ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Գործ թիվ ԵԴ1/1234/01/25

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ

Նախագահությամբ՝ դատավոր Դավիթ Արղամանյանի,
քարտուղարությամբ՝ Դավիթ Հակոբյանի,
Անուշ Հովսեփյանի,

մասնակցությամբ՝

հանրային մեղադրող՝ Ալինա Համբարձումյանի,
պաշտպան՝ Էրիկ Ալեքսանյանի,
մեղադրյալ՝ Վահագն Այվազյանի,

2025թ. հոկտեմբերի 14 ք.Երևան,

դռնբաց դատական նիստում քննելով քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի
Վահագն Հայրապետի Այվազյանի
(ծնված՝ 31․08․1980թ., ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվող՝ ք․Երևան, Հաղթանակ թաղամասի տուն 69-5 հասցեում)
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով՝


ՊԱՐԶԵՑ
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1․ 2024թ. օգոստոսի 10-ին՝ ժամը 00։10-ին հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով ձերբակալվել է Վահագն Հայրապետի Այվազյանը։
2. Նույն օրը ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 10169524 քրեական վարույթը (այսուհետ նաև՝ քրեական վարույթ)։
3. 2024թ. օգոստոսի 10-ին Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ալինա Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 10169524 քրեական վարույթով Վահագն Հայրապետի Այվազյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում։
4. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի օգոստոսի 11-ի որոշմամբ Վահագն Հայրապետի Այվազյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանքը՝ երկու ամիս ժամկետով և նա անհապաղ ազատ է արձակվել արգելանքից։ Տնային կալանքի սկիզբը հաշվվել է Վահագն Հայրապետի Այվազյանի նկատմամբ էլեկտրոնային հսկողության միջոցների կիրառման պահից։
5․ Քննիչի՝ 2024թ. օգոստոսի 11-ի որոշմամբ Վահագն Հայրապետի Այվազյանի նկատմամբ կիրառվել է բացակայելու արգելք այլընտրանքային խափանման միջոցը։
6․ Վահագն Այվազյանի նկատմամբ 2024թ․ օգոստոսի 12-ից սահմանվել է էլեկտրոնային հսկողություն։
7․ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հոկտեմբերի 10-ի որոշմամբ Վահագն Հայրապետի Այվազյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել վարչական հսկողությունը։
8․ 2025թ. մարտի 24-ին Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ալինա Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 10169524 քրեական վարույթով Վահագն Հայրապետի Այվազյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով հարուցվել է նոր հանրային քրեական հետապնդում։
9․ Քննիչի 2025թ. մարտի 27-ի որոշմամբ թիվ 10169524 քրեական վարույթով 23 հատ փաթեթներում առկա ընդհանուր 22․46 գրամ հաստատուն չոր քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը ճանաչվել է որպես իրեղեն ապացույց։
10․ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Դավիթ Մուրադխանյանի 2025 թվականի մարտի 31-ի որոշմամբ թիվ 10169524 քրեական վարույթից անջատվել է թիվ 10135925 քրեական վարույթը։
11. 2025թ․ ապրիլի 7-ին Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության կողմից Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 10169524 քրեական վարույթի նյութերն՝ ըստ մեղադրանքի Վահագն Հայրապետի Այվազյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով։
12. 2025թ․ ապրիլի 7-ին նշված քրեական գործին շնորհվել է ԵԴ1/1234/01/25 քրեական գործի համարը, որը նույն օրը մակագրվել և 2025թ․ ապրիլի 8-ին հանձնվել է դատավոր Դավիթ Արղամանյանին։
13. 2025թ. ապրիլի 11-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Դատարան) դատավոր Դավիթ Արղամանյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/1234/01/25 քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
14․ Դատարանի 2025թ. ապրիլի 25-ի որոշմամբ Վահագն Հայրապետի Այվազյանի նկատմամբ կիրառված «վարչական հսկողություն» այլընտրանքային խափանման միջոցը վերացվել է, իսկ բացակայելու արգելքը թողնվել է անփոփոխ։
15․ 2025թ. սեպտեմբերի 30-ին Վահագն Հայրապետի Այվազյանի նկատմամբ կայացվել է մեղադրական վերդիկտ, համաձայն որի՝ Վահագն Հայրապետի Այվազյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Վահագն Հայրապետի Այվազյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով՝ այն արարքի համար, որ նա «(...) խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործուն/ նյութերի մասին» 2002թ. դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և ՀՀ Կառավարության 2010թ. մարտի 18-ի «Թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործուն նյութերի և դրանց պրեկուրսորների շրջանառության կանոնները սահմանելու մասին» թիվ 270-Ն որոշման, «ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-Ն որոշման մեջ փոփոխություն կատարելու մասին» ՀՀ կառավարության 2021 թվականի նոյեմբերի 18-ի թիվ 1881-Ն որոշման պահանջները, «Տելեգրամ» ալիքից դեռևս քրեական վարույթով չպարզված անձից, իրացնելու նպատակով, ապօրինի ձեռք է բերել, տեղափոխել և իր վրա կրող կտորից սպորտային պայուսակում առկա զիպ պոլիէթիլենային տոպրակում պահել է խոշոր չափի՝ ընդհանուրը 22,46 գրամ քաշով, սև կպչուն ժապավենով փաթեթավորված՝ 23 հատ միանման քաշերով, տարբեր փաթեթներում առկա «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, որոնք հայտնաբերվել և վերցվել են 2024 թվականի օգոստոսի 10-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցների կողմից՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Դավիթաշենի բաժանմունքում կատարված անձնական խուզարկությամբ: (...)»։
3.1. Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
- ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Մաշտոցի բաժնից ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժին ստացված հաղորդումը, համաձայն որի՝ օգոստոսի 10-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՊԾ ԵՔԳ 4-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի ծառայողները զեկուցագիր են ներկայացրել այն մասին, որ նույն օրը՝ ժամը 00:10-ին ք.Երևան Դավթաշեն 2-րդ թաղամասի 6/7 հասցեի մոտից թմրամիջոց պահելու, ձեռք բերելու և իրացնելու հիմնավոր կասկածով ձերբակալել և ոստիկանության Դավթաշենի բաժանմունք են բերել Վահագն Հայրապետի Այվազյանին: Վահագն Այվազյանի անձնական խուզարկությամբ իրեն պատկանող սպորտային պայուսակից հայտնաբերվել է թվով 23 հատ սև կպչուն ժապավենով փաթեթավորված փաթեթներ՝ 52,74 գրամ քաշով լցված «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցով (հատոր 1, վ/թ 1),
- Վահագն Հայրապետի Այվազյանի ձերբակալման արձանագրությունը, համաձայն որի՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Պարեկային ծառայության ԵՔԳ 4-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի պարեկ՝ Խաչիկ Հովհաննիսյանը 10.08.2024 թվականին ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու հիմնավոր կասկածով ձերբակալել է Վահագն Հարապետի Այվագյանին (հատոր 1, վ/թ 2),
- Վահագն Հայրապետի Այվազյանի անձնական խուզարկության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Վահագն Հայրապետի Այվազյանի ձեռքին առկա սպորտային պայուսակից հայտնաբերվել է 23 հատ սև կպչուն ժապավենով փաթեթավորված փաթեթներ, որոնց մեջ, ըստ ձերբակալվածի, առկա է մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց (հատոր 1, վ/թ 5),
- փորձագետի թիվ 1187Ք-24 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննության ներկայացված փաթեթում տեղադրված 23 հատ փաթեթիկներում առկա ընդհանուր 22.46 գրամ հաստատուն չոր քաշով նյութը հանդիսանում է մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց (հատոր 1, վ/թ 250-254),
- փորձագետի թիվ 1187Ք-24 եզրակացությամբ 23 հատ փաթեթիկներում առկա ընդհանուր 22.46 գրամ հաստատուն չոր քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը որպես իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը (հատոր 1, վ/թ 294-295),
- որպես արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված Վիվա Արմենիա ՓԲԸ ընկերության կողմից տրամադրված տեղեկատվությունը պարունակող լազերային սկավառակը (հատոր 1, վ/թ 137-137/1, 142-145/1)
- Վիվա Արմենիա ՓԲԸ ընկերության կողմից տրամադրված տեղեկատվության զննության արձանագրությունը (հատոր 1, վ/թ 138-141),
- դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Վահագն Այվազյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Դավիթաշեն 2-րդ թաղամասի 7/9 հասցեի շինությունից 100 մետր հեռավորության վրա գտնվող ճանապարհահատվածի ձախ կողմը, ճանապարհահատվածից դուրս հողածածկ տարածքը, և հայտարարել է, որ 10.08.2024 թվականին՝ ժամը 00:00-ի սահմաններում թմրամիջոցը վերցրել է նշված վայրից (հատոր 1, վ/թ 46-48/1),
- որպես արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված ՀՀ Ոստիկանության Պարեկային ծառայության կողմից տրամադրված ՀՀ Ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցներ Խաչիկ Արտյոմի Մխիթարյանի և Լևոն Բաղդասարյանի վրա ամրակցված տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունները պարունակող լազերային սկավառակը (հատոր 1, վ/թ 259-260),
- ՀՀ Ոստիկանության Պարեկային ծառայության կողմից տրամադրված ՀՀ Ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցներ Խաչիկ Արտյոմի Մխիթարյանի և Լևոն Բաղդասարյանի վրա ամրակցված տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունների զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ տեսագրությունում երևում է, որ պարեկային ծառայողը իջնում է մեքենայից, որից հետո երևում է, որ քայլում է Վահագն Այվազյանը, ում պարեկային ծառայողը ներկայանում է որպես՝ պարեկային ծառայող Մխիթարյան, որից հետո հարցնում է արդյոք արգելված իրեր և առարկաներ կան, թե ոչ, որից հետո Վահագն Այվազյանին առաջարկում է մոտենալ մեքենային, որպեսզի զննություն անցնի: Այդ ժամանակ Վահագն Այվազյանը վազելով փախուստի է դիմում, որից հետո նրա հետևից վազում է պարեկային ծառայողը, որի ժամանակ Վահագն Այվազյանը ընկնում է գետնին, որից հետո վերջինիս բռնում է պարեկային ծառայողը: Այդ ժամանակ Վահագն Այվազյանին հագցնում են ձեռնաշղթաներ: Պարեկային ծառայողը հարց է ուղղում Վահագն Այվազյանին, հարցնելով թե, պայուսակի մեջ ինչ է եղել, որը նետել է: Վահագն Այվազյանը պատասխանում է, որ պայուսակի մեջ առկա է թմրամիջոց: Պարեկային ծառայողը հարցնում է, թէ որքան, իսկ Վահագն Այվազյանը պատասխանում է, որ մի քանի փաթեթ է վերցրել: Դրանից հետո Վահագն Այվազյանին կանգնեցնում են: Տեսագրությունում երևում է գետնին ընկած սև գույնի պայուսակ: Դրանից հետո Վահագն Այվազյանը գետնից վերցնում է սև գույնի պայուսակը և գցում է իր ուսին: Դրանից հետո Վահագն Այվազյանին նստեցնում են պարեկային ծառայության ավտոմեքենան (հատոր 1, վ/թ 290-291),
- վկա Խաչիկ Հովհաննիսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2024 թվականի օգոստոսի 10-ին ծառայություն է իրականացրել Դավթաշեն վարչական շրջանում գործընկերոջ՝ Լևոն Մկրտչի Բաղդասարյանի հետ։ Դավթաշեն 2-րդ թաղամասի 52 հասցեում նկատել են Վահագն Այվազյանին, նկատել են կասկածելի վարքագիծ, քանի որ սկսել էր արագացնել քայլերը, երբ տեսել է ոստիկանության աշխատակիցներին։ Վերջինիս կասկածելի վարքագծի պատճառով ցանկացել են մոտենալ, մեքենայից իջնելուց նկատել են, որ քայլերը արագացնում է և դիմել է փախուստի։ Նա տեսադաշտից շատ չէր հեռացել և կարողացել են կանխել վերջինիս փախուստը։ Փախուստի ընթացքում վերջինս սայթակել և ընկել է, այդ ժամանակ կարողացել են մոտենալ և մոտենալուն պես հարցրել են փախուստի պատճառը։ Նա հայտնել է, որ իր մոտ առկա են փաթեթներ և դա է փախուստի պատճառը։ Տեղում ձերբակալել են ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերելու և իրացնելու կասկածանքով, ձերբակալելուց հետո տեղափոխել են Դավթաշենի բաժանմունք։ Բաժանմունքում կատարվել է անձնական խուզարկություն և ուսապարկից հայտնաբերվել է թվով 23, շուրջ 53 գրամ քաշով, սև կպչուն ժապավենով փաթեթավորված փաթեթներ։ Ձերբակալելու ժամանակ մեղադրյալը հայտնել է, որ իր մոտ առկա են փաթեթավորված թմրանյութեր։ Անձնական խուզարկության ժամանակ գրպանից հայտնաբերել են բջջային հեռախոս, հեռախոսը տպավորվել է այն բանից հետո, երբ անձնական խուզարկության ժամանակ մեղադրյալը՝ լինելով ձեռնաշղթաներով, փորձել է հեռախոսը կոտրել։ Անձնական խուզարկության ժամանակ տեսանելի էր, որ կոտրված է հեռախոսի էկրանը, բայց լրիվ խափանված չէ։ Հեռախոսի կոտրման փորձը վստահաբար եղել է դիտավորությամբ։ Ձերբակալումը կատարել է իր գործընկերոջ Լևոն Բաղդասարյանի հետ, սակայն չի հիշում անձնական խուզարկության ժամանակ գործընկերը ներկա է եղել թե ոչ։ Իր աշխատանքային փորձառությամբ կարող է ասել, որ թմրանյութի տեսակը կարող է լինել մարիխուանա, քանի որ հոտը շատ նման է եղել։
- Վկա Լևոն Բաղդասարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2024 թվականի օգոստոսի 10-ին ծառայություն է իրականացրել Դավթաշեն վարչական շրջանում, գործընկերոջ՝ Խաչիկ Հովհաննիսյանի հետ։ Դավթաշեն 2-րդ թաղամասում նկատել են մի տղամարդու՝ կասկածելի վարքագծով։ Տղամարդուն մոտենալու ժամանակ վերջինս դիմել է փախուստի, դեպի Դավթաշենի այգու ուղղությամբ։ Վերջինիս փախուստը կանխելուց հետո ոստիկանության աշխատակիցների փախուստի պատճառի վերաբերյալ հարցին ի պատասխան հայտնել է, որ իր մոտ առկա են փաթեթներ։ Արդյունքում ձերբակալել են տղամարդուն և տեղափոխել ոստիկանության բաժին՝ մնացած գործողությունները կատարելու նպատակով։ Անձնական խուզարկության ժամանակ մեղադրյալի մոտ առկա պայուսակից դուրս են բերվել մոտավորապես 20 և ավելի փաթեթներ, որոնց մեջ առկա է եղել մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց։
- Որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված փորձագետի թիվ 1187Ք-24 եզրակացությամբ 23 հատ փաթեթիկներում առկա ընդհանուր 22.46 գրամ հաստատուն չոր քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը, որը պահվում է քրեական վարույթին կից,
- մեղադրյալ Վահագն Այվազյանը հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, ուստի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 330-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի հիման վրա հրապարակվեց Վահագն Այվազյանի կողմից ձերբակալվածի և մեղադրյալի կարգավիճակում տված ցուցմունքները, համաձայն որոնց՝ վերջինս հայտնել է, որ․
1․ «(...) հոգեպես և ֆիզիկապես առողջ է, տիրապետում է հայերեն գրավոր և բանավոր լեզվին, հաշվառված և բնակվում է Երևան քաղաքի Հաղթանակ թաղամասի 69-5 հասցեում, ամուսնացած է, ունի երեք անչափահաս երեխա, մոտ 20 տարի զբաղվում է ոսկերչությամբ, աշխատում է Մետաքս Գոլդ ՍՊԸ-ում՝ որպես դիզայներ: 2024 թվականի օգոստոսի 09-ին աշխատանքը ավարտելուց հետո՝ ժամը 20:00-ի սահմաններում, ուղևորվել է Արշակունյաց պողոտայի Սաս ֆուդ կորտ՝ սնվելու նպատակով, ժամը 23:00-ի սահմաններում Արշակունյաց պողոտայից ուղևորվել է Երևան քաղաքի Դավթաշեն թաղամաս՝ տելեգրամ կայքի միջոցով իր անձնական օգտագործման համար թմրամիջոցը վերցնելու նպատակով, քանի որ երեք օր առաջ տելեգրամյան կայքի միջոցով իր անձնական օգտագործման համար տելեգրամյան ալիքից պատվիրել և գնել էր 23 գրամ մարիխունա տեսակի թմրամիջոց, ինչի դիմաց իրեն պատկանող և իր անվամբ գրանցված «Բայբիդ» կրպիտո էլեկտրոնային դրամապանակի միջոցով 200.000 ՀՀ դրամին համարժեք կրիպտո արժույթ փոխանցել է տելեգրամյան ալիքի օգտատիրոջ կողմից ուղղարկած էլեկտրոնային դրամապանակին, որի անվանումը չի հիշում, փոխանցումը կատարել է իրեն պատկանող «Ֆյուջիցու» մոդելի համակարգչի միջոցով, համակարգիչը ներկայումս գտնվում է իր բնակության վայրում, փոխանցումը կատարելուց հետո տելեգրամյան կայքի օգտատերը ում չի ճանաչում, տվյալները չգիտի, 2024 թվականի օգոստոսի 10-ին իրեն պատկանող 093-955-944 հեռախոսահամարի տելեգրամյան հասցեին ուղղարկել է կորդինատ, որի միջոցով պետք է թմրամիջոցը գտներ, 2024 թվականի օգոստոսի 10-ին՝ ժամը հստակ չի հիշում Երևան քաղաքի Դավթաշեն թաղամասի հողապատ ճանապարհների մոտ, հասցեն չգիտի, սակայն կոնկրետ վայրը կարող է մատնանշել, պոլիէթիլենային զիպ փաթեթի մեջ հայտնաբերել է սև գույնի կպչուն ժապավենի մեջ փաթեթավորված թվով 23 փաթեթ՝ լցված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցով: Թմրամիջոցը վերցնելուց հետո՝ Ժամը հստակ չի հիշում ոստիկանության ծառայողները մոտեցել են իրեն, ձերբակալել են և տեղափոխել են ոստիկանության բաժանմունք: Իր անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված թվով 23 փաթեթ մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը պատկանում է իրեն, ձեռք է բերել իր անձնական օգտագործման համար:
Վարույթն իրականացնող մարմնի բանավոր հարցին ի պատասխան Վ. Այվազյանը հայտնել է, որ ինքը մոտ 4-5 տարի է օգտագործում է մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, թմրամիջոցները մշտապես ձեռք է բերել ինտերնետային հարթակների միջոցով, բացի մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցից այլ տեսակի թմրամիջոցներ չի օգատգործել, նարկոլոգիական, հոգեբուժական դիսպանսերներում հաշվառման մեջ չի եղել:
Վարույթն իրականացնող մարմնի հաջորդ բանավոր հարցին ի պատասխան Վ. Այվազյանը հայտնել է, որ իրեն թմրամիջոց իրացրած անձին անձամբ չի ճանաչում, երբևէ չի տեսել, տելեգրամյան ալիքի անվանումը հստակ չի հիշում, 2004 թվականից շահագործում է 093-955-944 բջջային հեռախոսահամարը, ինչը հաշվառված է իր անվամբ, այլ բջջային հեռախոսահամարներ չունի, իր անվամբ առկա են Ի դրամ, Տելլ Սելլ դրամապանակներ:
Վարույթն իրականացնող մարմնի հաջորդ բանավոր հարցին ի պատասխան Վ.Այվազյանը հայտնել է, որ ինքը թմրամիջոցների իրացմամբ չի զբաղվել, ոչ ոքի թմրամիջոց չի իրացրել, իր անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված Այֆոն 12 մոդելի բջջային հեռախոսի գաղտնաբառն է՝ 133331:
Ձերբակալված Վահագն Այվազյանին առաջարկվել է վարույթն իրականացնող մարմնի հարցերին տալ միմիայն ճշմարտացի պատասխաններ, քանի որ ակնհայտ է, որ 23 փաթեթ սև կպչուն ժապավենով փաթեթավորված թմրամիջոցները վերջինս չէր կարող գնել միայն իր անձնական օգտագործման համար, Վ.Այվազյանը պնդեց, որ թմրամիջոցները գնել է իր անձնական օգտագործման համար: Վ.Այվազյանը հայտարարեց, որ գիտակցում է, որ կատարել է քրեական օրենքով արգելված արարք և զղջում է իր կատարած արարքի համար: (...)» (հատոր 1, վ/թ 12-14),

2․ «(...) չի ընդունում իրեն առաջադրված մեղադրանքը: Հայտնել է, որ թմրամիջոցը ձեռք է բերել իր անձնական օգտագործման համար: Հայտնել է, որ իր մարմնական վնասվածքները ստացել է սայթաքելու և գետնին ընկնելու ժամանակ, քանի որ ոստիկաններին տեսնելուց հետո իմանալով, որ իր մոտ առակ է թմրանյութ, ինքը դիմել է փախուստի, որի ընթացքում ընկել է: Իրեն որևէ մեկը չի հարվածել: Հայտնել է, որ պնդում է նախկինում ձերբակալվածի կարգավիճակով տրված իր ցուցմունքը ամբողջությամբ և ներկա պահին չի ցանկանում ցուցմունք տալ և պատասխանել վարույթն իրականացնող մարմնի հարցերին:
Պաշտպան - էրիկ Ալեքսանյանը Մեղադրյալին ուղղել է հետևյալ հարցերը:
Հարց - Պատրաստ եք տրամադրել նմուշ, որպեսզի փորձաքննության կատարման դեպքում, պարզվի, որ դուք թմրամիջոց օգտագործող եք, թե ոչ:
Պատասխան - Այո
Պաշտպան էրիկ Ալեքսանյանը Մեղադրյալին ուղղել է հետևյալ հարցը
Հարց- դուք միայն օգտագործել եք Մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, թե նաև այլ
թմրամիջոցներ:
Պատասխան – Միայն օգտագործել է Մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց։ 
Հարց - Դուք հայտնել եք բջջային հեռախոսի գաղտնաբառը և նման կերպ չեք խոչնդոտում քննությանը:
Պատասխան - Այո
Հարց - Դուք Ձեր ցուցմունքով հայտնել եք, որ թմրանյութի վճարումը կատարել եք Ձեր համակարգչով, որը ձեր տիկինը ներկայացրել է Փաստաբանին: Դուք ցանկանում եք այն ներկայացնել քննությանը:
Պատասխան - Այո
Հարց- Ինչ տեսակի համակարգիչ է:
Պատասխան - Ֆիջիցու համակարգիչ է, և այն չունի գաղտնաբառ:
Հարց - Դուք իրականում փախուստի դիմելու ցանկություն ունեցել եք, թե վախից եք դիմել նման քայլի:
Պատասխան - Դա եղել է վախի դրսևորում:
Հարց - Քննությունից թաքնվելու միտում ունեք, թե ոչ:
Պատասխան - Ոչ:
Հարց - Ձեր անվամբ բանկային հաշիվներ առկա, են, թե ոչ:
Պատասխան - Առկա են:
Հարց - Փոխանցումը կատարել եք բանկային հաշվից, թե ոչ:
Պատասխան - Ոչ, փոխանցումը կատարել է Կրիպտոարժույթով:
Հարց - Բանկային հաշվեհամարը օգտագործվել է երբևէ թմրանյութի վճարման համար: Պատասխան - Ոչ
Հարց - Պատրաստ եք ներկայացնել բանկային քաղվածքները:
Պատասխան - Այո
Հարց - Պատրաստ եք մատնացույց անել այն վայրը, որտեղից վերցրել եք թմրանյութը: Պատասխան – Այո (...)» (հատոր 1, վ/թ 41-45),
3․ «(...)չի ընդունում իրեն առաջադրված մեղադրանքը: Հայտնել է, որ թմրամիջոցը ձեռք է բերել իր անձնական օգտագործման համար: Հայտնել է, որ երբևիցե իրացմամբ չի զբաղվել: Հայտնել է, որ պնդում է նախկինում ձերբակալվածի կարգավիճակով տրված իր ցուցմունքը ամբողջությամբ և ներկա պահին չի ցանկանում ցուցմունք տալ և պատասխանել վարույթն իրականացնող մարմնի հարցերին: (...)» (հատոր 1, վ/թ 281-284/1)։
3.2. Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված անհրաժեշտ ապացույցները.
- 2025 թվականի սեպտեմբերի 30-ին արտատպված Վահագն Այվազյանի ՔԿԱԳ տվյալների շտեմարանի քաղվածքը. առկա է Վահագն Այվազյանի և Մարիամ Մացակյանի ամուսնության պետական գրանցման մասին թիվ 393 ակտը,
- 2025 թվականի սեպտեմբերի 30-ին արտատպված ձև 8 տեղեկանքը, համաձայն որի՝ Վահագն Այվազյանի վերաբերյալ առկա է բացառապես սույն քրեական վարույթը՝ թիվ 10169524, վերջինս նախկինում դատված չի եղել,
- 2025թ. սեպտեմբերի 30-ին արտատպված Վահագն Այվազյանի վերաբերյալ ՊԵԿ տվյալների շտեմարանի քաղվածքը, համաձայն որի՝ Վահագն Այվազյանի եկամուտների վերաբերյալ տվյալներ առկա են, որոնց հաշվարկով սակայն պարզ է դառնում, որ հանցանքն ավարտելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում անձի ստացած միջին ամսական եկամտի 35 տոկոսը չի գերազանցում հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափը։
4. Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը.
4.1. Գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների յուրաքանչյուրը վերաբերելիության, թույլատրելիության և հավաստիության տեսանկյունից՝ Դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների հետազոտման ընթացքում չեն արձանագրվել դրանց ձեռք բերման պատշաճ իրավական ընթացակարգի խախտումներ, ուստի հետազոտված ապացույցներից յուրաքանչյուրը թույլատրելի է։
Միևնույն ժամանակ Դատարանն արձանագրում է, որ հետազոտված ապացույցներից յուրաքանչյուրը պարունակում է տեղեկություններ գործի համար նշանակություն ունեցող փաստերի վերաբերյալ՝ հետևաբար հետազոտված ապացույցներից յուրաքանչյուրը բավարարում են ապացույցի վերաբերելիության պահանջին։
Դատարանն արձանագրում է, որ հետազոտված ապացույցներից ոչ մեկը չի պարունակում հակասական տվյալներ գործի փաստերի վերաբերյալ, ուստի դրանք գնահատվում են բավարար՝ հավաստիության տեսանկյունից։
4.2. Հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով՝ Դատարանը հաստատված է համարում, որ Վահագն Այվազյանը խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործուն/ նյութերի մասին» 2002թ. դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և ՀՀ Կառավարության 2010թ. մարտի 18-ի «Թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործուն նյութերի և դրանց պրեկուրսորների շրջանառության կանոնները սահմանելու մասին» թիվ 270-Ն որոշման, «ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-Ն որոշման մեջ փոփոխություն կատարելու մասին» ՀՀ կառավարության 2021 թվականի նոյեմբերի 18-ի թիվ 1881-Ն որոշման պահանջները, «Տելեգրամ» ալիքից դեռևս քրեական վարույթով չպարզված անձից, ապօրինի ձեռք է բերել, տեղափոխել և իր վրա կրող կտորից սպորտային պայուսակում առկա զիպ պոլիէթիլենային տոպրակում պահել է խոշոր չափի՝ ընդհանուրը 22,46 գրամ քաշով, սև կպչուն ժապավենով փաթեթավորված՝ 23 հատ միանման քաշերով, տարբեր փաթեթներում առկա «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, որոնք հայտնաբերվել և վերցվել են 2024 թվականի օգոստոսի 10-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցների կողմից՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Դավիթաշենի բաժանմունքում կատարված անձնական խուզարկությամբ:
Մեղադրյալ Վահագն Այվազյանի կողմից մեղադրանքը նշված ծավալով ընդունելու պայմաններում Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները՝ արարքը, ապացուցված է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Մաշտոցի բաժնից ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժին ստացված հաղորդմամբ, Վահագն Հայրապետի Այվազյանի ձերբակալման արձանագրությամբ, Վահագն Հայրապետի Այվազյանի անձնական խուզարկության արձանագրությամբ, փորձագետի թիվ 1187Ք-24 եզրակացությամբ, որպես արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված Վիվա Արմենիա ՓԲԸ ընկերության կողմից տրամադրված տեղեկատվության զննության արձանագրությամբ, դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, որպես արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված ՀՀ Ոստիկանության Պարեկային ծառայության կողմից տրամադրված ՀՀ Ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցներ Խաչիկ Արտյոմի Մխիթարյանի և Լևոն Բաղդասարյանի վրա ամրակցված տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունների զննության արձանագրությամբ, իրեղեն ապացույց ճանաչված 23 հատ փաթեթիկներում առկա ընդհանուր 22.46 գրամ հաստատուն չոր քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցով, վկաներ Խաչիկ Հովհաննիսյանի, Լևոն Բաղդասարյանի, մեղադրյալի ցուցմունքներով։
Մեղադրանքը կազմող վերը թվարկված փաստական հանգամանքները հիմնավորված են վերը թվարկված ապացույցների համադրությամբ, որը բացառում է դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։
Դատարանն արձանագրում է նաև, որ ապացուցված չէ մեղադրանքի ծավալի մեջ ներառված իրացման նպատակը։ Դատարանի նման դիրքորոշումը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ձեռք բերված ապացույցների համադրությունը չի վկայում Վահագն Այվազյանի կողմից թմրամիջոց իրացնելու մասին։ Մասնավորապես՝ գործով առկա երկու վկաների ցուցմունքների համաձայն՝ Վահագն Այվազյանը չի ձերբակալվել թմրամիջոցի իրացման ուղղված որևէ գործողություն կատարելու ժամանակ, այլ վերջինիս վարքագծով պայմանավորված ոստիկանության աշխատակիցները պարզապես մոտեցել են նրան, ինչի արդյունքում պարզվել է, որ նրա պայուսակում առկա են թմրամիջոցի փաթեթներ, որից հետո վերջինս ձերբակալվել է։ Ձերբակալման ընթացքում, պարեկային ծառայության աշխատակիցների մոտ առկա տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունների ժամանակ վերջինս հայտնել է, որ գնել է տվյալ թմրամիջոցը սեփական օգատգործման համար՝ ոչ թե իրացնելու։ Բացի այդ՝ մեղադրյալ Վահագն Այվազյանը՝ թե՛ ձերբակալվածի և թե՛ մեղադրյալի կարգավիճակում տված ցուցմունքներով հայտնել է, որ պայուսակում առկա թմրամիջոցները գնել է իր անձնական օգտագործման համար, չի ընդունում մեղադրանքը թմրամիջոց իրացնելու վերաբերյալ, համագործակցել է վարույթն իրականացնող մարմնի հետ՝ հայտնել է մանրամասներ թմրամիջոց ձեռք բերելու գործընթացի վերաբերյալ, պատրաստակամություն է հայտնել ինքնակամ ներկայացնել այն համակարգիչը, որի միջոցով տելեգրամյան կայքով ձեռք է բերել թմրամիջոցը, բացի այդ՝ պատրաստակամություն է հայտնել փորձաքննության համար տալ նմուշ, ինչի արդյունքում կհաստատվեր վերջինիս կողմից թմրամիջոց օգտագործելու հանգամանքը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(...)»
Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ է պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար (…)»:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի սահմանում, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
Գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «(…) Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) : Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում: (…)» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
ՀՀ Վճռաբեկ Դատարանը Մարտիկ Բոլյանի վերաբերյալ 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի թիվ ՎԲ-135/07 որոշմամբ արձանագրել է, որ «(...) Իրացման նպատակի տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութերի տարածման ցանկացած եղանակ, այդ թվում նաև նախնական պատվերով։ Իրացման նպատակի մասին կարող է վկայել ինչպես ձեռք բերողի (ստացողի, սպառողի) հետ համապատասխան պայմանավորվածության առկայությունը, այնպես էլ գործի մյուս հանգամանքները. թմրամիջոցներ ձեռք բերելը և պահելը դրանք չգործածող անձի կողմից, զգալի քանակությունը, իրացման համար հարմար փաթեթավորումը և այլն։ Ընդ որում, հանցավորից առգրավված թմրամիջոցների մեծ քանակությունն ինքնըստինքյան դրանք իրացնելու անվիճելի ապացույց չէ. դա պետք է գնահատել միայն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տվյալների հետ համակցության մեջ։
Ապօրինի իրացումը թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի ցանկացած եղանակով օտարումն է։ Ապօրինի իրացման տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի՝ հատուցմամբ կամ անհատույց այլ անձանց հանձնելու, փոխանցելու ցանկացած եղանակ՝ վաճառք, նվիրատվություն, փոխանակում, փոխատվություն, պարտքի մարում, ուրիշի ներարկում և այլն։ Իրացման առանձնահատկությունն այն է, որ նշված գործողությունների հետևանքով թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրանում է մեկ այլ անձ, որն այս դեպքում հանդես է գալիս որպես ձեռք բերող, ստացող կամ գնորդ, սպառող։ Ապօրինի իրացումը համարվում է ավարտված, երբ մեկ այլ անձ տիրանում է թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին։ Մեկ ուրիշ անձին փոխանցելու եղանակը կարող է տարբեր լինել, սակայն դա արարքի որակման համար նշանակություն չունի։ Ապօրինի իրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրացած անձն ինչպես է այն տնօրինելու, դրա հետ վարվելու։ (...)»
Անդրադառնալով Վահագն Այվազյանի մոտից հայտնաբերված զիպ պոլիէթիլենային տոպրակում ընդհանուրը 22,46 գրամ քաշով, սև կպչուն ժապավենով փաթեթավորված՝ 23 հատ միանման քաշերով «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցի չափերին և փաթեթավորման ձևին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ հանցավորից առգրավված թմրամիջոցի մեծ քանակությունը և փաթեթավորման ձևն ինքնըստինքյան այն իրացնելու անվիճելի ապացույց չեն, դրանք պետք է գնահատել միայն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տվյալների հետ համակցության մեջ, որպիսի հանգամանքը հավաստող այլ տվյալներ, սակայն, Դատարան չեն ներկայացվել։
Ավելին՝ մեղադրյալը պատրաստակամություն է հայտնել տալ նմուշներ, տվել է նմուշներ, որպեսզի հաստատվի իր կողմից թմրամիջոց օգտագործող լինելու հանգամանքը ևս, որի պատասխանը, սակայն Դատարան չի ներկայացվել, ուստի Դատարանը գտնում է, որ Վահագն Այվազյանի՝ թմրամիջոց օգտագործող լինել, չլինելու փաստը հանդիսանում է չփարատված կասկած, որը պետք է մեկնաբանել ի օգուտ մեղադրյալի՝ վերջինիս մոտ առկա թմրամիջոցները ձեռք են բերվել անձնական օգտագործման նպատակով։
Այսպիսով՝ հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով՝ Դատարանը հաստատված է համարում, որ Վահագն Այվազյանը «Տելեգրամ» ալիքից դեռևս քրեական վարույթով չպարզված անձից, առանց իրացնելու նպատակի, ապօրինի ձեռք է բերել, տեղափոխել և իր վրա կրող կտորից սպորտային պայուսակում առկա զիպ պոլիէթիլենային տոպրակում պահել է խոշոր չափի՝ ընդհանուրը 22,46 գրամ քաշով, սև կպչուն ժապավենով փաթեթավորված՝ 23 հատ միանման քաշերով, տարբեր փաթեթներում առկա «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, որոնք հայտնաբերվել և վերցվել են 2024 թվականի օգոստոսի 10-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցների կողմից՝ ՀՀ ՆԴՆ ոստիկանության Դավիթաշենի բաժանմունքում կատարված անձնական խուզարկությամբ:
Այսինքն՝ ապացուցված է Վահագն Այվազյանի կողմից մեղավորությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հակաիրավական արարքի կատարումը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է խոշոր չափերով՝
պատժվում է տուգանքով՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով:»
Անդրադառնալով դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ և 71-րդ հոդվածներով սահմանված հանգամանքներ առկա չեն։
Անդրադառնալով մեղադրյալ Վահագն Այվազյանի անձը բնութագրող հանգամանքներին՝ Դատարանը արձանագրում է, որ Վահագն Այվազյանը ընդունել է մեղքը թմրամիջոց օգտագործելու մասով, զղջացել է կատարածի համար, նախկինում դատված չի եղել։
Անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից պատժի ենթակա լինելու հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Վահագն Այվազյանին քրեական պատասխանատվությունից, պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն, հետևաբար նա ենթակա է պատժի՝ իր կատարած հանցանքի համար։
Մեղադրյալ Վահագն Այվազյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցին անդրադառնալով՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:»
Նույն օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:»
Նույն օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
(…)»
Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժատեսակները հինգն են՝ տուգանք, հանրային աշխատանքներ, ազատության սահմանափակում, կարճաժամկետ ազատազրկում և ազատազրկում։ Դատարանը, հաշվի առնելով մեղադրյալի անձը, նախկինում դատվածություն չունենալը, կատարած արարքի հանրային վտանգավորություն ու առաջացած հետևանքները, մասնավորապես՝ կարևորելով, որ մեղադրյալին մեղսագրված հանցագործության առարկան «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցն է, որը, դատելով ՀՀ կառավարության` «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր չափերը, շրջանառությունն արգելված՝ թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն), խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութեր պարունակող բույսերի ցանկը, դրանց մանր, զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը, պրեկուրսորների զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը. թունավոր նյութերի ցանկը, խիստ ներգործող նյութերի ցանկը և դրանց խոշոր չափերը սահմանելու մասին» 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-Ն որոշման թիվ 1 հավելվածի, նվազ վտանգավորություն ունեցող թմրամիջոցի տեսակ է, հաշվի առնելով նաև մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը՝ գտնում է, որ հիմնավորված չէ ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ նշանակելու անհրաժեշտությունը, իսկ մյուս պատիժների տեսակների մեջ տուգանք պատժատեսակի կիրառումը կարող է ծառայել պատժի նպատակներին, ուստի մեղադրյալի նկատմամբ նշանակում է «տուգանք» պատժատեսակը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Տուգանքը դրամական տուժանք է, որը նշանակվում է սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում և չափերով:
2. Տուգանքը որպես հիմնական պատիժ կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված դեպքերում:
3. Տուգանքը որպես հիմնական պատիժ սահմանվում է ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների համար՝ հանցանք կատարած անձի ամսական եկամտի հնգապատիկից հիսնապատիկի չափով։
(…)
5. Հանցանք կատարած անձի եկամտի բացակայության կամ դրա չափը պարզելու անհնարինության դեպքում տուգանքի չափը հաշվարկվում է հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափով: Տուգանքի չափը որոշվում է նույն կարգով, եթե հանցանք կատարած անձի եկամուտն առաջացել է հանցանքն ավարտվելուց հետո։ Տուգանքի չափը որոշվում է նույն կարգով նաև այն դեպքում, երբ անձի ամսական եկամտի հաշվարկի արդյունքով դրա չափը պակաս է ստացվում նվազագույն աշխատավարձի չափից:
(…)
7. Տուգանքի նշանակման հնարավորությունը և չափը դատարանը որոշում է՝ հաշվի առնելով հանցագործության ծանրությունը, հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթն ու չափը, հանցագործությամբ ստացված գույքային կամ ոչ գույքային բնույթի օգուտները, դատապարտվողի ու նրա ընտանիքի գույքային դրությունը, ինչպես նաև դատապարտվողի՝ եկամուտ ստանալու հնարավորությունը կամ նրան պատկանող այնպիսի գույքի առկայությունը, որի վրա կարող է բռնագանձում տարածվել։
8. Եթե դատապարտվողն ի վիճակի չէ անհապաղ և ամբողջությամբ վճարելու նշանակված տուգանքը, ապա դատարանը նրա համար վճարման ժամկետ է սահմանում՝ առավելագույնը 1 տարի, կամ թույլատրում է տուգանքը մաս առ մաս վճարել նույն ժամկետում։ Եթե տուգանքը նշանակելուց հետո դատապարտյալի նյութական վիճակի վատթարացման հետևանքով նա զրկվում է տուգանքը վճարելու հնարավորությունից, ապա դատարանը, հաշվի առնելով դատապարտյալի դիրքորոշումը`
1) երկարաձգում է տուգանքի վճարման սահմանված վերջնաժամկետը` առավելագույնը 1 տարով,
2) նշանակում է հանրային աշխատանքներ` հանրային աշխատանքների 24 ժամը հաշվարկելով հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափով:
(…)»
Նույն օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
1. Սույն օրենսգրքում օգտագործվում են հետևյալ հասկացությունները.
(…)
6) ամսական եկամուտ` հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում անձի ստացած միջին ամսական եկամտի 35 տոկոսը: Միջին ամսական եկամտի մեջ հաշվարկվում են ստացվող աշխատավարձը և դրան հավասարեցված այլ վճարումները, անձի կողմից իր ակտիվների ներդրմամբ (տրամադրմամբ) այլ անձանց գործունեությունից ստացված եկամուտը (շահաբաժինը, տոկոսը, ռոյալթին, վարձակալական վճարը): Ամսական եկամուտը հաշվարկելիս հաշվի չեն առնվում դրանց համար վճարվող հարկերը, տուրքերը կամ այլ վճարներ.
7) նվազագույն աշխատավարձ՝ «Նվազագույն ամսական աշխատավարձի մասին» օրենքով սահմանված նվազագույն ամսական աշխատավարձի չափը.
(…)»
Վերոգրյալ իրավանորմերը վկայում են այն մասին, որ տուգանքը որպես հիմնական պատիժ նշանակվում է հանցանք կատարած անձի ամսական եկամտի հնգապատիկից հիսնապատիկի չափով, իսկ մեղադրյալին մեղսագրվող արարքի համար՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով։
Հետազոտելով 2025թ. սեպտեմբերի 30-ին արտատպված Վահագն Այվազյանի վերաբերյալ ՊԵԿ տվյալների շտեմարանի քաղվածքը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ Վահագն Այվազյանի եկամուտների վերաբերյալ տվյալներ առկա են, որոնց հաշվարկով պարզ է դառնում, որ հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող 12 ամիսների ընթացքում անձի ստացած միջին ամսական եկամտի 35 տոկոսը չի գերազանցում հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափը, ուստի տուգանքի չափը պետք է հաշվարկել հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափով:
Նվազագույն աշխատավարձի մասին ՀՀ օրենքի 1-ին հոդվածի համաձայն՝ 2023 թվականի հունվարի 1-ից Հայաստանի Հանրապետությունում նվազագույն ամսական աշխատավարձը սահմանվել է 75.000 ՀՀ դրամ:
Անդրադառնալով նշանակված տուգանք պատժատեսակի չափին՝ Դատարանը հաշվի է առնում մեղադրյալ Վահագն Այվազյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, վերջինիս կողմից կատարված հանցավոր արարքի բնույթը, նշանակությունը և վտանգավորությունը՝ այդ թվում՝ հայտնաբերված թմրանյութերի տեսակը և չափը՝ ընդհանուր 22․43 գրամ հաստատուն չոր քաշով «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց լինելը, ինչն ինքնին վկայում է հանրային վտանգավորության ոչ բարձր աստիճան ունենալու հանգամանքը։ Մասնավորապես՝ ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի N 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածի թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր, զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերի ցանկի համաձայն՝ «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցի խոշոր չափի շեմը սկսում է 12.5 գրամից և ավարտվում 62.5 գրամով, այսինքն՝ «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցի մանր չափի նվազագույն շեմի՝ 0.5 գրամի քսանհինգապատիկից մինչև հարյուրքսանհինգապատիկը ներառող չափերը, մինչդեռ մեղադրյալի մոտից հայտնաբերվել է պակաս քան մանր չափի նվազագույն շեմի՝ 0.5 գրամի քառասունհինգապատիկի չափով «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, ինչը վկայում է հանրային վտանգավորության ոչ բարձր աստիճան ունենալու մասին, ուստի հաշվի առնելով վերոգրյալը Դատարանը գտնում է, որ Վահագն Այվազյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով պատիժ պետք է նշանակվի տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի տասնյոթապատիկի՝ 1․275․000 (մեկ միլիոն երկու հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու, օտարերկրյա քաղաքացուն Հայաստանի Հանրապետության տարածքից վտարելու, զինվորական ծառայության մեջ սահմանափակման, ազատության սահմանափակման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ժամկետները հաշվարկվում են ամիսներով և տարիներով: Հանրային աշխատանքների ժամկետը հաշվարկվում է ժամերով: Կարճաժամկետ ազատազրկման ժամկետը հաշվարկվում է օրերով և ամիսներով:
(…)
4. Անազատության մեջ գտնվող անձի նկատմամբ տուգանքի, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու, զինվորական ծառայության մեջ սահմանափակման ձևով հիմնական պատիժ նշանակելիս դատարանը, հաշվի առնելով մինչև դատավճիռ կայացնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը, մեղմացնում է նշանակված պատիժը կամ ազատում է պատիժը կրելուց: (…)»
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 4-րդ մասով՝ Դատարանը գտնում է, որ Վահագն Այվազյանի նկատմամբ նշանակված 1․275․000 ՀՀ դրամի չափով տուգանք պատժին պետք է հաշվակցել սույն քրեական վարույթով 2024 թվականի օգոստոսի 10-ից մինչև 2024 թվականի հոկտեմբերի 12-ը փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը՝ 2 ամիս 2 օրը, ուստի անհրաժեշտ է նշված ժամկետը համապատասխանեցնել տուգանք պատժատեսակին։ Նշվածի համատեքստում Դատարանն արձանագրում է, որ փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը՝ 3 օրը հավասարազոր է 24 ժամ հանրային աշխատանքներ պատժին, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի կարգավորումների համաձայն՝ 24 ժամ հանրային աշխատանքներ պատիժը հավասարազոր է հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափին, հետևաբար 3 օր անազատության մեջ գտնվելը հավասար է նվազագույն աշխատավարձի չափին՝ 75․000 ՀՀ դրամին (75․000÷3=25․000, հետևաբար՝ 1 օրը=25․000 ՀՀ դրամին), ուստի Վահագն Այվազյանի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը՝ 2 ամիս 2 օրը (62 օր) համարժեք է 1․550.000 ՀՀ դրամի չափով տուգանք պատժատեսակին (62×25․000=1․550.000)։
Հաշվի առնելով վերոգրյալը՝ Դատարանը մեղադրյալ Վահագն Այվազյանի նկատմամբ նշանակված տուգանքի ձևով պատժին հաշվակցում է սույն քրեական վարույթով 2024 թվականի օգոստոսի 10-ից մինչև 2024 թվականի հոկտեմբերի 12-ը փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը՝ 2 ամիս 2 օրը , և Վահագն Այվազյանին ազատում է պատիժը կրելուց։
Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ սույն քրեական վարույթով գույքային հայց, գույք բռնագրավելու անհրաժեշտություն, արգելադրված գույք առկա չեն՝ Դատարանն այդ հարցերին չի անդրադառնում:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույց ճանաչված թվով 23 փաթեթներում առկա ընդհանուր 22․46 գրամ հաստատուն չոր քաշով «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցի պահպանման և տնօրինման հարցին՝ Դատարանը արձանագրում է, որ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Դավիթ Մուրադխանյանի 2025 թվականի մարտի 31-ի որոշմամբ թիվ 10169524 քրեական վարույթից անջատվել է թիվ 10135925 քերական վարույթը՝ Վահագն Այվազյանին թմրամիջոցներ իրացնելու մասով, ուստի վերոնշյալ իրեղեն ապացույցները կարող են առանցքային նշանակություն ունենալ թիվ 10135925 քրեական վարույթով էական հանգամանքների ապացուցման գործընթացի համար։ Ելնելով վերոգրյալից Դատարանը գտնում է, որ նշված իրեղեն ապացույցները դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետ անհրաժեշտ է կցել թիվ 10135925 քրեական վարույթի նյութերին։
Անդրադառնալով մյուս ապացույցների պահպանման և տնօրինման հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ դրանք ենթակա են պահման քրեական գործի հետ՝ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
Դատարանը գտնում է նաև, որ Վահագն Այվազյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Վահագն Այվազյանի վերաբերյալ ՀՀ միգրացիոն ծառայությունում և Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքները պետք է վերացնել:
Անդրադառնալով վարութային ծախսերի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ պայմանագրի կամ դրա մի մասի կատարման արդյունքների հանձնման-ընդունման մասին թիվ 1338 արձանագրության համաձայն՝ կատարված փորձաքննության համար վճարման ենթակա գումարը կազմում է 828.000 ՀՀ դրամ, ուստի Դատարանը գտնում է, որ որպես վարութային ծախս՝ հօգուտ պետության, Վահագն Այվազյանից պետք է բռնագանձել ընդհանուր 828.000 ՀՀ դրամ գումար։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ, 59-րդ, 69-րդ, 70-րդ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 33-րդ, 347-349-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

ՎՃՌԵՑ
1. Վահագն Հայրապետի Այվազյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի տասնյոթապատիկի՝ 1․275․000 (մեկ միլիոն երկու հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։
2․ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ՝ հաշվի առնելով Վահագն Հայրապետի Այվազյանի սույն քրեական վարույթով 2024 թվականի օգոստոսի 10-ից մինչև 2024 թվականի հոկտեմբերի 12-ը փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը՝ 2 (երկու) ամիս 2 (երկու) օրը՝ Վահագն Հայրապետի Այվազյանին ազատել պատիժը կրելուց։
3. Իրեղեն ապացույցները տնօրինել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 100-րդ հոդվածի կարգով՝ դատավճռի պատճառաբանական մասում նշված եղանակով:
4․ Սույն գործով մյուս ապացույցները պահել քրեական գործի հետ՝ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
5. Վահագն Հայրապետի Այվազյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
6. Որպես վարութային ծախս՝ հօգուտ պետության, Վահագն Հայրապետի Այվազյանից բռնագանձել ընդհանուր 828.000 (ութ հարյուր քսանութ հազար) ՀՀ դրամ։
7. Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:


Դատավոր՝ Դավիթ Արղամանյան