ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

23․06․2025թ. թիվ ԵԴ1/1517/01/25 ք. Երևան
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը հետևյալ կազմով՝
Նախագահող դատավոր Կ.Ֆարխոյան
քարտուղարությամբ Մ․ Բոզոյանի
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող Բ․ Ղազինյանի
պաշտպան Ա․ Թումասյանի
մեղադրյալ Կ․ Ղազարյանի

Դռնբաց դատական նիստում, դատարանում, արագացված վարույթի կարգով քննեց քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի Կարեն Ավետիսի Ղազարյանի, ծնված 02․03․1988 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, աշխատում է «Բեսթ Թրավել» ընկերությունում որպես վարորդ, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվող Երևան քաղաքի Օտյան փողոցի 49 տուն հասցեում։
27․05․2023 թվականին Կարեն Ավետիսի Ղազարյանը ձերբակալվել է։ (հատոր 1, վ․թ․ 2-4)։
27․05․2023 թվականին Կարեն Ավետիսի Ղազարյանն ազատ է արձակվել՝ անազատության մեջ պահելու անհրաժեշտությունը վերանալու պատճառաբանությամբ։ (հատոր 1, վ․թ․ 8)։
27․05․2023 թվականին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 10167823 քրեական վարույթը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով (հատոր 1-ին, վ.թ. 11):
17․04․2025 թվականին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա․ Համբարձումյանի կողմից թիվ 10167823 քրեական վարույթով Կարեն Ավետիսի Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում: (հատոր 1, վ.թ. 103-104):
19․04․2025 թվականին մեղադրյալ Կարեն Ավետիսի Ղազարյանի նկատմամբ, որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը: (հատոր 1, վ.թ. 115-116):
Սույն քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ուղարկվել 02․05․2025 թվականին, որը դատարանում ստացվել է նույն օրը և մակագրվել դատավոր Կ․ Ֆարխոյանին, դատավորի աշխատակազմին է հանձնվել 05․05․2025 թվականին:
06․05․2025 թվականին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Կ․ Ֆարխոյանի կողմից որոշում է կայացվել վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
Նախաքննության մարմնի կողմից Կարեն Ավետիսի Ղազարյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված այն արարքի համար, որ նա խուլիգանություն կատարելու ուղղակի դիտավորությամբ, գիտակցելով իր գործողության բնույթն ու վտանգավորությունը, իր անձի կարծեցյալ առավելությունը հասարակության մյուս անդամների նկատմամբ ցուցադրելու նպատակով, խախտելով մարդկային համակեցության կանոնները, հասարակության, իրավական և բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք ցուցարարելով, հասարակական վայրում վարքագծի կանոնները՝ անտեսելու և դրանց նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու եղանակով տևական ժամանակ հնչեցրել է անհասցե հայհոյանքներ, ապա ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայողների կողմից դիտողության արժանանալուց հետո շարունակել է հնչեցնել հայհոյանքներ՝ դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և խոչընդոտելով ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայողներին բնականոն աշխատանքին:
Այսպես՝
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ԵՔՎ Մալաթայի բաժին հրավիրած Էդուարդ Արմենի Ղալաչյանին սպասելու նպատակով, Կարեն Ավետիսի Ղազարյանն իր ընկերների հետ 2023 թվականի մայիսի 25-ին՝ ժամը 14:30-ի սահմաններում գտնվելով Երևան քաղաքի Արա Սարգսյան փողոցի 22-րդ հասցեում՝ ՀՀ ՆԳՆ ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի հարակից տարածքում, հասարակության նկատմամբ անհարգալից և իրավական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհանք՝ վերաբերմունք ցուցաբերելով, խուլիգանական մղումներով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ, բացահայտ մարտահրավեր նետելով հասարակության և բարոյականության համընդհանուր ճանաչում ստացած նորմերին, շրջապատին և հասարակությանը հակադրվելու և հակազդելու դիտավորությամբ, իր անձի առավելությունն ընդգծելու մոլուցքով, ինքնահաստատվելու պահանջից դրդված, ոչ սթափ վիճակում, հասարակական վայրում տևական ժամանակ հնչեցրել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որից հետո արժանանալով ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայողների դիտողությանը, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցների և իր շրջապատում գտնվող անձանց ընկերների նկատմամբ, շարունակել է իր հանցավոր վարքագիծը՝ կրկին հնչեցնելով սեռական բնույթի հայհոյանքներ՝ ձեռք ուղղելով դեպի ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի բաժնի շինությանը՝ դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և խոչընդոտելով ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայողների բնականոն աշխատանքին, որից հետո ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայողների կողմից Կարեն Ղազարյանը ձերբակալվել է և տեղափոխվել ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի բաժին:
Սույն քրեական վարույթի նախնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Կարեն Ավետիսի Ղազարյանը և վերջինիս պաշտպան Ալեքսան Թումասյանը միջնորդեցին դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով: Մեղադրյալը հայտարարեց, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է իր պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատաքննությունն անցկացնելու հետևանքները, ներկայացված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ և իրեն մեղավոր է ճանաչում։
Հանրային մեղադրող՝ ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Բագրատ Ղազինյանը քրեական վարույթի քննության արագացված կարգ կիրառելու դեմ չառարկեց:
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածով նախատեսված պայմանները որոշում է կայացրել դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու մասին։
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են նույն օրենսգրքի 464.1 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, բավարարեց արագացված վարույթ կիրառելու վերաբերյալ միջնորդությունը և վարույթով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, որոշում կայացրեց լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին։
Դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով քրեական վարույթի նյութերը, ներկայացված մեղադրանքը մեղադրյալ Կարեն Ավետիսի Ղազարյանի կողմից ընդունելու, արագացված վարույթ կիրառելու և վարույթով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելու պայմաններում ապացուցված է համարում, որ Կարեն Ավետիսի Ղազարյանը ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ԵՔՎ Մալաթայի բաժին հրավիրած Էդուարդ Արմենի Ղալաչյանին սպասելու նպատակով, իր ընկերների հետ 2023 թվականի մայիսի 25-ին՝ ժամը 14:30-ի սահմաններում գտնվելով Երևան քաղաքի Արա Սարգսյան փողոցի 22-րդ հասցեում՝ ՀՀ ՆԳՆ ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի հարակից տարածքում, հասարակության նկատմամբ անհարգալից և իրավական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհանք՝ վերաբերմունք ցուցաբերելով, խուլիգանական մղումներով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ, բացահայտ մարտահրավեր նետելով հասարակության և բարոյականության համընդհանուր ճանաչում ստացած նորմերին, շրջապատին և հասարակությանը հակադրվելու և հակազդելու դիտավորությամբ, իր անձի առավելությունն ընդգծելու մոլուցքով, ինքնահաստատվելու պահանջից դրդված, ոչ սթափ վիճակում, հասարակական վայրում տևական ժամանակ հնչեցրել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որից հետո արժանանալով ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայողների դիտողությանը, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցների և իր շրջապատում գտնվող անձանց ընկերների նկատմամբ, շարունակել է իր հանցավոր վարքագիծը՝ կրկին հնչեցնելով սեռական բնույթի հայհոյանքներ՝ ձեռք ուղղելով դեպի ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի բաժնի շինությանը՝ դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և խոչընդոտելով ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայողներին բնականոն աշխատանքին, որից հետո ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայողների կողմից Կարեն Ղազարյանը ձերբակալվել է և տեղափոխվել ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի բաժին:
Այսինքն մեղադրյալ Կարեն Ավետիսի Ղազարյանի կողմից կատարած հանցավոր արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին:
Ապացուցված է մեղադրյալ Կարեն Ավետիսի Ղազարյանի մեղավորությունը կատարած արարքի մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Մեղադրյալ Կարեն Ավետիսի Ղազարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Որպես մեղադրյալ Կարեն Ավետիսի Ղազարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում արարքը մեղադրյալի կողմից ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։
Անդրադառնալով պատժի հարցերին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական վարույթով մեղադրյալ Կարեն Ավետիսի Ղազարյանի վերաբերյալ քրեական պատասխանատվությունից, պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն, հետևաբար դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարած արարքի համար մեղադրյալը ենթակա է պատժի: Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես մեղադրյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, այնպես էլ նրա անձը՝ այն, որ հանդիսանում է դատվածություն չունեցող անձ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:
(…):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակներն են՝ վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ: Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Մեջբերված իրավական նորմերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-124/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում: Նշված դատական ակտերում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և այն կատարող անձը կոնկրետ են: Հետևաբար՝ կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, այն կատարող անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) [Ն]շանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (…):
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա: (…)
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն: (…)»:
Արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշմամբ՝ «(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ Դատարանը արագացված վարույթի արդյունքով մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ՝ հաշվի առնելով Հայաuտանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4.1 կետի համաձայն՝ արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։
Դատարանը վերը նշվածը հաշվի առնելով, ինչպես նաև նկատի ունենալով, որ մեղսագրվող արարքը կատարելու պահին «Նվազագույն ամսական աշխատավարձի մասին» ՀՀ օրենքի 1-ին հոդվածի համաձայն` ՀՀ նվազագույն ամսական աշխատավարձը 75.000 ՀՀ դրամ է, և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին, 55-րդ և 69-րդ հոդվածներով, գտնում է, որ մեղադրյալ Կարեն Ավետիսի Ղազարյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված տուգանքի ձևով՝ նվազագույն աշխատավարձի վեցապատիկի՝ 450.000 ՀՀ դրամի չափով: Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալին մեղսագրվող արարքի համար տուգանք պատժատեսակի նշանակման միջոցով հնարավոր է հասնել պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ սույն քրեական վարույթով գույքային հայց, գույք բռնագրավելու անհրաժեշտություն, արգելադրված գույք առկա չեն, ուստի Դատարանն այդ հարցերին չի անդրադառնում:
Միևնույն ժամանակ, Դատարանը, նկատի ունենալով արագացված վարույթ կիրառելու հանգամանքը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4 հոդվածի 3-րդ մասով, փաստում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման, ուստի վարութային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Կարեն Ավետիսի Ղազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ապացույց ճանաչված արտավարութային փաստաթղթերը պետք է պահել քրեական վարույթում:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 9-րդ, 100-րդ, 167-րդ, 270-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ, 464.1-րդ-464.5-րդ հոդվածներով՝ դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց

Կարեն Ավետիսի Ղազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված և կատարված հանցանքում և նրա նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել տուգանք նվազագույն աշխատավարձի վեցապատիկի՝ 450.000 ՀՀ դրամի չափով:
Կարեն Ավետիսի Ղազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ապացույց ճանաչված արտավարութային փաստաթղթերը պահել քրեական վարույթում:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից մեկամսյա ժամկետում, սակայն այն չի կարող բողոքարկվել սույն օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերով:

Դատավոր՝ Կ.Ֆարխոյան