ԵԴ1/1733/01/25



Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ՝
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

նախագահող դատավոր՝ Լ.Ալավերդյան
դատավորներ՝ Ա.Մաթևոսյան
Կ.Հովհաննիսյան

քարտուղարությամբ՝ Ա.Հակոբյանի

մասնակցությամբ՝
պաշտպան՝ Վ.Ավետիսյանի
մեղադրյալ՝ Հ.Հարությունյանի

2025 թվականի նոյեմբերի 19-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, մեղադրյալ Հ.Հարությունյանի պաշտպան Վ.Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա դատական վերանայման ենթարկելով մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (նախագահող դատավոր՝ Ա.Դանիելյան) 2025 թվականի հունիսի 26-ի դատավճիռը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը․
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մարաշի բաժնի տեսուչ Հ․Պողոսյանի կողմից կազմվել է Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի ձերբակալման վերաբերյալ արձանագրությունը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնի քննիչ Ի.Խաչատրյանի (այսուհետ նաև՝ Քննիչ) կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 08162824 քրեական վարույթը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին Քննիչի կողմից որոշում է կայացվել հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանին ձերբակալելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ռ.Արսենյանի կողմից որոշում է կայացվել Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանքը՝ 2 /երկու/ ամիս ժամկետով և բացակայելու արգելքը:
2025 թվականի հունվարի 21-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ռ.Արսենյանի կողմից որոշում է կայացվել Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը փոփոխելու մասին, վերջինի նկատմամբ նոր հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի հունվարի 24-ի որոշմամբ մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ 2 /երկու/ ամիս ժամկետով:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի հունվարի 31-ի որոշմամբ մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի նկատմամբ կիրառված կալանքի հարցը վերստին քննարկելու արդյունքում Քննիչի միջնորդությունը բավարարվել է և Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի մարտի 28-ի որոշմամբ մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 2 /երկու/ ամիս ժամանակով։
2025 թվականի մայիսի 8-ին Քննիչի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 08150725 քրեական վարույթը:
Նույն օրը Քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 08162824 և 08150725 քրեական վարույթները մեկ վարույթում միացնելու և նախաքննությունը թիվ 08162824 վարույթով շարունակելու մասին։
Նույն օրվա Քննիչի մեկ այլ որոշմամբ թիվ 08162824 քրեական վարույթից մաս է անջատվել և առանձնացվել է թիվ 08150825 քրեական վարույթը։
2025 թվականի մայիսի 8-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Պողոսյանի կողմից որոշում է կայացվել Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին կետով հանրային քրեական հետապնդում չհարուցելու մասին։
2025 թվականի մայիսի 8-ին Քննիչի կողմից կազմվել է թիվ 08162824 քրեական վարույթով մեղադրական եզրակացությունը։
2025 թվականի մայիսի 15-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ․Մարգարյանը որոշում է կայացրել մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու և վարույթի նյութերն իրավասու դատարանին հանձնելու մասին։
2025 թվականի մայիսի 16-ին թիվ 08162824 քրեական վարույթի նյութերը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել են Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում (այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյանի դատարան)։
2025 թվականի մայիսի 21-ին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հունիսի 26-ի դատավճռով վճռվել է՝
«1. Մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով:
2. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ նշանակված պատժին հաշվակցել մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի՝ սկզբնական շրջանում անազատության մեջ գտնվելու 25 (քսանհինգ) օրը և վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի 11 (տասնմեկ) ամիս 5 (հինգ) օր ժամկետով` դրա սկիզբը հաշվելով 2025 թվականի հունվարի 31-ից։
3․ Մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
4. Նախաքննության մարմնի 2025 թվականի հունվարի 10-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցը վերադարձնել թիվ 08150825 քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին, իսկ 2025 թվականի հունվարի 20-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված էլեկտրական կշեռքը՝ ոչնչացնել։
5․Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված։ (…)։
2025 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ մեղադրյալ Հ.Հարությունյանի պաշտպան Վ.Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքը։
Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2025 թվականի սեպտեմբերի 15-ին, նախագահող դատավորի աշխատակազմին է հանձնվել 2025 թվականի սեպտեմբերի 16-ին:
2025 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Վերաքննիչ դատարանը որոշում է կայացրել վերաքննիչ բողոքը վարույթ ընդունելու և քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում քննության նշանակելու մասին։

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ «(...) նա իրացման նպատակով ձեռք է բերել և իր մոտ ապօրինի պահել առանձնապես խոշոր չափերի 5,46 գրամ քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց։
Այսպես.
Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանը, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հեգեմետ (հոգեներգործուն/նյութերի շրջանառություն իրականացնելու, այսինքն՝ թմրամիջոց պատրաստելու, վերամշակելու, ձեռք բերելու, պահելու, փոխադրելու կամ առաքելու թույլտվություն քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում ինքնությունը դեռևս չպարզված անձից իրացման նպատակով ձեռք է բերել և իր մոտ ապօրինի պահել է առանձնապես խոշոր չափերի` 5.46 գրամ հաստատուն քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութ, սակայն 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին՝ ժամը 14:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նար-Դոսի փողոցի 121 հասցեում գտնվող «Մենուա» հյուրանոցի բակում դեն է նետել իր կողմից վարվող «Մազդա» մակնիշի H086YC123 Հ/Հ ավտոմեքենայից, որն էլ հայտնաբերվել է նույն օրը հիշյալ վայրում կատարված դեպքի վայրի զննությամբ, իսկ 2025 թվականի հունվարի 07-ին հիշյալ ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերվել է «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութի հետքեր պարունակող էլեկտրական կշեռք։ (...)»:

Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռի՝ Հիմնական և լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները բաժիններում արձանագրել է հետևյալը. «(…) 17. Մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի ցուցմունքը, որի համաձայն՝ հայտնել է, որ դեպքի օրը վատ էմոցիոնալ վիճակում է եղել։ Ընդունել է, որ թմրամիջոցը ձեռք բերելուց հետո մեքենայում հայտնաբերված իրեն պատկանող ոսկու կշեռքով կշռել է, բայց իրացնելու կամ հյուրասիրելու նպատակ չի ունեցել։ Հանցագործ չէ, թմրանյութ իրացնող չէ։ Եղել է այն, ինչ եղել է։ Ձեռք է բերել իր օգտագործման համար, այդ ժամանակ ընտանեկան խնդիրներ է ունեցել։ Երկու անգամ օգտագործել է դուրը չի եկել, նետել է մեքենայի մեջ ու մոռացել դրա մասին. այն մոտ մեկ ամիս գտնվել է իր մեքենայի մեջ։ Զղջում է դրա համար։
Դեպքի օրը երկու անգամ գնացել է մեքենայի մոտ և հետ եկել հյուրանոց, որից հետո պատահական հիշել է, որ մեքենայում թմրանյութ կա։ Թմրանյութը դրված է եղել վարորդի դռան վրա։ Ընդունել է, որ ինքն է դեն նետել։ Երիկամների հետ խնդիր ունի և նույնիսկ չի ծխում։ Չի հասկանում, թե ինչպես է ստացվել, որ կոնկրետ «Մետամֆետամին» է ձեռք բերել, ոչ թե այլ տեսակի թմրանյութ։ Դրա համար վճարել է 120,000 ՀՀ դրամ գումար։ Նար- Դոսի փողոցի վրա են գցել, իսկ ինքը մոտեցել ու վերցրել է։ Դա եղել է գիշերային ժամի։ Թմրանյութը փաթեթավորված է եղել պոլիէթիլային փաթեթի մեջ։ Սկզբում հայտնել է, որ գումարը վճարել է տերմինալով ինչ-որ բանկային քարտի։ Հետո հայտնել է, որ վճարել է բանկոմատով, բայց չի հիշում ինչ բանկոմատ է եղել։ Երբ պատվիրել է, կարծել է՝ կարող է իրեն խաբեն, դրա համար վերցրած փաթեթի պարունակությունը՝ թմրանյութը հանել է, կշռել ու հետ լցրել նույն փաթեթի մեջ։ Կշռել է, որ ստուգի ճիշտ են տեղադրել, թե խաբել են։ Իր հիշելով 6 գրամ է եղել։ Շատ է պատվիրել, քանի որ վաճառողը ասել է, որ պատվեր վերցնում է 5-6 գրամի դեպքում։
Ինքը թանկարժեք քարերի մասնագետ է, ոսկու գործ է անում։ Կշեռքը իրեն է պատկանում է, նախատեսված է ոսկի կշռելու համար։ Կշեռքը միշտ իր հետ է լինում։ Զանգում է, բերում են քարերը, կշեռքը միշտ մոտն է պահում, որ պետք եղած ժամանակ օգտագործի։ Ամսական վաստակում է 2000-3000 ԱՄՆ դոլար։
Թմրանյութը քիչ քանակությամբ խառնել է կոլայի հետ ու խմել, սակայն դուրը չի եկել։ Հյուրանոցային սենյակի գումարը չվճարելու պահով հայտնել է, որ ոչ թե ինքը պետք է վճարեր, այլ նա, ում մոտ հյուր է գնացել։ 100 դոլարը որպես օգնություն է ցանկացել տալ, սակայն մենեջերը ճիշտ չի հասկացել։
Ունի առողջկան խնդիրներ, քաղցկեղով հիվանդ է։ Քիչ քանակությամբ գինի խմում է, «Մարիխուանա» երբևէ չի օգտագործել։ Զզվում է «Մարիխուանայի» հոտից։ «Մեթամֆետամին» օգտագործել է դեպքից մեկ ամիս առաջ, նույն փաթեթից, որը և հայտնաբերվել է։ Տելեգրամ հավելվածով է գնել, հավելվածը բերեց, ինքը նայեց ու պատվիրեց։ Իրեն տրամադրել են բանկային հաշվեհամար կամ բանկային քարտ, դրանց տարբերությունը չի հասկանում։ Փոխանցել է դրամով։ Իրեն մանրամասն գրել էին, որ Նար-Դոս փողոցում գտնվող սերվիսից վերև աղբաման կա ու դրանց արանքում է գցած թմրանյութը։ Ինքը և հաղորդագրություն ուղարկողը գրելուց հետո ջնջել են իրենց միջև եղած հաղորդագրությունները։ Փորձաքննությամբ իր մազի մեջ հայտնաբերված կաննաբինոիդների խմբին պատկանող թմրանյութի կապակցությամբ հայտնել է, որ կապ չունի դրա հետ։ Նման դեպք չի եղել, որ իր ներկայությամբ ընդհանրապես թմրանյութ օգտագործեն։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1-ին, գ․թ․ 25-26, 71-73, 74-77, 78-81, հատոր 2-րդ, գ․թ․ 170-172)
18․ Վկա Սարգիս Լևոնի Միսակյանի ցուցմունքը, որի համաձայն՝ աշխատում է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մարաշի բաժնում որպես տեսուչ։ Հուսիկ Հարությունյանին չի ճանաչում։ Նրա հետ առնչվել է միայն դեպքի ժամանակ։ Մասնավորապես՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին՝ ՀՀ ՆԳՆ Ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից հաղորդում է ստացվել, որ զանգահարել է Սոնա Արտյոմի Ասրյանը և հայտնել, որ ինքը Նար-Դոս փողոցի 121 հասցեում գործող «Մենուա» հյուրանոցի մենեջերն է և հյուրերից մեկը հրաժարվում է վճարել գումարը: Նշված ահազանգի կապակցությամբ Երևան քաղաքի Նար-Դոս փողոցի 121 հասցե է մեկնել Մարաշի բաժնի օպերատիվ խումբը: Այնուհետև՝ ժամանելով նշված հասցե պարզվել է, որ հաճախորդը հանդիսանում է Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանը։ Երբ գնացել են հյուրանոց, Հուսիկը հյուրանոցի ներսում է գտնվել։ Այլ հյուրեր ևս եղել են ներսում։ Քանի որ հյուրանոցում շատ հյուրեր կային, Հուսիկը և մենեջերը հրավիրվել են բաժին՝ պարզաբանումների համար։ Հուսիկը ցանկացել է իր մեքենայով ներկայանալ բաժին, իսկ մենեջերը իրենց հետ պետք է ներկայանար։ Հուսիկը դուրս է եկել հյուրանոցից ու գնացել դեպի իր կողմից շահագործվող «Մազդա» մակնիշի ավտոմեքենան։ Ինքը գտնվել է հյուրանոցի սրահում՝ մուտքի դռան մոտ, դեմքով դեպի դուրս նայելով, իսկ գործընկերն անմիջապես դրսում է եղել։ Այդ պահին մեքենայի ձախ կողմից, այսինքն՝ վարորդի նստատեղի հատվածից, ինչ-որ բան նետվեց գետնին։ Դրա մասին ասել է գործընկերոջը, մոտեցել են դեպի Հուսիկի մեքենան ու տեսել, որ սպիտակ բյուրեղանման զանգված է՝ զիպ փաթեթում փաթաթված։ Հուսիկի մեքենայում այլ անձ չկար։ Նշել է, որ ինքը Հուսիկի ձեռքի շարժումը նետելու ընթացքում չի տեսել, քանի որ մեքենայի դուռը բացված է եղել և խանգարել է, այլ տեսել է, որ մի բան նետվեց։ Այդ պահին տարածքում շարժ չի եղել, բայց մինչ այդ մարդիկ անցնում էին։ Դրանից հետո, ինքը Հուսիկ Հարությունյանին ձերբակալել և բերման է ենթարկել բաժին, իսկ դեպքի վայրի պահպանությունն իրականացրել է գործընկերը։ Հուսիկ Հարությունյանը հյուրանոցում ընկերուհու հետ է գտնվել, վերջինին բաժին հրավիրելու կարիք չի եղել։ Ձերբակալելիս, որպես պարզաբանում, Հուսիկ Հարությունյանը ասել է, որ ինքը թմրանյութ չի օգտագործում և այդ փաթեթը իրենը չէ։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1-ին, գ․թ․ 42-47, 78-81, հատոր 4-րդ, գ․թ․ 324-327)
19․Վկա Ժորա Գագիկի Ավետիսյանի ցուցմունքը, որի համաձայն՝ աշխատում է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մարաշի բաժնում որպես տեսուչ։ Հուսիկ Հարությունյանին չի ճանաչում։ Նրա հետ առնչվել է միայն դեպքի ժամանակ։ Մասնավորապես՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին՝ ՀՀ ՆԳՆ Ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից հաղորդում է ստացվել, որ զանգահարել է Սոնա Արտյոմի Ասրյանը և հայտնել, որ ինքը Նար-Դոս փողոցի 121 հասցեում գործող «Մենուա» հյուրանոցի մենեջերն է և հյուրերից մեկը հրաժարվում է վճարել գումարը: Նշված ահազանգի կապակցությամբ Երևան քաղաքի Նար-Դոս փողոցի 121 հասցե է մեկնել Մարաշի բաժնի օպերատիվ խումբը: Այնուհետև՝ ժամանելով նշված հասցե պարզվել է, որ հաճախորդը հանդիսանում է Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանը, վերջինս վրդովված է եղել և ասել է, որ գումարը վճարել է դոլարով, իսկ մենեջերը ասել է, որ դոլար չեն ընդունում։ Քանի որ հյուրանոցում շատ հյուրեր կային, Հուսիկը և մենեջերը հրավիրվել են բաժին՝ պարզաբանումների համար։ Հուսիկը ցանկացել է իր մեքենայով ներկայանալ բաժին, իսկ մենեջերը իրենց հետ պետք է ներկայանար։ Ինքը սպասում էր դրսում, այդ պահին գործընկերը՝ Սարգիսը նկատել է, որ Հուսիկը առաջացել է մեքենայի մոտ վարորդի դուռը բացել ու ինչ-որ բան նետել։ Դրա մասին Սարգիսը հայտնել է իրեն, ինքը մոտեցել է մեքենայի մոտ և տեսել «Մետամֆետամին» տեսակի թմրանյութին նմանվող զանգված։ Նետելու պահը ինքը անզեն աչքով չի տեսել, բայց քանի որ Հուսիկը հրաժարվել է, որ ինքն է նետել, ուստի հյուրանոցի տեսագրությունը նայել է և պարզ երևացել է, որ Հուսիկը մեքենայի դուռը բացել է ու մեքենայի մեջից սպիտակ գույնի փաթեթ է դուրս նետել՝ մեքենայի ձախ հատվածից։ Տեսաձայնագրությունը ուսումնասիրել է անձամբ, բայց փաստաթուղթ չի կազմել։ Օպերատիվ խումբ են կանչել, ըստ կարգի ձերբակալել են Հուսիկ Հարությունյանին և տեղափոխել բաժին, հետագա գործընթացի համար։ Ինքը մնացել է ու դեպքի վայրի պահպանություն իրականացրել։ Այսինքն կանգնել է փաթեթի մոտ իր հիշելով մեկ ժամից ավել, մինչև ժամանել է քննիչը։ Հյուրանոցի տարածքում կա նշան, որը ցույց է տալիս, որ կայանելը արգելված է, այդ նշանը մոտեցերել է ու տեղադրել է փաթեթի ու մեքենայի մոտ, որ մեքենային և փաթեթին մոտեցող չլինի։ Քննչական գործողությունը սկսելու համար այդ նշանը հանել է։ Վերջում տարհանման մեքենայով Հուսիկ Հարությունյանին պատկանող մեքենան տեղափոխել են հատուկ պահպանման տարածք։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1-ին, գ․թ․ 38-41, 74-77)
20. Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ի արձանագրությունը, որի համաձայն՝ դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Նար-Դոս փողոցի 121 հասցեում գործող «Մենուա» հյուրանոցի առաջնամասը։ Նշված հյուրանոցի առաջնամասում կայանված են մեծ թվով ավտոմեքենաներ։ Հյուրանոցի մուտքի դռան առաջնամասում կայանված է սև գույնի «Մազդա» մակնիշի H086YC123 ռուսական հաշվառման համարանիշով ավտոմեքենա։ Նշված ավտոմեքենան պատկանում է Հուսիկ Հարությունյանին։ Նշված «Մազդա» մակնիշի ավտոմեքենայի կողքին՝ վարորդի կողմից դռան անմիջապես կողքին, ասֆալտի վրա հայտնաբերվել է թվով մեկ հատ զիպ փաթեթ, լցված սպիտակ գույնի բյուրեղանման զանգվածով։ Նշված փաթեթը կշռվեց դեպքի վայրի զննության ընթացքում և ընդհանուր քաշը կազմում էր 6,96 գրամ։ Նշված փաթեթը վերցվեց, փաթեթավորվեց և կնիքվեց։ Հայտնաբերվել են տեսանկարահանող սարքեր, որոնց դեպքին վերաբերելի տեսագրությունները ևս վերցվել են։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1-ին, գ․թ․13-15)
21․ Դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված և վերցված տեսագրությունները պարունակող լազերային սկավառակը և այն զննելու մասին 2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ի արձանագրությունը, որոնց համաձայն՝ տեսանկարահանող սարքի տեսանկարահանման տեսադաշտը ընդգրկում է Երևան քաղաքի Նար-Դոսի փողոցի 121 հասցեում գործող «Մենուա» հյուրանոցի բակային հատվածը։ Հյուրանոցի բակային հատվածում կայանված են ավտոմեքենաներ։ Նշված ավտոմեքենաների մեջ պատկերվում է նաև սև գույնի «Մազդա» մակնիշի ավտոմեքենան: Ավտոմեքենան կայանված է հյուրանոցի դիմացի հատվածում՝ դիմային հատվածը դեպի հյուրանոցի կողմը: Տեսագրության 01:59 վայրկյանին Հուսիկ Հարությունյանը բացում է «Մենուա» հյուրանցի մուտքի դուռը և դուրս գալով հյուրանոցից՝ մոտենում է հյուրանոցի կայանատեղիում կայանված իր կողմից շահագործվող «Մազդա» մակնիշի ավտոմեքենային և տեսագրության 02:18 վայրկանին բացելով ավտոմեքենայի ձախ դուռը՝ նստում է ավտոմեքենան։ Կայանված «Մազդա» մակնիշի ավտոմեքենան հյուրանոցի դիմացի հատվածից, մասնավորապես` մուտքի դռնից, գտնվում է 5-6 մետր հեռավորության վրա։ Տեսագրության 03:00 վայրկյանին պատկերվում է, որ Հուսիկ Հարությունյանը բացում է ավտոմեքենայի ձախ դուռը, իջնում է և ավտոմեքենայի ձախ կողմով գնում է ավտոմեքենայի հետևի հատված՝ դուրս գալով տեսանկարահանող սարքի տեսանկարահանման տեսադաշտից։ Ձախ՝ վարորդի կողմի դուռը մնում է կիսաբաց վիճակում: 03:40 վայրկյանին Հուսիկ Հարությունյանը մոտենում է վարորդի դռանը և 03:46 վայրկյանին նստելով ավտոմեքենան՝ փակում է այն։ 06:13 վայրկյանին «Մազդա» մակնիշի ավտոմեքենան մոտ կես մետր առաջ է շարժվում և կանգնում: Նույն վայրկյանին Հուսիկ Հարությունյանի ավտոմեքենայի՝ վարորդի դռնից դեպի ձախ՝ մոտ մեկ մետր հեռավորության վրա դիմային հատվածով կանգնում է «Մազդա» մակնիշի արծաթագույն ավտոմեքենա և 06:28 վայրկյանին ոստիկանության երկու աշխատակիցներ քայլում են դեպի հյուրանոցի մուտքի դուռը և ներս մտնում։ 06:57 վայրկյանին ոստիկանության աշխատակիցները դուրս են գալիս հյուրանոցից, վերջիններիս հետ է նաև մի իգական սեռի ներկայացուցիչ։ 07:14 վայրկյանին վերջիններս մոտենում են Հուսիկ Հարությունյանի ավտոմեքենային և նա իջնելով ավտոմեքենայից մոտենում է ոստիկանության աշխատակիցներին։ 07:51 վայրկյանին ոստիկանության աշխատակիցները կնոջ հետ մտնում են հյուրանոց, իսկ Հուսիկ Հարությունյանը մնում է իր մեքենայի կողքին: 08:01 վայրկյանին Հուսիկ Հարությունյանը նստում է մեքենան, դուռը մնում է կիսաբաց վիճակում, իսկ ոստիկանության աշխատակիցներից մեկը մոտենում է «Մազդա» մակնիշի ավտոմեքենաին և մոտ 2 մետր հեռավորության վրա կանգնում։ Հուսիկ Հարությունյանը իջնում է մեքենայից և 08:42 վայրկյանին ոստիկանության աշխատակցի հետ մտնում է հյուրանոց։ 14:19 վայրկյանին Հուսիկ Հարությունյանը դուրս է գալիս հյուրանոցից 14:33 վայրկյանին նստում է իր ավտոմեքենան: Երևում է ավտոմեքենայի վարորդի կողմի դուռը՝ կիսաբաց վիճակում, 14:48 վայրկյանին ավտոմեքենայի՝ անմիջապես վարորդի կողմի դռան մոտից սրահից դուրս է նետվում սպիտակ գույնի փաթեթ, որն ընկնում է ավտոմեքենայից մոտ մեկ մետր հեռավորության վրա, ինչից հետո Հուսիկ Հարությունյանը փակում է ավտոմեքենայի դուռը:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1-ին, գ․թ․58-59)
22․ Խուզարկություն կատարելու մասին 2025 թվականի հունվարի 07-ի արձանագրությունը, որի համաձայն՝ խուզարկության է ենթարկվել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Կենտրոնական բաժնի հատուկ պահպանվող տարածքում կայանված «Մազդա» մակնիշի H086YC123 ռուսական հաշվառման համարանիշով ավտոմեքենան։ Մեքենայի կնիքներն անվնաս վիճակում են։ Նշված մեքենայում ի թիվս այլնի, երկու նստատեղերի միջնամասում գտնվող պատյանի միջից հայտնաբերվել է թվով մեկ հատ ոսկերչական կշեռք, որը վերցվել, փաթեթավորվել և կնիքվել է։ Նշված կշեռքի վրա հայտնաբերվել են սպիտակ գույնի փոշու հետքեր։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1-ին, գ․թ․142-145)
23. «Հայաստանի Հանրապետության քննչական կոմիտեի փորձաքրեագիտական կենտրոն» ՊՈԱ կետնտրոնի 2025 թվականի հունվարի 8-ի թիվ 2690Ք-24 եզրակացությունը, որի «Հետևություններ» մասի համաձայն ՝ «1. Փորձաքննությանը ներկայացված 5,46 գրամ քաշով փոշեբյուրեղային զանգվածը հանդիսանում է Մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոց:
2. Թմրամիջոցի պատրաստման վերաբերյալ հարցին հնարավոր չէ պատասխանել՝ գիտականորեն հիմնավորված մեթոդիկաների բացակայության պատճառով»։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1-ին, գ.թ.221-223)
24. Իրեղեն ապացույց ճանաչված «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցը:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)
25. «Հայաստանի Հանրապետության քննչական կոմիտեի փորձաքրեագիտական կենտրոն» ՊՈԱ կենտրոնի 2025 թվականի հունվարի 17-ի թիվ 77Ք-25 եզրակացությունը, որի «Հետևություններ» մասի համաձայն՝ «Փորձաքննությանը ներկայացված էլեկտրական կշեռքի մակերեսներին առկա են Մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոցի հետքեր, որոնց քանակական հաշվարկը հնարավոր չէ կատարել»:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 2-րդ, գ.թ.46-47)
26. Իրեղեն ապացույց ճանաչված էլեկտրական կշեռքը:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)
27. ՀՀ ԱՆ «Կախվածությունների բուժման ազգային կենտրոն» ՓԲ ընկերության 2025 թվականի հունվարի 15-ի թիվ 164 եզրակացությունը, որի «Հետևություններ» մասի համաձայն՝ «ա/ 26.12.2024թ. Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի մեզի փորձանմուշում հայտնաբերվեցին ֆենիլալկալիամինների խմբի՝ ամֆետամին և մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոցների մետաբոլիտները:
-Թմրամիջոցների օգտագործման վաղեմությունը՝ պայմանավորված է դրանց օգտագործման եղանակով, հաճախականությամբ, չափաքանակով, տևողությամբ, այլ նյութերի հետ համակցմամբ և անձի օրգանիզմի առանձնահատկություններով»:
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 3-րդ հատոր, գ.թ. 69-70)
28․ ՀՀ ԱՆ դատական բժշկության գիտագործնական կենտրոնի 2025 թվականի մարտի 11-ի թիվ 826 եզրակացությունը, որի «Հետևություններ» մասի համաձայն՝ «Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի մազի փորձանմուշում հայտնաբերվեցին կաննաբինոիդների խմբին պատկանող թմրալկալոիդներ և «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութ, որոնց օգտագործման ժամանակահատվածը համապատասխանում է մինչև երկու ամիսների վաղեմությանը»։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 3-րդ, գ.թ.119-121)
29. ՀՀ ԱՆ կից միջգերատեսչական ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձագիտական հանձնաժողովի 2025 թվականի ապրիլի 9-ի թիվ 33 եզրակացությունը, որի «Հետևություններ» մասի համաձայն՝ «(...) Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, այլ նրա մոտ հայտնաբերվել է անձնային գծերի շեշտվածություն Z-73․1, որը արտահայտված չէ այն աստիճանի և չի ուղեկցվում ակտիվ հոգեախտաբանական հատկանիշներով, մտավոր, հիշողության կոպիտ խանգարումներով, որ ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս զրկեր և զրկի նրան գիտակցել իր գործողությունների բնույթը, նշանակությունը, վտանգավորությունը, հաշիվ տալ իրեն կատարած արարքների համար և ղեկավարել դրանք։
Իրավախախտումը կատարելիս փորձաքննվողը չի գտնվել նաև հոգեկան գործունեության որևէ ժամանակավոր հիվանդագին խանգարված վիճակում, որը կարող էր զրկել նրան գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք։ Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանին հարկ է ճանաչել Մեղսունակ։ Իր ներկա հոգեվիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին։ Հուսիկ Հարությունյանի մոտ առկա հիվադությունը ընդգրկված չէ ՀՀ Կառավարության 26․05․2006 թվականի որոշմամբ սահմանված պատիժը կրելուն խոչընդոտող ծանր հիվանդությունների ցանկով սահմանված հիվանդությունների մեջ»։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 3-րդ, գ.թ․ 198-203)
30. Զննություն կատարելու մասին 2025 թվականի մայիսի 2-ի արձանագրությունը, որի համաձայն՝ զննության է ենթարկվել Հուսիկ Հարությունյանի վերաբերյալ բանկային գաղտնիք պարունակող տվյալները, սակայն քննությանը հետաքրքող տվյալներ չեն հայտնաբերվել։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 4-րդ, գ.թ. 294-327)
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված նյութերը և ապացույցները.
31. ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանի ձև 8-ը տեղեկանքը, որի համաձայն՝ Հուսիկ Հարությունյանը դատվածություն չունի։
(տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1-ին, գ․թ․ 7)
32․ Կրակովի Լուդվիգ Ռիդիգերի անվան մասնագիտացված հիվանդանոցի տեղեկատվական քարտի պատճենը, որի համաձայն՝ Հուսիկ Հարությունյանի մոտ ախտորոշվել է C64 ձախ երիկամի քաղցկեղ։ 08․08․2017թ․ կատարվել է նեֆրէկտոմիա։ Ընդլայնված T2bNxMx։
(դատական նիստի արձանագրություն)
33․ ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության բժշկասոցիալական փորձաքննությունների գրասենյակի վերափորձաքննության բաժնի բժշկասոցիալական փորձաքննական թիվ 1480130 որոշումը, որի համաձայն՝ Հուսիկ Հարությունյանին սահմանվել է հաշմանդամության 3-րդ խումբ։ Վերափորձաքննության ժամկետ է սահմանվել 06․03․2021թ․։
(դատական նիստի արձանագրություն)։»։

Առաջին ատյանի դատարանը վիճարկվող դատական ակտի՝ Դատարանի փաստական վերլուծությունները և հաստատած փաստական հանգամանքները վերտառությամբ բաժնում արձանագրել է հետևյալը. (…) 34. Հետազոտելով սույն դատավճռի 17-30-րդ կետերում շարադրված ապացույցները՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք վերաբերելի են սույն քրեական գործին:
Հիշյալ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ գնահատելով՝ Դատարանը գտնում է նաև, որ սույն դատավճռի 18-30-րդ կետերում շարադրված ապացույցները բովանդակային տեսանկյունից էական հակասություններ չեն պարունակում: Հաշվի առնելով դրանցից յուրաքանչյուրի աղբյուրի հատկանիշները, ձևավորման հանգամանքները, ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք նաև արժանահավատ են:
35. Դատարանը, պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ գտնում է, որ «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան ապացուցված է, որ մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանը՝
- չունի բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու` թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն,
- չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 5,46 գրամ հաստատուն չոր քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութ (տե՛ս սույն դատավճռի 17-21-րդ, 23-24-րդ կետերը),
- Երևան քաղաքի Նար-Դոս փողոցի 121 հասցեում գործող «Մենուա» հյուրանոցի բակում կայանված իր կողմից շահագործվող «Մազդա» մակնիշի H086YC123 ռուսական հաշվառման համարանիշով ավտոմեքենայից նետել է 5,46 գրամ հաստատուն չոր քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութ, որը հայտնաբերվել և վերցվել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ի դեպքի վայրի զննությամբ (տե՛ս սույն դատավճռի 17-21-րդ, 23-24-րդ կետերը)։
36. Անդրադառնալով մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանի կողմից «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցը իրացնելու նպատակի ապացուցվածության գնահատմանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ ըստ մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանի ցուցմունքի՝ ունի առողջական խնդիրներ, որից ելնելով թմրանյութ չի օգտագործում, նույնիսկ ծխախոտ չի ծխում, իսկ «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութը պատվիրել է պատահական, միանգամից առանձնապես խոշոր չափի թմրանյութ է պատվիրել, քանի որ ասել էին, որ 5 գրամից ցածր պատվեր չեն ընդունում, երկու անգամ օգտագործել է դուրը չէր եկել և գցել է մեքենայի մեջ(տե՛ս սույն դատավճռի 17-րդ կետը)։
Վերոգրյալի համատեքստում Դատարանը հաշվի է առնում այն, որ մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանի կողմից շահագործվող «Մազդա» մակնիշի H086YC123 ռուսական հաշվառման համարանիշով ավտոմեքենայում հայտնաբերվել է էլեկտրական կշեռք, որի մակերեսներին առկա են եղել «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցի հետքեր (տե՛ս սույն դատավճռի 22-րդ և 25-րդ կետերը)։ Ի պարզաբանում նշված հանգամանքի՝ մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանը հայտնել է, որ ինքը թանկարժեք քարերի մասնագետ է, ոսկու գործ է անում, իսկ կշեռքը նախատեսված է ոսկի կշռելու համար և միշտ իր մոտ է պահում։ Երբ թմրամիջոցը պատվիրել է, կարծել է՝ կարող է իրեն խաբեն, դրա համար վերցրած փաթեթի պարունակությունը՝ թմրանյութը, հանել է, կշռել ու հետ լցրել նույն փաթեթի մեջ։ Կշռել է, որ ստուգի ճիշտ են տեղադրել, թե խաբել են (տե՛ս սույն դատավճռի 17-րդ կետը)։ Դատարանը մեղադրյալի հիշյալ պատճառաբանությունն արժանահավատ չի գնահատում, հատկապես այն հաշվառմամբ, որ նա նաև հայտնել է, որ առաջին անգամ է թմրամիջոց ձեռքբերել և շատ է ձեռքբերել, քանի որ դրանից նվազ պատվեր տվյալ էջը չի ընդունել։ Նման պայմաններում Դատարանի համար անհասկանալի է, թե ինչով է պայմանավորված եղել նախկինում թմրամիջոցի հետ երբևէ առնչություն չունեցող (ըստ մեղադրյալի պնդման) և առանձնապես խոշոր չափով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց ձեռքբերած անձի մոտ դրա ստույգ չափը ճշտելու համար այն ոսկերչական կշեռքով կշռելու ողջամիտ անհրաժեշտությունը։
Մեղադրյալի ցուցմունքի արժանահավատությունը գնահատելիս Դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ նա հայտնել է, թե «Մարիխուանա» երբևէ չի օգտագործել և զզվում է դրա հոտից։ Մինչդեռ մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի մազի փորձանմուշում հայտնաբերվել են ինչպես «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութ, այնպես էլ կաննաբինոիդների խմբին պատկանող թմրալկալոիդներ (տե՛ս սույն դատավճռի 28-րդ կետը), որպիսի հանգամանքի վերաբերյալ որևէ պարզաբանում մեղադրյալը չի ներկայացրել՝ հայտնելով, որ տեղյակ չէ, թե ինչպես է այդպես ստացվել։
Դատարանի համար ողջամիտ չի թվում նաև առաջին անգամ թմրամիջոց ձեռքբերող և երիկամների հետ կապված առողջական խնդիրներ ունեցող անձի կողմից առաջին անգամ փորձարկելու համար «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցի ընտրությունը, քանի որ վերջինս անձի օրգանիզմի վրա ազդեցության հարաբերականորեն բարձր աստիճան ունի։ Դատարանի համար անհասկանալի է նաև՝ առաջին անգամ այդպիսի թմրամիջոց ձեռքբերող անձն ինչու է այն ձեռբերել առնվազն 5,46 գրամ քաշով, որը տվյալ թմրամիջոցի առանձնապես խոշոր չափի նվազագույն սահմանը գերազանցում է ավելի քան չորս անգամ։ Վերջինի պարզաբանման կապակցությամբ մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանի ներկայացրած պարզաբանումն առ այն, որ վաճառողը 5-6 գրամից ցածր պատվեր չի ընդունել, Դատարանը ողջամիտ չի գնահատում, քանի որ մեղադրյալը, ով (ըստ իր խոսքերի) առաջին անգամ փորձելու համար է ձեռքբերել թմրամիջոց, դրա համար վճարել է 120.000 ՀՀ դրամ և կշռել է այն՝ չափը ստուգելու համար, ինչու այլ վաճառողի միջոցով չի գնել հենց իրեն անհրաժեշտ նվազ չափը՝ այն փորձարկելու և իր ֆինանսական միջոցներն էապես խնայելու համար։ Ընդ որում՝ Դատարանը ողջախոհության տեսանկյունից արժանահավատ է գնահատում մեղադրյալի պնդումն առ այն, որ երիկամի քաղցկեղ ունենալու և այն վիրահատությամբ հեռացվելու, դրա արդյունքում առկա երիկամների հետ կապված լուրջ առողջական խնդիրների պայմաններում իր կողմից թմրամիջոցների օգտագործումը կործանարար կլիներ իր համար, ինչի պատճառով ինքը չի օգտագործում թմրամիջոց և անգամ ծխախոտ չի օգտագործում։
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Դատարանը, հաշվի առնելով մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանի կողմից ձեռքբերված թմրամիջոցի տեսակը, դրա չափը, մեղադրյալ մոտ առկա առողջական խնդիրների բնութագիրը, նրա ավտոմեքենայում նույն թմրամիջոցի հետքերով կշեռք հայտնաբերվելու հանգամանքները՝ գտնում է, որ դրանց ամբողջությունը սույն դեպքում բավարար են «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան ապացուցված գնահատելու համար՝ Հուսիկ Հարությունյանի մոտ թմրանյութ իրացնելու նպատակի առկայությունը։»։

Առաջին ատյանի դատարանը վիճարկվող դատական ակտի՝ Պատճառաբանական մաս վերտառությամբ բաժնում արձանագրել է հետևյալը. (…) 39. Վերոգրյալի հիման վրա և հաշվի առնելով Դատարանի կողմից սույն դատավճռի 35-36-րդ կետերում հաստատված փաստական հանգամանքները՝ Դատարանը գտնում է, որ «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան ապացուցված է, որ մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանն իրացնելու նպատակով ձեռք է բերել և պահել առանձնապես խոշոր չափերի թմրամիջոց։ Դատարանը գտնում է, որ ապացուցված է մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի մեղավորություն իրեն մեղսագրված հանցանքում, իսկ նրա արարքը որակված է ճիշտ և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
(…)
43․2․ Վերը մեջբերված իրավական նորմերում և դիրքորոշումներում սահմանված չափանիշների համատեքստում մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալը.
- նրա կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասով 2-րդ կետով կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ նրան մեղսագրված արարքը բնակչության առողջության դեմ ուղղված, դիտավորյալ, առանձնապես ծանր հանցագործություն է, թմրամիջոցը «Մեթամֆետամին» տեսակի է, որը վտանգավորության և անձի օրգանիզմի վրա ազդեցության հարաբերականորեն բարձր աստիճան ունի, դրա չափը շուրջ չորս անգամ գերազանցում է այդ տեսակի թմրամիջոցի համար սահմանված առանձնապես խոշոր չափի նվազագույն սահմանը,
- խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը,
- թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը,
- պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը,
- անձը բնութագրող հանգամանքները, այդ թվում՝ տարիքը, առողջական վիճակը, այն, որ հանցանքը կատարել է առաջին անգամ։
Վերոգրյալների հիման վրա Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում մեղադրյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման համար որպես պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով։
44. Անդրադառնալով «դ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը․
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն․
«Եթե դատարանը հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու կամ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելիս հանգում է հետևության, որ պատժի նպատակների իրականացումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին»:
44․1․ Մեղադրյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցը որոշելիս Դատարանը հիմք է ընդունում թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության դեմ պայքարի ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, որը պայմանավորված է այն իրողությամբ, որ թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառությունը սպառնում է պետության անվտանգությանն ու կայունությանը, աղետալի վնասներ է հասցնում երկրի տնտեսությանը, ազգի գենոֆոնդին, թմրամիջոցների տարածումը և տարանցումն անմիջական սպառնալիք են ներկայացնում ազգային անվտանգության համար: Այս համատեքստում մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանի կատարած արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (տե՛ս սույն դատավճռի 43․2-րդ կետը) պատշաճ գնահատման պայմաններում նրա անձը բնութագրող հանգամանքները (տե՛ս սույն դատավճռի 43․2-րդ կետը) բավարար չեն հանգելու այնպիսի համոզման, որ պատժի նպատակների, հատկապես՝ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և նմանատիպ հանցագործությունները կանխելու նպատակների իրականացումը հնարավոր է առանց նրա կողմից պատիժը կրելու։
Հետևաբար գտնում է, որ մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
44.2. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ Դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել Հուսիկ Հարությունյանի՝ սկզբնական շրջանում անազատության մեջ գտնվելու 25 օրը և վերջնական պատիժ նշանակել 5 (հինգ) տարի 11 (տասնմեկ) ամիս 5 (հինգ) օր ժամկետը` դրա սկիզը հաշվելով 2025 թվականի հունվարի 31-ից։
45. Նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով գույքային հայցի, գույքի վրա արգելանք դնելու, վերաբերյալ տվյալներ առկա չեն՝ հիշյալ հարցերը Դատարանը համարում է լուծված։
45․1․ Անդրադառնալով վարութային ծախսերի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով վարութային ծախսերը բաղկացած են փորձաքննությունների արժեքից, որը կազմում է 189․000 (հարյուր ութսունինը հազար) ՀՀ դրամ։ Հաշվի առնելով այն, որ մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանը 2025 թվականի հունվարի 31-ից գտնվում է անազատության մեջ և սույն գործով էլ դատապարտվել է տևական ժամկետով ազատազրկման՝ Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 3-րդ մասի իմաստով մեղադրյալը վճարունակ չէ։ Ուստի Դատարանը վարութային ծախսերի հարցը համարում է լուծված։
46․Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նախաքննության մարմնի 2025 թվականի հունվարի 10-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցը պետք է վերադարձնել թիվ 08150825 քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին, իսկ 2025 թվականի հունվարի 20-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված էլեկտրական կշեռքը՝ ոչնչացնել։
47. Անդրադառնալով արտավարութային փաստաթղթեր ճանաչված ապացույցներին՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք անհրաժեշտ է պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում։
48. Անդրադառնալով մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցին՝ կալանքին, Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցն անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: (…)»:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Մեղադրյալ Հ.Հարությունյանի պաշտպան Վ.Ավետիսյանը (այսուհետ նաև՝ Բողոքաբեր) գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, այն է՝ նյութական և քրեադատավարական օրենքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք ազդել են վարույթի ելքի վրա, որը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 354-րդ հոդվածով նախատեսված դատական վերանայման բողոք բերելու և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածով սահմանված բողոքարկվող դատական ակտը բեկանելու և փոփոխելու հիմք է:
Ըստ Բողոքաբերի՝ ի թիվս այլնի, թույլ են տրվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ, 342-րդ հոդվածների պահանջների խախտումներ, մասնավորապես,
1/ քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները չեն գնահատվել վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից,
2. հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետեւությունը հիմնվել է ենթադրությունների վրա, մինչդեռ այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ,
3. ճիշտ չի կիրառել նյութական օրենքը, որի հետևանքով մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանի արարքին տրվել է սխալ իրավական գնահատական, այն է՝ վերջինիս արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով որակելու փոխարեն այն որակվել է 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով։
Բողոքաբերի գնահատմամբ՝ դատարանում հետազոտված բոլոր ապացույցները ըստ էության պարունակում են փաստական տվյալներ թմրամիջոցի հայտնաբերման, առգրավման, տեսակը պարզելու, ինչպես նաև մեղադրյալի կողմից թմրամիջոց գործածելու մասին, սակայն առկա չէ որևէ ապացույց, որն ուղղակիորեն կվկայեր այն մասին, որ հայտնաբերված թմրամիջոցը Հուսիկ Հարությունյանն իր մոտ պահել է իրացնելու նպատակով։ Դատական ակտը կայացնելիս դատարանը պատշաճ չի գնահատել հետազոտված ապացույցները, դրանք մեկնաբանել է յուրովի` ի վնաս մեղադրյալի, իր ներքին համոզմունքը ձևավորելով ենթադրությունների և չփարատված կասկածների վրա:
Բողոքաբերի կարծիքով՝ դատարանում հետազոտված ապացույցների վերլուծության արդյունքում պետք է հանգել հետևության, որ մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի արարքը սխալ է որակված` նրա արաքի իրավական գնահատականը ճիշտ չէ խիստ լինելու պատճառով, բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշները և նրա արարքում առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հատկանիշներ։
Ելնելով վերոգրյալից՝ Բողոքաբերը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հունիսի 26-ի դատավճիռը և կայացնել նոր դատական ակտ՝ հանցագործությանը տալով մեղադրյալի համար ավելի բարենպաստ իրավական գնահատական, այն է` մեղադրյալի արարքը որակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և նշանակել նշված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժ կամ վարույթը փոխանցել Առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության:

Վերաքննիչ դատարանում կողմերի պարզաբանումները.
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ռ.Արսենյանի կողմից Վերաքննիչ դատարանին հասցեագրվել է գրություն այն մասին, որ աշխատանքային ծանրաբեռնվածությամբ պայմանավորված՝ չի կարող ներկայանալ դատական նիստին, խնդրել է այն անցկացնել իր բացակայությամբ, վերաքննիչ բողոքը մերժել, անփոփոխ թողնել վիճարկվող դատական ակտը։
Պաշտպան Վ.Ավետիսյանը բացատրություններ ներկայացրեց վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ, պնդեց այն և խնդրեց բավարարել։
Մեղադրյալ Հ.Հարությունյանը միացավ պաշտպանի դիրքորոշմանը։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «1.Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում՝ նաև նոր ապացույցներով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննության արդյունքով վերաքննիչ դատարանը`
1) դատական ակտը թողնում է անփոփոխ: Այն դեպքում, երբ վերաքննիչ դատարանը մերժում է վերաքննիչ բողոքը, սակայն գտնում է, որ գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտը թերի կամ մասնակի սխալ է հիմնավորված, ապա հիմնավորում է անփոփոխ թողնված դատական ակտը.
2) ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացնում է նոր դատական ակտ կամ վարույթը փոխանցում է առաջին ատյանի համապատասխան դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը.
3) փոփոխում է ստորադաս դատարանի դատական ակտը, եթե փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից.
2. Դատական ակտը բեկանելիս վերաքննիչ դատարանն իրավասու է վարույթը փոխանցելու առաջին ատյանի դատարան միայն այն դեպքում, երբ սույն օրենսգրքով իրեն վերապահված լիազորությունները և հնարավորությունները բավարար չեն իր կողմից կայացվելիք նոր դատական ակտի իրավաչափությունն ապահովելու համար»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 372-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննության կարգով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե՝
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված հետևությունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
4) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
5) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղադրյալի անձին.
6) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հաշվառմամբ բողոքարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝ 1.Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝ (…)3.Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը։
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ(…)։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝ 1.Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2.Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝ 5.Դատավճիռը կարող է լինել արդարացման կամ մեղադրական:
6.Արդարացման դատավճիռը կայացվում է արդարացման վերդիկտի հիման վրա: Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալի անմեղությունն այն փաստական հանգամանքներով, որոնք դրվել են մեղադրանքի հիմքում:
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները.
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ. (…)»:
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և դրանք հաստատող փաստերի սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով քրեական գործի նյութերը, գտնում է, որ սույն վերաքննիչ բողոքի քննության կապակցությամբ անհրաժեշտ է անդրադառնալ հետևյալ իրավական հարցադրմանը՝ հիմնավորված են արդյո՞ք Հուսիկ Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղավոր ճանաչելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները:
Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(…) Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով՝ պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
(…)
Քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
Մ.Հակոբյանի գործով անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տես Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013թ. մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ընդհանրացնելով մեջբերված որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից։ Միաժամանակ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում (տե՛ս Ն.Ափոյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0009/01/13 որոշման 24-րդ կետը):
ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի հատկանիշ իրացման նպատակի, ինչպես նաև իրացման վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մ.Բոլյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել առ այն, որ «Իրացման նպատակի տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութերի տարածման ցանկացած եղանակ, այդ թվում նաև նախնական պատվերով: Իրացման նպատակի մասին կարող է վկայել ինչպես ձեռք բերողի (ստացողի, սպառողի) հետ համապատասխան պայմանավորվածության առկայությունը, այնպես էլ գործի մյուս հանգամանքները. թմրամիջոցներ ձեռք բերելը և պահելը դրանք չգործածող անձի կողմից, զգալի քանակությունը, իրացման համար հարմար փաթեթավորումը և այլն: Ընդ որում, հանցավորից առգրավված թմրամիջոցների մեծ քանակությունն ինքնըստինքյան դրանք իրացնելու անվիճելի ապացույց չէ. դա պետք է գնահատել միայն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տվյալների հետ համակցության մեջ: Ինչ վերաբերում է ապօրինի իրացմանը, ապա այն թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի ցանկացած եղանակով օտարումն է: Ապօրինի իրացման տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի` հատուցմամբ կամ անհատույց այլ անձանց հանձնելու, փոխանցելու ցանկացած եղանակ` վաճառք, նվիրատվություն, փոխանակում, փոխատվություն, պարտքի մարում, ուրիշի ներարկում և այլն: Իրացման առանձնահատկությունն այն է, որ նշված գործողությունների հետևանքով թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրանում է մեկ այլ անձ, որն այս դեպքում հանդես է գալիս որպես ձեռք բերող, ստացող կամ գնորդ, սպառող: Ապօրինի իրացումը համարվում է ավարտված, երբ մեկ այլ անձ տիրանում է թմրամիջոցին կամ հոգեմետ նյութին: Մեկ ուրիշ անձին փոխանցելու եղանակը կարող է տարբեր լինել, սակայն դա արարքի որակման համար նշանակություն չունի: Ապօրինի իրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրացած անձն ինչպես է այն տնօրինելու, դրա հետ վարվելու:» (տե՛ս Մ.Բոլյանի վերաբերյալ ՎԲ 135/07 գործով 2007թ. օգոստոսի 30-ի Վճռաբեկ դատարանի որոշումը):
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում փաստել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար անհրաժեշտ է թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն հանցագործության դեպքի և այն բնութագրող հանգամանքների առկայության, դրանում անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնելու հիմնավորված ու պատճառաբանված որոշում։ Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Հուսիկ Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, իրացման նպատակով ձեռք է բերել և իր մոտ ապօրինի պահել առանձնապես խոշոր չափերի 5,46 գրամ քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց։
Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ ապացուցված է Հուսիկ Հարությունյանին մեղսագրվող արարքը, այն նրա կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունն այդ արարքի կատարման մեջ: Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցներով, մասնավորապես, մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանի, վկա Սարգիս Լևոնի Միսակյանի, վկա Ժորա Գագիկի Ավետիսյանի ցուցմունքներով, դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ի արձանագրությամբ, դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված և վերցված տեսագրությունները պարունակող լազերային սկավառակով և այն զննելու մասին 2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ի արձանագրությամբ, խուզարկություն կատարելու մասին 2025 թվականի հունվարի 07-ի արձանագրությամբ, «Հայաստանի Հանրապետության քննչական կոմիտեի փորձաքրեագիտական կենտրոն» ՊՈԱ կենտրոնի 2025 թվականի հունվարի 8-ի թիվ 2690Ք-24 եզրակացությամբ, «Հայաստանի Հանրապետության քննչական կոմիտեի փորձաքրեագիտական կենտրոն» ՊՈԱ կենտրոնի 2025 թվականի հունվարի 17-ի թիվ 77Ք-25 եզրակացությամբ, ՀՀ ԱՆ «Կախվածությունների բուժման ազգային կենտրոն» ՓԲ ընկերության 2025 թվականի հունվարի 15-ի թիվ 164 եզրակացությամբ, ՀՀ ԱՆ դատական բժշկության գիտագործնական կենտրոնի 2025 թվականի մարտի 11-ի թիվ 826 եզրակացությամբ, ՀՀ ԱՆ կից միջգերատեսչական ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձագիտական հանձնաժողովի 2025 թվականի ապրիլի 9-ի թիվ 33 եզրակացությամբ, իրեղեն ճանաչված ապացույցներով, հաստատվել է այն հանգամանքը, որ Հ․Հարությունյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը։
Մեջբերված իրավադրույթների և նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո վերլուծելով սույն գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ՝ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում առկա է փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը, բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հիմք է տալիս անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը: Առաջին ատյանի դատարանը կատարել է գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների պատշաճ իրավական վերլուծություն և արդյունքում ճիշտ եզրահանգման է եկել Հուսիկ Հարությունյանի մեղավորության հարցում։ Առաջին ատյանի դատարանի կատարած իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը ընդունելի են Վերաքննիչ դատարանի համար, դրանց հետ չհամաձայնելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցների համակցությունը հնարավորություն է տալիս անհրաժեշտ ու բավարար խորությամբ պարզելու ապացուցման առարկայի բոլոր տարրերը, և հիմնավորված հետևության հանգելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքում Հուսիկ Հարությունյանի մեղավորության մասին, ինչը Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կատարվել է:
Անդրադառնալով Բողոքաբերի այն փաստարկին, որ դատարանում հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել Հ․Հարությունյանի արարքում իրացման նպատակը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ իրացման նպատակի առկայության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի վերլուծությունները հիմնավոր են և դրանց հետ չհամաձայնվելու իրավաչափ հիմքեր առկա չեն։ Վերաքննիչ դատարանը ևս գտնում է, որ գործով հաստատված մի շարք հանգամանքներ, մանավորապես, առաջին անգամ թմրամիջոց ձեռքբերող և երիկամների հետ կապված առողջական խնդիրներ ունեցող անձի կողմից առաջին անգամ փորձարկելու համար «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցի ընտրությունը, տվյալ թմրամիջոցի քանակը, պահման ձևը, մասնավորապես՝ առանձնապես խոշոր չափի նվազագույն սահմանը ավելի քան չորս անգամ գերազանցող չափի առկայությունը, ավտոմեքենայում նույն թմրամիջոցի հետքերով կշեռք հայտնաբերվելը, թմրամիջոց գործածելու վերաբերյալ մեղադրյալի հայտնած հակասական տվյալները, խնդրո առարկա իրավիճակում բավարար են «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան ապացուցված գնահատելու համար Հուսիկ Հարությունյանի մոտ թմրամիջոց իրացնելու նպատակի առկայությունը։
Ինչ վերաբերում է Բողոքաբերի այն պնդմանը, որ Հ․Հարությունյանը թմրամիջոց օգտագործող է եղել, ինչը փաստվում է փորձաքննության եզրակացությամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործածման հանգամանքը դեռևս չի բացառում մեղադրյալի մոտ հայտնաբերված թմրամիջոցների` նաև իրացման նպատակի համար ձեռք բերելը:
Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ Բողոքաբերի դիրքորոշումը կառուցված է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները միակողմանի և բացառապես պաշտպանության կողմի համար նախընտրելի սուբյեկտիվ մեկնաբանումների վրա, որոնք, նշյալ պատճառաբանությունների համատեքստում, անհիմն են և բողոքարկված դատական ակտի բեկանման իրավաչափ հիմք հանդիսանալ չեն կարող:
Վերոշարադրյալի հաշվառմամբ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանի արարքին վիճարկվող դատական ակտով տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական։ Առաջին ատյանի դատարանը կատարել է գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների պատշաճ իրավական վերլուծություն և արդյունքում ճիշտ եզրահանգման է եկել այն մասին, որ մեղադրյալ Հուսիկ Հարությունյանի արարքում առկա է իրացման նպատակը։ Առաջին ատյանի դատարանի կատարած իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը ընդունելի են Վերաքննիչ դատարանի համար, դրանց հետ չհամաձայնելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոշարադրյալից՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից սույն գործով թույլ չի տրվել նյութական կամ դատավարական իրավունքի նորմի այնպիսի խախտում, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և Հուսիկ Հարությունյանի նկատմամբ այլ դատական ակտ կայացնելու համար:
Ամփոփելով վերոշարադրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու և Բողոքաբերի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու իրավաչափ հիմքեր չկան, Առաջին ատյանի դատարանը, Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղավոր ճանաչելով, թույլ չի տվել նյութական կամ դատավարական իրավունքի նորմի այնպիսի խախտում, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու համար: Հետևաբար, Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ Բողոքաբերի վերաքննիչ բողոքը՝ մերժել:
Ելնելով վերոշարադրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության 367-րդ, 369-371-րդ և 379-380-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Վ.Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել՝ մեղադրյալ Հուսիկ Գեղամի Հարությունյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի հունիսի 26-ի թիվ ԵԴ1/1733/01/25 քրեական գործով դատավճիռը թողնելով անփոփոխ։
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան այն ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Լ.ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ

Կ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ