ԵԴ1/1283/01/25


ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը. (այսուհետ նաև` Դատարան),

Նախագահող դատավոր Ն.ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ,
Քարտուղարությամբ Ա.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ,

Մասնակցությամբ՝
Հանրային մեղադրող Գ. ԳՈՒՐԳԵՆՅԱՆԻ,
Մեղադրյալ ----------------------,
Պաշտպան Բ.ՕՀԱՆՅԱՆԻ,
Տուժողի լիազոր ներկայացուցիչ Ս.ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ,


2025 թվականի դեկտեմբերի 29-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
-------------------- (ծնված՝ 29.06.1988թ., Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնալուծված, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվող՝ --------------- հասցեում, մեղադրանք է ներկայացվել 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով /համապատասախանում է 05.05.2021թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 256-րդ հոդվածի 1-ին մասին/, որպես խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու արգելքը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց`

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
24.04.2022թ. ՀՀ ոստիկանության կենտրոնական բաժնում որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ 15856122 քրեական գործը հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին:
25.04.2022թ. որոշմամբ թիվ 15856122 քրեական գործը հանձնվել է քննիչին:
10.08.2022թ. --------------- ճանաչվել է տուժող, Պետական վերահսկողական ծառայության լիազոր ներկայացուցիչ:
17.10.2024թ. կայացվել է որոշում՝ --------------- նկատմամբ 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով /համապատասախանում է 05.05.2021թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 256-րդ հոդվածի 1-ին մասին/ նախատեսված հանցանք կատարելու համար քրեական հետապնդում հարուցելու մասին, որը 18.10.2024թ. ներկայացվել է վերջինիս:
18.10.2024թ. --------------- նկատմամբ թիվ 15856122 քրեական վարույթով որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
04.04.2025թ. ՀՀ պետական վերահսկողության ծառայությունը ճանաչվել է տուժող, իսկ --------------- ՝ տուժողի լիազոր ներկայացուցիչ:
09.04.2025 թվականին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Գ.Գուրգենյանը որոշում է կայացրել թիվ 15856122 քրեական վարույթով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու մասին, և քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, դրան շնորհվել է ԵԴ1/1283/01/25 հերթական համարը։
10.04.2025 թվականին թիվ ԵԴ1/1283/01/25 քրեական գործը մակագրվել և 11.04.2025թ. հանձնվել է նույն դատարանի դատավոր Ն. Բաղդասարյանիս։
14.04.2025թ. որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
Դատարանի՝ 25․04․2025թ․ որոշմամբ --------------- նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը վերացվել է և որպես խափանման միջոց կիրառվել է գրավը՝ գրավի գումարի չափը սահմանելով 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամ:
Դատարան է ստացվել տուժող՝ ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայության լիազոր ներկայացուցիչ --------------- գույքային հայցը, որով խնդրել է թիվ ԵԴ1/1283/01/25 քրեական գործով մեղադրյալ --------------- հօգուտ տուժող՝ ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայության բռնագանձել 360.000 /երեք հարյուր վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամ:
Դատարանի՝ 16.06.2026թ. որոշմամբ մեղադրյալ --------------- ճանաչվել է գույքային պատասխանող, իսկ նրա պաշտպան Բակուր Օհանյանը՝ գույքային պատասխանողի ներկայացուցիչ:
2025 թվականի դեկտեմբերի 15-ին մեղադրյալ --------------- նկատմամբ կայացվել է մեղադրական վերդիկտ։

Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Մեղադրյալ Դավիթ Օհանի Մուրադյանի նկատմամբ 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով /համապատասախանում է 05.05.2021թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 256-րդ հոդվածի 1-ին մասին/ քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ նա 2018-2022թթ. աշխատել է ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայությունում և այդ ընթացքում ծառայողական գործառույթներն իրականացնելու նպատակով ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայության կողմից ստացել է «Lenovo 13 81300» մոդելի, 610047 գույքային համարով դյուրակիր համակարգիչ, դյուրակիր համակարգչի համար նախատեսված կտորե պայուսակ, անլար մկնիկ և 611113 գույքային համարով համակարգչի կոշտ սկավառակ՝ ձեռք բերելով նշված գույքը փաստացի տիրապետելու և օգտագործելու իրավունք:
---------------, զբաղեցնելով ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայության տնտեսական ոլորտի վերահսկողության վարչության գլխավոր վերահսկողի պաշտոնը, 2022 թվականի հունվարից մինչև 2022 թվականի մարտի 7-ն ընկած ժամանակահատվածում՝ քննությամբ դեռևս չպարզված օրը, ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, յուրացնելու եղանակով հափշտակել է ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայությանը պատկանող, իրեն վստահված այսինքն նրա տիրապետմանը և օգտագործմանը փաստացի և իրավաբանորեն ազատ կամքով հանձնված, «Lenovo i3 8130U» մոդելի, 610047 գույքային համարով դյուրակիր համակարգիչը, դյուրակիր համակարգչի համար նախատեսված կտորից պայուսակը, անլար մկնիկը և 611113 գույքային համարով՝ համակարգչի կոշտ սկավառակը` «պետական վերահսկողական ծառայությանը պատճառելով զգալի չափերի՝ 360.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:

Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Մեղադրյալ --------------- ինչպես մինչդատական վարույթի ընթացում, այնպես էլ հիմնական դատալսումների ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2018 թվականից աշխատել է ՀՀ պետական վերահսկղության կոմիտեում, իրեն հատկացված է եղել գույք, այդ թվում՝ համակարգիչ և այլ իրեր: Մինչև աշխատանքից ազատվելը պետք է իրականացվեր վերջնահաշվարկ, իսկ եթե դա հնարավոր չէ, պետք է կազմի արձանագրություն: Գլխավոր քարտուղարի կոողմից օրենքի խախտման հետ կապված բողոքարկել է, վարույթը կարճելու միակ տարբերակն այն է եղել, որ ինքն այլևս չհանդիսանար ՊՎԾ աշխատակից և իր շահերը պաշտպաներ դատարանում, ոչ թե տեսչական մարմնում: Այդ գործը քննվում է վարչական դատարանում: Ինքը չի ծանուցվել, վերջնահաշվարկ չի կատարվել, միանգամից ոստիկանությունից հրավեր է ստացել: Բազմիցս ներկայացրել է, որ քրեական տարր չկա, եթե պահանջեին, կտար: Համակարգիչն առ այսօր չի գտնվել, դա հափշտակություն չէ, սովորական քաղաքացիական հարաբերություններ են: 2022թ. հունվարի սկզբից սկսել է չհաճախել աշխատանքի, նպատակային արձակուրդի դիմում է գրել, որը մերժվել է գլխավոր քարտուղարի կողմից, տեղեկացրել է, որ դա իրեն անհրաժեշտ է և չի կարող աշխատանքի հաճախել: Այդ ժամանակ համակարգիչը գտնվել է աշխատասենյակում: Այն ունեցել է պայուսակ, որն իր մոտ է գտնվում մինչև հիմա, դուրս է բերել սովորական կարգով, գիտակցել է, որ շարունակում է մնալ աշխատակից, դրա համար իր աշխատանքային թղթերվ դուրս է եկել այդ պայուսակով, որպեսզի չթափվեն: Ծանուցման համար գրանցման հասցեն բավարար կլիներ, խուսափելու միտում չի ունեցել: Գլխավոր քարտուղարը սխալ հասցեներ է նշել: Խուսափողական վարքագիծ չի եղել, ինքն է ներկայացել, ոչ թե բերման են ենթարկել: Չի իմացել, որ կարող է աշխատանքից ազատեն իրեն: Եղել է, որ 10-20 օրով գնացել է արձակուրդ, համակարգիչը թողել է սենյակում գնացել է: Նախկին կնոջ և հոր հայտնածները չեն համապատասխանում իրականությանը: Ծառայության կողմից աշխատանքի ներկայանալու արգելքներ չեն եղել, մագնիսական քարտն իր մոտ է եղել: Ցանկություն ունեցել է վերադարձնել մագնիսական արտը, պայուսակը, ներկայացրել է քննիչին, սակայն նա ասել է, որ եթե ծառայությանը պետք լինի, գրություն կգրեն: Ինքը վերադարձնելու պատրաստակամություն հայտնել է: Կորոնավիրուսի տարածման ժամանակաշրջանում եղել են դեպքեր, որ համակարգիչը տարել է տուն և տանից է աշխատել, երկար ժամանակով մնացել է իր մոտ, այդ պատճառով հնարավոր է, որ լուսանկարում երևա: Համակարգիչը չէր կարող կապվել ինչ-որ ֆինանսական հարցի հետ, մանավանդ այն համակարգիչը, որն իր պատասխանատվության տակ է եղել այդ ժամանակ: Որևէ գույք չի հանձնել, քանի որ համարվել է աշխատակից, իր հետ վերջնահաշվարկ չի արվել, չեն էլ պահանջել, որ հանձնի: Նման պրակտիկա չկա, որ այլ անձ իր փոխարեն հանձնի իր գույքը: Աշխատանքի չներկայանալը օրենքի խախտմամբ անմիջական ղեկավարի կողմից արձակուրդ չտրամադրելու հետևանք է: Երեխայի խնամքի հետ կապված չէր կարող ներկայանալ աշխատանքի, հնարավորություն չի ունեցել հաճախելու: Ըստ իրեն՝ գլխավոր քարտուղարն իրավունք չի ունեցել իրեն արձակուրդ չտրամադրելու: Ինքը գրություն է ուղարկել՝ նշելով, որ չի կարող ներկայանալ աշխատանքի: Ինքն իրավունք ունեցել է պայուսակը՝ աշխատանքային թղթերով, դուրս բերել աշխատավայրից, շարունակել է մնալ աշխատակից: Ազատվելուց հետո պարտավորություն չի ունեցել, սակայն դեմ չի եղել հանձնել իր մոտ եղած գույքը: Չի հանձնել, քանի որ արդեն քննչական գործողություններ են կատարվել, ինքը ներկայացրել է քննիչին, վերջինս ասել է, որ եթե անհրաժեշտ լինի կպահանջեն ծառայությունից: Սպասել է, որ թեկուզ ուշացումով, բայց վերջնահաշվարկ կարվի, ինքն էլ կհանձնի:
/դատական նիստի արձանագրություն/

Վկա --------------- հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ --------------- չի ճանաչում: Հետո է ճանաչել՝ աշխատանքի վայրից: Ինքը 2018 թվականից աշխատում է պետական վերահսկողական ծառայությունում: Ընդհանուր բոլոր աշխատակիցներին էլ բարևել են, բայց անձամբ չի ճանաչում: Համակարգչի մասին ինքը շատ ուշ է իմացել: Ինքն առաջին հարկում է աշխատում, նրանց վարչությունը 4-րդ հարկում է: Աշխատանքի բերումով հնարավոր է մտած լինի նրանց վարրչություն: Համակարգիչները ստացել է պահեստը, այնուհետև յուրաքանչյուր վարչության համար համակարգչային մասնագետն եկել և վերցրել է պահեստից, տարել ծրագրավորման և հետագայում հանձնել աշխատակիցներին: Համակարգիչներն աշխատակիցներին հանձնելուց հետո կազմվում են համապատասխան ակտեր՝ հանձնողի և ընդունողի միջև: Եթե աշխատակիցը դուրս է գալիս աշխատանքից, իր համակարգիչը հանձնում է պետին, պահեստ հետ չեն հանձնում: Անձամբ --------------- այլ պարագաներ չի տվել, վարչության պետն է պահանջագիր գրում: Գույքագրմանը չի մասնակցել և չգիտի, թե ով է զբաղվում գույքագրմամբ: --------------- աշխատանքից դուրս գալուց իրեն ոչինչ չի վերադարձրել: Ինքը չգիտի, թե ինչ պայմաններում է --------------- աշխատանքից դուրս եկել, նրա մարդկային որակների մասին բան չի կարող ասել: Մի սենյակում նստում է ամբողջ վարչությունը, չգիտի, թե կոնկրետ որն է --------------- սեղանը: 2022թ. ամբողջ վարչության գույքացուցակը փակցված է եղել պատին, կոնկրետ կցված չի եղել, թե որն ում է հատկացված: Հետագայում յուրաքանչյուր աշխատողի համար, ով օգտագործում է գույքը, առանձնացրել են, յուրաքանչյուրը համապատասխան ակտով ստացել է: Շրջիկ թերթիկից տղյակ չէ: Պնդել և հաստատել է նախաքննական ցուցմունքը:
/դատական նիստի արձանագրություն/

Վկա --------------- հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է պետական վերահսկողության ծառայությունում՝ որպես մաքրուհի: Մաքրել է այն սենյակը, որտեղ նստել է ---------------: Իրենք ժամանակ չեն ունեցել, որ նայեն սեղանների վրա, մաքրությունը կատարում են և դուրս են գալիս: Ինչ վերաբերում է մտերմությանը, բոլորի հետ էլ մտերիմ է, բոլորին էլ բարևում է: Աշխատակիցները համակարգիչները դրել են սեղանների վրա, բոլորի սեղաններին էլ նկատել է համակարգիչներ: Դարակները մտնելու իրավունք չունեն, չի կարող ասել՝ --------------- դարակում համակարգիչ եղել է, թե ոչ: Դավիթի՝ աշխատանքից ազատվելուց հետո չի տեսել նրա սեղանին համակարգիչ կա դրված, թե ոչ: Չգիտի, թե --------------- որքան ժամանակ է աշխատել և երբ է դուրս եկել աշխատանքից:
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հրապարակված նախաքննական ցուցմունքով վկա Կ.Սերոբյանը հայտնել է, որ աշխատում է ՊՎԾ-ում' որպես մաքրուհի: --------------- ճանաչում է որպես ՊՎԾ նախկին աշխատակից: Աշխատելու ժամանակահատվածում նրա աշխատասեղանին տեսել է դյուրակիր համակարգիչներ, որոնք Դավիթ Մուրադյանի աշխատանքից դուրս գալուց հետո չի տեսել և դրանց վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չունի:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո պատասխանելով հարցերին՝ վկա --------------- հայտնեց, որ հիշողության հետ կապված խնդիրներ ունի, հիմա հնարավոր է չհիշի, քննիչի մոտ ամբողջությամբ ճիշտն է ասել: Պնդել և հաստատել է նախաքննական ցուցմունքը:
/հատոր 1-ին, գ.թ. 153-154, դատական նիստի արձանագրություն/

Վկա --------------- հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ --------------- ճանաչում է մոտ 6-7 տարի, աղջկա ամուսինն է եղել, բայց աղջկա ամուսնությունից առաջ էլ է ճանաչել, տղայի ընկերն է եղել, նորմալ մարդ է ճանաչել: Ամուսնությունից հետո ամեն ինչ փոխվել է, պարզվել է, որ երեխային վիրավորել, ծեծել է: Հետո պարզվել է, թե դա ինչի համար է եղել: Գործի հետ կապված ինքը հանդիպել է ---------------, ասել է, թե ինչու է այդպես արել: --------------- աշխատել է ՊՎԾ-ում: Ինքը Դավիթի հետ սրճարանում խոսել է ընտանեկան թեմաներից, դա էլ է ասել, որ ինչին էր պետք, որ այդպիսի բան է արել, վերցրել է համակարգիչը: --------------- ինքն է պատմել, որ վերցրել է համակարգիչը, երեխան էլ է պատմել, որ տարել է, ֆինանսական հարցեր են, անախորժություն է եղել ՊՎԾ-ում, անգամ փորձել է նրան օգնել այդ հարցում, հետո իմացել է, թե ինչի համար է: Իմացել է, որ --------------- «դեկրետ» է ուզել, իբրև թե իր աղջիկն աշխատել է և երեխային պահող է պետք եղել: Դրա հիման վրա անախորժություն է ստեղծվել ՊՎԾ-ում, նրան հանել են գործից, նա էլ փորձել է վրեժ լուծել: Այդ համակարգիչը տանելուց հետո տուն շատ մարդիկ են եկել-գնացել: Հետո էլ երեխայի ծանուցագիրը ստանալու պատճառով է խոսակցություն եղել: Ինքն այդ համակարգիչը չի տեսելլ: Աղջիկն իրեն պատմել է, որ եկել են իրենց տուն, որ Դավիթին ծանուցագիր տան, նա չի վերցրել ծանուցագիրը, մի օր էլ դուռը բաց է եղել, երեխան վերցրել, ծանուցվել է, դրա համար էլ ծեծ է կերել երեխան: --------------- գնացել է տուն, աղջկան ասել է, որ պետք է ասեր, որ սիրուհին է, ոչ թե կինը: Աղջիկն իրեն պատմել է, որ այդ համակարգիչը տեսել է իրենց տանը: Երկու տարի առաջ՝ երևի 2023 թվականին, «Մալիբուի» այգում՝ մի սրճարանում, խոսել են --------------- հետ ընտանեկան հարցերով, ոչ թե համակարգչի հետ կապված, բայց դրա մասին էլ են խոսել: Աղջիկն իրեն ասել է, որ ձայնագրի խոսակցությունը, ինքն էլ ձայնագրել է, այդ ձայնագրության մեջ Դավիթն ասել է, որ լավ է արել, վերցրել է, արել է, որ փող աշխատի, պատժի: Ասել է, որ սխալ են իրեն գործից հանել: Անգամ ասել է, որ եկել են տունը խուզարկություն են արել, ձևական են արել, դրա մասին էլ կա ձայնագրության մեջ: Երբ աղջկան ծեծել է, աղջիկն ասել է եղբորը, եղբայրը քրոջը տարել է: Հետո, երբ հետ է գնացել, այլևս համակարգիչը տանը չի տեսել: Հիմա --------------- հետ որևէ հարաբերություն չկա, բայց առնչվում են երեխայի հարցերով: --------------- չի զգուշացրել, որ ձայնագրել է, թաքուն է ձայնագրել: Բանից պարզվել է, որ համակարգչի պատճառով երեխան բաժանվել է, բայց միայն դա չի եղել պատճառը: Այդ ձայնագրությունից հետո --------------- հետ միայն դատարաններում է հանդիպել, Նախաքննության ընթացքում գրածը պնդել և հաստատել է:
/դատական նիստի արձանագրություն/

Վկա --------------- հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2018 թվականից ամուսնացել է --------------- հետ՝ եկեղեցիով, փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ են եղել: Միասին բնակվել են 4,5-5 տարի, բաժանվել են: 2020 թվականին ծնվել է իր երեխան, որից հետո ինքը գտնվել է ֆիզարձակուրդում: Աշխատել է տնտեսագիտական համալսարանում՝ դեկրետի տեղ, հետո ում փոխարեն, որ ինքն ընդունվել է աշխատանքի, եկել է, և ինքն ինքնըստինքյան դուրս է մնացել: 2021-2022թթ. Նոր տարուց առաջ ինքը չի իմացել, որ ---------------, աշխատելով ՊՎԾ-ում որպես մասնագետ, փորձել է ինչ-որ արձակուրդ վերցնի՝ 2 տարեկան երեխայի խնամքի համար, իբրև ինքն աշխատում է: Որոշակի թղթեր է տարել առանց իր իմացության, կամ կեղծել է իր ստորագրությունը, կամ այդ ժամանակ երեխայի հետ կապված խնդիրներ է ունեցել, չի նայել, ստորագրել է, բայց ստացվել է այնպես, որ ինքն անցել է երկու աշխատանքի, որի մասին ինքը չի իմացել: Այդ թղթերը Դավիթին անհրաժեշտ են եղել, որ տանի աշխատաանքի վայրում ցույց տա, իբրև թե կինն է աշխատում է, և նա պետք է խնամի երեխային: Հետո հունվար ամսին իրեն պատմել է, որ հիմնավորումներ չեն եղել, չեն տվել: --------------- պատմել է, որ հունվարին ղեկավարություն է փոխվել, ղեկավարության հետ վատ խոսակցություն է ունեցել, ոգևորված ասել է, որ պետք է վրեժխնդիր լինի: Ասել է, որ մի բան պետք է անի, որ գումար պոկի, ինքն էլ ասել է, որ այդպիսի բան չանի: փետրվարին տուն է բերել համակարգիչ՝ իր պայուսակով, և աշխատանքի վայրի վկայականը: Ինքը հարցրել է, թե դա ինչ է, --------------- ասել է, որ գիտի, որ մեջը չիպ չկա, տեսախցիկները չեն ֆիքսել, պատյանով է դուրս եկել, ասել է, որ գիտի, թե որտեղից են նկարում: Ասել է, որ այդ պատյանի մեջ կարող են փաստաթղթեր լինել կամ ցանկացած մի իր, բայց համակարգիչը, որպես այդպիսին, իր ձեռքին ոչ ոք չի տեսել, որ ֆիքսի, որ ինքը վերցրել է և դուրս եկել: Ասել է, թող հասկանան, որ իրենից պրծնելն այդքան էլ հեշտ չի: Իրենք կռվել, վիճել են, նույնիսկ ծեծ ու բռնություն է եղել իր նկատմամբ, երեխային վերցրել է և գնացել հայրական տուն: Երբ վերադարձել է համակարգիչը չի եղել: Նա փոշմանել է, որ իրեն ցույց է տվել համակարգիչը, ասել է, փոխանակ իր կողմից լինի, որ գումար ստանան: Ինքը նրան ասել է, որ այդպիսի բան չեն անում, տանի նույն պատյանով տեղը դնի, որ խնդիրներ չառաջանան, նա էլ իրեն ասել է, որ եթե այդպես չանես, այս դարում փող չես աշխատի: --------------- չէր գնում աշխատանքի: Մարտ կամ ապրիլ ամսին Ֆեյսբուք սոցիալական ցանցով վիարվորական բաներ է գրել աշխատողների, անձնակազմի հասցեին, հետո նրան ասել են, որ ջնջի: --------------- դատարան է դիմել, իբրև թե իրեն աշխատանքից հեռացրել են, որ գումար ստանա: Իրեն ասել է, որ եթե ոստիկանները գան, ծրար հանձնեն, դուռը չբացի և չվերցնի: Մի օր ոստիկանները եկել են, տանը բարձր երաժշտություն է միացրած եղել, այդ պատճառով չի կարողացել չբացել դուռը, բացել է դուռը, հարցրել են, թե ով է, ասել է, որ --------------- կինն է: Ինքը ստորագրել և ստացել է ծանուցագիրը: Դավիթը եկել է տուն, իմացել, որ ստացել է ծանուցագիրը, կռվել է իր հետ, ծեծի ենթարկել իրեն: Ասել է, որ հիմա ստիպված պետք է գնա ներկայանա: Իրեն ասել է, որ պետք է ասեր, որ --------------- սիրուհին է, ոչ թե կինը: Մի երկու ամիս անց Գյումրու բաժնից են եկել, ծանուցագիր տվել, որ կորոնա է կեղծել: Ինքը, երբ բաժանվել է, --------------- թալանել է իրեն, գողություններ է արել: Համակարգիչը Լենովո ֆիրմայի է եղել, սևին մոտ գույնի: Հետո իր ընտանիքի անդամներին հայտնել է, որ այդպիսի դեպք է եղել: Այդ համակարգիչը հունվարի վերջ, փետրվարին է --------------- տուն բերել: Պատյանը, մկնիկը և աշխատանքային վկայականը տանն էին մնացել, Դավիթն ասել է, թող գան, ցույց կտա, իսկ համակարգիչը տարել է տնից: Խուզարկություն կատարելու ժամանակ ինքը տանը չի եղել: Պնդել և հաստատել է նախաքննական ցուցմունքը:
/դատական նիստի արձանագրություն/

Վկա --------------- հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ --------------- ճանաչում է, աշխատել են միասին ՊՎԾ-ում: Շատ ժամանակ է անցել, լավ չի հիշում, քննիչի մոտ ամեն ինչ նշել է: Ընդհանուր սենյակում ինքն առանձնացված հատված է ունեցել, այդտեղ է նստել: Աշխատել է 2018-2024թ. ընթացքում՝ որպես տնտեսական ոլորտի վերահսկողության վարչության պետի տեղակալ, --------------- ՝ նույն վարչությունում՝ որպես մասնագետ: Գիտի, որ --------------՝ աշխատանքից ազատվելուց հետո համակարգիչը չի եղել: Ինքը Դավիթի անմիջական ղեկավարը չի հանդիսացել: Աշխատակիցներին գույքով ապահովելու հարցերով ինքը չի զբաղվել: --------------- ճանաչում է, մտերիմ աշխատանքային հարաբերությունների մեջ են եղել, --------------- ՝ աշխատանքից ազատվելու հետ կապված խոսակցություն չի ունեցել նրա հետ: Իր աշխատասեղանից --------------- աշխատասեղանն անմիջապես չի երևացել: --------------- հետ աշխատելու ընթացքում նրա հետ որևէ խնդիր չի ունեցել:
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հրապարակված նախաքննական ցուցմունքով վկա --------------- հայտնել է, որ աշխատում է ՊՎԾ-ում՝ տնտեսական ոլորտի վերահսկողության պետի տեղակալի պաշտոնում: --------------- ճանաչում է որպես ՊՎԾ նախկին աշխատակից: Իր տեղեկություններով վերջինս ազատվել է աշխատանքից՝ անհարգելի աշխատանքի չներկայանալու պատճառով: Որքանով հիշում է, --------------- աշխատել է իր անձնական դյուրակիր համակարգչով: Երբեմն նրա աշխատասեղանին նկատել է դյուրակիր 2 համակարգիչ, որոնցով նա աշխատել է: 2022 թվականի մարտին ՊՎԾ գլխավոր քարտուղարի խնդրանքով ստուգել է --------------- աշխատասեղանը, սակայն որևէ համակարգիչ չի հայտնաբերել:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո պատասխանելով հարցերին՝ վկա --------------- հայտնեց, որ այդ դրվագը վերհիշեց հրապարակելուց հետո, պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը: Բոլորի սեղաններին նայել են, որ տեսնեն կա այդ համակարգիչը, թե ոչ: Եղել է դեպք, որ երկու համակարգիչ լինի --------------- սեղանին:
/հատոր 1, 84-87, դատական նիստի արձանագրություն/

Սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են հետևյալ գրավոր ապացույցները.
--------------- մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Կենտրոն, --------------- աշխատասենյակը: Այնտեղ առկա են 5 աշխատասեղաններ: Մասնակից --------------- մատնանշել է այն աշխատասեղանը, որը պատկանել է ---------------: Սեղանին դյուարկիր համակարգիչ չի հայտնաբերվել:
/հատոր 1, 141-149/

Զննում կատարելու արձանագրությունը, համաձայն որի՝ զննման է ենթարկվել --------------- կողմից ներկայացված մագնիսական քարտը, որը սպիտակ գույնի է, ուղղանյունաձև, 5.4x9.5 սմ չափերով, «0014406097 219, 53713» գրաոմամբ, կտորե պայուսակը' «LENOVI ТМ» գրառմամբ:
/հատոր 1, 107-112/

Գույքի ընդունման-հանձման մասին ակտի զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2019 թվականի ապրիլի 26-ին ՊՎԾ տնեսական ոլորտի վերահսկողության պահեստապետ --------------- հանձնել, իսկ առաջատար մասնագետ --------------- ընդունել է 610047 գույքային համարով դյուրակիր 1 համակարգիչ, համակարգչի կոշտ սկավառակ' 611113 գույքային համարով:
/հատոր 1, վ.թ. 23-24, հատոր 2, վ.թ. 48/

Զննում կատարելու արձանագրությունը, համաձայն որի զննության է ենթարկվել 2022 թվականի ապրիլի 20-ի թիվ ե/712-22 գրությամբ ՀՀ պետական վերահսկողության ծառայությունից ստացված --------------- 096006066 հեռախոսահամարին ուղարկված հաղորդագրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «Հարգելի պարոն Մուրադյան, հաշվի առնելով այն, որ ՀՀ պետական վերահսկողության ծառայության /այսուհեւր' ծառայություն/ գլխավոր քարւրուղարի 2022 թվականի մարւրի 4-ի N 103-Ա հրամանի համաձայն Դուք 2022 թվականի մարտի 7-ից ազատվել ենք աշխատանքից, անհրաժեշտ է Ծառայության հաշվեկշռում հաշվառված և Ձեր նյութական պատասխանատվությանը հանձնված 610047 գույքային համարով Lenovo 13 8130Ս դյուրակիր համակարգիչը, դյուրակիր համակարգչում տեղադրված 6111113 գույքային համարով համակարգչի կոշտ սկավառակը, համակարգչային անլար մկնիկը, ինչպես նաև վկայականը և մասնագիտական քարտը անհապաղ հանձնել Ծառայությանը»:
/հատոր 1, վ.թ. 38-39, հատոր 2, վ.թ. 49/

2024 թվականի մայիսի 2-ին վկա --------------- կողմից ցուցմունքին կից ներկայացված լուսանկարների զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ առաջին լուսանկարում պատկերված է դյուրակիր համակարգչի պայուսակ, փոքր երեխա: Երկրորդ լուսանկարում դյուրակիր համակարգիչ է բացված և միացված վիճակում: Ստեղնաշարի վերքևի աջ հատվածում երևում է «Lenovo» գրառումը: Երրորդ լուսանկարում դյուարկիր համակարգիչ է բացված վիճակում, որի էկրանի ներքևի ձախ հատվածում առկա է «Lenovo» գրառումը:
/հատոր 1, վ.թ. 294-296, հատոր 2, վ.թ. 49/

2024 թվականի ապրիլի 25-ին վկա --------------- կողմից ցուցմունքին կից ներկայացված ձայնագրության զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ --------------- հարցին, թե ինչու է --------------- տարել համակարգիչը, ինչին էր պետք, --------------պատասխանել է, որ դա համակարգչի հարց չէր, այլ ֆինանսական:
/հատոր 2, վ.թ. 55-57/

Հանրային մեղադրողը միջնորդել է դատարանին սահմանափակել իր կողմից ներկայացված ապացույցների հետագա հետազոտումը, որի շարքին էր դասվում վկա Էդգար Ասրյանի հիմնական դատալսումների ժամանակ ցուցմունք տալը, որպիսի միջնորդությունը դատարանի կողմից բավարարվել է։
/դատական նիստի արձանագրություն/

Դատարանի փաստական վերլուծությունները և հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները.
Յուրաքանչյուր ապացույցը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը` հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից՝ դատարանն արձանագրում է, որ հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված բոլոր ապացույցները ձեռք են բերվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված պահանջների պահպանմամբ, թույլատրելի են, վերաբերելի և իրենց համակցությամբ բավարար գործի լուծման համար:
Գնահատելով գրավոր ապացույցների, վկաների ցուցմունքներն արժանահավատության և հավաստիության տեսանկյունից, համադրելով դրանք դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցների հետ, գնահատելով սույն գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների համակցության մեջ՝ դատարանը գտնում է, որ առկա չեն հիմքեր դրանցում պարունակվող տվյալների արժանահավատությունը և ճշմարտացիությունը կասկածի տակ դնելու համար, դրանք չեն հակասում, այլ փոխլրացնում են միմյանց:
Գնահատելով մեղադրյալ --------------- ցուցմունքը, համադրելով նշված ցուցմունքը հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված այլ ապացույցների հետ, դատարանն այն արժանահավատ չի համարում և փաստում է, որ այն քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ է հետապնդում և հերքվում է դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցներով: Դատարանը հաշվի է առնում նաև այն հանգամանքը, որ մեղադրյալը, թեև համաձայն չի եղել ծանուցման եղանակի /հեռախոսային հաղորդագրության/ հետ, սակայն փաստացի առնվազն 2022թ. մարտի 14-ից տեղեկացված է եղել, որ ազատվել է աշխատանքից և որ պետք է հանձնի իր նյութական պատասխանատվությանը հանձնված գույքը, որպիսի պայմաններում վերջինիս պատճառաբանությունն այն մասին, որ չի հանձնել իր մոտ եղած գույքը, քանի որ արդեն քրեական գործ է հարուցվել, դատարանը ողջամիտ չի համարում:
Դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալը հայտնում է, որ վերջնահաշվարկ չկատարելու պատճառով համարել է, որ դեռևս հանդիսանում է աշխատակից, այդ պատճառով չի հանձնել իր մոտ եղած գույքը, սակայն միևնույն ժամանակ այդ ժամանակահատվածում չի հաճախել աշխատանքի, որպիսի հանքամանքները հակասում են միմյանց:
Այսպիսով, հետազոտված թույլատրելի ապացույցների հիման վրա դատարանը հաստատված է համարում հետևյալ փաստական հանգամանքները.
--------------- 2018-2022թթ. աշխատել է ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայությունում և այդ ընթացքում ծառայողական գործառույթներն իրականացնելու նպատակով ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայության կողմից ստացել է «Lenovo 13 81300» մոդելի, 610047 գույքային համարով դյուրակիր համակարգիչ դյուրակիր համակարգչի համար նախատեսված կտորե պայուսակ, անլար մկնիկ և 611113 գույքային համարով համակարգչի կոշտ սկավառակ՝ ձեռք բերելով նշված գույքը փաստացի տիրապետելու և օգտագործելու իրավունք:
---------------, զբաղեցնելով ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայության տնտեսական ոլորտի վերահսկողության վարչության գլխավոր վերահսկողի պաշտոնը, 2022 թվականի հունվարից մինչև 2022 թվականի մարտի 7-ն ընկած ժամանակահատվածում՝ քննությամբ դեռևս չպարզված օրը, ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, յուրացնելու եղանակով հափշտակել է ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայությանը պատկանող, իրեն վստահված այսինքն նրա տիրապետմանը և օգտագործմանը փաստացի և իրավաբանորեն ազատ կամքով հանձնված, «Lenovo i3 8130U» մոդելի, 610047 գույքային համարով դյուրակիր համակարգիչը, դյուրակիր համակարգչի համար նախատեսված կտորից պայուսակը, անլար մկնիկը և 611113 գույքային համարով՝ համակարգչի կոշտ սկավառակը` ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայությանը պատճառելով զգալի չափերի՝ 360.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և դրանց իրավական հիմնավորումները.
2022 թվականի հուլիսի 1-ից ուժը կորցրած է ճանաչվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը և գործողության մեջ դրվել 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը:
Գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Արարքի հանցավորությունը, պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
(…)»:
Նույն օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենսդրությունը հետադարձ ուժ չունի:
2. Արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենսդրությունն ունի հետադարձ ուժ: Նշված դեպքում այն տարածվում է մինչև դրա ուժի մեջ մտնելը հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած այն անձանց վրա, որոնց վերաբերյալ դեռևս առկա չէ օրինական ուժի մեջ մտած եզրափակիչ դատավարական ակտ։
(…)
4. Հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենսդրությունն ունի հետադարձ ուժ, եթե դա նախատեսված է օրենքով։
(…)
6. Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ մասնակիորեն խստացնող օրենքը սույն հոդվածով նախատեսված չափանիշներին համապատասխան հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
(...)»:
Նույն օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն` տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն:
2. Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի։
3. Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը՝ Գասպար Պողոսյանի գործով կայացված որոշմամբ անդրադառնալով «քրեական օրենքի գործողությունը ժամանակի ընթացքում» և «քրեական օրենքի հետադարձ ուժը» հասկացությունների մեկնաբանմանը և մեջբերված իրավադրույթների միատեսակ կիրառության ապահովման խնդրին, արձանագրել է. «(...) «[Չ]կա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով» (nullum crimen, nulla poena sine lege) կանոնը համընդհանուր ճանաչում ստացած հիմնարար սկզբունք է և իրավունքի գերակայության կարևորագույն տարր։ Այն բացառիկ նշանակություն ունի մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգում, հետևաբար` նշված սկզբունքից շեղումը բացարձակապես անթույլատրելի է։ Սա նշանակում է, որ անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե արարքը կատարելու ժամանակ գործող օրենքով այն հանցագործություն չի համարվել, ինչպես նաև` հանցանք կատարած անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն այն օրենքով, որը գործել է նրա կողմից արարքը կատարելու ժամանակ։ Nullum crimen, nulla poena sine lege սկզբունքի բաղադրամասերից է նաև այն դրույթը, համաձայն որի` չի կարող կիրառվել ավելի ծանր պատիժ, քան այն, որն օրենքով կիրառելի է եղել հանցագործության կատարման պահին։ (Տե´ս Գասպար Արամի Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԳԴ1/0013/01/11 որոշման 16-րդ կետը):
Մեջբերված իրավական դրույթները և վերլուծություները կիրառելով սույն գործի փաստական հանգամանքների նկատմամբ, դատարանն արձանագրում է, որ --------------- մեղսագրված արարքը 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքով չի ապաքրեականացվել: Այսպես, մեղսագրված՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքն առերևույթ համապատասխանում է գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 256-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշներին:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
1. Յուրացնելը կամ վատնելը՝ հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակությունը զգալի չափերով՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով::
Այսպիսով, հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, դատարանը հանգում է հետևության, որ ապացուցված է --------------- վերագրվող արարքը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, այդ արարքը մեղադրյալի կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունը տվյալ արարքի կատարման մեջ:
Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ --------------- կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը, որի նկատմամբ կիրառելի է 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասը /համապատասախանում է 05.05.2021թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 256-րդ հոդվածի 1-ին մասին/:
Քննարկելով այն հարցը, թե --------------- արդյոք ենթակա է պատժի իր կատարած՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանցավոր արարքի համար, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան նախատեսել է պատիժ՝ տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
Նույն օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«2. Ոչ մեծ ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում երկու տարի ժամկետով ազատազրկումը, կամ որոնց համար նախատեսված է ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատիժ, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում երեք տարի ժամկետով ազատազրկումը:»:
Այսպիսով, Դավիթ Մուրադյանի կատարած արարքը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների թվին (գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 256-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արաքը նույնպես համարվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն):
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
1) երկու տարի՝ ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
(...)
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտվելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը (...):
3. Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելն անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք: Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկն սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից:
4. Վաղեմության ժամկետի ընթացքը կասեցվում է, եթե անձը խուսափում է քննությունից կամ դատից: Այս դեպքում վաղեմության ընթացքը վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրա ներկայանալու պահից: Ընդ որում, անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է տասը տարի, իսկ ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից՝ քսան տարի, և վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատված չի եղել նոր հանցագործությամբ: (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե`
(…)
2) առկա է Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքով նախատեսված՝ քրեական պատասխանատվությունը բացառող որևէ հանգամանք (բացառությամբ անմեղսունակության).
(…)
12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից.
(…)
4. Սույն հոդվածի 1-ին մաuի 11-14-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքների առկայությունը քրեական հետապնդումը բացառող չէ, եթե անձն առարկում է դրա դեմ այն հիմքով, որ չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը: Այu դեպքում քրեական վարույթը շարունակվում է ընդհանուր կարգով, սակայն մեղադրական վերդիկտ կայացնելու դեպքում այդ անձի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվում: (…)»։
Դատաքննությամբ հիմնավորվել է, որ --------------- կողմից կատարված հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված ժամկետը: Միևնույն ժամանակ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալն առարկել է վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն հանդիսանում է գործի վարույթը ընդհանուր կարգով շարունակելու հիմք: Սակայն, նկատի ունենալով վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հանգամանքը, մեղադրյալի նկատմամբ իր կատարած հանցանքի համար պատիժ չի կարող նշանակվել: Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ --------------- պետք է մեղավոր ճանաչվի 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ՝ առանց պատիժ նշանակելու և միաժամանակ վերջինիս նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով:
Անդրադառնալով տուժողի լիազոր ներկայացուցիչ --------------- ներկայացրած գույքային հայցին՝ դատարանն արձանագրում է հետևյալը․
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն․
«1. Գույքային հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով:
(...)
3. Քրեական վարույթի շրջանակներում գույքային վնասի հատուցման հիմքը, պայմանները, ծավալը և եղանակները սահմանվում են քաղաքացիական, բնապահպանական, ընտանեկան, աշխատանքային, սոցիալական և նյութական այլ օրենսդրությամբ:
4. Քրեական վարույթում գույքային հայցի վրա չեն տարածվում քաղաքացիական օրենսդրությամբ սահմանված հայցային վաղեմության ժամկետները և հետադարձ պահանջի (ռեգրեսի) իրավունքը, ինչպես նաև քաղաքացիական դատավարության օրենսդրությամբ սահմանված հակընդդեմ հայց հարուցելու կանոնները:
(...)»:
Նույն օրենսգրքի 162-րդ հոդվածի համաձայն․
«1. Գույքային հայցը լուծվում է եզրափակիչ դատական ակտով` լրիվ կամ մասնակի բավարարվում է, ներառյալ հաշտության համաձայնության տեսքով, մերժվում է կամ թողնվում առանց լուծման:
2. Արդարացման դատավճիռ կայացնելու, քրեական հետապնդումը դադարեցնելու կամ վարույթը կարճելու դեպքում, ելնելով հայցի ապացուցվածությունից, դատարանն իրավասու է հայցը լրիվ կամ մասնակի բավարարելու:
(...)
4. Առանց լուծման թողնված գույքային հայցը կարող է հետագայում հարուցվել քաղաքացիական դատավարության կարգով»։
Մեջբերված իրավադրույթները կիրառելով սույն գործի փաստական հանգամանքների նկատմամբ, դատարանն արձանագրում է, որ ներկայացված գույքային հայցը՝ --------------- հօգուտ տուժող՝ ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայության 360.000 /երեք հարյուր վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամ բռնագանձելու պահանջի մասին, հիմնավոր է: Այսպես, մեղադրյալի կատարած հանցավոր արարքի և նշված չափով տուժողին պատճառված գույքային վնասի միջև առկա է պատճառական կապ, վնասը պատճառված է հանցագործության հետևանքով՝ անմիջականորեն, գույքային հայցի հիմքերն ու չափն ապացուցված են: Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը գտնում է, որ հայցը պետք է բավարարել՝ Դավիթ Օհանի Մուրադյանից հօգուտ ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայության բռնագանձել 360.000 /երեք հարյուր վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ -------------- նկատմամբ ընտրված այլընտրանքային խափանման միջոց գրավը պետք է վերացնել, 08.05.2025թ. --------------- կողմից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ 900013298014 դեպոզիտ հաշվին վճարված 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել ------------:

Քննարկելով ապացույցների պահպանման և տնօրինման հարցը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 99-րդ հոդվածով՝ դատարանը գտնում է, որ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ փաստաթղթերի պատճենները պետք է պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-349-րդ հոդվածներով` դատարանը.

Վ Ճ Ռ Ե Ց՝

Մեղադրյալ --------------- մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով /համապատասախանում է 05.05.2021թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 256-րդ հոդվածի 1-ին մասին/ նախատեսված արարքի կատարման մեջ և նրան ազատել քրեական պատասխանատվությունից՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով:
ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայության լիազոր ներկայացուցիչ --------------- գույքային հայցն՝ ընդդեմ մեղադրյալ --------------- բավարարել, մեղադրյալ --------------- հօգուտ ՀՀ պետական վերահսկողական ծառայության բռնագանձել 360.000 /երեք հարյուր վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումար՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում:
Մեղադրյալ --------------- նկատմամբ ընտրված այլընտրանքային խափանման միջոց գրավը վերացնել, 08.05.2025թ. --------------- կողմից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ 900013298014 դեպոզիտ հաշվին վճարված 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել ---------------:
Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված փաստաթղթերի պատճենները պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու օրվանից՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ն. ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆ