ԵԴ1/1648/01/25







ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«07» հոկտեմբերի 2025թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)

Նախագահող դատավոր Կ.Հովհաննիսյան
դատավորներ Ա.Մաթևոսյան
Լ.Ալավերդյան


քարտուղարությամբ՝ Ա.Հակոբյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրյալ Վ.Օհանյանի


դռնբաց դատական նիստում, քննելով թիվ ԵԴ1/1648/01/25 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (նախագահող դատավոր Մ.Արամյան) 2023 թվականի հուլիսի 31-ի որոշման դեմ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վարազդատ Պետրոսյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Վարույթի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի հունվարի 03-ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական առաջին բաժնի քննիչի Կ.Խաչատրյանի կողմից կազմված արձանագրությամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 15100725 քրեական վարույթը։
2025 թվականի մարտի 14-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Անդրանիկ Ալեքսյանի որոշմամբ՝ թիվ 15100725 քրեական վարույթով Վահան Էդուարդի Ալեքյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով:
2025 թվականի մայիսի 12-ին Վահան Էդուարդի Ալեքյանի վերաբերյալ թիվ 15100725 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան), որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԴ1/1648/01/25 համարը:
2025 թվականի հունիսի 17-ին թիվ ԵԴ1/1648/01/25 համարը քրեական վարույթով Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ.
-Վահան Էդուարդի Օհանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով իրականացվող քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի դրույթների ուժով՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով սահմանված կարգով, դադարեցվել է:
-Թիվ ԵԴ1/1648/01/25 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքով, կարճվել է։
-Որոշվել է Վահան Էդուարդի Օհանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը, որոշումն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերացնել:
Առաջին ատյանի դատարանի որոշման պատճենը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունում ստացվել է 2025 թվականի հունիսի 23-ին:
2025 թվականի հուլիսի 22-ին էլեկտրոնային փոստի միջոցով Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Առաջին ատյանի դատարանի որոշման դեմ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վարազդատ Պետրոսյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը:
Թիվ ԵԴ1/1648/01/25 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2025 թվականի հուլիսի 29-ին, իսկ նախագահող դատավոր Կ.Հովհաննիսյանի աշխատակազմին է հանձնվել 2025 թվականի հուլիսի 30-ին:
2025 թվականի օգոստոսի 8-ին Վերաքննիչ դատարանի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և ստացված քրեական գործը նշանակվել է դատական նիստում քննության:

Վերաքննիչ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը.
Վահան Էդուարդի Ալեքյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով, այն բանի համար, որ «նա, 2025 թվականի հունվարի 3-ին՝ ժամը 05։30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Արամի փողոց 84 շենք 97 բնակարան հասցեում ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել զուգընկերուհու՝ Ալեքսանդրա Ռաֆայելի Կալմիկովայի գլխի տարբեր հատվածներին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով միջին ծանրության վնաս:
Այսպես՝
Վահան Էդուարդի Օհանյանը, 2025 թվականի հունվարի 3-ին զուգընկերուհու՝ Ալեքսանդրա Ռաֆայելի Կալմիկովայի հետ ամանորը նշելու համար այցելել է ակումբ, որտեղ կենցաղային հարցերի շուրջ ծագել է վիճաբանություն, այնուհետև, երբ Ալեքսանդրա Կալմիկովայի հետ վերադարձել են իրենց ժամանակավոր բնակության՝ Երևան քաղաքի Արամի փողոց 84 շենքի 97 բնակարան, որտեղ շարունակել են վիճաբանությունը և ժամը 05։30-ի սահմաններում, Վահան Օհանյանը մարմնական վնասվածքներ հասցնելու դիտավորությամբ ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Ալեքսանդրա Կալմիկովայի գլխի տարբեր հատվածներին, ինչի արդյունքում վերջինիս պատճառել է փակ գանգուղեղային վնասվածքի՝ ձախ գագաթային, ճակատային շրջանների ենթամաշկային հեմատոմայի, գլխուղեղի թեթև աստիճանի սալջարդի, սուբարախնոիդալ արյունազեղումի, աջ վերհոնքային շրջանի պատռած վերքի, ձախից՝ վերին և ստորին կոպերի հեմատոմայի, ձախ այտային, հարականջային շրջանների ենթամաշկային հետամոմայի, էմֆիզեմայի, աջ հայմորյան խոռոչի առաջային, հետին պատերի, ձախից հայմորյան խոռոչի բոլոր պատերի, ճակատոսկրի այտային ելունի բեկորային տեղաշարժով, վերին ծնոտի ճակատային ելունի կոտրվածքների, հեմոսինուսի ձևով, առողջությանը միջին ծանրության վնասի հատկանիշներ պարունակող, առողջության տևական քայքայումով մարմնական վնասվածքներ»:

Առաջին ատյանի դատարանի որոշման մեջ, մասնավորապես նշված է.
«Լսելով կողմերի դիրքորոշումները` Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Վահան Օհանյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումն ենթակա է դադարեցման տուժողի և մեղադրյալի հաշտության հիմքով՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
(...)
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածը սահմանում է իմպերատիվ պահանջ անձին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վերաբերյալ, եթե հանցանք կատարած անձն և տուժողը հաշտվել են միմյանց հետ և միևնույն ժամանակ առկա չէ բացառող որևէ հանգամանք։
Այսպիսով, Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ տուժողի և հանցանք կատարած անձի հաշտության հիմքով մեղադրյալ Վահան Օհանյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմք, որը դասվում է քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքների շարքին։
Հաշվի առնելով նաև, որ մեղադրյալ Վահան Օհանյանը հանցանք կատարելու դրությամբ հանդիսացել է դատվածություն չունեցող անձ (հիմք Ձև8 տեղեկանք) և չի առարկել ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ՝ Դատարանը գտնում է, որ առկա է մեղադրյալի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետով նախատեսված կարգով դադարեցնելու հիմքը՝ (...) 1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե` (...) 12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից (...)։
Վահան Օհանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու պարագայում արձանագրվում է, որ սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները, հետևաբար առկա է քրեական վարույթը կարճելու՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով նախատեսված հիմքը՝ (...) 1. Քրեական վարույթը ենթակա է կարճման, եթե` (...) 3) մեղադրյալի նկատմամբ դադարեցվել է քրեական հետապնդումը, և սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները (...)։
Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին, Դատարանը գտնում է, որ դատական ակտը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Վահան Օհանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված բացակայելու արգելքը պետք է վերացնել։
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական վարույթով գույքային հայցի, վարույթային ծախսեր և գույքի արգելադրում առկա չէ:
Քրեական գործին կցված արտավարութային փաստաթղթերը և իրեղեն ապացույցները անհրաժեշտ է պահել քրեական գործի հետ միասին՝ դրանց պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում»:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վարազդատ Պետրոսյանը վկայակոչելով Առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանությունները, գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ է տրվել դատական սխալ՝ նյութական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, որն ազդել է գործի ելքի վրա, որպիսի պայմաններում դատական ակտը ենթակա է բեկանման:
Բողոքաբերը արձանագրել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի կիրառմամաբ չի կարող անձի նկատմամաբ հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցվել, եթե վերջինիս կողմից կատարած հանցանքում առկա են ընտանիքում բռնության հատկանիշներ:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ քրեական օրենսգրքում բացակայում է ընտանեկան բռնության հասկացությունը, ուստի այդ հասկացության բովանդակությունը բացահայտելու համար բողոքաբերը հղում է կատարել ընտանիքում բռնության կանխարգելման, ընտանիքում բռնության ենթարկված անձանց պաշտպանության և ընտանիքում համերաշխության վերականգնման մասին օրենքին, որի 5-րդ հոդվածի մեկնաբանությունից ակնհայտ է դառնում, որ զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ նկատմամբ ֆիզիկական, սեռական, հոգեբանական կամ տնտեսական բռնի արարք կատարելը նույնպես հանդիսանում է ընտանեկան բռնության տարատեսակ:
Բողոքաբեր նշել է, որ սույն քրեական գործով հիմնավորվել է, որ մեղադրյալ Վահան Օհանյանը և տուժող Ալեքսանդրա Կալմիկովան հանդիսացել են զուգընկերներ և Վահան Օհանյանի արարքում առկա է ընտանիքում բռնության հատկանիշներ, որը դրսևորվել է տուժողի նկատմամբ բռնություն գործադրելով, ուստի Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամաբ Վահան Օհանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելը և գործի վարույթը կարճելը իրավաչափ լինել չի կարող:
Ամփոփելով վերոգրյալը, բողոքաբերը խնդրել է, որ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը՝ կայացնելով դրան փոխարինող դատական ակտ:

Վերաքննիչ դատարանում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
2025 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վարազդատ Պետրոսյանի գրությունը, որով վերջինս հայտնել է, որ աշխատանքային ծանրաբեռնվածության պատճառով չի կարող մասնակցել դատական նիստին, խնդրել է բողոքի քննությունն անցկացնել իր բացակայությամբ, միևնույն ժամանակ խնդրել է ներկայացված վերաքննիչ բողոքը բավարարել՝ բողոքում նշված պատճառաբանությամբ:
Դատական նիստի ժամանակ մեղադրյալ Վահան Օհանյանը առարկեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեց այն մերժել` Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը թողնելով անփոփոխ, պնդելով, որ թեև իր և տուժողի մեջև ինտիմ հարաբերություն եղել է մեկ անգամ, սակայն իրենք զուգընկերներ չեն հանդիսացել:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով բողոքի վերաբերյալ ստացված քրեական գործը` Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե`
(...)
12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից.
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի համաձայն`
«1.Դատական վերանայման արդյունքով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե`
1) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
2) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հետևանքով բողոքարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ։
(…)
5. Բողոքարկվող դատական ակտը ոչ իրավաչափ դարձնող փաստական կամ իրավական հանգամանք է դատական ակտ կայացնելիս դատարանին և կողմերին անհայտ մնացած կամ դատական ակտը հրապարակելուց հետո առաջացած որևէ փաստ կամ ուժի մեջ մտած որևէ իրավական ակտ կամ արտահայտված որևէ իրավական դիրքորոշում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Վերաքննության արդյունքով վերաքննիչ դատարանը`/…/
2) ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանում է դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացնում է նոր դատական ակտ կամ վարույթը փոխանցում է առաջին ատյանի համապատասխան դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը./…/
2. Դատական ակտը բեկանելիս վերաքննիչ դատարանն իրավասու է վարույթը փոխանցելու առաջին ատյանի դատարան միայն այն դեպքում, երբ սույն օրենսգրքով իրեն վերապահված լիազորությունները և հնարավորությունները բավարար չեն իր կողմից կայացվելիք նոր դատական ակտի իրավաչափությունն ապահովելու համար»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 372-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1․Վերաքննության կարգով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե՝
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված հետևությունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
4) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
5) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղադրյալի անձին.
6) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հաշվառմամբ բողոքարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Եթե անձն առաջին անգամ է հանցանք կատարել, ապա ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե նրա կատարած արարքը ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանք է, և նրա ու տուժողի միջև առկա է հաշտության վերաբերյալ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնությունը, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ կատարված հանցանքում առկա են ընտանիքում բռնության հատկանիշներ:
2. Եթե անձն առաջին անգամ է հանցանք կատարել, որը ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցագործությանը հանցակցություն է, ապա նա հաշտության հիմքով ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե առկա է հաշտության վերաբերյալ տուժողի և տվյալ հանցակցի՝ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնությունը:
3. Եթե անչափահաս կամ սահմանափակ մեղսունակ անձն առաջին անգամ է հանցանք կատարել, ապա նա ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե նրա կատարած արարքը ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանք է, և առկա է հաշտության վերաբերյալ տուժողի և հանցագործության համար մեղադրվող անձի շահերի պաշտպանության պարտականություն ունեցող անձի՝ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնությունը:
4. Եթե հանցագործությունից տուժողը 14 տարին չլրացած անձ է կամ հոգեկան առողջության խնդիրների կամ մտավոր զարգացման մեջ հետ մնալու հետևանքով լրիվ կամ մասնակիորեն զրկված է իր դեմ ուղղված հանցագործության բնույթն ու հետևանքները գիտակցելու կամ իր վարքագիծը ղեկավարելու հնարավորությունից, ապա նրա դեմ ուղղված հանցանք կատարած անձը չի կարող հաշտության հիմքով ազատվել քրեական պատասխանատվությունից:
5. Նախկինում սույն հոդվածով նախատեսված հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատված անձը չի կարող նույն հիմքով կրկին ազատվել քրեական պատասխանատվությունից»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել սույն օրենսգրքի 166-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է`
(...)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
(...)
9) մերձավոր ազգականի, զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ կողմից,
(...)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երկուսից հինգ տարի ժամկետով»:
Ընտանիքում բռնության կանխարգելման, ընտանիքում բռնության ենթարկված անձանց պաշտպանության և ընտանիքում համերաշխությանվերականգնման մասին օրենքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ ընտանեկան և կենցաղային բռնություն է համարվում ֆիզիկական, սեռական, հոգեբանական կամ տնտեսական բռնի արարքը կամ անտեսումը, որը կատարվել է ընտանիքի անդամների կամ զուգընկերների կամ ընտանիքի նախկին անդամների կամ նախկին զուգընկերների միջև՝ անկախ նրանց համատեղ բնակվելու հանգամանքից:
Վերաքննիչ դատարանը նախ և առաջ փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածով անձին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու համար օրենսդիրը նախատեսել է որոշակի պարտադիր պայմաններ, այն է՝ անձի կողմից առաջին անգամ ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցանք կատարած լինելը, նրա ու տուժողի միջև հաշտության վերաբերյալ ինքնուրույն և ազատ կամարտահայտության վրա հիմնված փոխադարձ համաձայնության առկայությունը և նախկինում նույն հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատված չլինելը։
Միևնույն ժամանակ, ընտանեկան բռնության դեմ պայքարի արդյունավետ իրականացման նկատառումներից ելնելով, քրեական օրենսգրքում սահմանվել է, որ այս ինստիտուտը կիրառելի չէ ընտանեկան բռնության հետ կապված դեպքերում: Ուստի հաշվի առնեկով այն հանգամանքը, որ քրեական օրենսգրքում բացակայում է ընտանեկան բռնության հասկացությունը, ուստի այդ հասկացության բովանդակությունը բացահայտելու համար պետք է հղում կատարել ընտանիքում բռնության կանխարգելման, ընտանիքում բռնության ենթարկված անձանց պաշտպանության և ընտանիքում համերաշխության վերականգնման մասին օրենքին, որի 3-րդ հոդվածի մեկնաբանությունից ակնհայտ է դառնում, որ զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ նկատմամբ ֆիզիկական, սեռական, հոգեբանական կամ տնտեսական բռնի արարք կատարելը նույնպես հանդիսանում է ընտանեկան բռնության տարատեսակ:
Վերոգրյալի հիման վրա, արձանագրելով այն փաստը, որ թեև 2025 թվականի հունիսի 17-ին Առաջին ատյանի դատարանի դատական նիստում տուժող Ա.Կալմիկովան հայտարարել է, որ մեղադրյալ Վահան Օհանյանի նկատմամբ որևէ բողոք, պահանջ չունի և հաշտվել է նրա հետ, սակայն հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Վահան Օհանյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով, հետևաբար տուժողի հետ հաշտության հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը քննարկվել չի կարող։ Նշվածի համատեքստում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ միայն դատաքննության արդյունքում, մեղսագրված արարքում անձի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, դրա վերջնական իրավական գնահատականից հետո նոր միայն հնարավոր է գնահատել նաև նշված որակյալ հատկանիշի առկայությունը կամ բացակայությունը, որն էլ իր հերթին հնարավորություն կտա գնահատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի՝ տուժողի հետ հաշտության հիմքի կիրառության հնարավորությունը։
Ամփոփելով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Վահան Օհանյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավոր չեն, դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, ուստի դատախազի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանել և գործը փոխանցել նույն դատարան՝ նոր քննության։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ և 367-372-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վարազդատ Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Վահան Էդուարդի Օհանյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի կողմից թիվ ԵԴ1/1648/01/25 քրեական գործով 2025 թվականի հունիսի 17-ին կայացված քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և վարույթը կարճելու մասին որոշումը բեկանել, վարույթը փոխանցել նույն դատարան՝ նոր քննության:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Կ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ


Լ.ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆ