ԵԴ1/1625/01/25





Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ


«13» մարտի 2026թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)
նախագահող դատավոր՝ Ռազմիկ Մարիկյան
դատական նիստերի քարտուղար՝ Գոռ Բադալյան

մասնակցությամբ`

հանրային մեղադրողներ Տիգրան Վարդանյանի
Գուրգեն Գուրգենյանի
պաշտպան Սահակ Պողոսյանի
մեղադրյալ Սամվել Էգնատոսյանի
տուժող Գառնիկ Սահակյանի
տուժողի լիազոր ներկայացուցիչ Արա Ղարագյոզյանի

դռնբաց դատական նիստում քննելով քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի Սամվել Արմենի Էգնատոսյանի (ծնված՝ 06.11.2000թ., ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, չի աշխատում, չդատված, բնակվում է Երևան քաղաքի Թումանյան թաղամասի 9 շենքի 19 բնակարան հասցեում)՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-252-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի հունվարի 22-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-252-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված առերևույթ հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 08105625 քրեական գործը։
2025 թվականի հունվարի 22-ի որոշմամբ Գառնիկ Գևորգի Սահակյանի քրեական վարույթով ճանաչվել է որպես տուժող:
2025 թվականի հունվարի 22-ին ձերբակալվել է Սամվել Արմենի Էգնատոսյանը:
2025 թվականի հունվարի 24-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազ Տիգրան Վարդանյանի որոշմամբ վարույթով Սամվել Էգնատոսյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-252-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանի՝ 2025 թվականի հունվարի 25-ի որոշմամբ Սամվել Արմենի Էգնատոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը:
2025 թվականի մայիսի 8-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/1625/01/25 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Սամվել Արմենի Էգնատոսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-252-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2025 թվականի մայիսի 8-ին քրեական գործը էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել, իսկ 2025 թվականի մայիսի 12-ին հանձնվել է դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանին:
2025 թվականի մայիսի 14-ին դատավոր Ռ.Մարիկյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/1625/01/25 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Սամվել Արմենի Էգնատոսյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-252-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն բանի համար, որ «փորձել է բոնություն գործադրելով հափշտակել Գառնիկ Գևորգի Սահակյանի գույքը, սակայն դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը նրա կամքից անկախ հանգամանքներով չի իրագործվել:
Այսպես.
2025 թվականի հունվարի 22-ին՝ ժամը 14:00-ի սահմաններում, Սամվել Էգնատոսյանը, Գառնիկ Սահակյանի կողմից մատուցվող ծառայություններից օգտվելու նպատակով, զանգահարել է նրան, և ձեռք բերելով նախնական պայմանավորվածություն՝ ժամը 15:45-ի սահմաններում, հանդիպել է վերջինիս Երևան քաղաքի «Կիլիկիա ավտոկայարան» կոչվող վայրում: Հանդիպման ժամանակ կողմերը պայմանավորվել են սեռական հարաբերություն ունենալ Նոր Նորք վարչական շրջանի տարածքում գտնվող հյուրատներից մեկում, որից հետո Սամվել Էգնատոսյանը և Գառնիկ Սահակյանը, Վահե Հակոբի Խաչատրյանին պատկանող «Նիսան» մակնիշի, «37CY634» համարանիշի տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել են նշված ուղղությամբ:
Երթևեկության ընթացքում՝ Երևան քաղաքի Մյասնիկյան պողոտայով շարժվելիս, Գառնիկ Սահակյանը, անհանգստանալով Սամվել Էգնատոսյանի պահվածքից, պահանջել է վարորդից կանգնեցնել ավտոմեքենան, իջել է և հեռացել՝ քայլելով Կենտրոն վարչական շրջանի ուղղությամբ:
Հասկանալով, որ վերջինս ցանկանում է հեռանալ, Սամվել Էգնատոսյանը՝ Գառնիկ Սահակյանի «iPhone 13 Pro Max» մոդելի, 215.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը բռնություն գործադրելով հափշտակելու դիտավորությամբ, զանգահարելու պատրվակով խնդրել է այն իրեն տալ, սակայն հեռախոսազրույցն ավարտելուց հետո, բռնություն գործադրելով ուրիշի գույքի մանր չափի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ հարվածել է Գառնիկ Սահակյանի դեմքին և հափշտակելով հեռախոսը դիմել է փախուստի՝ նստելով նույն տաքսի ավտոմեքենան:
Գառնիկ Սահակյանը հետապնդելով Սամվել Էգնատոսյանին նույնպես նստել է ավտոմեքենան և պահանջել վերադարձնել իր բջջային հեռախոսը, սակայն հափշտակված գույքն իր մոտ պահելու դիտավորությամբ վերջինս կրկին հարվածներ է հասցրել Գառնիկ Սահակյանի դեմքին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով՝ արտահայտված քթի մեջքի շրջանի սալջարդ վերքով, քթոսկրի կոտրվածքով և 21-րդ ատամի պսակի կոտրվածքով, սակայն դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունն իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի իրագործվել, քանի որ տաքսու վարորդ Վահե Խաչատրյանի և պատահական անցորդների միջամտությամբ Սամվել Էգնատոսյանը ստիպված վերադարձրել է հափշտակված բջջային հեռախոսը:»։
3. Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
- Դատաքննության ընթացքում մեղադրյալ Սամվել Էգնատոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժողի հետ կապնվել է, իմացել է, թե աղջիկ է, հանդիպել և տեսել է, որ տղա է, հեռախոսն էլ վերցրել է, որպեսզի իր հեռախոսահամարը ջնջի։ Դեպքի օրը իսկզբանե միայնակ է եղել։ Տուժողի հետ պայմանավորվել են հանդիպել Կիլիկիա ավտոկայանում։ Ինքը բնակվում է Ավանում։ Պետք է ավտոկայանում հանդիպեին և գնային այդտեղի մոտակա հյուրանոց։ Չի հիշում հյուրանոցի անունը։ Տաքսին վերցրել է և սպասել մինչև մյուս անձը գա։ Տաքսին եղել է կաթնագույն կամ մոխրագույն՝ հստակ չի հիշում, եթե չի սխալվում, մակնիշը եղել է Nissan։ Տուժողի հետ նամակագրություն չի եղել, հեռախոսահամարը վերցրել է Ֆեյսբուք սոցիալական ցանցի էջից, որտեղ գրված է եղել անհատական հանդիպում՝ ներքևում գրված էսկորտ: Այդ ամենը տեսնելով՝ մտածել է, որ աղջիկ է օգտատերը։ Նախկինում ևս այդ սոցիալական ցանցից հանդիպումներ է ունեցել աղջիկների հետ, սակայն այս դեպքը առաջին անգամ է, որ պարզվում է, որ օգտատերը տղա է։ Չի տեսել, որ էջում գրված լինի, որ օգտատերը տղա է, եթե տեսած լիներ, այս դեպքը չէր լինի, և ինքը այստեղ չէր լինի։ Հեռախոսազրույց է ունեցել տուժողի հետ, ձայնը աղջկա ձայն է եղել և չի կասկածել, որ կարող է տղա լինի։ Հեռախոսազանգը և զրույցը եղել է ուղիղ կապով։ Ապա ավտոկայանում սպասել է, որ մեքենային պետք է մոտենա աղջիկ, սակայն մոտեցել է տղա, մինչ նրա հետ բառ խոսելը, իր համար արդեն պարզ է եղել, որ նա տղա է։ Ապա որոշել է իր հեռախոսահամարը վերջինիս հեռախոսից ջնջի՝ հետագայում խնդիրներ չունենալու և սոցկայքերում չհայտնվելու համար։ Մտածել է, որ իր համարի տակ գտնվող Վոթսափ հավելվածի նկարը կարող են վերցնել և տեղադրել սոցցանցերում, քանի որ նմանատիպ դեպքեր տեսել է։ Հեռախոսազրույցի ընթացքում տուժողը իրեն ասած չի եղել, որ տղա է։ Տուժողին հարց է տվել՝ «Բա դու աղջիկ չէի՞ր», տուժողը իրեն ասել է, որ ոչ։ Ապա խաբված լինելու հանգամանքով պայմանավորված՝ շարունակվել է զրույցը այն մասով, թե ինչու է տուժողը իրեն խաբել։ Իր համարը տուժողի հեռախոսից ջնջելու պատրվակով նստել են մեքենան և շարժվել։ Մինչ այդ ինքը չի խնդրել տուժողին, որպեսզի իր համարը ջնջի հեռախոսից, քանի որ բանը չի հասել նրան, որ ինքը տուժողին ինչ-որ բան խնդրեր։ Քանի որ ջղայնացած վիճակում է գտնվել, տուժողին նստացրել է մեքենան և հասել մինչև գազանանոցի ճանապարհը: Հենց սկզբից հեռախոսը չի պահանջել, քանի որ նպատակ է ունեցել նրան տանել ավտոկայանից և ինչ-որ ձև վնասել։ Կիլիկիա ավտոկայանում ոչինչ չի արել, քանի որ տեսախցիկներ են եղել։ Գնացել են դեպի իր բնակության վայրին մոտ տարածք, որպեսզի և՛ մոտ լինի իրենց բնակարանին, և՛ ավելի լավ է տեղանքին ծանոթ։ Հնարավոր է՝ ինչ-որ մարդիկ իրեն զանգահարած լինեն ճանապարհին, խոսացած լինի, սակայն հիմա չի հիշում։ Տաքսու վարորդից պահանջած է եղել, որ վարի Ավանի ուղղությամբ։ Իրեն պետք է եղել, որպեսզի ավելի հանգիստ և հարմար տեղ կանգնեն։ Չի կարող ասել, թե տուժողը ինչու է պահանջել կանգնեցնել մեքենան և իջել մեքենայից։ Այնուհետև երբ տուժողը իջել է մեքենայից, ինքը ևս իջել և գնացել է տուժողի հետևից, զանգ կատարելու պատրվակով պահանջել է նրա հեռախոսը, տուժողը իր ցանկությամբ տրամադրել է իրեն հեռախոսը, և ինքը մի փոքր հեռացել և փորձել է ջնջել իր հեռախոսահամարը։ Երբ հեռախոսը վերցրել է տուժողից, թեթև վազելով հեռացել է դեպի ավտոմեքենան այն պատճառով, որ տուժողը իրեն չմոտենա և ինքը կարողանա ջնջել հեռախոսահամարը։ Նստել է ավտոմեքենայի մեջ և չի հասցրել ջնջել հեռախոսահամարը, ապա տուժողը եկել է, նստել մեքենայի մեջ, պահանջել է հեռախոսը, այդ ընթացքում իր շորերից է քաշել, փորձել է հարվածել իրեն։ Ինքը հեռախոսը տվել է տուժողին և սկսել հարվածել։ Այդ ընթացքում տուժողի հեռախոսը հայտնվել է գետնին, ինքը հեռախոսը վերցրել է, որպեսզի ջարդի, սակայն մտածել է, որ դա ևս կարող է հետագայում իր համար խնդիրներ առաջացնել, ուստի հեռախոսը տվել է տաքսու վարորդին և ասել, որ վերադարձնի տուժողին։ Տուժողը նաև փորձել է իրեն քարով հարվածել, դրա համար էլ ծեծել է։ Ապա ծեծկռտուքից հետո ինքը նստել է տաքսու մեջ և հեռացել այդտեղից։ Հետագայում է գործի շրջանակներում իմացել, որ տաքսու վարորդը ինչ-որ հինգ հազար դրամ է գտած եղել մեքենայից, և այդ գումարից իր գումարը վերցրել և մնացորդը տվել է իրեն։ Ծեծկռտուքը եղել է մեքենայից դուրս գալուց, իսկ հետո ծեծկռտուք չի եղել։ Մեքենայից իջել են, տուժողը փորձել է իրեն հարվածել, և ինքը ծեծել է նրան: Մի քանի հարված է հասցրել, ընկած ժամանակ տուժողը իր հագուստը քաշելիս է եղել, հարվածել է ձեռքին, որպեսզի բաց թողնի հագուստը։ Հնարավոր է՝ տուժողը ընթացքում իրենից հեռախոսը պահանջած եղած լինի, քանի որ երբ հեռախոսը ընկած է եղել, վերցրել է: Հավանաբար տուժողը չի տեսել, որ ինքը հեռախոսը տվել է տաքսու վարորդին և ասել, որ վերադարձնի տուժողին։ Տուժողը իրեն հեռախոսազանգի միջոցով չի ասել, որ տղա է, չի առաջարկել, որ կանացի հագուստ բերի, իրեն շորի հանգամանքի վերաբերյալ հարցրել է, թե կցանկանա ինքը, որ նա իր հետ հագուստ բերի, այդ ամենից ինքը հասկացել է, որ տուժողը ցանկանում է ինչ-որ հետաքրքիր հագուստ բերել, չի մտածել, որ այդ հագուստը բերում է, որ կերպարանափոխվի։ Շորի մասին իրեն ասել է տուժողը, սակայն չի ասել, թե ոնց կամ ինչ։ Կանացի հագուստով տղամարդկանց հանդեպ թշնամանք չունի։ Մեքենայի մեջ չի հիշում՝ ինչ-որ մեկին զանգել է, թե իրեն են զանգել։ Չի հիշում, որ զանգի ընթացքում ասած լինի, թե ինչ-որ մեկին տանում է։ Խաբված լինելու հանգամանքով պայմանավորված է ուզեցել վրեժ լուծել։ Այդ պահին տաքացած է եղել, ցանկացել է հարվածել, սակայն այնպես չէ, որ ուզեցել է լուրջ բան անել։ Փողոցում որ տեսնի այդպիսի անձ, իր համար մեկ է, սակայն իրեն քանի որ խաբել են, դրա համար էլ այդպես է եղել։ Մեքենայի մեջ տուժողը իրեն խանգարել է, դրա համար էլ չի կարողացել հեռախոսահամարը ջնջել։ Հեռախոսը վերցրել է գետնից և մեկ րոպե անց տվել է վարորդին։ Մեքենայի դուռը բաց է եղել, տուժողը նստած է եղել վարորդի կողքին, և ինքը տվել է վարորդին, որ տա տուժողին: Մինչ այդ հեռախոսը եղել է բեռնախցիկին։ Տուժողը երբ հեռախոսը տվել է իրեն, վերցնելուց տուժողին հարվածել է մեկ անգամ։ Տուժողին դեպքից հետո քննչական գործողությունների ժամանակ սպառնալիք հնչեցնելու մասով նշել է, որ այդպիսի բան չի եղել, քանի որ չի հիշում։
Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել է մեղադրյալի և տուժողի առերեսման հարցաքննության տեսաձայնագրությունն այն մասին, որտեղ մեղադրյալը տուժողին ասում է, որ կչափալախի, քանի որ շառ է անում, և ասում է, որ տունը կվառի։
Տեսաձայնագրության ավարտից հետո մեղադրյալը հայտնել է, որ բարկացած է եղել երևի, դրա համար էլ ասել է, սակայն չի կարող որևէ շահադիտական միտք լինել տուն վառելու, քանի որ տուժողի տան տեղը չգիտի և չի տիրապետում տուժողի անձնական տվյալներին։ Բարկացած վիճակում է գտնվել, դրա համար էլ ասել է, չի ատում «տրանս» անձանց, չի սիրում նրանց, այլ նրանցից խուսափում է։
Դատաքննության ընթացքում տուժող Գառնիկ Սահակյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2025 թվականի հունվարի 22-ին ժամը 14։00-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել մեղադրյալը, հարցրել հանդիպման պայմանները, որից հետո հրավիրել ինչ-որ անհայտ տեղ։ Տուժողը հրաժարվել է իրեն անծանոթ տեղում հանդիպել, քանի որ վախեցել է։ Բնակվում է Նոր Նորքի 1-ին զանգվածում, և պայմանավորվել են հանդիպել Կիլիկիա ավտոկայանում։ Իր համարին մեղադրյալը հասանելիություն ունեցել է Ֆեյսբուք սոցիալական ցանցից։ Ունի երկու էջ, առաջինը գրանցված է «տրանս հարաբերություն», մյուսը՝ «գործնական եմ»։ Ըստ իրեն հայտնի տվյալների՝ մեղադրյալը ունեցել է հասանելիություն իր մեկ էջին, որի գլխավոր լուսանկարը եղել է իր ոտքերի նկարը։ Զանգի ընթացքում մեղադրյալին պարզ է դարձել իր արական սեռի ներկայացուցիչ լինելու հանգամանքը, և նույնիսկ ինքը նրան հարցրել է՝ ցանկանում է արդյոք որպեսզի նա ներկայանա կանացի հագուստով, որին ի պատասխան՝ մեղադրյալը հայտնել է, որ դրա անհրաժեշտությունը չկա և կարող է տեղում փոխվել։ Ինքը տնից դուրս է եկել և հասել հանդիպման վայր ժամը՝ 14։40-ին՝ տղամարդու հագուստով։ Զանգով տեղեկացել է մեղադրյալի գտնվելու կոնկրետ վայրի մասին, նա եղել է տաքսու մեջ՝ վարորդի կողքին նստած, սակայն սկզբում տուժողը կարծել է, թե վարորդը հանդիսանում է մեղադրյալի ընկերը։ Մոտեցել է, որ նստի այդ մեքենայի հետևի նստարանին, այդ պահին մեղադրյալը կանգնեցրել է նրան և հարցրել՝ «ո՞նց, բա դու աղջիկ չէիր», բացասական պատասխանից հետո ասել է՝ «հա լավ, նստի», այնուհետև վարորդին խնդրել է, որ սկսի երթևեկությունը։ Շարժվելուց առաջ որևէ խոսակցություն չի եղել գումարի հետ կապված, քանի որ նախօրոք՝ հեռախոսազրույցի ժամանակ, տուժողը հայտնել է պայմանների մասին։ Ճանապարհին հարցրել է, թե արդյոք մեղադրյալն ունի փորձ նմանատիպ հարաբերություններում, որին ստացել է դրական պատասխան։ Տաքսու վարորդին մեղադրյալը ասել է, որ գնա Մասիվ, իսկ ճանապարհին զանգեր է կատարել, որով պայմանավորված՝ ինքը մատնվել է խուճապի, քանի որ չի հասկացել, թե ինչու է մեղադրյալը իր ընկերներից հարցնում՝ նրանք տանն են, թե ոչ։ Ինքը ցանկություն է հայտնել իջնել մեքենայից և խնդրել է, որպեսզի կանգնեցնեն այն, սակայն մեղադրյալը փորձել է որոշ հարցերով շեղել նրա ուշադրությունը տագնապ հարուցող հանգամանքներից։ Տեսնելով, որ արդյունքի չի հասնում՝ տաքսու վարորդին է խնդրել, որպեսզի կանգնեցնի մեքենան, որից հետո իջել է մեքենայից։ Քայլելու ընթացքում նրան է մոտեցել մեղադրյալը և հարցրել, թե ինչի է ցանկանում գնալ։ Ինքը պատասխանել է, որ վախենում է նրանից, մեղադրյալը խնդրել է նրա հեռախոսը, որ զանգի տաքսու վարորդին։ Ինքը զանգահարել է մեղադրյալի հայտնած հեռախոսահամարով, միացրել բարձրախոսի ռեժիմը, սակայն մեղադրյալը իր ձեռքից վերցրել է հեռախոսը և խոսել զրուցակցի հետ մոտավորապես 50 վայրկյան։ Այնուհետև, երբ հեռախոսը գտնվել է մեղադրյալի ձեռքին, նա աջ ձեռքով ապտակել է իրեն և դիմել փախուստի՝ վազելով մեքենայի ուղղությամբ, և նստել դիմացի նստատեղին։ Ինքը վազել է նրա հետևից, նստել այդ մեքենայի հետևի նստատեղին, մարմնով ձգվել դեպի մեղադրյալը և պահանջել, որ հետ վերադարձնի իր հեռախոսը։ Մեղադրյալը հեռախոսը դրել է այնպես, որ իր ձեռքը չհասնի դրան, և հարվածել մարմնի տարբեր հատվածներին։ Մեղադրյալը իջել է մեքենայից և փորձել իր ոտքերից քաշելով՝ դուրս հանել մեքենայից։ Սակայն դուրս գալու համար ինքը պահանջել է հեռախոսը։ Այնուհետև մեղադրյալը ասել է՝ «հեռախոսդ բագաժնիկի վրա ա, վեկալ ու սիկտիր էլի»։ Ինքը վերցրել է բեռնախցիկի վրա դրված հեռախոսը, և այդ պահին մեղադրյալը հետևից հարձակվել է վրան և հարվածել, որի պատճառով նա ընկել է գետնին։ Այդ պահին մեղադրյալը հարվածներ է հասցրել իրեն և վերցրել գետնին ընկած իր հեռախոսը։ Ինքը փորձել է քարով խփել դեպի մեքենան հեռացող մեղադրյալին, սակայն դա իր մոտ այդքան էլ չի ստացվել։ Ինքը նստել է մեքենան և կրկին պահանջել իր հեռախոսը, սակայն արդեն տաքսու վարորդն է միջամտել և բղավելով ասել՝ «իմ փողս տվեք, հելեք երկուսդ էլ սիկտիր ելեք»։ Մեղադրյալը ասել է իրեն, որ տաքսու գումարը եթե տա, բաց կթողնի և հեռախոսը կվերադարձնի։ Ինքը վարորդին տվել է գումարը, սակայն մեղադրյալը չի վերադարձրել հեռախոսը և նաև իրենից վերցրել է մնացած 2000 ՀՀ դրամը։ Այնուհետև միջամտել է տաքսու վարորդը՝ մեղադրյալից պահանջելով տուժողի հեռախոսը և հանձնել իրեն։ Առերեսման ժամանակ մեղադրյալը արել է հայտարարություն այն մասին, որ եթե նա ցուցմունքը հետ չվերցնի, իր տունը կայրի։ Երբ մեղադրյալը սկզբում իրեն ապտակել ու փախել է մեքենայի կողմ, ուներ նաև հնարավորություն մեքենան չնստեր, այլ հեռանար։ Սակայն մեքենան նստելիս տաքսու վարորդին ասել է «քշի, գնացինք քշի»։ Նախորդիվ իր ասած այն հանգամանքը, որ նա մեքենայում ասել է «մինչև հեռախոսս չտաս, չեմ գնալու» իրականում չի եղել, բայց հնարավոր է, որ ասած լինի։ Երբ հեռախոսը բեռնախցիկից վերցրել ու դրել է գրպանը, մինչ մեղադրյալի հարձակվելը, մեղադրյալի կողմից չի հնչել որևէ խոսք հեռախոսը տալու վերաբերյալ։ Երբ տաքսու վարորդը հետ է վերադարձրել իր հեռախոսը, նա իր 2000 ՀՀ դրամի մասով ոչինչ չի ասել, քանի որ դա մեծ գումար չէր։ Առերեսման ժամանակ մեղադրյալը հայտնել է, որ ցանկանում է տանել իրեն կապկպել ու ծեծել։ Սկզբում սխալմամբ է կարծել, թե տաքսու վարորդը ու մեղադրյալը եղել են ընկերներ։ 5000 ՀՀ դրամ է տվել տաքսու վարորդին, քանի որ նա է այդպես պահանջել։ Իսկ երբ հեռախոսը մեղադրյալի ձեռքում է եղել, ուղղակի պահել է ձեռքում, ոչինչ չի արել դրանով, քանի որ հեռախոսի վրա գաղտնաբառ է եղել։ Նշել է, որ նրան հեռախոսը տվել է հեռախոսազանգ կատարելու նպատակով, բարձրախոսը միացված է տվել, նա իր ձեռքից խլել է այդ պահին, մեղադրյալը ասել է, որ բան չի լսվում ու ձեռքից խլել է։
Դատաքննության ընթացքում վկա Ելենա Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ կռիվ է տեսել ճանապարհին։ Մասնավորապես՝ գազանանոցի ճանապարհին երթևեկելիս կանգ է առել լուսացույցի մոտ, եղել է իր երեխայի հետ։ Մեքենայի հայելիով տեսել է ինչ-որ հրմշտոց, սկզբում մտածել է, որ դա խաղ է և լուրջ բան չկա, սակայն լուսացույցի լույսը երբ փոխվել է, նկատել է, որ այդ տղաներից մեկը հայտնվել է գետնին, և իրերը ևս գետնին են թափված։ Մոտեցել է, մինչև մեքենայից դուրս գալը հարցրել է, թե արդյոք ամեն ինչ կարգին է։ Սակայն նկատել է, որ այդ տղաները իրար հետևից վազվզում են: Մեքենան կանգնեցրել է, միացրել է վթարային ազդանշանը և փորձել է օգնել։ Տղաներից մեկի քիթը արյունոտ է եղել, ընթացքում տեսել է, որ ատամը ջարդված է, և նկատել է, որ այդ տղան պահանջում է իր հեռախոսը։ Վերջում նկատել է, որ հեռախոսը այդ տղայի մոտ է, քանի որ երբ մյուս տղան նստել է տաքսին և հեռացել, տուժողը փորձել է նկարել մեքենան, սակայն չի կարող ասել՝ դա ստացվել է նրա մոտ, թե ոչ։ Ներկայում մեղադրյալին և տուժողին չի հիշում, չի կարող ասել՝ դահլիճում նստած մեղադրյալը իր տեսած տղան է, թե ոչ։ Հիշում է, որ տուժողը մոտեցել և ասել է, որ զանգեն ոստիկանություն: Ինքը հարցրել է տուժողին՝ «քո հեռախոսը քո մոտ է, թե ոչ», տուժողը ասել է, որ նորմալ է, ինքն էլ պահանջել է տուժողից, որ վերջինս իր հեռախոսով զանգահարի։ Ապա չգիտի, թե արդյոք զանգահարել է տուժողը ոստիկանություն, թե շտապօգնություն, խոսել է ինքը և ներկայացրել է իրավիճակը։ Ապա տուժողին տվել են թաց և չոր անձեռոցիկներ։ Դեպքի վայրում եղել են նաև այլ անձինք, ովքեր ընդհանրապես մոտ չեն եկել տուժածին։ Ինքը տուժողին պարզաբանել է, որ շտապում է, քանի որ իր երեխային պետք է տանի հիվանդանոց և նշել է, որ եթե ինչ-որ օգնության կարիք ունենա, կարող է դիմել իրեն, և իր հեռախոսահամարը տվել է տուժողին։ Իր կարծիքով՝ դեպքի վայրում գտնվող անձինք կարող էին օգնել, սակայն ոչինչ չեն արել և չեն մոտեցել։ Հստակ չի հիշում՝ դեպքի օրը երեկոյան, թե հաջորդ օրը տուժողը զանգահարել է իրեն և հարցրել, թե արդյոք կարող է իր համարը տրամադրել ոստիկանությանը, քանի որ ինքը վկա է հանդիսանում, ինքը ասել է, որ եթե կարևոր է, կարող է տրամադրել։ Այնուհետև իրեն զանգահարել են ոստիկանությունից, գնացել է և ցուցմունք է տվել։ Դեպքը տեսել է մեքենայի մեջից, երբ կանգնած է եղել լուսացույցի առջևում և կողքի հայելիով նկատել է, որ երկու տղաներ հրմշտում են միմյանց և վազվզում են միմյանց հետևից: Այդ ամենը երևացել է և՛ մեքենայի կողքի պատուհանից և՛ կողային հայելիով։ Երբ իջել է մեքենայից, լսել է, որ տուժողը ասում է «հեռախոսս տուր», այնուհետև չի տեսել հստակ՝ ինչպես կամ որ պահին է վերադարձվել հեռախոսը, սակայն հստակ հիշում է, որ հեռախոսը վերադարձված է եղել, քանի որ ինքը այդ հեռախոսով խոսել է շտապօգնության աշխատակցի հետ։ Ընդհանուր այդ դեպքը երկար չի տևել՝ հավանաբար մոտ 5 րոպե։ Նշել է, որ երկուսն էլ միմյանց փոխադարձ հարվածելիս են եղել, ապա հստակեցրել, որ չի կարող բացատրել հարվածներ են եղել, թե հրմշտոց։ Հստակ տեսել է, որ անձինք միմյանց հետ կռվում են, և տեսել է անձանցից մեկին արյունոտ վիճակում: Հնարավոր է՝ այն մյուս անձը ևս արյունոտ կամ վնասված է եղել, բայց քանի որ չի տեսել այդ մյուս տղային, ով արդեն գտնվել է մեքենայի մեջ, չի կարող ասել։ Արյունոտ տղան, ում օգնել է, իր հիշելով՝ կանացի է եղել մի փոքր, հագուստները հստակ չի հիշում, հիշում է, որ քիպ հագուստներով է եղել։ Չի տեսել, թե տուժողի հեռախոսը ինչպես է վերադարձվել։
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվել է վկայի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ Մյասնիկյան պողոտայում լուսացույցի տակ կանգնած ժամանակ նկատել է փողոցում երկու երիտասարդի, ովքեր միմյանց հետ վիճելիս են եղել, որից հետո նկատել է, որ նրանցից մեկը մյուսին գցել է գետնին և սկսել է հարվածներ հասցնել վերջինիս, որի ժամանակ ինքը ավտոմեքենան կանգնեցրել է, որի ժամանակ հարցրել է, թե ինչ են անում վերջիններս, այդ ժամանակ լսել է, թե ինչպես է գետնին ընկած անձը իրեն հարվածներ հասցնողից պահանջում վերադարձնել իր հեռախոսը, ում վրա նկատել է վնասվածքներ, մասնավորապես՝ վերջինիս քթի հատվածից արյուն է հոսել և ատամն է կոտրվել:
Ցուցմունքից հրապարակումից հետո վկան հայտնել է, որ ինչպես դեպքը եղել է, այդպես էլ հիմա է ներկայացնում։ Հստակ նշել է, որ ընկած ժամանակ չի եղել այդպիսի բան, որ տուժողի վրա մյուս անձը ընկած ծեծելուց լիներ և տուժողը ասեր «հեռախոսս տուր»։ Հստակ հիշում է, որ հեռախոսը տուժողը պահանջել է ոչ թե ընկած ժամանակ, այլ վազելու ընթացքում, երբ իրարից հեռու են գտնվել։ Տեսել է, որ գետնին ընկած անձը հեռախոսն է պահանջել, նշված անձանց բնութագրել է «գետնին ընկած անձ» և «հարվածներ հասցնող անձ», որը չի նշանակում, որ գետնին ընկած վիճակում է տուժողը հեռախոսը պահանջել:
Դատաքննության ընթացքում վկա Վահե Խաչատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը տաքսի է վարելուց եղել, հաճախորդների միջև վեճ է եղել և արդյունքում ծեծկռտուք է առաջացել, ամիսը կամ ամսաթիվը ստույգ չի հիշում։ Տաքսի է վարում մոտավոր 8-9 ամիս Nisan Teana մեքենայով։ Վարում է և՛ սովորական TAXI նշանով, և Yandex հավելվածի միջոցով։ Դեպքի օրը եղել է Կիլիկիա ավտոկայանում, մեքենայի վրա նշան է եղել՝ տաքսի կանաչ լույսով։ Հաճախորդները մոտեցել և նստել են մեքենան։ Այդտեղ հաճախորդ է իջեցրած եղել և սպասելիս է եղել նոր պատվերի։ Սկզբում իրեն մոտեցել է Սամվելը, ում չի ճանաչում։ Ինքը բնակվում է Ավանում։ Դեպքից հետո երբ գնացել է ոստիկանություն և քննչական, այդտեղ է իմացել, որ Սամվելն էլ է Ավանի բնակիչ։ Իրեն հարցրել են, թե Սամվելն էլ է Ավանի բնակիչ, նրան ճանաչում է, թե ոչ, այնտեղ պատասխանել է, որ չի ճանաչում։ Այդ ամենից հետո է իմացել, որ Սամվելը Ավանի բնակիչ է։ Սամվելը մոտեցել է իրեն, նստել է մեքենայի մեջ, ասել է, որ վարի Ավանի կողմ, այնուհետև մեքենայի մեջ մոտ մեկ րոպե անց նստել է երկրորդ անձը։ Այդ անձը եղել է նիհար՝ մոտավոր իր կազմվածքի, հագին եղել է ջինսե տաբատ, ընդհանուր եղել է սովորական՝ իրենց նման տղամարդու հագուստով։ Այդ անձը նստել է Սամվելի հետևում, Սամվելը նստած է եղել իր կողքին՝ առջևում։ Ապա ինքը վարել է մեքենան Ավանի կողմ, իրեն հստակ հասցե չեն ասել մինչև դեպքը։ Սկզբում նորմալ շարժվել են, ապա ընթացքում զրույց է սկսվել Սամվելի և այդ անձի միջև։ Միմյանց հետ այդ անձինք բարձր տոնայնությամբ խոսել են, իր հիշելով՝ ինչ-որ խաբելու զրույց էր, չի հիշում, թե ով ում էր խաբել։ Ապա գազանանոցի ճանապարհի վրա իրեն խնդրել են կանգնել։ Սամվելը զրույցի ժամանակ ասել է՝ «դու ինձ խաբել ես», սակայն չի կարող ասել, թե ինչ են խաբած եղել։ Կանգնել է, այդ երկու անձինք բավականին մեքենայից հետ են իջել։ Ինքը այդ ժամանակ մեքենայի հայելիով նայելիս է եղել, որպեսզի տեսնի, թե ինչ են անում, տեսել է, որ զրուցում են, ապա տեսել է, որ հրում են միմյանց, և կռիվ է սկսվել նրանց միջև։ Չի տեսել, թե ով է ում հարվածել կամ հրել առաջինը։ Ապա տեսել է, որ այդ երկու անձը վազելով գալիս են մեքենայի կողմ: Սկզբում վազում էր այն նիհար տղան, հետևից Սամվելը։ Ապա երբ հասել են մեքենայի մոտ կրկին սկսել են միմյանց հարվածել։ Այդ ընթացքում այլ անձինք են մոտեցել և բաժանել նրանց։ Այդ կռվի ընթացքում ոչ ոք գետնին չի ընկել։ Ապա երբ բաժանել են, նիհար երիտասարդը ասել է, թե հեռախոսը մնացել է Սամվելի մոտ։ Սամվելին առանձնացրել և տարել էին այն կողմ, շրջվել է և Սամվելին հարցրել, թե արդյոք տղայի հեռախոսը նրա մոտ է։ Սամվելը ասել է, թե մի վայրկյան, սպասի, բան է անում և տա։ Ապա ուշադիր չի եղել Սամվելի ձեռքի մատերին կամ չի նայել՝ տեսնելու, թե Սամվելը ինչ է անում։ 10-15 վայրկյան անց Սամվելը հետ է տվել հեռախոսը՝ արդեն էկրանը փակ և բլոկավորված վիճակում։ Վնասվածք տեսել է տուժող կողմի քթի հատվածում՝ արյունոտ, իսկ Սամվելի վրա վնասվածք չի տեսել։ Այնուհետև երբ կռիվը կանխել են, այդ ժամանակ Սամվելին երկու կին են պահելիս եղել, ինքը Սամվելին նստացրել է մեքենան և բարձրացրել, ավելի վերևում իջեցրել: Մինչ իջեցնելը մեքենայում տեսել է 5000 դրամ, մտածել է՝ այդ անձինք երևի միմյանց ճանաչում են, և այդ գումարը տվել է Սամվելին, նրան իջեցրել մեքենայից և գնացել է տուն։ Իր հիշելով՝ մեքենայում զրույցը սկսվել է ինչ-որ աղջկա վերաբերյալ, քանի որ զրույցի մեջ մի քանի անգամ շոշափվել է աղջիկ բառը։ Իրեն վճարել է Սամվելը՝ 2000 դրամ, ասել է, որ իրեն ների անհանգստություն պատճառելու համար և հեռացել է։ Հեռախոսը սկզբում վերցնելու պահը չի տեսել։
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվել է վկայի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ սափրված անձին մորուքով անձի կողմից հարվածներ հասցնելը եղել է միայն ձեռքով և ոտքով, որևէ այլ իր չի նկատել, իսկ սափրվածի ձեռքին տեսել է քար, սակայն չի նկատել՝ վերջինս հասցրել է հարվածել մորուքովին, թե՝ ոչ:
Ցուցմունքից հրապարակումից հետո վկան հայտնել է, որ դրսում մեքենայից մոտ 250մ հեռավորության վրա հարված է նկատել և տեսել է, թե ինչպես են երկուսով վազում դեպի մեքենան։ Չի տեսել, թե ով է հստակ հարվածողը։ Հիմա լարված է, առաջին անգամ է այսպիսի իրավիճակում և հնարավոր է մի բան էլ սխալ հիշի։ Այն ժամանակ ավելի լավ է հիշել և խնդրել է հիմք ընդունել այն ժամանակվա ցուցմունքը։ Ապա նշել է, որ հիմա չի հիշում՝ տուժողի ձեռքում քար եղել է, թե ոչ, և խնդրել է իր նախաքննական ցուցմունքը հիմք ընդունել, քանի որ այն ժամանակ մոտ 2-3 օր է անցած եղել և ավելի հստակ է հիշել։
- Դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, որի համաձայն՝ դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Մյասնիկյան 14/14 հասցեից մոտ 30 մետր հեռավորության վրա գտնվող հետիոտնային մայթի ասֆալտապատ տարածքը, որից դեպի ձախ գտնվում է Մյասնիկյան պողոտան, իսկ դեպի աջ առկա է հողածածկ տարածք:
- Հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ թիվ 004898 արձանագրությունը, որի համաձայն՝ 2025 թվականի հունվարի 22-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մարաշի բաժնում Գառնիկ Գևորգի Սահակյանի կողմից ներկայացվել է հանցագործության մասին հաղորդում:
- Դատաբժշկական փորձաքննության վերաբերյալ փորձագետի թիվ 0097 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ ԳՍահակյանի մարմնական վնասվածքները քթի մեջքի հիմային շրջանի սալջարդ վերքի, քթոսկրի և ձախից վերին ծնոտի առաջին ատամի պսակի կոտրվածքների ձևով, հետևանք են կոշտ, բութ առարկաների ներգործության, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որոնք առողջությանը պատճառել են թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ պատճառական կապի մեջ գտնվող հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս վեց օրից և ոչ ավելի քան քսանմեկ օրը:
Դատաբժշկական փորձաքննության վերաբերյալ փորձագետի թիվ 0318 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ ԳՍահակյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ քթի մեջքի շրջանի սալջարդ վերքի, քթոսկրի կոտրվածքի, 21-րդ ատամի պսակի կոտրվածքի ձևով, պատճառվել են բութ առարկայով/ներով/, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում և պատճառվել է առողջության թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը՝ ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի քան 21 օրից:
- Դատաապրանքագիտական փորձաքննության վերաբերյալ փորձագետի թիվ 72-ԱՊ-25 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը տրամադրված «iPhone 13 Pro Max» տեսակի, «MLL93B/A» մոդելի բջջային հեռախոսի միջին շուկայական արժեքը 22012025թ-ի դրությամբ, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, օգտագործված պատյանի հետ միասին, գնահատվում է 215000/երկու հարյուր տասնհինգ հազար/ դրամ:
- Առարկաներ կամ փաստաթղթեր վերցնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ տուժող Գառնիկ Սահակյանը վարույթն իրականացնող մարմնին ներկայացրել է իր «Ֆեյսբուք» սոցիալական կայքից կատարված թվով 2 լուսանկարչական հավելվածները:
- Փաստաթղթի զննության մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել Գառնիկ Գևորգի Սահակյանի կողմից ներկայացված իր «Facebook» սոցիալական կայքի օգտատիրոջ էջից կատարված թվով 2 հատ լուսանկարչական հավելվածները, որի արդյունքում պարզվել է, որ ըստ առաջին լուսանկարչական հավելվածի՝ վերջինիս կայքէջում առկա է տեղադրված բաց գույնի երկար մազերով, մուգ գույնի կիսաշրջազգեստով, դեմքը՝ հակառակ ուղղությամբ պահած լուսանկար, որի ներքևի անվան դաշտի հատվածում առկա է «Tras Haraberutyun» գրառումը, որից հետո «գաղտնիություն 100% մենակ եմ ապրում) տղա եմ)» գրառումը, տեղեկատվության դաշտում նշված է քԵրևան, ընկերների քանակը 1075, իսկ երկրորդ էջի զննությամբ պարզվել է, որ հրապարկումների բաժնում առկա է 29.062024 թվականի հրապարակում, որտեղ լատինատառ գրված է հետևյալը «Haraberutyun gumari dimac greq andznakan 💵 (axjik chem) tex unem kam zangeq 094_617_507»:
- Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ տուժող Գառնիկ Գևորգի Սահակյանին պատկանող «iPhone 13 Pro Max» տեսակի, «MLL93B/A» մոդելի բջջային հեռախոսը:
- Որպես արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ տուժող Գառնիկ Գևորգի Սահակյանի կողմից վարույթն իրականացնող մարմին ներկայացրած «Facebook» սոցիալական կայքի օգտատիրոջ էջից կատարված թվով 2 հատ լուսանկարչական հավելվածները, համաձայն որոնց ՝վերջինիս կայքէջում և հրապարակումների բաժնում նշված է եղել իր տղա լինելու հանգամանքը:
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
 ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանից ստացված տեղեկանքը, որի համաձայն՝ Սամվել Էգնատոսյանը դատվածություն չունի:
4. Դատարանի իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և որոշումները.
Հետազոտելով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի հիմնական դատալսումներում հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից` Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
(...)
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 252-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Ավազակությունը՝ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կատարված հափշտակությունը՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով:
(...)»։
Ավազակության հանցակազմը վերլուծության է ենթարկվել տեսական գրականությամբ: Մասնավորապես՝ ըստ «Սեփականության դեմ ուղղված հանցագործություններն ըստ ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքի» գիտագործնական մեկնաբանությունների՝
«(…)
Ավազակության հիմնական անմիջական օբյեկտը սեփականության, իսկ լրացուցիչը՝ մարդու կյանքի, առողջության, ֆիզիկական կամ հոգեկան անձեռնմխելիության պաշտպանության ապահովմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են:
(…)
Բռնությունը և այն գործադրելու սպառնալիքն ավազակության դեպքում, ինչպես արդեն նշվել է, հանդիսանում են ուրիշի գույքը հափշտակելու եղանակ: Դրանից հետևում է, որ առանց այդ նպատակի՝ գործադրված բռնությունը կամ տրված սպառնալիքը չեն կարող ավազակության հատկանիշ հանդիսանալ: Օրինակ՝ երբ վրեժի, խանդի կամ այլ շարժառիթով հանցավորը գործադրում է բռնություն կամ դրա սպառնալիք, որից հետո է միայն նրա մոտ առաջանում է գույք հափշտակելու դիտավորություն:
(…)
Ավազակությունը նկարագրված է նյութական հանցակազմով. ավարտված է համարվում այն պահից սկսած, երբ հանցավորը հափշտակած գույքն ապօրինաբար տնօրինելու կամ օգտագործելու իրական հնարավորություն է ունենում:
Այսինքն՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով կամ այն գործադրելու սպառնալիքով, որակվում է ոչ թե որպես ավարտված ավազակություն, այլ՝ դրա փորձ:
Քննարկվող հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, քանի որ հափշտակված գույքն ապօրինաբար տնօրինելու կամ օգտագործելու իրական հնարավորություն ունենալը՝ կա՛մ հանցավորի նպատակն է, կա՛մ դրան հասնելու միջոցը, կա՛մ նա նախատեսում է այդ հետևանքի առաջացման անխուսափելիությունը:
(…):»:
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանն արձանագրում է, որ ավազակության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն՝ նշված հանցակազմի առկայությունը հաստատելու համար պետք է ապացուցված համարել, որ անձը գիտակցել է իր արարքի այն փաստական հանգամանքները, որոնք հանցակազմի հատկանիշ են, և այդ արարքը կատարելը նրա նպատակն է եղել կամ նպատակին հասնելու միջոցը կամ նա նախատեսել է այդ հետևանքի առաջացման անխուսափելիությունը: Դատարանն արձանագրում է նաև, որ առանց հափշտակության նպատակի՝ գործադրված բռնությունը կամ տրված սպառնալիքը չեն կարող ավազակության հատկանիշ հանդիսանալ: Հետևաբար, եթե հափշտակությունից տարբերվող որևէ այլ շարժառիթով հանցավորը գործադրում է բռնություն կամ դրա սպառնալիք, որից հետո է միայն նրա մոտ առաջանում գույք հափշտակելու դիտավորություն, նշված արարքը չի կարող որակվել որպես ավազակություն:
Դատարանը գտնում է, որ անձի արարքում ավազակության հանցակազմի առկայությունը կարող է փաստվել միայն գործով ձեռք բերված հավաստի և արժանահավատ տվյալների հիման վրա: Քանի որ տվյալ դեպքում որևէ օբյեկտիվ ապացույց, օրինակ՝ տեսաձայնագրություն առկա չէ, և արարքը կարող է հիմնավորվել բացառապես անձանց ցուցմունքներով, Դատարանը ցանկանում է հանգամանալից անդրադառնալ նշված ցուցմունքներին: Այսպես.
Դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալն ընդունել է, որ իր և տուժողի միջև միջադեպ է տեղի ունեցել, որի ընթացքում նրան ծեծի է ենթարկել, սակայն չի ընդունել, որ ինքը ավազակություն է կատարել: Ավելին՝ մեղադրյալը նշել է, որ նրա հեռախոսը վերցրել է, որպեսզի այնտեղից իր հեռախոսահամարը ջնջի: Վկաները ևս հաստատել են, որ մեղադրյալը տուժողի հեռախոսը վերցրել է: Սակայն վկա Վահե Խաչատրյանը հայտնել է, որ երբ Սամվելից հարցրել է, թե արդյոք տուժողի հեռախոսը նրա մոտ է, Սամվելը ասել է, թե մի վայրկյան, սպասի, բան է անում և տա։ Ապա 10-15 վայրկյան անց Սամվելը հետ է տվել հեռախոսը՝ արդեն էկրանը փակ և բլոկավորված վիճակում։ Տուժողը նույնպես հայտնել է, որ մեղադրյալը իր ձեռքից հեռախոսը վերցրել է և վազել ավտոմեքենայի ուղղությամբ, սակայն տուժողի կողմից հայտնած հետագա տեղեկությունները նույնպես վկայում են, որ մեղադրյալը հեռախոսը հափշտակելու նպատակ չի ունեցել, իսկ հետագայում նա այն վերադարձրել է տուժողին:
Արդյունքում, վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը փաստում է, որ թեև մեղադրյալը կատարել է ավազակությանը բնորոշ գործողություններ, մասնավորապես բռնություն է գործադրել տուժողի նկատմամբ և նրա ձեռքից վերցրել է հեռախոսը, սակայն նրա հետագա գործողությունները վկայում են, որ նա այն հափշտակելու նպատակ և դիտավորություն չի ունեցել, այլ հեռախոսը վերցրել է այնտեղից որոշակի տեղեկատվություն ջնջելու նպատակով, որից հետո այն վերադարձրել է տուժողին:
Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ առկա չէ այնպիսի ապացույցների ծավալ, որը կհիմնավորի Սամվել Էգնատոսյանի կողմից ուղղակի դիտավորությամբ ավազակության փորձ կատարելու հանգամանքը և կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած:
Այսպիսով, Դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ մեղադրյալ Սամվել Էգնատոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-252-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը որակված է սխալ, այդ որակումը չի համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին, ուստի այն պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով:
Ինչ վերաբերում է հանցանքը ատելության, անհանդուրժողականության և թշնամանքի շարժառիթով կատարված լինելու վերաբերյալ տուժողի ներկայացուցչի պնդումներին՝ ապա Դատարանը փաստում է, որ այն պայմաններում, երբ Սամվել Էգնատոսյանին առաջադրված մեղադրանքում նման շարժառիթ կամ նման փաստակազմ նկարագրված չէ՝ Դատարանն իրավասու չէ այդ շարժառիթի առկայության կամ բացակայության հարցը քննարկման առարկա դարձնել:
Այսպիսով, պատշաճ հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանը հաստատված է համարում, որ Սամվել Էգնատոսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք:
Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Սամվել Էգնատոսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Որպես անձը բնութագրող տվյալ՝ Դատարանը հաշվի է առնում, որ Սամվել Էգնատոսյանը դատվածություն չունի:
Դատարանը, դրական պատասխանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերին, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով կատարած արարքի համար Սամվել Էգնատոսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե Դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
4. Պատժի կատարման կարգը և պայմանները սահմանվում են Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսդրությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանն այլ վնաս պատճառելը, որն առաջացրել է՝
1) առողջության կարճատև քայքայում կամ
2) ընդհանուր աշխատունակության աննշան կայուն կորուստ`
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով:(…):
Նույն օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի համաձայն՝
(…)
3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց, ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատժին՝ 1 օրը հաշվելով 2 օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց:
(…):
Մինչ մեղադրյալ Սամվել Էգնատոսյանի նկատմամբ նշանակվելիք պատժի տեսակի, չափի և կրման նպատակահարմարության հարցերին անդրադառնալը՝ Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի վերլուծությունից երևում է, որ այն այլընտրանքային է և հնարավորություն է տալիս դատարանին, ելնելով կոնկրետ հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթից և աստիճանից, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակել արդարացի պատիժ՝ ընտրելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժատեսակներից որևէ մեկը` տուգանք` առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներ` առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակում` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկում՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով:
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրյալի կողմից կատարած հանցագործության եղանակը, հանցագործության տեղը, ժամանակը, հանցագործության շարժառիթը և նպատակները, դիտավորության տեսակը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ, 55-րդ և 69-րդ հոդվածներով, գտնում է, որ Սամվել Էգնատոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով տուգանք, հանրային աշխատանքներ և ազատության սահմանափակում պատժատեսակները նպատակահարմար չէ նշանակել, ուստի նրա նկատմամբ որպես պատիժ պետք է նշանակել հոդվածի սանկցիայով նախատեսված կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 1 ամիս ժամկետով:
Միաժամանակ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված իրավակարգավորումները՝ Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալի՝ 11 (տասնմեկ) ամիս 22 (քսաներկու) օր անազատության մեջ գտնվելու ժամանակահատվածի հաշվառմամբ՝ անհրաժեշտ է Սամվել Էգնատոսյանին ազատել նշանակված 1 (մեկ) ամիս ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկում պատիժը կրելուց:
Սամվել Էգնատոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Սամվել Էգնատոսյանի վերաբերյալ ՀՀ միգրացիոն ծառայությունում և Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքները պետք է վերացնել:
Անդրադառնալով արտավարութային փաստաթղթերի տնօրինման և պահպանման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի՝ 2025 թվականի մայիսի 2-ի որոշմամբ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված փաստաթղթերը պետք է պահել գործի հետ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Գառնիկ Սահակյանին ի պահ հանձնված «Iphone 13 Pro Max» մոդելի բջջային հեռախոսը պետք է թողնել նրա տնօրինությանը։
Անդրադառնալով տուժող Գառնիկ Գևորգի Սահակյանի գույքային հայցին՝ Դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման ամբողջությամբ և մեղադրյալ Սամվել Արմենի Էգնատոսյանից հօգուտ տուժող Գառնիկ Սահակյանի պետք է բռնագանձել 71.500 (յոթանասունմեկ հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ գումար:
Անդրադառնալով վարութային ծախսերի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական վարույթով որպես փորձաքննությունների կատարման ծառայությունների մատուցման համար առկա է 36․000 ՀՀ դրամի չափով վարութային ծախս և հաշվի առնելով, որ մեղադրյալը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ՝ Դատարանը գտնում է, որ Սամվել Արմենի Էգնատոսյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի պետք է բռնագանձել 36.000 (երեսունվեց հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես քրեական վարույթով կատարված վարույթային ծախս:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ, 276-րդ և 347-349-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Սամվել Արմենի Էգնատոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 1 (մեկ) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ Սամվել Արմենի Էգնատոսյանի նկատմամբ նշանակված 1 (մեկ) ամիս ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկմանը հաշվակցել նրա անազատության մեջ գտնվելու՝ 11 (տասնմեկ) ամիս 22 (քսաներկու) օր ժամանակահատվածը, և նրան ազատել նշանակված պատիժը կրելուց:
Սամվել Արմենի Էգնատոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Սամվել Էգնատոսյանի վերաբերյալ ՀՀ միգրացիոն ծառայությունում և Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքները վերացնել:
Տուժող Գառնիկ Գևորգի Սահակյանի գույքային հայցը բավարարել ամբողջությամբ և մեղադրյալ Սամվել Արմենի Էգնատոսյանից հօգուտ տուժող Գառնիկ Սահակյանի բռնագանձել 71.500 (յոթանասունմեկ հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ գումար:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Գառնիկ Սահակյանի օրինական տիրապետությանը հանձնված «Iphone 13 Pro Max» մոդելի բջջային հեռախոսը թողնել նրա տնօրինությանը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վարույթն իրականացնող մարմնի՝ 2025 թվականի մայիսի 2-ի որոշմամբ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված փաստաթղթերը պահել գործի հետ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
Սամվել Արմենի Էգնատոսյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 36.000 (երեսունվեց հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես քրեական վարույթով կատարված վարույթային ծախս:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ ՌԱԶՄԻԿ ՄԱՐԻԿՅԱՆ