ԵԴ1/1253/01/25


ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«18» հունիսի 2025 թվական ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ` նաև Դատարան)՝
նախագահությամբ դատավոր՝ Գ.ԱԲԵԼՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ՝ Գ․ԳԱԼՍՏՅԱՆԻ
հանրային մեղադրող՝ Է․ԱՆԱՆՅԱՆԻ
տուժող՝ Զ․ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
պաշտպան՝ Գ․ՆԵՐՍԻՍՅԱՆԻ
մեղադրյալ՝ Ռ․ՄՈՒՐԱԴՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում` արագացված վարույթի կարգով, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի՝ ծնված՝ 1987 թվականի նոյեմբերի 16-ին՝ Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, աշխատում է՝ «Աքռա» վարկային բյուրում, որպես գործադիր տնօրեն, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է ք․Երևան, Ադոնցի 4-րդ շենք, բնակարան 17, մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և որպես խափանման միջոց է կիրառվել ՀՀ-ից բացակայելու արգելքը

1․ Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի հունվարի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 09109125 քրեական վարույթը:
2025 թվականի հունվարի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ն․Մկրտչյանը որոշում է կայացրել թիվ 09109125 քրեական վարույթով Զարուհի Կարենի Գրիգորյանին տուժող ճանաչելու մասին։
2025 թվականի փետրվարի 27-ին, ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Է․Անանյանի որոշմամբ թիվ 09109125 քրեական վարույթով Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:
2025 թվականի փետրվարի 27-ին Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
2025 թվականի ապրիլի 8-ին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունից Դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/1253/01/25 (նախաքննական համարը՝ 09109125) քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով։
2025 թվականի ապրիլի 11-ին Դատարանի դատավոր Գ․Պողոսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/1253/01/25 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
Դատավոր Գ․Պողոսյանի ժամանակավոր անաշխատունակության հիմքով թիվ ԵԴ1/1253/01/25 քրեական գործը հանձնվել է վերամակագրման։
2025 թվականի հունիսի 3-ին քրեական գործն էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել, իսկ 2025 թվականի հունիսի 4-ին հանձնվել է Դատարանի դատավոր Գ․Աբելյանի աշխատակազմին։
2025 թվականի հունիսի 6-ին Դատարանի դատավոր Գ․Աբելյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/1253/01/25 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:

2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով՝ այն բանի համար, որ. «(…) [Ն]ա, 2025 թվականի հունվարի 23-ին՝ ժամը 22:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Հ.Ներսիսյան փողոցի թիվ 14/1 շենքի 33-րդ բնակարանում դիտավորությամբ հարվածել է իր մերձավոր ազգական հանդիսացող նախկին կնոջ՝ Զարուհի Կարենի Գրիգորյանի ձախ ականջի շրջանում և քաշել է նրա ձեռքերից՝ վերջինիս պատճառելով մարմնական վնասվածք, որն առաջացրել է առողջության կարճատև քայքայում:
Այսպես՝
Ռաֆիկ Մուրադյանը 2025 թվականի հունվարի 23-ին՝ ժամը 22:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Հ.Ներսիսյան փողոցի թիվ 14/1 շենքի 33-րդ բնակարանում իր մերձավոր ազգական հանդիսացող նախկին կնոջ՝ Զարուհի Գրիգորյանի հետ անձնական հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում ձեռքով մեկ անգամ դիտավորությամբ հարվածել է Զարուհի Գրիգորյանի ձախ ականջի շրջանում, քաշել ձեռքից՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով թեթև մարմնական վնասվածք՝ արտահայտված՝ ձախից՝ բազկի միջին, ստորին երրորդականների, նախաբազկի վերին երրորդականի, կրծքավանդակի թվով երկու արյունազեղումների, ձախ թմբկաթաղանթի հետվնասվածքային (հետտրավմատիկ) թափածակման (պերֆորացիա) զուգորդված ձախակողմյան հեմոտիմպանիումի ձևով, որն առաջացրել է առողջության կարճատև քայքայում։
Այսինքն, Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված արարքի կատարում: (…)»։

3. Արագացված վարույթը և լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Նախնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանը ներկայացրեց արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդություն՝ հայտնելով, որ իրեն պարզ է ներկայացված մեղադրանքը, ամբողջությամբ համաձայն է ներկայացված մեղադրանքի հետ, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, մինչև միջնորդությունը ներկայացնելը խորհրդակցել է իր պաշտպան Գ․Ներսիսյանի հետ, գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները և պնդում է ներկայացված միջնորդությունը:
Հանրային մեղադրող Է․Անանյանը չառարկեց արագացված վարույթ կիրառելու դեմ:
Տուժող Զ․Գրիգորյանը չառարկեց արագացված վարույթ կիրառելու դեմ:
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված` արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, բավարարեց արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը և որոշում կայացրեց լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին:
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտվել են հետևյալ թույլատրելի ապացույցները.
- ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանից ստացված Ձև 8 տեղեկանքը , համաձայն որի Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանը նախկինում դատապարտված չի եղել,
- մեղադրյալ Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի՝ 2025 թվականի մարտի 24-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ վերջինս ընդունել է իրեն առաջադրված մեղադրանքը՝ զղջալով կատարվածի համար ։
-տուժողի և մեղադրյալի հայտարարությունները ։

4.Դատարանի փաստական վերլուծությունները և հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները.
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները, ինչպես նաև գործով կազմված մեղադրական եզրակացության մեջ պարունակվող տվյալները վերլուծելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը հաստատված է համարում սույն քրեական գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող հետևյալ փաստական հանգամանքները.
- Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանն ունի բարձրագույն կրթություն,
- Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանն աշխատում է «Աքռա» վարկային բյուրոյում՝ որպես գործադիր տնօրեն,
- Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանը նախկինում դատապարտված չի եղել,
- Ներկայացված մեղադրանքում Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և զղջացել կատարածի համար,
- Տուժող Զարուհի Գրիգորյանը որևիցե բողոք-պահանջ չունի մեղադրյալ Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանից,
-մեղադրյալի և տուժողի հայտարարությունն առ այն, որ վերջիններս հաշտվել են և բնակվում են համատեղ։

5. Դատարանի իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և որոշումները.
Արագացված վարույթ կիրառելու պայմաններում Դատարանն ապացուցված է համարում մեղադրյալ Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանին վերագրվող փաստական հանգամանքը (արարքը), այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը, մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ, ինչպես նաև գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ պետք է կիրառվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետը։
Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքների հիման վրա՝ Դատարանը գտնում է, որ Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի անձը բնութագրող հանգամանք է բարձրագույն կրթություն ունենալը, աշխատանքի առկայությունը և նախկինում դատապարտված չլինելը։
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ՝ նաև Օրենսգիրք) 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, գտնում է, որ Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք պետք է դիտել ներկայացված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելը և կատարածի համար զղջալը ։
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող՝ Օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանգամանքներ առկա չեն:
Դատարանը գտնում է, որ կատարած հանցանքի համար մեղադրյալ Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանը ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելու հարցի համատեքստում Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը՝
Օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:»։
Օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար, կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի , հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա` ելնելով պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից ։
Մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ հանցանքի հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը ճիշտ գնահատելու և հանցավորի նկատմամբ համաչափ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է, ի թիվս այլնի, հատուկ ուշադրություն դարձնել հանցավոր վարքագծի դրսևորման եղանակին, հանցանքի կատարման գործիքին և հանցագործության իրադրությանը, պատճառված վնասի բնույթին, արարքի նկատմամբ անձի հոգեբանական վերաբերմունքին, հանցագործության նպատակին և շարժառիթին: Այս առումով Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ անձի արարքում հանցակազմը որակյալ դարձնող մեկից ավելի հանգամանքների առկայությունը կարող է վկայել ինչպես հանցագործության, այնպես էլ հանցավորի անձի հանրային բարձր վտանգավորության մասին, հետևաբար այն պետք է համաչափ գնահատականի արժանանա դատարանի կողմից և հաշվի առնվի պատիժ նշանակելիս :
Անդրադառնալով պատիժ նշանակելիս հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները գնահատման ենթարկելու կարևորությանը` Վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, այլև հանցավորի անձը բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեաիրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցությունը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, սեռը, դատվածությունը և այլն): Մասնավորապես Վճռաբեկ դատարանը փաստել է հանցավորի ընտանեկան դրությունը, վերջինիս ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա նշանակված պատժի ազդեցությունը, նրա խնամքին այլ անձանց առկայությունը, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղն ու դիրքը, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագիրը և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները գնահատման ենթարկելու անհրաժեշտությունը :
Այսպիսով, մեջբերված իրավական նորմերում և դիրքորոշումներում սահմանված չափանիշների համատեքստում՝ մեղադրյալ Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի նկատմամբ պատժի տեսակը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալը.
- նրա կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ նրան մեղսագրված արարքը անձի առողջության դեմ ուղղված, դիտավորյալ ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն է, որը պարունակում է ընտանեկան բռնություն, դրսևորվել է ձեռքով տուժող Զարուհի Գրիգորյանի ձախ ականջին հարված հասցնելով և ձեռքից քաշելով, որի արդյունքում վերջինին պատճառվել են ձախից՝ բազկի միջին, ստորին երրորդականների, նախաբազկի վերին երրորդականի, կրծքավանդակի թվով երկու արյունազեղումների, ձախ թմբկաթաղանթի հետվնասվածքային (հետտրավմատիկ) թափածակման (պերֆորացիա) զուգորդված ձախակողմյան հեմոտիմպանիումի ձևով վնասվածք, որն էլ առաջացրել է առողջության կարճատև քայքայում,
- խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը,
- այդ ոլորտում (ընտանեկան բռնության կանխարգելման) պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, այդ թվում նման դեպքերի կանխարգելման միջոցների արդյունավետությունը,
- պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող, վերը նշված հանգամանքը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը,
- անձը բնութագրող հանգամանքները, այդ թվում՝ այն, որ մեղադրյալը հանցանքը կատարել է առաջին անգամ, աշխատում է «Աքռա» վարկային բյուրոյում՝ որպես գործադիր տնօրեն,
-մեղադրյալը և տուժողը հաշտվել են միմյանց հետ և ներկայումս բնակվում են համատեղ։
Այսպիսով՝ Դատարանը, հաշվի առնելով Րաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի կատարած հանցանքի հանգամանքները, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանա¬տվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք, պատասխա¬նատվու¬¬¬¬-թյունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, Օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված մյուս հանգամանքները, ինչպես նաև այն, որ Օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով որպես հիմնական պատիժ է նախատեսված նաև ազատության սահմանափակումը և բացակայում է մեղադրյալի նկատմամբ առավել խիստ պատիժ նշանակելու անհրաժեշտությունը , գտնում է, որ Օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի վերաբերելի կանոնների կիրառմամբ և Օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար Օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման համար նրա նկատմամբ որպես հիմնական պատիժ պետք է նշանակել ազատության սահմանափակումը՝ 1 (մեկ) տարի ժամկետով։
Բացի այդ, Դատարանն արձանագրում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար անհրաժեշտ է պատժի կրման ընթացքում Րաֆիկ Վարդանի Մուրադյանին արգելել առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը։ Դատարանի նման մոտեցումը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ սույն դեպքում մեղադրյալն և տուժողը հաշտվել են միմյանց հետ և կրկին բնակվում են համատեղ։
Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ Րաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ նշանակելու հիմքերն ու անհրաժեշտությունը բացակայում են։
Դատարանը գտնում է, որ Րաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու և ազատության սահմանափակման ձևով պատիժ նշանակելու պայմաններում առկա է ողջամիտ ենթադրություն առ այն, որ մեղադրյալը, օգտագործելով անձը հաստատող փաստաթուղթ, կարող է հեռանալ Հայաստանի Հանրապետությունից՝ այդպիսով դիմելով փախուստի կամ չկատարելով իր վրա դրված պարտականությունները, իսկ բացակայելու արգելքի կիրառումը բավարար է մեղադրյալի փախուստը կանխելու և նրա վրա դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար։
Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-13-րդ կետերով նշված հարցերին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը սույն քրեական գործով բացակայում է։
Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ արտավարութային փաստաթղթերը պետք է պահել քրեական գործի նյութերում՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում։
Դատարանը գտնում է, որ վարութային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ արագացված վարույթ կիրառելու պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մաuով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալ Րաֆիկ Վարդանի Մուրադյանից ենթակա չեն բռնագանձման՝ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի 3-րդ մասի։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 99-րդ, 276-րդ, 347-350-րդ, 464.4-րդ և 464.5-րդ հոդվածներով` Դատարանը




ՎՃՌԵՑ

1. Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
2. Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի վրա դնել պարտականություն՝ առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության չփոխել բնակության վայրը։
3. Ռաֆիկ Վարդանի Մուրադյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
4. Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ արտավարութային փաստաթղթերը պահել քրեական գործի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում։
5. Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
6. Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում, սակայն այն չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով:


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Գ․ԱԲԵԼՅԱՆ