ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

19․11.2025թ. թիվ ԵԴ1/1399/01/25 ք. Երևան
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը հետևյալ կազմով՝

Նախագահող դատավոր Կ.Ֆարխոյան
քարտուղարությամբ Մ. Բոզոյանի
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող Դ․ Բադալյանի
պաշտպան Տ․ Հակոբյանի
մեղադրյալ Վ․ Հարությունյանի

Դռնբաց դատական նիստում, դատարանում, արագացված վարույթի կարգով քննեց քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի՝ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի ծնված 21․09․1995 թվականին Կապան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, չի աշխատում, ամուրի, դատվածություն չունեցող, բնակվող՝ Երևան քաղաքի Գյուլիքևխյան փողոցի 15-րդ շենքի բնակարան 6 հասցեում, հաշվառման հասցե չունի:
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում 07․12․2024 թվականին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 17182124 քրեական վարույթը: (հատոր 1, վ.թ. 14):
07․12․2024 թվականին Վահագն Հարությունի Հարությունյանը ձերբակալվել է: (հատոր 1, վ.թ. 48-49)։
09․12․2024 թվականին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ն. Թոփուզյանի կողմից թիվ 17182124 քրեական վարույթով Վահագն Հարությունի Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում: (հատոր 1, վ.թ. 99-101):
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Ա․ Դանիելյանի 10․12․2024 թվականի որոշմամբ Վահագն Հարությունի Հարությունյանը 10․12․2024 թվականին ժամը 12։40-ին ազատ է արձակվել ձերբակալումից։ (հատոր 1, վ․թ․ 115-118)։
10․12․2024 թվականին ժամը 13։30-ին խափանման միջոց կիրառելու նպատակով դատարան ներկայացնելու համար Վահագն Հարությունի Հարությունյանը ձերբակալվել է: (հատոր 1, վ.թ. 119-122)։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 11․12․2024 թվականի որոշմամբ մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանքը 2(երկու) ամիս ժամկետով։ Վահագն Հարությունի Հարությունյանն անհապաղ ազատ է արձակվել, տնային կալանքի սկիզբը հաշվելով Վահագն Հարությունի Հարությունյանի նկատմամբ էլեկտրոնային հսկողության միջոցների կիրառման պահից։ (հատոր 1, վ.թ. 142-161)։
11․12․2024 թվականին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Ա․ Դանիելյանի որոշմամբ խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։ (հատոր 1, վ․թ․ 163-166)։
14․12․2024 թվականին ժամը 17։33-ից մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի նկատմամբ սահմանվել է էլեկտրոնային հսկողություն։ (հատոր 1, վ․թ․ 171)
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 12․02․2025 թվականի որոշմամբ մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել վարչական հսկողությունը (հատոր 2, վ.թ. 53-71)։
13․03․2025 թվականին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ն. Թոփուզյանի կողմից թիվ 17182124 քրեական վարույթով Վահագն Հարությունի Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում: (հատոր 2, վ.թ. 97-100):
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Ա․ Դանիելյանի 09․04․2025 թվականի որոշմամբ թիվ 17182124 քրեական վարույթից Վահագն Հարությունի Հարությունյանի կողմից առանց իրացման նպատակի, իր անձնական օգտագործման համար, քրեական վարույթի նախաքննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում, հանգամանքներում և անձից խոշոր չափի 0,455 գրամ քաշով «Հերոին» տեսակի թմրամիջոց և զգալի չափի 0,21 գրամ քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոց ապօրինի ձեռք բերելու և ապօրինի պահելու դրվագով թիվ 17182124 քրեական վարույթից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով անջատվել է նոր վարույթ։ Անջատված վարույթով նախաքննությունը շարունակվել է 17164925 համարով։ (հատոր 1, վ․թ․ 1-8)։
Թիվ 17164925 քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ուղարկվել 17․04․2025 թվականին, որը դատարանում ստացվել է 18․04․2025 թվականին, իսկ 21․04․2025 թվականին հանձնվել է դատավոր Կ. Ֆարխոյանի աշխատակազմին:
22․04․2025 թվականին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Կ. Ֆարխոյանի կողմից որոշում է կայացվել վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
Նախաքննության մարմնի կողմից Վահագն Հարությունի Հարությունյանին մեղադրանք է ներկայացվել այն բանի համար, որ նա խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի պահանջը, այն է` չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու՝ թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու թույլտվություն, առանց իրացման նպատակի, իր անձնական օգտագործման համար քրեական վարույթի նախաքննությամբ չպարզված հանգամանքներում, ժամանակահատվածում և անձից ապօրինի ձեռք է բերել և ապօրինի պահել «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր չափերը, շրջանառությունն արգելված թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն) խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութեր պարունակող բույսերի ցանկը, դրանց մանր, զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը, պրեկուրսորների խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը, թունավոր նյութերի ցանկը, խիստ ներգործող նյութերի ցանկը և դրանց խոշոր չափերը սահմանելու մասին» ՀՀ կառավարության 2018թ. հունիսի 27-ին ընդունված թիվ 707-Ն որոշման N1 հավելվածով որպես թմրամիջոց նախատեսված, նրբաթիթեղում պարունակվող խոշոր չափի 0,455 գրամ քաշով (0,35+0,105) «Հերոին» տեսակի և զգալի չափի՝ 0,21 գրամ քաշով «Մեթաֆետամին» տեսակի թմրամիջոց՝ թմրամիջոցներ, որոնք հայտնաբերվել են 2024 թվականի դեկտեմբերի 7-ին վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոնից կատարված առգրավման արդյունքում։
Սույն քրեական վարույթի նախնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանը և վերջինիս պաշտպան Տաթևիկ Հակոբյանը միջնորդեցին դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով: Մեղադրյալը հայտարարեց, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է իր պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատաքննությունն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ, իրեն մեղավոր է ճանաչում և զղջում կատարածի համար:
Հանրային մեղադրող Դավիթ Բադալյանը քրեական վարույթի քննության արագացված կարգ կիրառելու դեմ չառարկեց:
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածով նախատեսված պայմանները որոշում է կայացրել դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու մասին։
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են նույն օրենսգրքի 464.1 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, բավարարեց արագացված վարույթ կիրառելու վերաբերյալ միջնորդությունը և վարույթով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, որոշում կայացրեց լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին։
Դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով քրեական վարույթի նյութերը, ներկայացված մեղադրանքը մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի կողմից ընդունելու, արագացված վարույթ կիրառելու և վարույթով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելու պայմաններում ապացուցված է համարում, որ մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանը խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի պահանջը, այն է` չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու՝ թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու թույլտվություն, առանց իրացման նպատակի, իր անձնական օգտագործման համար քրեական վարույթի նախաքննությամբ չպարզված հանգամանքներում, ժամանակահատվածում և անձից ապօրինի ձեռք է բերել և ապօրինի պահել «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր չափերը, շրջանառությունն արգելված թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն) խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութեր պարունակող բույսերի ցանկը, դրանց մանր, զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը, պրեկուրսորների խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը, թունավոր նյութերի ցանկը, խիստ ներգործող նյութերի ցանկը և դրանց խոշոր չափերը սահմանելու մասին» ՀՀ կառավարության 2018թ. հունիսի 27-ին ընդունված թիվ 707-Ն որոշման N1 հավելվածով որպես թմրամիջոց նախատեսված, նրբաթիթեղում պարունակվող խոշոր չափի 0,455 գրամ քաշով (0,35+0,105) «Հերոին» տեսակի և զգալի չափի՝ 0,21 գրամ քաշով «Մեթաֆետամին» տեսակի թմրամիջոց՝ թմրամիջոցներ, որոնք հայտնաբերվել են 2024 թվականի դեկտեմբերի 7-ին վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոնից կատարված առգրավման արդյունքում։
Ապացուցված է մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի մեղավորությունը կատարած արարքի մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Որպես մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, զղջացել կատարածի համար։
Մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Որպես մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի անձը բնութագրող տվյալներ, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա հանդիսանում է դատվածություն չունեցող անձ:
Անդրադառնալով պատժի հարցերին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական վարույթով մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի վերաբերյալ քրեական պատասխանատվությունից, պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն, հետևաբար դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով կատարած արարքի համար մեղադրյալը ենթակա է պատժի: Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես մեղադրյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, այնպես էլ նրա անձը՝ այն, որ հանդիսանում է դատվածություն չունեցող անձ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:
(…):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակներն են՝ վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ: Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Մեջբերված իրավական նորմերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-124/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում: Նշված դատական ակտերում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և այն կատարող անձը կոնկրետ են: Հետևաբար՝ կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, այն կատարող անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) [Ն]շանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (…):
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա: (…)
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն: (…)»:
Արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշմամբ՝ «(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ Դատարանը արագացված վարույթի արդյունքով մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ՝ հաշվի առնելով Հայաuտանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4.1 կետի համաձայն՝ արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։
Դատարանը վերը նշվածը հաշվի առնելով, ինչպես նաև նկատի ունենալով, որ «Նվազագույն ամսական աշխատավարձի մասին» ՀՀ օրենքի 1-ին հոդվածի համաձայն` ՀՀ նվազագույն ամսական աշխատավարձը 75.000 ՀՀ դրամ է, և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին, 55-րդ և 69-րդ հոդվածներով, գտնում է, որ մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված տուգանքի ձևով՝ նվազագույն աշխատավարձի քսանհինգապատիկի՝ 1․870.000 ՀՀ դրամի չափով: Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալին մեղսագրվող արարքի համար տուգանք պատժատեսակի նշանակման միջոցով հնարավոր է հասնել պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ անազատության մեջ գտնվող անձի նկատմամբ տուգանքի, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու, զինվորական ծառայության մեջ սահմանափակման ձևով հիմնական պատիժ նշանակելիս դատարանը, հաշվի առնելով մինչև դատավճիռ կայացնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը, մեղմացնում է նշանակված պատիժը կամ ազատում է պատիժը կրելուց:
Հաշվի առնելով, որ սույն քրեական վարույթով մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանը 07․12․2024 թվականից մինչև 10․12․2024 թվականը և 14․12․2024 թվականից մինչև 12․02․2025 թվականը, այսինքն 2(երկու) ամիս և 2(երկու) օր փաստացի գտնվել է անազատության մեջ, ուստի դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կարգով պետք է պատիժը մեղմացնել և վերջինիս նկատմամբ սահմանել տուգանք՝ 1․500․000 ՀՀ դրամի չափով։
Միաժամանակ, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Վահագն Հարությունի Հարությունյանն անհապաղ ի վիճակի չէ ամբողջությամբ վճարել տուգանքը, չունի բավարար ֆինանսական միջոցներ՝ այլ կարող է այն վճարել մաս-մաս, 12(տասներկու) ամսվա ընթացքում, ապա հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի պահանջները, դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալին պետք է հնարավորություն տալ նշանակված տուգանքը վճարել մաս առ մաս՝ տուգանքի վճարման համար սահմանել 12-ամսյա ժամկետ՝ թույլատրելով Վահագն Հարությունի Հարությունյանին, սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ յուրաքանչյուր ամիս վճարել 125․000 ՀՀ դրամից ոչ պակաս գումար՝ մինչև սույն դատավճռով նշանակված տուգանքի գումարի լրիվ մարումը։
Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ սույն քրեական վարույթով գույքային հայց, գույք բռնագրավելու անհրաժեշտություն, արգելադրված գույք առկա չեն, ուստի Դատարանն այդ հարցերին չի անդրադառնում:
Միևնույն ժամանակ, Դատարանը, նկատի ունենալով արագացված վարույթ կիրառելու հանգամանքը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4 հոդվածի 3-րդ մասով, փաստում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման, ուստի վարութային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` վարչական հսկողությունը, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 0,35 գրամ քաշով «Հերոին» տեսակի թմրամիջոցի, ներարկիչի և դրանում առկա առկա 1 մլ ծավալով հեղուկի մեջ պարունակող 0,105 գրամ հաստատուն քաշով «Հերոին» տեսակի թմրամիջոցի, 0,21 գրամ քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցի տնօրինման հարցին պետք է անդրադառնալ թիվ 17182124 քրեական վարույթով վերջնական որոշում կայացնելիս:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, Վահագն Հարությունի Հարությունյանի կողմից շահագործված և վերջինիս մոտից հայտնաբերված «Սմարտֆոն Հայսենս» մոդելի բջջային հեռախոսը պետք է վերադարձնել վերջինիս, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու հետո:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 9-րդ, 100-րդ, 167-րդ, 270-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ, 464.1-րդ-464.5-րդ հոդվածներով՝ դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Վահագն Հարությունի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքում և նրա նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել տուգանք նվազագույն աշխատավարձի քսանհինգապատիկի՝ 1.870.000 (մեկ միլիոն ութ հարյուր յոթանասուն հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Հաշվի առնելով մեղադրյալ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը՝ 2(երկու) ամիս 2(երկու) օրը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կարգով մեղմացնել նշանակված պատիժը և վերջինիս նկատմամբ սահմանել պատիժ՝ տուգանք 1․500.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի կարգով՝ Վահագն Հարությունի Հարությունյանի նկատմամբ նշանակված տուգանքի վճարման համար սահմանել 12-ամսյա ժամկետ՝ թույլատրելով վերջինիս, սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ յուրաքանչյուր ամիս վճարել 125․000 ՀՀ դրամից ոչ պակաս գումար՝ մինչև սույն դատավճռով նշանակված տուգանքի գումարի լրիվ մարումը։
Վահագն Հարությունի Հարությունյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ վարչական հսկողությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 0,35 գրամ քաշով «Հերոին» տեսակի թմրամիջոցի, ներարկիչի և դրանում առկա առկա 1 մլ ծավալով հեղուկի մեջ պարունակող 0,105 գրամ հաստատուն քաշով «Հերոին» տեսակի թմրամիջոցի, 0,21 գրամ քաշով «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրամիջոցի տնօրինման հարցին անդրադառնալ թիվ 17182124 քրեական վարույթով վերջնական որոշում կայացնելիս:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, Վահագն Հարությունի Հարությունյանի կողմից շահագործված և վերջինիս մոտից հայտնաբերված «Սմարտֆոն Հայսենս» մոդելի բջջային հեռախոսը վերադարձնել վերջինիս, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու հետո:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից մեկամսյա ժամկետում, սակայն այն չի կարող բողոքարկվել սույն օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերով:


Դատավոր՝ Կ.Ֆարխոյան