ԵԴ1/1124/01/25




Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«03» դեկտեմբերի, 2025թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը(այսուհետ՝ նաև Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով՝

նախագահող դատավոր՝ Ռ․Պապոյան,
դատավորներ՝ Լ․Աբգարյան,
Մ.Պապոյան,

քարտուղարությամբ՝ Ա․Կարապետյանի,

մասնակցությամբ՝
մեղադրյալներ՝ Ա․Էլբակյանի,
Դ․Թումանյանի,
պաշտպան՝ Բ․Եղիազարյանի,

դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազի տեղակալ Ա․Մարտոյանի(այսուհետ՝ նաև Դատախազ) վերաքննիչ բողոքի հիման վրա դատական վերանայման ենթարկելով թիվ ԵԴ1/1124/01/25 քրեական գործով՝ ըստ մեղադրանքի՝ Դավիթ Ռուբիկի Թումանյանի և Ալեքսան Վլադիմիրի Էլբակյանի, յուրաքանչյուրի դեպքում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի(դատավոր՝ Դավիթ Բալայան)՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 29-ի դատավճիռը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1․ 2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ին Դավիթ Թումանյանը և Ալեքսան Էլբակյանը ձերբակալվել են ապօրինի զենք-զինամթերք պահելու և կրելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Ավետիսյանի(այսուհետ՝ նաև Քննիչ) կողմից 2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ին 2(երկու) դրվագով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 16863824 քրեական վարույթը(այսուհետ՝ նաև քրեական վարույթ):
Դատախազի՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 28-ի որոշումներով Ալեքսան Էլբակյանի ու Դավիթ Թումանյանի նկատմամբ հարուցելվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով մասին։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 28-ի որոշմումներով մեղադրյալ Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ համակցված կիրառվել են այլընտրանքային խափանման միջոցներ տնային կալանքը՝ 2(երկու) ամսով, և բացակայելու արգելքը, իսկ Դավիթ Թումանյանի նկատմամբ՝ կալանքը՝ 2(երկու) ամսով։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի փետրվարի 24-ի որոշմամբ մեղադրյալ Դավիթ Թումանյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարաձգվել է 1(մեկ) ամսով:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ մեղադրյալ Ալեքսան Էլբակյանին տնային կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարաձգվել է 1(մեկ) ամսով։
2025 թվականի մարտի 3-ին Դատախազը որոշում է կայացրել Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական քրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չհարուցելու մասին։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի մարտի 20-ի որոշմամբ մեղադրյալ Դավիթ Թումանյանի նկատմամբ համակցված կիրառվել են այլընտրանքային խափանման միջոցներ տնային կալանքը, գրավը՝ 2.000.000(երկու միլիոն) ՀՀ դրամի չափով և բացակայելու արգելքը:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի մարտի 22-ի որոշմամբ մեղադրյալ Ալեքսան Էլբակյանին տնային կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարաձգվել է 1(մեկ) ամսով։
1․1․ 2025 թվականի մարտի 25-ին քրեական գործով կազմվել է մեղադրական եզրակացություն, որը հաստատվել է Դատախազի՝ 2025 թվականի մարտի 28-ի որոշմամբ։
1․2․ Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Դավիթ Թումանյանի և Ալեքսան Էլբակյանի, յուրաքանչյուրի դեպքում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 2025 թվականի ապրիլի 2-ին ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան(այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյանի դատարան), նույն օրը դատավորների միջև գործերի բաշխման համակարգչային ծրագրի միջոցով ԵԴ1/1124/01/25 դատական գործի համարի ներքո մակագրվել է դատավոր Դավիթ Բալայանին։
Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի ապրիլի 4-ի որոշմամբ քրեական գործն ստանձնվել է վարույթ և նշանակվել նախնական դատալսումների։
Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի ապրիլի 15-ի որոշումներով մեղադրյալներ Դավիթ Թումանյանի և Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ ընտրված տնային կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 3(երեք) ամսով, իսկ կիրառված այլընտրանքային մյուս խափանման միջոցները պահպանվել են։
Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի հուլիսի 2-ի որոշումներով մեղադրյալներ Դավիթ Թումանյանի և Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց տնային կալանքը վերացվել է։
1․3․ Արագացված վարույթի կիրառմամբ Առաջին ատյանի դատարանը 2025 թվականի սեպտեմբերի 29-ին կայացրել է դատավճիռ, որի եզրափակիչ մասն ունի հետևյալ բովանդակությունը(մեջբերվում է)․ «1. Դավիթ Ռուբիկի Թումանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքում և պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 1(մեկ) տարի 6(վեց) ամիս ժամկետով՝ որի ընթացքում արգելել Դավիթ Թումանյանին առանց վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը և ժամը 23:00-ից 07:00-ն ընկած ժամանակահատվածում բացակայել տանից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոնով Դավիթ Թումանյանի նկատմամբ նշանակված 1(մեկ) տարի 6(վեց) ամիս ժամկետով ազատության սահմանափակում պատժին հաշվակցել նրա փաստացի անազատության մեջ գտնվելու 6(վեց) ամիս 7(յոթ) օր ժամկետը (1 օրը՝ 2 օրվա դիմաց) և հաշվակցման արդյունքում թողնել կրելու՝ ազատության սահմանափակում 5(հինգ) ամիս 16(տասնվեց) օր ժամկետով:
Ալեքսան Վլադիմիրի Էլբակյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքում և պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 2(երկու) տարի ժամկետով՝ որի ընթացքում արգելել նրան առանց վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը և ժամը 23:00-ից 07:00-ն ընկած ժամանակահատվածում բացակայել տանից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոնով Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ նշանակված 2(երկու) տարի ժամկետով ազատության սահմանափակում պատժին հաշվակցել նրա փաստացի անազատության մեջ գտնվելու 6(վեց) ամիս 7(յոթ) օր ժամկետը (1 օրը՝ 2 օրվա դիմաց) և հաշվակցման արդյունքում թողնել կրելու՝ ազատության սահմանափակում 11(տասնմեկ) ամիս, 16 (տասնվեց) օր ժամկետով:
(…)
Ալեքսան Էլբակյանի և Դավիթ Թումանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված բացակայելու արգելքը վերացնել դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:(…)»։
2․ 2025 թվականի նոյեմբերի 4-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ Դատախազի վերաքննիչ բողոքը:
Թիվ ԵԴ1/1124/01/25 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանում մուտքագրվել է 2025 թվականի նոյեմբերի 12-ին, և դատավորների միջև գործերի բաշխման հատուկ համակարգչային ծրագրի միջոցով մակագրվել է դատավորներ Ռոբերտ Պապոյանին, Լուսինե Աբգարյանին և Մխիթար Պապոյանին, և 2025 թվականի նոյեմբերի 13-ին հանձնվել է նախագահող դատավոր Ռ․Պապոյանին:
Վերաքննիչ դատարանի՝ 2025 թվականի նոյեմբերի 21-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել դատաքննության:

Վերաքննիչ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
3․ Դավիթ Թումանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է ներկայացվել այն հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարման համար, որ (մեջբերվում է հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշումից)․ «նա, չպարզված ժամանակահատվածից մինչև 2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ը, խախտելով «Զենքի շրջանառության կարգավորման մասին» ՀՀ օրենքի 7-րդ հոդվածի պահանջները, գոտկատեղի ձախ հատվածում, կաշվե պատյանի մեջ ապօրինի կերպով պահել և կրել է չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում ձեռք բերված, ակոսափող հրազեն հանդիսացող, գործարանային դրոշմվածքներով, գործարանային արտադրության «Մակարովի» կոնստրուկցիա ունեցող տարբեր նշանակության (ծառայողական, գազային, տրավմատիկ, դեակտիվացված կամ այլ) ատրճանակի(ների) դետալների օգտագործմամբ և ինքնաշեն եղանակով ակոսավոր փող տեղադրելու միջոցով պատրաստված ակոսափող ատրճանակ՝ հարմարեցված 9մմ (9x18) տրամաչափի փամփուշտներով կրակելու համար և ռազմամթերք հանդիսացող գործարանային արտադրության թվով 8 հատ 9մմ (9x18) տրամաչափի փամփուշտներ' նախատեսված «Байкал 442», «ПМ», «АПС» տեսակի ատրճանակներից և համապատասխան տրամաչափի ակոսափող այլ զենքերից կրակվելու համար, որոնք հայտնաբերվել են 2024 թվականի դեկւրեմբերի Ձ6-ին ոստիկանության Մալաթիայի բաժնում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԾՀԴՊՎ ՄԴՈՒՀԴՊ աշխատակիցների կողմից կատարված՝ Դ.Թումանյանի անձնական խուզարկությամբ:»
Ալեքսան Էլբակյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է ներկայացվել այն հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարման համար, որ նա(մեջբերվում է հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշումից)․ «նա, չպարզվւսծ ժամանակահատվածից մինչև 2024 թվակւսնի դեկտեմբերի 26-ը, խախտելով «Զենքի շրջանառության կարգավորման մասին» ՀՀ օրենքի 7-րդ հոդվածի պահանջները, տաբատի գոտկատեղի աջ հատվածում ապօրինի կերպով պահել և կրել է չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում ձեռք բերված, ակոսափող հրազեն հանդիսացող, գործարանային արտադրության «Մակարովի» կոնստրուկցիւս ունեցող տարբեր նշանակության (ծառայողական, գազային, տրավմատիկ, դեակտիվցված կամ այլ) ատրճանակի(ների) դետալների օգտագործմամբ և ինքնաշեն եղանակով ակոսավոր փող տեղադրելու միջոցով պատրաստված ակոսափող ատրճանակ՝ հարմարեցված 9մմ (9x18) տրամաչափի փամփուշտներով կրակելու համար և ռազմամթերք հանդիսացող գործարանային արտադրության թվով 8 հատ 9մմ (9x18) տրամաչափի փամփուշտներ՛ նախատեսված «Байкал 442», «ПМ», «АПС» տեսակի ատրճանակներից և համապատասխան տրամաչաւիի ակոսափող այլ զենքերից կրակվելու համար, որոնք հայտնաբերվել են 2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ին ոստիկանության Մալաթիայի բաժնում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՔՈԳՎ ԾՀԴՊՎ ՄԴՈՒՀԴՊ աշխատակիցների կողմից կատարված՝ Ա.էլբակյանի անձնական խուզարկությամբ:»։
4․ Դատական վերանայման ենթակա՝ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 29-ի դատավճիռը(այսուհետ՝ նաև Դատավճիռ, կամ բողոքարկվող դատական ակտ), մասնավորապես, բողոքարկվող մասով պատճառաբանվել է հետևյալ կերպ (մեջբերվում է). «(...) Ներկայացված մեղադրանքը մեղադրյալների կողմից ընդունելու և արագացված վարույթ կիրառելու պայմաններում` դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Դ.Թումանյանի և Ա.Էլբակյանի կողմից՝ նրանց մեղավորությամբ, նրանց մեղսագրված արարքների կատարումն ապացուցված է, նրանց արարքները ճիշտ են որակված և համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշիներին։
Դատարանը, հաստատված համարելով հանցագործության/նների/ և դրանց կատարման մեջ մեղադրյալների մեղքի ապացուցված լինելը, գտնում է, որ նրանք ենթակա են պատժի կատարածի համար:
Դատարանը մեղադրյալ Դավիթ Թումանյանի և Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում ինչպես նրանց կատարած հանցագործության բնույթը, եղանակն ու նպատակը, դիտավորության աստիճանը, հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրանց ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությունը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող տվյալները, մասնավորապես այն, որ Դավիթ Թումանյանն, ունի առողջական խնդիրներ և ինչպես վերջինս, այնպես էլ Ա.Էլբակյանը բնութագրվում են դրական հատկանիշներով(հատոր 1-ին գ.թ. 76, 90, հատոր 4-րդ գ.թ. 93-97):
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով նույն հոդվածի 2-րդ մասով, որպես Դավիթ Թումանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առնում նրա խնամքին գտնվող անչափահաս երեխաների՝ 24.02.2021 թվականին ծնված՝ Մարիա Դավիթ Թումանյանի, 04.04.2025 թվականին ծնված՝ Մելիսա Դավիթ Թումանյանի և առողջական խնդիրներ ունեցող հոր՝ 04.09.1954 թվականին ծնված Ռուբիկ Ժորժիկի Թումանյանի առկայությունը: Դատարանը հաշվի է առնում նաև, որ մեղադրյալներն անկեղծորեն զղջացել են կատարածի համար և տվել են խոստովանական ցուցմունքներ (հատոր 1-ին գ.թ. 92, 95, 96, հատոր 4-րդ գ.թ 91, 92, դատական նիստի արձանագրություն):
Դատարանն արձանագրում է, որ ինչպե Դավիթ Թումանյանի, այնպես էլ Ալեքսան Էլբակյանի պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Դատարանը՝ հաշվի առնելով մեղադրյալներից յուրաքանչյուրի անձը բնութագրող տվյալները, նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքի/ների/ առկայությունը և ծանրացնող հանգամանքի բացակայությունը ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին, 55-րդ և 69-րդ հոդվածներով գտնում է, որ նրանց նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով պետք է պատիժ նշանակել՝ ազատության սահմանափակում Դավիթ Թումանյնի նկատմամբ 1/մեկ/ տարի 6/վեց/ ամիս, իսկ Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ 2/երկու/ տարի ժամկետով և այդ պատժատեսակը նշանակելու պարագայում կարելի է հասնել պատժի նպատակների իրագործմանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ (…) Դատարանը, ազատության սահմանափակում նշանակելով, արգելում է հանցանք կատարած անձին այցելել տարբեր ժամանցային կամ այլ հաստատություններ, կազմակերպել, մասնակցել կամ այցելել որոշակի միջոցառումների կամ առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը կամ որոշակի ժամերի բացակայել տնից: Դատարանը, ազատության սահմանափակում նշանակելով, դատապարտյալի նկատմամբ սահմանում է սույն մասով սահմանված արգելքներից մեկը կամ մի քանիսը։
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալներ Դավիթ Թումանյանի և Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ պետք է սահմանել հետևյալ սահմանափակումները՝ արգելել օրվա ընթացքում՝ 23:00-ից մինչև 07:00-ն ընկած ժամերին, լքել բնակության վայրը, ինչպես նաև՝ առանց դատապարտյալների նկատմամբ վերահսկողություն իրակնացնող մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը:
Միևնույն ժամանակ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածով 3-րդ մասի կանոնով, դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Թումանյանի և Ալեքսան Էլբակյանի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ից 2025 թվականի հուլիսի 02-ը պետք է հաշվակցել նրանց նկատմամբ նշանակված ազատության սահմանափակում պատժին՝ 1 օրը հաշվակցելով 2 օրվա դիմաց և Դավիթ Թումանյանին թողնել կրելու ազատության սահմանափակում՝ 5(հինգ) ամիս 16(տասնվեց) օր ժամկետով, իսկ Ալեքսան Էլբակյանին՝ 11 (տասնմեկ) ամիս, 16 (տասնվեց) օր ժամկետով:
Քննության առնելով մեղադրյալներ Դ.Թումանյանի և Ա.Էլբակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ կիրառված բացակայելու արգելքը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ Դավիթ Թումանյանի նկատմաբ կիրառված գրավը պետք է վերացնել՝ մինչ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը ու Արամ Ռուբիկի Թումանյանի կողմից «Ինեկոբանկ» ՓԲԸ-ն «Կորյուն» մասնաճյուղում Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի արտաբյուջետային` 900013298014 հաշվին վճարված 2.000.000 ՀՀ դրամ գրավի գումարը պետք է վերադարձնել գրավատուին:
Քննության առնելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 100-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, գտնում է, հրազեն հանդիսացող գործարանային արտադրության Մակարովի կոնստրուկցիա ունեցող ակոսափող երկու ատրճանակները, 2 պահեստատուփերը և 12 հատ ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտները և 4 հատ գնդակներն ու պարկուճները պետք է հանձնել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության տնօրինությանը:
Մեղադրայլների անձնական խուզարկությամբ վերցված և դատարան ուղարկված բջջային հեռախոսները պետք է հանձնել վերջիններիս ի տնօրինություն:
Նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 4644 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ «Սույն օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարույթային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման», ուստի այդ հարցը պետք է համարել լուծված:
(...)»։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
5․ Դատախազի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես, նշված է (մեջբերվում է). «(…) Այսպիսով, հաշվի առնելով վերոգրյալ իրավական կարգավորումները, վճռաբեկ դատարանի կողմից դրանց տրված մեկնաբանությունները, դրանք համադրելով սույն քրեական վարույթի ընթացքում ձեռք բերված փաստական տվյալների, ինչպես նաև մեղադրյալների անձը բնութագրող հանգամանքների, արարքի կատարման ձևի, դրա հանրային վտանգավորության հետ, պետք է գալ այն հիմնավոր համոզման, որ Դ.Թումանյանի և Ա.Էլբակյանի նկատմամբ կիրառված քրեաիրավական ներգործության միջոցներն արդարացի չեն և չեն համապատասխանում նրանց կատարած հանցանքի բնույթին, անհրաժեշտ և բավարար չեն կարող լինել նրանց ուղղելու, ինչպես նաև նմանատիպ հանցագործությունները կանխելու համար, որպիսով խախտվել են սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը:
Նշվածի համատեքստում ուշադրության է արժանի այն հանգամանքը, որ Դատարանի կողմից մեղադրյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնվել բացառապես նրանց՝ դրականորեն բնութագրվելու հանգամանքը, ինչպես նաև մեղադրյալներից միայն Դ.Թումանյանի՝ անչափահաս երեխաների և վատառողջ հոր առկայությունը, իսկ Ա.Էլբակյանի մասով մեղմացնող որևէ այլ հանգամանք չի դիտարկվել՝ դրանց բացակայության պատճառով, սակայն ըստ էության, դատարանի կողմից երկու մեղադրյալների նկատմամբ էլ կիրառվել է ազատության սահմանափակում: Ճիշտ է, դատարանի կողմից հաշվի է առնվել Դ.Թումանյանի պատիժն ու պատասխանտվությունը մեղմացնող վերոգրյալ հանգամանքների առկայությունը և Ա.Էլբակյանի համեմատությամբ ազատության սահմանափակում է նշանակվել առավել քիչ ժամկետով, սակայն կարծում եմ, որ մատնանշված հանգամանքների առկայությունը բավարար չէր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված պատիժներից ազատության սահմանափակում տեսակը կիրառելու համար, այլ այդ հանգամանքները կարող էին նշանակություն ունենալ մեղադրյալների նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետների ընտրության համար:
Հաշվի առնելով պատիժ նշանակելու սկզբունքների վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի մի շարք որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, գտնում եմ, որ սույն դեպքում մեղադրյալների նկատմամբ պետք է կիրառվեր բացառապես ազատազրկան ձևով պատիժ: Նշված հետևության գալու համար էական և առանցքային նշանակություն ունի մեղադրյալների կողմից կատարված հանցանքի իրականացման ձևը, կատարման առանձնահատկությունները. մասնավորապես՝ վերջինները ձերբակալման ժամանակ գտնվել են միասին, երկուսի մոտ էլ, ընդ որում, յուրաքանչյուրի տաբատների կողային հատվածներում գտնվել է ռազմամթերք հանդիսացող ատրճանակները, երկու դեպքում էլ՝ լիցքավորված և ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտների հետ միասին: Այսինքն՝ այնպիսի իրավիճակ, որի պարագայում գտնում եմ, որ մեղադրյալների կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորությունը առավել բարձր է, քան օրինակ այն դեպքում, երբ նրանց կողմից հրազեն հանդիսացող ատրճանակները պահվեր առանց լիցքավորված փամփուշտների, տանը, ավտոմեքենայում կամ իրենց կողմից օգտագործվող որևէ այլ իրի կամ առարկայի մեջ, բայց ոչ տաբատի կողային հատվածում:
(...)հանցանքի կատարման ձևը, հանրային վտանգավորությունը, վերոգրյալ առանձնահատկությունների առկայությունը պատշաճ գնահատականի չարժանացնելու արդյունքում դատարանը մեղադրյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս եկել է սխալ եզրահանգման և նշանակել է անարդարացի պատիժ, ինչը հանդիսանում է դատավճռի բեկանման հիմք:
(…)»։
5․1․ Նշված հիմնավորումներով Դատախազը խնդրել է բեկանել Դատավճիռը և Դավիթ Թումանյանի ու Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ նշանակել պատիժ ազատազրկման ձևով:


Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
6. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Վերաքննությունը և վճռաբեկությունն իրականացվում են բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման արդյունքով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե`
1) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
2) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հետևանքով բողոքարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Բողոքը քննելու արդյունքով վերաքննիչ դատարանը կայացնում է եզրափակիչ դատական ակտ, որը՝
1) հաստատում կամ լրացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը.
2) ամբողջությամբ կամ մասամբ փոխարինում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտին.
3) ամբողջությամբ կամ մասամբ վերացնում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:
2. Վերաքննիչ դատարանը եզրափակիչ դատական ակտը կայացնում է սույն օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կանոններով` հաշվի առնելով սույն հոդվածում շարադրված պահանջները:
3. Վերաքննիչ դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը.
1) հիմնավոր է արդյոք վերաքննիչ բողոքը(վերաքննիչ բողոքներից յուրաքանչյուրը).
2) հայտնաբերվել է արդյոք սույն օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված որևէ հանգամանք.
3) պետք է արդյոք փոխել սույն օրենսգրքի 348-րդ հոդվածով սահմանված որևէ հարցի առաջին ատյանի դատարանի տված պատասխանը.
4) բողոքարկվող դատական ակտը պետք է արդյոք բեկանվի կամ փոփոխվի.
5) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է բեկանման, ապա այն պետք է բեկանվի ամբողջությամբ, թե որոշակի մասով.
6) եթե բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է ամբողջությամբ կամ որոշակի մասով բեկանման, ապա պետք է կայացվի նոր դատական ակտ, թե վարույթը պետք է փոխանցվի առաջին ատյանի համապատասխան դատարան.
7) եթե վարույթը ենթակա է փոխանցման առաջին ատյանի համապատասխան դատարան, ապա ինչ ծավալով պետք է իրականացվի նոր վարույթը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննության արդյունքով վերաքննիչ դատարանը`
1) դատական ակտը թողնում է անփոփոխ: Այն դեպքում, երբ վերաքննիչ դատարանը մերժում է վերաքննիչ բողոքը, սակայն գտնում է, որ գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտը թերի կամ մասնակի սխալ է հիմնավորված, ապա հիմնավորում է անփոփոխ թողնված դատական ակտը. (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 372-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վերաքննության կարգով բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե՝
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված հետևությունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) ճիշտ չի կիրառվել նյութական օրենքը.
4) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
5) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղադրյալի անձին.
6) առկա է որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, որի հաշվառմամբ բողո-քարկվող դատական ակտը դարձել է ոչ իրավաչափ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 377-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Պարզելով, որ առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս կամ պատժի կրման հարցը լուծելիս հաշվի չի առել պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող կամ հանցագործության վտանգավորությունը կամ մեղադրյալի անձը բնութագրող որևէ հանգամանք, որի արդյունքով նշանակել է անարդարացի` ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ պատիժ, վերաքննիչ դատարանը փոփոխում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը` մեղմացնելով կամ խստացնելով պատիժը կամ այլ կերպ լուծելով պատժի կրման հարցը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով»:
7․ Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական վերանայման ենթարկելով Դատավճռի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը, ուսումնասիրելով վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ ստացված քրեական գործի նյութերը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարած արարքին»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 56-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Պատժի տեսակներն են՝
(…)
7) ազատության սահմանափակումը(…)»:
8․ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար՝ պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և այն կատարող անձը կոնկրետ են:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…)
պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը:
Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) [Ն]շանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին:
(…):
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա:
Արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշմամբ՝ «(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…)
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը:
(…)»:
Դատարանի համոզմամբ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից:
Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար՝ կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
8․1․ Արթուր Անտոնյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «(...) ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը(տե՛ս Արթուր Խաչիկի Անտոնյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010թվականի մարտի 26-ի թիվ ՍԴ/0226/01/09 որոշումը, կետ 19):
9․ Վերը մեջբերված իրավական նորմերի և դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով մեղադրյալներ Դավիթ Թումանյանի և Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ նշանակված պատժի տեսակին՝ Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես պատիժ նախատեսված են ազատության սահմանափակումը, կարճաժամկետ ազատազրկումը և ազատազրկումը։
Միևնույն ժամանակ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրյալներ Դավիթ Թումանյանի և Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս հաշվի է առել ինչպես կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ մեղադրյալների վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրանց ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությունը, նրանց անձը բնութագրող տվյալները, մասնավորապես այն, որ Դավիթ Թումանյանն ունի առողջական խնդիրներ և ինչպես նա, այնպես էլ Ալեքսան Էլբակյանը բնութագրվում են դրական հատկանիշներով, նաև՝ մեղադրյալ Դավիթ Թումանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես, խնամքին անչափահաս երեխաների՝ 2021 թվականի փետրվարի 24-ին ծնված Մարիա Դավիթի Թումանյանի, 2025 թվականի ապրիլի 4-ին ծնված Մելիսա Դավիթի Թումանյանի և առողջական խնդիրներ ունեցող հոր՝ 1954 թվականի սեպտեմբերի 4-ին ծնված Ռուբիկ Ժորժիկի Թումանյանի առկայությունը, մեղադրյալների կողմից անկեղծորեն զղջալը կատարածի համար և խոստովանական ցուցմունքներ տալը, ինչպես նաև՝ մեղադրյալներ Դավիթ Թումանյանի և Ալեքսան Էլբակյանի պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը։ Արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի սահմաններում նշանակել է համաչափ պատիժ` ազատության սահմանափակում՝ Դավիթ Թումանյանի նկատմամբ՝ 1(մեկ) տարի 6(վեց) ամիս, իսկ Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ՝ 2(երկու) տարի ժամկետով։
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալներից յուրաքանչյուրի համար սահմանված պատիժը համաչափ է նրանցից յուրաքանչյուրի կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորների անձին և բավարար է պատժի նպատակների նվաճման տեսանկյունից, իր հերթին արձանագրում է նաև, որ մեղադրյալներ Դավիթ Թումանյանի և Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ ազատության սահմանափակման ձևով պատժատեսակի նշանակման միջոցով հնարավոր է հասնել պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
10․ Վերոգրյալի հաշվառմամբ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալներ Դավիթ Թումանյանի և Ալեքսան Էլբակյանի նկատմամբ ազատության սահմանափակման ձևով պատիժ նշանակելիս Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ ուսումնասիրության, վերլուծության և համակցության մեջ գնահատման է ենթարկել գործի փաստական տվյալների ամբողջությունը։
11․ Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքից բխող մյուս փաստարկներին ու դատողություններին(մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 5-րդ կետը), ապա հարկ է արձանագրել, որ Դատավճռով շարադրված և սույն որոշմամբ իրավաչափ համարված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխանները, ուստի դրանց անդրադառնալն այլևս առարկայազուրկ է:
12․ Սույն որոշմամբ կատարված վերլուծությունների համատեքստում Վերաքննիչ դատարանը դատական վերանայման սահմաններում գալիս է եզրահանգման, որ վերաքննիչ բողոքն անհիմն է․ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել դատական սխալ՝ նյութական և քրեադատավարական օրենքի խախտումներ, որոնք կարող էին ազդել գործի ելքի վրա, հետևաբար, բողոքարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքերը բացակայում են։
Նշված հիմնավորումներով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ թիվ ԵԴ1/1124/01/25 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 29-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ։


Եզրափակիչ մաս․
13․ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 370-րդ, 371-րդ և 379-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Թիվ ԵԴ1/1124/01/25 քրեական գործով ըստ մեղադրանքի՝ Դավիթ Ռուբիկի Թումանյանի և Ալեքսան Վլադիմիրի Էլբակյանի՝ յուրաքանչյուրի դեպքում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 29-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ռ.ՊԱՊՈՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Լ․ԱԲԳԱՐՅԱՆ


Մ․ՊԱՊՈՅԱՆ