ԵԴ1/1319/01/25



ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

17 փետրվարի 2026 թվական ք.Երևան

ՀՀ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան),
Նախագահությամբ դատավոր` Հ.Մանուկյանի,
քարտուղարությամբ` Ն.Սարգսյանի,
մասնակցությամբ`
հանրային մեղադրող՝ Ա.Եղիազարյանի,
մեղադրյալ՝ Ն.Գալոյանի,
պաշտպան՝ Վ․Աղաբեկյանի,
տուժող՝ Ն․Մանդլի,

դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի (ծնված՝ 1993 թվականի օգոստոսի 14-ին, Վանաձոր քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, բնակվող՝ Երևան քաղաքի Արին Բերդի փողոցի 5-րդ նրբանցքի 10/1 131 տուն հասցեում, որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը), թիվ ԵԴ1/1319/01/25 վերդիկտով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1.1. 2025 թվականի փետրվարի 16-ին Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը ձերբակալվել է:
1.2. 2025 թվականի փետրվարի 17-ին նախաձեռնվել է թիվ 08119325 քրեական վարույթը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
1.3. 2025 թվականի փետրվարի 17-ին որոշմամբ թիվ 08119325 քրեական վարույթով 2025 թվականի փետրվարի 16-ին ՝ ժամը 21։00-ին, Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը ձերբակալվել է՝ հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով։
1.4. 2025 թվականի փետրվարի 17-ին թիվ 08119325 քրեական վարույթով Ամիտ Կումար Մինգհին ճանաչվել է որպես տուժող։
1.5. 2025 թվականի փետրվարի 17-ին թիվ 08119325 քրեական վարույթով Նարեն Չանդրա Մանդլին ճանաչվել է որպես տուժող։
1.6. 2025 թվականի փետրվարի 17-ին թիվ 08119325 քրեական վարույթով միջնորդություն է ներկայացվել հսկող դատախազին՝ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-253-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական հետապնդում հարուցելու վերաբերյալ։
1.7. 2025 թվականի փետրվարի 18-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Եղիազարյանի որոշմամբ թիվ 08119325 քրեական վարույթով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում և նրան մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-253-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով։
1.8. 2025 թվականի փետրվարի 19-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ թիվ 08119325 քրեական վարույթով մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով՝ տնային կալանքի սկիզբը հաշվվելով 2025 թվականի փետրվարի 17-ից։
1.9. 2025 թվականի փետրվարի 20-ի որոշմամբ թիվ 08119325 քրեական վարույթով «VIVO» տեսակի «Y35» մոդելի բջջային հեռախոսը և «ZENNI» տեսակի դրամապանակը, թվով 5 հատ բանկային քարտերը, թվով 3 հատ այցեքարտերը, թվով 4 հատ անձը հաստատող փաստաթղթերը, թվով 9 հատ անձնական լուսանկարները, 10 ռուփի հնդկական մետաղադրամը ճանաչվել են որպես իրեղեն ապացույց և ի պահ հանձնվել են տուժող Ամիր Կումարի Սինգին։
1.10. 2025 թվականի մարտի 11-ի որոշմամբ թիվ 08119325 քրեական վարույթով «Lenovo K15 PLUS» տեսակի «XT2231-4» մոդելի բջջային հեռախոսը ճանաչվել է որպես իրեղեն ապացույց և ի պահ հանձնվել է տուժող Նարեն Չանդրա Մանդլին։
1.11. 2025 թվականի մարտի 24-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Եղիազարյանի որոշմամբ թիվ 08119325 քրեական վարույթով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը փոփոխվել է և նրա նկատմամբ հարուցվել է նոր հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-253-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, այն բանի համար, որ նա «(…) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով կատարել է կողոպուտի փորձ, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
Այսպես. Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու նախնական դիտավորությամբ, 2025 թվականի փետրվարի 16-ին՝ ժամը 20:00-ի սահմաններում, գտնվելով Երևան քաղաքի Հանրապետության նրբանցք 84 հասցեում գտնվող «Դրիմ Սենթր» հոսթելի մոտ և օգտվելով նույն հոսթելում բնակվող Հնդկաստանի քաղաքացիներ Ամիր Կումարի Սինգի և Նարեն Չանդրա Մանդլիի սենյակի դռան կողպված չլինելու հանգամանքից, ապօրինի մուտք է գործել նշված սենյակ, որտեղ առկա մահճակալներից մեկի վրայից գաղտնի հափշտակելով Ամիր Կումարի Սինգին պատկանող «VIVO Y35» մոդելի՝ 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը, վերջինիս պատկանող 1500 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակն ու 10.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ մյուս մահճակալի վրայից Նարեն Չանդրա Մանդլիին պատկանող «Lenovo K15 PLUS» մոդելի` 35.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը՝ դուրս է եկել սենյակից
Այնուհետև, հիշյալ սենյակից դուրս գալուց անմիջապես հետո, Ամիր Կումարի Սինգը նկատելով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանին և վերջինիս ձեռքում տեսնելով իրեն պատկանող բջջային հեռախոսը, պահանջել ու հետ է վերցրել այն, որից հետո, երբ Նարեկ Գալոյանը շրջվելով փորձել է հեռանալ, Ամիր Կումարի Սինգը վերջինիս տաբատի հետևի գրպանում տեսնելով նաև Նարեն Չանդրա Մանդլիին պատկանող բջջային հեռախոսը՝ վերցրել է այն:
Դրանից հետո, Ամիր Կումարի Սինգը մուտք գործելով սենյակ և տեսնելով, որ իր գումարն ու դրամապանակը ևս բացակայում են, անմիջապես դուրս է եկել սենյակից և վազել Նարեկ Գալոյանի հետևից, սակայն վերջինս նկատելով դա և գիտակցելով, որ իր կողմից կատարված հափշտակությունը բացահայտվել է, ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ դիմել է փախուստի, որի ընթացքում դեն նետելով Ամիր Կումարի Սինգի դրամապանակը շարունակել է վազել, սակայն դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցանքն իր կողմից անկախ հանգամանքներով չի իրագործվել, քանի որ բռնվել է վերը նշված հոսթելում բնակվող անձանց կողմից, իսկ քիչ անց, ձերբակալվել և տեղափոխվել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցների կողմից:
Այսինքն՝ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը կատարել է հանցանք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-253-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով (…)։»
1.12. 2025 թվականի մարտի 26-ին Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը ձերբակալվել է:
1.13. 2025 թվականի մարտի 26-ի Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ թիվ 08119325 քրեական վարույթով մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբը հաշվվելով 2025 թվականի մարտի 26-ից։
1.14. 2025 թվականի մարտի 31-ին թիվ 08119325 քրեական գործով կազմվել է մեղադրական եզրակացությունը, որը ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Եղիազարյանի 2025 թվականի ապրիլի 10-ի որոշմամբ հաստատվել է։
1.15. 2025 թվականի ապրիլի 11-ին թիվ 08119325 քրեական վարույթը, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան (քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/1319/01/25 համարը), մակագրվել նույն դատարանի դատավոր Հ․Մանուկյանին և 2025 թվականի ապրիլի 14-ին հանձնվել Դատարանի աշխատակազմին։
1.16. 2025 թվականի ապրիլի 16-ին Դատարանը որոշում է կայացրել ստանձնել թիվ ԵԴ1/1319/01/25 քրեական գործով վարույթը և նախնական դատալսումներ նշանակել 2025 թվականի ապրիլի 30-ին` ժամը 15:00-ին, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի Ավան նստավայրի թիվ 2 դահլիճում (հասցեն՝ ՀՀ Երևան քաղաքի Գյուլիքևխյան փողոցի 20):
1.17. 2025 թվականի մայիսի 5-ի որոշմամբ մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյան նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է երեք ամիս ժամկետով, իսկ պաշտպան Կ․Խաչատրյանի միջնորդությունը՝ այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ, մերժվել է։
1.18. 2025 թվականի օգոստոսի 11-ի որոշմամբ մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է երեք ամիս ժամկետով, իսկ պաշտպան Կ․Խաչատրյանի միջնորդությունը՝ այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ, մերժվել է։
1.19. 2025 թվականի սեպտեմբերի 19-ի որոշմամբ մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ պաշտպան Կ․Խաչատրյանի միջնորդությունը՝ այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ, մերժվել է։
1.20. 2025 թվականի նոյեմբերի 5-ի որոշմամբ մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է երեք ամիս ժամկետով, իսկ պաշտպան Վ․Աղաբեկյանի միջնորդությունը՝ այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ, մերժվել է։
1.21. 2026 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵԴ1/1319/01/25 վերդիկտով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարքում:
1.22. 2026 թվականի փետրվարի 17-ի որոշմամբ նշանակվել են լրացուցիչ դատալսումներ։
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2.1. 2025 թվականի մարտի 24-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Եղիազարյանի որոշմամբ թիվ 08119325 քրեական վարույթով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը փոփոխվել է և նրա նկատմամբ հարուցվել է նոր հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-253-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, այն բանի համար, որ նա «(…) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով կատարել է կողոպուտի փորձ, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
Այսպես. Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու նախնական դիտավորությամբ, 2025 թվականի փետրվարի 16-ին՝ ժամը 20:00-ի սահմաններում, գտնվելով Երևան քաղաքի Հանրապետության նրբանցք 84 հասցեում գտնվող «Դրիմ Սենթր» հոսթելի մոտ և օգտվելով նույն հոսթելում բնակվող Հնդկաստանի քաղաքացիներ Ամիր Կումարի Սինգի և Նարեն Չանդրա Մանդլիի սենյակի դռան կողպված չլինելու հանգամանքից, ապօրինի մուտք է գործել նշված սենյակ, որտեղ առկա մահճակալներից մեկի վրայից գաղտնի հափշտակելով Ամիր Կումարի Սինգին պատկանող «VIVO Y35» մոդելի՝ 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը, վերջինիս պատկանող 1500 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակն ու 10.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ մյուս մահճակալի վրայից Նարեն Չանդրա Մանդլիին պատկանող «Lenovo K15 PLUS» մոդելի` 35.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը՝ դուրս է եկել սենյակից
Այնուհետև, հիշյալ սենյակից դուրս գալուց անմիջապես հետո, Ամիր Կումարի Սինգը նկատելով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանին և վերջինիս ձեռքում տեսնելով իրեն պատկանող բջջային հեռախոսը, պահանջել ու հետ է վերցրել այն, որից հետո, երբ Նարեկ Գալոյանը շրջվելով փորձել է հեռանալ, Ամիր Կումարի Սինգը վերջինիս տաբատի հետևի գրպանում տեսնելով նաև Նարեն Չանդրա Մանդլիին պատկանող բջջային հեռախոսը՝ վերցրել է այն:
Դրանից հետո, Ամիր Կումարի Սինգը մուտք գործելով սենյակ և տեսնելով, որ իր գումարն ու դրամապանակը ևս բացակայում են, անմիջապես դուրս է եկել սենյակից և վազել Նարեկ Գալոյանի հետևից, սակայն վերջինս նկատելով դա և գիտակցելով, որ իր կողմից կատարված հափշտակությունը բացահայտվել է, ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ դիմել է փախուստի, որի ընթացքում դեն նետելով Ամիր Կումարի Սինգի դրամապանակը շարունակել է վազել, սակայն դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցանքն իր կողմից անկախ հանգամանքներով չի իրագործվել, քանի որ բռնվել է վերը նշված հոսթելում բնակվող անձանց կողմից, իսկ քիչ անց, ձերբակալվել և տեղափոխվել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցների կողմից:
Այսինքն՝ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը կատարել է հանցանք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-253-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով (…)։»
3. Դատաքննությամբ հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
3.1. Մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը գործի դատական վարույթի ընթացքում ըստ էության ցուցմունք է տվել այ ն մասին, որ 2025 թվականի փետրվարի 16-ին տաքսի վարելիս է եղել, որի ընթացքում հաճախորդին տեղ հասցնելուց հետո չի կարողացել կողմնորոշվել, թե ինչպես դուրս գա այդ տարածքից։ Տեսնելով առաքում իրականացնող հնդիկի՝ որոշել է հետևել նրան, քանի որ ենթադրել է, որ վերջինը կարող է ճիշտ ճանապարհով դուրս գալ։ Այդ հնդիկը մտել է բակ, որից հետո ինքը կանգնեցրել է մեքենան և մտել մի սենյակ, որտեղ տեսել է 5-6 անձանց խոսելիս, ցանկացել է նրանցից ճանապարհ հարցնել, սակայն տեսնելով, որ նրանք օտարերկրացիներ են և իրար չեն հասկանում, դուրս է եկել և մտել մեկ այլ սենյակ, որտեղ տեսել է, որ մարդ չկա։ Այդ սենյակում ձախ կողմի վրա տեսել է 2 հեռախոս և դրամապանակ, դրանք վերցրել է և դուրս եկել։ Դուրս գալու պահին իր դիմաց դուրս է եկել հնդիկ, ինչից ինքը վախեցել է և ձեռքում եղած հեռախոսները վերադարձրել է նրան։ Դրանից հետո վազելով փախել է և տեսել, որ հնդիկն իրեն հետևում է և իր մոտ մնացած դրամապանակը նետել է վերջինի ուղղությամբ՝ ցույց տալով, որ իր մոտ ոչ մի իր չի մնացել այլևս։ Հասնելով Խանջյան փողոց՝ մոտեցել է ոստիկանության աշխատակիցներին և հայտնել, որ վիճաբանել են և այլ բան չի եղել։
Պաշտպան Վ.Աղաբեկյանի հարցերին ի պատասխան՝ մեղադրյալ Նարեկ Գալոյանը նշել է, որ չի օգտվել հեռախոսում առկա ճանապարհային քարտեզից, քանի որ իր հեռախոսը հին է և նման ծրագրեր չի ունեցել։ Այդ ընթացքում այլ անձանց չի հանդիպել, որպեսզի ճանապարհ հարցներ։ Երբ մտել է սենյակ և վերցրել հեռախոսներն ու դրամապանակը, այդ ընթացքում ոչ ոքի չի տեսել։ Իր՝ հափշտակություն կատարելու դիտավորությունն առաջացել է սենյակ մտնելուց հետո, երբ տեսել է, որ ոչ ոք չկա։
Հանրային մեղադրող Ա․Եղիազարյանի հարցերին ի պատասխան՝ մեղադրյալ Նարեկ Գալոյանը նշել է, որ հստակ չի հիշում, թե թվով որերորդ սենյակն է մտել և տեսել մարդկանց։
Սենյակ մուտք գործելու նպատակը ճանապարհ հարցնելն է եղել, քանի որ այդ ծրագրերից օգտվելու հնարավորություն չի ունեցել։ Ինքը մոտավոր եղել է Հանրապետության փողոցի տարածքում։ Տաքսի ծառայությունն իրականացնում է <<տաքսի>> տարբերանշանի միջոցով, ծրագրերից չի օգտվում։
Սենյակից դուրս գալուց անմիջապես հետո երկու հեռախոսներն էլ վերադարձրել է և չի մտածել, թե ինչու պետք է իր ետևից վազեն։ Դրամապանակն արդեն դրել էր իր գրպանում և այդ պատճառով մոռացել էր այն վերադարձնել։ Իր անձնական խուզարկության ժամանակ այդ իրերը չեն հայտնաբերվել, քանի որ դրանք արդեն իսկ վերադարձվել էր։
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ մեղադրյալ Նարեկ Գալոյանը նշել է, որ սենյակից դուրս գալուց արդեն հասկացել էր, որ սխալ է արել, սակայն այդ պահին հնդիկը մտել էր ներս և ինքը հեռախոսները վերադարձրել էր նրան։ Դրամապանակն այդ պահին վերջինը չէր տեսել, սակայն հետո մոտ 10-12 հոգի եկել են իր ետևից, որից հետո դրամապանակը հանել և նետել է նրանց ուղղությամբ։
Իր նպատակը այդ պահին եղել է այդ իրերը վերցնել և հեռանալը։ Այդ իրերը վերցնելուց հետո է միայն տեսել հնդիկին և հասկացել, թե ինչ է արել։
Այդ հոսթել մտնելու համար պետք է անցնել դարպասների միջով, որտեղ երևում է երկհարկանի շենք։ Այդ շենքն իր ընկալմամբ տուն էր, ուր մտնելով տեսել է առկա սենյակները, որտեղ նստած էին մարդիկ։
3.2. Տուժող Ամիտ Կումար Սինգհի ցուցմունքը՝ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 4-րդ մասի՝ հանվել է ներկայացված ապացույցների ցանկից (հիմնական դատալսումների ընթացքում հանրային մեղադրող Ա.Եղիազարյանը հրաժարվել է նշված ապացույցից)։
3.3. Տուժող Նարեն Չանդրա Մանդլին գործի դատական վարույթի ընթացքում ըստ էության ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը խոհանոցում ուտելիք պատրաստելիս է եղել: Մեղադրյալ Նարեկ Գալոյանը մտել է իր և իր ընկերոջ սենյակ, որտեղից վերցրել է իրենց բջջային հեռախոսները, իր դրամապանակը: Ընկերը դուրս է եկել խոհանոցից, որից հետո ինքը գնացել է սենյակ և տեսել է, որ բջջային հեռախոսները բացակայում են: Սենյակից դուրս գալով տեսել է իր ընկերոջը և մի քանի անձանց, ովքեր բռնել էին մեղադրյալին:
Հանրային մեղադրող Ն․Աբրահամյանի հարցերին ի պատասխան՝ տուժող Նարեն Չանդրա Մանդլին նշել է, որ ինքը բնակվել է Երևան քաղաքի հոսթելներից մեկում, որի անունը չի հիշում: Դեպքի օրը չի հիշում, այն հավանաբար տեղի է ունեցել մոտ 6 ամիս առաջ: Այդ ժամանակ գտնվել է միայնակ խոհանոցում: Հափշտակության մասին իմացել է հոսթելում բնակվող անձանցից, որից հետո գնացել է իր սենյակ, որտեղ տեսել է, որ հեռախոսը չկա: Իր ընկերներից տեսել է նաև Ամիդը և հենց նա է հեռախոսը վերադարձրել իրեն: Ամիդն իրեն պատմել է, որ այն գցել էին գետնին: Իր ընկերոջ օգնությամբ ոստիկանության աշխատակիցները բռնել են մեղադրյալին:
Պաշտպան Կ.Խաչատրյանի հարցերին ի պատասխան՝ տուժող Նարեն Չանդրա Մանդլին նշել է, որ մեղադրյալից բողոք և պահանջ չունի, քանի որ իր հեռախոսը վերադարձվել է իրեն: Ամիդի պատմածի համաձայն՝ մեղադրյալն այն նետել է հոսթելից մոտ 50 մետր հեռավորության վրա:
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ տուժող Նարեն Չանդրա Մանդլին նշել է, որ սենյակից հափշտակվել է երկու հեռախոս, դրամապանակ, որի մեջ եղել է գումար, սակայն չի կարող նշել, թե ինչ չափի: Իր հեռախոսը մոտավոր արժեցել է 70 հազար ՀՀ դրամ, սակայն չի վիճարկում, որ այն կարող էր լինել 35 հազար ՀՀ դրամ:
3.4. Վկա Վարդան Նիկոլյանը գործի դատական վարույթի ընթացքում ըստ էության ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը ծառայություն է իրականացրել Խանջյան փողոցի մոտակայքում, որտեղ մի անձ իրենց ձեռքով կանչել է և հայտնել, որ վիճաբանություն է տեղի ունեցել։ Դրանից հետո Նարեկ Գալոյանին նստեցրել են իրենց մեքենան, իսկ մյուս անձանց հրավիրել են բաժին պարզաբանումների համար։ Նարեկ Գալոյանին ձերբակալել են գողություն կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առթիվ, քանի որ այդտեղ հավաքված անձինք հայտնել են, որ մի քանի օտարերկրացիներից գողություն է կատարվել։
Հանրային մեղադրող Ա․Եղիազարյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Վարդան Նիկոլյանը նշել է, որ հյուրանոցի տնօրենը և մյուս քաղաքացիները հայտնել են իրեն, որ հեռախոս և գումար է հափշտակվել, ինչին ի պատասխան Նարեկ Գալոյանը սկզբում հերքել է այդ ամենը, սակայն արդեն բաժնում նշել է, որ ինքն է հափշտակել բջջային հեռախոսներ և գումար։ Անձնական խուզարկությամբ չի կարող նշել այդպիսի իրեր հայտնաբերվել են, թե ոչ։
Պաշտպան Վ․Աղաբեկյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Վարդան Նիկոլյանը նշել է, որ Նարեկ Գալոյանը բաժնում հայտնել է գողություն կատարելու մասին, սակայն հստակ չի նշել՝ գողացել է թե կողոպտել։ Չի կարող նշել, թե Նարեկ Գալոյանը հեռախոսները տուժողներին փոխանցել է, թե ոչ, սակայն մտաբերում է, որ իրեն հայտնել է, որ հեռախոսները վերադարձրել է տուժողներին։
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Վարդան Նիկոլյանը նշել է, որ դեպքի ժամանակ եղել են 2 օտարերկրյա քաղաքացիներ։ Հյուրանոցի տնօրենը հաստատել է, որ հափշտակություններն իրականացվել են ազգությամբ հնդիկներից, քանի որ առկա են եղել այդ փաստը վկայող տեսանյութեր։
3․5․ Վկա Ռոմիկ Ստեփանյանը գործի դատական վարույթի ընթացքում ըստ էության ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը 3 հոգով ծառայություն են իրականացրել։ Այդ ժամանակ նկատել են Նարեկ Գալոյանին, ով ոչ թույլատրելի հատվածով անցնում էր փողոցը։ Փողոցի մյուս հատվածում կանգնած մի քանի անձինք ձեռքերով իրենց ցույց են տվել, որ Նարեկ Գալոյանը գողություն է կատարել։
Հանրային մեղադրող Ա․Եղիազարյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Ռոմիկ Ստեփանյանը նշել է, որ վերոնշյալ քաղաքացիներն իրենց հայտնել են, որ մեղադրյալը Հնդկաստանի քաղաքացիներից հեռախոսներ է գողացել։ Նարեկ Գալոյանը այդ մասին իրեն ոչինչ չի հայտնել։ Անձնական խուզարկությանը իր հիշելով ինքը չի մասնակցել։
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Ռոմիկ Ստեփանյանը նշել է, որ դեպքը հավանաբար տեղի է ունեցել 2025 թվականի փետրվարի 16-ին։ Իրենք այդ օրը ծառայություն իրականացրել են Խանջյան փողոցում։
3․6․ Վկա Վահե Հարությունյանը գործի դատական վարույթի ընթացքում ըստ էության ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը Խանջյան փողոցում ծառայություն են իրականացրել Վարդան Նիկոլյանի և Ռոմիկ Ստեփանյանի հետ։ Այդ ժամանակ նկատել են, որ մի քաղաքացի դիմացի մայթից վազում է դեպի իրենց ուղղությամբ։ Մոտենալով իրենց՝ օգնություն է խնդրել՝ ասելով, որ մի շարք անձինք ընկել են իր ետևից։ Այդ քաղաքացին նստել է իրենց մեքենան, որից հետո իրենք մոտեցել են մյուս անձանց, ովքեր իրենց ձեռքով ինչ-որ բաներ էին հասկացրել։ Վերոնշյալ անձինք իրենց հայտնել են, որ մեքենայում գտնվող անձը գողություն է կատարել։
Հանրային մեղադրող Ա․Եղիազարյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Վահե Հարությունյանը նշել է, որ հափշտակվել են 2 հեռախոսներ և գումար, ինչի փաստը այդ ժամանակ Նարեկ Գալոյանը չի ընդունել։ Արդեն երբ գնացել են բաժին իմացել են, որ վերջինն է իրականացրել այդ հափշտակությունը, սակայն տեղեկացել են նաև, որ իրերը վերադարձվել են։
Պաշտպան Վ․Աղաբեկյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Վահե Հարությունյանը նշել է, որ Նարեկ Գալոյանը փողոցն անցնելով մոտենում էր իրենց մեքենային, սակայն մինչ նրա մոտենալը իրենք արդեն իսկ նկատել էին վերջինին։
Պաշտպան Դ․Դալլաքյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Վահե Հարությունյանը նշել է, որ Նարեկ Գալոյանի անձնական խուզարկությանը չի հիշում, թե ով է մասնակցել։
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Վահե Հարությունյանը նշել է, որ Նարեկ Գալոյանը հավանաբար մոտեցել էր իրենց նրա համար, քանի որ կարծել է, որ չէր կարողանա փախչել։ Երբ վերջինը մոտեցել է իրենց, անհասկանալի կերպով նշել է, որ իր ետևից ընկել են մի շարք քաղաքացիներ։ Իր կարծիքով Նարեկ Գալոյանը հասկացել է, որ իրեն նկատել են և այդ պատճառով է իրենց մոտեցել։ Այդ ժամանակ մտածել են, որ հավանաբար վիճաբանություն է տեղի ունեցել, մոտեցել են, որպեսզի հասկանան, թե ինչ է պատահել, սակայն իրենց հայտնել են, որ Նարեկ Գալոյանը օտարերկրյա քաղաքացիներից գողություն է կատարել։
3․7․ Վկա Դավիթ Սաֆարյանը գործի դատական վարույթի ընթացքում ըստ էության ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Նարեկ Գալոյանին անձամբ չի ճանաչում, սակայն գիշերով վերջինին տեսել է։ Դեպքի օրը հյուրատան բակում ինքը լսել է ինչ-որ խոսակցություններ և խնդրել է իր տղային, որպեսզի մոտենա հնդիկներին և հասկանա, թե ինչ է տեղի ունեցել։ Այդ հյուրատանը բնակվում են հնդիկներ։
Բակում տեսել է Նարեկ Գալոյանին, մոտեցել և ասել, որ ինքը հայ է և կարող է կանգնել, որպեսզի խոսեն, սակայն վերջինը վազել է դեպի Խանջյան փողոց՝ հնդիկներն էլ նրա ետևից։ Դրանից հետո արդեն տեղեկացել է, որ Նարեկ Գալոյանը հայտնվել է պարեկների մոտ։
Հանրային մեղադրող Ա․Եղիազարյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Դավիթ Սաֆարյանը նշել է, որ այն սենյակը, որտեղ Նարեկ Գալոյանը մտել է, հատկացված է եղել 4 հնդիկների համար։ Այդ սենյակում ըստ հնդիկների՝ եղել են 2 հեռախոսներ և մոտ 10 հազար դրամ։ Այդտեղից հափշտակվել է մեկ բջջային հեռախոս։ Հնդիկներից մեկն է իրեն հայտնել, որ այնտեղից հափշտակվել է այդ հեռախոսը։ Ինքը Նարեկ Գալոյանին ասել է, որ հեռախոսը վերադարձնի, ինչից հետո վերջինը հայտնել է, որ ինքը բան չի արել, ինչից հետո ցանկացել է հարվածել նրան, սակայն իրեն ոստիկանության աշխատակիցները պահել են։
Պաշտպան Վ․Աղաբեկյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Դավիթ Սաֆարյանը նշել է, որ հյուրատունը բաղկացած է երեք մեծ սենյակներից, որտեղ կարող էին բնակվել մոտ 13-14 անձինք և մոտ 12 սենյակներից, որտեղ մոտ 3-ից 4 անձինք էին բնակվում։ Հյուրատան սենյակները ամսով տրվում են վարձակալության տարբեր ազգի բնակիչների և չի կարող հստակ ասել, թե դեպքի օրը մոտ քանի անձ է եղել շենքում։ Այդ ժամանակ հավանաբար շենքում բնակվում էին մոտ 50-60 անձինք, սակայն բակում հստակ չի կարող ասել, թե քանի մարդ է եղել։ Առհասարակ, եթե ինչ-որ իրադարձություն է տեղի ունենում, հյուրատան բոլոր բնակիչները մասնակցում են։
Սենյակների դռները բաց են լինում՝ կախված եղանակից, սակայն կախված կենցաղային հարցերից, կարող են բաց թողնել և գնալ օրինակ խոհանոց կամ այլ վայր։
Հափշտակված բջջային հեռախոսներից մեկը հնդիկը տեղում վերցրել է, իսկ մյուսը ոստիկանության բաժնում որպես իրեղեն ապացույց է ճանաչվել և վերադարձվել սեփականատիրոջը։ Իր հիշելով՝ մյուս հեռախոսը վերցրել են Նարեկ Գալոյանի մոտից։
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Դավիթ Սաֆարյանը նշել է, որ գործով տուժող ճանաչված հնդիկները բնակվել են մի սենյակում երկուսով։ Այդ սենյակում հասանելիություն կարող են ունենալ բոլորը, սակայն եթե այդ սենյակի բոլոր բնակիչները շենքից բացակայում են, այդ դեպքում փակում են դուռը, իսկ եթե գտնվում են շենքում, խոհանոցում կամ զուգարանում, հավանաբար բաց են թողնում դուռը, քանի որ վերադառնալու են սենյակ։ Այդ սենյակ բացի իրենց ընկերներից կարող են մտնել նաև ինքը, հավաքարարը, սակայն առանց իրենց գիտության այնտեղ այլ անձինք չեն մտնում։ Ըստ իրենց կանոնադրության՝ բացի օտար անձանցից այլ անձինք կարող են մտնել սենյակներ։ Յուրաքանչյուր սենյակ ունի իր կողպեքը և երբ սենյակի բնակիչները գնում են աշխատանքի, կողպեքով փակում են իրենց սենյակները։ Հյուրատանը տեսանելի վայրերում առկա են տեսանկարահանող սարքեր։ Քանի որ սենյակներում հնդիկները բնակվում են ընկերներով կամ բարեկամներով, հենց սենյակի ներսում տեսանկարահանող սարք տեղադրված չէ։
Նարեկ Գալոյանը հյուրատան բնակիչ չի հանդիսացել և վերջինի կողմից հյուրատան սենյակ մտնելը իրավաչափ չի համարում։ Եթե առանց իր կամ այդ սենյակի բնակիչների գիտության որևէ անձ մտնի սենյակ, դա անթույլատրելի է համարում։ Ինքն անձամբ սենյակների բնակիչներին հայտնել է, որ եթե օտար մարդ են հյուրընկալում, իրեն այդ մասին տեղեկացնեն։
Պաշտպան Վ․Աղաբեկյանի լրացուցիչ հարցերին ի պատասխան՝ վկա Դավիթ Սաֆարյանը նշել է, որ ըստ էության տաքսի վարողները կամ այլ անձինք այսքան ժամանակ շենքին մոտ չեն եկել։ Այս պահին չի հիշում, որ այլ անձինք առանց իր գիտության շենք մտած լինեն։
Դատարանի լրացուցիչ հարցերին ի պատասխան՝ վկա Դավիթ Սաֆարյանը նշել է, որ հյուրատանը ինչ-որ հատուկ հաստիք նախատեսված չի հյուրատան ծառայությունների մասին այլ անձանց ծանոթացնելու համար։
Հյուրատունը գտնվում է Ֆիրդուսի փողոցի վրա, որտեղից մուտք գործելուց հետո երկհարկանի շենքի առաջին հարկում տեղակայված են սենյակները, իսկ երկրորդ հարկում իր բնակարանն է։ Մուտքից ձախ հատվածում գտնվել են սենյակները, իսկ աջ մասում խոհանոցը։
Հրապարակվել է վկա Դավիթ Սաֆարյանի նախաքննական ցուցմունքը՝ հակասության մասով։
Դավիթ Սաֆարյանը վարույթի նախաքննության ընթացքում՝ 2025 թվականի փետրվարի 17-ին, վկայի դատավարական կարգավիճակով, ըստ էության ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նշված հյուրատան մոտ, այնտեղ բնակվող հնդիկներից մեկը, ով եղել է հեռախոսներից մեկի տերը, նկատել է, որ այդ անձի մոտ է գտնվում իր հեռախոսը, անմիջապես հետ է վերցրել, իսկ մյուս հեռախոսը, որը պատկանել է ընկերոջը՝ նկատել է այդ անձի տաբատի հետևի գրպանում և հենց փորձել է ընկերոջ հեռախոսն էլ վերցնել այդ պահին տվյալ անձը դիմել է փախուստի, սակայն նրան հաջողվել է ընկերոջ հեռախոսն էլ վերցնել․․․ ։
(տե՛ս հատոր 1-ին վ․թ․՝ 33-38)։
Հրապարակումից հետո հանրային մեղադրողի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Դավիթ Սաֆարյանը նշել է, որ այս պահին երկրորդ հեռախոսը չի հիշում, թե ոստիկանության բաժնում է տվել, թե հյուրատան մոտ։
3․8․ Դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրության համաձայն՝ դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Հանրապետության նրբանցք 8Ա հասցեում գտնվող «Դրիմ Սենթր» հոսթելի վերջին սենյակը, որտեղ զննության մասնակից Ամիր Կումարի Սինգը մատնացույց է արել սենյակում գտնվող մուտքի դռան աջակողմյան և մուտքի դռնից մոտ 2 մետր հեռավորությամբ՝ կենտրոնական հատվածում գտնվող մահճակալները, որի վրա դրված է եղել 2025 թվականի փետրվարի 16-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում իրեն պատկանող 10.000 ՀՀ դրամ գումարը, բջջային հեռախոսը, դրամապանակը և Նարեն Չանդրա Մանդլին պատկանող բջջային հեռախոսը և իր սենյակ մուտք գործած տղամարդը փորձել է մահճակալների վրա դրված բջջային հեռախոսները և դրամապանակը գաղտնի հափշտակել, սակայն տվյալ փաստը հայտնաբերվել է իր կողմից և թույլ չի տվել, որ վերջինս հափշտակի բջջային հեռախոսները և դրամապանակը։
(տե՛ս հատոր 1-ին վ.թ.՝ 46-50)
3․9․ Տեսագրության զննության արձանագրության համաձայն՝ Երևան քաղաքի Հանրապետության նրբանցքի 8Ա հասցեում գտնվող «Դրիմ Սենթր» հոսթելի դեպքի վայրի զննության ժամանակ վերցված սրահի տեսանկարահանող սարքերի տեսագրություններում արձանագրված է սև հագուստով արական սեռի անձ, ով տուժող Ամիր Կումարի Սինգի և Նարեն Չանդրա Մանդլի սենյակից դուրս է գալիս, փորձում հեռանալ, որից հետո վերջինիս հետևից են գնում տեսագրության մեջ պատկերված այլ անձինք և փորձում վերջինիս կանգնեցնել։
(տե՛ս հատոր 1-ին վ.թ.՝ 52-54, 55)
3․10․ 2025 թվականի փետրվարի 17-ի որոշմամբ թիվ 13714522 քրեական վարույթով ստացված Երևան քաղաքի Հանրապետության ՆՐԲ 8Ա հասցեում գտնվող «Դրիմ Սենթր» հոսթելից տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունների պարունակությամբ լազերային սկավառակը ճանաչվել է որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց։
(տե՛ս հատոր 1-ին վ.թ.՝ 56-60)
3․11․ Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 48–ԱՊ–25 եզրակացության համաձայն ՝ փորձաքննությանը ներկայացված «VIVO» տեսակի «Y35» մոդելի բջջային հեռախոսի ֆունկցիոնալ աշխատունակ ապրանքային վիճակում միջին շուկայական արժեքը, առկա արտաքին տեսքի հաշվառմամբ պատյանի հետ միասին գնահատվում է 20.000 ՀՀ դրամ, իսկ «ZENNI» տեսակի դրամապանակի միջին շուկայական արժեքը 1500 ՀՀ դրամ:
Եզրակացությանը կից առկա է հանձման-ընդունման ակտ, համաձայն որի՝ վճարման ենթակա գումարը կազմում է 72.000 ՀՀ դրամ:
(տե՛ս հատոր 1-ին վ.թ.՝ 149-152)
3․12․ Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 55–ԱՊ–25 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված «Lenovo K15 PLUS» տեսակի «XT2231-4» մոդելի բջջային հեռախոսի միջին շուկայական արժեքը, 16.02.2025 թվականի դրությամբ, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, գնահատվում է 35.000 ՀՀ դրամ։
Եզրակացությանը կից առկա է հանձման-ընդունման ակտ, համաձայն որի՝ վճարման ենթակա գումարը կազմում է 36.000 ՀՀ դրամ:
(տե՛ս հատոր 1-ին վ.թ.՝ 171-174)
3․13․ 2025 թվականի փետրվարի 20-ի որոշմամբ թիվ 08119325 քրեական վարույթով «VIVO» տեսակի «Y35» մոդելի բջջային հեռախոսը և «ZENNI» տեսակի դրամապանակը, թվով 5 հատ բանկային քարտերը, թվով 3 հատ այցեքարտերը, թվով 4 հատ անձը հաստատող փաստաթղթերը, թվով 9 հատ անձնական լուսանկարները, 10 ռուփի հնդկական մետաղադրամը ճանաչվել են որպես իրեղեն ապացույց և ի պահ հանձնվել են տուժող Ամիթ Կումարի Սինգին։
(տե՛ս հատոր 1-ին վ.թ.՝ 157-158)
3․14․ 2025 թվականի մարտի 11-ի որոշմամբ թիվ 08119325 քրեական վարույթով «Lenovo K15 PLUS» տեսակի «XT2231-4» մոդելի բջջային հեռախոսը ճանաչվել է որպես իրեղեն ապացույց և ի պահ հանձնվել է տուժող Նարեն Չանդրա Մանդլին։
(տե՛ս հատոր 1-ին վ.թ.՝ 175-176)
4. Դատարանի փաստական վերլուծությունները և Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները.
Հետազոտված ապացույցների՝ մասնավորապես մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի դատաքննական, տուժող Նարեն Չանդրա Մանդլիի դատաքննական, վկաներ Վարդան Նիկոլյանի, Ռոմիկ Ստեփանյանի, Վահե Հարությունյանի դատաքննական և Դավիթ Սաֆարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների, դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրության, տեսագրության զննության արձանագրության, 2025 թվականի փետրվարի 17-ի որոշմամբ որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված թիվ 13714522 քրեական վարույթով ստացված Երևան քաղաքի Հանրապետության նրբանցքի 8Ա հասցեում գտնվող «Դրիմ Սենթր» հոսթելից տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունների պարունակությամբ լազերային սկավառակի, դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 48–ԱՊ–25 եզրակացության, դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 55–ԱՊ–25 եզրակացության, 2025 թվականի փետրվարի 20-ի որոշմամբ որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված «VIVO» տեսակի «Y35» մոդելի բջջային հեռախոսի, «ZENNI» տեսակի դրամապանակ, թվով 5 հատ բանկային քարտերի, թվով 3 հատ այցեքարտերի, թվով 4 հատ անձը հաստատող փաստաթղթերի, թվով 9 հատ անձնական լուսանկարների, 10 ռուփի հնդկական մետաղադրամի, 2025 թվականի մարտի 11-ի որոշմամբ որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված «Lenovo K15 PLUS» տեսակի «XT2231-4» մոդելի բջջային հեռախոսի, հիման վրա Դատարանի կողմից հաստատվում են հետևյալ փաստական հանգամանքները.
4․1. Նարեկ Գուրգենի Գալոյան ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու նախնական դիտավորությամբ, 2025 թվականի փետրվարի 16-ին՝ ժամը 20:00-ի սահմաններում, գտնվելով Երևան քաղաքի Հանրապետության նրբանցք 84 հասցեում գտնվող «Դրիմ Սենթր» հոսթելի մոտ և օգտվելով նույն հոսթելում բնակվող Հնդկաստանի քաղաքացիներ Ամիր Կումարի Սինգի և Նարեն Չանդրա Մանդլիի սենյակի դռան կողպված չլինելու հանգամանքից, ապօրինի մուտք է գործել նշված սենյակ, որտեղ առկա մահճակալներից մեկի վրայից գաղտնի հափշտակելով Ամիր Կումարի Սինգին պատկանող «VIVO Y35» մոդելի՝ 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը, վերջինիս պատկանող 1500 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակն ու 10.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ մյուս մահճակալի վրայից Նարեն Չանդրա Մանդլիին պատկանող «Lenovo K15 PLUS» մոդելի` 35.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը՝ դուրս է եկել սենյակից։
Այնուհետև, հիշյալ սենյակից դուրս գալուց անմիջապես հետո, Ամիր Կումարի Սինգը նկատելով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանին և վերջինիս ձեռքում տեսնելով իրեն պատկանող բջջային հեռախոսը, պահանջել ու հետ է վերցրել այն, որից հետո, երբ Նարեկ Գալոյանը շրջվելով փորձել է հեռանալ, Ամիր Կումարի Սինգը վերջինիս տաբատի հետևի գրպանում տեսնելով նաև Նարեն Չանդրա Մանդլիին պատկանող բջջային հեռախոսը՝ վերցրել է այն, սակայն դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցանքն իր կողմից անկախ հանգամանքներով չի իրագործվել, քանի որ Ամիր Կումարի Սինգը մուտք գործելով սենյակ և տեսնելով, որ իր գումարն ու դրամապանակը ևս բացակայում են, անմիջապես դուրս է եկել սենյակից և վազել Նարեկ Գալոյանի հետևից, վերջինս դիմել է փախուստի, որի ընթացքում դեն նետելով Ամիր Կումարի Սինգի դրամապանակը շարունակել է վազել և բռնվել է վերը նշված հոսթելում բնակվող անձանց կողմից, իսկ քիչ անց, ձերբակալվել և տեղափոխվել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցների կողմից:
5. Պատճառաբանական մաս.
5.1. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
6. Խոստովանական ցուցմունքը չի կարող անձին դատապարտելու հիմք հանդիսանալ, եթե այն չի հիմնավորվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված բավարար ապացույցներով:
7. Մեղադրյալի դատապարտումը հակակշռող բավարար գործոնների բացակայության պայմաններում չի կարող միայն կամ առավելապես հիմնվել այնպիսի անձի ցուցմունքի վրա, որի հակընդդեմ հարցման հնարավորություն տվյալ մեղադրյալը կամ նրա պաշտպանը կամ ներկայացուցիչը չի ունեցել:
8. Դեպոնացված ցուցմունքը չի կարող դրվել դատավճռի հիմքում, եթե դատարանում վերաբերելի մասով չի հետազոտվել դրա տեսաձայնագրությունը:»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»
Վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՝ս, mutatis mutandis, Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը։
Ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը։ Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում։ Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը։
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում։ Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները։ Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա (տե՝ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 31-րդ կետը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Կողոպուտը՝ բացահայտ հափշտակությունը, երբ հանցավորը գիտակցում է, որ արարքը կատարում է բացահայտ՝
պատժվում է տուգանքով՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:
(...)
3. Կողոպուտը, որը կատարվել է՝
(...)
2) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով,
(...)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ հինգից տասը տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Գողությունը՝ գաղտնի հափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
(...)
3. Գողությունը, որը կատարվել է՝
(...)
2) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով,
(...)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով:
Անդրադառնալով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանին ներկայացված մեղադրանքին և այս համատեքստում ուսումնասիրելով հետազոտված ապացույցները՝ հարկ է նշել, որ Դատարանը, մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի դատաքննական, տուժող Նարեն Չանդրա Մանդլիի դատաքննական, վկաներ Վարդան Նիկոլյանի, Ռոմիկ Ստեփանյանի, Վահե Հարությունյանի դատաքննական և Դավիթ Սաֆարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների, դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրության, տեսագրության զննության արձանագրության, 2025 թվականի փետրվարի 17-ի որոշմամբ որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված թիվ 13714522 քրեական վարույթով ստացված Երևան քաղաքի Հանրապետության նրբանցքի 8Ա հասցեում գտնվող «Դրիմ Սենթր» հոսթելից տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունների պարունակությամբ լազերային սկավառակի, դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 48–ԱՊ–25 եզրակացության, դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 55–ԱՊ–25 եզրակացության, 2025 թվականի փետրվարի 20-ի որոշմամբ որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված «VIVO» տեսակի «Y35» մոդելի բջջային հեռախոսի, «ZENNI» տեսակի դրամապանակ, թվով 5 հատ բանկային քարտերի, թվով 3 հատ այցեքարտերի, թվով 4 հատ անձը հաստատող փաստաթղթերի, թվով 9 հատ անձնական լուսանկարների, 10 ռուփի հնդկական մետաղադրամի, 2025 թվականի մարտի 11-ի որոշմամբ որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված «Lenovo K15 PLUS» տեսակի «XT2231-4» մոդելի բջջային հեռախոսի հետ, գտնում է, որ․
- ապացուցված են մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը),
- ապացուցված է այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
- ապացուցված է մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի կողմից այդ արարքը կատարելը.
- ապացուցված է մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
Միևնույն ժամանակ Դատարանը գալիս է հետևության, որ մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի կողմից ապացուցված արարքի նկատմամբ ենթակա է կիրառման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետը։
Այլ կերպ՝ սույն քրեական գործով հետազոտված և վերը թվարկված ապացույցները համադրելով վկայակոչած իրավանորմերի հետ՝ դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ Դատարանը հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված է համարում, որ Նարեկ Գուրգենի Գալոյան ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու նախնական դիտավորությամբ, 2025 թվականի փետրվարի 16-ին՝ ժամը 20:00-ի սահմաններում, գտնվելով Երևան քաղաքի Հանրապետության նրբանցք 84 հասցեում գտնվող «Դրիմ Սենթր» հոսթելի մոտ և օգտվելով նույն հոսթելում բնակվող Հնդկաստանի քաղաքացիներ Ամիր Կումարի Սինգի և Նարեն Չանդրա Մանդլիի սենյակի դռան կողպված չլինելու հանգամանքից, ապօրինի մուտք է գործել նշված սենյակ, որտեղ առկա մահճակալներից մեկի վրայից գաղտնի հափշտակելով Ամիր Կումարի Սինգին պատկանող «VIVO Y35» մոդելի՝ 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը, վերջինիս պատկանող 1500 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակն ու 10.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ մյուս մահճակալի վրայից Նարեն Չանդրա Մանդլիին պատկանող «Lenovo K15 PLUS» մոդելի` 35.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը՝ դուրս է եկել սենյակից։
Այնուհետև, հիշյալ սենյակից դուրս գալուց անմիջապես հետո, Ամիր Կումարի Սինգը նկատելով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանին և վերջինիս ձեռքում տեսնելով իրեն պատկանող բջջային հեռախոսը, պահանջել ու հետ է վերցրել այն, որից հետո, երբ Նարեկ Գալոյանը շրջվելով փորձել է հեռանալ, Ամիր Կումարի Սինգը վերջինիս տաբատի հետևի գրպանում տեսնելով նաև Նարեն Չանդրա Մանդլիին պատկանող բջջային հեռախոսը՝ վերցրել է այն, սակայն դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցանքն իր կողմից անկախ հանգամանքներով չի իրագործվել, քանի որ Ամիր Կումարի Սինգը մուտք գործելով սենյակ և տեսնելով, որ իր գումարն ու դրամապանակը ևս բացակայում են, անմիջապես դուրս է եկել սենյակից և վազել Նարեկ Գալոյանի հետևից, վերջինս դիմել է փախուստի, որի ընթացքում դեն նետելով Ամիր Կումարի Սինգի դրամապանակը շարունակել է վազել և բռնվել է վերը նշված հոսթելում բնակվող անձանց կողմից, իսկ քիչ անց, ձերբակալվել և տեղափոխվել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցների կողմից:
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-253-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրյալին ներկայացված մեղադրանքին՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը․
Մեղադրանքի կողմից ներկայացված և Դատարանի կողմից հետազոտված ապացույցներով հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշներով Նարեկ Գալոյանի կողմից ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու դիտավորությունը չի հաստատվում։
Մասնավորապես՝ մեղադրյալը Նարեկ Գալոյանը ցուցմունք է տվել, որ դուրս գալու պահին իր դիմաց դուրս է եկել հնդիկ, ինչից ինքը վախեցել է և ձեռքում եղած հեռախոսները վերադարձրել է նրան։ Դրանից հետո վազելով փախել է և տեսել, որ հնդիկն իրեն հետևում է և իր մոտ մնացած դրամապանակը նետել է վերջինի ուղղությամբ՝ ցույց տալով, որ իր մոտ ոչ մի իր չի մնացել այլևս։ Հասնելով Խանջյան փողոց՝ մոտեցել է ոստիկանության աշխատակիցներին և հայտնել, որ վիճաբանել են և այլ բան չի եղել։ (...)
Սենյակից դուրս գալուց անմիջապես հետո երկու հեռախոսներն էլ վերադարձրել է և չի մտածել, թե ինչու պետք է իր ետևից վազեն։ Դրամապանակն արդեն դրել էր իր գրպանում և այդ պատճառով մոռացել էր այն վերադարձնել։ Իր անձնական խուզարկության ժամանակ այդ իրերը չեն հայտնաբերվել, քանի որ դրանք արդեն իսկ վերադարձվել էր։
Իսկ տուժող Նարեն Չանդրա Մանդլիին իր ցուցմունքով հայտնել է, որ իր ընկերը դուրս է եկել խոհանոցից, որից հետո ինքը գնացել է սենյակ և տեսել է, որ բջջային հեռախոսները բացակայում են: Սենյակից դուրս գալով տեսել է իր ընկերոջը և մի քանի անձանց, ովքեր բռնել էին մեղադրյալին:
Իր ընկերներից տեսել է նաև Ամիդը և հենց նա է հեռախոսը վերադարձրել իրեն: Ամիդն իրեն պատմել է, որ այն գցել էին գետնին: Իր ընկերոջ օգնությամբ ոստիկանության աշխատակիցները բռնել են մեղադրյալին:
Մեղադրյալի և տուժողի ցուցմունքների համադրված վերլուծությունից կարելի է նկատել, որ Նարեկ Գալոյանը գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու դիտավորություն չի ունեցել: Ավելին կոնկրետ՝ գործում առկա ապացույցների համադրությունից ստեղծվում է այնպիսի պատկեր, որ Նարեկ Գալոյանը, երբ դուրս է եկել սենյակից, որևէ անձ այդտեղ չի եղել, իսկ Ամիր Կումարի Սինգը նրա ետևից գնալով գրպանից վերցրել է հեռախոսները (որը նշվել է հենց առաջադրված մեղադրանքում): Այսինքն՝ այդ պահին առնվազն Նարեկ Գալոյանը չի գիտակցել, որ բացահայտ հափշտակություն է կատարում՝ նկատի ունենալով, որ հափշտակությունը դեռևս չի ավարտվել: Այսինքն՝ մինչ այդ պահը Նարեկ Գալոյանը գործել է գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ:
Դրանից հետո, երբ Ամիր Կումարի Սինգը Նարեկ Գալոյանի գրպանից վերցրել է հեռախոսները, Նարեկ Գալոյանը շարունակել է քայլել, որից կարճ ժամանակ անց Նարեկ Գալոյանը նկատելով, որ իր հետևից կրկին հնդիկներ են գալիս, հիշել է, որ իր վերցրած դրամապանակը մնացել է իր գրպանում՝ այն նետել է գետնին: Այսինքն՝ Նարեկ Գալոյանի կողմից բացահայտվելու վտանգը կանխազգալը և գողոնը վերցնելը, ըստ գործով ձեռք բերված ապացույցների, տեղի են ունեցել միաժամանակ, որպիսի պայմաններում գողությունը կողոպուտի այլևս չի վերաճել:
Այլ խոսքով՝ քննարկվող իրավիճակում գողությունը կողոպուտի վերաճելու հանգամանքը գնահատելիս կարևոր և առանցքային է մեղադրյալի գիտակցումը, իսկ ինչպես երևում է Նարեկ Գալոյանի ցուցմունքից՝ վերջինը հասկանալով, թե ինչու են հնդիկները գալիս իր ետևից, միանգամից (առանց ժամանակային խզման) նետել է դրամապանակը:
Դատարանը կարևոր է համարում արձանագրել, որ նշված հետևությունները թեև էապես հիմնվում են մեղադրյալի ցուցմունքի վրա, սակայն կարևոր է նկատի ունենալ, որ սույն իրավիճակում քննարկման առարկա կազմող հանգամանքների հիմքում հենց մեղադրյալի դիտավորության պարզումն է, որն առավելապես կարող է հիմնվել մեղադրյալի ցուցմունքի վրա: Բացի այդ, կարևոր է արձանագրել նաև, որ մեղադրյալի ցուցմունքը հերքող որևէ տվյալ ըստ էության քրեական գործով առկա չէ: Մասնավորապես՝ Դատարանի համար ուշադրության արժանի հանգամանք է այն, որ մեղադրյալի գործողություններին ականատես է եղել միայն տուժող Ամիր Կումարի Սինգը, սակայն վերջինը Դատարանում չի հարցաքննվել, քանի որ մեղադրանքի կողմը սահմանափակել է այդ ապացույցի հետազոտումը Դատարանում, որպիսի պայմաններում Դատարանը մեղադրանքում նկարագրված՝ գողությունը կողոպուտի վերաճելու փաստակազմը այլևս չի կարող հաստատված համարել:
Հաջորդիվ, Դատարանը հարկ է համարում քննարկման առարկա դարձնել նաև հանցափորձի հատկանիշները՝ նկատի ունենալով, որ Նարեկ Գալոյանին մեղսագրվել է ոչ թե ավարտված հանցագործության կատարում, այլ՝ հանցագործության փորձ:
Մասնավորապես՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«1. Հանցափորձ է համարվում դիտավորյալ այն գործողությունը կամ անգործությունը, որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն և պարունակում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշներ, սակայն անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը նրա կամքից անկախ հանգամանքներով չի իրագործվում տվյալ հանցակազմի որևէ հատկանիշի բացակայության հետևանքով:»
Օբյեկտիվ կողմից հանցափորձը բնութագրվում է գործողությամբ կամ անգործությամբ, որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանքի կատարմանը, և միաժամանակ հանցագործությունն անձի կամքից անկախ հանգամանքներով ավարտին չհասցնելով:
Հանցափորձի դեպքում հանցագործությունը մինչև վերջ չի հասցվում, այսինքն՝ օբյեկտիվ կողմի կատարումն սկսվում է, սակայն չի ավարտվում: Նյութական հանցագործության դեպքում չի առաջանում օրենքով նախատեսված հետևանքը կամ հետևանքն առաջանում է, սակայն ոչ հանցավորի դիտավորությամբ նախատեսվածը (օրինակ` սպանության փորձի ժամանակ տուժողը ոչ թե մահանում է, այլ ստանում է ծանր մարմնական վնասվածք):
Հանցափորձը բնութագրող հաջորդ հատկանիշն այն է, որ հանցագործությունը մինչև վերջ չի հասցվում հանցավորի կամքից անկախ հանգամանքներում:
Այս կապակցությամբ 2017 թվականի օգոստոսի 30-ի Վճռաբեկ Դատարանն իր թիվ ԿԴ2/0054/01/15 որոշմամբ արձանագրվել է, որ հանցափորձ են ձևավորում միայն ուղղակի դիտավորությամբ կատարվող այն գործողությունները (անգործությունը), որոնք անմիջականորեն ուղղված են հանցանքի կատարմանը։ <<Անմիջականությունը>> ենթադրում է, որ հանցավորը ձեռնամուխ է լինում հանցագործության օբյեկտիվ կողմի իրականացմանը, սակայն այն ավարտին չի հասցնում իր կամքից անկախ այնպիսի օբյեկտիվ կամ սուբյեկտիվ հանգամանքներով, որոնք նա չէր նախատեսել կամ չէր կարողացել հաղթահարել։ Այլ կերպ ասած՝ հանցափորձի դեպքում հանցագործությունը չի ավարտվում, քանի որ կա՛մ հանցավոր արարքն ամբողջությամբ չի իրականացվում, կա՛մ արարքն իրականացվում է, սակայն չի առաջանում հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված և նրա համար ցանկալի հանրորեն վտանգավոր հետևանքը (նյութական հանցակազմերի դեպքում)։
Վերոշարադրյալից բխում է, որ նյութական հանցակազմերի դեպքում ավարտված հանցագործության և հանցափորձի տարանջատման հիմնական չափանիշն անձի դիտավորության ուղղվածությունն է։ Մասնավորապես, եթե կատարվածի արդյունքում առաջանում են անձի դիտավորության մեջ չընդգրկված, սակայն ավարտված մեկ այլ հանցագործության հատկանիշներ, ապա արարքը պետք է որակել ոչ թե ըստ փաստացի վրա հասած հետևանքի, այլ ըստ անձի սուբյեկտիվ ընկալման` որպես իր դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործության փորձ։
Ուշադրություն պետք է դարձնել այն հանգամանքին, որ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածով հստակ սահմանվել է հափշտակության հասկացությունը և դրա ավարտման պահը: Մասնավորապես՝ հափշտակություն է համարվում ուրիշի գույքն ապօրինի, անհատույց հանցավորինը կամ այլ անձինը դարձնելը: Հափշտակությունն ավարտված է համարվում, եթե հանցավորն այդ գույքն ապօրինաբար տնօրինելու կամ օգտագործելու իրական հնարավորություն է ունեցել:
Սույն դեպքում մեղադրյալ Նարեկ Գալոյանի դիտավորությունն ավարտին չի հասել՝ իրենից անկախ հանգամանքներով, քանի որ Նարեկ Գալոյանը փաստացի չի ունեցել հափշտակված գույքը իրապես տնօրինելու կամ օգտագործելու հնարավորություն: Ավելի կոնկրետ՝ Նարեկ Գալոյանը, դուրս գալով սենյակից և հանդիպելով տուժողին, անմիջապես վերադարձրել է հափշտակված բջջային հեռախոսները (այդ թվում՝ տուժողն է վերցրել), այսինքն՝ մեղադրյալը դրանք տնօրինելու փաստացի հնարավորություն չի ունեցել, քանի որ սենյակի դռան մոտ անմիջապես նկատվել է տուժողի կողմից:
Այնուհետև՝ Նարեկ Գալոյանը, ըստ ձեռք բերված ապացույցների, փոքր-ինչ հեռացել է այն վայրից, որտեղից կատարել է հափշտակությունը (հոսթելի մոտից) և նկատել, որ հնդիկներ են գալիս իր ետևից և անմիջապես հիշելով, որ դրամապանակը ևս իր մոտ է մնացել, այն նետել է հնդիկների ուղղությամբ: Ընդ որում, ըստ մեղադրյալի ցուցմունքի՝ նա հոսթելից հեռացել է ընդամենը 50 մետր:
Նշվածը թույլ է տալիս Դատարանին գալու այն հիմնավոր հետևության, որ մեղադրյալ Նարեկ Գալոյանը օբյեկտիվորեն չի կարողացել և չէր կարող տիրապետել կամ օգտագործել հափշտակված գույքը: Այլ խոսքով՝ ողջամտորեն վերջինը չի գտնվել այնպիսի իրավիճակում (հեռավորության վրա), որը թույլ կտար նրան իր ցանկացած ձևով տիրապետել իր մոտ գտնվող դրամապանակը:
Արդյունքում՝ Դատարանը եզրահանգում է, որ Նարեկ Գալոյանի գործողությունները պարունակում են չավարտված հանցագործության հատկանիշներ, որպիսի պայմաններում իրավաչափ է այն որպես հանցագործության փորձ որակելը:
Այնուհետև, Դատարանն անհրաժեշտ է համարում քննարկման առարկա դարձնել նաև պաշտպանական կողմի բարձրացրած այն վիճարկումը, որ տվյալ դեպքում այն վայրը, որտեղից Նարեկ Գալոյանը հափշտակություն է կատարել, դասական իմաստով բնակարան չի համարվում, ուստի բացակայում է մեղսագրված արարքի ծանրացնող հանգամանքը:
Հարկ է արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 8-րդ կետի համաձայն՝ «բնակարան է համարվում շինությունը, կառույցը կամ դրանց մասը, որը նախատեսված է կամ օգտագործվում է բնակության համար, համապատասխանաբար դրանց հարող ծածկապատշգամբը, վերնասրահը, պատշգամբը, նկուղը կամ ձեղնահարկը կամ այլ շինությունը կամ կառույցը, որոնցից անարգել մուտք է առկա բնակության համար օգտագործվող կամ նախատեսված շինություն, կառույց կամ դրանց մաս, ինչպես նաև հյուրանոցային համարը, նավախցիկը, հիվանդասենյակը, գնացքի մեկուսացված ճամփորդախցիկը, գետային կամ ծովային նավը կամ այլ տրանսպորտային միջոցը, եթե դրանք մշտապես կամ ժամանակավորապես օգտագործվում են բնակության համար»:
Այս հարցի առնչությամբ Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ բնակարան մուտք գործելը կարող է կատարվել հանցավորի կողմից ինչպես ֆիզիկական, այնպես էլ տեխնիկական միջոցներով կամ տարատեսակ սարքերով, գաղտնի կամ բացահայտ եղանակով բնակարան ներթափանցելով: Ինչ վերաբերում է բնակարան մուտք գործելու ապօրինությանը, ապա այն ենթադրում է, որ հանցավորը հայտնվում է ուրիշի բնակարանում առանց համապատասխան իրավական հիմքերի, բնակարանի տիրոջ կամքին հակառակ, մասնավորապես՝ առանց նրա թույլտվությունը կամ համաձայնությունը ստանալու կամ նրա կամքն ընդհանրապես անտեսելով: Այսպես՝ ներթափանցումը կարող է իրականացվել ինչպես գաղտնի, այնպես էլ բռնություն գործադրելով, դրա սպառնալիքով կամ խաբեության միջոցով, այն է` հանցավորի կողմից բնակարանի սեփականատիրոջ կամ այլ օրինական տիրապետողի` բնակարան մուտք գործելու թույլտվությունը կամ համաձայնությունը ձեռք բերելը՝ վերջինիս մոլորության մեջ գցելու արդյունքում (օրինակ՝ ներկայանում է որպես իշխանության կամ սպասարկման ծառայության ներկայացուցիչ, էլեկտրաէներգիայի կամ գազի մատակարարման կազմակերպության աշխատակից, վերանորոգող-փականագործ և այլն): Ընդ որում, բնակարան ապօրինի մուտք գործելու վերոնշյալ եղանակներն արարքի քրեաիրավական որակման վրա որևէ կերպ չեն ազդում:
Միևնույն ժամանակ, գողության քննարկվող ծանրացնող հանգամանքը բացակայում է, եթե անձն օրինական հիմքերով է գտնվում բնակարանում (պայմանավորված, օրինակ, ազգակցական կամ ընկերական հարաբերություններով կամ այլ հանգամանքների բերումով), ինչպես նաև այն դեպքում, երբ հափշտակության դիտավորությունը ծագում է բնակարան մուտք գործելուց հետո` այնտեղ գտնվելու ընթացքում: (...)
Այսպիսով, ընդհանրացնելով սույն որոշման նախորդ կետերում կատարված վերլուծությունը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ կատարված գողությունը բնակարան ապօրինի մուտք գործելու ծանրացնող հանգամանքով որակելու համար անհրաժեշտ է հավաստել հետևյալ պայմանների միաժամանակյա առկայությունը` բնակարան մուտք գործելը եղել է ապօրինի և հափշտակության դիտավորությունը ծագել է նախքան այնտեղ ներթափանցելը: (տե՝ս Արայիկ Արամայիսի Հակոբյանի և Արտակ Վարդգեսի Գրիգորյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2019 թվականի դեկտեմբերի 20-ի թիվ ԵԱՔԴ/0063/01/17 որոշման 11-րդ և 12-րդ կետերը)։
Վճռաբեկ դատարանի հիշյալ նախադեպային որոշումը համադրելով սույն գործի փաստական հանգամանքների հետ՝ Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Նարեկ Գալոյանը տուժողներին պատկանող իրերի հափշտակությունը կատարել է <<Դրիմ Սենթր>> հոսթելի այն սենյակից, որտեղ վերջինները փաստացի բնակություն են հաստատել։ Այս հանգամանքը հաստատվում է ինչպես տուժողի, այնպես էլ վկա Դավիթ Սաֆարյանի ցուցմունքներով, ըստ որի՝ այդ հոսթելում տուժողները, թեկուզ ժամանակավորապես, սակայն բնակություն են հաստատել։ Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, որ այդտեղ բացի տուժողներից այլ անձինք նույնպես բնակվել են, ապա դա չի հերքում տվյալ սենյակի՝ տուժողների համար բնակության վայր հանդիսանալու փաստը։
Հատկանշական է, որ Քրեական օրենսգիրքը բնակարան հասկացության մեջ ներառում է և հյուրանոցային համարը, և նախատեսում է ցանկացած շինություն, որը մշտապես կամ ժամանակավորապես հանդիսանում է բնակության համար կացարան: Այս դեպքում, ըստ վկա Դավիթ Սաֆարյանի խոսքերի՝ տուժողները վարձակալական հիմունքներով բնակվել են հոսթելում, ինչը հաստատում է այդ շինության՝ վերջինների համար բնակության հասցե հանդիսանալը:
Ինչ վերաբերում է մեղադրյալի մոտ բնակարան ապօրինի մուտք գործելով հափշտակություն կատարելու դիտավորությանը, ապա ներկայացված ապացույցների համադրմամբ նախ կարելի է արձանագրել, որ Նարեկ Գալոյանի մոտ հափշտակություն կատարելու դիտավորությունը առաջացել է <<բնակարան>> մուտք գործելուց հետո, քանի որ ի սկզբանե վերջինը այդտեղ հայտնվել է ճանապարհ հարցնելու համար:
Սակայն, վերջինը, երբ գիտակցելով, որ գտնվում է այլ անձանց պատկանող բնակարանում, իր մոտ առաջացել է հափշտակություն կատարելու դիտավորություն այն պայմաններում, երբ հստակ պատկերացրել է, որ գտնվում է այնպիսի վայրում, որտեղ մարդիկ են բնակվում: Ընդ որում, նշված տարածքի բնակարան հանդիսանալու փաստը առնվազն մեղադրյալի համար ընկալելի է եղել այն հանգամանքի հաշվառմամբ, որ այդտեղ եղել են մահճակալներ և բնակվելու համար անհրաժեշտ այլ պարագաներ:
Հատկանշական է նաև այն, որ վերոնշյալ սենյակ մուտք գործելու համար մեղադրյալի համար խոչընդոտ չի եղել, օրինակ՝ դուռը փակ չի եղել կամ կողպեք դրված չի եղել: Բայց միևնույն ժամանակ հարկ է նշել, որ հոսթելի բնակիչները, օգտվելով ընդհանուր օգտագործման կենցաղային այլ սենյակներից, կարող էին բաց թողնել իրենց սենյակի դռները և միաժամանակ գտնվել հարակից տարածքներում (որպիսի հանգամանքը հաստատվում է վկա Դավիթ Սաֆարյանի ցուցմունքով): Այսինքն՝ այն, որ տվյալ սենյակ մուտք գործելու համար մեղադրյալը խոչընդոտ չի հաղթահարել, չի վկայում այն մասին, որ վերջինը չէր կարող և պարտավոր չէր գիտակցել այդ սենյակ մուտք գործելու ապօրինությունը, քանի որ այդտեղ մուտք գործելու թույլտվություն վերջինը չի ունեցել:
Նշվածից զատ, կարևոր է արձանագրել, որ հոսթելը համարվում է հանրային նշանակության վայր, որտեղ յուրաքանչյուր անձ կարող է մուտք գործել, սակայն նշվածը վերաբերում է ընդհանուր օգտագործման վայրերին, այլ ոչ թե՝ կարելի է մտնել այն սենյակները, որտեղ մարդիկ բնակվում են:
Արդյունքում՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-253-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրվող արարքը պետք է վերաորակել և նրան մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով։
5.2. Մեղադրյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս` Դատարանը արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 54-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, որը դատվածություն ունի դիտավորյալ հանցագործության կատարման համար:
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվը գնահատելիս հաշվի չի առնվում այն դատվածությունը, որը՝
1) վերացվել է օրենքով սահմանված կարգով,
2) առաջացել է մինչև անձի 18 տարին լրանալը կատարված հանցագործության հետևանքով,
3) առաջացել է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ նշանակելու հետևանքով:»
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:»
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
(…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Մասնակի գումարման դեպքում վերջնական պատիժը պետք է ավելի լինի, քան համակցության մեջ մտնող հանցագործությունների համար նշանակված առավել խիստ պատիժը: Հանցագործությունների համակցությամբ վերջնական պատիժը որոշելիս մասնակի գումարվող պատիժը չի կարող պակաս լինել տվյալ պատժատեսակի համար սույն օրենսգրքով նախատեսված նվազագույն չափից կամ ժամկետից, սակայն վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ, 6-րդ և 9-րդ մասերով նախատեսված առավելագույն չափը կամ ժամկետը:
2. Եթե հանցագործությունների համակցությունն ընդգրկում է միայն ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ, ապա ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Գումարելիս ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել 5 տարին:
3. Եթե հանցագործությունների համակցությունն ընդգրկում է միայն միջին ծանրության կամ միջին և ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ կամ անզգուշությամբ կատարված ծանր հանցանքներ, ապա ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Գումարելիս ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել 10 տարին:
4. Եթե հանցագործությունների համակցությունն ընդգրկում է դիտավորությամբ կատարված ծանր հանցանք, ապա ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Գումարելիս ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել 15 տարին:
5. Եթե հանցագործությունների համակցությունն ընդգրկում է առանձնապես ծանր հանցանք, ապա ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Գումարելիս ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել 20 տարին:
6. Եթե հանցագործությունների համակցությունն ընդգրկում է առանձնապես ծանր այնպիսի հանցանք, որը կապված է դիտավորությամբ կյանքից զրկելու հետ, ապա ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Գումարելիս ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել 25 տարին:
7. Եթե հանցագործությունների համակցությունն ընդգրկում է դիտավորությամբ կյանքից զրկելու հետ կապված երկու կամ ավելի առանձնապես ծանր հանցանքներ, ապա դատարանը, հաշվի առնելով հանցագործությունների շարժառիթը, նպատակը, եղանակը և հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, կարող է վերջնական պատիժ նշանակել ցմահ ազատազրկումը, եթե նույնիսկ կատարված հանցանքներից ոչ մեկի համար սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածի սանկցիայով դա նախատեսված չէ:
8. Եթե հանցագործությունների համակցության մեջ մտնող հանցանքներից մեկի համար դատարանը նշանակում է ցմահ ազատազրկում, ապա վերջնական հիմնական պատիժ է նշանակվում ցմահ ազատազրկումը:
9. Հանցագործությունների համակցության դեպքում մյուս պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու դեպքում նշանակվող վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասով պատժի տվյալ տեսակի համար սահմանված առավելագույն ժամկետը կամ չափը:
10. Հանցագործությունների համակցության դեպքում նշանակված հիմնական պատժին կարող են միացվել համակցությունը կազմող հանցանքների համար նշանակված լրացուցիչ պատիժները: Լրացուցիչ պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու դեպքում վերջնական լրացուցիչ պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասով պատժի տվյալ տեսակի համար սահմանված առավելագույն ժամկետը կամ չափը:
11. Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը: Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը և պատժի կրման սկիզբ է համարվում առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկիզբը:»
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցանքների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկինում նշանակված պատիժը բավարար չի եղել անձի վերասոցիալականացման համար, ինչպես նաև նոր հանցանքի բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
2. Եթե դիտավորյալ հանցագործության համար նախկինում ազատազրկման կամ ցմահ ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող, դատվածություն ունեցող անձը կատարել է դիտավորյալ հանցանք, որի համար դատապարտվում է ազատազրկման, ապա նշանակվող պատժի նվազագույն ժամկետը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետի երկու երրորդից: Ցանկացած դեպքում նշանակվող պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի նվազագույն ժամկետից:
3. Եթե ծանր կամ առանձնապես ծանր դիտավորյալ հանցագործության համար նախկինում ազատազրկման կամ ցմահ ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող, դատվածություն ունեցող անձը կատարել է դիտավորյալ ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանք, ապա նշանակվող պատժի նվազագույն ժամկետը պետք է որոշվի սույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված կանոնով, իսկ առավելագույն պատժաչափ պետք է համարվի այն ժամկետը, որը գերազանցում է տվյալ հանցագործության համար օրենքով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը` դրա մեկ երրորդի չափով, բայց ոչ ավելի, քան 25 տարին:
4. Եթե դիտավորյալ հանցագործության համար նախկինում ազատազրկման կամ ցմահ ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող, դատվածություն ունեցող անձը կատարել է մեկից ավելի հանցանքներ, ապա համակցության մեջ մտնող յուրաքանչյուր դիտավորյալ հանցանքի համար պատիժը որոշվում է սույն հոդվածի 2-րդ կամ 3-րդ մասով նախատեսված կանոններով: Այդ դեպքում հանցագործությունների համակցությամբ ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել 30 տարին:
5. Սույն հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերով նախատեսված կանոնները չեն կարող արգելք հանդիսանալ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար: Այս դեպքում օրենքով նախատեսված պատիժ է համարվում այն պատիժը, որը համապատասխանում է ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելու սահմանված կարգի կիրառման արդյունքում ստացվող պատժին:»
Պատիժ նշանակելը քրեական գործով արդարադատության իրականացման վճռական պահն է, որը պետք է դառնա կատարված հանցագործության հասարակական վտանգավորության գնահատման լիարժեք չափանիշ, պատժի ենթարկվող անձին ուղղելու ամենակարճ ճանապարհ, ինչպես մեղադրյալի, այնպես էլ այլ անձանց կողմից նոր հանցագործությունները կանխելու գործուն միջոց: Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման սկզբունքը պատժի տեսակը և չափը որոշելու բազմաթիվ դրույթների ու չափանիշների հետ մեկտեղ անխզելիորեն կապված է պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները հետազոտելու և հաշվի առնելու հետ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածում թվարկված են յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները: Այդ հոդվածի 5-րդ կետի համաձայն՝ քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները քրեական վարույթի ընթացքում ենթակա են ապացուցման: Ընդ որում, անձի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների գնահատումը յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս հնարավորություն է տալիս դատարանին պատկերացում կազմել հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի, բնույթի, ինչպես նաև հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը:
Մեջբերված իրավական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում: Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար` կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետը որպես պատիժ է նախատեսում ազատազրկումը՝ չորսից ութ տարի ժամկետով:
5.3. Վերոշարադրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումների հիման վրա քննարկելով այն հարցը, թե ինչ պատժատեսակ և պատժաչափ պետք է նշանակվի մեղադրյալի նկատմամբ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը․
5․3․1․ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի պարագայում հարկ է հաշվի առնել ներքոնշյալ հանգամանքները․
- կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում՝ քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը, մեղադրյալի հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցավոր արարքի կատարման եղանակը և հանգամանքները,
-մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը,
-մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի՝ հանցանքը դատվածություն ունեցող անձի կողմից կատարելը։
Այս համատեքստում Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը․
-Վորոշիլովսկու շրջանի դատարանի 2016 թվականի ապրիլի 27-ի դատավճռով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՌԴ քրեական օրենսգրքի 161-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտվել է ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով: Պատժի կրման վերաբերյալ տեղեկություններ առկա չեն:
-Լենինսկիի շրջանի դատարանի Ք.Դոնի Ռոստովի 2016 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճռով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՌԴ քրեական օրենսգրքի 161-րդ հոդվածի 2-րդ մասի ա կետով, 161-րդ հոդվածի 2-րդ մասի գ կետով, 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի գ կետով, 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի գ կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ և դատապարտվել է ազատազրկման 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Պատժի կրման վերաբերյալ տեղեկություններ առկա չեն:
-Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի փետրվարի 8-ի դատավճռով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտվել է տուգանքի 340.000 (երեք հարյուր քառասուն հազար) ՀՀ դրամի չափով, որի վճարումը տարաժամկետվել է 12 ամիս ժամկետով: Պատժի կրման վերաբերյալ տեղեկություններ առկա չեն:
-Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 12-ի դատավճռով Նարեկ Գուրգենի Գալոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտվել է տուգանքի 715.000 (յոթ հարյուր տասնհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով, որի վճարումը տարաժամկետվել է 1 տարի ժամկետով: Պատժի կրման վերաբերյալ տեղեկություններ առկա չեն:
Քննարկելով այն հարցը, թե ինչ պատժատեսակ և պատժաչափ պետք է նշանակվի մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ և հաշվի առնելով վերջինի կատարած հանցանքի բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցանքը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, նրա արարքի սոցիալական հետևանքները, ինչպես նաև հանցանքի անմիջական օբյեկտի՝ սեփականության դեմ ուղղված ոտնձգությունների բնույթը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող տվյալների հետ, հաշվի առնելով նաև մեղադրյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքը` Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքի կատարման համար ենթակա է ազատազրկման՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով։
Միևնույն ժամանակ Դատարանը գտնում է, որ հարկ է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժների լրիվ գումարման կանոնով՝ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակված 4 (չորս) տարի ժամկետով ազատազրկում պատժին լրիվ գումարել ՀՀ Լոռու մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 12-ի թիվ ԼԴ/0446/01/24 դատավճռով նշանակված 715.000 (յոթ հարյուր տասնհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով տուգանք պատիժը և Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկումը՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով և տուգանքը՝ 715.000 (յոթ հարյուր տասնհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով՝ ազատազրկման ձևով պատժի սկիզբը հաշվելով 2025 թվականի փետրվարի 16-ից:
Միևնույն ժամանակ Դատարանը, համակողմանիորեն ուսումնասիրելով մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ հանցագործությունից հետո դրսևորած վարքագիծը, ինչպես նաև քրեական օրենքով արգելված արարքի կատարման եղանակը, բնույթը, հանրային վտանգավորության աստիճանը, սույն դատավճռի 5․3․1․ կետում արձանագրված հանգամանքները, գտնում է, որ մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ նշանակված պատժի իրական կիրառման միջոցով միայն հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրականացումը։
Այլ խոսքով՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի կանխարգելիչ (պրևենտիվ) բնույթը չի կարող հաղթահարված համարվել նաև ազատությունից զրկելու ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով։
5.4. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, inter alia, պարտավոր է անդրադառնալ գույքային հայցի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման, ապացույցների տնօրինման, խափանման միջոցի և վարութային ծախսերի հարցերին:
5.4.1 Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով գույքային հայց չի ներկայացվել, բռնագրավման ենթակա գույքի, ինչպես նաև գույքի արգելադրման վերաբերյալ տվյալներ գործում առկա չեն:
5.4.2 Քննարկելով խափանման միջոցների հարցը` Դատարանը գտնում է, որ հարկ է մեղադրյալ Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ դեռևս շարունակվում են առկա լինել խափանման միջոց կիրառելու հիմք հանդիսացած և 2025 թվականի նոյեմբերի 5-ի որոշմամբ պատճառաբանված մտավախությունները։
Ինչ վերաբերում է խափանման միջոց կալանքի ժամկետներին, ապա հարկ է նշել, որ ընդհանուր քրեադատավարական օրենսդրության էությունից բխում է, որ գործի քննության ընթացքում կալանքը կամ դրա ժամկետի երկարացման համար որոշակի առավելագույն ժամկետի նախատեսումը կարող է պայմանավորվել նրանով, որ անձը անորոշ ժամկետով չմնա անազատության մեջ՝ սպասելով իր վերաբերյալ գործի ավարտին, իսկ վարույթ իրականացնող մարմինն էլ պարտավորություն ունենա ջանասիրաբար իրականացնել գործի քննությունը։ Մինչդեռ, գործի քննության ավարտից հետո Դատարանի գնահատմամբ տվյալ պահանջն այլևս կարող է չկիրառվել, քանի որ արդեն իսկ Դատարանն անձի մեղավորության և պատժի վերաբերյալ հաստատված դիրքորոշումներ է արտահայտել։
5.4.3 Քննարկելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը` Դատարանը գտնում է, որ հարկ է 2025 թվականի փետրվարի 20-ի որոշմամբ որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված «VIVO» տեսակի «Y35» մոդելի բջջային հեռախոսը և «ZENNI» տեսակի դրամապանակը, թվով 5 հատ բանկային քարտերը, թվով 3 հատ այցեքարտերը, թվով 4 հատ անձը հաստատող փաստաթղթերը, թվով 9 հատ անձնական լուսանկարները, 10 ռուփի հնդկական մետաղադրամը և 2025 թվականի մարտի 11-ի որոշմամբ որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված «Lenovo K15 PLUS» տեսակի «XT2231-4» մոդելի բջջային հեռախոսը պետք է թողնել տուժողների տնօրինությանը՝ ըստ պատկանելիության՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
5.4.4 Քննարկելով վարութային ծախսերի հարցը` Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նարեկ Գուրգենի Գալոյանից հօգուտ պետական բյուջե որպես դատական ծախս պետք է բռնագանձել 108.000 (հարյուր ութ հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 48–ԱՊ–25 և թիվ 55–ԱՊ–25 եզրակացությունների գումար (72.000+36.000):
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով, Դատարանը`

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Նարեկ Գուրգենի Գալոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկումը՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ պատիժները լրիվ գումարելու սկզբունքով, սույն դատավճռով նշանակված 4 (չորս) տարի ժամկետով ազատազրկում պատժին գումարել ՀՀ Լոռու մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր
իրավասության դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 12-ի թիվ ԼԴ/0446/01/24 դատավճռով նշանակված 715.000 (յոթ հարյուր տասնհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով տուգանք պատիժը և Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկումը՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով և տուգանքը՝ 715.000 (յոթ հարյուր տասնհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։
Ազատազրկման ձևով պատժի սկիզբը հաշվել 2025 թվականի փետրվարի 16-ից:
Նարեկ Գուրգենի Գալոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Նարեկ Գուրգենի Գալոյանից հօգուտ պետական բյուջե որպես դատական ծախս բռնագանձել 108.000 (հարյուր ութ հազար) ՀՀ դրամ՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված «VIVO» տեսակի «Y35» մոդելի բջջային հեռախոսը և «ZENNI» տեսակի դրամապանակը, թվով 5 հատ բանկային քարտերը, թվով 3 հատ այցեքարտերը, թվով 4 հատ անձը հաստատող փաստաթղթերը, թվով 9 հատ անձնական լուսանկարները, 10 ռուփի հնդկական մետաղադրամը, «Lenovo K15 PLUS» տեսակի «XT2231-4» մոդելի բջջային հեռախոսը ըստ պատկանելիության թողնել տուժողների տնօրինությանը՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ