ԵԴ1/1616/01/25
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

2025 թվականի հունիսի 20-ին Երևան քաղաքում

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական
դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)` հետևյալ կազմով

Նախագահությամբ դատավոր՝ Տիգրան Ոսկանյանի
Քարտուղարությամբ՝ Վազգեն Հայրապետյանի

Մասնակցությամբ
Մեղադրող՝ Դիանա Կյուրեղյանի
Մեղադրյալ` Հովհաննես Ղևենյանի

Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի (ծնված՝ 13.07.1991 թվականին՝ Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխատում, չամուսնացած, դատվածություն ունեցող, հաշվառված և փաստացի բնակվող՝ ք.Երևան, Նորագյուղ թաղամաս, 265/1 տուն հասցեում)՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով,
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի մարտի 18-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 60230625 քրեական վարույթը:
2025 թվականի ապրիլի 03-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության պետի տեղակալ Գ.Թամոյանի գրությամբ՝ թիվ 60230625 քրեական վարույթն ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության «Զվարթնոց» միջազգային օդանավակայանի տարածքում կատարված հանցագործությունների քննության բաժին՝ նախաքննությունը շարունակելու համար:
2025 թվականի ապրիլի 30-ին՝ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Ոսկանյանի որոշմամբ՝ թիվ 60230625 քրեական վարույթով Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
2025 թվականի ապրիլի 30-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության «Զվարթնոց» միջազգային օդանավակայանի տարածքում կատարված հանցագործությունների քննության բաժնի քննիչ՝ ի հաշիվ ՀԿԳ քննիչ Տ.Ադամյանի որոշմամբ՝ թիվ 60230625 քրեական վարույթով մեղադրյալ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ կիրառվել է այլընտրանքային խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը:
Թիվ 60230625 քրեական վարույթի նյութերն ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 2025 թվականի մայիսի 08-ի գրությամբ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազությունից ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, մուտքագրվել է 08.05.2025 թվականին և նույն օրն էլ համակարգչային ծրագրի միջոցով իրականացվող գործերի բաշխմամբ, գործը մակագրվել է դատավոր Տիգրան Ոսկանյանին:
Քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/1616/01/25 համարը:
Քրեական գործը դատավորին հանձնվել է 2025 թվականի մայիսի 12-ին։
2025 թվականի մայիսի 13-ին որոշում է կայացվել Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով թիվ ԵԴ1/1616/01/25 քրեական գործը վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումների նշանակելու մասին:
Նախնական դատալսումների ընթացքում Դատարանը, անդրադառնալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով նախատեսված հարցին, որոշում է կայացրել մեղադրյալի նկատմամբ մինչդատական վարույթի ընթացքում ընտրված խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ:
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ նա չունենալով վարորդական իրավունքի վկայական, 2025թ. փետրվարի 12-ին՝ ժամը 04:10-ի սահմաններում, գտնվելով ոչ սթափ՝ 0,505 մլգ/լ ալկոհոլային հարբածության վիճակում, Երևան քաղաքի Իսակովի պողոտայում վարել է «Տոյոտա» մակնիշի «37SZ569» հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը, որպիսի փաստը հայտնաբերվել է տվյալ տարածքում ծառայություն իրականացնող ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդի պարեկ Ա.Արամյանի կողմից և նույն օրը՝ 12.02.2025թ.՝ ժամը 05:15-ին կազմվել է թիվ 8259010045 արձանագրությունը:
3.Դատաքննությամբ հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Մեղադրյալ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանը, հիմնական դատալսումների ժամանակ օգտվելով իր սահմանադրական իրավունքից՝ ցուցմունք չտվեց, միաժամանակ հայտնեց, որ ընդունում է մեղքը և զղջում:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն)
Հետազոտվել են.
«Վարչական տույժ նշանակելու մասին» թիվ 2315903589 որոշումը, համաձայն որի՝ 2023 թվականի փետրվարի 08-ին «ՀՀ ոստիկանության Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության՝ Ճանապարհային ոստիկանության տեխնիկական միջոցներով հայտնաբերված իրավախախտումների վերաբերյալ գործերի քննության բաժնի տեսուչ Կարեն Հայրապետյանի կողմից կազմվել է «Վարչական տույժ նշանակելու մասին» թիվ 2315903589 որոշումն այն մասին, որ Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 129.3-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն Հովհաննես Շահենի Ղևենյանը զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից 1 տարի ժամկետով այն բանի համար, որ նա՝ 2023 թվականի հունվարի 22-ին՝ ժամը 04:20-ին, քաղաք Երևան, Վարդանանց/Վարդանանց փակուղի խաչմերուկում «BMW» մակնիշի 37 MZ 250 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը տեղակայել է երկրորդ շարքում:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 7)
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ վարչական գործունեության և բողոքների քննության բաժնից ստացվել է գրությունը, համաձայն որի՝ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի վարորդական իրավունքից զրկելու վերաբերյալ թիվ 2315903589 որոշումը, բացի ՀՀ հրապարակային ծանուցումների պաշտոնական ինտերնետ կայքի միջոցով ծանուցելը, միջոցներ են ձեռնարկվել զրկման վերաբերյալ որոշումը համայնքային ոստիկանության միջոցով ծանուցելու ուղղությամբ, ինչի արդյունքում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Մալաթիայի բաժինը որոշումը հանձնել է Հովհաննես Ղևենյանին:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 20-21)
ՀՀ ՆԳՆ Երևան քաղաքի վարչության Մալաթիայի բաժնի պետ, ոստիկանության փոխգնդապետ Հ. Դանիելյանի գրությունը, համաձայն որի՝ որ թիվ 2315903589 որոշման պատճենը հանձնվել է ք. Երևան, Նորագյուղ 265/1 հասցեի բնակիչ՝ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանին:
ՀՀ ՆԳՆ Երևան քաղաքի վարչության Մալաթիայի բաժնի պետ, ոստիկանության փոխգնդապետ Հ. Դանիելյանի գրությանը կից ներկայացված ծանուցումը, համաձայն որի՝ Ճանապարհային ոստիկանության 08.02.2023թ-ին կայացված թիվ 2315903589 որոշման պատճենը ստացա՝ տպագիր գրառման «խախտողի անունը, ազգանունը և ստորագրությունը (լրացվում է խախտողի կողմից ձեռագիր)» դաշտում առկա է՝ «Հովհաննես Ղևենյան, նորագյուղ 265/1» ձեռագիր գրառումը և ստորագրություն, իսկ ամսաթիվ նշված է՝ 13.06.2023թ.:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 22-24)
Վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8259010045 արձանագրությունը՝ կից չլրացված որոշումը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 12-ին՝ ժամը 05:15-ին, ք. Երևան, Ամերիկյան փողոցում, ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության 2-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի ավագ պարեկ Արտյոմ Վլադիմիրի Արամյանի (02915) կողմից կազմվել է թիվ 8259010045 պարեկային ծառայության վարչական իրավախախտման արձանագրությունն այն մասին, որ Երևան քաղաքի, Նորագյուղ, 265/1 տան բնակիչ, 13.07.1991թ. ծնված՝ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանը (ՀԾՀ՝ 2307910697, հեռ.` 041-72-99-71) ք.Երևան, Իսակովի պողոտայում, 12.02.2025թ.՝ ժամը 04:10-ի սահմաններում, վարել է Տոյոտա մակնիշի 37 SZ 569 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան: Որպես իրավախախտման էություն նշվել է՝ տրանսպորտային միջոցը վարելու իրավունք չունեցող անձը տրանսպորտային միջոցը վարել է ոչ սթափ վիճակում: Արձանագրությանը կցվել է զննման կտրոնի համարը՝ 02383 և զննման սարքի համար՝ 91101191: Արձանագրության իրավախախտում կատարած անձի բացատրությունը, ազգանունը, ստորագրությունը դաշտում առկա է ստորագրություն, որը առկա է նաև արձանագրության՝ «ծանոթացման, իրավունքների և պարտականությունների մասին քաղվածքի և խախտման քննարկման վայրի ու ժամանակի վերաբերյալ ծանուցումն ստացա» հատվածում:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 5)
ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության էլեկտրոնային ռեգիստրից արտատպված որոնման տվյալների պատճենը, համաձայն որի՝ վարորդական վկայակաների որոնման դաշտում մուտքագրվել են Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի անձնական տվյալները, որի արդյունքներով պարզվել է, որ վերջինիս անվամբ առկա է RB217416 վարորդական վկայականը, որը թողարկվել է 2016 թվականի հուլիսի 01-ին և գտնվում է զրկված կարգավիճակում: Զրկման սկիզբը հաշվվում է՝ 03.04.2023-թ.-ից մինչև 03.04.2024թ.-ը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 6, 31)
Ալկոհոլի թիվ 143235 ստուգաչափման կտրոնի պատճենը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի փետրվարի 12-ին կատարվել է թիվ 91101151 գործարանային համարով Ալկոտեստեր սարքավորման ստուգաչափում, որն ուժի մեջ է մինչև 2025 թվականի դեկտեմբերի 24-ը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 8)
Ալկոհոլի ստուգաչափման կտրոնի պատճենը, համաձայն որի՝ թիվ 91101151 համարի սարքով 12.02.2025թ.՝ ժամը 04:45:11-ին կատարվել է թիվ 02383 համարի զննումը: Զննման արդյունքում Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի մոտ ալկոհոլի պարունակությունը կազմել է 0.505մգ/լ, որի համաձայն առկա է նաև ստուգաչափվողի ստորագրություն:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 9)
Զննում կատարելու մասին 29.04.2025 թվականի արձանագրությունը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 28-30)
Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին 29.04.2025 թվականի որոշումը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 32-35)
4.Դատարանի փաստական վերլուծությունները և Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները:
Հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանի կողմից հաստատված են համարվում հետևյալ փաստական հանգամանքները.
-«ՀՀ ոստիկանության Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության՝ Ճանապարհային ոստիկանության տեխնիկական միջոցներով հայտնաբերված իրավախախտումների վերաբերյալ գործերի քննության բաժնի տեսուչ Կարեն Հայրապետյանի 2023 թվականի փետրվարի 08-ի «Վարչական տույժ նշանակելու մասին» թիվ 2315903589 որոշմամբ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանը զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից 1 տարի ժամկետով՝ սկիզբ 03.04.2023թ., ավարտ 03.04.2024թ․։
-2023 թվականի փետրվարի 08-ի «Վարչական տույժ նշանակելու մասին» թիվ 2315903589 որոշման պատճենը ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Մալաթիայի բաժնի կողմից 2023 թվականի հունիսի 13-ին հանձնվել է Հովհաննես Շահենի Ղևենյանին,
-Հովհաննես Շահենի Ղևենյանը պատշաճ տեղեկացված լինելով իր վարորդական իրավունքից 1 տարի ժամկետով զրկված լինելու վերաբերյալ և զրկման ժամկետը լրանալուց հետո սահմանված կարգով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը չվերականգնած՝ 2025թ. փետրվարի 12-ին՝ ժամը 04:10-ի սահմաններում գտնվելով ոչ սթափ՝ 0,505 մլգ/լ ալկոհոլային հարբածության վիճակում, Երևան քաղաքի Իսակովի պողոտայում վարել է «Տոյոտա» մակնիշի «37SZ569» հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը, ինչի վերաբերյալ կայացվել է թիվ 8259010045 վարչական իրավախախտման մասին արձանագրությունը։
5.Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, Դատարանը հանգում է հետևության, որ ապացուցված է Հովհաննես Շահենի Ղևենյանին վերագրվող արարքը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, այդ արարքը մեղադրյալի կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունը տվյալ արարքի կատարման մեջ:
Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը, որի նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասը։
Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի մեղքը հիմնավորվում է ինչպես կայացված վարչական իրավախախտման մասին արձանագրությամբ, այնպես էլ սույն դատավճռի 3-րդ բաժնում թվարկված թույլատրելի ապացույցներով: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալն ընդունել է իր մեղքը, Դատարանը գտնում է, որ վերոնշյալ հանգամանքների ապացուցված լինելու վերաբերյալ մանրամասն վերլուծություններ անելու անհրաժեշտություն չկա:
Դատարանը հաստատված համարելով հանցագործության և դրա կատարման մեջ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի մեղքի ապացուցված լինելը, գտնում է, որ նա ենթակա է պատժի կատարած հանցանքի համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝ ի թիվս այլի դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
-ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
-ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
-դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Պատժի նշանակման հիմնական կանոնները սահմանող իրավական նորմերը (2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգիրք) ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-124/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում:
Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար, կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Այսպիսով, պատիժ նշանակելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը և բնույթը: Հանցագործության այս հատկանիշներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ՝ իրավական դիրքորոշում արտահայտելով այն մասին, որ «Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը» (տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Արմեն Սուրիկի Շահբազյանի վերաբերյալ 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի ԵՇԴ/0143/01/13 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) դատարանի կողմից արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի բացահայտումը սերտորեն կապված է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների հետ՝ թե՛ արդարացի պատիժ նշանակելու և թե՛ պատժի անհատականացման համատեքստում: Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի գնահատականը տրվում է դատարանի կողմից՝ հանցագործության կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա, և արտահայտվում է կոնկրետ պատժի տեսքով (տե՛ս mutatis mutandis Նարեկ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 16-17-րդ կետերը): Հանցագործության կատարման եղանակի, գործիքների, միջոցների, պատճառված վնասի չափի և բնույթի (հանրորեն վտանգավոր հետևանքների), հանցավորի մտադրության իրականացման աստիճանի, շարժառիթների, նպատակների բացահայտումը մեծապես ազդում է պատժի տեսակի ընտրության, ինչպես նաև դրա՝ առավել կամ նվազ խիստ լինելու վրա: (…)»:
Օրենսդրի կողմից կոնկրետ հոդվածով սահմանված պատիժների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որում իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «(…)այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
(…)Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…)Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, և գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը:
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցերի վերաբերյալ մանրամասն տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև նշել է, որ. «(…) Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի համաձայն՝
«2. Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված կամ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից հարբած (ոչ սթափ) վիճակում տրանսպորտային միջոց վարելը կամ այդ անձի կողմից սթափության վիճակի զննություն անցնելուց հրաժարվելը կամ խուսափելը`
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:(…)»:
Դատարանի համոզմամբ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար, կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ՝ Դատարանը, որպես մեղադրյալ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է արձանագրում՝ մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը և զղջալը։
Միաժամանակ, Դատարանը մեղադրյալ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների համատեքստում արձանագրում է հետևյալը․
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են՝
1) հանցանքը դատվածություն ունեցող անձի կողմից կատարելը,
(…)»
-ըստ դատվածության և հետախուզման առկայության ձև 8 տեղեկանքի և «Դատալեքս» դատական տեղեկատվական համակարգում առկա տեղեկատվության՝ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանը ՀՀ Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.04.2024 թվականի թիվ ԱՎԴ2/0067/01/24 դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և որպես պատիժ է նշանակվել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։ Վճարման ժամկետ է սահմանվել առավելագույնը մեկ տարի ժամանակ՝ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանին թույլատրելով մաս առ մաս նույն ժամկետում՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ յուրաքանչյուր ամսվա համար մինչև հաջորդ ամսվա 22-ը, Հայաստանի Հանրապետության պետական բյուջեի համապատասխան հաշվեհամարին վճարել 31.250 (երեսունմեկ հազար երկու հարյուր հիսուն հարյուր) ՀՀ դրամ,
-թիվ ԱՎԴ2/0067/01/24 դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 01.11.2024 թվականին, իսկ ըստ դատվածության և հետախուզման առկայության ձև 8 տեղեկանքի՝ պատժի կրման վերաբերյալ այլ տեղեկատվություն առկա չէ,
-ըստ դատվածության և հետախուզման առկայության ձև 8 տեղեկանքի և «Դատալեքս» դատական տեղեկատվական համակարգում առկա տեղեկատվության՝ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանը Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 16.12.2024 թվականի թիվ ԵԴ1/1417/01/24 դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ՝ տուգանք՝ հանցանքը կատարելու պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի չափով՝ 375.000 երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար ՀՀ դրամ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակվել է պատիժ՝ տուգանք՝ հանցանքը կատարելու պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի չափով՝ 375.000 երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար ՀՀ դրամ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կանոններով հանցագործությունների համակցությամբ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք՝ 750․000 (յոթ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 11-րդ մասի կանոններով հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատժին լրիվ գումարվել է Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2024 թվականի ապրիլի 22-ի թիվ ԱՎԴ2/0067/01/24 դատավճռով նշանակված 375․000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար ՀՀ դրամ տուգանքը և Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել տուգանք՝ 1․125․000 (մեկ միլիոն հարյուր քսանհինգ հազար) ՀՀ դրամ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի կանոններով Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ նշանակված տուգանքի վճարման համար սահմանվել է 1 (մեկ) տարի ժամկետ և թույլատրվել է տուգանքը վճարել մաս առ մաս՝ յուրաքանչյուր ամիս հավասարաչափ վճարելու կարգով,
-թիվ ԵԴ1/1417/01/24 դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 04.02.2025 թվականին, իսկ ըստ դատվածության և հետախուզման առկայության ձև 8 տեղեկանքի՝ պատժի կրման վերաբերյալ այլ տեղեկատվություն առկա չէ,
-ըստ դատվածության և հետախուզման առկայության ձև 8 տեղեկանքի և «Դատալեքս» դատական տեղեկատվական համակարգում առկա տեղեկատվության՝ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանը Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 18.12.2024 թվականի թիվ ԵԴ1/2661/01/24 դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանքը՝ նվազագույն աշխատավարձի վեցապատիկի՝ 450.000 (չորս հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 11-րդ մասի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ պատիժներն ամբողջությամբ գումարելու միջոցով, սույն վարույթով նշանակված պատժին գումարվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ի դատավճռով Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ նշանակված տուգանքը՝ 1.125.000 ՀՀ դրամի չափով և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանվել տուգանքը՝ 1.575.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի կարգով՝ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի համար տուգանքի վճարման ժամկետ է սահմանվել 1 (մեկ) տարին,
-թիվ ԵԴ1/2661/01/24 դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել 27.02.2025 թվականին, իսկ ըստ դատվածության և հետախուզման առկայության ձև 8 տեղեկանքի՝ պատժի կրման վերաբերյալ այլ տեղեկատվություն առկա չէ,
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն հանցանքը կատարելու պահին, Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ առկա է եղել օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռ, որով պատիժը՝ տուգանքի գումարը, դատապարտյալը չի վճարել, ուստի առկա է մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք։
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում պատժի հարցերի քննարկման փուլում մեղադրյալ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանը հայտնեց, որ համաձայն է հանրային աշխատանքներ կատարելուն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանրային աշխատանքները դատարանի նշանակած և իրավասու մարմնի որոշած վայրում չվարձատրվող, դատապարտյալի ուսումնառությունից կամ աշխատանքից ազատ ժամանակահատվածում նրա կողմից հանրության համար օգտակար այնպիսի աշխատանքների կատարումն է, որոնք չեն վտանգում նրա ֆիզիկական կամ հոգեկան առողջությունը։
2. Հանրային աշխատանքները դատապարտյալի համաձայնությամբ ոչ ավելի, քան օրական 4 ժամ տևողությամբ սահմանվում են ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների համար՝ 60-270 ժամ տևողությամբ:
3. Հանրային աշխատանքների նվազագույն տևողությունը սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում կարող է պակաս լինել 60 ժամից: (...)»:
Վերոգրյալ իրավական նորմերի լույսի ներքո անդրադառնալով Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակի և չափի հարցերին, Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալը չունի բավարար ֆինանսական միջոցներ, ուստի ելնելով մեղադրյալի գույքային դրությունից, վերջինիս նկատմամբ տուգանք պատժատեսակը նպատակահարմար չէ նշանակել՝ այդ դեպքում դրա կատարումը հնարավոր չի լինի ապահովել և, ըստ այդմ, հնարավոր չի լինի հասնել պատժի նպատակներին:
Միաժամանակ՝ Դատարանի գնահատմամբ տուգանք պատժատեսակը, ըստ էության, ի զորու չի եղել հասնելու մեղադրյալ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակներին: Մասնավորապես՝ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ ՀՀ Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.04.2024 թվականի թիվ ԱՎԴ2/0067/01/24, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 16.12.2024 թվականի թիվ ԵԴ1/1417/01/24 և Հովհաննես Շահենի Ղևենյանը Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 18.12.2024 թվականի թիվ ԵԴ1/2661/01/24 դատավճիռներով վերջինիս նկատմամբ որպես պատիժ է նշանակվել տուգանքը, սակայն տուգանք պատժատեսակը չի հասել մեղադրյալ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի կողմից հանցագործությունները կանխելու նպատակին:
Դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի հանգամանքների պայմաններում միակ իրավաչափ պատիժը, որը հնարավորություն կտա միաժամանակ պատժի նպատակներին հասնել, մեղադրյալ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության համար 110 (հարյուր տաս) ժամ տևողությամբ հանրային աշխատանքների ձևով պատժի նշանակումն է, որը նա պետք է կրի: Սահմանված պատիժը տվյալ դեպքում համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործությունների բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին և բավարար է պատժի նպատակների նվաճման տեսանկյունից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատիժը լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը:
2. Դատավճիռների համակցությամբ վերջնական պատիժը, բացառությամբ ազատազրկման ձևով վերջնական պատժի, չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասով պատժի տվյալ տեսակների համար սահմանված առավելագույն չափը:
(...)»:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԴ1/2661/01/24 դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի կողմից դատավճռով նշանակված տուգանքը չի վճարվել, և առկա է դատապարտյալի կողմից դրամական տուժանքի վճարման պարտավորություն՝ 1.575.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով, ուստի Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի կանոնների կիրառմամբ սույն դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ պետք է գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԴ1/2661/01/24 դատավճռով Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ նշանակված 1.575.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով նշանակված տուգանքը:
Միաժամանակ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ դատավճիռների համակցությամբ մեղադրյալ Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ սույն գործով նշանակվելիք պատժին լրիվ գումարվում է նաև Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԴ1/2661/01/24 դատավճռով նշանակված 1.575.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով տուգանքը, ուստի Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի կարգով պետք է թույլատրել Հովհաննես Շահենի Ղևենյանին 1.575.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ գումարի չափով տուգանքը վճարել 1 (մեկ) տարվա ընթացքում:
ՀՀ քրեական դատավարության 348-րդ հոդվածի համաձայն դատավճռում պետք է շարադրվեն նաև հետևյալ հարցերի պատասխանները․
-գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
-որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
-վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
-ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
-դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
-ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը։
Քննարկելով մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով գույքային հայց, գույք բռնագրավելու անհրաժեշտություն, արգելադրված գույք, վարութային ծախսեր, ապացույցների պահպանման և տնօրինման հարցեր առկա չեն, դատարանը այդ հարցերին չի անդրադառնում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 30-31-րդ, 100-րդ, 167-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով, Դատարանը`
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Հովհաննես Շահենի Ղևենյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 110 (հարյուր տաս) ժամ տևողությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով սույն դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԴ1/2661/01/24 դատավճռով Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ նշանակված 1.575.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով տուգանքը և Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել հանրային աշխատանքներ՝ 110 (հարյուր տաս) ժամ տևողությամբ և տուգանք՝ 1.575.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի կարգով՝ թույլատրել Հովհաննես Շահենի Ղևենյանին 1.575.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի գումարի չափով տուգանքը վճարել 1 (մեկ) տարվա ընթացքում:
Հովհաննես Շահենի Ղևենյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ ՏԻԳՐԱՆ ՈՍԿԱՆՅԱՆ