ԵԴ1/1338/01/25

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա .ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Կ․ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Լ․ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Լ․ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՊԱՇՏՊԱՆ Դ․ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ Դ․ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ

«24» նոյեմբերի 2025թ. ք.Երևան

քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան) ԵԴ1/1338/01/25 քրեական գործով 2025 թվականի սեպտեմբերի 05-ի դատավճռի դեմ մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի պաշտպան Դավիթ Իսրայելյանի (այսուհետ նաև՝ Բողոքաբեր) վերաքննիչ բողոքը.

ՊԱՐԶԵՑ`

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի դեկտեմբերի 17-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՊ քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով հարուցել է 60753024 քրեական գործը։
2025 թվականի մարտի 14-ին Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում։
2025 թվականի մարտի 18-ին մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։
2025 թվականի ապրիլի 15-ին Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազությունից` հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել 50112121 քրեական վարույթը՝ ըստ մեղադրանքի Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
2025 թվականի ապրիլի 15-ին քրեական գործը ԵԴ1/1338/01/25 համարի ներքո էլեկտրոնային մակագրությամբ հանձնվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Արշակ Մաթևոսյանին:
2025 թվականի ապրիլի 21-ին որոշում է կայացվել ԵԴ1/1338/01/25 քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի սեպտեմբերի 05-ի դատավճռով Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք՝ հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի վեցապատիկի՝ 450.000 (չորս հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով: Նշանակված տուգանքի վճարման ժամկետ է սահմանվել առավելագույնը՝ 1 (մեկ) տարի:
Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 05-ի դատավճռի դեմ 2025 թվականի հոկտեմբերի 20-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի պաշտպան Դավիթ Իսրայելյանը:
Վերաքննիչ դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 05-ի որոշմամբ մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի պաշտպան Դավիթ Իսրայելյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել դատական քննություն:
Վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում այն բանի համար, որ նա չունենալով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք, 2024 թվականի նոյեմբերի 4-ին՝ ժամը 02։10-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Շիրազի փողոցում հարբած (ոչ սթափ) վիճակում՝ արտաշնչած մեկ լիտր օդի մեջ ալկոհոլի պարունակությունը կազմել է 0,370 մգ/լ, վարել է Մերսեդես մակնիշի 36 SF 366 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որպիսի փաստն արձանագրվել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության ծառայողի կողմից նույն օրը կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8180418889 արձանագրությամբ։
Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցներն են.
- Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ «Վարչական իրավախախտման վերաբերյալ» թիվ 8180124626 որոշման համաձայն՝ այն կազմվել է 2022 թվականի ապրիլի 7-ին՝ ժամը 04:50-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդի 4-րդ գումարտակի 3-րդ վաշտի պարեկ Սերոբ Չրաղյանի կողմից: 2022 թվականի ապրիլի 7-ին՝ ժամը 04:25-ին, Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանը ոչ սթափ վիճակում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծի պողոտայում վարել է «Մերսեդես» մակնիշի 36 SF 366 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը և 1 տարի ժամկետով զրկվել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից:
(...)
«Որոշման պատճենը և կատարման կարգի մասին քաղվածքն ստացա» հատվածում առկա է Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի ստորագրությունը:
- Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ ալկոհոլի պարունակության ստուգման թիվ 00801 կտրոնի համաձայն՝ զննման ամսաթիվն է՝ 2022 թվականի ապրիլի 7-ը, սարքի համարը՝ 91100849: (...) Ալկոհոլի պարունակությունը՝ 0.814 մգ/լ, վարորդի անուն ազգանունը՝ Դավիթ Հովհաննիսյան, Տ.Մ համարանիշը՝ 36 SF 366, ՃՈ տեսուչի ազգանուն՝ Չրաղյան, կրծքանշանի համար՝04207:
- Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ ստուգաչափման թիվ 067383 վկայականի համաձայն՝ Ալկոտեստերի գործարանային համարն է՝ 91100849, տեսակը՝ Jupiter X/RP, չափման տիրույթը՝ 0.000-1.200 մգ/լ:
Ստուգաչափման թվականն է՝ 2022 թվականի մարտի 29-ը: Ուժի մեջ է մինչև՝ 2023 թվականի մարտի 29-ը:
- Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ ՀՀ ճանապարհային ոստիկանության էլեկտրոնային ռեգիստրից արտատպված քաղվածքի համաձայն՝ նրա վարորդական իրավունքի կարգավիճակն է՝ Զրկված, ժամկետը՝ 2022 թվականի ապրիլի 7-ից մինչև 2023 թվականի ապրիլի 7-ը:
- Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ «Վարչական իրավախախտման վերաբերյալ» թիվ 8180418889 արձանագրության համաձայն՝ այն կազմվել է 2024 թվականի նոյեմբերի 4-ին՝ ժամը 02:33-ին։ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանը՝ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք չունենալու պայմաններում, ոչ սթափ վիճակում, նույն օրը՝ ժամը 02:10-ին, Երևան քաղաքի Շիրազի փողոցում վարել է «Մերսեդես» մակնիշի 36 SF 366 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը։
(...)
«Արձանագրությանը ծանոթացա, իմ իրավունքների ու պարտականությունների մասին քաղվածքը և խախտման քննարկման վայրի ու ժամանակի վերաբերյալ ծանուցումն ստացա» հատվածում առկա է «Հրաժարվեց» գրառումը:
(...)»:
- Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ ալկոհոլի պարունակության ստուգման թիվ 03011 կտրոնի համաձայն՝ զննման ամսաթիվն է՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 4-ը, սարքի համարը՝ 91100939: (...) Ալկոհոլի պարունակությունը՝ 0,370 մգ/լ, վարորդի անուն ազգանունը՝ Դավիթ Հովհաննիսյան, Տ.Մ համարանիշը՝ 36 SF 366, Պ/Ծ ազգանուն՝ Ստեփանյան, կրծքանշանի համար՝ 12087:
- Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ ստուգաչափման թիվ 128154 վկայականի համաձայն՝ Ալկոտեստերի գործարանային համարն է՝ 91100939, տեսակը՝ Jupiter X/RP, չափման տիրույթը՝ 0.000-2.000 մգ/լ:
Ստուգաչափման թվականն է՝ 2024 թվականի հունիսի 26-ը: Ուժի մեջ է մինչև՝ 2025 թվականի հունիսի 26-ը:
- «Զննում կատարելու մասին» 2025 թվականի մարտի 13-ի արձանագրությունը պարունակում է դատավճռի 2.1-2.7 կետերում նշված նույնական տվյալներ։
Առաջին ատյանի դատարանում լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտվել են.
- Դատվածությունների և հետախուզման առկայության Ձև 8 հարցման պատասխանի, համաձայն՝ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանը Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 15-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ, և վերջինի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակվել է տուգանք՝ 375.000 ՀՀ դրամի չափով, տուգանքի վճարման համար սահմանվել է 12 ամսյա ժամկետ:
- ՀՀ պետական եկամուտների կոմիտեի հարկ վճարողների սպասարկման վարչությունից ստացված տվյալների հիման վրա կատարված հաշվարկով հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում ստացած Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի ստացված եկամուտը պակաս է ստացվում հանցանքը կատարելու պահին ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի չափից:
- «DataLex» դատական տեղեկատվական համակարգում առկա, ինչպես նաև ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի կողմից ստացված տեղեկատվության համաձայն՝ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ թիվ ԵԴ1/3066/01/24 քրեական գործով դատավճիռը մտել է օրինական ուժի մեջ և ուղարկվել կատարման:
Դավիթ Հովհաննիսյանի կողմից ամսական վճարումները կատարելու արդյունքում տուգանքի չվճարած մասը կազմել է 93.750 ՀՀ դրամ:
Առաջին ատյանի դատարանում պատժի վերաբերյալ հարցերը քննարկելիս հանրային մեղադրողը խնդրել է Դավիթ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի ութապատիկի չափով, և սույն քրեական գործով նշանակվող պատժին լրիվ գումարել նաև թիվ ԵԴ1/3066/01/24 քրեական գործով 2025 թվականի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 15-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկատարած մասը՝ 93.750 ՀՀ դրամը:
Պաշտպան Դավիթ Իսրայելյանը խնդրել է Դավիթ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի չափով:
Մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ չի ցանկանում կատարել հանրային աշխատանքներ՝ նշելով, որ կատարում է ԵԴ1/3066/01/24 քրեական գործով նշանակված տուգանքի ամսական վճարումները։
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի՝ «Դատարանի փաստական վերլուծությունները և դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները» վերտառությամբ բաժնի համաձայն՝ «3.1 Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները ստուգելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը հաստատված է համարում, որ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյան, չունենալով տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք, 2024 թվականի նոյեմբերի 4-ին՝ ժամը 02:10-ի սահմաններում, գտնվելով հարբած վիճակում (հաշվի առնելով ստուգաչափման սարքի հնարավոր սխալանքը մեկ լիտր արտաշնչած օդի մեջ ալկոհոլի պարունակությունը կազմել է 0,333 մգ/լ), Երևան քաղաքի Շիրազի փողոցում վարել է «Մերսեդես» մակնիշի 36 SF 366 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը:
3.2 Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները ստուգելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը հաստատված է համարում նաև սույն քրեական գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող հետևյալ փաստական հանգամանքները.
- Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանը սույն քրեական գործով հաստատված հանցանքը կատարելու պահին չի ունեցել դատվածություն,
- Հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում Դավիթ Հովհաննիսյանի ամսական եկամտի հաշվարկի արդյունքով դրա չափը պակաս է ստացվում նվազագույն աշխատավարձի չափից։
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի՝ «4. Դատարանի իրավական վերլուծությունները, հետևություններն ու որոշումները» վերտառությամբ բաժնի համաձայն՝ «4.1 Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքների և 2025 թվականի սեպտեմբերի 5-ին կայացված մեղադրական վերդիկտի հիման վրա Դատարանն ապացուցված է համարում մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանին վերագրվող արարքը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը, մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ, սահմանելով, որ դատապարտված մեղադրյալի կողմից կատարված արարքի նկատմամբ ենթակա է կիրառման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344 հոդվածի 2-րդ մասը։
4.2 Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքների հիման վրա Դատարանն արձանագրում է, որ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
4.3 Կատարած հանցանքների համար մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի ենթակա է պատժի։
4.4 Պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս՝ Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալը՝
- Դավիթ Հովհաննիսյանի կատարած հանցանքի հանգամանքները, հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, մասնավորապես՝ այն, սույն դատավճռով հաստատված հանցանքը կատարել է համասեռ հանցանքի մեջ մեղադրվելու պայմաններում, ինչպես նաև այն, որ նրա կատարած հանցանքը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին։
- Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69 հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված մյուս հանգամանքները։
Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55 հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344 հոդվածի 2-րդ մասով կատարված հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, դրա կատարելու հանգամանքներին, ինչպես նաև հանցավորի անձին համաչափ պատիժ է վեցապատիկի չափով տուգանքը:
Հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59 հոդվածի 5-րդ մասը, և հաշվի առնելով հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում Դավիթ Հովհաննիսյանի ամսական եկամտի չափը՝ տուգանքի չափը պետք է հաշվարկել հանցանքը կատարելու պահին՝ 2024 թվականի նոյեմբերի 4-ին ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի՝ 75.000 (յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով:
• Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի համար Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի վեցապատիկի՝ 450.000 (չորս հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով։
4.5 Դատարանը գտնում է, որ կատարած հանցանքի համար Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ նշանակելու հիմքերն ու անհրաժեշտությունը բացակայում են։
4.6 Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, քանի որ նրան պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն։
Հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59 հոդվածի 8-րդ մասը, հաշվի առնելով մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի եկամտի վերաբերյալ ստացված տվյալները, ինչպես նաև տուգանքի վճարման համար ժամկետ սահմանելու մասին վերջինի խնդրանքը՝ Դատարանը գտնում է, որ նշանակված տուգանքի վճարման ժամկետ պետք է սահմանել առավելագույնը՝ 1 (մեկ) տարի:
4.7 Անդրադառնալով Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի նկատմամբ սույն դատավճռով նշանակված պատժին թիվ ԵԴ1/3066/01/24 քրեական գործով նշանակված պատիժը լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործով դատավճիռների համակցությամբ պատիժ նշանակելը կարող է բացասաբար անդրադառնալ թիվ ԵԴ1/3066/01/24 քրեական գործով տուգանքի ձևով նշանակված պատժի կատարման վրա, քանի որ այն գտնվում է կատարման փուլում, և դատապարտյալի կողմից արդեն իսկ կատարվել են տուգանքի գերակշիռ մասի վճարումներ, իսկ պատիժները գումարելն անխուսափելիորեն կհանգեցնի այդ տուգանքի կատարման կասեցմանը։
Վերոգրյալի պայմաններում Դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործով պատիժ նշանակելիս սույն դատավճռով նշանակվող պատժին պետք է չգումարել թիվ ԵԴ1/3066/01/24 քրեական գործով Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով նշանակված պատիժը: (…)»:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի պաշտպան Դավիթ Իսրայելյանը վերաքննիչ բողոքում խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, կայացնել փոխարինող դատական ակտ կամ վարույթը փոխանցել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան՝ նոր քննության։
Բողոքաբերը նշել է, որ սույն քրեական գործով չի ապացուցվել այն հանգամանքը, որ Դավիթ Հովհաննիսյանը 2024 թվականի նոյեմբերի 04-ին վարել է տրանսպորտային միջոց, սույն գործում առկա ապացույցները իրենց համակցության մեջ բավարար չեն հաստատված համարելու նշված հանգամանքը:
Բողոքաբերը նշել է, որ ճանապարհային երթևեկությունը կարգավորողը, բացահայտելով, որ վարորդը տրանսպորտային միջոցը վարում է ոչ սթափ վիճակում, որպես հարկադրանքի միջոց, պարտավոր է տրանսպորտային միջոցը բերման ենթարկել և դնել արգելանքի տակ՝ տրանսպորտային միջոցը ապօրինի վարելը հարկադիր կերպով դադարեցնելու նպատակով կամ տրանսպորտային միջոցի վարորդի համաձայնությամբ, տրանսպորտային միջոցը կարող է հանձնվել տվյալ կարգի տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք ունեցող անձի:
Բողոքաբերի պնդմամբ՝ տվյալ դեպքում նախ առկա չեն բավարար ապացույցներ, որով կհաստատվի, որ Դավիթ Հովհաննիսյանը 2024 թվականի նոյեմբերի 04-ին վարել է որևէ տրանսպորտային միջոց, ինչպես նաև առկա չէ որևէ ապացույց, որ տրանսպորտային միջոցը բերման է ենթարկվել և դրվել է արգելանքի տակ կամ տրանսպորտային միջոցի վարորդի համաձայնությամբ՝ տրանսպորտային միջոցը հանձնվել է տվյալ կարգի տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք ունեցող անձի:
Բողոքաբերն արձանագրել է, որ օրենսդիրը պարեկային ծառայողների համար սահմանել է պարտադիր պայման, այն է՝ ծառայության դուրս գալու պահին միացնել հսկողական տեսախցիկը և այն միացված պահել մինչև ծառայության ավարտը։ Այսինքն՝ օրենսդիրը մի կողմից կանոններ է սահմանել երթևեկության մասնակիցների համար, մյուս կողմից՝ իրավասու մարմնին օժտել է այդ կանոնների պահպանման նկատմամբ հսկողություն իրականացնելու լիազորությամբ, ինչպես նաև իրավախախտման հայտնաբերման դեպքում գործի հանգամանքների համակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման պարտականությամբ՝ նախատեսելով դրանց արդյունավետ իրացման համար անհրաժեշտ մեխանիզմներ։ Ավելին, պարեկային ավտոմոբիլում պարեկային ծառայություն են իրականացնում առնվազն երկու պարեկային ծառայող, այսինքն, առնվազն երկու պարեկային ծառայող և ավտոտրանսպորտային միջոցը հագեցված են տեսաձայնագրող սարքերով, սակայն ենթադրյալ իրավախախտման պահին այդ սարքավորումները չգիտես ինչու չեն արձանագրել ենթադրյալ իրավախախտումը:
Բողոքաբերը նշել է, որ հայցվորի կողմից տրանսպորտային միջոցը վարելու փաստը վիճարկելու և վարչական վարույթի նյութերում տրանսպորտային միջոցը վարելու փաստը հաստատող ապացույցի բացակայության պայմաններում այդ փաստը մնում է վիճելի և միայն Վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8180418889 արձանագրությունը ինքնին բավարար չէ հաստատված համարելու, որ Դավիթ Հովհաննիսյանը 2024 թվականի նոյեմբերի 04-ին վարել է տրանսպորտային միջոց:
Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում արձանագրված դիրքորոշումները.
Դատական նիստի ժամանակ պաշտպան Դավիթ Իսրայելյանը ներկայացրեց վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ իր բացատրությունները, պնդեց այն և խնդրեց բավարարել։
Մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննիսյանը միացավ պաշտպանին։
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «4․ Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դատական վերանայման արդյունքով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե`
1) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
2) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հետևանքով բողոքարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1.Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում՝ նաև նոր ապացույցներով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Բողոքը քննելու արդյունքով վերաքննիչ դատարանը կայացնում է եզրափակիչ դատական ակտ, որը՝
1) հաստատում կամ լրացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը.
2) ամբողջությամբ կամ մասամբ փոխարինում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտին.
3) ամբողջությամբ կամ մասամբ վերացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:
2. Վերաքննիչ դատարանը եզրափակիչ դատական ակտը կայացնում է սույն օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կանոններով` հաշվի առնելով սույն հոդվածում շարադրված պահանջները:
3. Վերաքննիչ դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը.
1) հիմնավոր է արդյոք վերաքննիչ բողոքը (վերաքննիչ բողոքներից յուրաքանչյուրը).
2) հայտնաբերվել է արդյոք սույն օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված որևէ հանգամանք.
3) պետք է արդյոք փոխել սույն օրենսգրքի 348-րդ հոդվածով սահմանված որևէ հարցի առաջին ատյանի դատարանի տված պատասխանը.
4) բողոքարկվող դատական ակտը պետք է արդյոք բեկանվի կամ փոփոխվի.
5) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է բեկանման, ապա այն պետք է բեկանվի ամբողջությամբ, թե որոշակի մասով.
6) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանման, ապա պետք է կայացվի նոր դատական ակտ, թե վարույթը պետք է փոխանցվի առաջին ատյանի համապատասխան դատարան.
7) եթե վարույթը ենթակա է փոխանցման առաջին ատյանի համապատասխան դատարան, ապա ինչ ծավալով պետք է իրականացվի նոր վարույթը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննության արդյունքով վերաքննիչ դատարանը`
1) դատական ակտը թողնում է անփոփոխ: Այն դեպքում, երբ վերաքննիչ դատարանը մերժում է վերաքննիչ բողոքը, սակայն գտնում է, որ գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտը թերի կամ մասնակի սխալ է հիմնավորված, ապա հիմնավորում է անփոփոխ թողնված դատական ակտը. (...)»:
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի ԵԴ1/1338/01/25 քրեական գործով 2025 թվականի սեպտեմբերի 05-ի դատավճռի դեմ մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի պաշտպան Դավիթ Իսրայելյանի վերաքննիչ բողոքը և ստացված ԵԴ1/1338/01/25 քրեական գործը, գտնում է, որ սույն վերաքննիչ բողոքի քննության շրջանակներում անհրաժեշտ է անդրադառնալ հետևյալ իրավական հարցին. հիմնավորված է արդյո՞ք մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղավորության վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի հետևությունը:
Այսպես.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
2. Սույն օրենսգրքով նախատեսված վարույթի առանձին տեսակների համար կարող է սահմանվել ապացուցման ենթակա հանգամանքների այլ շրջանակ:»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով:»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
Ընդհանրացնելով մեջբերված որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից։ Միաժամանակ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել, այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում (տե՛ս Ն.Ափոյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0009/01/13 որոշման 24-րդ կետը):
Սիրակ Սաքանյանի գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «[Ա]պացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է «ապացույցների համակցություն» հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում»:
Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը (…) վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
(…)
Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
(…)
[Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումներն արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն դրանք վերաբերելի մասով կիրառելի են նաև 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքերի պայմաններում:
Վերոգրյալ իրավակարգավորումների, իրավական վերլուծությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո վերլուծելով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները և քննության առնելով Բողոքաբերի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման է ենթարկել դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատել է վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ինչի արդյունքում՝ ներքին համոզմամբ եկել է իրավաչափ եզրահանգման այն մասին, որ մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի կողմից մեղավորությամբ կատարվել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Այլ կերպ ասած՝ Վերաքննիչ դատարանը, սույն որոշմամբ վկայակոչված չափանիշների համատեքստում գնահատելով Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները՝ փաստում է, որ մեղսագրված հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննիսյանի մեղավորությունն Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել դատաքննությամբ հետազոտված թույլատրելի, հավաստի և քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի համակցությամբ, որը բավարար է հաղթահարելու մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի անմեղության կանխավարկածը և բացառելու վերջինիս կողմից իրեն մեղսագրված հանցանքը՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով չկատարելու ողջամիտ հավանականությունը։
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննիսյանի մեղքը հիմնավորվում և այդ մասով վերաքննիչ բողոքում ներկայացված փաստարկները հերքվում են գործում առկա ապացույցների բավարար համակցությամբ, մասնավորապես՝ որպես արտավարութային փաստաթղթեր ճանաչված՝ «Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ» 8180124626 որոշման, ալկոհոլի պարունակության ստուգման 00801 կտրոնի, ստուգաչափման 067383 վկայականի, Դավիթ Հովհաննեսի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ ՀՀ ճանապարհային ոստիկանության էլեկտրոնային ռեգիստրից արտատպված քաղվածքի, «Վարչական իրավախախտման վերաբերյալ» 8180418889 արձանագրության, ալկոհոլի պարունակության ստուգման 03011 կտրոնի, ստուգաչափման 128154 վկայականի, «Զննում կատարելու մասին» 2025 թվականի մարտի 13-ի արձանագրության մեջ պարունակվող տվյալներն ու տեղեկությունները բավարար են ապացուցված համարելու Դավիթ Հովհաննիսյանին վերագրվող արարքը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, Դ.Հովհաննիսյանի կողմից այն կատարելը, նրա մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ։
Վերաքննիչ դատարանը վերոգրյալ ապացույցների համադրման արդյունքում նման հետևության գալով՝ իր անհամաձայնությունն է հայտնում Բողոքաբերի այն փաստարկին, որ Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում մեղադրանքի կողմից չեն ներկայացվել մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննիսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հանցակազմի տարրերը հիմնավորող թույլատրելի և վերաբերելի ապացույցների համակցություն: Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում փաստել, որ ապացույցների բավարարությունը որոշվում է ոչ թե թվաբանական, այլ որակական չափանիշով։ Անհրաժեշտ է նաև արձանագրել, որ ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցների բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։ Մինչդեռ, սույն դեպքում Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ Բողոքաբերի հիմնավորումները կառուցված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների կամայական և միակողմանի, բացառապես պաշտպանական կողմի համար նախընտրելի սուբյեկտիվ մեկնաբանումների վրա, որոնք բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու համար հիմք հանդիսանալ չեն կարող:
Վերոգրյալի լույսի ներքո Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Բողոքաբերի պնդումներն առ այն, որ պարեկային ծառայողների հսկողական տեսախցիկը միացված չի եղել կամ պարեկային ծառայություն չի իրականացվել առնվազն երկու պարեկային ծառայողի կողմից, դեռևս չի կարող հիմք հանդիսանալ պնդելու, որ չի ապացուցվել այն հանգամանքը, որ մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննիսյանը 2024 թվականի նոյեմբերի 04-ին վարել է տրանսպորտային միջոց:
Ընդհանրացնելով սույն որոշման մեջ կատարված վերլուծությունը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրական դատավճիռ կայացնելով դատական սխալ թույլ չի տվել, հետևաբար, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննիսյանի պաշտպան Դավիթ Իսրայելյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր առկա չեն: Հետևաբար, մեղադրյալ Դավիթ Հովհաննիսյանի պաշտպան Դավիթ Իսրայելյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 05-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ և 367-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՝

Մեղադրյալ Դ.Հովհաննիսյանի պաշտպան Դավիթ Իսրայելյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի ԵԴ1/1338/01/25 քրեական գործով 2025 թվականի սեպտեմբերի 05-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ։
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստացման օրվանից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություն Կ․ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
ստորագրություն Լ․ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆ