ԵԴ1/1735/01/25




ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«02» փետրվարի 2026 թվական ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ` նաև Դատարան)՝
նախագահությամբ դատավոր՝ Գ.ԱԲԵԼՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ՝ Գ․ԳԱԼՍՏՅԱՆԻ
Ա․ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
Դ․ՀԱԽՆԱԶԱՐՅԱՆԻ
հանրային մեղադրող՝ Խ․ՄՈՎՍԻՍՅԱՆԻ
տուժողի լիազոր ներկայացուցիչ՝ Զ․ՄԵԺԼՈՒՄՅԱՆԻ
տուժող՝ Ա․ԹՈՒՄԱՍՅԱՆԻ
պաշտպան՝ Ս․ՄԻՐԶՈՅԱՆԻ
մեղադրյալ՝ Ա․ՆԵՐՍԵՍՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Արման Վարդանի Ներսեսյանի՝ (ծնված՝ ***, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատապարտված, թերի-բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, հաշվառված է և բնակվում է *** հասցեում) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով,



ՊԱՐԶԵՑ
1.Վարույթի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի փետրվարի 24-ին, Անուշ Թումասյանը ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Կենտրոնականի բաժնում հաղորդում է ներկայացրել այն մասին, որ նույն օրը՝ ժամը 13:10-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Գրիգոր Լուսավորիչ փողոցի 12-րդ շենքի մոտ բջջային հեռախոսահամարն ապակոդավորելու շուրջ իր և իր նախկին ամուսին՝ Արման Վարդանի Ներսեսյանի միջև ծագել է վիճաբանություն, որի ընթացքում երեխայի ներկայությամբ վերջինս երկու անգամ ձեռքի ափով հարվածել է իր դեմքի ձախակողմյան հատվածին, որից հետո երեխայի դպրոցական պայուսակով հարվածել է գլխին՝ պատճառելով ֆիզիկական ցավ:
Հիշյալ հաղորդման առթիվ՝ 2025 թվականի փետրվարի 25-ին, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 13116125 քրեական վարույթը:
2025 թվականի փետրվարի 24-ին, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի քննիչ Ա․Պետրոսյանը որոշում է կայացրել թիվ 13116125 քրեական վարույթով Անուշ Շահբազի Թումասյանին տուժող ճանաչելու մասին։
2025 թվականի փետրվարի 24-ին ժամը՝ 20։25-ին, Արման Վարդանի Ներսեսյանը՝ հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Կենտրոնական բաժնի ավագ տեսուչ Ա․Մանասերյանի կողմից ձերբակալվել է և նույն օրը՝ վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Կենտրոնական բաժնի պետին հասցեագրված գրության հիման՝ անհրաժեշտությունը վերանալու հիմքով ազատ է արձակվել։
2025 թվականի մարտի 27-ին ՀՀ դատախազության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Խ․Մովսիսյանի որոշմամբ թիվ 13116125 վարույթով Արման Վարդանի Ներսեսյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:
2025 թվականի մարտի 27-ին մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։
2025 թվականի մայիսի 16-ին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունից Դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/1735/01/25 (նախաքննական համարը՝ 13116125) քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արման Վարդանի Ներսեսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով։
Նույն օրը քրեական գործն էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել, իսկ 2025 թվականի մայիսի 19-ին հանձնվել է Դատարանի դատավոր Գ․Աբելյանի աշխատակազմին։
2025 թվականի մայիսի 22-ին Դատարանի դատավոր Գ․Աբելյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/1735/01/25 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:

Նախնական դատալսումներով դատական նիստը նշանակվել է նույն թվականի հունիսի 5-ին:
Դատարանի 2025 թվականի հունիսի 5-ի որոշմամբ՝ մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնվել է անփոփոխ։
Դատարանի՝ նույն թվականի օգոստոսի 13-ի որոշմամբ՝ նույն օրը, նշանակվել են հիմնական դատալսումներ։
2026 թվականի հունվարի 13-ին կայացվել է մեղադրական վերդիկտ, որով հաստատվել է Արման Վարդանի Ներսեսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքում։

2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Արման Վարդանի Ներսեսյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով` այն բանի համար, որ «(...) [Ն]ա 2025 թվականի փետրվարի 24-ին, ժամը 13:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Գրիգոր Լուսավորիչ փողոց 12 շենքի շրջակայքում, անձնական հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում իր մերձավոր ազգական հանդիսացող նախկին կնոջ՝ Անուշ Շահբազի Թումասյանի նկատմամբ ֆիզիկական ներգործություն գործադրելու դիտավորությամբ երկու անգամ ձեռքով հարվածել է վերջինիս դեմքի ձախ հատվածին, այնուհետև պայուսակով հարվածել է վերջինիս գլխին, որպիսի գործողություններով Անուշ Շահբազի Թումասյանին պատճառել է ֆիզիկական ցավ:
Այսինքն, Անուշ Շահբազի Թումասյանին մեղսագրվում է հանցանք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով: (...)»։

3․Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանը հայտնել է, որ, օգտվելով լռելու իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ:

Տուժող Անուշ Շահբազի Թումասյանի ցուցմունքը, որի համաձայն՝
Հանրային մեղադրողի հարցերին ի պատասխան՝ հայտնել է, որ․
- տեղյակ է, թե ինչ վարույթի շրջանակներում է հարցաքննվում, մասնավորապես՝ իր նախկին ամուսնու՝ Արման Ներսեսյանի կողմից իրեն ֆիզիկական ցավ պատճառելու դեպքի առիթով, որի շրջանակներում, ինքն ունի տուժողի դատավարական կարգավիճակ,
- սույն վարույթի շրջանակներում հետաքրքրություն ներկայացնող դեպքը տեղի է ունեցել 2025 թվականի փետրվարի 24-ին, վիճաբանությունը սկիզբ է առել ***-ի անվան թիվ *** հիմնական դպրոց շրջակայքում, երբ ինքը եկել էր երեխային դպրոցից վերցնելու։ Մանրամասնել է, որ մինչև երեխայի դասարանից իջնելը, նախկին ամուսինը մոտեցել է իրեն և ցանկացել պարզաբանել, թե ինչո՞ւ է իր (մեղադրյալի) բջջային հեռախոսահամարը արգելափակել (մտցրել «սև ցուցակ»), որի վերաբերյալ իրենք ընդհանուր հայտարարի չեն եկել, իսկ երբ արդեն երեխան իջել է դասարանից, ամուսինը գրկել նրան (երեխային), որի ընթացքում ինքը վերցրել է երեխայի պայուսակը։ Հավելել է նաև, որ մեղադրյալը նստեցրել է երեխային ավտոմեքենան, փակել դռները և նրանք միասին հեռացել են,
- մինչև ավտոմեքենային շարժվելը, ինքը (տուժողը) փորձել է երեխային իջեցնել ավտոմեքենայից, սակայն նախկին ամուսինը (Արման Ներսեսյանը) այդպես էլ թույլ չի տվել, որից հետո ինքը դպրոցում կանգնած մնացել է այնքան ժամանակ, մինչև երեխան զանգահարել է իրեն և ասել․ «Մամա, գրքերս կիջեցնե՞ս»։ Այդտեղից ինքը հասկացել է, որ Արման Ներսեսյանն ու երեխան արդեն հասել են իրենց շենքի մոտ, քանի որ գրքերն էին ուզում,
- ինքը երբ քայլելով գնացել է դեպի իրենց տան բակ, նկատել է, որ մեղադրյալ Արման Ներսեսյանի ավտոմեքենան կայանած է եղել դեպի բակ մտնող մուտքի մոտ,
- երեխան եղել է ավտոմեքենայի մեջ, իսկ Արման Ներսեսյանը դուրս էր եկել ավտոմեքենայից՝ քայլել դեպի իրեն ընդառաջ, որտեղ կրկին վիճաբանել են, որի ընթացքում Արման Ներսեսյանը վիրավորանք է հասցրել իր (տուժողի) մայրիկի հասցեին, որին ի պատասխան՝ փոխադարձ արտահայտությամբ, ինքն է վիրավորանք հասցրել նրա մայրիկի հասցեին, ինչից հետո Արման Ներսեսյանի՝ «Ի՞նչ ասեցիր» հարցին ի պատասխան՝ կրկնել է վիրավորանքը, որից վերջինս վրդովվել և իրեն ձեռքի ափով ապտակել է դեմքի ձախ հատվածին (այդ ժամանակ երեխայի պայուսակը եղել է իր (տուժողի) ուսին),
- իր պայուսակի մեջ ունեցել է հոսանքահարիչ (электрошокер) և իր ինքնապաշտպանության համար գրպանից հանել է այն, որպեսզի օգտագործի և կարողանա շրջանցել մեղադրյալին ու մտնել բակ։ Սակայն մեղադրյալ Արման Ներսեսյանը իր ձեռքից բռնել է, հոսանքահարիչը գցել է գետնին և երկրորդ անգամն է իրեն ապտակել (ձեռքի ափով հարվածել է դեմքի ձախ հատվածին), ինչից հետո մի կերպ կարողացել է շրջանցել և թեքվել դեպի դալանի կողմ։ Հավելել է, որ այդ թեքվելու պահին մեղադրյալն իր ուսից քաշել է պայուսակը (որի մեջ առկա էին դասագրքեր, դպրոցական և այլ պարագաներ) և դրանով հարվածել է գլխին, ինչից հետո կարողացել է արդեն փախուստի դիմել՝ դեպի բակի մուտք,
- մեղադրյալի կողմից իրեն ապտակներ հասցնելու և պայուսակով հարվածելու յուրաքանչյուր դեպքում զգացել է ֆիզիկական ցավ, որի համար գնացել է դատաբժշկի մոտ, ով իրեն ուղղորդել է տեղամասային պոլիկլինիկա, որտեղ էլ արդեն արձանագրվել է, որ պարանոցային հատվածում առկա է լարվածություն,
- տեղամասային պոլիկլինիկային տրամադրված բժշկական փաստաթղթերը ինքը ներկայացրել է դատաբժշկին,
- մեղադրյալ Արման Ներսեսյանն իրեն հարվածել է իրեն երեխայի դպրոցական պայուսակով,
- երբ ինքը վազել է դեպի շենք մուտքի մոտ, այդ ժամանակ նոր կարողացել է զանգահարել ոստիկանություն և հայտնել դեպքի մասին,
- վերը նկարագրված վիճաբանության ամբողջ ընթացքում (տուժողը նկատի է ունեցել շենքի մոտ հասնելու պահից սկսած) երեխան՝ դալանի դիմաց, ավտոմեքենայում նստած է եղել, մանրամասնել է, որ վերջինս հետևի նստարանից եկել էր դիմացի երկու նստատեղերի մոտ և միջնամասից տեսել է իրենց,
- տեղի ունեցած վիճաբանությունից հետո ինքը խոսել է երեխայի հետ, սակայն վերջինս հայտնել է, որ տեսել է վիճաբանությունը, բայց ապտակելու պահերը, հավանաբար, չի ֆիքսել, այնուամենայնիվ, երեխան տեսել է, որ մեղադրյալի կողմից իրեն պայուսակով հարված է հասցվել,
- ամփոփելով՝ նշել է, որ Արման Ներսեսյանի կողմից երկու հարված եղել է ուղղված իր ձախ այտին և մեկ հարված էլ՝ պայուսակով գլխի հատվածում։
Տուժողի լիազոր ներկայացուցիչ հարցերին ի պատասխան հայտնել է, որ․
- մեղադրյալի կողմից շահագործվող բջջային հեռախոսահամարն ինքն արգելափակել էր, քանի որ վերջինս (մեղադրյալը) իրեն պարբերաբար զանգահարել էր, բացի այդ խախտում էր ընտանեկան բռնության կանխարգելման շրջանակներում կայացված անհետաձգելի որոշումները, հավելել է, որ ինքը չի ցանկացել ընդհանրապես մեղադրյալի հետ կապ ունենալ,
- ինքը և մեղադրյալը ամուսնացել են 2011 թվականի սեպտեմբերի 21-ին, սակայն փաստացի ամուսնացած չեն եղել (ամուսնությունը արձանագրված չի եղել Քաղաքացիական կացության ակտերի գրանցման մատնյանում),
- մոտ 5 տարի առաջ բռնությունը պարբերական է եղել, որից հետո իրենք կրկին բաժանվել են, այնուհետև՝ նորից սկսել համատեղ բնակվել, մանրամասնել է, որ համատեղ բնակվելուց հետո, ֆիզիկական բռնություն այդքան չի եղել, այլ ավելի շատ տնտեսական, հոգեբանական բռնություն է եղել մեղադրյալի կողմից,
- վիճաբանությունը և իր նկատմամբ բռնությունը եղել է Գրիգոր Լուսավորիչ 12 հասցեում գտնվող իր մայրիկի շենքի հարակից տարածքում, որտեղի մուտքը դալանով է (շենքի մուտքի մոտ), որտեղ ինքը ներկայումս բնակվում է,
- երեխան այդ օրը ունեցել է 5-6 դասաժամ, հետևաբար տվյալ օրվա դասացուցակով նախատեսված բոլոր դասագրքերը եղել են այդ պայուսակում։
Պաշտպանության կողմի հարցերին ի պատասխան՝ հայտնել է, որ․
- իր և մեղադրյալի ամուսնական փոխհարաբերությունները, մինչև սույն քրեական գործով քննվող դեպքի տեղի ունենալը, միշտ եղել են լարված,
- ինքը և մեղադրյալն ունեն երեք երեխաներ,
- մինչ այս միջադեպը եղել են դեպքեր, որ ինքը կրկին դիմել է ոստիկանություն՝ ամուսնու կողմից իր նկատմամբ բռնություն գործադրելու առիթով, սակայն, հստակ չի կարող նշել, թե քանի անգամ, այնուամենայնիվ, ըստ իրեն՝ 4 և ավելի (միգուցե ավելի շատ) դեպքերի առիթով ինքը դիմել է իրավապահ մարմիններին,
- իր կողմից ոստիկանություն ներկայացված հանցագործության մասին վերջին հաղորդումը, հավանաբար, եղել է այս դեպքից առաջ (հստակ չի կարող հիշել),
- իր կողմից նշված՝ «երեխայի ներկայությամբ է հարվածել» արտահայտությունը նշանակում է, որ իրեն հարվածելու դեպքերը տեղի են ունեցել հենց երեխայի աչքի առաջ,
- դեպքի ամբողջ ընթացքում երեխան եղել է ավտոմեքենայի մեջ, իսկ իրենք կանգնած են եղել ավտոմեքենայի դիմաց,
- ինքը դեպքի ժամանակ երեխային չի նայել, չի կարող ասել, թե վերջինիս տեսել է իրեն հարվածելու պահը, թե ոչ, սակայն, իր գնահատմամբ՝ երեխան, հավանաբար, տեսել է մեղադրյալի կողմից իրեն (տուժողին) հարվածելու պահերը,
- ինքը երբևիցե իր երեխաների մոտ չի ասել, որ մեղադրյալը իրեն հարվածել կամ ծեծի է ենթարկել,
- նախաքննության ավարտին ոչ ամբողջովին, բայց ծանոթացել է քրեական վարույթի նյութերին,
- ինքը ներկա չի գտնվել իր անչափահաս դստեր հարցաքննության ժամանակ, այլ միայն վերջինիս ուղեկցել է վարույթն իրականացնող քննիչի աշխատասենյակ, իսկ անչափահաս վկայի հարցաքննությանը ներկա է եղել միայն քննիչը և հոգեբանը,
- այս դեպքի կապակցությամբ՝ դեպքի հաջորդ օրը ինքը ենթարկվել է դատաբժշկական փորձաքննության և մինչ այդ, բուժման նպատակով որևէ բժշկական հաստատության չի դիմել,
- եղել են դեպքեր, որ մեղադրյալը, իր ոստիկանություն դիմելուց հետո եկել է իր մոտ և փորձել է հանդիպել, իսկ նպատակը, ըստ մեղադրյալի՝ եղել են երեխաները, իսկ ըստ իրեն՝ իր հետ ուղղակի հանդիպման առիթ փնտրելը, որպեսզի իրենց անձնական փոխհարաբերությունները շտկեն և լավացնեն։
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ հայտնել է, որ․
- դեպքի կատարման ժամանակահատվածում փողոցով իրեն անծանոթ մարդիկ են անցնելիս եղել,
- ինքը չի բղավել, քանի որ այդ հասցեում է բնակվում և բնակվել, ուստի ամոթի զգացումից ելնելով՝ չի կատարել նմանատիպ գործողություններ,
- հոսանքահարիչը իրեն Արման Ներսեսյանն էր իր համար պատվիրել՝ «Wildberries» հարթակի միջոցով, քանի որ երեկոյան լինում էին դեպքեր, որ ուշ ժամերի էր գալիս տուն (գետնանցումում մութ էր լինում) և ապահովության համար այն իր մոտ էր պահում՝ ինքնապաշտպանության և լուսարձակման նպատակով, դա նաև ոչ միայն հոսանքահարիչ էր, այլև լուսարձակ,
- չորս տարի անց ինքը հասկացել է, որ միավորվելու եզրեր չկան, քանի որ անձամբ ամեն ինչ արել է, որպեսզի կռիվներ չլինեն, փորձել է լռել, ինչ-որ բանի մասին չխոսել, սակայն դա հոգեբանորեն անդրադարձել է իր վրա,
- իրեն պատճառված հարվածների՝ ապտակների (ֆիզիկական ցավի) ուժգնությունը եղել է միջին մակարդակի, իսկ պայուսակով հարվածելու ուժգնությունը՝ արդեն իսկ ծանր էր։

Անչափահաս վկա Է․Ա․Ն․-ի ցուցմունքը, որի համաձայն՝ սովորում է դպրոցի *-րդ «*» դասարանում, իր սիրելի առարկան հանդիսանում է կերպարվեստը, ապագայում ցանկանում է դառնալ, կա՛մ երգչուհի, կա՛մ նկարչուհի, կա՛մ ուսուցչուհի, դասավանդվող առարկաներից ամենաշատն իրեն դուր է գալիս նկարչությունը։
Հոգեբանի միջոցով հանրային մեղադրողի կողմից տրված հարցերին ի պատասխան՝ անչափահաս վկան հայտնել է, որ․
- արդեն մեկ տարի է, ինչ ինքն ապրում է մայրիկի, տատիկի, քեռու և քույրիկի հետ, իսկ մինչև այդ ապրել է իր մայրիկի, հայրիկի, պապիկի, եղբոր և քրոջ հետ,
- երբ իրենք հայրիկի հետ միասին էին ապրում սկզբում վատ է եղել, քանի որ առավոտյան հայրիկը նեղացրել է մայրիկին, այդ իսկ պատճառով սպասում էին մինչև հայրիկը գնա, որպեսզի իրենք կարողանային նախաճաշել, իսկ մայրը՝ պատրաստվեր աշխատանքի գնալու,
- հայրիկը հարվածել է մայրիկին, բղավել նրա վրա կամ ցավացրել նրան, եղել են այն դեպքեր, երբ ինքը սպասել է նախաճաշին, քանի որ քաղցած է եղել, իսկ հայրիկը՝ պատրաստվել է աշխատանքի գնալ և չէր կողմնորոշվում, թե ինչ հագուստ պետք է հագնի և, երբ մայրիկի առաջարկած հագուստներն նրան դուրս չեն եկել՝ նեղացրել է մայրիկին, այլ վայրերում նմանատիպ դեպքեր հազվադեպ են տեղի ունեցել, մասնավորապես՝ երբ ինքը դպրոցում սպասել է մայրիկին, որպեսզի վերջինս իրեն դպրոցից տանի տուն, այդ ժամանակ նկատել է, որ հայրիկն էլ է եկել, և խոսակցությունից պարզ է դարձել, որ նրանք վիճաբանել են, որից հետո հայրը իրեն և մայրիկին ցավացնելով նստեցրել է ավտոմեքենան այդ ժամանակ, վերցրել (խլել) մայրիկի մոտ առկա իր (անչափահաս վկայի) դպրոցական վարդագույն պայուսակը և տարել իրենց տուն։
- այդ ժամանակ ինքը սովորել է *-րդ դասարանում,
- այդ ժամանակ իր պայուսակում եղել են իր դպրոցական պարագաները՝ գրքերը, գրչատուփը, նախաճաշը և տեխնոլոգիայի կամ կերպարվեստի մատիտներն ու թղթերը։
- երբեմն իր պայուսակը թեթև է լինում, իսկ երբեմն էլ ծանր, սակայն այդ օրը թեթև է եղել,
- հայրիկը իրեն ասել է, որ ինքը նստի ավտոմեքենան՝ ստելով, որ նաև իրեն կտանի ձկան խանութի մոտ, իրեն նստեցրել է ավտոմեքենան, դռները փակել, որպեսզի ինքը չկարողանա դուրս գալ,
- ինքը մայրիկին հարցրել է, ինքը նստի ավտոմեքենան, թե ոչ, որին ի պատասխան մայրիկը դրական է արձագանքել՝ նշելով, որ այդպես ավելի ապահով կլինի իր համար, ինքն էլ նստել է ավտոմեքենան, որպեսզի հայրիկը մայրիկին էլ չցավեցնի, որից հետո մեքենայի դռները փակվել են,
- այդ ամենից հետո, երբ ավտոմեքենայից իջել է, իր պայուսակը տվել է մայրիկին, հայրիկն էլ կանչել է իրեն, ինքը գնացել է նրա մոտ,
- մայրիկը գտնվել է ավտոմեքենայի կողքին և ցանկացել է բացել ավտոմեքենայի դուռը, բայց այն փակ է եղել, սակայն, երբ մայրիկը միամիտ դուռը բացել է, հետո հայրիկը եկել ու փակել է այն,
- երբ մայրիկը ցանկացել է բացել ավտոմեքենայի փակ դուռը, հայրիկը նրա վրա գոռացել է ասելով, որ «Նա արդեն քոնը չի» և մի կողմ է տարել և սեղմել մայրիկի ձեռքը,
- երբ իրենք արդեն հասել են իրենց տան մոտ, մայրիկը վերցրել է պայուսակը ավտոմեքենայի մեջից, իսկ հայրիկը կրկին փակել է դռները, դուրս եկել ավտոմեքենայից, վերցրել պայուսակը և դրանով մեկ անգամ հարվածել է մայրիկի գլխին, և մեկ անգամ էլ ձեռքով է հարվածել։
- հայրիկի կողմից մայրիկին պայուսակով հարվածելու դեպքը տեղի է ունեցել ձկան խանութի մոտ։
Հոգեբանի միջոցով պաշտպանության կողմի հարցերին ի պատասխան՝ հայտնել է, որ․
- բացի վերը նշված պայուսակով հարվածից, հայրիկը մեկ անգամ էլ է հարվածել մայրիկին,
- նշված դեպքի շուրջ իր հետ խոսել են միայն ոստիկանությունում և հոգեբանը։
Հոգեբանի միջոցով տուժողի լիազոր ներկայացուցչի հարցերին ի պատասխան՝ հայտնել է, որ․
- հայրիկը մայրիկի ձեռքի ափի մասը սեղմել է ու թողել և պայուսակով էլ հարվածել է նրան,
- խփելու պահին, մայրիկի մոտ առկա է եղել հոսանքահարիչ, մայրիկը իր մոտից հանել է այն և ցանկացել է դրանով ինքնապաշտպանվել, սակայն չի կարողացել, քանի որ հայրիկը վերցրել և գետնին է խփել այն, որի ժամանակ հայրիկը ասել է, որ դա նրան (մայրիկին) չի օգնի, այդ ամենից հետո հայրիկը նստել է ավտոմեքենան և իրեն տարել է տուն։
- ներկայումս իր հետևից ոչ ոք չի գալիս, որպեսզի դպրոցից տուն ուղեկցի, քանի որ ինքն արդեն միայնակ է գնում, սակայն նախորդ տարի դպրոցից դեպի տուն իրեն հայրն է եկել ուղեկցել, իսկ երբ մայրիկն աշխատանքի էր լինում և տանը ոչ ոք չէր լինում, նա գնում էր Կոնդ (հայրիկի տուն), որտեղ էլ դասերն էր անում՝ սպասելով մինչ մայրիկը ավարտի իր աշխատանքը, կամ էլ, իր եղբայրը կամ քույրն էին գալիս իր հետևից,
- երբ մայրիկը կամ հայրիկի գալիս էին դպրոցից իրեն տուն ուղեկցելու, իր պայուսակը ինքը տալիս էր նրանց, քանի որ ինքը հոգնած էր լինում,
- ինքը սովորում է ***-ի անվան թիվ *** հիմնական դպրոցում, որտեղ բոլորն իր ընկերներն են, ունի հավատարիմ ընկերուհի ում անունն է Է․, պարզաբանել է, որ վերջինս հանդիսանում է իր հավատարիմ ընկերուհին, քանի որ միասին գնում են նաև ***-ի պարապմունքների։

2025 թվականի փետրվարի 24-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Կենտրոնականի բաժնում Անուշ Շահբազի Թումասյանի կողմից ներկայացված հանցանքի մասին հաղորդումը , որի համաձայն՝ 2025 թվականի փետրվարի 24-ին ժամը 13:10-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Գր. Լուսավորիչ փողոցի 12-րդ շենքի մոտ բջջային հեռախոսահամարն ապակոդավորելու շուրջ իր և իր նախկին ամուսին՝ Արման Վարդանի Ներսեսյանի միջև ծագել է վիճաբանություն, որի ընթացքում երեխայի ներկայությամբ վերջինս երկու անգամ ձեռքի ափով հարվածել է իր դեմքի ձախակողմյան հատվածին, որից հետո երեխայի դպրոցական պայուսակով հարվածել է գլխին պատճառելով ֆիզիկական ցավ:

2025 թվականի մարտի 13-ի՝ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0258 եզրակացությունը , որի համաձայն՝ Ա․Թումասյանի մոտ մարմնական վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել:

2025 թվականի մարտի 21-ին դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը , որի համաձայն` դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Գ. Լուսավորչի փողոցից դեպի Մաշտոցի Պողոտա ուղղությամբ, Գ.Լուսավորչի աջակողմյան մայթի հատվածը՝ խաչմերուկից մոտ 100 մետր հեռավորության վրա: Դեպքի վայրի զննության մասնակից և Թումասյանը մատնացույց անելով նշված հատվածում, դեպի Լուսավորչի 12 շենքի մուտք տանող դալանի հատվածը, հայտարարել է, որ հենց այդ դալանի դիմաց է տեղի ունեցել դեպքը, մասնավորապես՝ 2025 թվականի փետրվարի 24-ին՝ ժամը 13:10-ի սահմաններում, երբ ինքը ցանկացել է թեքվել դեպի դալանը, իր ուսերին գցված է եղել երեխայի պայուսակը, իրեն մոտեցել է իր նախկին ամուսինը՝ Արման Ներսեսյանը, ով ավտոմեքենան կանգնեցրել է հենց դալանի դիմացի հատվածում: Երբ մոտեցել է իրեն, սկսել է վիճաբանություն, փողոցի մայթին Արման Ներսեսյանն իրեն ապտակել է, որից հետո ևս մեկ անգամ ապտակել է, իսկ երբ ինքը փորձել է հեռանալ, իր ուսի պայուսակը քաշել է և դրանով հարվածել իր գլխի հատվածին, որից հետո էլ ինքը փորձել է պաշտպանվել և անմիջապես հեռացել է: Այդ ընթացքում իրենց երեխան՝ Է․ Ն․-ն, ավտոմեքենայի մեջ գտնվելով առաջ է եկել մարմնով և նայել է այդ ամենին: Դեպքի վայրի զննությամբ տեսագրություններ չեն հայտնաբերվել և վերցվել։

2025 թվականի ապրիլի 29-ին առարկաներ կամ փաստաթղթեր վերցնելու մասին արձանագրությունը , որի համաձայն` տուժող Ա. Թումասյանը ներկայացրել է իր անչափահաս դստեր՝ Է․Ն․-ի դպրոցական պայուսակը և հայտարարել է, որ դեպքի պահին Ա.Ներսեսյանը այդ պայուսակով է հարվածել իր գլխին։

2025 թվականի մայիսի 6-ին առարկաների զննության արձանագրությունը , որի համաձայն` զննության է ենթարկվել տուժող Ա.Թումասյանի կողմից ներկայացված մանկական դպրոցական պայուսակը, որը եղել է միջին չափերի, մանուշակագույն, պայուսակի դիմացի հատվածում առկա է եղել «LOVE LOVE» գրառումը և սպիտակ նախշ։ Պայուսակի վերևի հատվածում առկա են եղել երկու դարակներ շղթայով փակվող: Պայուսակը մոտ 50 սմ երկարության է, մոտ 50 սմ լայնության:

2025 թվականի մայիսի 6-ին իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը , որի համաձայն` տուժող Ա.Թումասյանի կողմից ներկայացված մանկական, դպրոցական պայուսակը ճանաչվել է իրեղեն ապացույց:

Լրացուցիչ դատալսումների ժամանակ հետազոտվել են նաև ․
2025 թվականի փետրվարի 24-ի՝ անձին ձերբակալելու վերաբերյալ արձանագրությունը, որի համաձայն՝ նույն օրը, ժամը՝ 20։25-ին, Արման Վարդանի Ներսեսյանը ձերբակալվել է ֆիզիկական ներգործություն կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով և նույն օրն ազատ արձակվել։
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանի Ձև 8 տեղեկանքը, որի համաձայն՝
«(…) 1. ՆԵՐՍԵՍՅԱՆ ԱՐՄԱՆ ՎԱՐԴԱՆԻ
Ծննդյան ամսաթիվը՝ ***, Ծննդավայրը՝ ***
Համարը` 13184320
1) Նախաքննության վերաբերյալ տեղեկատվություն
Նախաձեռնող մարմինը` ԿԵՆՏՐՈՆԱԿԱՆ ՈԲ,ամս` 11/02/2020 Մեղադրական հոդված՝ ՀՀ ՔՐ. ՕՐ. (2003Թ.) h 118 ՆՅՈՒԹԸ ՄԵՐԺՎԱԾ Է ամս՝ 11/02/2020 հիմք՝ 35 Հ. 1 Մ. 4 Կ.
2. ՆԵՐՍԵՍՅԱՆ ԱՐՄԱՆ ՎԱՐԴԱՆԻ
Ծննդյան ամսաթիվը՝ ***, Ծննդավայրը՝ ***
Համարը՝ 13116125
1) Նախաքննության վերաբերյալ տեղեկատվություն
Նախաձեռնող մարմինը` ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉ. ՇՐՋ.Ք/Բ,ամս` 24/02/2025 Մեղադրական հոդված՝ ՀՀ ՔՐ. ՕՐ. 195 մ 2 կ 6 ՈՒՂԱՐԿՎԵԼ Է ԴԱՏԱՐԱՆ
2) Դատապարտման վերաբերյալ տեղեկատվություն չկա
3) Պատժի կրման վայրի վերաբերյալ տեղեկատվություն չկա
4) Պատժից ազատման վերաբերյալ տեղեկատվություն չկա
3. ՆԵՐՍԵՍՅԱՆ ԱՐՄԱՆ ՎԱՐԴԱՆԻ
Ծննդյան ամսաթիվը՝ ***, Ծննդավայրը՝ ***
Համարը` 16112725
1) Նախաքննության վերաբերյալ տեղեկատվություն
Նախաձեռնող մարմինը` ՄԱԼԱԹԻԱՅԻ ՔՆՆՉԱԿԱՆ ԲԱԺԻՆ.,ամս՝ 20/01/2025 Մեղադրական հոդված՝ ՀՀ ՔՐ. ՕՐ. h 195 մ 2 կ 4
ՈՒՂԱՐԿՎԵԼ Է ԴԱՏԱՐԱՆ
2) Դատապարտման վերաբերյալ տեղեկատվություն
Դատապարտող մարմինը` ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ,ամս` 30/06/2025 ՀՀ ՔՐ. ՕՐ. 195 մ 2 4 6
Հիմնական պատիժը՝ ՀԱՆՐԱՅԻՆ ԱՇԽԱՏԱՆՔՆԵՐ 100 ժամ
3) Պատժի կրման վայրի վերաբերյալ տեղեկատվություն չկա
4) Պատժից ազատման վերաբերյալ տեղեկատվություն
07․10․2025Թ. ՀԱՆՐԱՅԻՆ ԱՇԽԱՏ-Ը ԿԱՏԱՐՎԵԼ Է։
(…)»։
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանի Ձև 9 տեղեկանքը, որի համաձայն՝
«(…)
1. ՆԵՐՍԵՍՅԱՆ ԱՐՄԱՆ ՎԱՐԴԱՆԻ
Ծննդյան ամսաթիվը՝ ***, Ծննդավայրը՝ *** Համարը՝ 13116125
1) Նախաքննության վերաբերյալ տեղեկատվություն
Նախաձեռնող մարմինը` ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉ. ՇՐՋ.Ք/Բ,ամս` 24/02/2025
Մեղադրական հոդված՝ ՀՀ ՔՐ. ՕՐ. 195 մ 246
ՈՒՂԱՐԿՎԵԼ Է ԴԱՏԱՐԱՆ
2) Դատապարտման վերաբերյալ տեղեկատվություն չկա
3) Պատժի կրման վայրի վերաբերյալ տեղեկատվություն չկա
4) Պատժից ազատման վերաբերյալ տեղեկատվություն չկա։
(…)»։

4․ Դատարանի փաստական վերլուծությունները և հաստատած փաստական հանգամանքները․
Հետազոտելով սույն դատավճռի 3-րդ կետում շարադրված ապացույցները՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք վերաբերելի են սույն քրեական գործին: Հիշյալ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ գնահատելով՝ Դատարանը գտնում է նաև, որ դրանք բովանդակային տեսանկյունից հակասություններ չեն պարունակում: Հաշվի առնելով դրանցից յուրաքանչյուրի աղբյուրի հատկանիշները, ձևավորման հանգամանքները, ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք նաև հավաստի են:
Այսպիսով՝ Դատարանը, պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ գտնում է, որ ապացուցված է, որ մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանը Անուշ Շահբազի Թումասյանի նկատմամբ կատարել է ֆիզիկական ներգործություն, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
Արման Վարդանի Ներսեսյանը, 2025 թվականի փետրվարի 24-ին, ժամը 13:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Գրիգոր Լուսավորիչ փողոց 12 շենքի շրջակայքում, անձնական հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում իր մերձավոր ազգական հանդիսացող նախկին կնոջ՝ Անուշ Շահբազի Թումասյանին երկու անգամ ձեռքով հարվածել է վերջինիս դեմքի ձախ հատվածին, այնուհետև պայուսակով հարվածել է վերջինիս գլխին, որպիսի գործողություններով Անուշ Շահբազի Թումասյանին պատճառել է ֆիզիկական ցավ:

5․Պատճառաբանական մաս.
I) Մեղադրյալին վերագրված արարքի իրավական գնահատականը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հարվածներ հասցնելը կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելը, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները՝
(...)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
(...)
6) մերձավոր ազգականի, զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ կողմից,
(...)
պատժվում է հանրային աշխատանքներով` հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով:»։
Վերոգրյալի հիման վրա և հաշվի առնելով Դատարանի կողմից՝ սույն դատավճռի 4-րդ կետում հաստատված փաստական հանգամանքները՝ Դատարանը գտնում է, որ ապացուցված է, որ մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանը ուղղակի դիտավորությամբ Անուշ Շահբազի Թումասյանին պատճառել է ֆիզիկական ցավ, մասնավորապես՝ երկու անգամ ձեռքով հարվածել է Ա․Թումասյանի դեմքի ձախ հատվածին, այնուհետև պայուսակով հարվածել է վերջինիս գլխին: Հետևաբար՝ ապացուցված է մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրված հանցանքում, իսկ նրա արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։

II) Մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանի քրեական պատասխանատվության հարցը.
Հաստատված համարելով մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանի մեղավորությունն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ՝ Դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հետ կապված հետևյալ հարցերին.
ա) արդյո՞ք ապացուցված են մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
բ) մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանը ենթակա է արդյո՞ք պատժի իր կատարած հանցանքի համար.
գ) ի՞նչ պատիժ պետք է նշանակվի մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանի նկատմամբ.
դ) մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
Անդրադառնալով «ա» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ (…):»:
Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանի պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Անդրադառնալով «բ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանին պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն, հետևաբար՝ նա ենթակա է պատժի՝ իր կատարած հանցանքի համար։
Անդրադառնալով «գ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:»:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
Պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն։
Նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջներից է այն, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին:
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա:
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում կարևորվում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը:
Վերը մեջբերված իրավական նորմերում և դիրքորոշումներում սահմանված չափանիշների համատեքստում մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանի նկատմամբ պատժի տեսակը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալը.
- նրա կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ նրան մեղսագրված արարքը ազատության, պատվի, արժանապատվության, ֆիզիկական կամ հոգեկան անձեռնմխելիության դեմ ուղղված, դիտավորյալ, ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն է,
- խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը,
- պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը,
- անձը բնութագրող հանգամանքները, այդ թվում՝ նրա տարիքը:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում սանկցիայով նախատեսված՝ ազատության սահմանափակման միջոցով հնարավոր է ապահովել պատժի նպատակների իրացվելիությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ազատության սահմանափակումը դատապարտյալին առանց ուսումնառությունից կամ աշխատանքից կտրելու տնային պայմաններում հսկողության տակ պահելն է:
2. Ազատության սահմանափակումը նշանակվում է ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների համար` 6 ամսից 3 տարի ժամկետով: Դատարանը, ազատության սահմանափակում նշանակելով, արգելում է հանցանք կատարած անձին այցելել տարբեր ժամանցային կամ այլ հաստատություններ, կազմակերպել, մասնակցել կամ այցելել որոշակի միջոցառումների կամ առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը կամ որոշակի ժամերի բացակայել տնից: Դատարանը, ազատության սահմանափակում նշանակելով, դատապարտյալի նկատմամբ սահմանում է սույն մասով սահմանված արգելքներից մեկը կամ մի քանիսը:»։
Վերոգրյալի հիման վրա, նկատի ունենալով սույն դատավճռի վերը նշված հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ պետք է նշանակել ազատության սահմանափակումը՝ 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Բացի այդ, Դատարանն արձանագրում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար անհրաժեշտ է պատժի կրման ընթացքում Արման Վարդանի Ներսեսյանին արգելել առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը։
Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ Արման Վարդանի Ներսեսյանի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ նշանակելու հիմքերն ու անհրաժեշտությունը բացակայում են։
Անդրադառնալով «դ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Անդրադառնալով ապացույցի տնօրինման հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է նաև, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Անուշ Շահբազի Թումասյանի կողմից ներկայացված մանկական դպրոցական պայուսակը վերադարձնել վերջինիս, իսկ արտավարութային փաստաթուղթը պետք է պահել քրեական գործի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում:
Նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով գույքային հայցի, գույքի վրա արգելանք դնելու և վարույթային ծախսերի վերաբերյալ տվյալներ առկա չեն՝ Դատարանն այդ հարցերին չի անդրադառնում։
Անդրադառնալով մեղադրյալ Արման Վարդանի Ներսեսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու և ազատության սահմանափակման ձևով պատիժ նշանակելու պայմաններում առկա է ողջամիտ ենթադրություն առ այն, որ մեղադրյալը, օգտագործելով անձը հաստատող փաստաթուղթ, կարող է հեռանալ Հայաստանի Հանրապետությունից՝ այդպիսով դիմելով փախուստի կամ չկատարելով իր վրա դրված պարտականությունները, իսկ բացակայելու արգելքի կիրառումը բավարար է մեղադրյալի փախուստը կանխելու և նրա վրա դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ, 347-350-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

1. Արման Վարդանի Ներսեսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
2. Արման Վարդանի Ներսեսյանի վրա դնել պարտականություն՝ առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության չփոխել բնակության վայրը։
3. Արման Վարդանի Ներսեսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
4. Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Ա․Թումասյանի կողմից ներկայացված մանկական դպրոցական պայուսակը վերադարձնել վերջինիս, իսկ արտավարութային փաստաթղթերը պահել քրեական գործի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում։
5. Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
6. Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Գ․ԱԲԵԼՅԱՆ