/01/25 դատական գործում առկա նյութերի ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ
- 2025 թվականի սեպտեմբերի 20-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռվնել է թիվ 10817725 քրեական վարույթը։
- 2025 թվականի սեպտեմբերի 30-ին 10817725 վարույթով Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 44-155-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել։
- Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը, 10817725 վարույթով քննելով Ռուբեն Մնացականյանի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ քննիչի միջնորդությունը, 2025 թվականի սեպտեմբերի 24-ի թիվ ԵԴ1/1696/06/25 որոշմամբ մերժել է այն՝ հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած կասկածի առկայության հիմքով ձերբակալումն ոչ իրավաչափ լինելու հիմքով։
- Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը, 10817725 վարույթով քննելով Ռուբեն Մնացականյանի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ քննիչի միջնորդությունը, 2025 թվականի սեպտեմբերի 27-ի թիվ ԵԴ1/1709/06/25 որոշմամբ մերժել է այն։
- Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը, 10817725 վարույթով քննելով Ռուբեն Մնացականյանի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ քննիչի միջնորդությունը, 2025 թվականի հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԵԴ1/1739/06/25 որոշմամբ մերժել է այն՝ արձանագրելով, որ սույն վարույթի շրջանակներում վարույթն իրականացնող մարմինը արդեն 3-րդ անգամ է նույն հիմքով ձերբակալում մեղադրյալ Ռուբեն Մնացականյանին, ինչը Դատարանի գնահատմամբ անթույլատրելի է, քանի որ ոտնահարվում է անձի անձեռնմխելիության և ազատության հիմնարար իրավունքը:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն՝ ԵԴ1/1813/01/25 (15168424) քրեական վարույթով դեռևս 2025 թվականի հունիսի 13-ին Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել վարչական հսկողությունը, գրավը՝ 3.000.000 ՀՀ դրամի չափով և բացակայելու արգելքը։
Դատախազ Ռ․ Արսենյանը միջնորդել է Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանի նկատմամբ կիրառել կալանք՝ երեք ամիս ժամկետով հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նա 2025 թվականի սեպտեմբերի 20-ին կատարել է նոր՝ ծանր և առանձնապես ծանր հանցավոր արարքներ, հետևաբար խախտել է դատարանի 2025 թվականի հունիսի 13-ի որոշմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները։
Ողջ վերոգրյալը համակցության մեջ գնահատելու արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ դատախազի կողմից նշված՝ այլ վարույթով ծանր և առանձնապես ծանր հանցավոր արարքներ կատարած լինելու հանգամանքը այս վարույթի շրջանակներում մեղադրյալի հնարավոր ոչ իրավաչափ վարքագիծը զսպելու համար որպես նոր հանգամանք կարող է հանդես գալ միայն օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի առկայության պայմաններում։ Ընդ որում հատկանշական է, որ այլ վարույթով, որով մեղադրյալը ենթադրաբար կատարել է ծանր և առանձնապես ծանր հանցավոր արարքներ, դրանց վերաբերյալ անգամ հիմնավոր կասկածը հաստատված չէ, 3 անգամ միջնորդություն է ներկայացվել մեղադրյալի նկատմամբ կալանք խափանման միջոց կիրառլեւո մասին, որոնք մերժվել են դատարանների համապատասխան որոշումներով։
Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանի համար առնվազն անհասկանալի են հատուկ վերանյաման բողոքում մատնանշված հանգամանքներն այն մասին, որ «(…) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասը հստակ նշել է խափանման միջոց կիրառելու հիմքերը, մասնավորապես՝ առկա է անհրաժեշտություն անձի կողմից նոր հանցավոր արարք կատարելը կանխելու համար: Բացի այդ, նույն հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցավոր արարք կատարելու հիմնավոր կասկածը (…)»։
Ավելին՝ Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ նման պայմաններում, երբ 10817725 վարույթով վարույթն իրականացնող մարմինը բազմիցս դիմել է մեղադրյալի նկատմամբ կալաքն խափանման միջոց կիրառելու միջնորդություններով, որոնք մերժվել են, սույն միջնորդությամբ կարծես փորձ է կատարվում այս վարույթի շրջանակներում «շտկել» այլ քրեական վարույթով մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հարցը։
Ինչ վերաբերում է բողոքաբերի այն փաստարկին, որ «(…) Անդրադառնալով մեղադրյալ Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանի կողմից 2025թ. սեպտեմբերի 20-ին կատարված արարքի հիմնավոր կասկածին, ապա տվյալ քրեական վարույթով խափանման միջոցների քննության ժամանակ դատարաններն արձանագրել են հիմնավոր կասկածի փաստը, այսինքն՝ հետևություն, որ առկա է խափանման միջոց կիրառելու հիմքերը: Հետևաբար տվյալ դեպքում արդեն հիմնավոր է համարվում այն, որ մեղադրյալ Ռուբեն Ոսկանի Մնացակայանի կողմից խախտվել է իր նկատմամբ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցի պայմանները, իսկ ՀՀ քրեական դատարավության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն, խափանման միջոցը կարող է փոխվել, եթե մեղադրյալը խախտում է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները (…)», ապա Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտում մեջբերված որոշումների ուսումնասիրությամբ փաստում է, որ դրանք հիմնավոր կասածի առկայության մասին տվյալներ չեն պարունակում, ավելին՝ մատնանշված են վարույթն իրականացրած մարմնի բացթողումները։
Իսկ ինչ վերաբերում է նրան, որ «(…) Անհասկանալի է Դատարանի պատճառաբանություններն առ այն, որ երբ 2025թ. հունիսի 13-ին քննարկել է մեղադրյալ Ռուբեն Ոսկանի Մնացականյանի նկատմամբ կիրառվող խափանման միջոցի հարցը, գտել է, որ առկա է մեղադրյալի կողմից նոր հանցավոր արարք կատարելու ռիսկը, սակայն երբ մեղադրյալը կատարել է նոր հանցավոր արարք, ապա տվյալ դեպքում գտնում է, որ մեղադրյալի կողմից կատարված հանցավոր արաք կատարելու հիմնավոր կասկածը բավարար չէ, այլ պետք է հաստատվի ավելի ծանրակշիռ փաստերով, օրինակ դատարանի մեկ այլ որոշմամբ հաստատված համարվի, որ մեղադրյալը կատարել է նոր արարք (…)», ապա Վերաքննիչ դատարանն ընդգծում է, որ խափանման միջոցի կիրառման հիմքերն ունեն կանխատեսական, մոտավոր բնույթ, քանի որ ենթադրում են ապագային վերաբերող իրադարձություններ: Մինչդեռ սույն դեպքում խոսքը վերացված խափանման միջոցը այդ կամ այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոցով փոխելուն է վերաբերում։ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Դատախազի կողմից փորձ է կատարվել նույնացնել վերը նշված իրավիճակները, սակայն, Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հանգամանքը Դատարանի կողմից կարող է հաստատված համարվել միայն ՝օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի առկայության պայմաններում։
Ամփոփելով՝ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել գործի ելքի վրա ազդեցություն ունեցող դատական սխալ, ուստի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ռազմիկ Արսենյանի հատուկ վերանայման բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը՝ թողնել անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ, 115-116-րդ, 299-րդ, 355-356-րդ, 359-րդ, 392-393-րդ, 395-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 15-ի ԵԴ1/1813/01/25 որոշումը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո տասնհինգօրյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ ԼՈւՍԻՆԵ ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ