ԲԺՇԿԱԿԱՆ ՀԱՐԿԱԴՐԱՆՔԻ ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ

(այսուհետ՝ նաև Դատարան)

Նախագահությամբ՝ դատավոր Ս.ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ՝ Է․ԴԱՎԹՅԱՆԻ
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող Ա․ԵՐԻՑՅԱՆԻ
պաշտպան Կ․ԳԱԲՈՅԱՆԻ
օրինական ներկայացուցիչ Ա․ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
ՀՀ ԱՆ «ՀԱՊԱԿ» ՓԲԸ-ի
ներկայացուցիչ Է․ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
տուժող Տ․ՄՈՒՇԵՂՅԱՆԻ
անմեղսունակության վիճակում
պատժի սպառնալիքով արգելված
արարք կատարած անձ

Դ․ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ

2025 թվականի հուլիսի 15-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննելով անմեղսունակության վիճակում պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած անձ՝ Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի՝ (ծնված՝ 25․10․1989թ․, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, հաշվառված և գտնվում է ՀՀ ԱՆ «Հոգեկան առողջության պահպանման ազգային կենտրոն» ՓԲԸ-ում, տառապում է «Հոգեկան և վարքային խանգարումներ կանաբինոիդների գործածման հետևանքով, շիզոֆրենանման խանգարումով» F-12.50 հոգեկան հիվանդությամբ) նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու վերաբերյալ վարույթը.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի հունվարի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 09106325 քրեական վարույթը։
2025 թվականի հունվարի 20-ին որոշում է կայացվել թիվ 09106325 քրեական վարույթով Տաթևիկ Աշոտի Մուշեղյանին տուժող ճանաչելու մասին։
2025 թվականի հունվարի 20-ին որոշում է կայացվել Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2025 թվականի հունվարի 21-ին դատարան ներկայացնելու համար ձերբակալվել է Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանը։
2025 թվականի հունվարի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ա․Տոնոյանը միջնորդություն է ներկայացրել դատարան՝ թիվ 09106325 քրեական վարույթով Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանքը երկու ամիս ժամանակով կիրառելու մասին։
2025 թվականի հունվարի 22-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը թիվ ԵԴ1/0065/06/25 որոշմամբ բավարարել է վարույթն իրականացնող քննիչի ներկայացրած միջնորդությունը։ Մեղադրյալ Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանքը՝ երկու ամիս ժամանակով։ Նույն ժամկետով սահմանափակվել է մեղադրյալ Դանիել Խաչատրյանի՝ այլ անձանց հետ հաղորդակցվելու իրավունքը։
2025 թվականի հունվարի 24-ին վարույթն իրականացնող քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 09106325 քրեական վարույթով ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննություն նշանակելու մասին։ 2025 թվականի փետրվարի 18-ին ստացվել է ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձագիտական 2025 թվականի փետրվարի 11-ի թիվ 28/2025 եզրակացութունը։
2025 թվականի փետրվարի 22-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ա․Տոնոյանը միջնորդություն է ներկայացրել դատարան՝ թիվ 09106325 քրեական վարույթով վկա Արսեն Դանիելի Խաչատրյանի ցուցմունքի դեպոնացում իրականացնելու վերաբերյալ։
2025 թվականի փետրվարի 22-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը թիվ ԵԴ1/0235/15/25 որոշմամբ վարույթն իրականացնող քննիչի միջնորդությունը՝ վկա Արսեն Դանիելի Խաչատրյանի ցուցմունքի դեպոնացում իրականացնելու վերաբերյալ բավարարվել է։
2025 թվականի փետրվարի 23-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը թիվ ԵԴ1/0235/15/25 որոշմամբ վարույթն իրականացնող քննիչի միջնորդությունը՝ տուժող Տաթևիկ Աշոտի Մուշեղյանի ցուցմունքի դեպոնացում իրականացնելու վերաբերյալ բավարարվել է։
2025 թվականի փետրվարի 25-ին վարույթն իրականացնող քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 09106325 քրեական վարույթով ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննություն նշանակելու մասին։
2025 թվականի մարտի 12-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ա․Տոնոյանը միջնորդություն է ներկայացրել դատարան՝ մեղադրյալ Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարաձգելու մասին, որը 14․03․2025 թվականին հսկող դատախազի կողմից ետ վերցվել։
2025 թվականի մարտի 14-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2025 թվականի մարտի 15-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ա․Տոնոյանը միջնորդություն է ներկայացրել դատարան՝ մեղադրյալ Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարաձգելու մասին։
2025 թվականի մարտի 17-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը թիվ ԵԴ1/0318/15/25 որոշմամբ մերժել է քննիչի 2025 թվականի մարտի 06-ի միջնորդությունը՝ Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննություն անցկացնելու նպատակով հոգեբուժական հաստատությունում տեղավորելու թույլտվություն ստանալու վերաբերյալ միջնորդությունը։
2025 թվականի մարտի 17-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը թիվ ԵԴ1/0065/06/25 որոշմամբ բավարարել է վարույթն իրականացնող քննիչի ներկայացրած միջնորդությունը։ Մեղադրյալ Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է երկու ամիս ժամանակով մինչև 2025 թվականի մայիսի 21-ը։
2025 թվականի մարտի 20-ին վարույթն իրականացնող քննիչի կողմից միջնորդություն է ներկայացվել հսկող դատախազին՝ թիվ 09106325 քրեական վարույթով մեղադրյալ Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը երկու ամիս ժամկետով կասեցնելու մասին։
2025 թվականի մարտի 28-ին հսկող դատախազի կողմից կայացված որոշմամբ թիվ 09106325 քրեական վարույթով մեղադրյալ Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը երկու ամիս ժամկետով կասեցնելու մասին վարույթն իրականացնող քննիչի միջնորդությունը մերժվել է։
2025 թվականի ապրիլի 07-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում ստացվել է քրեական գործը՝ մեղադրական եզրակացությամբ, որը համակարգչային ծրագրով իրականացվող գործերի բաշխման միջոցով մակագրվել և 2025 թվականի ապրիլի 08-ին փաստացի հանձնվել է դատավոր Գ․Պողոսյանին:
2025 թվականի ապրիլի 10-ին կայացվել է քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին որոշում։
2025 թվականի մայիսի 05-ին քրեական գործը վերամակագրվել և 2025 թվականի մայիսի 06-ին փաստացի հանձնվել է դատավոր Ս․Անդրեասյանին։
2025 թվականի մայիսի 06-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Նախնական դատալսումների ընթացքում՝ 2025 թվականի մայիսի 08-ին, Դատարանը որոշում է կայացրել քրեական վարույթը բժշկական հարկադրանքի վարույթի փոխակերպելու մասին:
Դատարանը որոշում է կայացրել կիրառված խափանման միջոցը վերացնելու և անվտանգության միջոց կիրառելու մասին։
2025 թվականի հունիսի 03-ին՝ հիմնական դատալսումների ընթացքում, Դատարանը որոշում է կայացրել կիրառված անվտանգության միջոց բժշկական հսկողության ժամկետը 2 ամիս ժամկետով երկարաձգելու մասին։

Էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
2025 թվականի մարտի 14-ի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա․Երիցյանի որոշմամբ թիվ 09106325 քրեական վարույթով Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով այն բանի համար, որ « նա 2025 թվականի հունվարի 20-ին՝ ժամը 02:00-ի սահմաններում, իր մերձավոր ազգականին՝ կնոջը՝ Տաթևիկ Աշոտի Մուշեղյանի պատճառել է մարմնական վնասվածքներ, որոնք վերջինիս առողջությանը պատճառել են թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով:
Այսպես.
2025 թվականի հունվարի 20-ին՝ ժամը 02:00-ի սահմաններում, Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանը Երևան քաղաքի Զաքարիա Քանաքեռցու (Սարկավագի) փողոցի 129/3 շենքի 44-րդ բնակարանի ննջասենյակում իր կնոջից՝ Տաթևիկ Աշոտի Մուշեղյանից, պահանջել է իրեն հանձնել վերջինիս բջջային հեռախոսը, սակայն ստանալով պատասխան առ այն, որ կինը բջջային հեռախոսը թողել է աշխատավայրում, ձեռքերով հարվածներ է հասցրել իր մերձավոր ազգականի՝ կնոջ՝ Տաթևիկ Աշոտի Մուշեղյանի դեմքի աջ և ձախ հատվածներին, բռնել վերջինիս պարանոցից և սեղմել, ինչի հետևանքով Տաթևիկ Մուշեղյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս՝ արտահայտված ձախից անցումով ստորակնակապճային, ձախից ակնակապճի դրսային պատի, ձախից ճակատային, հետին ճակատային շրջանների վրա՝ ձախից ակնակապճային, աջից պարանոցի միջին երրորդի առաջադրսային մակերեսի, աջից պարանոցի ստորին երրորդի առաջադրսային մակերեսի, աջից վերանրակային, ձախից բազկի միջին երրորդի առաջային, ձախից արմնկահոդի առաջային, ձախից՝ նախաբազկի վերին երրորդի առաջային, աջից սրունքի վերին երրորդի առաջադրսային մակերեսի շրջանների արյունազեղումների, ձախից ճակատային, ձախից ակնակապճի դրսային պատի շրջանների ճանկռվածքների, ձախից՝ ակնակապճի դրսային պատի շրջանի քերծվածքի և աջից քթոսկրի առանց բեկորների տեղաշարժի գծային կոտրվածքի ձևով մարմնական վնասվածքներ՝ առողջության կարճատև քայքայումով»:

Ապացույցների հետազոտումը և գնահատումը.
Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները.
Դատաքննության ընթացքում հանրային մեղադրողը հրապարակեց գրավոր ապացույցները՝ մեղադրական եզրակացության մեջ ներառված ծավալով։

- ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում կազմված հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ 20.01.2025թ. արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ «Տաթևիկ Մուշեղյանը հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2025 թվականի հունվարի 20-ին՝ ժամը 02:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Զ. Քանաքեռցու փողոցի 129/3 շենքի 44 հասցեի իրենց բնակարանում, ամուսինը՝ 1989 թվականին ծնված Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանը, ով ներկայումս գտնվում է տնային կալանքի մեջ, անչափահաս որդու` 2011 թվականին ծնված Արսեն Դանիելի Խաչատրյանի ներկայությամբ, տան ննջասենյակում՝ բջջային հեռախոսը վերցնելու նպատակով ծեծի է ենթարկել իրեն՝ հարվածներ հասցնելով մարմնի տարբեր հատվածներին, ձախ այտոսկրին, պարանոցին, ծնոտին և գլխի քունքային հատվածներին՝ պատճառելով մարմնական վնասվածներ, որից հետո ամուր սեղմել է կոկորդը, ինչին միջամտել է որդին և ինքը կարողացել է տանից փախնել: Եթե որդին չմիջամտեր ամուսնու գործողություններին, ապա նա կխեղդեր իրեն, նմանատիպ դեպքեր իրենց տանը հաճախակի են եղել, սակայն ինքը մտածել է, որ երեխաների հայրն է և կուղղվի, այդ իսկ պատճառով նախկինում չի դիմել ոստիկանություն»:
(տե՛ս գ/թ. հատոր 1, էջ 4 և 2025 թվականի մայիսի 29-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):

- ՀՀ ԱՆ ԴԲԳԳԿ-ից 27.01.2025թ-ին ստացված դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0089 եզրակացությամբ, համաձայն որի` «Տաթևիկ Աշոտի Մուշեղյանի ստացած մարմնական վնասվածքները /ըստ նաև փորձաքննությանը ներկայացված բժշկական փաստաթղթերի տվյալների՝ ձախից անցումով ստորակնակապճային, ձախից ակնակապճի դրսային պատի, ձախից ճակատային, հետին ճակատային շրջանների վրա՝ ձախից ակնակապճային, աջից պարանոցի միջին երրորդի առաջադրսային մակերեսի, աջից պարանոցի ստորին երրորդի առաջադրսային մակերեսի, աջից վերանրակային, ձախից բազկի միջին երրորդի առաջային, ձախիցհասից արմնկահոդի առաջային, ձախից նախաբազկի վերին երրորդի առաջային, աջից սրունքի վերին երրորդի առաջադրսային մակերեսի շրջանների արյունազեղումների, ձախից ճակատային, ձախից՝ ակնակապճի դրսային պատի շրջանների ճանկռվածքների, ձախից ակնակապճի դրսային պատի շրջանի քերծվածքի և աջից քթոսկրի առանց բեկորների տեղաշարժի գծային կոտրվածքի ձևով, հասցվել են բութ, կոշ առարկայի/ների/ ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նաև որոշման մեջ նշված ժամանակին և հանգամանքներում, աջից քթոսկրի առանց բեկորների տեղաշարժի գծային կոտրվածքը, ձախից անցումով ստորակնակապճային, ձախից ակնակապճի դրսային պատի, ձախից ճակատային, հետին ճակատային շրջանների վրա՝ ձայնից ակնակապճային շրջանների արյունազեղումը, ձախից ճակատային ակնակապճի դրսային պատի շրջանների ճանկռվածքները, ձախից ակնակապճի դրսային պատի շրջանի քերծվածքը իրենց առաջացման բնույթով ենթակա չեն տարանջատման և ինչպես բոլորը միասին, այնպես էլ յուրաքանչյուրը առանձին առանձին վերցված պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի 21-օրից: Ինչ վերաբերվում է մնացած բոլոր վնասվածքներին, ապա նրանք ինչպես բորորը միասին, այնպել էլ յուրաքանչուրը առանձին-առանձին վերցված առողջության թեթև մասի հատկանիշներ չեն պարունակում»:
(տե՛ս գ/թ. հատոր 2, էջ 49-52 և 2025 թվականի մայիսի 29-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):

- Տուժող Տաթևիկ Մուշեղյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննում կատարելու արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ «նշված բնակարանը 3 սենյականոց է և Տ.Մուրադյանը մատնացույց է արել ննջասենյակներից մեկը, որը հանդիսացել է իր և Դ.Խաչատրյանի ննջասենյակը և հայտնել է, որ 2025 թվականի հունվարի 20-ին՝ ժամը 02:00-ի սահմաններում, նշված սենյակում Դ. Խաչատրյանը վիճաբանել է իր հետ և ձեռքերով հարվածներ հասցրել ու քաշքշել իրեն: Այդ ամենին միջամտել է որդին Արսեն Խաչատրյանը, որից հետո ինքը կարողացել է դուրս փախնել բնակարանից»:
(տե՛ս գ/թ. հատոր 1, էջ 221-225 և 2025 թվականի մայիսի 29-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):

Տուժող Տաթևիկ Աշոտի Մուշեղյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել առ այն, որ դեպքի օրը աշխատանքից վերադարձել է, հաց է կերել և գնացել է քնելու։ Արթնացել է հարվածից և տեսել, որ ամուսինը՝ Դանիել Խաչատրյանը փնտրելի է եղել իր հեռախոսը և չի գտել, պահանջել է իրենից, ինքն էլ չի տվել, ասել է, որ թողել է աշխատավայրում։ Դա է պատճառը եղել, որ վիճաբանել են։ Հարվածը զգացել է քնած ժամանակ, որից արթնացել է։ Վիճաբանության ժամանակ արդեն ամուսինը հարվածել է ձեռքով՝ մեկ հարված ստացել է ձախ կողմից, մյուս հարվածը չի հիշում, թե որ հատվածին է եղել։ Հետո եղել է քաշքշոց, կոնկրետ չի հիշում թե երկրորդ հարվածը, որ հատվածին է եղել։ Մի հարվածը ստացել է քթին, ապա ամուսինը սեղմել է կոկորդը։ Այդ ընթացքում լսվել են գոռոցներ, դրա արդյունքում արթնացել է որդին և միջամտել վիճաբանությանը, ամուսինը այլևս չի հարվածել։ Հանրային մեղադրողի հարցին ի պատասխան նշեց, որ տնից դուրս չի եկել, որպեսզի այլ բանի չհանգեցներ վեճը։
Պաշտպանի հարցին, թե արդյոք հարվածը եղել է արթնացնելու համար, տուժողը նշեց, որ հարվածի արդյունքում է արթնացել, չգիտի դա եղել է արթնացնելու նպատակով, թե ոչ։ Հնարավոր է, որ հարվածը այդ նպատակն է ունեցել։ Հարցին, թե ինչ նպատակով էր հեռախոսը ցանկանում վերցնել, նշեց, որ չգիտի պատճառը։
Նախագահողի հարցին, թե որ հատվածին է եղել հարվածը նշեց, որ հարվածը ստացել է քթի և այտոսկրի հատվածին, ամուսինը ապտակել է, որի արդյունքում զգացել է ցավ, առաջացել են կապտուկներ։ Դեպքը տեղի է ունեցել 2025 թվականի հունվարի 20-ին։ Նախորդիվ ամուսինը դեղամիջոցներ չի ընդունել։ Նշեց, չի հիշում, որ վիճաբանության ընթացքում ամուսինը վիրավորական արտահայտություններ հնչեցրած լինի։ Որդին միջամտել է այն պահին, երբ ամուսինը իր կոկորդն է սեղմել, հիշում է որդու ձայնը։ Նշեց, որ նախկինում նման դեպքեր չեն եղել, սա առաջին դեպքն է եղել։ Տուժողի խոսքով վիճաբանություններ նախկինում եղել են, ամուսինը ադեկվատ վիճակում գտնվելիս նման վարքագիծ չի դրսևորել։
Հանրային մեղադրողի այն հարցին, որ տուժողի կողմից նախորդիվ նշվել է, որ նախկինում ևս եղել են նմանատիպ դեպքեր, սակայն հաղորդում չի ներկայացրել, նշեց, որ նախկինում եղել են վիճաբանություններ, բայց ծեծ չի եղել։
(տե՛ս 2025 թվականի մայիսի 29-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):

Անչափահաս վկա Արսեն Խաչատրյանը հրաժարվում է ցուցմունք տալուց։ Հոգեբան Նարինե Հարությունյանը նշեց, որ անչափահաս վկա Արսեն Խաչատրյանը հրաժարվում է ցուցմունք տալուց, քանի որ մտածում է, որ իր ցուցմունքով կարող է վնասել իր հորը, ունի մեղքի զգացում, չի ցանկանում ցուցմունք տալ եղելության մասին։ Հոգեբանի կարծիքով նմանօրինակ վիճաբանություններ նախկինում ևս եղել են և երեխայի մոտ առկա է մոր՝ որպես պաշտպանի կերպարի հետ կապված ձևավորված ընկալում կա, որի պատճառով չի ցանկանում ցուցմունք տալ, երեխան հիշում է, թե ինչ է կատարվել, սակայն չի ցանկանում պատասխանել հարցերին։ Հոգեբանի խոսքով՝ երեխայի հոգեկան առողջության վրա կարող է ազդել հարցերին պատասխանելը, նման տրավմատիկ իրավիճակների վերհիշումը կապված է կրկնազոհականացման հետ։
Հանրային մեղադրողը և պաշտպանը չառարկեցին անչափահաս վկային հարցեր չառաջադրելու և վերջինիս կողմից ցուցմունք չտալու դեմ։
Հանրային մեղադրողը միջնորդեց հրապարակել անչափահաս վկայի մինչդատական վարույթի ընթացքում տրված ցուցմունքը, որը նաև դեպոնացված է։ Պաշտպանը չառարկեց նախաքննական ցուցմունքի հրապարակման դեմ, հաշվի առնելով, որ ներկա պահին բացակայում է անչափահաս վկայի կողմից ցուցմունք տալու հնարավորությունը։
Դատարանը որոշեց բավարարել հանրային մեղադրողի միջնորդությունը։
(տե՛ս 2025 թվականի հունիսի 03-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):

- Անչափահաս վկա Արսեն Խաչատրյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել առ այն, որ «բնակվում է Երևան քաղաքի Զ. Քանաքեռցու փողոցի 129/3-րդ շենքի 44-րդ բնակարանում ծնողների՝ Տաթևիկ Մուշեղյանի, Դանիել Խաչատրյանի և 10-ամյա եղբոր Արմեն Խաչատրյանի հետ միասին: 2025 թվականի հունվարի 20-ին գիշերը իրենց ննջասենյակում ինքն ու եղբայրը քնած են եղել և մի պահ լսել է մոր գոռոցը և ինչ-որ առարկայի ընկնելու ձայնը։ Դրանից հետո գնացել է ծնողների ննջասենյակ և անմիջապես տեսել է, որ հայրը քաշքշում ու հարվածում է մորը, պահանջում է տալ հեռախոսը, որպեսզի ջարդի: Ինքը անմիջապես միջամտել է, բռնել է հոր ձեռքերը, փորձել է կողքի քաշել և այդ ընթացքում մայրը կարողացել է ազատվել և բնակարանից դուրս է գնացել: Հայրը նրա հետևից չի գնացել, բացի այդ նա գտնվել է տնային կալանքի մեջ։ Որոշ ժամանակ անց մայրը վերադարձել է տուն՝ ոստիկանների ուղեկցությամբ։ Ա.Խաչատրյանը հայտնել է, որ լսել է միայն մոր բղավոցը, բառերը չի հիշում, հիշում է, որ հայրը պահանջում էր հեռախոսը, որպեսզի ջարդի: Այլ արտահայտություններ չի հիշում։ Ինքը հասցրել է տեսնել միայն երկու հարված հոր կողմից, որոնք եղել են ձեռքերով և դիպել են մոր դեմքին, բացի այդ հայրը քաշքշում էր մորը: Այդ ամենը տևել է մոտ 5 րոպե, եղբայրը այդ ընթացքում չի արթնացել: Միջադեպի ժամանակ հայրը իրեն չի հարվածել և միջադեպին կողմնակի անձինք չեն գտնվել: Ա.Խաչատրյանը հայտնել է, որ հետագայում մորից իմացել է, որ Դանիելը իրեն անվանում էր սատանա և պահանջում էր հեռախոսը, որպեսզի ջարդի, որն է եղել վեճի պատճառը»: /Իրականացվել է անչափահաս վկա Արսեն Դանիելի Խաչատրյանի ցուցմունքի դեպոնացում/:
(տե՛ս 2025 թվականի հունիսի 03-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):

(Պաշտպանը նշեց, որ անչափահաս վկայի հարցաքննությունը իրականացվել է առանց վերջինիս օրինական ներկայացուցչի ներկայության, այսինքն օրենքով սահմանված կարգի խախտմամբ։ Վերջինս խնդրեց ժամանակ միջնորդություն ներկայացնելու համար, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ հարցաքննությունը չի կատարվել օրենքով սահմանված կարգով։
Հաջորդիվ միջնորդությունը չներկայացվեց)։
(տե՛ս 2025 թվականի հունիսի 03-ի դատական նիստի ձայնագրությունը):

Դատարանի իրավական վերլուծությունը և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 428-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
2. Վերդիկտ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը․
1) ապացուցված են արդյոք տվյալ անձին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք տվյալ անձի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) եթե բժշկական հարկադրանքի վարույթն իրականացվում է սույն օրենսգրքի 420-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքով, ապա ապացուցված է արդյոք տվյալ արարքը կատարելու պահին անձի անմեղսունակությունը.
5) եթե բժշկական հարկադրանքի վարույթն իրականացվում է սույն օրենսգրքի 420-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքով, ապա ապացուցված է արդյոք տվյալ անձի մեղքն իրեն վերագրվող արարքը կատարելու մեջ:
3. Սույն հոդվածի 2-րդ մասի 1-3-րդ և 5-րդ կետերում նշված հարցերից որևէ մեկին ժխտական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է արդարացման վերդիկտ։
4. Սույն հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետում նշված հարցին ժխտական պատասխան տալու դեպքում դատարանը լուծում է նաև սույն հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետում նշված հարցը:
5. Սույն հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետում նշված հարցին հաստատական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է անմեղսունակության վերդիկտ։
6. Սույն հոդվածի 2-րդ մասի 1-3-րդ և 5-րդ կետերում նշված բոլոր հարցերին հաստատական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է մեղադրական վերդիկտ, որը սահմանում է նաև, թե ապացուցված արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 429-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
1. Արդարացման վերդիկտ կայացնելու դեպքում լրացուցիչ դատալսումներն անցկացվում են սույն օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կարգով:
2. Մեղադրական վերդիկտին կամ անմեղսունակության վերդիկտին հաջորդող լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում դատարանը քննարկման առարկա է դարձնում`
1) դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների, ինչպես նաև նրա անձը բնութագրող հանգամանքների վերաբերյալ հարցերը.
2) պատիժ կամ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց կիրառելու վերաբերյալ հարցերը.
3) գույքային հայցը լուծելու հարցը.
4) հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցման հարցը.
5) գույքի արգելադրման հետ կապված հարցերը.
6) ապացույցների պահպանման և տնօրինման հարցերը.
7) խափանման կամ անվտանգության միջոցի կիրառման հետ կապված հարցերը.
8) վարութային ծախսերին վերաբերող հարցերը.
9) վերաբերելի այլ հարցեր:
Այսպիսով, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ՝ Դատարանը հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված է համարում, որ անմեղսունակության վիճակում գտնվող անձ Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված արարքը:
Հետևաբար, Դատարանը ապացուցված համարելով Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանին վերագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործության փաստական հանգամանքները, դրա քրեաիրավական հակաիրավականությունը, և այն նրա կողմից անմեղսունակության վիճակում կատարելը, կայացրել է անմեղսունակության վերդիկտ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 18-րդ կետի համաձայն ՝
«(․․․)18) մերձավոր ազգական` անկախ համատեղ բնակության հանգամանքից՝ ամուսինը, նախկին ամուսինը, ծնողը, այդ թվում՝ խորթ ծնողը, որդեգրող ծնողը, խնամատար ծնողը, երեխան (այդ թվում՝ որդեգրված, խորթ, հոգեզավակ), եղբայրը, քույրը (այդ թվում՝ խորթ), պապը, տատը, թոռը, որդեգրող ծնողի կամ խնամատար ծնողի ամուսինը կամ նախկին ամուսինը, ամուսնու կամ նախկին ամուսնու ծնողը, ինչպես նաև ամուսնու կամ նախկին ամուսնու ծնողի համար՝ փեսան կամ հարսը: Ամուսին կամ նախկին ամուսին է համարվում նաև փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ գտնվող կամ գտնված անձը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանն այլ վնաս պատճառելը, որն առաջացրել է՝
1) առողջության կարճատև քայքայում կամ
2) ընդհանուր աշխատունակության աննշան կայուն կորուստ`
պատժվում է տուգանքով` առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով` առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
1) անձի կամ նրա մերձավոր ազգականի կամ մերձավորի նկատմամբ` կապված այդ անձի կողմից իր պետական, քաղաքական, ծառայողական, մասնագիտական կամ հասարակական գործունեության կամ պարտքի կատարման հետ,
2) հղի կնոջ նկատմամբ,
3) անօգնական վիճակում գտնվողի նկատմամբ,
4) անչափահասի նկատմամբ,
5) մի խումբ անձանց կողմից,
6) մերձավոր ազգականի, զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ կողմից կամ
7) խուլիգանական դրդումներով,
8) ռասայական, ազգային, էթնիկ կամ սոցիալական ծագումով, կրոնով, քաղաքական կամ այլ հայացքներով կամ անձնական կամ սոցիալական բնույթի այլ հանգամանքներով պայմանավորված ատելության, անհանդուրժողականության կամ թշնամանքի շարժառիթով՝
պատժվում է հանրային աշխատանքներով` ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով»:
Վերլուծելով Դանիել Խաչատրյանին ներկայացված մեղադրանքը և հիմնվելով հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա` Դատարանը գտնում է, որ.
1) ապացուցված են Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանին վերագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է տվյալ արարքը կատարելու պահին Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի անմեղսունակությունը:
Քննարկելով Դ․Խաչատրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 14-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1.Քրեական պատասխանատվության հիմքն ինչպես ավարտված, այնպես էլ չավարտված հանցանք կատարելն է»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 16-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1․ Հանցանք է համարվում սույն օրենսգրքով նախատեսված, պատժի սպառնալիքով արգելված, հանցագործության սուբյեկտի կողմից մեղավորությամբ կատարված արարքը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Քրեական պատասխանատվության ենթակա է մեղսունակ ֆիզիկական անձը, որի 16 տարին լրացած է եղել հանցանքը կատարելու պահին, ինչպես նաև իրավաբանական անձը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 21-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Մեղսունակությունն անձի՝ հանցանքը կատարելու պահին իր արարքի հակաիրավականությունը գիտակցելու և այն ղեկավարելու ունակությունն է»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 29-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Անմեղսունակության վիճակում սույն օրենսգրքով նախատեսված արարք կատարած անձը ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության:
2. Անմեղսունակ է համարվում այն անձը, որը սույն օրենսգրքով նախատեսված արարքը կատարելու պահին հոգեկան առողջության խնդիրների հետևանքով չի գիտակցել իր արարքի հակաիրավականությունը կամ չի ղեկավարել դա»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած անձի նկատմամբ կարող են նշանակվել անվտանգության հետևյալ միջոցները.
1) բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցներ՝
ա. հոգեբույժի մոտ արտահիվանդանոցային հսկողություն և հարկադիր բուժում,
բ. ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում հարկադիր բուժում,
գ. հատուկ տիպի հոգեբուժական բաժանմունքում հարկադիր բուժում,
2) որոշակի վայրեր այցելելու արգելք,
3)հոգեբանական օգնություն ստանալու պարտականություն»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 114-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Դատարանը բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց է նշանակում այն անձի նկատմամբ, որը՝
1) պատժի սպառնալիքով արգելված արարքի կատարման պահին գտնվել է անմեղսունակության վիճակում,
2) հանցանքի կատարման պահին գտնվել է սահմանափակ մեղսունակության վիճակում,
3) հանցանքի կատարման պահին գտնվել է մեղսունակության վիճակում, սակայն դրանից հետո նրա մոտ դրսևորվել է հոգեկան առողջության խնդիր,
4) կատարել է հանցանք և ալկոհոլամոլությունից, թմրամոլությունից, դեղամոլությունից կամ թունամոլությունից բուժման կարիք ունի:
2. Դատարանն անձի նկատմամբ նշանակում է բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց, եթե հանգում է հետևության, որ անձը, իր առողջական վիճակով պայմանավորված, կարիք ունի բժշկական միջամտության, որը կապահովի իր կամ այլ անձի անվտանգությունը, ինչպես նաև սույն օրենսգրքի 111-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ անվտանգության միջոցների կիրառման նպատակի իրականացումը:
3. Բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցի ժամկետի ավարտից հետո անձի նկատմամբ իրականացվող բժշկական օգնության և սպասարկման հարցը լուծվում է Հայաստանի Հանրապետության առողջապահության ոլորտը կարգավորող օրենսդրությանը համապատասխան:
4. Դատարանը սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված և հոգեկան վիճակով իր կամ այլ անձի համար վտանգավորություն չներկայացնող անձի վերաբերյալ անհրաժեշտ նյութերն ուղարկում է առողջապահության համապատասխան մարմին՝ այդ անձի բուժման հարցը լուծելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Դատարանը հոգեբուժական կազմակերպությունների ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում հարկադիր բուժում է նշանակում պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած այն անձի նկատմամբ, որի հոգեկան վիճակը պահանջում է բուժման, խնամքի և հսկողության այնպիսի պայմաններ, որոնք կարող են իրականացվել միայն հիվանդանոցային պայմաններում:
2. Դատարանը հոգեբուժական կազմակերպության հատուկ տիպի հոգեբուժական բաժանմունքում հարկադիր բուժում է նշանակում պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած այն անձի նկատմամբ, որն իր հոգեկան վիճակով վտանգավոր է իր կամ այլ անձի համար և պահանջում է մշտական հսկողություն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
1. Բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած անձի հոգեկան առողջության խնդրի դրսևորումն ու բնույթը, կատարված արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարմանը նպաստած գործոնները, անձի կողմից պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կրկին կատարելու հավանականությունը, իր կամ այլ անձի համար վտանգավորություն ներկայացնելը: Բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցի կոնկրետ տեսակը նշանակելու որոշում կայացնելիս դատարանը հիմնվում է հոգեբուժական կազմակերպության հանձնաժողովի տված եզրակացության վրա:
2. Դատարանն օրենքով նախատեսված կարգով որոշում է կայացնում նշանակված բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցի կիրառումը շարունակելու, դադարեցնելու կամ դրա տեսակը փոխելու մասին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճիռը կայացվում է Հայաստանի Հանրապետության անունից:
2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր:
3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս:
4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
5. Դատավճիռը կարող է լինել արդարացման կամ մեղադրական»(…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ.
5) ինչ միջոցներ պետք է ձեռնարկվեն արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի համար.
6) դատապարտված մեղադրյալի արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման.
7) ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
8) դատապարտված մեղադրյալը ենթակա է արդյոք պատժի իր կատարած հանցանքի համար.
9) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
10) դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
11) գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
12) որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
13) վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
14) ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
15) դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
16) ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը(…)»:
2. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով գույքային հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը լրիվ կամ մասնակիորեն բավարարում կամ մերժում է այն կամ թողնում է առանց լուծման: Գույքային հայցը բավարարելու դեպքում դատարանն իրավունք ունի մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը որոշում կայացնելու հայցի ապահովման միջոցներ ձեռնարկելու մասին, եթե այդպիսի միջոցներ նախկինում ձեռնարկված չեն եղել:
3. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանն անհրաժեշտության դեպքում դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ իրավասու է կիրառելու Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքով նախատեսված անվտանգության միջոցներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1.Դատավճիռը կազմված է ներածական, նկարագրական, պատճառաբանական և եզրափակիչ մասերից:
2. Դատավճռի ներածական մասում նշվում են`
1) որ դատավճիռը կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության անունից.
2) դատավճիռը կայացնելու վայրը և ժամանակը.
3) դատավճիռը կայացնող դատարանի անվանումը, դատարանի կազմը, դատական նիստի քարտուղարը, հանրային մեղադրողը, վարույթի մասնավոր մասնակիցները.
4) մեղադրյալի անունը, հայրանունը, ազգանունը, նրա ծննդյան թվականը, ամիսը, օրը և ծննդավայրը, ընտանեկան դրությունը, աշխատանքի վայրը, զբաղմունքը, կրթությունը և այլ վերաբերելի տեղեկություններ.
5) քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը կամ հոդվածի մասը կամ կետը, որով նախատեսված հանցանքի կատարման համար մեղադրյալին մեղադրանք է ներկայացվել:
3. Դատավճռի նկարագրական մասում նշվում են՝
1) մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2) դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
3) դատարանի փաստական վերլուծությունները.
4) հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները:
4. Դատավճռի պատճառաբանական մասում նշվում են՝
1) կիրառվող իրավունքը, այդ թվում՝ միջազգային պայմանագրերը.
2) դատարանի իրավական վերլուծությունները.
3) դատարանի հետևությունները և դրանց իրավական հիմնավորումները.
4) օրենքի այն նորմերը, որոնցով դատարանը ղեկավարվել է դատավճիռ կայացնելիս:
5. Դատավճռի եզրափակիչ մասում նշվում են`
1) դատարանի որոշումները.
2) դատավճռի բողոքարկման կարգը:
6. Նախագահողն ստորագրում է դատավճռի յուրաքանչյուր էջը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 421-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Բժշկական հարկադրանքի վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները.
2) արարքը տվյալ անձի կողմից կատարելը.
3) արարքը կատարելիս տվյալ անձի մեղսունակությունը և մեղքը.
4) տվյալ անձի մոտ հոգեկան առողջության խնդրի առկայությունը, ինչպես նաև դրա բնույթը, աստիճանը և առաջացման ժամանակը.
5) տվյալ անձի վարքագիծը և առողջական վիճակն արարքը կատարելուց առաջ և հետո.
6) պատճառված վնասի բնույթը և չափը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 430-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Արդարացման կամ մեղադրական վերդիկտի հիման վրա դատարանը կայացնում է համապատասխանաբար արդարացման կամ մեղադրական դատավճիռ: Անմեղսունակության վերդիկտի հիման վրա դատարանը կայացնում է բժշկական հարկադրանքի դատավճիռ:
2. Մեղադրական և բժշկական հարկադրանքի դատավճռում դատարանը պետք է լուծի նաև հետևյալ հարցերը․
1) ապացուցված է արդյոք տվյալ անձի մոտ այնպիսի հոգեկան առողջության խնդրի առկայությունը, որն անհնար է դարձնում տվյալ անձի կողմից պատժի կրումը.
2) անձի նկատմամբ անհրաժեշտ է արդյոք կիրառել բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց.
3) բժշկական բնույթի հարկադրանքի ինչ միջոց պետք է կիրառվի տվյալ անձի նկատմամբ:
Դատարանը, համադրելով վերոգրյալ իրավական նորմերը սույն գործի հանգամանքների հետ, գտնում է, որ դատաքննության ընթացքում ապացուցված է Դանիել Խաչատրյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու հանգամանքը։
Վերը նշված իրավական կարգավորումների լույսի ներքո Դատարանը անդրադառնալով Դանիել Խաչատրյանի հոգեկան առողջության խնդրի առկայությանը, փաստում է, որ համաձայն ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 31 եզրակացության՝ «Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանը իրավախախտումը կատարելիս և ներկայումս տառապել և տառապում է «Հոգեկան և վարքային խանգարումներ կանաբինոիդների գործածման հետևանքով, շիզոֆրենանման խանգարումով» F-12.50 հոգեկան հիվանդությամբ: (...) Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ` Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանին հարկ է ճանաչել՝ ԱՆՄԵՂՍՈՒՆԱԿ: Ներկա հոգեվիճակով փորձաքննվողը չի կարող գործողություններին, նա սոցիալապես վտանգավոր է ինչպես իր, այնպես էլ հասարակության համար: Կարիք ունի հարկադիր բուժման ընդհանուր բաժանմունքում»։
Վերոգրյալի հաշվառմամբ Դատարանը ապացուցված է համարում, որ Դանիել Խաչատրյանի մոտ առկա է այնպիսի հոգեկան առողջության խնդիր, որը անհնար է դարձնում նրա կողմից պատժի կրումը: Դրա հետ մեկտեղ, Դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ նշված հանցանքը Դանիել Խաչատրյանը կատարել է անմեղսունակության վիճակում:
Վերոշարադրյալ իրավանորմերի հիման վրա քննարկելով այն հարցը, թե ինչ անվտանգության միջոց պետք է նշանակվի օրենքով Դանիել Խաչատրյանի նկատմամբ, Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալ հանգամանքները.
-անձի կողմից կատարված հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում՝ քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքների կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը (հանցանքն ուղղված է անձի առողջության դեմ, որը անմեղսունակության վիճակում գտնվող անձը կատարել է մերձավոր ազգականի՝ կնոջ նկատմամբ), մեղադրյալի հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը՝ անձը հանցավոր արարքը հասցրել է ավարտին՝ պատճառելով թեթև վնաս
-անձի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է հանդիսանում խնամքին անչափահաս երեխայի առկայությունը։
- անձի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ Դատարանը չի արձանագրում:
-որպես անձը բնութագրող հանգամանք է համարում նախկինում դատապարտված չլինելու հանգամանքը:
«Datalex» տեղեկատվական համակարգից ստացված տվյալների համաձայն՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ի թիվ ԵԴ1/1395/01/23 դատավճռով Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով: Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2023 թվականի հունիսի 10-ից: Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները` տնային կալանքը (այդ թվում՝ դրա շրջանակներում սահմանված պարտականությունը) և բացակայելու արգելքը, թողնվել են անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ տնային կալանքի շրջանակում սահմանված արգելքը համարվել է վերացված: Դատավճիռը դեռևս օրինական ուժի մեջ չի մտել։
Բացի այդ, Դանիել Խաչատրյանը թիվ ԵԴ/0730/01/22 քրեական գործով մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցված է Դանիել Խաչատրյանին վերագրվող արարքը, դրա քրեական հակաիրավականությունը, վերջինիս կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, որպիսի պայմաններում հաշվի առնելով քրեական գործի հանգամանքները և անձը բնութագրող հանգամանքները, կատարած արարքի համար Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց:
Դատարանը նաև արձանագրում է, որ Դանիել Խաչատրյանը կարիք ունի բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցի կիրառման՝ ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում հարկադիր բուժման:
Դատարանը փաստում է, որ բժշկական բնույթի հարկադրանքի տվյալ միջոցը նշանակելիս հաշվի է առնում պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կատարած անձի հոգեկան առողջության խնդրի դրսևորումն ու բնույթը, կատարված արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարմանը նպաստած գործոնները, անձի կողմից պատժի սպառնալիքով արգելված արարք կրկին կատարելու հավանականությունը, իր կամ այլ անձի համար վտանգավորություն ներկայացնելը, ինչը փաստվել է նաև փորձագետի եզրակացությամբ, ըստ որի Դանիել Խաչատրյանը սոցիալապես վտանգավոր է ինչպես իր, այնպես էլ հասարակության համար և կարիք ունի հարկադիր բուժման ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, inter alia, պարտավոր է անդրադառնալ գույքային հայցի, հանցագործության արդյունքում պատճառված վնասի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման, ապացույցների տնօրինման, խափանման միջոցի և վարութային ծախսերի հարցերին:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով քրեական օրենսգրքով արգելված արարքի կատարման արդյունքում գույքային հայց չի հարուցվել, բռնագրավման ենթակա գույքի, գույքի արգելադրման, ինչպես նաև վարութային ծախսերի վերաբերյալ տվյալներ քրեական գործում առկա չեն։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ Դանիել Խաչատրյանի նկատմամբ որպես անվտանգության միջոց կիրառված բժշկական հսկողությունը անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը գտնում է, որ 21.01.2025թ․ Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված իրերը՝ փաթեթավորված մեկ փաթեթում՝ անհրաժեշտ է վերադարձնել վերջինիս։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 29-րդ, 114-րդ, 116-117-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ, 421-րդ, 428-430-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված արարքն անմեղսունակության վիճակում կատարելը համարել ապացուցված և նրա նկատմամբ նշանակել ընդհանուր հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքում հարկադիր բուժում, որի կատարումը հանձնարարել «ՀՀ ԱՆ հոգեկան առողջության պահպանման ազգային կենտրոն» ՓԲԸ-ին։
Դանիել Հովհաննեսի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես անվտանգության միջոց կիրառված բժշկական հսկողությունը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ ՍԱԹԵՆԻԿ ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ