Գործ ԵԴ1/1504/01/25

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)
նախագահությամբ՝ դատավոր Հ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ

«03» հուլիսի 2025թ. ք. Երևան

մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի պաշտպան Վարդգես Մնացականի Գևորգյանի հատուկ վերանայման բողոքի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան) 2025 թվականի մայիսի 22-ի թիվ ԵԴ1/1504/01/25 որոշումը,
ՊԱՐԶԵՑ

Հատուկ վերանայման վարույթի ընթացքը
1. 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ժամը 14:45-ին կազմված <<Հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում անձին ձերբակալելու մասին>> արձանագրության համաձայն՝ Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանը ապօրինի թմրամիջոց պահելու, օգտագործելու և ձեռք բերելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին՝ ժամը 14:35-ին, ձերբակալվել է:
2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ալբերտ Հախվերդյանի կողմից կազմված <<Քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին>> արձանագրության համաձայն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 13156224 քրեական վարույթը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ժամը 19:20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա.Հախվերդյանի կողմից կայացված՝ <<Անձին ձերբակալելու մասին>> որոշմամբ՝ թիվ 13156224 քրեական վարույթով 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին՝ ժամը 19:27-ին, հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով, ապօրինի թմրանյութ պահելու և օգտագործելու կասկածանքով, ձերբակալվածի փախուստը կանխելու նպատակով, թմրանյութ ձեռք բերելու, պահելու պատճառով, վարույթն իրականացնող մարմնում գտնվելու պայմաններում Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնում ձերբակալվել է Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 17-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ռ. Արսենյանի կողմից կայացված՝ <<Հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին>> որոշմամբ՝ թիվ 13156224 քրեական վարույթով Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա. Հախվերդյանի միջնորդությունը բավարարվել է: Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում, որը վերջինիս ներկայացվել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 18-ին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 18-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ <<Կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին միջնորդությունը քննելու վերաբերյալ>> որոշմամբ որոշվել է՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ալբերտ Հախվերդյանի միջնորդությունը բավարարել մասնակի: Թիվ 13156224 քրեական վարույթով մեղադրյալ Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանի նկատմամբ՝ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառել տնային կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով: Տնային կալանքի սկիզբը հաշվել հատուկ էլեկտրոնային միջոցներով մեղադրյալին հսկողության վերցնելու պահից: Մինչև տնային կալանքի ժամկետը լրանալը մեղադրյալին արգելել լքել մշտական բնակության վայրը՝ Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցի 15 շենքի 30 բնակարան հասցեն, շփում ունենալ, բնակության վայրում հյուրընկալել այլ անձանց, նրանց հետ ունենալ նամակագրություն, հեռախոսային խոսակցություններ, օգտվել հաղորդակցության այլ ձևերից: Նշված սահմանափակումները չեն վերաբերում մեղադրյալի մերձավոր ազգականներին: Մեղադրյալին անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճում:
2025 թվականի փետրվարի 10-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնում կազմված՝ <<Հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին>> միջնորդությամբ՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա.Հախվերդյանը միջնորդել է թիվ 13156224 քրեական վարույթով հսկող դատախազին՝ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի նկատմամբ հարուցել քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով:
2025 թվականի փետրվարի 10-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ռ.Արսենյանի կողմից կայացված՝ <<Հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին>> որոշմամբ՝ թիվ 13156224 քրեական վարույթով Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա.Հախվերդյանի միջնորդությունը բավարարվել է: Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում, որը վերջինիս ներկայացվել է 2025 թվականի փետրվարի 11-ին:
2025 թվականի փետրվարի 10-ին ժամը 21:05-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա.Հախվերդյանի կողմից կայացված՝ <<Ազատության մեջ գտնվող մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանին դատարան ներկայացնելու նպատակով ձերբակալելու մասին>> որոշմամբ որոշվել է՝ թիվ 13156224 քրեական վարույթով ազատության մեջ գտնվող մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու անհրաժեշտության հիմքով՝ մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանին դատարան ներկայացնելու հանգամանքով պայմանավորված, ապօրինի թմրանյութ իրացնելու (նաև ձեռք բերելու) պատճառով, ձերբակալվածի փախուստը կանխելու նպատակով, ազատության մեջ գտնվող մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանին ձերբակալել:
2025 թվականի փետրվարի 10-ին ժամը 21:50-ին կազմված <<Ձերբակալման վերաբերյալ>> արձանագրության համաձայն՝ դատարան ներկայացնելու համար 2025 թվականի փետրվարի 10-ին ժամը 21:44-ին Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանը ձերբակալվել է:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի փետրվարի 11-ի որոշմամբ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա. Հախվերդյանի միջնորդությունը՝ <<Կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին միջնորդությունը քննելու վերաբերյալ>> բավարարվել է:
Թիվ 13156224 քրեական վարույթով մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով: Կալանքի սկիզբը հաշվվել է մեղադրյալին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից՝ 2025 թվականի փետրվարի 10-ից:
2025 թվականի փետրվարի 18-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ <<Կիրառված կալանք խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու մասին միջնորդությունը քննելու վերաբերյալ>> որոշմամբ որոշվել է՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ալբերտ Հախվերդյանի միջնորդությունն ամբողջությամբ բավարարել: Թիվ 13156224 քրեական վարույթով մեղադրյալ Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանի նկատմամբ տնային կալանքի ձևով կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգել 2 (երկու) ամսով՝ մինչև 2025 թվականի ապրիլի 23-ը: Մինչև տնային կալանքի ժամկետը լրանալը մեղադրյալին արգելել լքել մշտական բնակության վայրը՝ Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցի 15 շենքի 30 բնակարան հասցեն:
2025 թվականի մարտի 26-ին թիվ 13156224 քրեական վարույթը նախաքննությունը շարունակելու նպատակով ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչություն և նույն օրը հանձնարարվել Ա. Հախվերդյանին:
2025 թվականի ապրիլի 10-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ <<Խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու մասին միջնորդությունը քննելու վերաբերյալ>> որոշմամբ՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության խոշտանգումների և պաշտոնատար անձանց կողմից բռնություն գործադրելով լիազորությունները չարաշահելու կամ անցնելու հանցագործությունների քննության վարչություն գործուղված ՀԿԳ քննիչ Ա.Հախվերդյանի միջնորդությունն ամբողջությամբ բավարարվել է: Թիվ 13156224 քրեական վարույթով մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարաձգվել է 2 (երկու) ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի հունիսի 10-ը:
2025 թվականի ապրիլի 14-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ա. Բոյաջյանի կողմից կայացված՝ <<Քրեական հետապնդում չհարուցելու մասին միջնորդությունը բավարարելու մասին>> որոշմամբ որոշվել է՝ բավարարել ՀՀ քննչական կոմիտեի հատկապես կարևոր գործերի քննության գլխավոր վարչության խոշտանգումների և պաշտոնատար անձանց կողմից բռնություն գործադրելով լիազորությունները չարաշահելու կամ անցնելու հանցագործությունների քննության վարչություն գործուղված ՀԿԳ քննիչ Ալբերտ Հախվերդյանի՝ 2025 թվականի ապրիլի 14-ի միջնորդությունը: Թիվ 13156224 քրեական վարույթով Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չհարուցել՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի՝ նրան մեղսագրվող արարքը չկատարելու հիմքով:
2025 թվականի ապրիլի 21-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ <<Կիրառված կալանք խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու մասին միջնորդությունը քննելու վերաբերյալ>> որոշմամբ որոշվել է՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի հատկապես կարևոր գործերի քննության գլխավոր վարչության խոշտանգումների և պաշտոնատար անձանց կողմից բռնություն գործադրելով լիազորությունները չարաշահելու կամ անցնելու հանցագործությունների քննության վարչություն գործուղված ՀԿԳ քննիչ Ալբերտ Հախվերդյանի միջնորդությունն ամբողջությամբ բավարարել: Թիվ 13156224 քրեական վարույթով մեղադրյալ Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանի նկատմամբ տնային կալանքի ձևով կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգել 2 (երկու) ամսով՝ մինչև 2025 թվականի հունիսի 23-ը: Մինչև տնային կալանքի ժամկետը լրանալը մեղադրյալին արգելել լքել մշտական բնակության վայրը՝ Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցի 15 շենքի 30 բնակարան հասցեն:
2025 թվականի ապրիլի 22-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության խոշտանգումների և պաշտոնատար անձանց կողմից բռնություն գործադրելով լիազորությունները չարաշահելու կամ անցնելու հանցագործությունների քննության վարչություն գործուղված ՀԿԳ քննիչ Ա.Հախվերդյանի կողմից կազմված <<Քրեական վարույթ նախաձեռնելու մասին>> արձանագրության համաձայն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախաձեռնվել է թիվ 69117425 քրեական վարույթը:
2025 թվականի ապրիլի 22-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության խոշտանգումների և պաշտոնատար անձանց կողմից բռնություն գործադրելով լիազորությունները չարաշահելու կամ անցնելու հանցագործությունների քննության վարչություն գործուղված ՀԿԳ քննիչ Ա.Հախվերդյանի կողմից կայացված <<Թիվ 13156224 քրեական վարույթը թիվ 69117425 քրեական վարույթին միացնելու և դրանք մեկ վարույթում քննելու մասին>> որոշմամբ որոշվել է՝ թիվ 13156224 քրեական վարույթը միացնել թիվ 69117425 քրեական վարույթին և նախաքննությունը շարունակել թիվ 69117425 վարույթի համարի ներքո:
2025 թվականի ապրիլի 22-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության խոշտանգումների և պաշտոնատար անձանց կողմից բռնություն գործադրելով լիազորությունները չարաշահելու կամ անցնելու հանցագործությունների քննության վարչություն գործուղված ՀԿԳ քննիչ Ա.Հախվերդյանի կողմից կայացված <<Թիվ 69117425 քրեական վարույթից նոր վարույթ անջատելու մասին>> որոշմամբ՝ թիվ 69117425 քրեական վարույթից թիվ 13156224 քրեական վարույթի մասը՝ ըստ մեղադրանքի Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, անջատվել է որպես նոր քրեական վարույթ, որին շնորհվել է 13156224 համարը:
2025 թվականի մայիսի 02-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ա.Բոյաջյանի կողմից կայացված <<Մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու մասին>> որոշմամբ որոշվել է՝ հաստատել թիվ 13156224 քրեական վարույթով ստացված մեղադրական եզրակացությունը և քրեական վարույթի նյութերն ուղարկել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան:
2025 թվականի մայիսի 02-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով:
Քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/1504/01/25 համարը:
2025 թվականի մայիսի 02-ին դատարաններում գործերի բաշխման հատուկ համակարգչային ծրագրի միջոցով քրեական գործը մակագրվել է դատավոր Գևորգ Պողոսյանին, իսկ 2025 թվականի մայիսի 05-ին հանձնվել է վերջինիս աշխատակազմին:
2025 թվականի մայիսի 08-ին որոշմամբ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Գ. Պողոսյանը ստանձնել է թիվ ԵԴ1/1504/01/25 քրեական գործով վարույթը:
2025 թվականի հունիսի 11-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է բողոքը, 2025 թվականի հունիսի 17-ին թիվ ԵԴ1/1504/01/25 հատուկ վերանայման վարույթի նյութերը, որոնք դատավոր Հ. Պետրոսյանի աշխատակազմին են փոխանցվել 2025 թվականի հունիսի 18-ին:
Վերաքննիչ դատարանի 2025 թվականի հունիսի 23-ի որոշմամբ թիվ ԵԴ1/1504/01/25 վարույթով հատուկ վերանայման բողոքն ընդունվել է վարույթ, իսկ դատական ակտը կայացնելու օր է սահմանվել 2025 թվականի հուլիսի 3-ը։
Հատուկ վերանայման բողոքի պատասխան չի ներկայացվել:


Հատուկ վերանայման բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ. << (...) [Ն]ա քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և անձից իրացման նպատակով ձեռք է բերել քննությամբ չպարզված <<Հերոին>> տեսակի թմրանյութ, որից խոշոր չափերի 0,51 գրամ քաշով թմրանյութը վաճառել է Էռնեստ Ռաֆյանին:
Այսպես.
Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանը, խախտելով <<Թմրամիջոցների և հոգեմեդ նյութերի մասին>> ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի պահանջը, այն է չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմեդ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու, այսինքն՝ թմրամիջոց պատրաստելու, վերամշակելու, ձեռք բերելու, պահելու, փոխադրելու կամ առաքելու թույլտվություն, շահույթ ստանալու նպատակով թմրամիջոցների օպօրինի շրջանառությամբ զբաղվելու դիտավորությամբ, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում ինքնությունը դեռևս չպարզված անձից իրացման նպատակով ձեռք է բերել քննությամբ չպարզված քանակությամբ <<Հերոին>> տեսակի թմրամիջոց:
Այնուհետև իր հանցավոր նպատակն իրականացնելու նպատակով, իր կողմից շահագործվող 077-11-99-56 բջջային հեռախոսահամարով կապ է հաստատել 091-57-44-88 բջջային հեռախոսահամարը շահագործող Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանի հետ և պայմանավորվածություն ձեռք բերելով թմրանյութ վաճառելու հարցի շուրջ՝ 2024թ. դեկտեմբերի 16-ին՝ ժամը 14:30-ի սահմաններում, իր բնակության՝ Երևան քաղաքի Տպագրիչների փողոցի 8/5 տան մոտակայքում, հանդիպելով Էռնեստ Ռաֆյանին, 40.000 ՀՀ դրամ գումարի դիմաց վերջինիս ապօրինի իրացրել է խոշոր չափերի՝ 0,51 գրամ հաստատուն քաշով <<Հերոին>> տեսակի թմրանյութ, որն էլ հայտնաբերվել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԵՔ վարչությունում Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանի անձնական խուզարկությամբ, իսկ Հովիկ Մեջլումյանի բնակության վայրում 2025թ. փետրվարի 6-ին կատարված խուզարկության ժամանակ, հայտնաբերվել է <<Հերոին>> տեսակի թմրանյութի հետքեր պարունակող էլեկտրոնային կշեռք:(…) ։>>:

Դատարանը՝ 2025 թվականի մայիսի 22-ի թիվ ԵԴ1/1504/01/25 որոշմամբ արձանագրել է հետևյալը.

<< (…) Դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել այն հարցին, թե առկա է արդյոք մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու, այն վերացնելու կամ փոխելու անհրաժեշտություն:
Վերը նշված իրավակարգավորումները և իրավական դիրքորոշումները կիրառելով սույն որոշման նախորդ կետերում նշված փաստական տվյալների նկատմամբ՝ հարկ է նշել, որ տվյալ դեպքում Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանը մեղադրվում է բնակչության առողջության դեմ ուղղված դիտավորությամբ կատարվող ծանր հանցանք կատարելու մեջ, որի համար պատիժ է նախատեսված բացառապես ազատազրկման ձևով՝ չորսից ութ տարի ժամկետով: Դրա հետ մեկտեղ, հաշվի առնելով մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանին վերագրվող կոնկրետ արարքի առանձնահատկությունները, բնույթը, հանրային վտանգավորության աստիճանը, ենթադրաբար կատարման եղանակը, սպառնացող հնարավոր պատժի խստությունը, ինչպես նաև ենթադրյալ հանցանքի կատարումից հետո ենթադրյալ դրսևորած վարքագիծը, մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի կողմից համապատասխան վարքագիծ դրսևորելու մասով, համակցության մեջ բավարար հիմք են տալիս գալու այն եզրահանգմանը, ըստ որի՝ մնալով ազատության մեջ՝ մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանը կարող է կատարել հանցանք և խոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում՝ ապօրինի միջամտել ապացուցման գործընթացին: Այդ հանգամանքներն իրենց հերթին հանդիսանում են կալանքի տակ պահելու ժամկետի երկարաձգման ինքնուրույն նպատակներ, որոնց չեզոքացման իրական և իրավաչափ երաշխիք դեռևս չեն կարող դիտարկվել ինչպես մեղադրյալի պաշտպանի՝ դատական նիստում հայտնած, այնպես էլ գործի նյութերում առկա մյուս հանգամանքները:
Մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականության մասով ուշադրության է արժանի գործի նյութերում առկա մեղադրյալի դատվածությունների վերաբերյալ Ձև 8 տեղեկանքը:
Դատարանը հարկ է համարում նշել նաև, որ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու նպատակներն ունեն կանխատեսական, հավանական բնույթ և նշված իրավակարգավորումից բխում է, որ խափանման միջոցի կիրառումը նպատակ է հետապնդում կանխել համապատասխան ենթադրյալ վարքագծի դրսևորումը: Իսկ համապատասխան վարքագիծ դրսևորած չլինելն, ինքնին, բավարար չէ այլ հետևության հանգելու համար: Իսկ համապատասխան տեղեկությունների, փաստերի և/կամ ապացույցների հիման վրա տվյալ դեպքում Դատարանը մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի հնարավոր վարքագծի մասով ողջամտորեն հանգում է վերը նշված հետևությանը:
Դատարանը տվյալ դեպքում հարկ է համարում անդրադառնալ նաև այն հարցին, թե այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ տվյալ դեպքում հնարավոր է չեզոքացնել մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի հնարավոր ոչ պատշաճ վարքագծի դրսևորումը և ապահովել նրա պատշաճ վարքագիծը քրեական վարույթի հետագա քննության ընթացքում.
Ի թիվս սույն որոշման նախորդ կետերում նշված իրավակարգավորումների և իրավական դիրքորոշումների հարկ է նշել հետևյալը.
(…)
Վերոգրյալ իրավակարգավորումներից և սույն որոշման նախորդ կետում նշված իրավական դիրքորոշումների համակցված վերլուծությունից բխում է, որ կալանքը բացառիկ խափանման միջոց է և համապատասխան հիմքերի և պայմանների առկայության դեպքում այն կարող է կիրառվել կամ ժամկետը կարող է երկարաձգվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ մեղադրյալի քրեական գործի ընթացքում հնարավոր ոչ պատշաճ վարքագիծը կանխել հնարավոր չէ:
Սույն որոշմամբ շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո հաշվի առնելով սույն որոշման նախորդ կետերում նշված քրեական գործի առանձնահատկությունները, մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի ենթադրյալ վարքագծի դրսևորումները, մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանին վերագրվող արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը և սպառնացող հնարավոր պատժի խստությունը, ինչպես նաև խափանման միջոցի կիրառման համար հիմք հանդիսացած հանգամանքները և դրանց հնարավոր դրսևորման ձևերը, հնարավոր ոչ պատշաճ վարքագիծ դրսևորվելու հավանականության աստիճանը և դրա հնարավոր ազդեցությունը գործի վրա՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառման միջոցով, վարույթի քննության տվյալ փուլում, ողջամտորեն հնարավոր չէ ապահովել մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի հետագա պատշաճ վարքագիծը:
Ինչ վերաբերում է մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու, այն վերացնելու կամ փոխելու անհրաժեշտության հարցի առնչությամբ ներկայացված մյուս փաստարկներին ու դատողություններին, ապա հարկ է արձանագրել, որ սույն որոշմամբ վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխաններն, ուստի լրացուցիչ առանձին-առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Ընդ որում, այդ կապակցությամբ հարկ է նաև փաստել, որ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ թեև <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետը դատարանին պարտավորեցնում է պատճառաբանել իր որոշումները, սակայն այն չի կարող մեկնաբանվել որպես կողմի ներկայացրած յուրաքանչյուր փաստարկին դատարանի կողմից մանրամասն պատասխան տալու պահանջ (տե՛ս, ի թիվս այլնի, Ռուիզ Տորեխան ընդդեմ Իսպանիայի (RUIZ TORIJA v. SPAIN) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի դեկտեմբերի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 18390/91, կետ 29, Վան դե Հուրքն ընդդեմ Նիդեռլանդների (VAN DE HURK v. THE NETHERLANDS) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի ապրիլի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 16034/90, կետ 61):
Ամփոփելով սույն որոշման 4-10-րդ կետերում արձանագրված դատողություններն ու եզրահանգումները՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ քրեական գործի քննության տվյալ փուլում մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի ոչ օրինական վարքագծի հավանականության մասին հետևությունները շարունակում են հիմնավոր լինել, ուստի՝ Դատարանն արձանագրում է, որ առկա է մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի նկատմամբ մինչդատական վարույթի ընթացքում կալանքի ձևով կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը 3 (երեք) ամսով՝ մինչև 2025 թվականի սեպտեմբերի 10-ը երկարաձգելու անհրաժեշտություն:>>:

Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը, դրանք հաստատող փաստերը և պահանջը.
Հատուկ վերանայման բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ փաստերով.
Մեղադրյալ Հովիկ Մեջլումյանի պաշտպան Վարդգես Մնացականի Գևորգյանը մասնավորապես նշել է. << (…) Հատուկ վերանյման կարգով վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումները և պահանջը.
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի կողմից 22.05.2025 թվականին կայացված դատական ակտը, կալանքի ձևով կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարացնելը, մերժելով պաշտպանի կողմից ներկայացված միջնորդությունը Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց տնային կալանք կիրառելու՝ գրավի համակցությամբ, ոչ իրավաչափ է, դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, առկա է առերևույթ քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որի պարագայում խաթարվել են ոչ միայն արդարադատության բուն էությունը, այլև տեղի է ունեցել գործով մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի իրավունքերի ոտնահարում, մասնավորապես՝ վերջինս տառապելով մի շարք հիվանդություններով զրկվել է պատշաճ բուժզննություն և համապատասխան բուժում ստանալուց՝ գտնվելով չորս ամիս անազատության մեջ, որից միայն առաջին վեց օրն է անցկացրել <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ում, մնացած ժամանակահատվածում և մինչև օրս, գտնվում է <<Դատապարտյալների հիվանդանոց>> ՊՈԱԿ-ում, որտեղ բացակայում են ինչպես համապատասխան բուժզննության ենթարկվելու և այնպես էլ բուժում ստանալու բավարար պայմանները, որի պարագայում, մեր համոզմամբ, կայացված դատական ակտը ենթակա է բեկանման:
Դատարանը մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի կալանքի ժամկետը երկարացնելու քննության ընթացքում անդրադարձել է այն հարցին, արդյոք հնարավոր է այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ տվյալ դեպքում չեզոքացնել վերջինիս հնարավոր ոչ պատշաճ վարքագծի դրսևորումը և ապահովել նրա պատշաճ վարքագիծ՝ քրեական վարույթի քննության հետագա ընթացքում:
Դատարանը մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի կալանքի ժամկետը երկարացնելու քննության ընթացքում հանգել է սխալ հետևության, այն որ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ, վարույթի քննության տվյալ փուլում, ողջամտորեն հնարավոր չէ ապահովել մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի հետագա պատշաճ վարքագիծը և կալանքի ժամկետը երկարաձգել է երեք ամիս ժամանակով:

Դատարանը որոշման մեջ նշել է, որ նախնական և հիմնական դատալսումների ընթացքում խափանման միջոցի հարցի քննարկման ժամանակ հիմնավոր կասկածին անդրադարձ կատարելու սահմաններն ողջամտորեն պետք է ավելի նեղ լինեն մինչդատական վարույթի դատական երաշխիքների շրջանակներում հիմնավոր կասկածի քննարկման սահմանների համեմատ: Դատարանը գտնում է, որ նախքան ներկայացված մեղադրանքի վերաբերյալ եզրափակիչ դատական ակտ կայացնելը դատարանն իրավունք չունի անդրադառնալու մեղադրանքի էությանը կամ հիմնավորվածությանը: Այդ հարցերը կարող է քննարկման առարկա դառնալ միայն ներկայացված մեղադրանքի վերաբերյալ եզրափակիչ դատական ակտ կայացնելու ընթացքում, այսինքն՝ հանդիսանում են արդարադատության իրականացման արդյունքում լուծման ենթակա հարցեր: Դատարանն անդրադառնալով հիմնավոր կասկածի հարցին արձանագրում է, որ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի վերաբերյալ թիվ ԵԴ1/1504/01/25 քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ դատարան ստացված լինելը բավարար է փաստելու, որ առկա է Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի կողմից իրեն մեղսագրված արարքը կատարելու հիմնավոր կասկածը:
Դատարանի կողմից մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանին մեղսագրված արարքի հիմնավոր կասկածին առնչվող մեկնաբանությունների հետ պաշտպանության կողմը չի կարող համաձայնվել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Դատարանի այն պնդումը, որ քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ դատարան ստացված լինելը արդեն իսկ բավարար է փաստելու, որ առկա է Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի կողմից իրեն մեղսագրված արարքը կատարելու հիմնավոր կասկածը, չի կարող բավարար պայման համարվել հիմնավոր կասկածի առկա լինելու հանգամանքն այն պարագայում, երբ վերջինիս ներկայացված մեղադրանքը չի համապատասխանում մեղսագրված արարքին:
Այսպես՝ համաձայն մեղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասում նշված մեղադրանքի բովանդակության, Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանը 2024թ. դեկտեմբերի 16-ին ժամը 16:30-ի սահմաններում իր բնակության Երևան քաղաքի Տպագրիչների փողոցի 8/5 տան մոտակայքում հանդիպելով Էռնեստ Ռաֆյանին 40.000 ՀՀ դրամի դիմաց վերջինիս ապօրինի իրացրել է խոշոր չափերի՝ 0,51 գրամ հաստատուն քաշով <<Հերոին>> տեսակի թմրանյութ, որն էլ հայտնաբերվել է 2024թ. դեկտեմբերի 16-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԵՔ վարչությունում Էռնեստ Ռաֆյանի անձնական խուզարկությամբ:
Մեղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասում նշված մեղադրանքի նկարագրի համաձայն, Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանը խախտելով <<Թմրամիջոցների և հոգեմետ նյութերի մասին>> ՀՀ օրենքի 11-րդ 2-րդ կետի պահանջը, այն է, չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժիշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգուծուն/ նյութերի շջանառություն իրականացնելու, այսինքն՝ թմրամիջոց պատրաստելու, վերամշակելու, ձեռք բերելու, պահելու, փոխադրելու կամ առաքելու թույլտվություն քննությամբ դեռևս չպարզված, չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում, ինքնությունը դեռևս չպարզված անձից, իր անձնական օգտագործման համար ձեռք է բերել և իր մոտ ապօրինի պահել խոշոր չափերի՝ 0,51 գրամ հաստատուն քաշով <<Հերոին>> տեսակի թմրանյութ, որն էլ հայտնաբերվել է 2024թ. դեկտեմբերի 16-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԵՔ վարչությունում կատարված վերջինիս անձնական խուզարկությամբ:
Փաստացի՝ համաձայն Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանին ներկայացված մեղադրանքի` վերջինս թմրանյութը է իրացրել է Էռնեստ Ռաֆիկի Ռաֆյանին, սակայն Էռնեստ Ռաֆյանին մեղսագրված մեղադրանքի համաձայն վերջինս թմրանյութը ձեռք է բերել քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում ինքնությունը չպարզված անձից՝ իր անձնական օգտագործման համար:
Այս պարագայում էական հանգամանքը կայանում է նրանում, որ Էռնեստ Ռաֆյանը թմրանյութը ձեռք է բերել ոչ թե Հովիկ Մեջլումյանից, այլ գործով չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում ինքնությունը չպարզված անձից՝ ոչ թե Հովիկ Մեջլումյանից, այսինքն Հովիկ Մեջլումյանի կողմից թմրանյութի իրացում տեղի չի ունեցել, ավելին՝ իրացման դեպքը բացակայում է, որպիսի պայմաններում վերջինիս մեղսագրված արարքը ոչ միայն իրավաչափ չէ, այլև ապօրինի է, մեր համոզմամբ, նման դեպքում միանշանակ հիմնավոր կասկածը բացակայում է, եթե չունենք ձեռք բերող, չի կարող լինել նաև իրացնող, այս իրավիճակում մեղադրյալ Հովիկ Մեջլումյանին վերագրված քրեական հետապնդումը առանց որևէ մեկնաբանության, ենթակա է անհապաղ դադարեցման:
Դատարանն արձանագրել է, որ հաշվի առնելով մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանին վերագրվող կոնկրետ արարքի առանձնահատկությունները, բնույթը, հանրային վտանգավորության աստիճանը, ենթադրաբար կատարման եղանակը, սպառնացող հնարավոր պատժի խստությունը, ինչպես նաև ենթադրյալ հանցանքի կատարումից հետո ենթադրյալ դրսևորած վարքագիծը, մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի կողմից համապատասխան վարքագիծ դրսևորելու մասով, համակցության մեջ բավարար հիմք են տալիս գալու այն եզրահանգմանը, ըստ որի մնալով ազատության մեջ մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանը կարող է կատարել հանցանք և խոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում ապօրինի միջամտել ապացուցման գործնթացին: Այդ հանգամանքներն իրենց հերթին հանդիսանում են կալանքի տակ պահելու ժամկետի երկրաձգման ինքնուրույն նպատակներ, որոնց չեզոքացման իրական և իրավաչափ երաշխիք դեռևս չեն կարող դիտարկվել ինչպես մեղադրյալի պաշտպանի դատական նիստում հայտնած, այնպես էլ գործի նյութերում առկա մյուս հանգամանքները: Մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականության մասով ուշադրության է արժանի գործի նյութերում առկա մեղադրյալի դատվածությունների վերաբերյալ տեղեկանքը:
Դատարանի նման եզրահանգումներն իրատեսական չեն, այն հիմնված է բացարձակապես միայն ենթադրությունների վրա, որոնք նշվել են, մեր համոզմամբ, բացառապես այն նպատակով, որ մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի նկատմամբ չկիրառվի այլընտրանքային խափանման միջոցներից որևէ մեկը, որի կիրառման համար եղել են բավարար հիմքեր:
Դատարանի այն պնդումը, որ հաշվի է առնվել մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանին վերագրվող կոնկրետ արարքի առանձնահատկությունները, բնույթը, հանրային վտանգավորության աստիճանը, կատարման եղանակը, սպառնացող հնարավոր պատժի խստությունը, ինչպես նաև ենթադրյալ հանցանքի կատարումից հետո դրսևորած վարքագիծը, այս մեկնաբանությունները զուրկ են իրավական հիմքերից, եթե նշվածը իրականության հետ աղերս ունենար, ապա դատարանը հատիկ առ հատիկ կնշեր, որոնք են նմանատիպ արարքի մյուսներից տարբերվող առանձնահատկությունները, կատարման եղանակը, ենթադրյալ հանցանքի կատարումից հետո դրսևորած վարքագիծը, որևէ բառ, անգամ նվազագույն նշում կամ ակնարկ չկա այդ մասին, քանի որ իրականում չէր էլ կարող լինել:
Դատարանի նշված ենթադրյալ հանցանքի կատարումից հետո Հովիկ Մեջլումյանը որևէ հակաօրինական, հանրորեն վտանգավոր վարքագիծ չի դրսևորել, որը դառնար քննարկման առարկա, ինչը փաստում է, որ Հովիկ Մեջլումյանը թմրանյութ չի իրացրել Էռնեստ Ռաֆյանին, եթե նախաքննական մարմինը համոզված լիներ այդ հարցում, ապա ինչպես կարող է մեկնաբանվել այն իրողությունը, որ Էռնեստ Ռաֆյան մոտ թմրանյութ հայտնաբերելուց հետո, ըստ Էռնեստ Ռաֆյանի 16.12.24թ. կազմված ձերբակալման արձանագրությում նշված ձեռք բերման աղբյուրի, նախաքննական մարմնի կողմից անմիջապես հետո որևէ վերաբերմունք՝ անհետաձգելի, առաջնահերթ քննչական գործողություն չի կատարվել Հովիկ Մեջլումյանի կատմամբ, եթե իրականում եղել է թմրանյութ իրացնող: Դեպքից շուրջ երկու ամիս անց՝ 06.02.24 թվականին է խուզարկություն կատարվել վերջինիս բնակարանում, այն էլ զենք, զինամթերք փնտրելու պատրվակով, որտեղ խուզարկությամբ թմրանյութ չի հայտնաբերվել, որից հետո միայն 10.02.24 թվականին ձերբակալվել է Հովիկ Մեջլումյանը և ներկայացվել կալանքի, նշվածը վկայում է, որ վերջինս հակաօրինական վարքագիծ դրսևորելու վտանգ երբևէ չի ներկայացրել և այժմ էլ չի ներկայացնում՝ հակառակ դատարանի մեկնաբանության:
Դատարանի այն պնդումը, որ մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանը ազատության մեջ մնալով կարող է կատարել հանցանք և խոչնդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում ապօրինի միջամտել ապացուցման գործընթացին, նույպես դատարանի ենթադրություններն են այն պարզ պատճառաբանությամբ, որ քրեական վարույթին խոչնդոտելու, ապացուցման գործնթացին ապօրինի միջամտելու, անգամ ցանկության դեպքում, դրա ոչ անհրաժեշտությունը կա, ոչ էլ հնարովորությունը, այն պարզ հիմնավորմամբ, որ գործով հարցաքննված և դատակոչի ցուցակում նշված թվով հինգ վկաների ցուցմունքները մեղադրանքի հաստատման հարցում, որևէ ապցուցողական արժեք չեն ներկայացնում, քանի որ նրանց ցուցմունքներում անգամ որևէ բառ չկա թմրանյութերի ինչպես օգտագործման, այպես էլ իրացման վերաբերյալ, անհասկանալի է նաև թե ինչու են այդ վկաները դատակոչվել, իսկ մնացածը, որպես ապացույց ներկայացված փաստարկները՝ փաստաթղթեր են, որոնք գտնվում են քրեական վարույթի նյութերում, այնպես, որ այս հանգամանքը նույպես բացառելի է:
Ինչ վերաբերվում է դատարանի նշված մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի կողմից հանցանք կատարելու հավանականությանը՝ մատնանշելով գործի նյութերում առկա մեղադրյալի դատվածությունների վերաբերյալ տեղեկանքը, մեր համոզմամբ, նույնպես, չի կարող հիմնավորում հանդիսանալ այլընտրանքային խափանման միջոց՝ տնային կալանք կիրառելու հարցում, այն տրամաբանությամբ, որ վերջինիս անձը իրենից հանրորեն մեծ վտանդավորություն չի ներկայացնում, նոր հանցանք կատարելու հավանականությունը բավականին նվազ է այն պատճառաբանությամբ, որ նա բազմաթիվ փորձությունների ենթարկված անձնավորություն է, նկատի ունենալով նախկին դատվածությունները, որոնք ներկա դրությամբ մարված են, վերջինս ունի պատկառելի տարիք՝ հիսուն տարեկան է, ընտանիք, երեխա, առավել ևս վատառողջ է, տառապում է բավականին լուրջ հիվանդություներով:
Հովիկ Մեջլումյանի մոտ առկա է քրոնիկ վիրուսային հեպատիտ Ց, բացի այդ մեղադրյալի լեղապարկը հեռացված է, վերջինիս երկու ոտքերին կան են մոտ 10 սմ տրամագծով վերքեր, որոնք չեն վերականգվում, ըստ ՀՀ առողջապահության նախարարության <<Քրեակատարողական բժշկության կենտրոն>> ՊՈԱԿ-ից ստացված թիվ Ե-336 գրության համաձայն՝ Հովիկ Մեջլումյանի մոտ ախտորոշվել է՝ հետնեկրոտիկ դժվար լավացող բաց թարախակալված վերքեր՝ երկու ազդրերի կողմային մակերեսներում:
Փաստացի կալանքի տակ գտնվելու ամբողջ ժամանակահատվածը Հովիկ Մեջլումյանը անցկացնում է դատապարտյալների հիվանդանոցում և մինչ օրս պարզ չէ ինչ անդառնալի հետևանքներ կարող են տեղի ունենալ՝ կապված վերջինիս առողջության, ինչպես նաև համապատասխան բավարար բուժում չստանալու պարագայում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի համաձայն՝ բողոքարկվող դատական ակտի բեկանման կամ փոփոխման հիմքերն են.
Դատական վերանայման արդյունքով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե` ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը, առկա է նյութական օրենքի խախտում, առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հետևանքով բողոքարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ, միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի կիրառումն է, եթե այն ենթակա չէր կիրառման, կամ չկիրառումն է, եթե այն ենթակա էր կիրառման, կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, նյութական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ նյութական այլ օրենքի որևէ հոդվածի, հոդվածի մասի կամ կետի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ որևէ հոդվածի, հոդվածի մասի կամ կետի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ նյութական օրենքի սխալ մեկնաբանումն է, քրեադատավարական օրենքի էական խախտում է դատական վարույթի ընթացքում քրեական վարույթի որևէ սկզբունքի խախտումը:
Նշված դրույթների և գործով փաստերի համադրության արդյունքում գտնում եմ, որ դատարանի կողմից սույն գործով թույլ է տրվել միջազգային պայմանագրերի, ինչպես նաև յութական և քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնց պայմաններում առկա են սույն ակտի վերանայման, դրա բեկանման կամ փոփոխման հիմքերը:
Մեղադրյալ Հովիկ Մեջլումյանի պատշաճ վարքագիծը սույն վարությով հնարավոր է ապահովել այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ, հետևաբար դրանց չկիրառման արդյունքում խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի 2-րդ մասը:
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունից հետևում է, որ տնային կալանքը դիտարկվում է կալանքին համահավասար ազատությունից զրկելու դրսևորում (տես՝ օրինակ, Buzadji v. the Republic of Moldova գործով 05.07.2016թ. վճիռը, գանգատ թիվ 23755/07, Nikolova v. Bulgaria (no. 2) գործով, 30,12.2004 վճիռը, գանգատ թիվ 40899/98, Mancini v. Italy գործով 12.12.2001 թ. վճիռը, գանգատ թիվ 44955/98):
Այսպես, Եվրոպական դատարանն արձանագրել է, որ տնային կալանք խափանման միջոցի կիրառումը հիմնականում ենթադրում է անձի իրավունքների ավելի քիչ սահմանափակումներ, ինչպես նաև կալանավորված անձին ավելի նվազ աստիճանի տառապանքների կամ անհարմարությունների պատճառում, քան նրան քրեակատարողական հիմնարկում (բանտում) կալանքի տակ պահելու դեպքում (տես՝ օրինակ, Buzadjiv. the Republic of Moldova գործով 05.07.2016թ. վճիռը, գանգատ թիվ 23755/07, 112-րդ կետ):
Կալանքը՝ տնային կալանքով փոխարինելը ենթադրում է կալանավայրի բնույթի փոփոխություն պետական հաստատությունից դեպի մասնավոր տուն (տես՝ Mancini v. Italy գործով 12.12.2001թ. վճիռը, գանգատ թիվ 44955 98 , 19-րդ կետ): Անձին կալանքի տակ պահելը ենթադրում է անձի ինտեգրում նոր, երբերմն թշնամական միջավայր, մյուս կալանավորված անձանց հետ համատեղ գործողություններ և ռեսուրսների օգտագործում, կարգապահության պահպանում և իշխանությունների կողմից շուրջօրյա հսկողություն (տես՝ Buzadji v. the Republic of Moldova գործով 05.07.2016թ. վճիռը, գանգատ թիվ 23755/07, 112-րդ կետ, Mancini v. Italy գործով 12.12.2001թ. վճիռը, գանգատ թիվ 44955/98, 19-րդ կետ):
Այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառման հնարավորության մասով գտնում եմ, որ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ միջոցների կիրառմամբ հնարավոր է ապահովել մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը, քանի որ ինչպես երևում է կայացված դատական ակտի ուսումնասիրումից այդ ակտով չի սահմանափակվել մեղադրյալ Հովիկ Մեջլումյանի քրեակատարողական հիմնարկից այլ անձանց հետ հաղորդակցություն ունենալու իրավունքը, բացի այդ այդպիսի սահմանափակումներ կիրառելու միջնորդություն ևս չի ներկայացվել: Այսինքն՝ մեղադրյալը բոլոր դեպքերում քրեակատարողական հիմնարկից կարող է հեռախոսազանգի միջոցով կապ հաստատել ցանկացած անձի հետ, ունենալ տեսակցություն, ստանալ նամակագրություն և այլն: Հետևաբար՝ սույն դեպքում մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված կալանք խափանման միջով սահմանափակվել է զուտ մեղադրյալի ազատ տեղաշարժվելու հնարավորությունը և մեղադրյալը վարույթին խոչընդոտելու մտադրություն ունենալու դեպքում հեռախոսազանգերի, նամակագրության, տեսակցությունների միջոցով զրկված չէ այդպիսիք անելու հնարավորությունից: Պաշտպանական կողմի գնահատմամբ մեղադրյալն այդպիսի միտում չունի, քանի որ գործով անցնող անձիք հարցաքննվել են, վերջինս տեղյակ լինելով քրեական գործի մասին և գտնվելով ազատության մեջ որևէ կերպ չի խոչընդոտել վարույթի իրականացմանը և նոր հանցավոր արարք չի կատարել, պատշաճ ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնի կանչով, քրեական վարույթով կատարվել են անհրաժեշտ բոլոր քննչական գործողությունները:
Նկատի ունենալով վերոգրյալը գտնում եմ, որ տնային կալանք այլընտրանքային խափանման միջոցը ի զորու է ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը, բացի այդ, պաշտպանական կողմը որպես մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը ապահովելու գործուն երաշխիք անհրաժեշտության դեպքում առաջարկում է նաև տնային կալանքի հետ կիրառել գրավ այլընտրանքային խափանման միջոցը, որպես գրավի առարկա դարձնել 03.04.2025թ. դրությամբ գնահատված 160 800 000 ՀՀ դրամ շուկայական արժեքով բնակելի տունը՝ դրա արժեքին համաչափ տաս միլիոն ՀՀ դրամի չափով, կամ դատարանի հայեցողությամբ նշվածից ավելի ՀՀ դրամ գումարով::
Այսպիսով՝ հաշվի առնելով վերոգրյալը, քրեադատավարության օրենսդրությամբ սահմանված համապատասխան չափանիշները, կարող ենք հանգել հետևյալ եզրահանգման, այն որ Հովիկ Մեջլումյանին մեղսագրվող հանցանքը կատարելու վերաբերյալ բացակայում է հիմնավոր կասկածի չափանիշը՝ հետևաբար սույն մասով խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջը, բացակայում են Հովիկ Մեջլումյանի նկատմամբ կալանքի կիրառման հիմքերը՝ հետևաբար դատարանի կողմից խախտվել է քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը, Հովիկ Մեջլումյանի պատշաճ վարքագիծը սույն վարույթով հնարավոր է ապահովել այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ՝ հետևաբար դրանց չկիրառման արդյունքում խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը:
Նշված խախտումներն իրենց հերթին հանգեցրել են Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին կոնվենցիայի (Այսուհետ նաև՝ ՄԻԵԿ) 5-րդ, 6-րդ, ՀՀ Սահմանդրության 27-րդ, 61-րդ հոդվածների, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի խախտման:
Վերը նշված պատճառաբանություների և ներկայացված հիմնավորումների համաձայն գտնում եմ, որ դատարանի կողմից կայացված որոշումը ենթակա է բեկանման, այն ոչ իրավաչափ, պատշաճ պատճառաբանված և հիմնավորված չլինելու, նյութական և քրեադատավարական օրենքի էական խախտումերով կայացվելու, գործող օրենսդրության պահանջները և իրավական նորմերը ի վնաս մեղադրյալի և պաշտպանության կողմի օբյեկտիվ չգնահատելու և մեկնաբանելու, ինչպես նաև քրեական վարույթի փաստական տվյալներից չբխելու հիմքերով:>>:
Վերոգրյալի հիման վրա մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի պաշտպան Վարդգես Մնացականի Գևորգյանը, խնդրել է.
<<Բողոքն ընդունել վարույթ։ Ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 22.05.2025թ. թիվ ԵԴ1/1504/01/25 գործով դատական ակտը՝ կալանքի ձևով կիրառված խափանման միջոցի ժամկետի երկարացնելը, կայացնել փոխարինող դատական ակտ, Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի նկատմամբ կիրառել այլընտրանքային խափանման միջոց՝ տնային կալանք, անհրաժեշտության դեպքում նաև գրավի համակցությամբ, գրավի առարկա դարձնելով 160.800.000 ՀՀ դրամ շուկայական արժեքով բնակելի տունը, դրա արժեքի տասը միլիոն ՀՀ դրամի չափով կամ դատարանի հայեցողությամբ նշվածից ավելի ՀՀ դրամ գումար:>>:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքումե:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն` «3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
4. Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա>>:
Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերի և դրանք հաստատող փաստերի սահմաններում դատական վերանայման ենթարկելով վիճարկվող դատական ակտը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է.
ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն` «Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով` (…)
4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով. (…) >>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն. «1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի:
2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով: Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը:
(...) 4. Անձին կալանավորելը, կալանքի ժամկետը երկարաձգելը, բժշկական հաստատությունում հարկադրաբար տեղավորելը թույլատրվում են միայն դատարանի որոշմամբ` այն դեպքում, երբ անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով (…) >>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: (…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի համաձայն՝ «2. Մեղադրյալը պարտավոր է՝ (…)
3) չխոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում` ապօրինի չմիջամտել ապացուցման գործընթացին. (…) >>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով:
2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար:
(…) 4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները:
5. Կալանքի ժամկետը երկարաձգելիս դատարանի առջև անհրաժեշտ է հիմնավորել նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները բացահայտելու նպատակով վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից գործադրված պատշաճ ջանասիրությունը (due diligence), ինչպես նաև տվյալ մեղադրյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելու անհրաժեշտությունը: (…) >>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները (…) >>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 286-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատարանում խափանման միջոց կիրառելու և կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու վարույթի առարկան են կազմում մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցի կիրառման կամ կիրառված խափանման միջոցի ժամկետի երկարաձգման անհրաժեշտությունը և իրավաչափությունը, ավելի մեղմ խափանման միջոցներ կիրառելու հնարավորությունը, >>։
Արամ Ճուղուրյանի գործով 2007թ. օգոստոսի 30-ի վբ-132/07 որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ «(...) կալանավորման կիրառման հիմքերն ունեն կանխատեսական, մոտավոր բնույթ, քանի որ ենթադրում են ապագային վերաբերող իրադարձություններ։ Ընդ որում, այդ կանխատեսող գործողություններն անհրաժեշտ է հիմնավորել քրեական գործով ձեռք բերված որոշակի նյութերով, որով էլ վերջին հաշվով որոշվում է կալանավորման կիրառման հիմնավորվածությունը:>>:
Տիգրան Պետրոսյանի գործով 2017թ. նոյեմբերի 15-ի ԵԿԴ/0084/06/16 որոշմամբ զարգացնելով կալանավորման հիմքերի վերաբերյալ իր նախադեպային իրավունքը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ «(...) (...) մեղադրյալի հավանական գործողությունների մասին հետևությունները բոլոր դեպքերում պետք է պայմանավորված լինեն գործի նյութերից բխող որոշ փաստական տվյալներով։ Սակայն միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ կալանավորման հիմք(եր)ի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն ոչ թե այդ փաստական տվյալները մեկը մյուսից անջատ, ինքնավար հետազոտման ենթարկելու, այլ դրանք իրենց համակցության մեջ գնահատման ենթարկելու արդյունքում ձևավորվող փաստարկված դատողությունների վրա։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ համապատասխան փաստական տվյալներն իրենց ամբողջության մեջ չվերլուծելը, դրանք իրարից անջատ գնահատելը կարող է հանգեցնել կալանավորման հիմքի առկայության կամ բացակայության մասին չհիմնավորված եզրահանգման գալուն։ Հետևաբար խնդրո առարկա հարցը լուծելիս դատարանի հետևությունները յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հիմնված լինեն գործի նյութերում առկա ապացույցների, փաստերի կամ այլ տեղեկությունների, այդ թվում՝ քրեական օրենքով արգելված ենթադրյալ հանցանքի կատարման պահից ի վեր մեղադրյալի դրսևորած վարքագծի և նրա անձը բնութագրող այլ հատկանիշների՝ իրենց ամբողջության մեջ գնահատման վրա։ (...)>>:
Վերը նշված իրավակարգավորումները և իրավական դիրքորոշումները կիրառելով սույն որոշման մեջ նշված փաստական տվյալների նկատմամբ հարկ է նշել, որ տվյալ դեպքում Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանը մեղադրվում է բնակչության առողջության դեմ ուղղված դիտավորությամբ կատարվող ծանր հանցանք կատարելու մեջ, որի համար պատիժ է նախատեսված բացառապես ազատազրկման ձևով՝ չորսից ութ տարի ժամկետով: Դրա հետ մեկտեղ, հաշվի առնելով մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանին վերագրվող կոնկրետ արարքի առանձնահատկությունները, բնույթը, հանրային վտանգավորության աստիճանը, ենթադրաբար կատարման եղանակը, սպառնացող հնարավոր պատժի խստությունը, ինչպես նաև ենթադրյալ հանցանքի կատարումից հետո դրսևորած վարքագիծը, մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի կողմից համապատասխան վարքագիծ դրսևորելու մասով, համակցության մեջ բավարար հիմք են տալիս գալու այն եզրահանգմանը, ըստ որի՝ մնալով ազատության մեջ՝ մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանը կարող է կատարել հանցանք և խոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում՝ ապօրինի միջամտել ապացուցման գործընթացին:
Անդրադառնալով պաշտպանի վերանայման բողոքում նշված փաստարկներին, ապա հարկ է նշել, որ այս նպատակների բացակայության վերաբերյալ համապատասխան փաստեր, տեղեկություններ կամ ապացույցներ չեն ներկայացվել դատարանին, հետևաբար առկա փաստական տվյալները բավարար չեն այդ նպատակի բացակայության մասով հետևության հանգելու համար։
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել նաև, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նշված խափանման միջոցի նպատակներն ունեն կանխատեսական, հավանական բնույթ և նշված իրավակարգավորումից բխում է, որ խափանման միջոցի կիրառումը նպատակ է հետապնդում կանխել համապատասխան ենթադրյալ վարքագծի դրսևորումը: Իսկ համապատասխան տեղեկությունների, փաստերի և/կամ ապացույցների հիման վրա տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը մեղադրյալի հնարավոր վարքագծի մասով ողջամտորեն հանգում է վերը նշված հետևությանն, ուստի այդ մասով բողոքում նշված փաստարկներն անհիմն են:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ վերը նշված նպատակների առկայության մասով Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն էության մեջ հիմնավոր են և բխում են դատարան ներկայացված նյութերից, իսկ պաշտպանի վերանայման բողոքում նշված փաստարկներն անհիմն են: Սույն որոշմամբ շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո հաշվի առնելով նշված քրեական վարույթի առանձնահատկությունները, մեղադրյալի ենթադրյալ վարքագծի դրսևորումները, մեղադրյալին վերագրվող արարքների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը և սպառնացող հնարավոր պատժի խստությունը, ինչպես նաև խափանման միջոցի կիրառման համար հիմք հանդիսացած հանգամանքները և դրանց հնարավոր դրսևորման ձևերը, հնարավոր ոչ պատշաճ վարքագիծ դրսևորելու հավանականության աստիճանը և դրա հնարավոր ազդեցությունը գործի վրա, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ընտրված խափանման միջոցի կիրառման միջոցով, ողջամտորեն հնարավոր է ապահովել մեղադրյալի հետագա պատշաճ վարքագիծը:
Հետևաբար Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները էության մեջ հիմնավոր են և բխում են դատարան ներկայացված նյութերից, իսկ վերանայման բողոքում նշված փաստարկներն անհիմն են և բավարար չեն վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու համար։
Ինչ վերաբերում է վերանայման բողոքից բխող մյուս փաստարկներին ու դատողություններին, ապա հարկ է արձանագրել, որ սույն որոշմամբ վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխանները, ուստի լրացուցիչ առանձին-առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Ընդ որում, այդ կապակցությամբ հարկ է նաև փաստել, որ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ թեև <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետը դատարանին պարտավորեցնում է պատճառաբանել իր որոշումները, սակայն այն չի կարող մեկնաբանվել որպես կողմի ներկայացրած յուրաքանչյուր փաստարկին դատարանի կողմից մանրամասն պատասխան տալու պահանջ: (Տե'ս, ի թիվս այլնի, Ռուիզ Տորեխան ընդդեմ Իսպանիայի (RUIZ TORIJA v. SPAIN) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի դեկտեմբերի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 18390/91, կետ 29, Վան դե Հուրքն ընդդեմ Նիդեռլանդների (VAN DE HURK v. THE NETHERLANDS) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի ապրիլի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 16034/90, կետ 61):
Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել վարույթի ելքի վրա ազդեցություն ունեցող դատական սխալ և ըստ էության գործի քննության տվյալ փուլում, առկա փաստական տվյալների շրջանակներում, կայացրել է հարցը ճիշտ լուծող դատական ակտ, որը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր չկան, ուստի, հիմք ընդունելով վերը նշված պատճառաբանությունները, այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ վերանայման բողոքը պետք է մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ, 393-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրյալ Հովիկ Ռաֆիկի Մեջլումյանի պաշտպան Վարդգես Մնացականի Գևորգյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասությանքրեական դատարանի 2025 թվականի մայիսի 22-ի թիվ ԵԴ1/1504/01/25 որոշումը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո՝ 15-օրյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ