Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ

(այսուհետ՝ նաև Դատարան)

Նախագահությամբ՝ դատավոր Ս.ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ՝ Է․ԴԱՎԹՅԱՆԻ
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող Վ․ՍԱՄՍՈՆՅԱՆԻ
պաշտպան Ն․ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
տուժող Զ․ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ
տուժող Լ․ՄՈՎՍԻՍՅԱՆԻ
անչափահաս տուժողի օրինական
ներկայացուցիչ Ի․ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
հոգեբան
մեղադրյալ Ն․ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
Ս․ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ

2025 թվականի օգոստոսի 05-ին Երևան քաղաքում՝ դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանի (ծնված՝ 07․12․1979թ․, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, հաշվառված և բնակվող՝ Արագածոտնի մարզ, Ապարան, Նիգավան, 2-րդ փողոց, տուն 2 հասցեում, նախկինում չդատված), ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 6-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 4-րդ կետերով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի հունվարի 12-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 6-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 16107425 քրեական վարույթը։
2025 թվականի հունվարի 12-ին թիվ 16107425 քրեական վարույթով որոշում է կայացվել Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանին տուժող ճանաչելու մասին։
2025 թվականի հունվարի 12-ին թիվ 16107425 քրեական վարույթով որոշում է կայացվել Զեփյուռ Գոռի Ղազարյանին տուժող ճանաչելու մասին։
2025 թվականի հունվարի 12-ին որոշում է կայացվել թիվ 16107425 քրեական վարույթով Զեփյուռ Գոռի Ղազարյանի նկատմամբ դատաբժշկական փորձաքննություն նշանակելու մասին։
2025 թվականի հունվարի 12-ին որոշում է կայացվել թիվ 16107425 քրեական վարույթով Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի նկատմամբ դատաբժշկական փորձաքննություն նշանակելու մասին։
2025 թվականի ապրիլի 08-ին որոշում է կայացվել Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 6-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 4-րդ կետերով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2025 թվականի ապրիլի 08-ին որոշմամբ Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու մասին արգելքը:
2025 թվականի ապրիլի 10-ի որոշմամբ թիվ 16107425 քրեական վարույթով անչափահաս տուժող Զեփյուռ Գոռի Ղազարյանի օրինական ներկայացուցիչ է ճանաչվել Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ղեկավարի աշխատակազմի և սոցիալական պաշտպանության բաժնի գլխավոր մասնագետ, սոցիալական աշխատող, խնամակալության և հոգաբարձության հանձնաժողովի քարտուղար Ալվարդ Ռազմիկի Ասատրյանը։
2025 թվականի ապրիլի 14-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում ստացվել է քրեական գործը՝ մեղադրական եզրակացությամբ, որը դատավոր Ս.Անդրեասյանին մակագրվել և փաստացի հանձնվել է 2025 թվականի ապրիլի 15-ին։
2025 թվականի ապրիլի 15-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթն ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Նախնական դատալսումների ընթացքում՝ 2025 թվականի մայիսի 16-ին Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը անփոփոխ թողնելու մասին:

Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2025 թվականի ապրիլի 08-ի Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության ավագ դատախազ Վ․Սամսոնյանի որոշմամբ թիվ 16107425 քրեական վարույթով Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 6-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 4-րդ կետերով, այն բանի համար, որ «նա, հանդիսանալով Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի մերձավոր ազգականը` ամուսինը, 2025 թվականի հունվարի 12-ին՝ ժամը 20:30-ի սահմաններում, վերադառնալով տուն՝ Երևան քաղաքի, Սեբաստիա փողոցի, 30 Բ շենքի, 37-րդ բնակարան, առանց որևէ պատճառի վիճաբանել է կնոջ հետ, որի ընթացքում նրան մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությամբ մեկից ավելի անգամ ձեռքերով և ոտքերը հարվածել է Լուսինե Մովսիսյանի մարմնի տարբեր մասերին՝ պատճառելով ֆիզիկական ցավ, որը չի առաջացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները:
(...) Բացի այդ, 2025 թվականի հունվարի 12-ին՝ ժամը 20:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի, Սեբաստիա փողոցի, 30 Բ շենքի, 37-րդ բնակարանում տեղի ունեցած վերը նշված նույն միջադեպի ընթացքում, Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանը, հանդիսանալով Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի մերձավոր ազգականը՝ ամուսինը, նրա հասցեին հնչեցրել է սպանության սպառնալիքներ, մասնավորապես՝ սպառնալով մորթել նրան:
(...) Բացի դա, Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանը, հանդիսանալով Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի մերձավոր ազգականը՝ ամուսինը, 2025 թվականի հունվարի 12-ին՝ ժամը 20:30-ի սահմաններում, վերադառնալով տուն՝ Երևան քաղաքի, Սեբաստիա փողոցի, 30 Բ շենքի, 37-րդ բնակարան, առանց որևէ պատճառի վիճաբանել է կնոջ հետ, որի ընթացքում նրան մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությամբ մեկից ավելի անգամ ձեռքերով և ոտքերը հարվածել է Լուսինե Մովսիսյանի մարմնի տարբեր մասերին՝ պատճառելով ֆիզիկական ցավ, որի ընթացքում վիճաբանությանը միջամտել է Սերգեյ Մարտիրոսյանի մերձավոր ազգականը՝ խորթ դուստրը հանդիսացող, անչափահաս՝ 2007 թվականի օգոստոսի 22-ին ծնված՝ Զեփյուռ Գոռի Ղազարյանը, որից հետո Սերգեյ Մարտիրոսյանը վերջինս նույնպես մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությամբ ձեռքերով մեկից ավելի անգամ հարվածել է նրա դեմքին, այնուհետև, կատարել այլ բռնի գործողություն՝ ձեռքով բռնել է պարանոցից ու սեղմել, որի հետևանքով վերջինս զգացել է ֆիզիկական ցավ, ինչը չի առաջացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները:
(...) Բացի այդ, 2025 թվականի հունվարի 12-ին՝ ժամը 20:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի, Սեբաստիա փողոցի, 30 Բ շենքի, 37-րդ բնակարանում տեղի ունեցած վերը նշված նույն միջադեպի ընթացքում, Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանը, հանդիսանալով անչափահաս` 2007 թվականի օգոստոսի 22-ին ծնված Զեփյուռ Գոռի Ղազարյանի մերձավոր ազգականը՝ խորթ հայրը, նրա հասցեին հնչեցրել է սպանության սպառնալիքներ, մասնավորապես՝ սպառնալով մորթել նրան»:

Ապացույցների հետազոտումը և գնահատումը.
Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները.
2025 թվականի հունվարի 12-ին Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ վերջինս հայտնել է, որ ամուսինը Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանն ալկոհոլ օգտագործած վիճակում ծեծի է ենթարկել իրեն և իր անչափահաս դստեր՝ Զեփյուռ Ղազարյանին, բռնել է նրա պարանոցից և սեղմել, որի ընթացքում հնչեցրել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ և սպանության սպառնալիքներ:
(տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1-ին, գ․թ․ 2, և 2025 թվականի մայիսի 30-ի դատական նիստի արձանագրություն)։

- Զեփյուռ Գոռի Ղազարյանի վերաբերյալ նշանակված դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0044 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ վերջինիս մոտ հայտնաբերվել են հետևյալ մարմնական վնասվածքները՝ աջ նախաբազկի, աջ ծնկահոդի շրջանների արյունազեղումների ձևով, պատճառվել են բութ առարկաների ներգործությամբ, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակել:
(տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1-ին, գ․թ․ 39-40, և 2025 թվականի մայիսի 30-ի դատական նիստի արձանագրություն)։

-Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի վերաբերյալ նշանակված դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0384 եզրակացությամբ, համաձայն որի` վերջինիս մոտ փորձաքննության պահին մարմնական վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել: Սակայն փորձաքննությանը ուշ ներկայանալու և բժշկական փաստաթղթերի բացակայության պատճառով ներկայումս ստույգ որոշել, թե նշված դեպքի ժամկետին համապատասխան մարմնական վնասվածքներ եղել են թե ոչ, այդ թվում աջ բազկի շրջանում, հնարավոր չէ, քանի որ վերջիններս այդ օրերի ընթացքում կարող էին։
(տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1-ին, գ․թ․ 37-38 և 2025 թվականի մայիսի 30-ի դատական նիստի արձանագրություն)։

- Տուժող Լուսինե Մովսիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանրային մեղադրողի կողմից մատնանշված հանգամանքները ամբողջությամբ ճիշտ էին։ Տուժողի խոսքով՝ հունվարի 12-ին՝ ոչ սթափ վիճակում եկել է տուն, դրսում, երևի, խնդիրներ ուներ, ինքը խնդրել է, որ գա տուն պառկի հանգստանա, սակայն մեղադրյալն ասել է, որ, ոչ մի բան պետք չի, որից հետո սկսել է մի քանի անգամ խփել։ Երեխան հյուրասենյակից դուրս է եկել, խնդրել որ չանի, քանի որ գտնվում էր ոչ սթափ վիճակում, նրան էլ է խփել։ Տուժողը հասցրել է դուռը բացել, հարևանները տեսել են, 5-րդ հարկի հարևանները միջամտել են, Սերգեյին տնից դուրս են հանել, նա եղել է շատ վախեցած, զանգել է ոստիկանություն։
Տուժողի խոսքով՝ մեղադրյալը եկել է տուն բարկացած, դա առաջին անգամ էր, յոթ տարվա ընթացքում մեղադրյալն իրեն մատով էլ չի կպել։ Դեպքի օրը մի քանի անգամ հարվածել է, հարվածների հետքերը չեն եղել արտահատված, քանի որ այդ օրը վատառողջ է եղել և հագին եղել են հաստ հագուստներ, մի քանի հարվածը ավելի շատ հասել է երեխային։ Հարվածները ստացել է ուսերի, ոտքերի, մեջքի հատվածում, այդ պահին կարողացել է իրեն պաշտպանել, մեղադրյալին հենել է պատին։
Հանրային մեղադրողի հարցին ի պատասխան՝ նշեց, որ մեղադրյալը դիտավորյալ չի հարվածել երեխային, քանի որ նա միտումնավոր չէր կարող որևէ քայլ անել իր երեխայի հանդեպ, պարզապես, քանի որ երեխան միջամտել է իրեն պաշտպանելու համար, մի քանի հարվածներ ստացել է նաև երեխան։ Նշեց, որ յոթ-ութ տարիների ընթացքում ոչ մի անգամ մեղադրյալն իրեն չի հարվածել, այդ իսկ պատճառով նա բացառել է, որ նման բան կարող է պատահել։ Նշեց, որ այն պահին, երբ երեխային է հարվածել մեղադրյալը, ինքը ներկա է եղել, մեղադրյալը երեխայի պարանոցից բռնել է և սեղմել է երկու մատով։ Նշեց, որ մեղադրյալը դիտավորյալ չէր հարվածի Զեփյուռին։ Հանրային մեղադրողի հարցին, թե արդյոք այդ մասին իրեն ասել է Սերգեյը, նշեց, որ ոչ, դա իր ենթադրությունն է։
Անդրադառնալով հնչեցված սպառնալիքներին՝ նշեց, որ Սերգեյը ցանկանում էր իջնել բակ, սակայն ինքը չի թույլ տվել, որ իջնի, վերջինս իր էմոցիաները արտահայտեց իր և իր երեխայի վրա։
Տուժողը նշեց, որ մեղադրյալը երեխային հարվածել է 3-4 անգամ, նա նույնպես հասցրել է պաշտպանվել, իրենք ցանկացել են պահել մեղադրյալին, որ լուրջ բան չպատահի, այդ իսկ պատճառով դուռը բացել է, այլ իրավիճակից խուսափելու համար։ Նշեց, որ հարվածների արդյունքում երեխան այտուցված էր, մեղադրյալի մատերի տեղը մնացել է։
Անդրադառնալով հնչեցված սպառնալիքներին նշեց, որ այդ պահին մեղադրյալն ասել է «ներվերս մի խախտի, ջղայնացած եմ, եթե բան անես, շատ լուրջ քայլերի կգնամ»։
Անդրադառնալով մեղադրյալի հետ ունեցած փոխհարաբերություններին՝ նշեց, որ սույն դատավարության հետ կապված զանգել է իրեն, դեպքից հետո չեն տեսնվել, զանգով չի փորձել ազդեցություն գործադրել իր վրա։ Նշեց, որ ամուսինը զղջում է իր արածի համար, նա դրան հավատում է, իրենք ԶԱԳՍ-ով ամուսնացած են, այժմ դիմել են ամուսնալուծության համար, Սերգեյը խնդրում է իրենից ժամանակ, որ հարցերը կարգավորվեն։
Հանրային մեղադրողի այն հարցին, թե արդյոք սպառնացել է մորթել իրեն և իր երեխային՝ Զեփյուռին, նշեց, որ մեղադրյալը կատարել է նման արտահայտություն, սպառնացել է մորթել իրեն, սակայն ոչ իր դստերը։ Այնուհետև նշեց, որ հնարավոր է ասել է, չի հիշում։
Հանրային մեղադրողի հարցին, թե արդյոք մեղադրյալը դիտավորություն է ունեցել տուժողի դստերը հարվածելուն, նշեց, որ համաձայն է մեղադրանքի որոշման հետ, ամեն ինչ եղել է այնպես, ինչպես ներկայացրել է հանրային մեղադրողը։
Պաշտպանի այն հարցին, թե արդյոք մեղադրյալը տուն մտնելուց էլ ունեցել է դիտավորություն տուժողին և իր դստերը հարվածելու, նշեց, որ այդ ամեն ինչը առաջացել է իր կողմից հակառակվելու արդյունքում, մեղադրյալը նույնիսկ չի հասցրել առաջ գալ, նա չի էլ պատկերացրել, որ նման բան է տեղի ունենում, առաջին անգամ էր, որ մեղադրյալը ձեռք է բարձրացրել իր և իր դստեր վրա։ Մշտապես գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ։
Անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից հնչեցված սպառնալիքին՝ նշեց, որ չի պատկերացնում, մեղադրյալը գտնվել է ոչ ադեկվատ վիճակում, չի պատկերացնում, արդյոք ունակ էր նման բան անել։
Նախագահողի հարցին ի պատասխան նշեց, որ իր դստեր պարանոցը եղել է այտուցված, քանի որ մեղադրյալը բռնել է պարանոցից, սեղմել է։ Նշեց, որ երեխային ապտակել է երկու-երեք անգամ։ Նշեց, որ ցանկանում է մեղադրյալը հեռու մնա իրենից և իր աղջկանից, բողոք չունի։ Նշեց, որ դեպքը եղել է 2025 թվականի հունվարի 12-ին՝ ժամը 20։30-ի մոտակայքում, վեճը ընդհատվել է հարևանների կողմից, երբ դուռը բացել է, հարևանները լսել են իրենց ձայները և մոտեցել են։ Հունվարի 12-ից ի վեր անցել է 5 ամիս և քանի որ անցել է տևական ժամանակ, այլևս բողոք չունի։ Երեխային մեղադրյալը հարվածել է վեճին միջամտելու համար, նշեց, որ դա պատահական չի եղել։ Ըստ տուժողի՝ եթե մեղադրյալը լիներ ոչ սթափ վիճակում, չէր կարող միտումնավոր հարվածել։ Նշեց, որ անձը անզգուշորեն չի կարող երեքից չորս անգամ հարվածել։
(տե՛ս 2025 թվականի մայիսի 30-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):

- Տուժող Զեփյուռ Ղազարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանի հետ ներկայումս որևէ շփում չունի։ Նշեց, որ նախկինում մեղադրյալը չի հարվածել իրեն, իսկ դեպքի օրը՝ հարվածել է իրեն, փորձել է խեղդել։ Դրա արդյունքում դեմքի և պարանոցի հատվածում առաջացել է այտուցվածություն։ Նշեց, որ չի տեսել մեղադրյալի կողմից հարվածելու պահը, սակայն հնարավոր է, որ հարվածած լիներ։ Տուժողի խոսքով մեղադրյալը սպառնացել է իր մորը, տվյալ պահին կարող էր իրագործել սպառնալիքները, սակայն դրանք չի իրականացրել հարևանների կողմից միջամտության արդյունքում։
Հանրային մեղադրողի այն հարցին, թե ըստ տուժողի ինչո՞ւ դատաբժշկի կողմից չի արձանագրվել դեմքի այտուցվածության հանգամանքը, քանի որ մաշկի վերականգնողականությունը լավ է, ուստի դեպքից օրեր անց այտուցվածությունը արտահայտված չի եղել։ Նշեց, որ մեղադրյալը սպառնալիքներ է հնչեցրել մոր հասցեին, սակայն դրանց բովանդակությունը չցանկացավ ներկայացնել։
Նախագահողի հարցին, թե արդյոք «կսպանեմ, կմորթեմ» արտահայտություններ եղել են, տուժողը նշեց, որ մեղադրյալի կողմից հնչել են սպանության սպառնալիքներ։
(տե՛ս 2025 թվականի հուլիսի 31-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):

Հանրային մեղադրողը միջնորդել է վկա Սաթենիկ Լևոնի Խաչատրյանի ցուցմունքը հանել մեղադրանքի կողմից ապացույցների ցանկից, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վերջինիս ներկայանալը խնդրահարույց է, և նրա կողմից նախաքննության ընթացքում հայտնած տվյալները հաստատվել են այլ վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցներով։
Դատարանը բավարարել է ներկայացված միջնորդությունը և վկա Սաթենիկ Լևոնի Խաչատրյանի ցուցմունքը հանվել է ապացույցների ցանկից։

-Մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը՝ հունվարի 12-ին, գտնվել է ոչ սթափ վիճակում, մտել է տուն։ Տուժողների հետ բնակվել է շուրջ յոթ տարի, գտնվել է միշտ լավ հարաբերությունների մեջ։ Պաշտպանի այն հարցին, թե արդյոք հնչեցված սպառնալիքները եղել են իրական, թե ոչ նշեց, որ սպառնալիքները, իհարկե, չեն եղել իրական, եղել է ոչ սթափ վիճակում, մանրամասները չի հիշում, սակայն դրանք եղել պարզապես խոսքեր։ Նշեց, որ ունի հաշմանդամության կարգ, առողջական խնդիրները ստացել է հոսանքահարման արդյունքում։
Հանրային մեղադրողի հարցին ի պատասխան նշեց, որ ընդունում է ներկայացված մեղադրանքը։ Հանրային հետապնդման մասին որոշման մեջ նկարագրված բոլոր արարքները կատարել է։
Նախագահողի հարցին ի պատասխան նշեց, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2025 թվականի հունվարի 12-ին՝ 20։30-ի սահմաններում, իրենց տանը՝ Սեբաստիա 31 շենք, 37 բնակարան հասցեում։ Դեպքը տեղի է ունեցել կնոջ և երեխայի նկատմամբ։ Տուժողների նկատմամբ հնարավոր է, որ սպանության սպառնալիք հնչեցրած լինի։ Տուժող Լուսինե Մովսիսյանին հարվածել է, չի հիշում արդյո՞ք հարվածել է ձեռքերով և ոտքերով։ Տուժող Զեփյուռ Ղազարյանին հարվածելու մասով ևս չի հիշում հարվածել է, թե ոչ։ Դեպքի օրը եղել է ոչ սթափ վիճակում, չի հիշում դեպքի մանրամասները, սակայն ընդունում է մեղադրանքը։
(տե՛ս 2025 թվականի օգոստոսի 05-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Սպանության, առողջությանը վնաս պատճառելու, խոշտանգման, սեռական ազատության կամ անձեռնմխելիության դեմ ուղղված հանցանք կատարելու, առևանգելու, ազատությունից ապօրինի զրկելու կամ խոշոր կամ առանձնապես խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու սպառնալիքը, եթե այդ սպառնալիքն իրականացնելու իրական վտանգ է եղել, ինչպես նաև սոցիալական մեկուսացումը կամ պարբերաբար պատիվն ու արժանապատվությունը նվաստացնելը՝
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
(...)
3) անչափահասի նկատմամբ,
4) մերձավոր ազգականի, զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ կողմից,
(...)
պատժվում է ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հարվածներ հասցնելը կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելը, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները`
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
(…)
3) անչափահասի նկատմամբ,
(…)
6) մերձավոր ազգականի, զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ կողմից,
(…)
պատժվում է հանրային աշխատանքներով` հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով»։
Վերլուծելով մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանի ներկայացված մեղադրանքը և հիմնվելով հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա` Դատարանը գտնում է, որ.
1) ապացուցված են մեղադրյալ Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է նշված արարքների քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է մեղադրյալ Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանի կողմից այդ արարքները կատարելը.
4) ապացուցված է մեղադրյալ Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
Քննարկելով մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ազատության սահմանափակումը դատապարտյալին առանց ուսումնառությունից կամ աշխատանքից կտրելու տնային պայմաններում հսկողության տակ պահելն է:
2. Ազատության սահմանափակումը նշանակվում է ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների համար` 6 ամսից 3 տարի ժամկետով: Դատարանը, ազատության սահմանափակում նշանակելով, արգելում է հանցանք կատարած անձին այցելել տարբեր ժամանցային կամ այլ հաստատություններ, կազմակերպել, մասնակցել կամ այցելել որոշակի միջոցառումների կամ առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը կամ որոշակի ժամերի բացակայել տնից: Դատարանը, ազատության սահմանափակում նշանակելով, դատապարտյալի նկատմամբ սահմանում է սույն մասով սահմանված արգելքներից մեկը կամ մի քանիսը։
3. Դատարանի նշանակած արգելքները չեն կարող սահմանափակել դատապարտյալի հետ համատեղ բնակվող անձանց ազատության կամ այլ անձանց հետ հաղորդակցվելու իրավունքը։
4. Որոշակի ժամերի տնից բացակայելու արգելքը չի կարող պակաս լինել օրական 8 և չի կարող ավելի լինել օրական 12 ժամից:
5. Ազատության սահմանափակումը չի կարող նշանակվել ժամկետային զինվորական ծառայության մեջ գտնվող զինծառայողների նկատմամբ:
6. Սույն հոդվածով նախատեսված պատժից դատապարտյալի խուսափելու դեպքում այն փոխարինվում է ազատազրկմամբ` ազատության սահմանափակման 2 օրը հաշվարկելով ազատազրկման 1 օրվա դիմաց: Ազատության սահմանափակումն ազատազրկմամբ փոխարինելիս ազատազրկման ժամկետը չի կարող գերազանցել այն հոդվածի սանկցիայով տվյալ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն ժամկետը, որով նախատեսված հանցագործության համար անձը դատապարտվել է: Եթե հաշվարկի արդյունքով ազատազրկման ժամկետը պակաս է ստացվում այն հոդվածի սանկցիայով տվյալ պատժատեսակի համար նախատեսված նվազագույն ժամկետից, որով նախատեսված հանցագործության համար անձը դատապարտվել է, ապա պատիժը նշանակվում է հաշվարկի արդյունքով ստացված ժամկետի չափով:
7. Սույն հոդվածի 6-րդ մասով նախատեսված կանոնով է իրականացվում հաշվարկը նաև այն դեպքում, երբ սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի սանկցիայով ազատազրկում նախատեսված չէ: Այդ դեպքում ազատազրկման ժամկետը չի կարող գերազանցել 1 տարին:
8. Սույն հոդվածի իմաստով՝ պատժից խուսափող է համարվում այն դատապարտյալը, որը երկու և ավելի անգամ խախտել է դատարանի սահմանած արգելքը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Մասնակի գումարման դեպքում վերջնական պատիժը պետք է ավելի լինի, քան համակցության մեջ մտնող հանցագործությունների համար նշանակված առավել խիստ պատիժը: Հանցագործությունների համակցությամբ վերջնական պատիժը որոշելիս մասնակի գումարվող պատիժը չի կարող պակաս լինել տվյալ պատժատեսակի համար սույն օրենսգրքով նախատեսված նվազագույն չափից կամ ժամկետից, սակայն վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ, 6-րդ և 9-րդ մասերով նախատեսված առավելագույն չափը կամ ժամկետը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճիռը կայացվում է Հայաստանի Հանրապետության անունից:
2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր:
3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս:
4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
5. Դատավճիռը կարող է լինել արդարացման կամ մեղադրական»(…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ.
5) ինչ միջոցներ պետք է ձեռնարկվեն արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի համար.
6) դատապարտված մեղադրյալի արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման.
7) ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
8) դատապարտված մեղադրյալը ենթակա է արդյոք պատժի իր կատարած հանցանքի համար.
9) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
10) դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
11) գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
12) որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
13) վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
14) ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
15) դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
16) ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1.Դատավճիռը կազմված է ներածական, նկարագրական, պատճառաբանական և եզրափակիչ մասերից:
2. Դատավճռի ներածական մասում նշվում են`
1) որ դատավճիռը կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության անունից.
2) դատավճիռը կայացնելու վայրը և ժամանակը.
3) դատավճիռը կայացնող դատարանի անվանումը, դատարանի կազմը, դատական նիստի քարտուղարը, հանրային մեղադրողը, վարույթի մասնավոր մասնակիցները.
4) մեղադրյալի անունը, հայրանունը, ազգանունը, նրա ծննդյան թվականը, ամիսը, օրը և ծննդավայրը, ընտանեկան դրությունը, աշխատանքի վայրը, զբաղմունքը, կրթությունը և այլ վերաբերելի տեղեկություններ.
5) քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը կամ հոդվածի մասը կամ կետը, որով նախատեսված հանցանքի կատարման համար մեղադրյալին մեղադրանք է ներկայացվել:
3. Դատավճռի նկարագրական մասում նշվում են՝
1) մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2) դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
3) դատարանի փաստական վերլուծությունները.
4) հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները:
4. Դատավճռի պատճառաբանական մասում նշվում են՝
1) կիրառվող իրավունքը, այդ թվում՝ միջազգային պայմանագրերը.
2) դատարանի իրավական վերլուծությունները.
3) դատարանի հետևությունները և դրանց իրավական հիմնավորումները.
4) օրենքի այն նորմերը, որոնցով դատարանը ղեկավարվել է դատավճիռ կայացնելիս:
5. Դատավճռի եզրափակիչ մասում նշվում են`
1) դատարանի որոշումները.
2) դատավճռի բողոքարկման կարգը:
6. Նախագահողն ստորագրում է դատավճռի յուրաքանչյուր էջը»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ԵՇԴ/0143/01/13, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում անդրադառնալով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին, կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի անձին և հանցագործության վտանգավորության բնույթին ու աստիճանին համաչափ քրեաիրավական ներգործության միջոց ընտրելու, ինչպես նաև դրա շրջանակներում համաչափ պատժաչափ սահմանելու պահանջն ուղղակիորեն բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների, մասնավորապես` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման հիմնարար սկզբունքների բովանդակությունից: Արդարացի է այն պատիժը, որի ընտրությունը գործի բոլոր հանգամանքների` հանցագործության վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (հանցագործության մեղքի ձև և տեսակ, շարժառիթ, նպատակ, քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակություն, պատճառված վնասի չափ, եղանակ, գործիքներ ու միջոցներ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարք և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճան և այլն), հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ամբողջական ու բազմակողմանի վերլուծության արդյունք է և բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Վերոնշյալ պահանջներից նահանջը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման:
Նարեկ Սարգսյանի գործով թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման շրջանակներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է նաև. «(...) Պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար` պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից (…):
(…) Պատիժ նշանակելու սկզբունքի բովանդակությունն ընդգրկում է դատապարտյալի, տուժողի և հասարակության վերաբերմունքը նշանակված պատժի նկատմամբ: Ուստի, պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դատարանից պահանջում է ողջամտորեն հաշվի առնել արդարության մասին վերոնշյալ սուբյեկտների կարծիքը, (…) որը պետք է կիրառվի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում (տե՛ս Նարեկ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 16-րդ կետը):
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերաբերելի մասով կիրառելի է նաև 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքի պայմաններում:
Մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանին մեղսագրվում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 6-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 4-րդ կետերով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքների կատարում, որոնք ուղղված են ազատության, պատվի, արժանապատվության, ֆիզիկական կամ հոգեկան անձեռնմխելիության դեմ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքը նախատեսում է քրեական պատասխանատվություն անձին հարվածներ հասցնելու կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելու համար, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները։
Հանցակազմի որակյալ տեսակ է հանցանքը մերձավոր ազգականի նկատմամբ կատարելը։ Մերձավոր ազգականի հասկացությունը օրենսդիրը տվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 18-րդ կետում, ըստ որի, ի թիվս այլնի, մերձավոր ազգական է հանդիսանում անձի ամուսինը։
Օբյեկտիվ կողմից արարքը դրսևորվում է գործողությամբ՝ հարվածներ հասցնելով կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելով, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները։ Սուբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանքն օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է սպանության, առողջությանը վնաս պատճառելու, խոշտանգման, սեռական ազատության կամ անձեռնմխելիության դեմ ուղղված հանցանք կատարելու, առևանգելու, ազատությունից ապօրինի զրկելու կամ խոշոր կամ առանձնապես խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու սպառնալիք հնչեցնելու, եթե այդ սպառնալիքն իրականացնելու իրական վտանգ է եղել, ինչպես նաև սոցիալական մեկուսացումը կամ պարբերաբար պատիվն ու արժանապատվությունը նվաստացնելու ձևով։ Սուբյեկտիվ կողմից հանցանքը դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ։
Վերլուծելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանը կատարել է իրեն մեղսագրված հանցանքները։
1․ Մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանը հանդիսանալով Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի մերձավոր ազգականը` ամուսինը, 2025 թվականի հունվարի 12-ին՝ ժամը 20:30-ի սահմաններում, Սեբաստիա փողոցի, 30 Բ շենքի, 37-րդ բնակարանում, գտնվելով ոչ սթափ վիճակում վերադարձել է տուն, վիճաբանել է կնոջ հետ, որի ընթացքում վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությամբ մեկից ավելի անգամ հարվածներ է հասցրել, որի արդյունքում տուժողին պատճառել է ֆիզիկական ցավ, որը չի առաջացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները՝ կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքը։ Ասվածը հիմնավորվում է դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով, մասնավորապես՝ 2025 թվականի հունվարի 12-ին Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ, Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի վերաբերյալ նշանակված դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0384 եզրակացությամբ, տուժող Լուսինե Մովսիսյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով, տուժող Զեփյուռ Ղազարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով և մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով։
2․ Մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանը, հանդիսանալով Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի մերձավոր ազգականը՝ ամուսինը, 2025 թվականի հունվարի 12-ին՝ ժամը 20:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի, Սեբաստիա փողոցի, 30 Բ շենքի, 37-րդ բնակարանում վերը նշված նույն միջադեպի ընթացքում, կնոջ հասցեին հնչեցրել է սպանության սպառնալիքներ, մասնավորապես՝ սպառնալով մորթել նրան՝ կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցանքը։ Ասվածը հիմնավորվում է դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով․ մասնավորապես՝ 2025 թվականի հունվարի 12-ին Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ, ըստ որի «ամուսինը Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանն ալկոհոլ օգտագործած վիճակում հնչեցրել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ և սպանության սպառնալիքներ», տուժող Լուսինե Մովսիսյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով՝ ըստ որի «Անդրադառնալով հնչեցված սպառնալիքներին նշեց, որ այդ պահին մեղադրյալն ասել է «ներվերս մի խախտի, ջղայնացած եմ, եթե բան անես, շատ լուրջ քայլերի կգնամ», և տուժող Զեփյուռ Ղազարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով, ըստ որի՝ «մեղադրյալը սպառնացել է իր մորը, տվյալ պահին կարող էր իրագործել սպառնալիքները, սակայն դրանք չի իրականացրել հարևանների կողմից միջամտության արդյունքում»։
3․ Մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանը 2025 թվականի հունվարի 12-ին՝ ժամը 20:30-ի սահմաններում, վերադառնալով տուն՝ Երևան քաղաքի, Սեբաստիա փողոցի, 30 Բ շենքի, 37-րդ բնակարանում վիճաբանել է կնոջ՝ Լուսինե Մովսիսյանի հետ, վերջինիս մարմնի տարբեր հատվածներին հարվածներ է հասցրել, որի ժամանակ միջամտել է Սերգեյ Մարտիրոսյանի մերձավոր ազգականը՝ խորթ դուստրը հանդիսացող, անչափահաս՝ 2007 թվականի օգոստոսի 22-ին ծնված՝ Զեփյուռ Գոռի Ղազարյանը։ Մեղադրյալը Զեփյուռ Ղազարյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությամբ ձեռքերով մեկից ավելի անգամ հարվածել է նրա դեմքին, այնուհետև, կատարել այլ բռնի գործողություն՝ ձեռքով բռնել է պարանոցից ու սեղմել, որի հետևանքով վերջինս զգացել է ֆիզիկական ցավ, ինչը չի առաջացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները՝ կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 6-րդ կետերով նախատեսված հանցանքը։ Ասվածը հիմնավորվում է դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով․ մասնավորապես՝ 2025 թվականի հունվարի 12-ին Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ, Զեփյուռ Գոռի Ղազարյանի վերաբերյալ նշանակված դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0044 եզրակացությամբ, տուժող Լուսինե Մովսիսյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով, ըստ որի՝ «երեխային ապտակել է երկու-երեք անգամ», տուժող Զեփյուռ Ղազարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով, ըստ որի՝ «նախկինում մեղադրյալը չի հարվածել իրեն, իսկ դեպքի օրը՝ հարվածել է իրեն, փորձել է խեղդել։ Դրա արդյունքում դեմքի և պարանոցի հատվածում առաջացել է այտուցվածություն» և մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով։
4․ Մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանը 2025 թվականի հունվարի 12-ին՝ ժամը 20:30-ի սահմաններում, վերադառնալով տուն՝ Երևան քաղաքի, Սեբաստիա փողոցի, 30 Բ շենքի, 37-րդ բնակարանում վիճաբանել է կնոջ՝ Լուսինե Մովսիսյանի հետ, վերջինիս մարմնի տարբեր հատվածներին հարվածներ է հասցրել, որի ժամանակ միջամտել է Սերգեյ Մարտիրոսյանի մերձավոր ազգականը՝ խորթ դուստրը հանդիսացող, անչափահաս՝ 2007 թվականի օգոստոսի 22-ին ծնված՝ Զեփյուռ Գոռի Ղազարյանը։ Վիճաբանության ընթացքում մեղադրյալն իր խորթ դստեր հասցեին հնչեցրել է սպանության սպառնալիք, մասնավորապես՝ սպառնալով մորթել նրան՝ կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանքը։ Ասվածը հիմնավորվում է դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով․ մասնավորապես՝ 2025 թվականի հունվարի 12-ին Լուսինե Անդրեի Մովսիսյանի հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ, տուժող Լուսինե Մովսիսյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով, տուժող Զեփյուռ Ղազարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով, ըստ որի՝ «նախագահողի հարցին, թե արդյոք «կսպանեմ, կմորթեմ» արտահայտություններ եղել են, տուժողը նշեց, որ մեղադրյալի կողմից հնչել են սպանության սպառնալիքներ» և մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով։
Դատարանը, գնահատելով վերը շարադրված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները վերաբերելիության, թույլատրելիության և արժանահավատության տեսանկյունից արձանագրում է, որ ապացուցված է մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 6-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 4-րդ կետերով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքների կատարումը։
Վերոշարադրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումների հիման վրա քննարկելով այն հարցը, թե ինչ պատժատեսակ և պատժաչափ պետք է նշանակվի մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանի նկատմամբ, Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալ հանգամանքները.
-մեղադրյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում՝ քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքների կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը (հանցանքն ուղղված է ազատության, պատվի, արժանապատվության, ֆիզիկական կամ հոգեկան անձեռնմխելիության դեմ), մեղադրյալի հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցավոր արարքի կատարման եղանակը և հանգամանքները, հանցանքը մերձավոր ազգականի նկատմամբ կատարելու հանգամանքը,
-մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ Դատարանը չի արձանագրում:
-մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում ոչ սթափ վիճակում հանցանքը կատարելը։
-որպես անձը բնութագրող տվյալ է հանդիսանում մեղադրյալի՝ հաշմանդամության 3-րդ կարգ ունենալու հանգամանքը (Դատարանին ներկայացվել է մեղադրյալի կենսաթոշակի վկայականի պատճենը, համաձայն որի վերջինս հանդիսանում է 3-րդ կարգի հաշմանդամ՝ ցմահ), ինչպես նաև նախկինում դատապարտված չլինելու հանգամանքը։
Դատարանին ներկայացվել է նաև բնութագիր՝ տրված Նիգավան վարչական տարածքի ղեկավար Արտաշես Գալստյանի կողմից առ այն, որ «Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանը ծնվել է 07.12.1979թ.-ին ՀՀ Արագածոտնի մարզի Նիգավան գյուղում։ Սերգեյ Մարտիրոսյանը 1986 թ.-ին հաճախել է Նիգավանի միջնակարգ դպրոցը, և ավարտել այն 1996թ.-ին: 1997-2003թթ. զբաղվել է գյուղատնտեսությամբ։ 2003-2011թ.թ. պարբերաբար մեկնել է ՌԴ արտագնա աշխատանքի։ 2013թ.-ին մեկնել է Շվեյցարական Համադաշնություն բնակության նպատակով, սակայն 2015թ-ին վերադարձել է հայրենիք: 2015-2016թ.թ. նորից զբաղվել է գյուղատնտեսությամբ: 2016թ-ին մեկնել է ՌԴ արտագնա աշխատանքի։ 2018թ.-ին բնակության նպատակով տեղափոխվել է ք. Երևան։ Ակտիվ մասնակցել է գյուղում կազմակերպվող հասարակական աշխատանքներին և իրեն դրսևորել է ազնիվ, կարգապահ և պատասխանատու: Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանը բնութագրվում է խելոք, աշխատասեր, ընտանիքասեր, ընկերասեր անձնավորություն, վայելում է Նիգավան գյուղի հասարակության սերն ու հարգանքը»։
Դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցված են մեղադրյալ Սերգեյ Մարտիրոսյանին վերագրվող արարքները, դրանց քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքների կատարումը, ինչպես նաև ապացուցված է վերջինիս մեղավորությունը, որպիսի պայմաններում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո հաշվի առնելով քրեական գործի հանգամանքները Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ յուրաքանչյուր դրվագով անհրաժեշտ է նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 6 ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 2-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցագործությունների համակցությամբ, պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 2 տարի ժամկետով։
Մեղադրյալ Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանին արգելել պատժի կրման ընթացքում առանց վերահսկողություն իրականացնող մարմնի համաձայնության փոխել մշտական բնակության վայրը և ժամը 20:00-ից մինչև 08:00-ն բացակայել մշտական բնակության վայրից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը, inter alia, պարտավոր է անդրադառնալ գույքային հայցի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման, ապացույցների տնօրինման, խափանման միջոցի և վարութային ծախսերի հարցերին:
Քննարկելով գույքային հայցի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ գույքային հայց հարուցված չէ, բռնագրավման ենթակա կամ արգելադրված գույք առկա չէ։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ` մինչ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Անդրադառնալով վարութային ծախսերի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործում առկա չեն բավարար տվյալներ՝ կատարված վարութային ծախսերը հիմնավորելու համար։ Մասնավորապես՝ քրեական գործում առկա չեն տվյալներ իրականացված դատաբժշկական փորձաքննությունների արժեքների վերաբերյալ (քրեական գործի 1-ին հատորի 81-րդ թերթում առկա է շրջաբերականի պատճենը, որը թվագրված է 09․02․2023թ․, որը բավարար չէ հաստատելու համար կատարված վարութային ծախսերը)։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակման ձևով՝ 6 (վեց) ամիս տևողությամբ:
Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 6-րդ կետերով և պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակման ձևով՝ 6 (վեց) ամիս տևողությամբ:
Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակման ձևով՝ 6 (վեց) ամիս տևողությամբ:
Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ ու 4-րդ կետերով և պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակման ձևով՝ 6 (վեց) ամիս տևողությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցագործությունների համակցությամբ, պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 2 տարի ժամկետով։
Մեղադրյալ Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանին արգելել պատժի կրման ընթացքում առանց վերահսկողություն իրականացնող մարմնի համաձայնության փոխել մշտական բնակության վայրը և ժամը 20:00-ից մինչև 08:00-ն բացակայել մշտական բնակության վայրից:
Սերգեյ Պետրոսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ` մինչ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Պատժի կատարումը հանձնարարել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայությանը։
Վարութային ծախսերի հարցը լուծել դատավճռի պատճառաբանական մասում սահմանված կարգով։
Արտավարութային փաստաթղթերն անհրաժեշտ է թողնել կցված քրեական գործի նյութերին։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ ՍԱԹԵՆԻԿ ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ