Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ

(այսուհետ՝ նաև Դատարան)

Նախագահությամբ՝ դատավոր Ս.ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ՝ Է․ԴԱՎԹՅԱՆԻ
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող Հ․ԺԱՄԱԿՈՉՅԱՆԻ
պաշտպան Մ․ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
տուժող Մ․ՎԱՐԴԱՆՅԱՆԻ
մեղադրյալ Ս․ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ

2025 թվականի հոկտեմբերի 21-ին Երևան քաղաքում՝ դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանի (ծնված՝ 14․05․1998թ․, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, հաշվառված և բնակվող՝ ք․Երևան, Նոր Նորք, Վիլնյուսի 55 շենք, բն․ 9 հասցեում, նախկինում դատված՝ դատվածությունը մարված) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով․

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 17187124 քրեական վարույթը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին որոշում է կայացվել թիվ 17187124 քրեական վարույթով Մարիամ Ռուբենի Վարդանյանին տուժող ճանաչելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 20-ին՝ ժամը 13։40-ին, հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով ձերբակալվել է Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանը։
2024 թվականի դեկտեմբերի 20-ին որոշում է կայացվել Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանին ձերբակալելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 23-ին որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 23-ին որոշում է կայացվել թիվ 17187124 քրեական վարույթով ձերբակալված Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանին ազատ արձակելու մասին՝ սահմանված առավելագույն ժամկետը լրացած լինելու հիմքով։
2024 թվականի դեկտեմբերի 23-ին որոշմամբ Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու մասին արգելքը:
2025 թվականի հունվարի 08-ին որոշում է կայացվել թիվ 17187124 քրեական վարույթով «Նիսսան» մակնիշի «01 IV 999» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան իրեղեն ապացույց ճանաչելու և Մարիամ Ռուբենի Վարդանյանի պատասխանատու պահպանությանը հանձնելու մասին։
2025 թվականի մարտի 26-ին վարույթն իրականացնող քննիչի կողմից հսկող դատախազին միջնորդություն է ներկայացվել Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նոր հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին (որոշման եզրափակիչ մասում առկա է վրիպակ, որպես մեղադրյալի անուն ազգանուն նշված է Յուրի Արթուրի Թորոսյան)։
2025 թվականի մարտի 26-ին որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանի նկատմամբ նոր հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին։
2025 թվականի մարտի 26-ին որոշում է կայացվել թիվ 17187124 քրեական վարույթով «Սամսունգ Ա14» մոդելի բջջային հեռախոսը իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական վարույթի հետ պահելու մասին։
2025 թվականի ապրիլի 04-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում ստացվել է քրեական գործը՝ մեղադրական եզրակացությամբ, որը դատավոր Ս.Անդրեասյանին մակագրվել և փաստացի հանձնվել է 2025 թվականի ապրիլի 07-ին։
2025 թվականի ապրիլի 10-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթն ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Նախնական դատալսումների ընթացքում՝ 2025 թվականի ապրիլի 22-ին, Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը անփոփոխ թողնելու մասին:

Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2025 թվականի մարտի 26-ի Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ․Ժամակոչյանի որոշմամբ թիվ 17187124 քրեական վարույթով Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով այն բանի համար, որ «նա 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին՝ ժամը 01:00-ից մինչև ժամը 02:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևան քաղաքի Նոր Նորք վարչական շրջանի Վիլնյուսի փողոցի թիվ 45 շենքի բակում Մարիամ Վարդանյանի կողմից շահագործվող և վերջինիս պատկանող «Նիսսան Ժուկ» մակնիշի «01 IV 999» հաշվառման համարանիշերի ավտոմեքենան վնասելու նպատակով հրկիզել է այն:
Այսպես.
Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանը 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին՝ ժամը 01:00-ից մինչև 02:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, չհամակերպվելով այն մտքի հետ, որ կինը՝ Էլմիրա Չուգուրյանը, և իր մանկության ընկերը՝ Միհրան Հարությունի Տուլբենջյանը գտնվել են սիրային կապի մեջ, Միհրան Տուլբենջյանին վնասելու նպատակով, իր հետ նախապես վերցնելով պոլիէթիլենային տոպրակներ և պլաստմասե տարրա, գնացել է Երևան քաղաքի Նոր Նորքի 9-րդ զանգվածի Վիլնյուսի փողոցի թիվ 45 շենքի բակ, մոտեցել է նշված բակում կայանված Մարիամ Վարդանյանին պատկանող և վերջինիս կողմից շահագործվող «Նիսսան Ժուկ» մակնիշի «01 IV 999» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենային, ինչից հետո իր հետ նախապես վերցրած պոլիէթիլենային տոպրակները և պլաստմասե տարրան տեղադրել է նշված ավտոմեքենայի առջևի ձախ անիվի մոտ և իր մոտ գտնվող կրակայրիչով այրել է դրանք և հանրավտանգ եղանակով հրկիզել «Նիսսան Ժուկ» մակնիշի 01 IV 999» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, ինչից հետո գնացել է դեպքի վայրի հարակից հատվածում գտնվող այգի և հետևել ավտոմեքենայի այրմանը, իսկ երբ տեսել է, որ Մարիամ Վարդանյանը նկատել է իրեն, հեռացել է՝ Մարիամ Վարդանյանին պատճառելով ընդհանուր խոշոր չափերի՝ 3.687.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս»:

Ապացույցների հետազոտումը և գնահատումը.
Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները.
- 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ի դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, մասնակցությամբ՝ Մարիամ Վարդանյանի, ըստ որի՝ դեպքի վայր է հանդիսանում ք․Երևան Նոր Նորքի 9-րդ զանգվածի 45 շենքի բակը, որտեղ կայանված «Նիսսան» մակնիշի ավտոմեքենան հայտնաբերվեց դիմացի մասը ամբողջությամբ այրված վիճակում, ըստ տուժողի հայտարարության՝ ավտոմեքենան այրել են դիտավորյալ, սակայն կոնկրետ անձի չի կասկածում։
Հետազոտվեց նաև քրեական գործի 1-ին հատորի 244-րդ թերթում առկա լազերային սկավառակը՝ դեպքի վայրի զննության տեսագրությունը։
(տե՛ս քրեական գործ հատոր 1-ին, գ․թ․ 7-8, 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

- Ձերբակալման վերաբերյալ արձանագրությունը, որի համաձայն՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 20-ին՝ ժամը 13:50-ին՝ Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանը ձերբակալվել է: Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանը հայտարարել է․ «Հայտնում եմ, որ Մ․Վարդանյանի ավտոմեքենան այրելու միջոցով ես եմ վնասել»: Արձանագրության ներքևում առկա են արձանագրությունը կազմելու օրը և ժամը, ձերբակալվածի և արձանագրությունը կազմողի ստորագրությունները։
(տե՛ս քրեական գործ հատոր 1-ին, գ․թ․ 21, 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

-Թվային խուզարկություն կատարելու մասին կատարելու մասին արձանագրությունը։ Թվային խուզարկությունը սկսվել է 2025 թվականի փետրվարի 13-ին՝ ժամը 16։13-ին, ավարտվել՝ ժամը 16։34-ին, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ, երրորդ դասի խորհրդական՝ Ռ.Մայիլյանի կողմից, մասնակցությամբ՝ մեղադրյալ Դ. Պողոսյանի, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ, 41-րդ, 210-րդ, 214-րդ, 215-րդ, 236-րդ հոդվածների պահանջները, Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԴ1/0297/08/25 որոշման հիման վրա կատարվել է մեղադրյալ Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Սամսունգ» մոդելի՝ բջջային հեռախոսում։ «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոս փաթեթավորված և կնիքված է: Փաթեթից հանվելուց հետո այն միացվեց լիցքավորման լարին: Բջջային հեռախոսի վրա առկա էր գաղտնաբառ, որը մեղադրյալի կողմից հայտնվեց վարույթն իրականացնող մարմնին, այն իրենից ներկայացնում էր գրաֆիկական պատկեր: Գաղտնաբառը հավաքելուց հետո բացվեց բջջային հեռախոսի էկրանի մենյու հատվածը: Գործարկվեցին «WhatsApp», «viber», «instagram», «Telegram», «messenger», «Նկարներ» հավելվածում հայտնաբերվեցին քննությանը հետաքրքրություն ներկայացնող նամակագրության լուսանկարներ, որոնք կարտատպվեն և կկցվեն վարույթի նյութերին: Մյուս հավելվածներում քննությանը հետաքրքրող տվյալներ չհայտնաբերվեցին։
Հանրային մեղադրողի կողմից ընթերցվեցին քրեական գործում առկա հաղորդագրությունները․
«Պրիվետ կյանք, հետո էլ ինձ էիր ձեռ առնում, ասի միհատ կոխեմ աչքդ տենաս», «Բայց թրենդի մեջ, վսյո, դե առ զանգի գամ խմենք», «ընենցա դու պիտի առնես ոչ թե ես», «վայլդբերիսով պատվիրեմ քո համար», «հա որ ճարես կպատվիրես», «մի հատ գրի դրանց, տես ուրդուց են վերցրել, էս տախտակից էլ կպատվիրեմ քո համար», «վայ ապրես կյանքս, ինչ բարեսիրտ ես է», «բա երբ ռաստվենք, կարոտել եմ չյոտը», «արա ախպոր պես մի տուֆտի էլի, գժվում եմ էս օդ օդ խոսակցություններից, որ ըտենց ես ասում ուժե խնդալ լսել ա գալի», «ձեռ էիր առնում փաստորեն, շատ թրենդային ա, չէի կարա չուղարկեի», «թրենդի մեջ սաղ», «ահահահա, բայլուս կյանքս», «արա լավ, քո արև», «էսի դաժը պաստավկեն ա թրենդային վեկալ», «պրիվետ կյանք»։
Նախագահողի հարցին ի պատասխան հանրային մեղադրողը պարզաբանեց, որ նշված հաղորդագրությունները պատկանում են Միհրան Տուլբենջյանի և Դավիթ Պողոսյանի կնոջը։ Նրա խոսքով՝ սույն նամակագրությամբ հաստատվում է վերջիններիս կապի մասին։ Հարցին, թե ինչպես է հայտնաբերվել նշված հաղորդագրությունը մեղադրյալի հեռախոսում՝ նշեց, որ տեղեկություն առկա չէ, սակայն այն գտնվել է մեղադրյալի հեռախոսում։
(տե՛ս քրեական գործ հատոր 1-ին, գ․թ․ 112-115, 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

-Դատաապրանքագիտական, դատանյութագիտական, դատահրդեհատեխ-նիկական համալիր փորձաքննության եզրակացությունը, որի համաձայն՝ փորձաքննությանը տրամադրված «NISSAN JUKE 1.6» մակնիշի 01 IV 999 Wh ավտոմեքենայի առջևի հողմապակու ձախակողմյան ստորին հատվածում առկա վնասվածքն առաջացել է կոշտ առարկայի դրսից դեպի ներս ուղղությամբ ներգործության հետևանքով: Ելնելով կատարված հետազոտությունների արդյունքներից, մասնավորապես՝ ավտոմեքենայի վրա առկա հրդեհի հետքերի ընդհանուր տեսքից, դրանց վերլուծությունից և համադրումից, ինչպես նաև ի նկատի ունենալով թիվ 17187124 քրեական վարույթում առկա տվյալները, փորձաքննության ներկայացված «NISSAN JUKE 1.57» մակնիշի «01 IV 999 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայում առաջացած հրդեհն ունեցել է իրարից անկախ երկու օջախ, որոնք գտնվել են աջակողմյան և ձախակողմյան անվադող անվաթև հատվածներում: Հրդեհը բռնկվելով՝ նշված հատվածներում, այրունակ զանգվածի միջոցով տարածվել է՝ ընդգրկելով շարժիչախցիկը ամբողջությամբ: Հրդեհի առաջացման պատճառ է հանդիսացել բաց կրակի աղբյուրը (օրինակ՝ այրվող լուցկի, կրակայրիչ և այլն): Պարզել հրդեհի առաջացման ժամանակահատվածը, ինչ նյութի օգտագործման հետևանքով է առաջացել և այրման տևողությունը հնարավոր չէ՝ տվյալ դեպքում փորձագիտական բավարար չափանիշների բացակայության պատճառով։
Փորձաքննությանը ներկայացված «NISSAN JUKE 1.6T» մակնիշի «01 IV 999» ավտոմեքենայի այրման և ջերմահարման հետևանքով պատճառված նյութական վնասի ափը, 2024թ.-ի դեկտեմբերի 16-ի դրությամբ, կազմել է շուրջ 3․687․000 /երեք միլիոն վեց հարյուր ութսունյոթ հազար/ ՀՀ դրամ:
(տե՛ս քրեական գործ հատոր 1-ին, գ․թ․ 116-136, 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

-Զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ Դավիթ Պողոսյանի կողմից շահագործվող 077 79 93 37 բջջային հեռախոսահամարը. 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին՝ ժամը 02:13:21-ից մինչև 02:15:48-ն ընկած շենքի տարածքում, իսկ 02:40:13-ից մինչև 03:31:42-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել է Երևան քաղաքի, Նոր Նորքի 7-րդ զանգված, 15 Վիլնյուս փողոցի, 53/2 հասցեի տարածքում, իսկ 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին՝ ժամը 00:00:13-ից մինչև 01:09:59-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել է Վիլնյուսի փողոց, 16 ա հասցեի տարածքում
(տե՛ս քրեական գործ հատոր 1-ին, գ․թ․ 172-174, 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։
- «Էֆնեթ Տելեկոմ» ՍՊԸ-ի կողմից ստացված՝ Երևան քաղաքի Նոր Նորքի 9-րդ զանգվածի, Վիլնյուս փողոցի 45-րդ շենքի տեսագրությունները զննելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ «ԷՖՆԵԹ Տելեկոմ» ՍՊԸ-ի կողմից ստացված՝ Երևան Նոր Նորքի 9-րդ զանգվածի, Վիլնյուս փողոցի 45-րդ շենքի տեսագրությունները զննելու մասին արձանագրությունով, որի համաձայն՝ 1682585790XEV303_archive-1734294620-9000 անվամբ տեսագրությունը միացնելուց հետո համակարգչի էկրանին հայտնվում են թվով երկու կայանված ավտոմեքենաներ, որոնց հետևի մասում առկա է առերևույթ այգենման տարածք, որը ավտոմեքենաների կայանման և հետևի մասում գտնվող ճանապարհից առանձնացված է քարե պատով: Տեսագրությունը սկսվում է 2024-12-16 00:31:45-ին: Տեսագրության 01:45:05-րդ վայրկյանին նշված ավտոմեքենաների հետևի, ասֆալտապատ ճանապարհի ձախ կողմից դեպի աջ կողմ է գնում մի անձ, վերջինիս գլուխը կախ է, գլխին քաշած է հագուստին ամրակցված գլխարկ /կապիշոն/, հագին սև կոշիկներ են, իսկ ձախ ձեռքին առկա է պոլիէթիլենային տոպրակների նմանվող իրեր: Տեսագրության 01:50:12-րդ վայրկյանին լսվում է հետևյալ արտահայտությունը. <<ժողովուրդ էս ում ավտոնա, ժողովուրդ>> ինչից հետո լսվում է առերևույթ ավտոմեքենայի ազդանշանային համակարգի ձայն, այնուհետև լսվում է տարբեր անձանց ձայներ, ովքեր ասում են, որպեսզի պարզեն ումն է ավտոմեքենան և իջնեն ներքև: Տեսագրության 01:53:52-րդ վայրկյանին շենքի ներսից դուրս է գալիս մի անձ, ով այն հարցին, թե <<էս ում ավտոնա>> պատասխանում է, որ <<իր ավտոնա>> և շարժվում է տեսախցիկի դիտակետից դեպի աջ: Տեսագրության 01:57:56-րդ վայրկյանին շենք մուտք ու ելք են կատարում տարբեր անձինք/առերևույթ այդ շենքից/ նրանցից որոշների ձեռքին առկա է տարրաներ, որոնցով ջուր են տեղափոխում դեպի տեսախցիկից աջ կողմ ընկած հատված: Տեսագրության 02:03:27-րդ վայրկյանին երևում է փրկարար ծառայության աշխատակիցը, ով վազում է դեպի աջ կողմ և ջրի միջոցով առերևույթ մարում բռնկված կրակը: Տեսագրությունն ավարտվում է ժամը՝ 03:01:45-րդ վայրկյանին:
Մեղադրյալ Դ.Պողոսյանը հայտարարել է, որ տեսագրության մեջ երևացող անձը հանդիսանում է ինքը, ձեռքին առկա իրերը հանդիսանում են պոլիէթիլենային տոպրակներ և նաև պլաստմասե տարրա, ինքը շարժվում է դեպի <<Նիսսան ժուկ>> մակնիշի ավտոմեքենայի ուղղությամբ:
«ԷՖՆԵԹ Տելեկոմ» ՍՊԸ-ի կողմից ստացված տեսագրությունները պարունակող թվով 2-րդ լազերային սկավառակի մեջ առկա 1732609430EGF433_archive-1734294603-9000, անվամբ տեսագրությունը միացնելուց հետո համակարգչի էկրանին հայտնվում է շենքի բակային հատվածի նմանվող տարածք, որտեղ կայանված են ավտոմեքենաներ, տեսախցիկից դեպի աջ դիմային հատվածում առկա են ավտոտնակներ: Տեսագրությունը սկսվում է 2024/12/16 00:30:01-ին: Տեսագրության 01:46:10-րդ վայրկյանին երևում է, թե ինչպես մի անձ, վազում է տեսախցիկից դեպի ձախ կողմում գտնվող, շենքի բակային տարածքը դրանից վերև գտնվող այգու հետ կապող տարածք և հեռանում դեպի աջ կողմ: Տեսագրության 01:48:25-րդ վայրկյանին նշված անձը աջ կողմից շարժվում է դեպի ձախ կողմ, մոտենում աստիճաններից մի փոքր աջ կողմում գտնվող հողային տարածք և նստում այնտեղ: Տեսագրության 01:49:10-րդ վայրկյանին վերը նշված անձը կանգնում է և հեռանում տեսախցիկի դիտակետից դեպի ձախ կողմ, իսկ տեսագրության 01:50:20-րդ վայրկյանին տեսախցիկի դիտակետի ձախ կողմից երևում է ծուխ, լսվում է անձանց ձայներ, ովքեր փորձում են ջրով ինչ-որ բան հանգցնել: Տեսագրությունն ավարտվում է ժամը 02:51:01-ին:
Մեղադրյալ Դ.Պողոսյանը հայտարարել է, որ տեսագրության մեջ երևացող անձը հանդիսանում է ինքը, նշել, որ 01:46-10-րդ վայրկյանին, երբ շարժվում է դեպի աջ կողմ, գնում է մոտակայքում գտնվող ցայտաղբյուրից ջուր խմելու, այնուհետև հետ է գալիս և նստում այգու տարածքում, մի որոշ ժամանակ նստելուց հետո, կանգնել է և այգու ներսով քայլել դեպի ձախ կողմ, որի ժամանակ և նկատել է, որ Մ.Վարդանյանն իրեն տեսել է:
1732618045EHF586_archive-1734294600-9032, անվամբ տեսագրությունը միացնելուց հետո համակարգչի էկրանին հայտնվում է շենքի բակային հատվածի նմանվող տարածք, որտեղ կայանված են ավտոմեքենաներ: Տեսագրությունը սկսվում է 2024/12/16 00:30:00-ին: Տեսագրության 01:43:28-րդ վայրկյանին երևում է, թե ինչպես մի անձ՝ գլուխը կախ, գլխին քաշած հագուստին ամրակցված գլխարկ /կապիշոն/, հագին սև կոշիկներ և սև տաբատ, ձախ ձեռքին առկա է պոլիէթիլենային տոպրակների նմանվող իրեր քայլում է տեսախցիկի դիտակետի ձախ կողմից դեպի աջ կողմ: Տեսագրության 01:48:55-րդ վայրկյանից լսվում է հետևյալ արտահայտությունը. <<ժողովուրդ, ժողովուրդ>>, նաև ազդանշանային համակարգի ձայն և այլ անձանց ձայներ, այդ թվում՝ <<ժողովուրդ էս ում ավտոնա, ասեք թող գա>>: Տեսագրության 02:02:28-րդ վայրկյանին երևում է փրկարար ծառայության աշխատակիցը, առերևույթ կատարվում են կրակի մարման աշխատանքներ: Տեսագրությունն ավարտվում է ժամը 02:59:47-րդ վայրկյանին:
Մեղադրյալ Դ.Պողոսյանը հայտարարել է, որ տեսագրության մեջ երևացող անձը հանդիսանում է ինքը, ձեռքին առկա իրերը հանդիսանում են պոլիէթիլենային տոպրակներ և պլաստմասե տարրա, որոնց միջոցով այրել է <<Նիսսան ժուկ>> մակնիշի ավտոմեքենան:
(տե՛ս քրեական գործ հատոր 1-ին, գ․թ․ 178-182, 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

- Վկա Լուիզա Խաչատրյանի կողմից ներկայացված տեսագրությունները զննելու մասին արձանագրությունով, որի համաձայն՝ VIDEO-2024-12-16-12-10-14.mp4 անվամբ տեսագրությունը միացնելուց համակարգչի էկրանին հայտնվում է բնակելի շենքի պատկեր, որի բակում կայանված դեղին ավտոմեքենան այրվում է: Տեսագրության կատարման սկզբնակետի և այրվող մեքենայի միջև առկա է այգենման տարածք: Տեսագրության ողջ տևողությունը կազմում է 00:05 վայրկյան է:
(տե՛ս քրեական գործ հատոր 1-ին, գ․թ․ 189-190, 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

Հետազոտվեց նաև քրեական գործի 1-ին հատորի 191-րդ թերթում առկա լազերային սկավառակը։
Նախագահողի հարցին, թե չի կարծում, որ կողքի ավտոմեքենաներին ևս կարող էր վնաս հասցնել, մեղադրյալը նշեց, որ այդ պահին չի մտածել։
(տե՛ս քրեական գործ հատոր 1-ին, գ․թ․ 191, 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

- Արտավարութային փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը, ըստ որի՝ «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից ստացված՝ Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանի կողմից օգտագործվող 077799337 բջջային հեռախոսահամարի վերծանումները պարունակող լազերային սկավառակը որպես արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչվել է ապացույց և պահվել քրեական վարույթի հետ:
(տե՛ս քրեական գործ հատոր 1-ին, գ․թ․ 199-200, 169, 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

- Արտավարութային փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումով, որի համաձայն՝ «ԷՖՆԵԹ Տելեկոմ» ՍՊԸ-ի կողմից ստացված՝ Երևան Նոր Նորքի 9-րդ զանգվածի, Վիլնյուս փողոցի 45-րդ շենքի տեսագրությունները պարունակող թվով երկու լազերային սկավառակները որպես արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչվել են ապացույց և պահվել քրեական վարույթի հետ:
(տե՛ս քրեական գործ հատոր 1-ին, գ․թ․ 201-202, 183, 184, 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

-Արտավարութային փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումով, որի համաձայն՝ վկա Լուիզա Խաչատրյանի կողմից ներկայացված տեսագրությունները պարունակող լազերային սկավառակը որպես արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչվել են ապացույց և պահվել քրեական վարույթի հետ:
(տե՛ս քրեական գործ հատոր 1-ին, գ․թ․ 203-204, 191, 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

Դատաքննության ընթացքում հետազոտվեց իրեղեն ապացույց ճանաչված «Սամսունգ Ա14» մոդելի բջջային հեռախոսը, որի վրա առկա են նշումներ՝ «ԵԴ1/1199/01/25», «Սամսունգ Ա14» մոդելի բջջային հեռախոսը»։
Հանրային մեղադրողը հետազոտեց բջջային հեռախոսը։ Ծրարը բացվեց, որից դուրս բերվեց «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոսը, որի հետևի հատվածում առկա է գործարանային համարը՝ «35126828/28/263388/0»։
Տուժողը և պաշտպանական կողմը հայտարարեցին, որ անհրաժեշտություն առկա չէ բջջային հեռախոսը հետազոտելու։
Բջջային հեռախոսը համարվեց հետազոտված։ Հեռախոսը տեղադրվեց ծրարում և փակվեց նախագահողի կողմից։
(տե՛ս 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

-Տուժող Մարիամ Վարդանյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել առ այն, որ ճանաչում է մեղադրյալին, վերջինիս հետ ծանոթացել է 5-6 տարի առաջ, երբ ծանոթացել է իր ամուսնու հետ, նրանք եղել են ընկերներ։
Նշեց, որ 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին գտնվել է իրենց տանը, պատուհանից լսել է ձայներ, աղմուկ, լսել է «ժողովուրդ ով կա արթնացեք» խոսքերը, պատուհանից դուրս է նայել և տեսել է, որ մեքենան այրվում է, այդ պահին հարևանները փորձել են օգնել, ջուր բերել, սակայն հրդեհը մեծ ծավալ էր ստացել, ուստի սպասել են հրշեջ ծառայությանը։
Տանից դուրս գալուց հետո մեքենայի կողքին եղել են հարևանները, սակայն մի փոքր հեռու քայլելուց տեսել է, որ ինչ-որ մեկը ծառի հետևում թաքնված էր, գլխին կար գլխարկ, փորձել է մոտենալ, սակայն այդ անձը հեռացել է։ Հետագայում վկա Լուիզա Խաչատրյանի կողմից ուղարկված տեսանյութով տեսել է, որ առկա է անձի ստվեր՝ ծառի մոտ, ուստի դա իր երևակայությունը չի եղել, այդ իսկ պատճառով էլ կասկած է առաջացել, որ առկա է եղել դիտավորություն՝ իր մեքենան այրելու։ Նշեց, որ դեպքից հետո միտք չի ունեցել, թե ով կարող էր կատարել արարքը, քանի որ տարաձայնություն չի ունեցել որևէ անձի հետ, սակայն առաջ է քաշել նաև այլ վարկած, որ տեղի է ունեցել ինքնաբռնկում։ Տուժողի խոսքով՝ կարծել է, որ կատարվածն ուղղված է հենց իր դեմ, քանի որ անձամբ իր մեքենան է այրվել։ Նշեց, որ այնուհետև ներկայացել է ոստիկանության բաժին և տեսել է մեղադրյալին։ Իրեն հայտնվել է, որ մեղադրյալը մեքենան այրել է կոնկրետ պատճառով, որ ինքը մտածել է, որ իր ամուսինը և նրա կինը գտնվել են սիրային հարաբերությունների մեջ, սակայն նշեց, որ այդ մասին ինքն իմացել է 3-4 ամիս առաջ։ Տուժողը նշեց, որ «կարոտել եմ» հաղորդագրությունը ուղղված է եղել այլ անձի, իսկ իր ամուսինը իրեն ցույց է տվել ամբողջ նամակագրությունը, որը ջնջվել է Դավիթի կնոջ կողմից, որտեղ երևում է, որ առաջինը գրում է Դավիթի կինը, այդ ամենը ինքը ցույց է տվել Դավիթի ընտանիքին։ Նշեց, որ Դավիթի կինը իր հետ այլ կերպ է շփվում, ավելի բարեկիրթ, առանց որևէ բառերի, իսկ այնտեղ պարզ երևում է, որ առկա են սմայլիկներ, տգեղ խոսվածքային բառեր, այս ամենը իր մեջ առաջացրել է դիտավորության կասկածանք, որ Դավիթի կինը գրել է «գրգռող» նամակներ։ Հետագայում Դավիթի հետ տեղի ունեցածի կապակցությամբ որևէ խոսակցություն չի ունեցել։ Ոստիկանության բաժանմունքում է տեղեկացել, որ Դավիթի կողմից է կատարվել մեքենայի այրումը։
Պաշտպանի հարցին, թե արդյոք մեղադրյալը դեպքից հետո կապ հաստատել է տուժողի հետ՝ գումարային փոխհատուցում տալու նպատակով, նշեց, որ անմիջապես հետո ոչ, սակայն 7-8 ամիս հետո զանգահարել է Դավիթի մայրը, սակայն չի ցանկանում հրապարակել ամբողջ խոսակցությունը։ Դավիթի մայրը նշել է, որ իրենք ցանկանում են փոխհատուցել, սակայն չունեն հնարավորություն, չնայած այն հանգամանքին, որ 9 ամիս է անցել դեպքից, սակայն 9000 դրամ նույնիսկ չեն փոխանցել իրեն։ Նշեց, որ ներկայումս կյանքը բացահայտ է և Դավիթը իր սոցիալական կայքերում հրապարակում է իր կյանքից նկարներ՝ ակումբներում։ Նշեց, որ նախորդ դատական նիստից հետո իր հետ կապ չեն հաստատել և չեն փորձել հարթել վնասը։ Նշեց, որ ինքը լրիվ համաձայն է եղել, որ իրեն գումարային փոխհատուցում տան, թե ինչու է այս ամենը իր համար կարևոր, նշեց, որ ինքը 17 տարեկանից ծառայում է, այդ գույքը իր քրտինքով ձեռք բերված գույքն է, որը վայրկյանների ընթացքում ոչնչացվել է, ոչ թե նյութն է կարևոր իր համար, այլ այն, որ դա իր կողմից իր քրտինքով ձեռք բերված գույքն է։
Նախագահողի հարցին, թե ինչ կրթություն ունի տուժողը, նշեց որ ունի բարձրագույն զինվորական կրթություն, աշխատում է որպես անձնագրային բյուրոյի պետ։
(տե՛ս 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

- Վկա Միհրան Տուլբենջյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել առ այն, որ 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին իր կինն է զանգահարել և ասել, որ իր մեքենան այրվում է, երբ հասել է դեպքի վայր այն դեռ այրվում էր, չի պատկերացրել թե ով կարող էր կատարել։ Երբ կանչել են բաժին, այդ ժամանակ տեղեկացել է, որ Պողոսյան Դավիթն է կատարել արարքը, հետագայում կատարվածի մասին Դավիթ հետ խոսակցություն չի ունեցել։ Գույքի վերականգման հետ կապված ևս չի ունեցել խոսակցություն, Դավիթի մայրը զանգահարել է իր կնոջը և քննարկել գույքի վերականգման հետ կապված հարցեր։ Նշեց, որ Դավիթը եղել է իր մանկության ընկերը։
Պաշտպանի հարցին ի պատասխան նշեց, որ դեպքից առաջ խոսակցություն ունեցել է Դավիթի հետ՝ կապված նրա կնոջը գրված հաղորդագրությունների և հնարավոր հետին մտքի հետ, նշեց, որ իր ընկալմամբ՝ խոսակցությունը փակվել է, այդ խոսակցությունից հետո շփում չի ունեցել մեղադրյալի հետ։
Նախագահողի հարցին ի պատասխան նշեց, որ որևէ անձի չի կասկածել կատարվածի հետ կապված։ Դավիթի հետ ունեցել է տարաձայնություններ դեպքից մի քանի ամիս առաջ։
(տե՛ս 2025 թվականի օգոստոսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

-վկա Էլմիրա Չուգուրյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել առ այն, որ տեղյակ չի եղել կատարված մասին, հետագայում շրջապատից է իմացել, որ Մարիամի մեքենան վառվել է։ Նշեց, որ երբ Դավիթին բռնել են որպես մեղադրյալ այդ ժամանակ իմացել է, որ դեպքի պատճառը եղել է Մարիամի ամուսնու կողմից իրեն ուղղված նամակագրությունը։ Դավիթը խանդից ելնելով նման քայլի է դիմել, Դավիթը այդ մասին տեղեկացել է իր հեռախոսից։ Դեպքի մասին որևէ մեկից չի հետաքրքրվել, այդ ժամանակ եղել է հոգեբանական ծանր վիճակում, քանի որ նոր էր ամուսնալուծվել, այնուհետև Դավիթի մայրիկից է տեղեկացել կատարվածի մասին։ Առ այսօր Դավիթի հետ չի շփվում, կապ է պահպանում հիմնականում Դավիթի մայրիկի հետ՝ երեխաներին տանել-բերելու հետ կապված։ Նշեց, որ դեպքի վերաբերյալ տեղեկացել է այլ անձանցից՝ բակի խոսակցություններից, որևէ մեկը կոնկրետ իրեն չի ասել, այնուհետև համացանցից է տեսել, որ Մարիամի մեքենան ՝ վառվել, իր մտքով չի էլ անցել, որ Դավիթը կարող է կապ ունենալ։
(տե՛ս 2025 թվականի օգոստոսի 28-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

- Վկա Լուիզա Խաչատրյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել առ այն, որ 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին լսել է աղմուկ, մոտեցել է պատուհանին, տեսել, որ ավտոմեքենա է այրվում, միանգամից ճանաչել է, որ մեքենան Մարիամի դեղին ավտոմեքենան է, իր սովորության համաձայն տեսագրություններ է արել։ Նշեց, որ Մարիամի և Միհրանի ընտանեկան հավաքույթների ժամանակ է ծանոթացել նրանց հետ, Միհրանը և Մարիամը իրենց հարսանիքի քավորն ու քավորկինն են։ Այդ օրը անմիջապես իջել է ներքև, դեպքի հստակ պահին չի իմացել, թե ով է կատարել կամ ինչու է կատարել հրդեհը, հետագայում առավել մանրամասն իմացել է Մարիամից, ով իրեն ասել է, որ Դավիթն է այրել ավտոմեքենան, պատճառը Միհրանի և Էլմիրայի միջև տեղի ունեցած նամակագրությունն էր, որը Դավիթը կապում էր որպես սիրային կապ։ Ենթադրել են, որ խանդի շարժառիթից ելնելով այրել է ավտոմեքենան։ Նշեց, որ կատարվածի առնչությամբ խոսել է միայն Մարիամի հետ։
Նշեց, որ Մարիամն իրեն ասել է, որ ավտոմեքենան այրել է մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանը։
(տե՛ս 2025 թվականի օգոստոսի 28-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

-Մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանը դատաքննության ընթացքում հրաժարվեց ցուցմունք տալ։ Հարցին, թե ինչով է պայմանավորված ցուցմունք չտալը, նշեց, որ պնդում է նախորդիվ տրված ցուցմունքը։ Նշեց, որ կպատասխանի հարցերին։
Մեղադրյալը նշեց, որ Մեղադրյալը նշեց, որ տեսնելով Միհրան Պողոսյանը և կնոջ նամակագրությունը, ընդունել է այն որպես սիրային, դրանից հետո չկարողանալով ամբիցիաները զսպել, մարդկային վնասներ չտալու համար գնացել է այդ քայլին, այդ ժամանակ եղել է հոգեբանական վատ վիճակում։ Զղջում է իր կատարածի համար, պատասխանատու է իր արածի համար։ Նախկինում չի ունեցել որևէ խնդիր Միհրան Տուլբենջյանի հետ, ունեցել է ջերմ հարաբերություններ։ Նշեց, որ սկսել է փոխհատուցել պատճառված վնասը, մնացած մասով ևս պատրաստակամ է փոխհատուցել։ Նշեց, որ իր խնամքին առկա են երկու երեխաները։ Երեխաներից մեկը ունի առողջական խնդիրներ։
Հանրային մեղադրողի հարցին ի պատասխան նշեց, որ քայլել է դեպի մեքենան, իր ձեռքին եղած գտնվող տոպրակներով աջ հատվածից և իր մոտ գտնվող կրակայրիչով այրել է, այնուհետև բարձրացել է վերևի այգին, կանգնել է մոտ 15-20 րոպե, այնուհետև հեռացել է դեպքի վայրից, քանի որ տեսել է, որ Մարիամ Վարդանյանը նկատել է իրեն, հեռացել է։ Հարցին, թե ինչու էր կանգնած սպասում՝ նշեց, որ պարզապես նայում էր այրմանը։
Տուժողի հարցին, թե ինչու էր մեղադրյալը իր կնոջ նամակագրությունը կարդալուց երեք ամիս անց այրել մեքենան, մեղադրյալը նշեց, որ որևէ մեկը իրեն չի ստիպել կամ դրդել կատարել նման արարք, ինքը տեսնելով իր երեխաների ապրելակերպը, իր ընտանեկան կարգավիճակը, գտնվելով վատ հոգեբանական վիճակում՝ գնացել է այդ քայլին։ Հարցին, թե ինչու է այրել իր՝ Մարիամ Վարդանյանի մեքենան, նշեց, որ կոնկրետ չի իմացել, թե ում է մեքենան պատկանել, գիտեր, որ ընտանեկան մեքենան է, բացի այդ Միհրանի մեքենան այդտեղ կայանված չի եղել, եթե Միհրանի մեքենան կայանված լիներ, ապա կայրեր Միհրանի մեքենան։
Հարցին, թե արդյոք եղել է այլ անձ, որ աջակցել է իրեն հանցանքի կատարման ժամանակ, նշեց, որ ոչ։
Նշեց, որ որդին տառապում է երևանյան հիվանդությամբ, ծնողները 50-55 տարեկան են, հաշմանդամության կարգ չունեն, բայց ունեն առողջական խնդիրներ, հայրը ունի ճնշման հետ կապված խնդիր, իսկ մայրը՝ ողնաշարի։ Հատուցել է 100․000 ՀՀ դրամ, մոտ երկու երեք օր առաջ, երեխաները բնակվում են իր հետ։ Նախորդիվ նշանակված հանրային աշխատանքները կատարել ավարտել է։ Դեպքի օրը եղել է ալկոհոլի ազդեցության տակ, օգտագործել է 3 բաժակից ավելի, եթե օգտագործած չլիներ հնարավոր է չաներ նման արարք։
(տե՛ս 2025 թվականի օգոստոսի 28-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։

Այսպիսով, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ՝ Դատարանը հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված է համարում, որ մեղադրյալ Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքը:

Դատարանի իրավական վերլուծությունը և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ուրիշի գույքը ոչնչացնելը կամ վնասելը, որը խոշոր չափերի գույքային վնաս է պատճառել՝
պատժվում է տուգանքով՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը՝
(...)
2) կատարվել է հրկիզման, պայթյունի կամ հանրավտանգ այլ եղանակով,
(...)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով»:
Վերլուծելով մեղադրյալ Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանին ներկայացված մեղադրանքը և հիմնվելով հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա` Դատարանը գտնում է, որ.
1) ապացուցված են մեղադրյալ Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է նշված արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է մեղադրյալ Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է մեղադրյալ Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
Քննարկելով մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ազատազրկումը դատապարտյալին քրեակատարողական հիմնարկում անազատության մեջ պահելու ձևով հասարակությունից որոշակի ժամկետով մեկուսացնելն է, որը կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում:
2. Ազատազրկումը նշանակվում է 3 ամսից 20 տարի ժամկետով:
3. Ազատազրկման նվազագույն ժամկետը սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում կարող է պակաս լինել 3 ամսից:
4. Անզգույշ հանցագործության համար ազատազրկումը չի կարող գերազանցել 10 տարին:
5. Առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն կատարած անձը չի կարող դատապարտվել ազատազրկման»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
1.Քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են՝
1) հանցանքը դատվածություն ունեցող անձի կողմից կատարելը,
(․․․)16) հանցանքն ալկոհոլի, թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի, դրանց ածանցյալների կամ ուժեղ ներգործող դեղերի ազդեցությամբ կատարելը, եթե հանցավորն ինքն է իրեն դրել այդ վիճակի մեջ,
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճիռը կայացվում է Հայաստանի Հանրապետության անունից:
2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր:
3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս:
4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
5. Դատավճիռը կարող է լինել արդարացման կամ մեղադրական»(…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ.
5) ինչ միջոցներ պետք է ձեռնարկվեն արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի համար.
6) դատապարտված մեղադրյալի արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման.
7) ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
8) դատապարտված մեղադրյալը ենթակա է արդյոք պատժի իր կատարած հանցանքի համար.
9) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
10) դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
11) գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
12) որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
13) վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
14) ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
15) դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
16) ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1.Դատավճիռը կազմված է ներածական, նկարագրական, պատճառաբանական և եզրափակիչ մասերից:
2. Դատավճռի ներածական մասում նշվում են`
1) որ դատավճիռը կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության անունից.
2) դատավճիռը կայացնելու վայրը և ժամանակը.
3) դատավճիռը կայացնող դատարանի անվանումը, դատարանի կազմը, դատական նիստի քարտուղարը, հանրային մեղադրողը, վարույթի մասնավոր մասնակիցները.
4) մեղադրյալի անունը, հայրանունը, ազգանունը, նրա ծննդյան թվականը, ամիսը, օրը և ծննդավայրը, ընտանեկան դրությունը, աշխատանքի վայրը, զբաղմունքը, կրթությունը և այլ վերաբերելի տեղեկություններ.
5) քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը կամ հոդվածի մասը կամ կետը, որով նախատեսված հանցանքի կատարման համար մեղադրյալին մեղադրանք է ներկայացվել:
3. Դատավճռի նկարագրական մասում նշվում են՝
1) մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2) դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
3) դատարանի փաստական վերլուծությունները.
4) հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները:
4. Դատավճռի պատճառաբանական մասում նշվում են՝
1) կիրառվող իրավունքը, այդ թվում՝ միջազգային պայմանագրերը.
2) դատարանի իրավական վերլուծությունները.
3) դատարանի հետևությունները և դրանց իրավական հիմնավորումները.
4) օրենքի այն նորմերը, որոնցով դատարանը ղեկավարվել է դատավճիռ կայացնելիս:
5. Դատավճռի եզրափակիչ մասում նշվում են`
1) դատարանի որոշումները.
2) դատավճռի բողոքարկման կարգը:
6. Նախագահողն ստորագրում է դատավճռի յուրաքանչյուր էջը»։
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում։
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբան-վածություն,
3) անմեղության կանխավարկած»:
(տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը)։
Վերահաստատելով և զարգացնելով վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ քրեական գործով արտահայտել է նաև հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(...) «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և
պատճառաբանվածությունը։
30. Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը։ Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով։ Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում։ Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ։ Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության։
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ)։
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
31. Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման։
31.1. Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին։ Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
- աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս),
- ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
- դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
- լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից։
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով։
(․․․)Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը)։
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։ (տե՛ս Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը) (...)»:
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերաբերելի մասով կիրառելի է նաև 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքի պայմաններում:
Մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարում, որն ուղղված է սեփականության դեմ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքի օբյեկտ են հանդիսանում սեփականության, տնտեսության և տնտեսական գործունեության պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերությունները։ Օբյեկտիվ կողմից հանցանքը դրսևորվում է ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով, որը խոշոր չափերի գույքային վնաս է պատճառել վերջինիս։ Սուբյեկտիվ կողմից հանցանքը դրսևորվում է դիտավորությամբ։
Հանցակազմը ծանրացնող հանգամանքները նախատեսված են նույն հոդվածի 2-րդ մասում, որոնց թվում առկա է նաև հրկիզման, պայթյունի կամ հանրավտանգ այլ եղանակով ուրիշի գույքը ոչնչացնելը կամ վնասելը։
Վերլուծելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքը։
Մասնավորապես՝ մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանը, գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին՝ ժամը 01:00-ից մինչև ժամը 02:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևան քաղաքի Նոր Նորք վարչական շրջանի Վիլնյուսի փողոցի թիվ 45 շենքի բակում Մարիամ Վարդանյանի կողմից շահագործվող և վերջինիս պատկանող «Նիսսան Ժուկ» մակնիշի «01 IV 999» հաշվառման համարանիշերի ավտոմեքենան վնասելու նպատակով հրկիզել է այն: Մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանն, իր հետ նախապես վերցրել է պոլիէթիլենային տոպրակներ և պլաստմասե տարրա, գնացել է Երևան քաղաքի Նոր Նորքի 9-րդ զանգվածի Վիլնյուսի փողոցի թիվ 45 շենքի բակ, բակում տեսել է կայանված վիճակում գտնվող Մարիամ Վարդանյանին պատկանող և վերջինիս կողմից շահագործվող «Նիսսան Ժուկ» մակնիշի «01 IV 999» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, պոլիէթիլենային տոպրակները և պլաստմասե տարրան տեղադրել է նշված ավտոմեքենայի առջևի ձախ անիվի մոտ և իր մոտ գտնվող կրակայրիչով այրել է դրանք և հանրավտանգ եղանակով հրկիզել «Նիսսան Ժուկ» մակնիշի «01 IV 999» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան։ Այնուհետև գնացել է մոտակա այգի և մոտ 15-20 րոպե հետևել է ավտոմեքենայի այրմանը, որից հետո տեսնելով, որ տուժող Մարիամ Վարդանյանը իջել է բակ՝ հեռացել է՝ Մարիամ Վարդանյանին պատճառելով ընդհանուր խոշոր չափերի՝ 3.687.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Ասվածը հիմնավորվում է դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ի դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, թվային խուզարկություն կատարելու մասին կատարելու մասին արձանագրությամբ, դատաապրանքագիտական, դատանյութագիտական, դատահրդեհատեխնիկական համալիր փորձաքննության եզրակացությամբ, ըստ որի՝ «Փորձաքննությանը ներկայացված «NISSAN JUKE 1.6T» մակնիշի «01 IV 999» ավտոմեքենայի այրման և ջերմահարման հետևանքով պատճառված նյութական վնասի ափը, 2024թ.-ի դեկտեմբերի 16-ի դրությամբ, կազմել է շուրջ 3․687․000 /երեք միլիոն վեց հարյուր ութսունյոթ հազար/ ՀՀ դրամ», զննում կատարելու մասին արձանագրությամբ, ըստ որի՝ «Դավիթ Պողոսյանի կողմից շահագործվող 077-79-93 -37 բջջային հեռախոսահամարը. 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին՝ ժամը 02:13:21-ից մինչև 02:15:48-ն ընկած շենքի տարածքում, իսկ 02:40:13-ից մինչև 03:31:42-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել է Երևան քաղաքի, Նոր Նորքի 7-րդ զանգված, 15 Վիլնյուս փողոցի, 53/2 հասցեի տարածքում, իսկ 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին՝ ժամը 00:00:13-ից մինչև 01:09:59-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել է Վիլնյուսի փողոց, 16 ա հասցեի տարածքում», վկա Լուիզա Խաչատրյանի կողմից ներկայացված տեսագրությունները զննելու մասին արձանագրությամբ, տուժող Մարիամ Վարդանյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով, «Էֆնեթ Տելեկոմ» ՍՊԸ-ի կողմից ստացված՝ Երևան քաղաքի Նոր Նորքի 9-րդ զանգվածի, Վիլնյուս փողոցի 45-րդ շենքի տեսագրությունները զննելու մասին արձանագրությամբ, ըստ որի՝ ««ԷՖՆԵԹ Տելեկոմ» ՍՊԸ-ի կողմից ստացված տեսագրությունները պարունակող թվով 2-րդ լազերային սկավառակի մեջ առկա 1732609430EGF433_archive-1734294603-9000, անվամբ տեսագրությունը միացնելուց հետո համակարգչի էկրանին հայտնվում է շենքի բակային հատվածի նմանվող տարածք, որտեղ կայանված են ավտոմեքենաներ, տեսախցիկից դեպի աջ դիմային հատվածում առկա են ավտոտնակներ: Տեսագրությունը սկսվում է 2024/12/16 00:30:01-ին: Տեսագրության 01:46:10-րդ վայրկյանին երևում է, թե ինչպես մի անձ, վազում է տեսախցիկից դեպի ձախ կողմում գտնվող, շենքի բակային տարածքը դրանից վերև գտնվող այգու հետ կապող տարածք և հեռանում դեպի աջ կողմ: Տեսագրության 01:48:25-րդ վայրկյանին նշված անձը աջ կողմից շարժվում է դեպի ձախ կողմ, մոտենում աստիճաններից մի փոքր աջ կողմում գտնվող հողային տարածք և նստում այնտեղ: Տեսագրության 01:49:10-րդ վայրկյանին վերը նշված անձը կանգնում է և հեռանում տեսախցիկի դիտակետից դեպի ձախ կողմ, իսկ տեսագրության 01:50:20-րդ վայրկյանին տեսախցիկի դիտակետի ձախ կողմից երևում է ծուխ, լսվում է անձանց ձայներ, ովքեր փորձում են ջրով ինչ-որ բան հանգցնել: Տեսագրությունն ավարտվում է ժամը 02:51:01-ին», մեղադրյալի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով։
Անդրադառնալով հանցանքի կատարման շարժառիթին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների արդյունքում պարզ է դարձել, որ մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանը հանցանքը կատարել է վրեժի շարժառիթով, քանի որ դեպքից ամիսներ առաջ տեղեկացել է իր կնոջ՝ Էլմիրա Չուգուրյանի և իր մանկության ընկերոջ՝ Միհրան Տուլբենջյանի միջև տեղի ունեցած նամակագրության մասին, որն ընդունել է իբրև սիրային և այդ հանգամանքը ցավագին ընդունելով՝ որոշել է վրեժ լուծել Միհրան Տուլբենջյանից՝ հանրավտանգ եղանակով հրկիզելով վերջինիս կնոջ՝ Մարիամ Վարդանյանին պատկանող ավտոմեքենան։ Մեղադրյալն իր ցուցմունքով ևս հաստատել է նշված հանգամանքը, հայտնելով, որ «իր կնոջ նամակագրությունը կարդալուց մի քանի ամիս անց այրել մեքենան, մեղադրյալը նշեց, որ որևէ մեկը իրեն չի ստիպել կատարել նման արարք, ինքը տեսնելով իր երեխաների ապրելակերպը, իր ընտանեկան կարգավիճակը՝ գնացել է այդ քայլին։ Հարցին, թե ինչու է այրել իր՝ Մարիամ Վարդանյանի մեքենան, նշեց, որ կոնկրետ չի իմացել, թե ում է մեքենան պատկանել, գիտեր, որ ընտանեկան մեքենան է, եթե Միհրանի մեքենան կայանված լիներ, ապա կայրեր Միհրանի մեքենան»։
Այսպիսով՝ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ՝ Դատարանը հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված է համարում, որ մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ԵՇԴ/0143/01/13, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում անդրադառնալով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին, կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի անձին և հանցագործության վտանգավորության բնույթին ու աստիճանին համաչափ քրեաիրավական ներգործության միջոց ընտրելու, ինչպես նաև դրա շրջանակներում համաչափ պատժաչափ սահմանելու պահանջն ուղղակիորեն բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների, մասնավորապես` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման հիմնարար սկզբունքների բովանդակությունից: Արդարացի է այն պատիժը, որի ընտրությունը գործի բոլոր հանգամանքների` հանցագործության վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (հանցագործության մեղքի ձև և տեսակ, շարժառիթ, նպատակ, քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակություն, պատճառված վնասի չափ, եղանակ, գործիքներ ու միջոցներ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարք և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճան և այլն), հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ամբողջական ու բազմակողմանի վերլուծության արդյունք է և բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Վերոնշյալ պահանջներից նահանջը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման:
Նարեկ Սարգսյանի գործով թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման շրջանակներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է նաև. «(...) Պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար` պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից (…):
(…) Պատիժ նշանակելու սկզբունքի բովանդակությունն ընդգրկում է դատապարտյալի, տուժողի և հասարակության վերաբերմունքը նշանակված պատժի նկատմամբ: Ուստի, պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դատարանից պահանջում է ողջամտորեն հաշվի առնել արդարության մասին վերոնշյալ սուբյեկտների կարծիքը, (…) որը պետք է կիրառվի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում (տե՛ս Նարեկ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 16-րդ կետը):
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերաբերելի մասով կիրառելի է նաև 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքի պայմաններում:
Վերոշարադրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումների հիման վրա քննարկելով այն հարցը, թե ինչ պատժատեսակ և պատժաչափ պետք է նշանակվի մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանի նկատմամբ, Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալ հանգամանքները.
-մեղադրյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում՝ քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքների կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը (հանցանքն ուղղված է սեփականության դեմ), մեղադրյալի հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցավոր արարքի կատարման եղանակը (հանրավտանգ եղանակով), շարժառիթը (վրեժի շարժառիթով) և հանգամանքները,
-մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ/0987/01/22 (13117522) գործով 2022 թվականի դեկտեմբերի 1-ին կայացված դատավճռով դատվածություն ունենալու պայմաններում սույն հանցանքի կատարումը։
-մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում հանցանքը ալկոհոլի ազդեցությամբ կատարելը (հիշյալ հանգամանքը հիմնավորվում է մեղադրյալի ցուցմունքով),
-մեղադրյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք է հանդիսանում կատարած արարքի համար զղջալը և իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչելը։ Բացի այդ, մեղմացնող հանգամանք է վերջինիս խնամքին երկու անչափահաս երեխաների առկայությունը։ Դատարանին ներկայացվել է մեղադրյալի անչափահաս երեխաների՝ Լիլի Դավիթի Պողոսյանի (ծնված՝ 05․07․2022թ․), Տիգրան Պողոսյանի (ծնված՝ 21․09․2020թ․) ծննդյան վկայականները (երկու երեխաների՝ իր խնամքին լինելու հանգամանքը հիմնավորվում է մեղադրյալի ցուցմունքով)։
Ներկայացվել է նաև մեղադրյալի որդու՝ Տիգրան Պողոսյանի առողջական վիճակի վերաբերյալ փաստաթուղթ, ըստ որի՝ վերջինիս մոտ հայտնաբերվել են երկու մուտացիաներ՝ պարբերական հիվանդության ախտորոշումը հաստատվել է։
Որպես մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանք է հանդիսանում 2020 թվականի հոկտեմբերի 19-ից 2020 թվականի դեկտեմբերի 20-ը 99398 զ/մ-ի կազմում մարտական գործողություններին մասնակցելու հանգամանքը։ Դատարանին ներկայացվել է մեղադրյալի զինվորական գրքույկի պատճենը։
Դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցված է մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանին վերագրվող արարքը, դրա քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, ինչպես նաև ապացուցված է վերջինիս մեղավորությունը, որպիսի պայմաններում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո հաշվի առնելով քրեական գործի հանգամանքները, մեղադրյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում՝ քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքների կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը (հանցանքն ուղղված է սեփականության դեմ), մեղադրյալի հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը(հանցանքը համարելով ավարտված 15-20 րոպե հետևել է ավտոմեքենայի այրմանը), հանցավոր արարքի կատարման եղանակը՝ (հանրավտանգ եղանակով), շարժառիթը (վրեժի շարժառիթով), Դատարանն արձանագրում է, որ կատարած հանցանքի համար մեղադրյալի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել պատիժ ազատազրկման ձևով՝ երեք տարի ժամկետով:
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, քանի որ նրան պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն։ Դատարանի նման եզրահանգումը պայմանավորված է հետևյալ պատճառաբանությամբ․
Մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանը կատարել է ծանր հանցանք՝ ուղղված անձի սեփականության դեմ։ Վերջինիս մեղսագրվում է հանցակազմի ծանրացնող հանգամանքներից՝ գույքը վնասելը հրկիզման, պայթյունի կամ հանրավտանգ այլ եղանակով։ Նշված հանգամանքն էական նշանակություն ունի անձի կողմից կատարված հանցանքի բարձր հանրային վտանգավորություն արձանագրելու համար, քանի որ մեղադրյալը, անտեսելով երեկոյան ժամի առկայությունը՝ 01։00-ի սահմաններում, հրկիզման եղանակով վնասել է Մարիամ Վարդանյանին պատկանող ավտոմեքենան, այդ կերպ արհամարհական վերաբերմունք դրսևորելով նաև այն հանգամանքին, որ տարածքում առկա այլ մեքենաներ, կամ տարածքով անցնող անցորդներ կարող էին ևս վնասվել՝ առաջացած հրդեհի հետևանքով։
Ինչ վերաբերում է մեղադրյալի անձի հանրային վտանգավորությանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ թեև վերջինս զղջացել է կատարած հանցանքի համար, ունի երկու անչափահաս երեխաներ, որոնցից մեկն ունի պարբերական հիվանդություն, սակայն վերջինս հանցանքը կատարել է հանրավտանգ եղանակով, ալկոհոլի ազդեցության տակ՝ վրեժի շարժառիթից ելնելով։ Վերջինիս կողմից նման վարքագիծը վկայում է ըմբոստ վարքի, հասարակական նորմերի նկատմամբ առերևույթ արհամարհական վերաբերմունք ունենալու մասին։ Հատկանշական է, որ մեղադրյալը տուժող Մարիամ Վարդանյանի հարցին ի պատասխան դատաքննության ընթացքում նշել է, որ «կոնկրետ չի իմացել, թե ում է մեքենան պատկանել, գիտեր, որ ընտանեկան մեքենան է, եթե Միհրանի մեքենան կայանված լիներ ապա կայրեր Միհրանի մեքենան»։ Բացի այդ, համաձայն իր կողմից տրված ցուցմունքի՝ մեղադրյալը հանցանքի կատարումից հետո գնացել է մոտակա այգին և մոտ 15-20 րոպե հետևել է ավտոմեքենայի այրմանը։ Դատարանն արձանագրում է, որ վերջինս չի ցուցաբերել հետհանցավոր դրական վարքագիծ և չի փորձել հանգցնել կրակը։
Հատկանշական է, որ «Տուժող» հասկացությունը` որպես իրավաբանական կատեգորիա, բնութագրվում է ինչպես իրավական, այնպես էլ դատավարական հատկանիշներով։ Որպես իրավական հասկացություն` այն արտացոլում է ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձին անմիջականորեն հանցագործությամբ վնաս պատճառելու օբյեկտիվ փաստը։ Թեպետ տուժող Մ․Վարդանյանը հայտնել է, որ չի բողոքում, խնդրել է հատուցել իրեն պատճառված վնասը,Դատարանն արձանագրում է, որ ըստ վերջինիս ցուցմունքի ինքը 17 տարեկանից ծառայում է, այդ գույքը իր քրտինքով ձեռք բերված գույքն է, որը վայրկյանների ընթացքում ոչնչացվել է, ոչ թե նյութն է կարևոր իր համար, այլ այն, որ դա իր կողմից իր քրտինքով ձեռք բերված գույքն է։
Վերջինիս 2024 թվականի դեկտեմբերի 17-ից մինչ օրս 3․687․000 ՀՀ դրամից հատուցվել է ընդամենը 200․000 ՀՀ դրամ գումար։
Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, որպիսի պայմաններում Դատարանի գնահատմամբ մեղադրյալի անձի և իր կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը բարձր է և պատժի նպատակների իրագործումը անհնար է առանց պատիժը փաստացի կրելու։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը, inter alia, պարտավոր է անդրադառնալ գույքային հայցի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման, ապացույցների տնօրինման, խափանման միջոցի և վարութային ծախսերի հարցերին:
Քննարկելով գույքի բռնագրավման և արգելադրման, վարութային ծախսերի հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ գույքային հայց հարուցված չէ, բռնագրավման ենթակա կամ արգելադրված գույք, ինչպես նաև վարութային ծախսեր առկա չեն։
Դատարանն արձանագրում է, որ 2025 թվականի հուլիսի 10-ին տուժող Մարիամ Վարդանյանի կողմից ստացվել է գույքային հայց, համաձայն որի վերջինս Դատարանին միջնորդել է մեղադրյալ Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 3․687․000 ՀՀ դրամ՝ որպես մեղադրյալի գործողությունների հետևանքով տուժողին անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս։
Դատարանն արձանագրում է, որ անհրաժեշտ է գույքային հայցը բավարարել մասնակի՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալի կողմից տուժողին պատճառված վնասից կատարվել է 200․000 ՀՀ դրամի չափով վճարում, ուստի անհրաժեշտ է գույքային պատասխանող Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանից հօգուտ տուժող Մարիամ Վարդանյանի բռնագանձել 3․487․000 ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ անհրաժեշտ է 2025 թվականի հունվարի 08-ին կայացված որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված «Նիսսան» մակնիշի «01 IV 999» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան թողնել Մարիամ Ռուբենի Վարդանյանի տիրապետմանը, իսկ 2025 թվականի մարտի 26-ին կայացված որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված «Սամսունգ Ա14» մոդելի բջջային հեռախոսը անհրաժեշտ է վերադարձնել մեղադրյալ Դավիթ Պողոսյանին։
Արտավարութային փաստաթղթերը անհրաժեշտ է թողնել կցված քրեական գործի նյութերին։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 264-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 տարի ժամկետով:
Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ` մինչ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Տուժող Մարիամ Վարդանյանի կողմից ներկայացված գույքային հայցը բավարարել։ Գույքային պատասխանող Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանից հօգուտ տուժող Մարիամ Վարդանյանի բռնագանձել 3․487․000 ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
Պատժի սկիզբը համարել Դավիթ Տիգրանի Պողոսյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
Վարութային ծախսերի և իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցերը լուծել դատավճռի պատճառաբանական մասում սահմանված կարգով։
Արտավարութային ապացույցները թողնել կցված քրեական գործի նյութերին։
Պատժի կատարումը հանձնարարել ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկին։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ ՍԱԹԵՆԻԿ ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ