N-ԵԴ1/1809/01/25







Ո Ր Ո Շ ՈԻ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«30» հունիսի 2026թ. ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Հ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ Ա.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ Ս.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /դատավոր Վ.Գրիգորյան/ թիվ ԵԴ1/1809/01/25 գործով 01.04.2026 թվականի դատավճռի դեմ մեղադրյալ Արման Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքը
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

26.05.2025 թվականին Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Բադալյանը թիվ 11157525 քրեական գործով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու մասին որոշում է կայացրել և նույն օրը քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի Արման Գոմեդինի Գևորգյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան /այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյանի դատարան/:
01.04.2026թվականին Առաջին ատյանի դատարանը կայացրել է մեղադրական վերդիկտ:
01․04.2026 թվականի Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով վճռվել է.
«Արման Գոմեդինի Գևորգյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ Արման Գոմեդինի Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատժին՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկմանը հաշվակցել Արման Գոմեդինի Գևորգյանի 2025 թվականի մարտի 29-ից մինչև 2025 թվականի ապրիլի 01-ն արգելանքի տակ պահվելու 3 (երեք) օր ժամկետը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետով:
Թիվ ԵԴ1/0419/01/23 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2023 թվականի հուլիսի 10-ի դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացնել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի կիրառմամբ սույն գործով նշանակված պատժին մասնակի գումարել թիվ ԵԴ1/0419/01/23 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2023 թվականի հուլիսի 10-ի դատավճռով նշանակված պատժից 3 (երեք) տարի 10 (տաս) ամիս 3 (երեք) օր ժամկետով ազատազրկումը և Արման Գոմեդինի Գևորգյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի 1 (մեկ) ամիս ժամկետով։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել դատավճիռն ի կատար ածելու պահից:
Արման Գոմեդինի Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները` բացակայելու արգելքը և գրավը թողնել անփոփոխ, իսկ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելոց հետո գրավի գումարը վերադարձնել այն վճարողին՝ Ասյա Գևորգյանին:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված 0,13 գրամ քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցը վերադարձնել ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Շենգավիթ վարչական շրջանի քննչական բաժին՝ թիվ 11186525 քրեական վարույթին կցելու համար:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:»:
Առաջին ատյանի դատարանի 01.04.2026 թվականի դատավճիռը Ա․Գևորգյանը ստացել է 08.04.2026 թվականին:
05․05.2026 թվականին Առաջին ատյանի դատարանի վերոգրյալ դատավճռի դեմ փոստային ծառայության միջոցով վերաքննիչ բողոք է ներկայացվել մեղադրյալ Ա.Գևորգյանի կողմից, որը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան /այսուհետ՝ նաև Վերաքննիչ դատարան/ է ստացվել 08․05․2026 թվականին:
Բողոքի հիման վրա թիվ ԵԴ1/1809/01/25 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 13.05.2025 թվականին, իսկ նախագահող դատավորի աշխատակազմին է փոխանցվել 14.05.2025 թվականին:
22.05.2025 թվականին Վերաքննիչ դատարանը թիվ ԵԴ1/1809/01/25 քրեական գործով ներկայացված վերաքննիչ բողոքն ընդունել է վարույթ:

Վերաքննիչ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը.

Արման Գոմեդինի Գևորգյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ. «նա, խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ (հոգեներգործող) նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում, առանց իրացնելու նպատակի՝ իր անձնական օգտագործման համար, ապօրինի ձեռք է բերել և 2025 թվականի մարտի 29-ին՝ ժամը 22:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցի 32/1 հասցեի մոտակայքում իր մոտ ապօրինի պահել «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր չափերը, շրջանառությունն արգելված՝ թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն), խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութեր պարունակող բույսերի ցանկը, դրանց մանր, զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը, պրեկուրսորների խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը. թունավոր նյութերի ցանկը, խիստ ներգործող նյութերի ցանկը և դրանց խոշոր չափերը սահմանելու մասին» ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածով նախատեսված՝ զգալի չափելի՝ 0.13 գրամ հաստատուն քաշով «մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց՝ փաթեթավորված նրբաթիթեղի մեջ, որը նույն օրը հայտնաբերվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Շենգավիթի բաժնում կատարված նրա անձնական խուզարկության արդյունքում:»:

Առաջին ատյանի դատարանը 01.04.2026թվականի դատավճռով արձանագրել է.
«/.../ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան այլընտրանքային է, պատիժ է նախատեսում ինչպես տուգանքի, այնպես էլ՝ հանրային աշխատանքների, ազատության սահմանափակման, կարճաժամկետ ազատազրկման և ազատազրկման ձևով:
Ուսումնասիրելով մեղադրյալ Արման Գոմեդինի Գևորգյանի անձը` նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս, Դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, այն որ վերջինս նախկինում դատված է եղել, արարքը կատարել է փորձաշրջանի ընթացքում, ընդունել է իրեն առաջադրված մեղադրանքը:
Հաշվի առնելով մեղադրյալ Արման Գոմեդինի Գևորգյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, ինչպես նաև խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը` Դատարանը գտնում է, որ Արման Գոմեդինի Գևորգյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանցագործության համար ենթակա է ազատազրկման ձևով նախատեսված պատժի:
Անդրադառնալով պատժաչափի հարցին, Դատարանն արձանագրում է, որ Արման Գոմեդինի Գևորգյանը նախկինում ազատազրկման ձևով պատիժ չի կրել, հետևաբար հանցագործությունների ռեցիդիվի կիրառմամբ պատժի նշանակման կանոնները վերջինիս նկատմամբ կիրառելի չեն, ուստի Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկում երեք ամիս ժամկետով, որով հնարավոր կլինի հասնել պատժի նպատակներին, սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձին վերասոցիալականացնելու, ինչպես նաև հանցագործությունները կանխելու իրագործմանը:
Միաժամանակ Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ պետք է հաշվակցել սույն գործով մեղադրյալի փաստացի անազատության մեջ գտնվելու 3 /երեք/ օր ժամկետը, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու մեկ օրը հաշվելով ազատազրկման մեկ օրվա դիմաց և վերջնական պատիժ նշանակել 2 (երկու) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետով:
Դատարանն արձանագրում է նաև, որ Արման Գոմեդինի Գևորգյանը Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2023 թվականի հուլիսի 10-ի թիվ ԵԴ1/0419/01/23 դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 11 (տասնմեկ) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանական չկիրառելու արդյունքում նշանակվել է փորձաշրջան 4 (չորս) տարի ժամկետով, որի ընթացքում էլ վերջինս կատարել է նոր հանցագործություն:
/…/Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով իրեն մեղսագրվող արարքը մեղադրյալ Արման Գոմեդինի Գևորգյանը կատարել է փորձաշրջանի ընթացքում, ուստի Դատարանը գտնում է, որ պետք է վերացնել Արման Գոմեդինի Գևորգյանի նկատմամբ թիվ ԵԴ1/0419/01/23 գործով նշանակված փորձաշրջանը և դատավճիռների համակցության կանոններով՝ Արման Գոմեդինի Գևորգյանին սույն դատավճռով որպես պատիժ նշանակված 2 (երկու) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետով ազատազրկմանը պետք է մասնակի գումարել թիվ ԵԴ1/0419/01/23 քրեական գործով 2023 թվականի հուլիսի 10-ի դատավճռով նշանակված պատժից 3 (երեք) տարի 10 (տաս) ամիս 3 (երեք) օր ժամկետով ազատազրկումը և Արման Գոմեդինի Գևորգյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի 1 (մեկ) ամիս ժամկետով:/.../»։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Բողոքաբերը ներկայացված վերաքննիչ բողոքում քրեական գործի դատավարական նախապատմության, էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքների, վերաբերելի իրավանորմերի վկայակոչմամբ մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը ենթակա է բեկանման, քանի որ դատարանը թույլ է տվել նյութական օրենքի էական խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա: Ըստ իր դիտարկման նշանակված պատիժը չի համապատասխանում պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, և իր անձը բնութագրող հանգամանքներին: Կարծում է, որ իր նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 2 ամիս 27 օր ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժը անհամամեմատ խիստ է։ Այսպես․ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի համաձայն՝ Եթե փորձաշրջանի ընթացքում անձը կատարում է նոր դիտավորյալ հանցանք, ապա նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացվում է: Այդ դեպքում դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ է նշանակում սույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով: Այսինքն՝ օրենսդիրը ելնում է այն գաղափարից, որ փորձաշրջանի ընթացքում դիտավորյալ հանցանք կատարելու դեպքում օրենքի ուժով պետք է անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացվի և պատիժը պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով (դատավճիռների համակցությամբ)։ Քանի որ օրենսդիրը նոր հանցանք կատարելու փաստի համար արդեն իսկ սահմանել է հստակ քրեաիրավական հետևանք (նախկինում նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշման վերացում և նոր պատժին գումարելով նախկին պատժի կրում), ապա նույն հանգամանքը (փորձաշրջանի ընթացքում հանցանք կատարելը) չի կարող կրկին օգտագործվել որպես նոր արարքի հանրային վտանգավորությունը բարձրացնող կամ անձը բնութագրող բացասական տվյալ՝ ազատազրկումը հիմնավորելու համար։ Հարկ է նկատի ունենալ, որ փորձաշրջանի ընթացքում նոր հանցանք կատարելու հանգամանքը նախատեսված չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի սպառիչ ցանկում հետևապես այն չի հանդիսանում քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքը։ Ոստի դրա կրկնակի գնահատում հակասում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր տրամաբանությանը, քանի որ ստացվում է այնպես որ իր նկատմամբ նույն հանգամանքը Դատարանի կողմից կրկնակի անգամ կիրառվում է։ Իր վարքագիծը նոր հանցանք կատարելուց հետո դրսևորվել է միայն դրական, քանի երբևէ չի խախտել իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցների պայմանները, ուստի գտել է, որ իր նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով Դատարանի նշանակած պատիժը անհամեմատ խիստ է և չի հետապնդում իրեն վերասոցիալականացնելու նպատակ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասը (առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերել և պահելը) դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին։ Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները կանոնակարգող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասը Դատարանի վրա դնում է ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կիրառելու դեպքում առավել մեղմ պատժատեսակների կիրառման անհնարինությունը հիմնավորելու պահանջ։ Այսինքն՝ Դատարանը պարտավոր է հիմնավորել, թե ինչու տուգանքը, հանրային աշխատանքը կամ ազատության սահամանափակումը չեն կարող ապահովել պատժի նպատակները։ Կոնկրետ իր կողմից կատարված արարքը չի զուգորդվել այլ ծանրացնող հանգամանքներով, ազատազրկումը դիտվում է որպես ոչ համաչափ խիստ պատիժ։ Այսպիսով իր նկատմամբ ազատազրկում կիրառելը իրավաչափ չէ հետևյալ պատճառներով՝ փորձաշրջանի խախտումն արդեն իսկ հանգեցնում է նախկին պատժի կրմանը։ Նույն փաստը որպես նոր պատժի խստացման հիմք ընդունելը խաթարում է արդարության սկզբունքը։ Գրավ և բացակայելու արգելք խափանման միջոցների կիրառման պայմաններում պատշաճ վարքագծի դրսևորում վկայում է իրեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեկուսացնելու անհրաժեշտության բացակայությունը։Ոչ մեծ ծանրության հանցանքի համար ազատազրկումը պետք է լինի բացառիկ միջոց, մինչդեռ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի պարագայում գտնում է, որ իր նկատմամբ առավել նպատակահարմար են ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատժի կիրառում։ Հարկ է արձանագրել, որ ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածի համաձայն Մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոցի զգալի չափերի նվազագույն և առավելագույն շեմերը կազմում են 0.05-0.25-ը հետևապես 0,13 գրամ քաշը ավելի մոտ է զգալի չափի նվազագույն շեմին։Վկայակոչված հանգամանքների համատեքստում հարկ է նկատի ունենալ, որ իրեն մեղագրվում է ոչ մեծ ծանության հանցագործություն, որի արթիվ տվել է խոստովականական բնույթի ցուցմունքներ, զղջացել է կատարածի համար, աջակցել գործով ապացույցների ձեռքբերմանը, ըտնրված խափանման միջոցների պայմաններում իր կողմից դրսևորած իրավաչափ վարքագծը, թմրամիջոցի քաշը նվազագույն չափին մոտ լինել, ինչպես նաև իր անձը բնութագրող հանգամանքները, մասնավորապես՝ 27 տարեկան է, քրեական գործի նյութերում առկա է մշտական աշատանք ուենալու և աշխատանքային հարաբերություններում դրական բնութագրվելու վերաբերյալ տեղեկություններ, 08.07.2016թ. մինչև 09.07.2018թ. ծառայել է զինված ուժերում, իրականացրել մարտական հերթապահություն, պարգևատրվել բանակի գերազանցիկի կրծքանշանով։ Ինչպես նաև հարկ է արձանագրել, որ իր վերաբերյալ բացակայում է որևէ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք։ Ելնելով վերոգրյալից գտնում է, որ իր ուղղվելը հնարավոր է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով 3 ամիս ազատազրկման փոխարեն տուգանք պատժատեսակ կիրառելով։ Այդ կերպ հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի վերասոցիալականացմանը և հանցագործությունների կանխմանը: Վերոգրյալի հաշվառմամբ գտնում եմ, որ ստորադաս դատարանի դատարանի դատական ակտը հիմնավորված ու պատճառաբանված դատական ակտ չէ, և կայացվել է նյութական օրենքի խախտումներով։
Ելնելով վերոգրյալից, բողոքաբերը Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
«Բեկանել ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԴ1/1809/01/25 քրեական գործով կայացված դատական ակտը և իմ նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 3 երեք ամիս ժամկետով ազատազրկման փոխարեն նշանակել տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի չափով։»:

Վերաքննիչ դատարանում կողմերի պարզաբանումները.

Դատական նիստի ընթացքում պաշտպան Ս.Սահակյանը վերաքննիչ բողոքում նշված հիմնավորումներով պնդեց վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել:
Մեղադրյալը պնդեց վերաքննիչ բողոքը խնդրեց այն բավարարել։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ վերաքննությունը և վճռաբեկությունն իրականացվում են բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով Վերաքննիչ դատարան ներկայացված նյութերը, գտնում է, որ սույն վերանայման բողոքի քննությամբ անհրաժեշտ է անդրադառնալ հետևյալ իրավական հարցին, թե հիմնավորված են արդյոք Առաջին ատյանի դատարանի 01.04.2026թվականի դատավճռով արտահայտված հետևությունները՝ մեղադրյալի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատժի վերաբերյալ:
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարած արարքին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․ /…/
7) ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
8) դատապարտված մեղադրյալը ենթակա է արդյոք պատժի իր կատարած հանցանքի համար.
9) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
10) դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը. /…/:
Նշված իրավադրույթից հետևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր: Այսինքն` դատարանը, նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի` պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
4. Պատժի կատարման կարգը և պայմանները սահմանվում են Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսդրությամբ:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացրած որոշումներում, և կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի անձին և հանցագործության վտանգավորության բնույթին ու աստիճանին համաչափ քրեաիրավական ներգործության միջոց ընտրելու, ինչպես նաև դրա շրջանակներում համաչափ պատժաչափ սահմանելու պահանջն ուղղակիորեն բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների, մասնավորապես՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման հիմնարար սկզբունքների բովանդակությունից։ Արդարացի է այն պատիժը, որի ընտրությունը գործի բոլոր հանգամանքների՝ հանցագործության վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (հանցագործության մեղքի ձև, շարժառիթ, նպատակ, պատճառված վնասի չափ, եղանակ, գործիքներ ու միջոցներ և այլն), հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ամբողջական ու բազմակողմանի վերլուծության արդյունք է և բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից։ Վերոնշյալ պահանջներից նահանջը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 377-րդ հոդվածի համաձայն՝ պարզելով, որ առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս կամ պատժի կրման հարցը լուծելիս հաշվի չի առել պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող կամ հանցագործության վտանգավորությունը կամ մեղադրյալի անձը բնութագրող որևէ հանգամանք, որի արդյունքով նշանակել է անարդարացի` ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ պատիժ, վերաքննիչ դատարանը փոփոխում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը` մեղմացնելով կամ խստացնելով պատիժը կամ այլ կերպ լուծելով պատժի կրման հարցը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ն.Սարգսյանի գործով որոշմամբ և իրավական դիրքորոշում հայտնել այն մասին, որ.
«Վերաքննիչ դատարանն իրավասու է պատժի մասով փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը հետևյալ դեպքերում.
1) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս չեն պահպանվել պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները,
2) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս հաշվի չեն առնվել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները,
3) առաջին ատյանի դատարանի կողմից վերոնշյալ հանգամանք(ներ)ը հաշվի չառնելը հանգեցրել է անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման։
(...) Առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս վերոնշյալ պահանջների չպահպանման վերաբերյալ վերաքննիչ դատարանի հետևությունները պետք է լինեն պատճառաբանված։ Այլ կերպ ասած՝ պատիժն ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու հիմքով առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը փոփոխելիս վերաքննիչ դատարանը պարտավոր է պատճառաբանել, թե պատժի նշանակման հատկապես որ սկզբունքը կամ սկզբունքները չեն պահպանվել, հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող որ հանգամանքները հաշվի չեն առնվել և արդյոք այդ հանգամանքները հաշվի չառնելն է հանգեցրել անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման։ Այսինքն` եթե վերաքննիչ դատարանը, գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, պետք է պատճառաբանի, թե ինչում է արտահայտվել պատժի խստության կամ մեղմության ակնհայտությունը:» /Վճռաբեկ դատարանի 22.12.2011թվականի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշում/։
Անդրադառնալով պատժի արդարացիության հարցերին՝ Վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի գործով արձանագրել է, որ. «Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար» /Վճռաբեկ դատարանի 30.11.2007թվականի ՎԲ-201/07 որոշում/:
Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ . «Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն :» /Վճռաբեկ դատարանի 31.10.2014 թվականի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշում/:
Արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի գործով որոշմամբ՝ իրավական դիրքորոշում ձևավորելով այն մասին, որ. «/…/ այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը» /Վճռաբեկ դատարանի 17.02.2009թվականի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշում/:
Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Այսպիսով, ելնելով վերը նշված օրենսդրական կարգավորումներից և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներից, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը: Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերում են ինչպես հանցագործությանը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ միաժամանակ բնութագրում են հանցագործությունն ու հանցավորի անձնավորությունը: Այդ պատճառով էլ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցակազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերում են հանցագործությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում պատժի վրա: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` պատժի տեսակը և չափը որոշելիս:
Վերոշարադրյալ իրավադրույթների բովանդակային վերլուծության և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների կիրառմամբ անդրադառնալով Առաջին ատյանի դատարանի իրավական վերլուծություններին՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան այլընտրանքային է, և որպես պատիժ է նախատեսված տուգանք՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներ՝ առավելագույնը հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակում՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկում՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով: Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտում առկա է բավարար պատճառաբանություն, որը կոչված է հիմնավորելու նշանակված պատժի համապատասխանությունը գործի փաստական հանգամանքներին, արդարության և պատասխանատվության անհատականացման քրեաիրավական սկզբունքներին:
Անդրադառնալով մեղադրյալի նկատմամբ պատժի տեսակը որոշելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հիմնավորումներին՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պատշաճ իրավական վերլուծության է ենթարկել գործի կոնկրետ հանգամանքները, հաշվի է առել մեղադրյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, այն է՝ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչելը, կատարած արարքի համար զղջալը, արարքը փորձաշրջանի ընթացքում կատարելը, նախկինում դատված լինելը: Հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանը նշված հանգամանքների հետ համադրված՝ գնահատելով նաև մեղադրյալի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրային վտանգավորության աստիճանը, կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, նրա նկատմամբ, պատիժ նշանակելու կանոնների պահպանմամբ, պատիժ է նշանակել ազատազրկում 3(երեք) ամիս ժամկետով:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով մեղադրյալի կատարած հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող օբյեկտիվ իրականության մեջ առկա հանգամանքները, թույլ են տալիս եզրահանգել, որ Առաջին ատյանի դատարանը նրա նկատմամբ նշանակել է համաչափ ու արդարացի պատիժ, որը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից: Նշանակված 3(երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժը, ինչպես նաև համակցության արդյունքում նշանակված վերջնական պատիժը համապատասխանում է մեղադրյալի անձին, նրա կատարած հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, և անհրաժեշտ ու բավարար է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացվելիությանը հասնելու համար: Այլ կերպ՝ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը հիշյալ սկզբունքների երաշխավորման տեսանկյունից հիմնավորված է, հետևաբար բացակայում են վերաքննիչ բողոքը բավարարելու հիմքերը:
Վերոգրյալի համատեքստում անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումներին նշանակված պատժի մեղմացման վերաբերյալ՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի երաշխավորման տեսանկյունից հիմնավորված և պատճառաբանված չէ մեղադրյալի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակը մեղմացնելու վերաբերյալ բողոքաբերի պահանջը, և գործում առկա չեն օբյեկտիվ իրականության մեջ գոյություն ունեցող այնպիսի տվյալներ, որոնք թույլ կտան մեղմացնել մեղադրյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս թույլ չի տվել այնպիսի խախտում, որը բավարար է դատավճիռը պատժի մասով բեկանելու և փոփոխելու համար, հատկապես, որ բողոքաբերը չի հիմնավորել նշանակված պատժի ակնհայտ խիստ լինելը՝ այլ պարզապես ըստ էության նշել է այն հանգամանքները, որոնք արդեն իսկ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատշաճ կերպով գնահատվել են և իրենց փաստացի արտացոլումն են ստացել մեղադրյալի նկատմամբ նշանակված նվազագույն պատժաչափում, հետևաբար արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի երաշխավորման տեսանկյունից մեղադրյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու վերաբերյալ բողոքաբերի պահանջը հիմնավորված ու պատճառաբանված չէ և ենթակա չէ բավարարման:
Ամփոփելով վերոգրյալը, ղեկավարվելով օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներով՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում Առաջին ատյանի դատարանի բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և վերաքննիչ բողոքը բավարարելու իրավաչափ հիմքեր չկան, Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով թույլ չի տվել գործի ելքի վրա ազդեցություն ունեցող դատական սխալ, այսինքն՝ բացակայում են վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու հիմքերը, հետևաբար վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը՝ թողնել անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 363-րդ և 371-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրյալ Արման Գոմեդինի Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Թիվ ԵԴ1/1809/01/25 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 01.04.2026թվականին կայացված դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

Հ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ