ԵԴ1/1389/01/25
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ

(այսուհետ՝ նաև Դատարան)

Նախագահությամբ՝ դատավոր Ռ.ՍՄԲԱՏՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ՝ Հ.ԱՂՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող՝ Է.ԱՆԱՆՅԱՆԻ
մեղադրյալ՝ Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
պաշտպան՝ Է.ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆԻ

2025 թվականի հունիսի 24-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, դատաքննության հատուկ կարգով քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանի /ծնված՝ 1993 թվականի ապրիլի 28-ին, ազգությամբ՝ հայ, Վրաստանի Հանրապետության քաղաքացի, դատվածություն չունեցող, չամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ, բնակության հասցե՝ քաղաք Երևան, Դանիել Վարուժան փողոց, 6-րդ շենք, 5-րդ բնակարան հասցեում, ներկայումս գտնվում է ՀՀ ԱՆ «Արմավիր» ՔԿՀ-ում/՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 4-րդ կետերով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի հունվարի 09-ին՝ ժամը 15:40-ին հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով ձերբակալվել է Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանը:
2025 թվականի հունվարի 09-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Անտոնյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 14105625 քրեական վարույթը:
2025 թվականի հունվարի 11-ին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Երիցյանի կողմից որոշում է կայացվել Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 4-րդ կետերով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2025 թվականի հունվարի 11-ին որոշում է կայացվել Ալբերտ Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով:
2025 թվականի հունվարի 28-ին որոշումներ է կայացվել Իլյա Վալերիի Պլյուսինին և Ելենա Ալեքսեյի Պլյուսնինային ճանաչել որպես տուժողներ։
2025 թվականի փետրվարի 13-ին իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշում է կայացվել:
2025 թվականի փետրվարի 26-ին մեղադրյալ Ալբերտ Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանքի տակ պահելու ժամկետը 1 (մեկ) ամսով երկարացնելու մասին միջնորդություն է ներկայացվել Դատարան։
2025 թվականի մարտի 07-ին որոշում է կայացվել կալանքի ժամկետը երկարացնելու վերաբերյալ ներկայացված միջնորդությունը՝ մերժել:
2025 թվականի մարտի 28-ին դատախազ Ա.Երիցյանի կողմից որոշում է կայացվել Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 4-րդ կետերով նոր հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2025 թվականի մարտի 30-31-ին կազմվել է մեղադրական եզրակացությունը։
2025 թվականի ապրիլի 14-ին դատախազ Ա.Երիցյանն որոշում է կայացրել Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել՝ բացակայելու արգելքը:
Նույն օրը դատախազ Ա.Երիցյանն որոշում է կայացրել մեղադրական եզրկացությունը հաստատելու և վարույթի նյութերը դատարան հանձնելու մասին:
2025 թվականի ապրիլի 17-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 4-րդ կետերով, որին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/1389/01/25 համարը։
Նույն օրը քրեական գործը մակագրվել և հաջորդ օրը հանձնվել է դատավոր Ռ․Սմբատյանին։
2025 թվականի ապրիլի 21-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալասումներ նշանակելու մասին:

Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 4-րդ կետերով, այն բանի համար, որ նա, «2025 թվականի հունվարի 09-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, բնակարան ապօրինի մուտք գործելով առանձնապես խոշոր չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու նպատակով գնացել է Երևան քաղաքի Ադոնց փողոցի 6/2-րդ շենք, մուտք գործել 3-րդ մուտք, բարձրացել է 9-րդ հարկ, իր մոտ գտնվող խլացուցիչ սարքի օգնությամբ պարբերաբար խափանել է նշված հատվածում և 80-րդ բնակարանում գտնվող անվտանգության համակարգի աշխատանքը և իր մոտ գտնվող «AKKPES» գրառմամբ բանալիով բացել է 80-րդ բնակարանի մուտքի դուռը, ապօրինի մուտք գործել նշված բնակարան, ննջասենյակից հայտնաբերել չհրկիզվող պահարան և իր հետ նախապես վերցված գործիքի՝ էլեկտրական սղոցի գործքադրմամբ, կտրել է չհրկիզվող պահարանի ձախակողմյան հատվածը և այնտեղից հափշտակելու նպատակով վերցրել և իր մոտ եղած, որպես կանոն առաքիչների կողմից գործածվող պայուսակում տեղավորել ընդհանուր 1,183,000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդեր, մահճակալի վրա դրել 4.603.088 ՀՀ դրամին համարժեք 11.260 Եվրո և 6.909.185,5 դրամին համարժեք 17.410 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքով չի կարողացել ավարտին հասցնել իր դիտավորության մեջ ընդգկված հանցանքի կատարումը, քանի որ նշված բնակարանում տեղադրված ազդանշանային համակարգը ծրագրի միջոցով պարբերաբար Գրիգոր Ռուբենի Սեփանյանին տեղեկացրել է բնակարանում առկա շարժի մասին և վերջինս, ինչպես նաև ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցները գնացել են նշված բնակարան, որտեղ էլ Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանը ձերբակալվել է:

Արագացված վարույթ կիրառելու միջնորդությունը և դրա քննարկումը․
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 311-րդ հոդվածով նախատեսված հարցերի քննարկման ընթացքում մեղադրյալ Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանը միջնորդեց կիրառել արագացված վարույթ:
Մեղադրյալ Ալբերտ Գրիգորյանը, պատասխանելով Դատարանի հարցերին, հայտնեց, որ միջնորդությունը ներկայացնում է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված վարույթով դատաքննություն անցկացնելու հետևանքները, ներկայացված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ, ինչպես նաև հայտնեց, որ ներկայացված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են նույն օրենսգրքի 464.1 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, բավարարեց արագացված վարույթ կիրառելու վերաբերյալ միջնորդությունը և, գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, որոշում կայացրեց լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին։
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ արագացված վարույթի արդյունքով դատարանը կայացնում է մեղադրական դատավճիռ՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի 347-350-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով՝ հաշվի առնելով սույն հոդվածով նախատեսված առանձնահատկությունները:
Ներկայացված մեղադրանքը մեղադրյալ Ալբերտ Գրիգորյանի կողմից ընդունելու, արագացված վարույթ կիրառելու և գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելու պայմաններում՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Ալբերտ Գրիգորյանը կատարել է իրեն մեղսագրված հանցանքը, այն ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի հատկանիշներին:
Հաստատված համարելով մեղադրյալ Ալբերտ Գրիգորյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ՝ Դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հետ կապված հետևյալ հարցերին.
- դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներին, ինչպես նաև նրա անձը բնութագրող հանգամանքներին:
Դատարանը որպես մեղադրյալ Ալբերտ Գրիգորյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտարկում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչելը և հանցանքի կատարման համար զղջալը (տե՛ս Սերոբ Ֆրունզիկի Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշումը):
Մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքերն են, մասնավորապես՝ այն, որ դատվածություն չունի:
Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Ալբերտ Գրիգորյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Անդրադառնալով պատժի հարցերին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Ալբերտ Գրիգորյանին քրեական պատասխանատվությունից, պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն, հետևաբար՝ վերջինը ենթակա է պատժի՝ իր կատարած արարքի համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը::
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Արարքի հանցավորությունը, պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
2. Սույն օրենսգրքով նախատեսված հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում գործողությունը կամ անգործությունը կատարելու պահը՝ անկախ հետևանքներն առաջանալու պահից:
/․․․/:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի մասի համաձայն՝
1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները::
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
/․․․/:
Մեջբերված իրավական նորմերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-124/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում: Նշված դատական ակտերում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների /պատժի/ համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և այն կատարող անձը կոնկրետ են: Հետևաբար՝ կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, այն կատարող անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Ազատազրկումը դատապարտյալին քրեակատարողական հիմնարկում անազատության մեջ պահելու ձևով հասարակությունից որոշակի ժամկետով մեկուսացնելն է, որը կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում:
2. Ազատազրկումը նշանակվում է 3 ամսից 20 տարի ժամկետով:
3. Ազատազրկման նվազագույն ժամկետը սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում կարող է պակաս լինել 3 ամսից:
4. Անզգույշ հանցագործության համար ազատազրկումը չի կարող գերազանցել 10 տարին:
5. Առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն կատարած անձը չի կարող դատապարտվել ազատազրկման:
/․․․/:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝
«Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Գողությունը՝ գաղտնի հափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
2. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) տուժողի մարմնի վրայից, հագուստից, պայուսակից, այլ պահոցից կամ օբյեկտից,
3) տեխնիկական միջոցի, հատուկ հարմարեցված սարքավորման կամ այլ առարկայի կամ միջոցի գործադրմամբ կամ այլ եղանակով գույքի պաշտպանության կամ պահպանման համար նախատեսված սարքավորումը, համակարգը, կառույցը կամ այլ միջոցը ոչնչացնելով, վնասելով կամ շրջանցելով կամ
4) խոշոր չափերով՝
պատժվում է տուգանքով` քսանապատիկից հիսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ հարյուր հիսունից երկու հարյուր յոթանասուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով:
3. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) հանցավոր կազմակերպության կողմից,
2) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով,
3) պատմական, գեղարվեստական կամ մշակութային առանձնակի արժեք ունեցող առարկա հափշտակելով կամ
4) առանձնապես խոշոր չափերով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով:
/․․․/»։
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «/.../ [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա/ օրինականությունը,
բ/ արդարությունը,
գ/ պատժի անհատականացումը,
դ/ մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
/…/ [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների /…/ պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «/…/ [Ն]շանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին /…/:
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա: /…/
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն: /…/»:
Արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշմամբ՝ «/…/ Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
/…/ Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը: /…/»:
Վերը մեջբերված իրավական նորմերի և դիրքորոշումների լույսի ներքո մեղադրյալ Ալբերտ Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և դրա չափը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում վերջինիս կատարած հանցանքի բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները։ Նման պայմաններում Դատարանն արձանագրում է, որ ազատազրկում պատժատեսակի նշանակման միջոցով հնարավոր է հասնել պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները: Այլ կերպ՝ տվյալ դեպքում սահմանված պատիժը համաչափ կլինի կատարված կոնկրետ հանցանքի բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին և բավարար կլինի պատժի նպատակների նվաճման տեսանկյունից:
Այսպես՝ հիմք ընդունելով մեղադրյալի կատարած հանցանքի բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 5-րդ մասով սահմանված՝ ազատազրկում նշանակելը բացառող հանգամանքների բացակայությունը, Դատարանը գտնում է, որ Ալբերտ Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 4-րդ կետերով պետք է նշանակել որպես պատիժ ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Անդրադառնալով մեղադրյալ Ալբերտ Գրիգորյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված բացակայելու արգելքը պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Նշված դիրքորոշումը պայմանավորված է այն հանագամանքով, որ դեռևս շարունակում են առկա լինել այն հիմքերը և հիմնավորումները, որոնք արձանագրվել են դեռևս մինչդատական վարույթում:
Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ սույն քրեական գործով գույքային հայց, գույք բռնագրավելու անհրաժեշտություն, արգելադրված գույք առկա չեն՝ Դատարանն այդ հարցերին չի անդրադառնում:
Հաշվի առնելով արագացված կարգի առանձնահատկությունները՝ Դատարանը վարութային ծախսը համարում է լուծված:
Անդրադառնալով ապացույցների տնօրինման և պահպանման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ Ալբերտ Գրիգորյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված մուգ կապույտ գործվածքային շարֆը, կապույտ ձեռնոցները և սև գլխարկը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո պետք է վերադարձնել մեղադրյալի կողմից լիազորված անձին, իսկ «AKKPES» գրառմամբ բանալին պետք է ոչնչացնել:
Բնակարանի զննության ընթացքում հայտնաբերած մեկ հատ ոսկեգույն մատանին և մեկ հատ արծաթագույն մատանին՝ «KERN DYRBERG» գրառումով պետք է վերադարձնել տուժող Իլյա Պլուսնին:
Մեկ հատ ոսկեգույն և արծաթագույն թևնոցը, որի վրա առկա են ադամանդե քարեր, նման հատկանիշներով մեկ հատ վզնոցը, մեկ հատ թևնոցը, որոնց վրա որևէ գրառում առկա չէ, մեկ հատ վարդագույն բարակ վզնոցը, մեկ հատ փոքրիկ բարձիկը, մեկ հատ քառակուսի կտորը, մեկ հատ կանաչ և սպիտակ գույնի պիտակը, որի վրա դիմացի հատվածում առկա է www.miuz.ru. և «золота 585» գրառումները՝ վերադարձնել տուժող Ելենա Պլուսնինային: Նշված իրեղեն ապացույցները Դատարանում չեն հետազոտվել և կնքված փաթեթների պարունակությունը թվարկվում է ըստ համապատասխան որոշման: Փաթեթների կնիքների ամբողջականությունը խախտված չի եղել:
Սև կտորե պայուսակի մեջ առկա մեկ հատ Total գրառմամբ հեկտրական սղոցը, մեկ հատ խլացուցիչը, մեկ հատ կարմիր պլաստմասե բռնակով մեխահանը և բնակարանի մուտքի դռան փականի միջուկը և բանալին՝ «ZECE» գրառումներով, պետք է ոչնչացնել:
Սույն դատական ակտի բողոքարկելիությունը կարող է իրականացվել արագացված կարգի քրեադատավարական կառուցակարգերին համապատասխան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 30-31-րդ, 100-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ, 464.1-464.5 հոդվածներով՝ Դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց


Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 4-րդ կետերով և պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված կարգով ազատազրկման ձևով պատժին հաշվակցել Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանի՝ 2025 թվականի հունվարի 09-ից մինչև 2025 թվականի մարտի 09-ն ընկած ժամանակահատվածում փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի 4 /չորս/ ամիս ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել հաշվել սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
Ալբերտ Իգորի Գրիգորյանի նկատմամբ կիրառված սահմանափակումները վերացնել՝ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, այդպիսիք լինելու պարագայում:
Վարույթում առկա ապացույցների տնօրինման հարցը լուծել ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով և սույն դատավճռի պատճառաբանական մասով սահմանված կարգի:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու պահից մեկամսյա ժամկետում, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերի:



ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ռ.ՍՄԲԱՏՅԱՆ