ԵԴ1/1722/01/26





Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ


«17» մարտի 2026թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)
նախագահող դատավոր՝ Ռազմիկ Մարիկյան
դատական նիստերի քարտուղար՝ Գոռ Բադալյան
Լիլի Նիկոլոյան
մասնակցությամբ`

հանրային մեղադրող Ռիտա Հարությունյանի
պաշտպան Սահակ Մանուկյանի
մեղադրյալ Եղիշե Եղիշյանի

դռնբաց դատական նիստում քննելով քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի Եղիշե Աբգարի Եղիշյանի (ծնված՝ 08.11.1982թ., ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին երեք անչափահաս երեխաներ, չի աշխատում, չդատված, հաշվառված և փաստացի բնակվում է Արագածոտի մարզի Աշտարակ քաղաքի Վ.Համբարձումյան փողոցի 2 շենքի 2 բնակարան հասցեում)՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի փետրվարի 14-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախատեսված հանցագործության դեպքով ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ճանապարհատրանսպորտային հանցագործությունների քննության բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 60170525 քրեական վարույթը։
2025 թվականի ապրիլի 22-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով Եղիշե Աբգարի Եղիշյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
2025 թվականի մայիսի 15-ին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունից մեղադրական եզրակացությամբ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 60170525 նախաքննական համարով քրեական գործը, որին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/1722/01/25 համարը։
2025 թվականի մայիսի 20-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/1722/01/26 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու մասին:
2026 թվականի փետրվարի 9-ին Դատարանը թիվ ԵԴ1/1722/01/25 քրեական գործով կայացրել է արդարացման վերդիկտ:
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Եղիշե Աբգարի Եղիշյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն բանի համար, որ «նա ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության կողմից թիվ 8400735596 վարչական իրավախախտման գործով 2024 թվականի հոկտեմբերի 29-ին կայացված որոշմամբ 1 (մեկ) տարի ժամանակով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից՝ սկսած 2024 թվականի հոկտեմբերի 29-ից մինչև 2025 թվականի հոկտեմբերի 29-ը: Ծանուցված լինելով, որ զրկված է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, Եղիշե Աբգարի Եղիշյանը 2025 թվականի հունվարի 30-ին՝ ժամը 14:42-ին, Երևան քաղաքի Մյասնիկյան փողոցում վարել է <<Մերսեդես>> մակնիշի 10 RA 001 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության պարեկի կողմից նույն օրը կազմվել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8259012271 արձանագրությունը:
Այսինքն՝ Եղիշե Աբգարի Եղիշյանին մեղսագրվում է պատժի սպառնալիքով արգելված, մեղավորությամբ կատարված արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով:»։
3. Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
- Մեղադրյալ Եղիշե Եղիշյանը, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
- Վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8400735596 արձանագրությունը, որի համաձայն՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 29-ին՝ ժամը 23:50-ին Երևան քաղաքի Աշտարակի խճուղում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության կրտսեր պարեկ Արթուր Հակոբյանը /կրծքանշանի համար 09112/ Եղիշե Աբգարի Եղիշյանի նկատմամբ կազմել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ արձանագրությունն այն մասին, որ Եղիշե Աբգարի Եղիշյանը 2024 թվականի հոկտեմբերի 29-ին՝ ժամը 23:45-ին Երևան քաղաքի Աշտարակի խճուղում վարել է «Մերսեդես» մակնիշի A 425 PP 156 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը՝ ոչ սթափ վիճակում: Նշված արձանագրության տակ վարորդը ստորագրել է: Նույն օրը կայացված որոշմամբ Եղիշե Աբգարի Եղիշյանը տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկվել է մեկ տարի ժամկետով, որի տակ վարորդը ստորագրել է:
- Ալկոհոլի պարունակության ստուգման կտրոնի պատճենը, որի համաձայն՝ սարքի համարն է 91100947, զննման համարը՝ 03450, զննման ամսաթիվը՝ 29.10.2024, ժամը՝ 23:51-ին, ստուգումը կատարվել է ավտոմատ, ալկոհոլի պարունակությունը՝ 0.662 մգ/լ, վարորդի անունը՝ Եղիշե, ազգանունը՝ Եղիշյան, տրանսպորտային միջոցի համարանիշը՝ A 425 PP 156, ՊԾ ազգանունը՝ Պետրոսյան, կրծքանշանի համար 11637, ստորաբաժանում՝ 3-րդ գումարտակ 2-րդ վաշտ:
- Սթափության սարքի ստուգաչափման թիվ 135713 վկայականի պատճենը, որ համաձայն՝ ստուգաչափման թվականն է՝ 23.09.2024թ., այն ուժի մեջ է մինչև 2025 թվականի սեպտեմբերի 23-ը: Չափման միջոցի անվանումը և տեսակը՝ Ալկոմետր, գործարանային համարը՝ 91100947, տեսակը՝ Jupiter X/RP, չափման տիրույթը՝ 0.000-2.000 մգ/լ, արտադրողը՝ Չինաստան, պատկանում է՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանություն:
- Ճանապարհային ոստիկանության էլեկտրոնային ռեգիստրից արտատպված տեղեկատվությունը, որի համաձայն՝ Եղիշե Աբգարի Եղիշյանը տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկվել է 29.10.2024 թվականից մինչև 29.10.2025 թվականը:
- Վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8400735596 արձանագրությունը, որի համաձայն՝ 2025 թվականի հունվարի 30-ին՝ ժամը 14:55-ին Երևան քաղաքի Մյասնիկյան պողոտայում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության 1-ին գումարտակի 1-ին վաշտի կրտսեր պարեկ Արտյոմ Հարությունյանը /կրծքանշանի համար 05130/ Եղիշե Աբգարի Եղիշյանի նկատմամբ կազմել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ արձանագրությունն այն մասին, որ Եղիշե Աբգարի Եղիշյանը 2025 թվականի հունվարի 30-ին՝ ժամը 14:42-ին Երևան քաղաքի Մյասնիկյան պողոտայում վարել է «Մերսեդես» մակնիշի 10 RA 001 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը՝ զրկված լինելով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից: Նշված արձանագրության տակ վարորդը ստորագրել է և գրել՝ «Համաձայն եմ»:
- Վերոնշյալ փաստաթղթերը զննության ենթարկելու մասին արձանագրությունը:
- Վերոնշյալ փաստաթղթերը արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը:
- ՀՀ վարչական դատարանի՝ 2025 թվականի հուլիսի 4-ի վճիռը, որի համաձայն՝ Եղիշե Եղիշյանի հայցն ընդդեմ Պարեկային ծառայության բավարարվել է և անվավեր է ճանաչվել Պարեկային ծառայության 29.10.2024 թվականի թիվ 8400735596 և դրա դեմ ներկայացված բողոքը մերժելու մասին 09.12.2024 թվականի որոշումները: Վճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 2025 թվականի դեկտեմբերի 9-ին:
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցները.
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում պաշտպանության կողմը արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի հետ կապված պահանջ չի ներկայացրել, և հետևաբար որևէ ապացույց չի հետազոտվել:
4. Դատարանի փաստական վերլուծությունները և հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները.
Հետազոտելով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի հիմնական դատալսումներում հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից` Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք: (…)»:
ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղքն ապացուցված չէ օրենքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով»:
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (...):
2. Յուրաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործության մեջ, համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ օրենքին համապատասխան:(...)»:
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Ոչ ոք չպետք է մեղավոր ճանաչվի որևէ գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին գործող ներպետական կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, հանցագործություն չի համարվել: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(...)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 101-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ապացուցումը սույն օրենսգրքով նախատեսված` ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 103-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ապացույցները հավաքվում են քրեական վարույթի ընթացքում՝ սույն օրենսգրքով նախատեսված ապացուցողական գործողությունների կատարման միջոցով, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում և կարգով` օտարերկրյա իրավասու մարմինների կողմից համապատասխան գործողությունների կատարման միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել»:
ՀՀ քրեական դատավարության 277-րդ հոդվածի համաձայն.
«(…)
6. Եթե հիմնական դատալսումների ընթացքում բոլոր ապացույցների հետազոտումից հետո հանրային մեղադրողը գալիս է այն համոզման, որ մեղադրյալին ներկայացված մեղադրանքն ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով չի ապացուցվել, ապա եզրափակիչ ելույթում միջնորդում է դատարանին համապատասխանաբար ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով արդարացնել մեղադրյալին:
(…)»
Արարքը կատարելու պահին գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը՝
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով:
(…):
2025 թվականի օգոստոսի 2-ին ուժի մեջ մտած փոփոխություններով խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը նույն արարքի համար օրենքով սահմանված պատասխանատվության կիրառումից հետո` մեկ տարվա ընթացքում՝
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը տասնհինգապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` առավելագույնը հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով:
Դատարանը անհրաժեշտ է համարում վերլուծել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի հանցակազմը: Այսպես.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասի դիսպոզիցիայի համաձայն քրեական պատասխանատվություն է նախատեսվում այն անձի նկատմամբ, ով տրանսպորտային միջոցը վարել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված պայմաներում: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ վարելու իրավունքից զրկելը կամ այդ իրավունքը կասեցնելը պետք է լինի օրենքով սահմանված կարգով, այն է՝ իրավաչափ վարչական ակտի հիման վրա։ Հակառակ պարագայում, եթե վարչական ակտը կայացվել է օրենքով սահմանված կարգի խախտմամբ և վարչական կամ դատական կարգով անվավեր է ճանաչվել, ապա քննարկվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բացակայում է, քանզի վերանում է քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու պարտադիր նախապայմանը՝ օրենքով սահմանված կարգով վարչական պատասխանատվության ենթարկված լինելը:
Տվյալ դեպքում Եղիշե Եղիշյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ այն բանի համար, որ «նա ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության կողմից թիվ 8400735596 վարչական իրավախախտման գործով 2024 թվականի հոկտեմբերի 29-ին կայացված որոշմամբ 1 (մեկ) տարի ժամանակով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից՝ սկսած 2024 թվականի հոկտեմբերի 29-ից մինչև 2025 թվականի հոկտեմբերի 29-ը: Ծանուցված լինելով, որ զրկված է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, Եղիշե Աբգարի Եղիշյանը 2025 թվականի հունվարի 30-ին՝ ժամը 14:42-ին, Երևան քաղաքի Մյասնիկյան փողոցում վարել է <<Մերսեդես>> մակնիշի 10 RA 001 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության պարեկի կողմից նույն օրը կազմվել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8259012271 արձանագրությունը:(...)»:
Դատարանը փաստում է, որ տվյալ դեպքում գործով հետազոտված ապացույցով հաստատվում է, որ Պարեկային ծառայության 29.10.2024 թվականի թիվ 8400735596 որոշմամբ Եղիշե Եղիշյանը զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից 1 տարի ժամկետով, որը ՀՀ վարչական դատարանի՝ 2025 թվականի հուլիսի 4-ի թիվ ՎԴ/0740/05/25 որոշմամբ ճանաչվել է անվավեր, այսինքն՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտով անվավեր է ճանաչվել այն վարչական ակտը, որը դրված է Եղիշե Եղիշյանի մեղադրանքի հիմքում: Նման պայմաններում Դատարանը գտնում է, որ քննարկվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բացակայում է, քանզի առկա չէ քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու պարտադիր նախապայմանը՝ օրենքով սահմանված կարգով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված լինելը: Այսպիսով, Դատարանն արձանագրում է, որ Եղիշե Եղիշյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմը՝ օբյեկտիվ կողմի և սուբյեկտի բացակայության պատճառով։
Դատարանի նշված դիրքորոշումը բխում է նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2025 թվականի նոյեմբերի 7-ի՝ թիվ ԵԴ/1924/01/22 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումից: Մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասի գործողության նախապայմանը և այդ հոդվածով անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հիմքը՝ նրա վարչական պատասխանատվության ենթարկված լինելն է՝ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկվելը կամ վարելու իրավունքը կասեցվելը։ Ընդ որում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի համակարգային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ վարելու իրավունքից զրկելը կամ այդ իրավունքը կասեցնելը պետք է լինի օրենքով սահմանված կարգով, այն է՝ իրավաչափ վարչական ակտի հիման վրա։ Հակառակ պարագայում, եթե վարչական ակտը կայացվել է օրենքով սահմանված կարգի խախտմամբ և վարչական կամ դատական կարգով անվավեր է ճանաչվել, ապա քննարկվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բացակայում է, քանզի վերանում է քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու պարտադիր նախապայմանը՝ օրենքով սահմանված կարգով վարչական պատասխանատվության ենթարկված լինելը։
Նույն որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է նաև, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի առկայությունն արձանագրելու համար անհրաժեշտ է հիմնավորել, որ անձը տրանսպորտային միջոցը վարել է՝ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ այդ իրավունքը կասեցված լինելու պայմաններում, որպիսի հանգամանքը հաստատվել է իրավաչափ վարչական ակտով:
Ավելին՝ բացի վերոգրյալից, Դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ հանրային մեղադրողը ևս միջնորդել է ամբողջությամբ արդարացնել Եղիշե Եղիշյանին:
Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել Եղիշե Եղիշյանի անմեղությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներկայացված մեղադրանքում՝ մեղսագրվող արարքը նրա կողմից կատարված չլինելու պատճառաբանությամբ:
Հաշվի առնելով, որ պաշտպանական կողմը ռեաբիլիտացիայի հարց չի բարձրացրել՝ Դատարանը արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի հարցին չի անդրադառնում:
Անդրադառնալով մեղադրյալ Եղիշե Եղիշյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված բացակայելու արգելքը պետք է վերացնել:
Քննարկելով ապացույցների պահպանման և տնօրինման հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ 2025 թվականի ապրիլի 18-ի որոշմամբ որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված փաստաթղթերը պետք է պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 99-րդ, 117-րդ, 164-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով` Դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ճանաչել և հռչակել Եղիշե Աբգարի Եղիշյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներկայացված մեղադրանքում՝ մեղսագրվող արարքը նրա կողմից կատարված չլինելու պատճառաբանությամբ:
Եղիշե Աբգարի Եղիշյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը վերացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վարույթն իրականացնող մարմնի՝ 2025 թվականի ապրիլի 18-ի որոշմամբ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված փաստաթղթերը պահել գործի հետ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու պահից մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ ՌԱԶՄԻԿ ՄԱՐԻԿՅԱՆ