Հիմնական
Գործի համար:
ԵԴ1/0986/01/25
Վիճակագրական տողի համար :
19.4
Պատասխանող
Աշոտ Կարապետյան Արմանի
Աշոտ Կարապետյան
Աշոտ Կարապետյան
Աշոտ Կարապետյան
Դատավոր
Երևանի քրեական դատարան
Սաթենիկ Անդրեասյան
Քրեական վերաքննիչ
Մխիթար Պապոյան
Լուսինե Աբգարյան
Ռոբերտ Պապոյան
Դատավոր
Երևանի քրեական դատարան
Սաթենիկ Անդրեասյան
Քրեական վերաքննիչ
Մխիթար Պապոյան
Լուսինե Աբգարյան
Ռոբերտ Պապոյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2025-11-12 | 12:00 | 6 | Կայացել է | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2025-07-14 | 11:00 | 3 | Կայացել է | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2025-05-30 | 13:00 | 8 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-04-28 | 15:00 | 8 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-04-03 | 14:30 | 8 | Նիստը կայացել է |
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
(այսուհետ՝ նաև Դատարան)
Նախագահությամբ՝ դատավոր Ս.ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ՝ Է․ԴԱՎԹՅԱՆԻ
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող Ռ․ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
պաշտպան Մ․ՄԱՆԳԱՍԱՐՅԱՆԻ
մեղադրյալ Ա․ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
2025 թվականի հուլիսի 14-ին Երևան քաղաքում՝ դռնբաց դատական նիստում, դատաքննության արագացված վարույթի կարգով քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Արմանի Կարապետյանի ՝ (ծնված՝ 27․04․2000թ․, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, հաշվառված և բնակվող՝ Վայոց Ձորի մարզ, Վայք, Գոմք բնակավայր, 6-րդ փողոց, 1-ին տուն հասցեում, նախկինում դատված), ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին՝ ժամը 10։15-ին Աշոտ Արմանի Կարապետյանը ձերբակալվել է՝ հանցանք կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 16861724 քրեական վարույթը։
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին որոշում է կայացվել թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Արմանի Կարապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով ձերբակալելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու արգելքը։
2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին՝ ժամը 20։20-ին որոշում է կայացվել Աշոտ Կարապետյանին ձերբակալումից ազատելու մասին՝ վերջինիս վերաբերյալ անազատության մեջ պահելու անհրաժեշտությունը վերանալու հիմքով։
2025 թվականի մարտի 10-ին որոշում է կայացվել թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և վերցված «Սամսունգ» մոդելի 353773102136985 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին։
2025 թվականի մարտի 10-ին որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ նոր հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2025 թվականի մարտի 13-ին որոշում է կայացվել թիվ 16861724 քրեական վարույթից նոր վարույթ անջատելու և անջատված վարույթին 16139325 համարը շնորհելու մասին։
2025 թվականի մարտի 24-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում ստացվել է քրեական գործը՝ մեղադրական եզրակացությամբ, որը 2025 թվականի մարտի 25-ին փաստացի հանձնվել է դատավոր Ս.Անդրեասյանին։
2025 թվականի մարտի 25-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Նախնական դատալսումների ընթացքում՝ 2025 թվականի ապրիլի 03-ին, Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը անփոփոխ թողնելու մասին։
Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2025 թվականի մարտի 10-ի Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա․Ոսկանյանը որոշմամբ՝ թիվ 16861724 քրեական վարույթով մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն բանի համար, որ «նա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին 2002թ. դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ Կառավարության 2010թ. մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ՝ թմրամիջոցների հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու` թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն, քննությամբ չպարզված օրը և ժամին ինքնությունը չպարզված անձից ապօրինի ձեռք է բերել և մինչև 2024թ. դեկտեմբերի 24-ի` ժամը 10:15-ը «զիպ» փականով՝ պոլիէթիլենային թաղանթից երկու փաթեթներում իր մոտ ապօրինի պահել է ՀՀ Կառավարության 2018թ. հունիսի 27-ի N 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածում ընդգրկված` զգալի չափերով` 0,13 գրամ քաշով «a-PVP» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2024թ. դեկտեմբերի 24-ին` ժամը 10:30-ի սահմաններում՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից՝ Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկության ժամանակ»։
Արագացված վարույթ
Նախնական դատալսումների ժամանակ մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանը միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված վարույթի կարգով:
Հանրային մեղադրողի կողմից մեղադրանքի փաստական հիմքը և մեղադրյալին վերագրվող արարքի իրավական որակումը ներկայացնելուց հետո մեղադրյալը հայտարարել է, որ ներկայացված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, մինչև միջնորդությունը ներկայացնելը խորհրդակցել է պաշտպանի հետ և գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները:
Պաշտպանը միացել է ներկայացված միջնորդությանը:
Հանրային մեղադրողը չի առարկել արագացված վարույթ կիրառելու դեմ:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ առկա է սույն օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, բավարարել է արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը և որոշում կայացրել լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին:
(Մանրամասն տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)։
Պատճառաբանական մաս.
Առաջադրված մեղադրանքը մեղադրյալ Նարեկ Արմենի Բաբայանի կողմից ընդունելու և դատական քննության արագացված վարույթի կարգ կիրառելու պայմաններում Դատարանն արձանագրում է.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ կամ պրեկուրսոր ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը կամ առաքելը՝
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով։
(...):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճիռը կայացվում է Հայաստանի Հանրապետության անունից:
2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր:
3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս:
4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
5. Դատավճիռը կարող է լինել արդարացման կամ մեղադրական»(…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ.
5) ինչ միջոցներ պետք է ձեռնարկվեն արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի համար.
6) դատապարտված մեղադրյալի արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման.
7) ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
8) դատապարտված մեղադրյալը ենթակա է արդյոք պատժի իր կատարած հանցանքի համար.
9) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
10) դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
11) գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
12) որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
13) վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
14) ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
15) դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
16) ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1.Դատավճիռը կազմված է ներածական, նկարագրական, պատճառաբանական և եզրափակիչ մասերից:
2. Դատավճռի ներածական մասում նշվում են`
1) որ դատավճիռը կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության անունից.
2) դատավճիռը կայացնելու վայրը և ժամանակը.
3) դատավճիռը կայացնող դատարանի անվանումը, դատարանի կազմը, դատական նիստի քարտուղարը, հանրային մեղադրողը, վարույթի մասնավոր մասնակիցները.
4) մեղադրյալի անունը, հայրանունը, ազգանունը, նրա ծննդյան թվականը, ամիսը, օրը և ծննդավայրը, ընտանեկան դրությունը, աշխատանքի վայրը, զբաղմունքը, կրթությունը և այլ վերաբերելի տեղեկություններ.
5) քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը կամ հոդվածի մասը կամ կետը, որով նախատեսված հանցանքի կատարման համար մեղադրյալին մեղադրանք է ներկայացվել:
3. Դատավճռի նկարագրական մասում նշվում են՝
1) մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2) դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
3) դատարանի փաստական վերլուծությունները.
4) հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները:
4. Դատավճռի պատճառաբանական մասում նշվում են՝
1) կիրառվող իրավունքը, այդ թվում՝ միջազգային պայմանագրերը.
2) դատարանի իրավական վերլուծությունները.
3) դատարանի հետևությունները և դրանց իրավական հիմնավորումները.
4) օրենքի այն նորմերը, որոնցով դատարանը ղեկավարվել է դատավճիռ կայացնելիս:
5. Դատավճռի եզրափակիչ մասում նշվում են`
1) դատարանի որոշումները.
2) դատավճռի բողոքարկման կարգը:
6. Նախագահողն ստորագրում է դատավճռի յուրաքանչյուր էջը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արագացված վարույթի արդյունքով դատարանը կայացնում է մեղադրական դատավճիռ սույն օրենսգրքի 347-350-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով` հաշվի առնելով սույն հոդվածով նախատեսված առանձնահատկությունները:
2. Դատարանը արագացված վարույթի արդյունքով մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ՝ հաշվի առնելով Հայաuտանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Կարճաժամկետ ազատազրկումը դատապարտյալին քրեակատարողական հիմնարկում հասարակությունից խիստ մեկուսացման պայմաններում անազատության մեջ պահելն է:
2. Կարճաժամկետ ազատազրկումը նշանակվում է նախկինում ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ չկրած, ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործություններ կատարած անձի նկատմամբ` 15 օրից 2 ամիս ժամկետով:
3. Կարճաժամկետ ազատազրկման նվազագույն ժամկետը սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում կարող է 15 օրից պակաս լինել»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ազատազրկումը դատապարտյալին քրեակատարողական հիմնարկում անազատության մեջ պահելու ձևով հասարակությունից որոշակի ժամկետով մեկուսացնելն է, որը կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում:
2. Ազատազրկումը նշանակվում է 3 ամսից 20 տարի ժամկետով:
3. Ազատազրկման նվազագույն ժամկետը սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում կարող է պակաս լինել 3 ամսից:
4. Անզգույշ հանցագործության համար ազատազրկումը չի կարող գերազանցել 10 տարին:
5. Առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն կատարած անձը չի կարող դատապարտվել ազատազրկման»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն՝
«Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ»։
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1․Եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատիժը լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…)
4.1. Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից(…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 78-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանքների համակցությամբ և դատավճիռների համակցությամբ պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելիս ազատազրկման 1 օրվան համապատասխանում է՝
1) կարճաժամկետ ազատազրկման 1 օրը,
(…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝
«1. 3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց, ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատժին՝ 1 օրը հաշվելով 2 օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի համաձայն՝
«12. Եթե փորձաշրջանի ընթացքում անձը կատարում է նոր դիտավորյալ հանցանք, ապա նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացվում է: Այդ դեպքում դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ է նշանակում սույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ԵՇԴ/0143/01/13, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում անդրադառնալով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին, կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի անձին և հանցագործության վտանգավորության բնույթին ու աստիճանին համաչափ քրեաիրավական ներգործության միջոց ընտրելու, ինչպես նաև դրա շրջանակներում համաչափ պատժաչափ սահմանելու պահանջն ուղղակիորեն բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների, մասնավորապես` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման հիմնարար սկզբունքների բովանդակությունից: Արդարացի է այն պատիժը, որի ընտրությունը գործի բոլոր հանգամանքների` հանցագործության վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (հանցագործության մեղքի ձև և տեսակ, շարժառիթ, նպատակ, քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակություն, պատճառված վնասի չափ, եղանակ, գործիքներ ու միջոցներ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարք և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճան և այլն), հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ամբողջական ու բազմակողմանի վերլուծության արդյունք է և բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Վերոնշյալ պահանջներից նահանջը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման:
Նարեկ Սարգսյանի գործով թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման շրջանակներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է նաև. «(...) Պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար` պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից (…):
(…) Պատիժ նշանակելու սկզբունքի բովանդակությունն ընդգրկում է դատապարտյալի, տուժողի և հասարակության վերաբերմունքը նշանակված պատժի նկատմամբ: Ուստի, պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դատարանից պահանջում է ողջամտորեն հաշվի առնել արդարության մասին վերոնշյալ սուբյեկտների կարծիքը, (…) որը պետք է կիրառվի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում (տե՛ս Նարեկ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 16-րդ կետը):
Վերոշարադրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումների հիման վրա քննարկելով այն հարցը, թե ինչ պատժատեսակ և պատժաչափ պետք է նշանակվի մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ, Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալ հանգամանքները.
-մեղադրյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում՝ քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքների կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը (հանցանքն ուղղված է բնակչության առողջության դեմ), մեղադրյալի հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը (հանցանքը հասցվել է ավարտին), հանցավոր արարքի կատարման եղանակը և հանգամանքները,
-մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում է հանդիսանում հանցանքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը։ Մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով Աշոտ Արմանի Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 525-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված 2023 թվականի հունիսի 21-ին կատարած հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Դատավճիռն ուղարկվել է կատարման 28․02․2024թ․։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Աշոտ Արմանի Կարապետյանը պարտավորեցվել է բնակության վայրը փոխելու դեպքում դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնին սեղմ ժամկետում հայտնել իր նոր բնակության վայրի հասցեն:
Սույն քրեական գործով մեղադրյալը հանցանքը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին։
-մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հանգամանքներ Դատարանը չի արձանագրում:
Որպես անձը բնութագրող տվյալներ են հանդիսանում Վայք համայնքի Գոմք բնակավայրի վարչական ղեկավար Մ․Հովհաննիսյանի կողմից 2025 թվականի հունիսի 09-ին տրված բնութագիրը, համաձայն որի «Աշոտ Արմանի Կարապետյանը ծնված 27․04․2000թ․ սովորել և ավարտել է Գոմքի միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև ծառայել է ՀՀ ՊՆ-ում։ Պարտաճանաչ մասնակցել է համայնքի հիմնախնդիրների լուծմանը թե գաղափարապես և թե ֆիզիկապես, աչքի է ընկնում իր կազմակերպությամբ։ Հայրենասեր և աշխատասեր է , հարգված է համայնքի բնակչության կողմից»։
Համաձայն՝ ՀՀ ՊՆ զորակոչային և զորահավաքային համալրման ծառայության Վայոց Ձորի մարզի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավար Ա․Նահապետյանի կողմից տրված տեղեկանքի՝ «Աշոտ Արմանի Կարապետյանը 2020 թվականի հոկտեմբերի 08-ից մինչև 2020 թվականի նոյեմբերի 08-ը մասնակցել է մարտական գործողությունների»։
Ներկայացվել է նաև քաղվածք՝ մեծահասակի ամբուլատոր բժշկական քարտից, համաձայն որի Աշոտ Կարապետյանի մոտ 13․10․2020թ․ ախտորոշվել է գլխի գագաթային շրջանի վերք, բեկորային վնասվածք։
Համաձայն «Datalex» տեղեկատվական համակարգից ստացված տվյալների՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանը թիվ ԵԴ1/0615/01/24 քրեական գործով հանդիսանում է մեղադրյալ և մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքի կատարում։
Դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցված է մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանին վերագրվող արարքը, դրա քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, ինչպես նաև ապացուցված է վերջինիս մեղավորությունը, որպիսի պայմաններում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո հաշվի առնելով գործի հանգամանքները և անձը բնութագրող հանգամանքները, կատարած հանցանքի համար մեղադրյալի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել պատիժ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ 1 ամիս ժամկետով:
Սույն քրեական գործով մեղսագրվող արարքը մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, իսկ 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով վերջինիս նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չէր կիրառվել և սահմանվել էր փորձաշրջան։
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալը սույն քրեական գործով մեղսագրվող հանցանքը կատարել է փորձաշրջանի ընթացքում, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի կիրառմամբ անհրաժեշտ է Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացնել։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ (հաշվի առնելով նաև ձերբակալվածի կարգավիճակում անազատության մեջ գտնվելու 1 օրը) պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 տարի 15 օր ժամկետով։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, inter alia, պարտավոր է անդրադառնալ գույքային հայցի, պատճառված վնասի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման, ապացույցների տնօրինման, խափանման միջոցի և վարութային ծախսերի հարցերին:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով հանցագործության արդյունքում պատճառված վնաս առկա չէ, գույքային հայց չի հարուցվել, բռնագրավման ենթակա գույքի, ինչպես նաև գույքի արգելադրման վերաբերյալ տվյալներ քրեական գործում առկա չեն։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման, ուստի դատական ծախսերի հարցը Դատարանը համարում է լուծված։
Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված ապացույցներն անհրաժեշտ է թողնել կցված վարույթի նյութերին։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը, անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Դատարանը, քննարկելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2025 թվականի մարտի 10-ին կայացված որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և վերցված «Սամսունգ» մոդելի 353773102136985 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը անհրաժեշտ է վերադարձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժին` սույն քրեական վարույթից անջատված՝ թիվ 16139325 քրեական վարույթին կցելու նպատակով:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ, 352-353-րդ, 464.4-րդ և 464.5-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը`
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Աշոտ Արմանի Կարապետյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նշանակել պատիժ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ 1 ամիս ժամկետով։
Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնել։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 տարի 15 օր ժամկետով։
Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ` մինչ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը լուծել դատավճռի պատճառաբանական մասում սահմանված կարգով:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերի, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ ՍԱԹԵՆԻԿ ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
(այսուհետ՝ նաև Դատարան)
Նախագահությամբ՝ դատավոր Ս.ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ՝ Է․ԴԱՎԹՅԱՆԻ
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող Ռ․ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
պաշտպան Մ․ՄԱՆԳԱՍԱՐՅԱՆԻ
մեղադրյալ Ա․ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
2025 թվականի հուլիսի 14-ին Երևան քաղաքում՝ դռնբաց դատական նիստում, դատաքննության արագացված վարույթի կարգով քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Արմանի Կարապետյանի ՝ (ծնված՝ 27․04․2000թ․, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, հաշվառված և բնակվող՝ Վայոց Ձորի մարզ, Վայք, Գոմք բնակավայր, 6-րդ փողոց, 1-ին տուն հասցեում, նախկինում դատված), ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին՝ ժամը 10։15-ին Աշոտ Արմանի Կարապետյանը ձերբակալվել է՝ հանցանք կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 16861724 քրեական վարույթը։
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին որոշում է կայացվել թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Արմանի Կարապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով ձերբակալելու մասին։
2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու արգելքը։
2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին՝ ժամը 20։20-ին որոշում է կայացվել Աշոտ Կարապետյանին ձերբակալումից ազատելու մասին՝ վերջինիս վերաբերյալ անազատության մեջ պահելու անհրաժեշտությունը վերանալու հիմքով։
2025 թվականի մարտի 10-ին որոշում է կայացվել թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և վերցված «Սամսունգ» մոդելի 353773102136985 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին։
2025 թվականի մարտի 10-ին որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ նոր հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2025 թվականի մարտի 13-ին որոշում է կայացվել թիվ 16861724 քրեական վարույթից նոր վարույթ անջատելու և անջատված վարույթին 16139325 համարը շնորհելու մասին։
2025 թվականի մարտի 24-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում ստացվել է քրեական գործը՝ մեղադրական եզրակացությամբ, որը 2025 թվականի մարտի 25-ին փաստացի հանձնվել է դատավոր Ս.Անդրեասյանին։
2025 թվականի մարտի 25-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Նախնական դատալսումների ընթացքում՝ 2025 թվականի ապրիլի 03-ին, Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը անփոփոխ թողնելու մասին։
Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2025 թվականի մարտի 10-ի Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա․Ոսկանյանը որոշմամբ՝ թիվ 16861724 քրեական վարույթով մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն բանի համար, որ «նա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին 2002թ. դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ Կառավարության 2010թ. մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ՝ թմրամիջոցների հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու` թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն, քննությամբ չպարզված օրը և ժամին ինքնությունը չպարզված անձից ապօրինի ձեռք է բերել և մինչև 2024թ. դեկտեմբերի 24-ի` ժամը 10:15-ը «զիպ» փականով՝ պոլիէթիլենային թաղանթից երկու փաթեթներում իր մոտ ապօրինի պահել է ՀՀ Կառավարության 2018թ. հունիսի 27-ի N 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածում ընդգրկված` զգալի չափերով` 0,13 գրամ քաշով «a-PVP» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2024թ. դեկտեմբերի 24-ին` ժամը 10:30-ի սահմաններում՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից՝ Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկության ժամանակ»։
Արագացված վարույթ
Նախնական դատալսումների ժամանակ մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանը միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված վարույթի կարգով:
Հանրային մեղադրողի կողմից մեղադրանքի փաստական հիմքը և մեղադրյալին վերագրվող արարքի իրավական որակումը ներկայացնելուց հետո մեղադրյալը հայտարարել է, որ ներկայացված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, մինչև միջնորդությունը ներկայացնելը խորհրդակցել է պաշտպանի հետ և գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները:
Պաշտպանը միացել է ներկայացված միջնորդությանը:
Հանրային մեղադրողը չի առարկել արագացված վարույթ կիրառելու դեմ:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ առկա է սույն օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, բավարարել է արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը և որոշում կայացրել լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին:
(Մանրամասն տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)։
Պատճառաբանական մաս.
Առաջադրված մեղադրանքը մեղադրյալ Նարեկ Արմենի Բաբայանի կողմից ընդունելու և դատական քննության արագացված վարույթի կարգ կիրառելու պայմաններում Դատարանն արձանագրում է.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ կամ պրեկուրսոր ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը կամ առաքելը՝
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով։
(...):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճիռը կայացվում է Հայաստանի Հանրապետության անունից:
2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր:
3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս:
4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
5. Դատավճիռը կարող է լինել արդարացման կամ մեղադրական»(…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ.
5) ինչ միջոցներ պետք է ձեռնարկվեն արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի համար.
6) դատապարտված մեղադրյալի արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման.
7) ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
8) դատապարտված մեղադրյալը ենթակա է արդյոք պատժի իր կատարած հանցանքի համար.
9) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
10) դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
11) գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
12) որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
13) վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
14) ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
15) դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
16) ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1.Դատավճիռը կազմված է ներածական, նկարագրական, պատճառաբանական և եզրափակիչ մասերից:
2. Դատավճռի ներածական մասում նշվում են`
1) որ դատավճիռը կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության անունից.
2) դատավճիռը կայացնելու վայրը և ժամանակը.
3) դատավճիռը կայացնող դատարանի անվանումը, դատարանի կազմը, դատական նիստի քարտուղարը, հանրային մեղադրողը, վարույթի մասնավոր մասնակիցները.
4) մեղադրյալի անունը, հայրանունը, ազգանունը, նրա ծննդյան թվականը, ամիսը, օրը և ծննդավայրը, ընտանեկան դրությունը, աշխատանքի վայրը, զբաղմունքը, կրթությունը և այլ վերաբերելի տեղեկություններ.
5) քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը կամ հոդվածի մասը կամ կետը, որով նախատեսված հանցանքի կատարման համար մեղադրյալին մեղադրանք է ներկայացվել:
3. Դատավճռի նկարագրական մասում նշվում են՝
1) մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2) դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
3) դատարանի փաստական վերլուծությունները.
4) հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները:
4. Դատավճռի պատճառաբանական մասում նշվում են՝
1) կիրառվող իրավունքը, այդ թվում՝ միջազգային պայմանագրերը.
2) դատարանի իրավական վերլուծությունները.
3) դատարանի հետևությունները և դրանց իրավական հիմնավորումները.
4) օրենքի այն նորմերը, որոնցով դատարանը ղեկավարվել է դատավճիռ կայացնելիս:
5. Դատավճռի եզրափակիչ մասում նշվում են`
1) դատարանի որոշումները.
2) դատավճռի բողոքարկման կարգը:
6. Նախագահողն ստորագրում է դատավճռի յուրաքանչյուր էջը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արագացված վարույթի արդյունքով դատարանը կայացնում է մեղադրական դատավճիռ սույն օրենսգրքի 347-350-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով` հաշվի առնելով սույն հոդվածով նախատեսված առանձնահատկությունները:
2. Դատարանը արագացված վարույթի արդյունքով մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ՝ հաշվի առնելով Հայաuտանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Կարճաժամկետ ազատազրկումը դատապարտյալին քրեակատարողական հիմնարկում հասարակությունից խիստ մեկուսացման պայմաններում անազատության մեջ պահելն է:
2. Կարճաժամկետ ազատազրկումը նշանակվում է նախկինում ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ չկրած, ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործություններ կատարած անձի նկատմամբ` 15 օրից 2 ամիս ժամկետով:
3. Կարճաժամկետ ազատազրկման նվազագույն ժամկետը սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում կարող է 15 օրից պակաս լինել»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ազատազրկումը դատապարտյալին քրեակատարողական հիմնարկում անազատության մեջ պահելու ձևով հասարակությունից որոշակի ժամկետով մեկուսացնելն է, որը կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում:
2. Ազատազրկումը նշանակվում է 3 ամսից 20 տարի ժամկետով:
3. Ազատազրկման նվազագույն ժամկետը սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում կարող է պակաս լինել 3 ամսից:
4. Անզգույշ հանցագործության համար ազատազրկումը չի կարող գերազանցել 10 տարին:
5. Առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն կատարած անձը չի կարող դատապարտվել ազատազրկման»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն՝
«Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ»։
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1․Եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատիժը լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…)
4.1. Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից(…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 78-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանքների համակցությամբ և դատավճիռների համակցությամբ պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելիս ազատազրկման 1 օրվան համապատասխանում է՝
1) կարճաժամկետ ազատազրկման 1 օրը,
(…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝
«1. 3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց, ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատժին՝ 1 օրը հաշվելով 2 օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի համաձայն՝
«12. Եթե փորձաշրջանի ընթացքում անձը կատարում է նոր դիտավորյալ հանցանք, ապա նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացվում է: Այդ դեպքում դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ է նշանակում սույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ԵՇԴ/0143/01/13, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում անդրադառնալով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին, կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի անձին և հանցագործության վտանգավորության բնույթին ու աստիճանին համաչափ քրեաիրավական ներգործության միջոց ընտրելու, ինչպես նաև դրա շրջանակներում համաչափ պատժաչափ սահմանելու պահանջն ուղղակիորեն բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների, մասնավորապես` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման հիմնարար սկզբունքների բովանդակությունից: Արդարացի է այն պատիժը, որի ընտրությունը գործի բոլոր հանգամանքների` հանցագործության վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (հանցագործության մեղքի ձև և տեսակ, շարժառիթ, նպատակ, քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակություն, պատճառված վնասի չափ, եղանակ, գործիքներ ու միջոցներ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարք և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճան և այլն), հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ամբողջական ու բազմակողմանի վերլուծության արդյունք է և բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Վերոնշյալ պահանջներից նահանջը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման:
Նարեկ Սարգսյանի գործով թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման շրջանակներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է նաև. «(...) Պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար` պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից (…):
(…) Պատիժ նշանակելու սկզբունքի բովանդակությունն ընդգրկում է դատապարտյալի, տուժողի և հասարակության վերաբերմունքը նշանակված պատժի նկատմամբ: Ուստի, պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դատարանից պահանջում է ողջամտորեն հաշվի առնել արդարության մասին վերոնշյալ սուբյեկտների կարծիքը, (…) որը պետք է կիրառվի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում (տե՛ս Նարեկ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 16-րդ կետը):
Վերոշարադրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումների հիման վրա քննարկելով այն հարցը, թե ինչ պատժատեսակ և պատժաչափ պետք է նշանակվի մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ, Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալ հանգամանքները.
-մեղադրյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում՝ քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքների կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը (հանցանքն ուղղված է բնակչության առողջության դեմ), մեղադրյալի հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը (հանցանքը հասցվել է ավարտին), հանցավոր արարքի կատարման եղանակը և հանգամանքները,
-մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում է հանդիսանում հանցանքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը։ Մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով Աշոտ Արմանի Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 525-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված 2023 թվականի հունիսի 21-ին կատարած հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Դատավճիռն ուղարկվել է կատարման 28․02․2024թ․։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Աշոտ Արմանի Կարապետյանը պարտավորեցվել է բնակության վայրը փոխելու դեպքում դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնին սեղմ ժամկետում հայտնել իր նոր բնակության վայրի հասցեն:
Սույն քրեական գործով մեղադրյալը հանցանքը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին։
-մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հանգամանքներ Դատարանը չի արձանագրում:
Որպես անձը բնութագրող տվյալներ են հանդիսանում Վայք համայնքի Գոմք բնակավայրի վարչական ղեկավար Մ․Հովհաննիսյանի կողմից 2025 թվականի հունիսի 09-ին տրված բնութագիրը, համաձայն որի «Աշոտ Արմանի Կարապետյանը ծնված 27․04․2000թ․ սովորել և ավարտել է Գոմքի միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև ծառայել է ՀՀ ՊՆ-ում։ Պարտաճանաչ մասնակցել է համայնքի հիմնախնդիրների լուծմանը թե գաղափարապես և թե ֆիզիկապես, աչքի է ընկնում իր կազմակերպությամբ։ Հայրենասեր և աշխատասեր է , հարգված է համայնքի բնակչության կողմից»։
Համաձայն՝ ՀՀ ՊՆ զորակոչային և զորահավաքային համալրման ծառայության Վայոց Ձորի մարզի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավար Ա․Նահապետյանի կողմից տրված տեղեկանքի՝ «Աշոտ Արմանի Կարապետյանը 2020 թվականի հոկտեմբերի 08-ից մինչև 2020 թվականի նոյեմբերի 08-ը մասնակցել է մարտական գործողությունների»։
Ներկայացվել է նաև քաղվածք՝ մեծահասակի ամբուլատոր բժշկական քարտից, համաձայն որի Աշոտ Կարապետյանի մոտ 13․10․2020թ․ ախտորոշվել է գլխի գագաթային շրջանի վերք, բեկորային վնասվածք։
Համաձայն «Datalex» տեղեկատվական համակարգից ստացված տվյալների՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանը թիվ ԵԴ1/0615/01/24 քրեական գործով հանդիսանում է մեղադրյալ և մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքի կատարում։
Դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցված է մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանին վերագրվող արարքը, դրա քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, ինչպես նաև ապացուցված է վերջինիս մեղավորությունը, որպիսի պայմաններում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո հաշվի առնելով գործի հանգամանքները և անձը բնութագրող հանգամանքները, կատարած հանցանքի համար մեղադրյալի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել պատիժ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ 1 ամիս ժամկետով:
Սույն քրեական գործով մեղսագրվող արարքը մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, իսկ 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով վերջինիս նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չէր կիրառվել և սահմանվել էր փորձաշրջան։
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալը սույն քրեական գործով մեղսագրվող հանցանքը կատարել է փորձաշրջանի ընթացքում, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի կիրառմամբ անհրաժեշտ է Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացնել։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ (հաշվի առնելով նաև ձերբակալվածի կարգավիճակում անազատության մեջ գտնվելու 1 օրը) պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 տարի 15 օր ժամկետով։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, inter alia, պարտավոր է անդրադառնալ գույքային հայցի, պատճառված վնասի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման, ապացույցների տնօրինման, խափանման միջոցի և վարութային ծախսերի հարցերին:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով հանցագործության արդյունքում պատճառված վնաս առկա չէ, գույքային հայց չի հարուցվել, բռնագրավման ենթակա գույքի, ինչպես նաև գույքի արգելադրման վերաբերյալ տվյալներ քրեական գործում առկա չեն։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման, ուստի դատական ծախսերի հարցը Դատարանը համարում է լուծված։
Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված ապացույցներն անհրաժեշտ է թողնել կցված վարույթի նյութերին։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը, անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Դատարանը, քննարկելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2025 թվականի մարտի 10-ին կայացված որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և վերցված «Սամսունգ» մոդելի 353773102136985 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը անհրաժեշտ է վերադարձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժին` սույն քրեական վարույթից անջատված՝ թիվ 16139325 քրեական վարույթին կցելու նպատակով:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ, 352-353-րդ, 464.4-րդ և 464.5-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը`
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Աշոտ Արմանի Կարապետյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նշանակել պատիժ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ 1 ամիս ժամկետով։
Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնել։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 տարի 15 օր ժամկետով։
Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ` մինչ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը լուծել դատավճռի պատճառաբանական մասում սահմանված կարգով:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերի, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ ՍԱԹԵՆԻԿ ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ
ԵԴ1/0986/01/25
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈւՄ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ
«12» նոյեմբերի 2025թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
Նախագահող դատավոր
դատավորներ
դատական նիստերի քարտուղար
պաշտպան
Մ.Պապոյան
Ռ.Պապոյան
Լ․Աբգարյան
Հ.Հակոբյան
Մ.Մանգասարյան
դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի (ծնված՝ 2000 թվականի ապրիլի 27-ին, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում՝ դատապարտված, հաշվառված և բնակվում է Վայոց ձորի մարզի Վայք համայնքի Գոմք բնակավայրի 6-րդ փողոցի 1-ին տանը) վերաբերյալ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2025 թվականի հուլիսի 14-ի դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ռ.Գրիգորյանի և մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքները`
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին ձերբակալվել է Աշոտ Արմանի Կարապետյանը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ջ.Գրիգորյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 16861724 քրեական վարույթը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ջ.Գրիգորյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթով հանցանք կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով ձերբակալվել է Աշոտ Արմանի Կարապետյանը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Ոսկանյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ջ.Գրիգորյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթով մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
2025 թվականի մարտի 10-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Ոսկանյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ այն արարքի համար, որ նա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ՝ թմրամիջոցների հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու` թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն, քննությամբ չպարզված օրը և ժամին ինքնությունը չպարզված անձից ապօրինի ձեռք է բերել և մինչև 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ի` ժամը 10:15-ը «զիպ» փականով՝ պոլիէթիլենային թաղանթից երկու փաթեթներում իր մոտ ապօրինի պահել է ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի N 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածում ընդգրկված` զգալի չափերով` 0,13 գրամ քաշով «a-PVP» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին` ժամը 10:30-ի սահմաններում՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից՝ Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկության ժամանակ:
2025 թվականի մարտի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ջ.Գրիգորյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթից անջատվել է քննությամբ չպարզված վայրում և ժամանակահատվածում, քննությամբ չպարզված անձի կողմից Աշոտ Արմանի Կարապետյանին թմրամիջոց իրացնելու մասը՝ անջատված մասին շնորհելով 16139325 համարը:
2025 թվականի մարտի 24-ին Աշոտ Կարապետյանի վերաբերյալ թիվ 16861724 քրեական վարույթի նյութերը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել են Առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԴ1/0986/01/25 համարը։
Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի ապրիլի 3-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 որոշմամբ մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ:
Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճռով Աշոտ Արմանի Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և վերջինի նկատմամբ նշանակվել է պատիժ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ 1 (մեկ) ամիս ժամկետով։ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացվել է։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով։ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վերը նշված դատավճռի օրինակը Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազությունում ստացվել է 2025 թվականի հուլիսի 21-ին, իսկ մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանը ստա բնհննննն նցել է 2025 թվականի հուլիսի 21-ին:
2025 թվականի օգոստոսի 18-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը՝ Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճռի դեմ:
2025 թվականի օգոստոսի 22-ին (փոստային ծառայությանն է հանձնվել 2025 թվականի օգոստոսի 21-ին) Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ռ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը՝ Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճռի դեմ:
Թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2025 թվականի օգոստոսի 25-ին:
2025 թվականի օգոստոսի 25-ին էլեկտրոնային մակագրությամբ թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործը մակագրվել է Վերաքննիչ դատարանի դատավորներ Մ.Պապոյանին, Ռ.Պապոյանին և Լ.Աբգարյանին (նախագահող դատավորի աշխատակազմին է հանձնվել 2025 թվականի օգոստոսի 26-ին):
Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.
Դատախազը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործով 2025 թվականի հուլիսի 14-ին կայացված դատավճիռը՝ նշանակված պատժի մասով և մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով: Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնել: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով նշանակել վերջնական պատիժ:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշված է, որ դատավճռով մեղադրյալի նկատմամբ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի դրույթներից, ակնհայտ նվազ է ու չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրականացումը:
Առաջին ատյանի դատարանն մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել մեղադրյալին մեղսագրվող արարքի ծանրության աստիճանը, որը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցանքների շարքին, հանցանքը կատարելու պահին նրա դատվածություն ունենալը, սակայն հաշվի չի առել կոնկրետ դեպքում մեղադրյալի կողմից ենթադրյալ արարքի առավել հանրային վտանգավոր եղանակով կատարումը, մասնավորապես՝ հայտնաբերված ու առգրավված թմրամիջոցների տարատեսակ և քիմիական ծագման լինելը:
Հատկանշական է, որ «Datalex» տեղեկատվական համակարգից ստացված տվյալների համաձայն՝ Աշոտ Կարապետյանը թիվ ԵԴ1/0615/01/24 քրեական գործով հանդիսանում է մեղադրյալ և մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքի կատարման մեջ, իսկ 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով վերջինի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չէր կիրառվել և սահմանվել էր փորձաշրջան։
Վկայակոչվածը հիմք ընդունելով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթների վերլուծությամբ՝ հարկ է արձանագրել, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի, այնպես էլ պատժաչափի վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքով ամրագրված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Բացի այդ, Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի համար սահմանված պատիժներից առավել մեղմ պատիժ՝ կարճաժամկետ ազատազրկում կիրառելով, հաշվի է առել մեղադրյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանագավորության աստիճանը, անձը բնութագրող տվյալները, մեղադրյալի կողմից հանցանքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը, միևնույն ժամանակ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք չի արձանագրվել:
Հատկանշական է, որ Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում հանցանքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը: Մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով Աշոտ Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 525-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված 2023 թվականի հունիսի 21-ին կատարած հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով։ Դատավճիռն ուղարկվել է կատարման 2024 թվականի փետրվարի 28-ին: Իսկ սույն դեպքում, Աշոտ Կարապետյանը հանցանքը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, այսինքն՝ վերջինը դատվածություն ունենալու պայմաններում դիտավորությամբ հանցանք է կատարել, սակայն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաշվի չի առնվել հանցագործությունների ռեցիդիվի հանգամանքը, ի հակառակ դրան, արձանագրվել է Աշոտ Կարապետյանի դատվածություն ունենալու փաստը:
Վերոնշյալի համատեքստում անհրաժեշտ է անդրադառնալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածով սահմանված այն կարգավորմանը, ըստ որի՝ հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում կամ ցմահ ազատազրկում պատժատեսակը, եթե կատարված հանցանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված են այդ պատժատեսակները: Այսինքն՝ վերոնշյալ կարգավորումը սահմանում է իմպերատիվ պայման, ըստ որի, եթե անձի կողմից կատարված հանցանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված է ազատազրկման ձևով պատիժ, ապա հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում:
Հարկ է արձանագրել, որ սույն դեպքում կիրառվել է արագացված վարույթ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4-րդ մասը սահմանում է, որ արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։ Նույն հոդվածի 8-րդ կետն ամրագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4-րդ և 5-րդ մասերով պատժի նշանակման դեպքում սույն օրենսգրքի 76-րդ հոդվածով սահմանված կանոնները կիրառելի են, այսինքն կիրառելի է պատիժ նշանակելը հանցագործությունների ռեցիդիվի կանոնը:
Նույն կետն ամրագրում է նաև, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված ռեցիդիվի պայմաններում արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում սույն հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված կանոնները կիրառվում են սույն օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված պատժի նշանակման կանոնները կիրառելուց հետո:
Վերոնշյալ իրավական կարգավորման լույսի ներքո հարկ է արձանագրել, որ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս կիրառելի է եղել «պատիժ նշանակելը հանցագործությունների ռեցիդիվի» կանոնը:
Ամփոփելով՝ հարկ է փաստել, որ Աշոտ Կարապետյանին մեղսագրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարում, վերջինը հանցանքը կատարել է դատվածություն ունենալու պայմաններում՝ գտնվելով փորձաշրջանի մեջ: Վերոնշյալ հանգամանքն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից համակողմանի վերլուծության չի ենթարկվել և վերջինի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվել հանցագործությունների ռեցիդիվի կանոնով, ինչը կիրառելի էր սույն դեպքում:
Հարկ է փաստել, որ վկայակոչված հանգամանքներն այլ հանգամանքների հետ համակցությամբ ազդում են արարքի հանրային վտանգավորության վրա և պետք է իրենց համապատասխան գնահատականը ստանան յուրաքանչյուր գործով պատիժ նշանակելիս:
Այսպիսով, հարկ է արձանագրել, որ մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ կիրառված քրեաիրավական ներգործության միջոցն արդարացի չէ, չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքով սահմանված իմպերատիվ պահանջից և չի համապատասխանում նրա կատարած հանցանքի բնույթին, անհրաժեշտ և բավարար չի կարող լինել նրան ուղղելու, ինչպես նաև նմանատիպ հանցագործությունները կանխելու համար:
Պաշտպանը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճիռը պատժի մասով բեկանել՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանին մեղսագրվող արարքի համար վերջինի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշված է, որ դատական ակտում թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է՝ ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը և դրա սխալ մեկնաբանության արդյունքում մեղադրյալի նկատմամբ կիրառվել է խիստ պատիժ, մասնավորապես Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ, 55-րդ, 69-70-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտումներ, դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղադրյալի անձին, Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները չեն բխում գործի փաստական հանգամանքներից:
Աշոտ Կարապետյանն ի սկզբանե ընդունել է մեղքը, զղջացել կատարածի համար, չի վիճարկել իրեն առաջադրված մեղադրանքը, տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, դրանով աջակցել է նախաքննության մարմնին հանցանքը բացահայտելու համար, միջնորդել արագացված վարույթ կիրառել, նրան մեղսագրվում է ոչ մեծ ծանրության հանցանք, ինչը որպես մեղավոր անձի հետհանցավոր դրական վարքագիծ, վկայում է այն մասին, որ նա լրիվ գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորությունը և զղջացել է դրա համար:
Բացի այդ, Աշոտ Կարապետյանը բնակության վայրից բնութագրվում է դրականորեն, 2020 թվականին մասնակցել է Արցախյան պատերազմին, որի ընթացքում վիրավորվել է գլխի հատվածում (ախտորոշվել է գլխի գագաթային շրջանի վերք, բեկորային վնասվածք): Ավելին, չվիճարկելով առաջադրված մեղադրանքը, զգալիորեն խնայվել են պետական ռեսուրսները: Առաջին ատյանի դատարանին հայտնել է, որ զղջում է, ընդունում է, որ խախտել է ՀՀ օրենսդրությունը: Առանձնահատուկ հարկ է ընդգծել, որ հանցանք կատարած լինելու, առաջադրված մեղադրանքը չվիճարկելու հանգամանքները կարևոր գործոն են խախտված հասարակական հարաբերությամբ պայմանավորված պետության կողմից հակազդման աստիճանը որոշելու, այն է՝ պատիժ նշանակելու, դրա տեսակն ու պատժաչափն ընտրելու, ազատազրկման պարագայում դրա ռեալ կրման հարցը որոշելու համար: Հետևաբար, այսպիսի փաստական տվյալների առկայության, առավել ևս Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արձանագրված պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պարագայում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նման պատիժների կիրառմամբ խախտվել են պատիժ նշանակելու սկզբունքները՝ նկատի ունենալով, որ «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթն ի տարբերություն «հանցագործության սուբյեկտ» եզրույթի, ավելի ընդարձակ է և օժտված է սոցիալ-ժողովրդագրական, բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրերով: ՀՀ գործող քրեական օրենսդրության իմաստով «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութագրող առանձին հատկանիշները և վարքագիծն օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը և միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով Աշոտ Կարապետյանի կատարած արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, առանձնահատկությունները, նրա անձը, վերը թվարկված մեղմացնող հանգամանքների համակցությունն էականորեն նվազեցնում են կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը հասարակության նկատմամբ, հետևաբար մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան սահմանելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննությունը և վճռաբեկությունն իրականացվում են բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով ներկայացված բողոքները և քրեական գործը, գտնում է, որ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ռ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է բավարարման, իսկ մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը՝ մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն՝ պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ՍԴ/0293/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի տեսակի և չափի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է հաշվի առնի կատարված հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2018 թվականի մարտի 20-ի թիվ ԵՇԴ/0001/01/16 որոշմամբ նշել է, որ քրեական իրավունքը հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի արդարացիության չափանիշ է համարում պատժի և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների համաչափությունն արարքի հանրային վտանգավորության բնույթին և աստիճանին, հանցագործության հանգամանքներին ու հանցավորի անձնավորությանը, իսկ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցում՝ հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի և այլ հանգամանքների ամբողջական գնահատմամբ դատարանի համոզվածությունն այն մասին, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց իրական պատիժը կրելու։ Միևնույն ժամանակ, պայմանավորված մարդասիրության սկզբունքով, անհրաժեշտության դեպքում նախատեսվում է այդ հիմնադրույթներից էական շեղում քրեական ներգործության տնտեսման ուղղությամբ՝ որպես մարդասիրական վերաբերմունք հանցանք կատարած անձի նկատմամբ։ Քրեական իրավունքը, որոշակիացնելով քրեական ներգործության տնտեսման ձևերը, սպառիչ կերպով չի թվարկում այն հանգամանքները, որոնք հիմք կհանդիսանան դատարանի կողմից պատժի արդարացիության հիմքում ընկած համաչափության պահանջից շեղում թույլ տալու համար։ Այլ խոսքով` նախատեսված է այդ հանգամանքների բաց թվարկում` պայմանավորված այն բանով, որ մարդասիրության դրսևորման հիմքերն ոչ թե իրավական, այլ բարոյական կատեգորիաներ են։ Հանցանք կատարած անձը չի կատարում իրավական նշանակություն ունեցող որևէ դրական վարքագիծ, սակայն հանցակազմից դուրս օբյեկտիվորեն գոյություն ունեցող նրա սոցիալ-հոգեբանական առանձնահատկությունները կամ դրանց փոփոխությունը հիմք են սոցիալիզացմանը համընթաց ձևավորվող սոցիալ-բարոյական համակարգի իրացմամբ վերջինիս նկատմամբ մարդասիրություն դրսևորելու համար՝ նպատակ հետապնդելով ապահովելու հասարակությունում նրա անհատականությունը և ինքնադրսևորումը։ Սա ամենևին չի նշանակում որևէ հանդուրժողականություն, ներողամտություն, թողտվություն կամ դատարանի հայեցողություն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ։ Դատարանի կողմից մարդասիրության դրսևորումը չի ենթադրում նաև պատժի նպատակներից, տուժողի, հասարակության և պետության շահերից նահանջ, այն պատճառաբանությամբ, որ այդ շեղումը համապատասխանում է հասարակության, սահմանադրական և կոնվենցիոն պահանջին և ավելի մեծ նշանակություն ունի, քան պատժիչ միջոցների կիրառումը։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2019 թվականի դեկտեմբերի 20-ի թիվ ԱՎԴ/0056/01/17 որոշմամբ դիրքորոշում է արտահայտել, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար, կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա` ելնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Հանցանքի հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը ճիշտ գնահատելու և հանցավորի նկատմամբ համաչափ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է, ի թիվս այլնի, հատուկ ուշադրություն դարձնել հանցավոր վարքագծի դրսևորման եղանակին, հանցանքի կատարման գործիքին և հանցագործության իրադրությանը, պատճառված վնասի բնույթին, արարքի նկատմամբ անձի հոգեբանական վերաբերմունքին, հանցագործության նպատակին և շարժառիթին:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Սեյրան Աղախանյանի վերաբերյալ 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 որոշմամբ նշել է, որ յուրաքանչյուր գործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների (կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցագործության կատարման եղանակ և այլն), պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու գնահատման ենթարկի հանցավորի անձը: Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հոգեկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները: Հետևաբար, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնելիս և նշանակված պատիժը փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է ուսումնասիրի հանցավորի ընտանեկան դրության, նրա խնամքին այլ անձանց առկայության, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղի ու դիրքի, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագրի և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները:
Վերաքննիչ դատարանի համար թեև ընդունելի է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերոնշյալ որոշումները վերաբերում են նախկին քրեական և քրեական դատավարության օրենսգրքի կարգավորումներին, այնուամենայնիվ գտնում է, որ դրանցում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները կիրառելի են նաև տվյալ դեպքում։
Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանը որպես մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել հանցանքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը։ Մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով Աշոտ Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 525-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված (2023 թվականի հունիսի 21-ին կատարած) հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Աշոտ Կարապետյանը պարտավորեցվել է բնակության վայրը փոխելու դեպքում դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնին սեղմ ժամկետում հայտնել իր նոր բնակության վայրի հասցեն: Դատավճիռն ուղարկվել է կատարման 2024 թվականի փետրվարի 28-ին։
Սույն քրեական գործով մեղադրյալը հանցանքը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին։
Առաջին ատյանի դատարանը որպես մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:
Որպես անձը բնութագրող տվյալներ են հանդիսանում Վայք համայնքի Գոմք բնակավայրի վարչական ղեկավար Մ․Հովհաննիսյանի կողմից 2025 թվականի հունիսի 9-ին տրված բնութագիրը, համաձայն որի՝ «Աշոտ Արմանի Կարապետյանը, ծնված՝ 2000 թվականի ապրիլի 27-ին, սովորել և ավարտել է Գոմքի միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև ծառայել է ՀՀ ՊՆ-ում։ Պարտաճանաչ մասնակցել է համայնքի հիմնախնդիրների լուծմանը, թե գաղափարապես և թե ֆիզիկապես, աչքի է ընկնում իր կազմակերպությամբ։ Հայրենասեր և աշխատասեր է, հարգված է համայնքի բնակչության կողմից»։
Համաձայն ՀՀ ՊՆ զորակոչային և զորահավաքային համալրման ծառայության Վայոց ձորի մարզի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավար Ա․Նահապետյանի կողմից տրված տեղեկանքի՝ «Աշոտ Արմանի Կարապետյանը 2020 թվականի հոկտեմբերի 8-ից մինչև 2020 թվականի նոյեմբերի 8-ը մասնակցել է մարտական գործողությունների»։
Ներկայացվել է նաև քաղվածք՝ մեծահասակի ամբուլատոր բժշկական քարտից, համաձայն որի՝ Աշոտ Կարապետյանի մոտ 2020 թվականի հոկտեմբերի 13-ին ախտորոշվել է գլխի գագաթային շրջանի վերք, բեկորային վնասվածք։
Համաձայն «Datalex» տեղեկատվական համակարգից ստացված տվյալների՝ Աշոտ Կարապետյանը թիվ ԵԴ1/0615/01/24 քրեական գործով հանդիսանում է մեղադրյալ և մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքի կատարում։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ ապացուցված է մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանին վերագրվող արարքը, դրա քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, ինչպես նաև ապացուցված է վերջինի մեղավորությունը, որպիսի պայմաններում հաշվի առնելով գործի հանգամանքները և անձը բնութագրող հանգամանքները, կատարած հանցանքի համար մեղադրյալի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել պատիժ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ 1 ամիս ժամկետով:
Սույն քրեական գործով մեղսագրվող արարքը մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, իսկ 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով վերջինի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չէր կիրառվել և սահմանվել էր փորձաշրջան։
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալը սույն քրեական գործով մեղսագրվող հանցանքը կատարել է փորձաշրջանի ընթացքում, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի կիրառմամբ անհրաժեշտ է Աշոտ Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացնել։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ (հաշվի առնելով նաև ձերբակալվածի կարգավիճակում անազատության մեջ գտնվելու 1 օրը) պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 տարի 15 օր ժամկետով, որպիսի մոտեցումը Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի չէ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով գործի հանգամանքները և մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները, կատարած հանցանքի համար մեղադրյալի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակելով կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 1 ամիս ժամկետով, հանգել է ոչ իրավաչափ հետևության:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 54-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, որը դատվածություն ունի դիտավորյալ հանցագործության կատարման համար: Հանցագործությունների ռեցիդիվը գնահատելիս հաշվի չի առնվում այն դատվածությունը, որը վերացվել է օրենքով սահմանված կարգով, առաջացել է մինչև անձի 18 տարին լրանալը կատարված հանցագործության հետևանքով, առաջացել է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ նշանակելու հետևանքով:
Սույն դեպքում, Աշոտ Կարապետյանն իրեն վերագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված դիտավորյալ հանցագործությունը կատարել է դիտավորյալ հանցագործության համար դատվածություն ունենալու պայմաններում։ Ընդ որում, նշված դատվածությունն օրենքով սահմանված կարգով չի վերացվել, այն չի առաջացել մինչև անձի 18 տարին լրանալը կատարված հանցագործության հետևանքով և դրանով Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ նշանակվել է ազատազրկման ձևով պատիժ։ Մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով Աշոտ Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 525-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով, որը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Նշված դատավճիռն ուղարկվել է կատարման 2024 թվականի փետրվարի 28-ին, իսկ սույն քրեական գործով Աշոտ Կարապետյանին մեղսագրվող արարքը կատարվել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին: Այսինքն՝ սույն քրեական գործով Աշոտ Կարապետյանի արարքում առկա է հանցագործությունների ռեցիդիվ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցանքների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկինում նշանակված պատիժը բավարար չի եղել անձի վերասոցիալականացման համար, ինչպես նաև նոր հանցանքի բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
1.1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում կամ ցմահ ազատազրկում պատժատեսակը, եթե կատարված հանցանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված են այդ պատժատեսակները:
2. Եթե դիտավորյալ հանցագործության համար նախկինում ազատազրկման կամ ցմահ ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող, դատվածություն ունեցող անձը կատարել է դիտավորյալ հանցանք, ապա նշանակվող պատժի նվազագույն ժամկետը կամ չափը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի կամ չափի երկու երրորդից: Ցանկացած դեպքում նշանակվող պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն ժամկետից կամ չափից:
(...)»։
Նման պայմաններում ղեկավարվելով հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելու վերը մեջբերված կանոններով՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն դեպքում Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 1․1-ին մասի կարգով, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասը Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ կիրառելի չէ՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախորդ դատավճռով վերջինի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և նա չի հանդիսացել ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող անձ։
Հաշվի առնելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով, ինչն անհրաժեշտ և բավարար է պատժի նպատակներն իրագործելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատիժը լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի համաձայն՝ եթե փորձաշրջանի ընթացքում անձը կատարում է նոր դիտավորյալ հանցանք, ապա նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացվում է: Այդ դեպքում դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ է նշանակում սույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախորդ դատավճռով Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան, սույն գործով իրեն վերագրվող դիտավորյալ հանցանքն Աշոտ Կարապետյանը կատարել է փորձաշրջանի ընթացքում, ուստի Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է վերացնել նշված դատավճռով Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել դատավճիռների համակցությամբ, այն է՝ սույն գործով նշանակված պատժին լրիվ գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով որպես պատիժ նշանակված 2 տարի ժամկետով ազատազրկումը և Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկումը՝ 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժին հաշվակցել՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի կողմից 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ից 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում ձերբակալման հիմքով փաստացի անազատության մեջ գտնվելու 1 (մեկ) օր ժամանակահատվածը, և Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 2 (երկու) ամիս 29 (քսանինը) օր ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով մեղադրյալին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
Ինչ վերաբերում է մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությանը, ապա հաշվի առնելով մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, մեղքի ձևը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի անձը բնութագրող և քրեական պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն ինքնին բավարար չեն պնդելու, որ վերջինի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում հնարավոր է հասնել պատժի նպատակների իրագործմանը, ուստի Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նման պայմաններում առանց նշանակված պատիժը կրելու պատժի նպատակների ապահովումն իրատեսական չէ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 371-րդ և 380-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
Մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի պաշտպան Մ.Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ռ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճիռը փոփոխել:
Մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնել։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժին հաշվակցել՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի կողմից 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ից 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում ձերբակալման հիմքով փաստացի անազատության մեջ գտնվելու 1 (մեկ) օր ժամանակահատվածը, և Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 2 (երկու) ամիս 29 (քսանինը) օր ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել մեղադրյալին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ռ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Լ․ԱԲԳԱՐՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈւՄ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ
«12» նոյեմբերի 2025թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
Նախագահող դատավոր
դատավորներ
դատական նիստերի քարտուղար
պաշտպան
Մ.Պապոյան
Ռ.Պապոյան
Լ․Աբգարյան
Հ.Հակոբյան
Մ.Մանգասարյան
դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի (ծնված՝ 2000 թվականի ապրիլի 27-ին, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում՝ դատապարտված, հաշվառված և բնակվում է Վայոց ձորի մարզի Վայք համայնքի Գոմք բնակավայրի 6-րդ փողոցի 1-ին տանը) վերաբերյալ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2025 թվականի հուլիսի 14-ի դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ռ.Գրիգորյանի և մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքները`
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին ձերբակալվել է Աշոտ Արմանի Կարապետյանը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ջ.Գրիգորյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 16861724 քրեական վարույթը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ջ.Գրիգորյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթով հանցանք կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով ձերբակալվել է Աշոտ Արմանի Կարապետյանը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Ոսկանյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ջ.Գրիգորյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթով մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
2025 թվականի մարտի 10-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Ոսկանյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ այն արարքի համար, որ նա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ՝ թմրամիջոցների հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու` թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն, քննությամբ չպարզված օրը և ժամին ինքնությունը չպարզված անձից ապօրինի ձեռք է բերել և մինչև 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ի` ժամը 10:15-ը «զիպ» փականով՝ պոլիէթիլենային թաղանթից երկու փաթեթներում իր մոտ ապօրինի պահել է ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի N 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածում ընդգրկված` զգալի չափերով` 0,13 գրամ քաշով «a-PVP» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին` ժամը 10:30-ի սահմաններում՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից՝ Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկության ժամանակ:
2025 թվականի մարտի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ջ.Գրիգորյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթից անջատվել է քննությամբ չպարզված վայրում և ժամանակահատվածում, քննությամբ չպարզված անձի կողմից Աշոտ Արմանի Կարապետյանին թմրամիջոց իրացնելու մասը՝ անջատված մասին շնորհելով 16139325 համարը:
2025 թվականի մարտի 24-ին Աշոտ Կարապետյանի վերաբերյալ թիվ 16861724 քրեական վարույթի նյութերը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել են Առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԴ1/0986/01/25 համարը։
Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի ապրիլի 3-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 որոշմամբ մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ:
Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճռով Աշոտ Արմանի Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և վերջինի նկատմամբ նշանակվել է պատիժ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ 1 (մեկ) ամիս ժամկետով։ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացվել է։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով։ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վերը նշված դատավճռի օրինակը Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազությունում ստացվել է 2025 թվականի հուլիսի 21-ին, իսկ մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանը ստա բնհննննն նցել է 2025 թվականի հուլիսի 21-ին:
2025 թվականի օգոստոսի 18-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը՝ Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճռի դեմ:
2025 թվականի օգոստոսի 22-ին (փոստային ծառայությանն է հանձնվել 2025 թվականի օգոստոսի 21-ին) Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ռ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը՝ Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճռի դեմ:
Թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2025 թվականի օգոստոսի 25-ին:
2025 թվականի օգոստոսի 25-ին էլեկտրոնային մակագրությամբ թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործը մակագրվել է Վերաքննիչ դատարանի դատավորներ Մ.Պապոյանին, Ռ.Պապոյանին և Լ.Աբգարյանին (նախագահող դատավորի աշխատակազմին է հանձնվել 2025 թվականի օգոստոսի 26-ին):
Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.
Դատախազը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործով 2025 թվականի հուլիսի 14-ին կայացված դատավճիռը՝ նշանակված պատժի մասով և մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով: Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնել: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով նշանակել վերջնական պատիժ:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշված է, որ դատավճռով մեղադրյալի նկատմամբ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի դրույթներից, ակնհայտ նվազ է ու չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրականացումը:
Առաջին ատյանի դատարանն մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել մեղադրյալին մեղսագրվող արարքի ծանրության աստիճանը, որը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցանքների շարքին, հանցանքը կատարելու պահին նրա դատվածություն ունենալը, սակայն հաշվի չի առել կոնկրետ դեպքում մեղադրյալի կողմից ենթադրյալ արարքի առավել հանրային վտանգավոր եղանակով կատարումը, մասնավորապես՝ հայտնաբերված ու առգրավված թմրամիջոցների տարատեսակ և քիմիական ծագման լինելը:
Հատկանշական է, որ «Datalex» տեղեկատվական համակարգից ստացված տվյալների համաձայն՝ Աշոտ Կարապետյանը թիվ ԵԴ1/0615/01/24 քրեական գործով հանդիսանում է մեղադրյալ և մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքի կատարման մեջ, իսկ 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով վերջինի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չէր կիրառվել և սահմանվել էր փորձաշրջան։
Վկայակոչվածը հիմք ընդունելով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթների վերլուծությամբ՝ հարկ է արձանագրել, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի, այնպես էլ պատժաչափի վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքով ամրագրված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Բացի այդ, Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի համար սահմանված պատիժներից առավել մեղմ պատիժ՝ կարճաժամկետ ազատազրկում կիրառելով, հաշվի է առել մեղադրյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանագավորության աստիճանը, անձը բնութագրող տվյալները, մեղադրյալի կողմից հանցանքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը, միևնույն ժամանակ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք չի արձանագրվել:
Հատկանշական է, որ Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում հանցանքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը: Մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով Աշոտ Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 525-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված 2023 թվականի հունիսի 21-ին կատարած հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով։ Դատավճիռն ուղարկվել է կատարման 2024 թվականի փետրվարի 28-ին: Իսկ սույն դեպքում, Աշոտ Կարապետյանը հանցանքը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, այսինքն՝ վերջինը դատվածություն ունենալու պայմաններում դիտավորությամբ հանցանք է կատարել, սակայն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաշվի չի առնվել հանցագործությունների ռեցիդիվի հանգամանքը, ի հակառակ դրան, արձանագրվել է Աշոտ Կարապետյանի դատվածություն ունենալու փաստը:
Վերոնշյալի համատեքստում անհրաժեշտ է անդրադառնալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածով սահմանված այն կարգավորմանը, ըստ որի՝ հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում կամ ցմահ ազատազրկում պատժատեսակը, եթե կատարված հանցանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված են այդ պատժատեսակները: Այսինքն՝ վերոնշյալ կարգավորումը սահմանում է իմպերատիվ պայման, ըստ որի, եթե անձի կողմից կատարված հանցանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված է ազատազրկման ձևով պատիժ, ապա հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում:
Հարկ է արձանագրել, որ սույն դեպքում կիրառվել է արագացված վարույթ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4-րդ մասը սահմանում է, որ արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։ Նույն հոդվածի 8-րդ կետն ամրագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4-րդ և 5-րդ մասերով պատժի նշանակման դեպքում սույն օրենսգրքի 76-րդ հոդվածով սահմանված կանոնները կիրառելի են, այսինքն կիրառելի է պատիժ նշանակելը հանցագործությունների ռեցիդիվի կանոնը:
Նույն կետն ամրագրում է նաև, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված ռեցիդիվի պայմաններում արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում սույն հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված կանոնները կիրառվում են սույն օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված պատժի նշանակման կանոնները կիրառելուց հետո:
Վերոնշյալ իրավական կարգավորման լույսի ներքո հարկ է արձանագրել, որ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս կիրառելի է եղել «պատիժ նշանակելը հանցագործությունների ռեցիդիվի» կանոնը:
Ամփոփելով՝ հարկ է փաստել, որ Աշոտ Կարապետյանին մեղսագրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարում, վերջինը հանցանքը կատարել է դատվածություն ունենալու պայմաններում՝ գտնվելով փորձաշրջանի մեջ: Վերոնշյալ հանգամանքն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից համակողմանի վերլուծության չի ենթարկվել և վերջինի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվել հանցագործությունների ռեցիդիվի կանոնով, ինչը կիրառելի էր սույն դեպքում:
Հարկ է փաստել, որ վկայակոչված հանգամանքներն այլ հանգամանքների հետ համակցությամբ ազդում են արարքի հանրային վտանգավորության վրա և պետք է իրենց համապատասխան գնահատականը ստանան յուրաքանչյուր գործով պատիժ նշանակելիս:
Այսպիսով, հարկ է արձանագրել, որ մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ կիրառված քրեաիրավական ներգործության միջոցն արդարացի չէ, չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքով սահմանված իմպերատիվ պահանջից և չի համապատասխանում նրա կատարած հանցանքի բնույթին, անհրաժեշտ և բավարար չի կարող լինել նրան ուղղելու, ինչպես նաև նմանատիպ հանցագործությունները կանխելու համար:
Պաշտպանը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճիռը պատժի մասով բեկանել՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանին մեղսագրվող արարքի համար վերջինի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշված է, որ դատական ակտում թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է՝ ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը և դրա սխալ մեկնաբանության արդյունքում մեղադրյալի նկատմամբ կիրառվել է խիստ պատիժ, մասնավորապես Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ, 55-րդ, 69-70-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտումներ, դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղադրյալի անձին, Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները չեն բխում գործի փաստական հանգամանքներից:
Աշոտ Կարապետյանն ի սկզբանե ընդունել է մեղքը, զղջացել կատարածի համար, չի վիճարկել իրեն առաջադրված մեղադրանքը, տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, դրանով աջակցել է նախաքննության մարմնին հանցանքը բացահայտելու համար, միջնորդել արագացված վարույթ կիրառել, նրան մեղսագրվում է ոչ մեծ ծանրության հանցանք, ինչը որպես մեղավոր անձի հետհանցավոր դրական վարքագիծ, վկայում է այն մասին, որ նա լրիվ գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորությունը և զղջացել է դրա համար:
Բացի այդ, Աշոտ Կարապետյանը բնակության վայրից բնութագրվում է դրականորեն, 2020 թվականին մասնակցել է Արցախյան պատերազմին, որի ընթացքում վիրավորվել է գլխի հատվածում (ախտորոշվել է գլխի գագաթային շրջանի վերք, բեկորային վնասվածք): Ավելին, չվիճարկելով առաջադրված մեղադրանքը, զգալիորեն խնայվել են պետական ռեսուրսները: Առաջին ատյանի դատարանին հայտնել է, որ զղջում է, ընդունում է, որ խախտել է ՀՀ օրենսդրությունը: Առանձնահատուկ հարկ է ընդգծել, որ հանցանք կատարած լինելու, առաջադրված մեղադրանքը չվիճարկելու հանգամանքները կարևոր գործոն են խախտված հասարակական հարաբերությամբ պայմանավորված պետության կողմից հակազդման աստիճանը որոշելու, այն է՝ պատիժ նշանակելու, դրա տեսակն ու պատժաչափն ընտրելու, ազատազրկման պարագայում դրա ռեալ կրման հարցը որոշելու համար: Հետևաբար, այսպիսի փաստական տվյալների առկայության, առավել ևս Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արձանագրված պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պարագայում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նման պատիժների կիրառմամբ խախտվել են պատիժ նշանակելու սկզբունքները՝ նկատի ունենալով, որ «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթն ի տարբերություն «հանցագործության սուբյեկտ» եզրույթի, ավելի ընդարձակ է և օժտված է սոցիալ-ժողովրդագրական, բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրերով: ՀՀ գործող քրեական օրենսդրության իմաստով «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութագրող առանձին հատկանիշները և վարքագիծն օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը և միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով Աշոտ Կարապետյանի կատարած արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, առանձնահատկությունները, նրա անձը, վերը թվարկված մեղմացնող հանգամանքների համակցությունն էականորեն նվազեցնում են կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը հասարակության նկատմամբ, հետևաբար մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան սահմանելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննությունը և վճռաբեկությունն իրականացվում են բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով ներկայացված բողոքները և քրեական գործը, գտնում է, որ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ռ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է բավարարման, իսկ մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը՝ մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն՝ պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ՍԴ/0293/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի տեսակի և չափի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է հաշվի առնի կատարված հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2018 թվականի մարտի 20-ի թիվ ԵՇԴ/0001/01/16 որոշմամբ նշել է, որ քրեական իրավունքը հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի արդարացիության չափանիշ է համարում պատժի և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների համաչափությունն արարքի հանրային վտանգավորության բնույթին և աստիճանին, հանցագործության հանգամանքներին ու հանցավորի անձնավորությանը, իսկ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցում՝ հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի և այլ հանգամանքների ամբողջական գնահատմամբ դատարանի համոզվածությունն այն մասին, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց իրական պատիժը կրելու։ Միևնույն ժամանակ, պայմանավորված մարդասիրության սկզբունքով, անհրաժեշտության դեպքում նախատեսվում է այդ հիմնադրույթներից էական շեղում քրեական ներգործության տնտեսման ուղղությամբ՝ որպես մարդասիրական վերաբերմունք հանցանք կատարած անձի նկատմամբ։ Քրեական իրավունքը, որոշակիացնելով քրեական ներգործության տնտեսման ձևերը, սպառիչ կերպով չի թվարկում այն հանգամանքները, որոնք հիմք կհանդիսանան դատարանի կողմից պատժի արդարացիության հիմքում ընկած համաչափության պահանջից շեղում թույլ տալու համար։ Այլ խոսքով` նախատեսված է այդ հանգամանքների բաց թվարկում` պայմանավորված այն բանով, որ մարդասիրության դրսևորման հիմքերն ոչ թե իրավական, այլ բարոյական կատեգորիաներ են։ Հանցանք կատարած անձը չի կատարում իրավական նշանակություն ունեցող որևէ դրական վարքագիծ, սակայն հանցակազմից դուրս օբյեկտիվորեն գոյություն ունեցող նրա սոցիալ-հոգեբանական առանձնահատկությունները կամ դրանց փոփոխությունը հիմք են սոցիալիզացմանը համընթաց ձևավորվող սոցիալ-բարոյական համակարգի իրացմամբ վերջինիս նկատմամբ մարդասիրություն դրսևորելու համար՝ նպատակ հետապնդելով ապահովելու հասարակությունում նրա անհատականությունը և ինքնադրսևորումը։ Սա ամենևին չի նշանակում որևէ հանդուրժողականություն, ներողամտություն, թողտվություն կամ դատարանի հայեցողություն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ։ Դատարանի կողմից մարդասիրության դրսևորումը չի ենթադրում նաև պատժի նպատակներից, տուժողի, հասարակության և պետության շահերից նահանջ, այն պատճառաբանությամբ, որ այդ շեղումը համապատասխանում է հասարակության, սահմանադրական և կոնվենցիոն պահանջին և ավելի մեծ նշանակություն ունի, քան պատժիչ միջոցների կիրառումը։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2019 թվականի դեկտեմբերի 20-ի թիվ ԱՎԴ/0056/01/17 որոշմամբ դիրքորոշում է արտահայտել, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար, կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա` ելնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Հանցանքի հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը ճիշտ գնահատելու և հանցավորի նկատմամբ համաչափ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է, ի թիվս այլնի, հատուկ ուշադրություն դարձնել հանցավոր վարքագծի դրսևորման եղանակին, հանցանքի կատարման գործիքին և հանցագործության իրադրությանը, պատճառված վնասի բնույթին, արարքի նկատմամբ անձի հոգեբանական վերաբերմունքին, հանցագործության նպատակին և շարժառիթին:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Սեյրան Աղախանյանի վերաբերյալ 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 որոշմամբ նշել է, որ յուրաքանչյուր գործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների (կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցագործության կատարման եղանակ և այլն), պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու գնահատման ենթարկի հանցավորի անձը: Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հոգեկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները: Հետևաբար, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնելիս և նշանակված պատիժը փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է ուսումնասիրի հանցավորի ընտանեկան դրության, նրա խնամքին այլ անձանց առկայության, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղի ու դիրքի, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագրի և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները:
Վերաքննիչ դատարանի համար թեև ընդունելի է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերոնշյալ որոշումները վերաբերում են նախկին քրեական և քրեական դատավարության օրենսգրքի կարգավորումներին, այնուամենայնիվ գտնում է, որ դրանցում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները կիրառելի են նաև տվյալ դեպքում։
Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանը որպես մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել հանցանքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը։ Մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով Աշոտ Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 525-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված (2023 թվականի հունիսի 21-ին կատարած) հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Աշոտ Կարապետյանը պարտավորեցվել է բնակության վայրը փոխելու դեպքում դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնին սեղմ ժամկետում հայտնել իր նոր բնակության վայրի հասցեն: Դատավճիռն ուղարկվել է կատարման 2024 թվականի փետրվարի 28-ին։
Սույն քրեական գործով մեղադրյալը հանցանքը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին։
Առաջին ատյանի դատարանը որպես մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:
Որպես անձը բնութագրող տվյալներ են հանդիսանում Վայք համայնքի Գոմք բնակավայրի վարչական ղեկավար Մ․Հովհաննիսյանի կողմից 2025 թվականի հունիսի 9-ին տրված բնութագիրը, համաձայն որի՝ «Աշոտ Արմանի Կարապետյանը, ծնված՝ 2000 թվականի ապրիլի 27-ին, սովորել և ավարտել է Գոմքի միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև ծառայել է ՀՀ ՊՆ-ում։ Պարտաճանաչ մասնակցել է համայնքի հիմնախնդիրների լուծմանը, թե գաղափարապես և թե ֆիզիկապես, աչքի է ընկնում իր կազմակերպությամբ։ Հայրենասեր և աշխատասեր է, հարգված է համայնքի բնակչության կողմից»։
Համաձայն ՀՀ ՊՆ զորակոչային և զորահավաքային համալրման ծառայության Վայոց ձորի մարզի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավար Ա․Նահապետյանի կողմից տրված տեղեկանքի՝ «Աշոտ Արմանի Կարապետյանը 2020 թվականի հոկտեմբերի 8-ից մինչև 2020 թվականի նոյեմբերի 8-ը մասնակցել է մարտական գործողությունների»։
Ներկայացվել է նաև քաղվածք՝ մեծահասակի ամբուլատոր բժշկական քարտից, համաձայն որի՝ Աշոտ Կարապետյանի մոտ 2020 թվականի հոկտեմբերի 13-ին ախտորոշվել է գլխի գագաթային շրջանի վերք, բեկորային վնասվածք։
Համաձայն «Datalex» տեղեկատվական համակարգից ստացված տվյալների՝ Աշոտ Կարապետյանը թիվ ԵԴ1/0615/01/24 քրեական գործով հանդիսանում է մեղադրյալ և մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքի կատարում։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ ապացուցված է մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանին վերագրվող արարքը, դրա քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, ինչպես նաև ապացուցված է վերջինի մեղավորությունը, որպիսի պայմաններում հաշվի առնելով գործի հանգամանքները և անձը բնութագրող հանգամանքները, կատարած հանցանքի համար մեղադրյալի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել պատիժ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ 1 ամիս ժամկետով:
Սույն քրեական գործով մեղսագրվող արարքը մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, իսկ 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով վերջինի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չէր կիրառվել և սահմանվել էր փորձաշրջան։
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալը սույն քրեական գործով մեղսագրվող հանցանքը կատարել է փորձաշրջանի ընթացքում, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի կիրառմամբ անհրաժեշտ է Աշոտ Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացնել։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ (հաշվի առնելով նաև ձերբակալվածի կարգավիճակում անազատության մեջ գտնվելու 1 օրը) պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 տարի 15 օր ժամկետով, որպիսի մոտեցումը Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի չէ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով գործի հանգամանքները և մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները, կատարած հանցանքի համար մեղադրյալի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակելով կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 1 ամիս ժամկետով, հանգել է ոչ իրավաչափ հետևության:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 54-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, որը դատվածություն ունի դիտավորյալ հանցագործության կատարման համար: Հանցագործությունների ռեցիդիվը գնահատելիս հաշվի չի առնվում այն դատվածությունը, որը վերացվել է օրենքով սահմանված կարգով, առաջացել է մինչև անձի 18 տարին լրանալը կատարված հանցագործության հետևանքով, առաջացել է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ նշանակելու հետևանքով:
Սույն դեպքում, Աշոտ Կարապետյանն իրեն վերագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված դիտավորյալ հանցագործությունը կատարել է դիտավորյալ հանցագործության համար դատվածություն ունենալու պայմաններում։ Ընդ որում, նշված դատվածությունն օրենքով սահմանված կարգով չի վերացվել, այն չի առաջացել մինչև անձի 18 տարին լրանալը կատարված հանցագործության հետևանքով և դրանով Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ նշանակվել է ազատազրկման ձևով պատիժ։ Մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով Աշոտ Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 525-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով, որը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Նշված դատավճիռն ուղարկվել է կատարման 2024 թվականի փետրվարի 28-ին, իսկ սույն քրեական գործով Աշոտ Կարապետյանին մեղսագրվող արարքը կատարվել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին: Այսինքն՝ սույն քրեական գործով Աշոտ Կարապետյանի արարքում առկա է հանցագործությունների ռեցիդիվ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցանքների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկինում նշանակված պատիժը բավարար չի եղել անձի վերասոցիալականացման համար, ինչպես նաև նոր հանցանքի բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
1.1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում կամ ցմահ ազատազրկում պատժատեսակը, եթե կատարված հանցանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված են այդ պատժատեսակները:
2. Եթե դիտավորյալ հանցագործության համար նախկինում ազատազրկման կամ ցմահ ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող, դատվածություն ունեցող անձը կատարել է դիտավորյալ հանցանք, ապա նշանակվող պատժի նվազագույն ժամկետը կամ չափը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի կամ չափի երկու երրորդից: Ցանկացած դեպքում նշանակվող պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն ժամկետից կամ չափից:
(...)»։
Նման պայմաններում ղեկավարվելով հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելու վերը մեջբերված կանոններով՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն դեպքում Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 1․1-ին մասի կարգով, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասը Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ կիրառելի չէ՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախորդ դատավճռով վերջինի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և նա չի հանդիսացել ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող անձ։
Հաշվի առնելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով, ինչն անհրաժեշտ և բավարար է պատժի նպատակներն իրագործելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատիժը լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի համաձայն՝ եթե փորձաշրջանի ընթացքում անձը կատարում է նոր դիտավորյալ հանցանք, ապա նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացվում է: Այդ դեպքում դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ է նշանակում սույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախորդ դատավճռով Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան, սույն գործով իրեն վերագրվող դիտավորյալ հանցանքն Աշոտ Կարապետյանը կատարել է փորձաշրջանի ընթացքում, ուստի Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է վերացնել նշված դատավճռով Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել դատավճիռների համակցությամբ, այն է՝ սույն գործով նշանակված պատժին լրիվ գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով որպես պատիժ նշանակված 2 տարի ժամկետով ազատազրկումը և Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկումը՝ 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժին հաշվակցել՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի կողմից 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ից 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում ձերբակալման հիմքով փաստացի անազատության մեջ գտնվելու 1 (մեկ) օր ժամանակահատվածը, և Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 2 (երկու) ամիս 29 (քսանինը) օր ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով մեղադրյալին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
Ինչ վերաբերում է մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությանը, ապա հաշվի առնելով մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, մեղքի ձևը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի անձը բնութագրող և քրեական պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն ինքնին բավարար չեն պնդելու, որ վերջինի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում հնարավոր է հասնել պատժի նպատակների իրագործմանը, ուստի Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նման պայմաններում առանց նշանակված պատիժը կրելու պատժի նպատակների ապահովումն իրատեսական չէ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 371-րդ և 380-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
Մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի պաշտպան Մ.Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ռ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճիռը փոփոխել:
Մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնել։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժին հաշվակցել՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի կողմից 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ից 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում ձերբակալման հիմքով փաստացի անազատության մեջ գտնվելու 1 (մեկ) օր ժամանակահատվածը, և Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 2 (երկու) ամիս 29 (քսանինը) օր ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել մեղադրյալին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ռ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Լ․ԱԲԳԱՐՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԴ1/0986/01/25
Երևանի քրեական դատարան
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 24-03-2025 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 16861724 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Աշոտ Արմանի Կարապետյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա որ նա խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմեւր (հոգեներգործուն) նյութերի մասին 2002թ. դեկտեմբերր 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ Կառավարության 2010թ. մարւրի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է' չունենալով բժշկական նպաւրակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոդգե մետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու՛ թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլւրվություն. քննությամբ չպարզված օրը և ժամին ինքնությունը չպարզված անձից ապօրինի ձեռք է բերել և մինչև 2024թ. դեկտեմբերի 24-ի՛ ժամը 10:15-ը «զիպ» փականով պոփէթիլենային թաղանթից երկու փաթեթներում իր մուր ապօրինի պահել է ՀՀ Կառավարության 2018թ. հունիսի 27 ի N 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածում ընդգրկված' զգափ չափերով' 0,13 գրամ քաշով «օ-PVP» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2024թ. դեկւրեմբերի 24-ին՝ ժամը 10:30-ի սահմաններում՛ ՀՀ ՆԳՆ ոսւրիկանության ՀՈՈՂՎ Մալաթիայի բաժնի աշխաւրակիցների կողմից' Աշուր Կարապեւրյանի անձնական խուզարկության ժամանակ: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Կարապետյան |
| Հայրանուն | Արմանի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 19.4 |
| Լրացուցիչ վիճակագրական տողի համար | Առկա չէ |
| Իրավական բարդության չափանիշ | 1.2 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 24-03-2025 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Սաթենիկ |
| Ազգանուն | Անդրեասյան |
Նոր օրենսդրությամբ քննվող գործեր
| Ամսաթիվ | 24-03-2025 |
|---|
Վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին որոշում
| Որոշման ամսաթիվ | 25-03-2025 |
|---|---|
| Որոշում | Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ Քրեական վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին «25» մարտի 2025 թվական ք.Երևան Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Սաթենիկ Անդրեասյանս, ստանալով թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Արմանի Կարապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Ի Թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Արմանի Կարապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրական եզրակացությամբ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում ստացվել է 2025 թվականի մարտի 24-ին: 2025 թվականի մարտի 24-ին այն համակարգչային ծրագրով իրականացվող գործերի բաշխման միջոցով մակագրվել է դատավոր Ս. Անդրեասյանին և 2025 թվականի մարտի 25-ին փաստացի հանձնվել է դատավորին: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-34-րդ և 310-րդ հոդվածներով՝ Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ի Ստանձնել թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործի վարույթը և նախնական դատալսումներ նշանակել 2025 թվականի ապրիլի 03-ին՝ ժամը 14։30-ին, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի Կենտրոն նստավայրում (ք.Երևան, Տիգրան Մեծի պող․ 23/1)` դատավոր Ս.Անդրեասյանի նախագահությամբ։ Որոշումը երկօրյա ժամկետում ուղարկել հանրային մեղադրողին, ինչպես նաև վարույթի մասնավոր մասնակիցներին՝ դրան կցելով հասցեատիրոջ իրավունքների և պարտականությունների վերաբերյալ հուշաթերթ՝ ներառյալ ՀՀ քրեական դատավարության 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերի ցանկը: ԴԱՏԱՎՈՐ Ս.ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Հանրային մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Կարապետյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Կազմակերպության անուն | ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ՄԱԼԱԹԻԱ-ՍԵԲԱՍՏԻԱ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆԻ ԴԱՏԱԽԱԶՈՒԹՅՈՒՆ |
| Կազմակերպության հասցե | ք. Երևան, Սեբաստիա 37 |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 03-04-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 03-04-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Խափանման միջոցի հարցի քննարկում
| Ամսաթիվ | 03-04-2025 |
|---|---|
| Մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցի հարցի քննարկում | Խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ |
| Որոշման բովանդակություն | ՈՐՈՇՈՒՄ ՄԵՂԱԴՐՅԱԼԻ ՆԿԱՏՄԱՄԲ ԿԻՐԱՌՎԱԾ ԽԱՓԱՆՄԱՆ ՄԻՋՈՑԻ ՀԱՐՑԸ ՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ԱՌՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ «03» ապրիլի 2025թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան), Նախագահությամբ՝ դատավոր Ս.ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆԻ քարտուղարությամբ՝ Է․ԴԱՎԹՅԱՆԻ մասնակցությամբ՝ հանրային մեղադրող Ա․ՈՍԿԱՆՅԱՆԻ մեղադրյալ Ա․ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ դռնբաց դատական նիստում՝ նախնական դատալսումների ընթացքում, քննարկման առարկա դարձնելով մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին՝ ժամը 10։15-ին Աշոտ Արմանի Կարապետյանը ձերբակալվել է՝ հանցանք կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով։ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 16861724 քրեական վարույթը։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին որոշում է կայացվել թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Արմանի Կարապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով ձերբակալելու մասին։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու մասին: 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու արգելքը։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին՝ ժամը 20։20-ին որոշում է կայացվել Աշոտ Կարապետյանին ձերբակալումից ազատելու մասին՝ վերջինիս վերաբերյալ անազատության մեջ պահելու անհրաժեշտությունը վերանալու հիմքով։ 2025 թվականի մարտի 10-ին որոշում է կայացվել թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և վերցված «Սամսունգ» մոդելի 353773102136985 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին։ 2025 թվականի մարտի 10-ին որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ նոր հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին: 2025 թվականի մարտի 13-ին որոշում է կայացվել թիվ 16861724 քրեական վարույթից նոր վարույթ անջատելու և անջատված վարույթին 16139325 համարը շնորհելու մասին։ 2025 թվականի մարտի 24-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում ստացվել է քրեական գործը՝ մեղադրական եզրակացությամբ, որը 2025 թվականի մարտի 25-ին փաստացի հանձնվել է դատավոր Ս.Անդրեասյանին։ 2025 թվականի մարտի 25-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։ Նախնական դատալսումների ընթացքում՝ 2025 թվականի ապրիլի 03-ին, Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը անփոփոխ թողնելու մասին։ Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը. 2025 թվականի մարտի 10-ի Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա․Ոսկանյանը որոշմամբ՝ թիվ 16861724 քրեական վարույթով մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն բանի համար, որ «նա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին 2002թ. դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ Կառավարության 2010թ. մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ՝ թմրամիջոցների հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու` թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն, քննությամբ չպարզված օրը և ժամին ինքնությունը չպարզված անձից ապօրինի ձեռք է բերել և մինչև 2024թ. դեկտեմբերի 24-ի` ժամը 10:15-ը «զիպ» փականով՝ պոլիէթիլենային թաղանթից երկու փաթեթներում իր մոտ ապօրինի պահել է ՀՀ Կառավարության 2018թ. հունիսի 27-ի N 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածում ընդգրկված` զգալի չափերով` 0,13 գրամ քաշով «a-PVP» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2024թ. դեկտեմբերի 24-ին` ժամը 10:30-ի սահմաններում՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից՝ Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկության ժամանակ»։ Վարույթի մասնակիցների դիրքորոշումները. Հանրային մեղադրողը միջնորդեց մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ։ Մեղադրյալը առարկություն չներկայացրեց իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը անփոփոխ թողնելու առնչությամբ։ Դատարանի իրավական վերլուծությունը և եզրահանգումը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի: 2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով։ Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը(…)»: Նույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը: 2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝ 1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ 2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ 3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար: 3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները(…):» ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին(…)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցված, եթե հնարավոր է ապահովել դրանց պայմանների միաժամանակյա պահպանումը: 2. Սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված խափանման միջոցները կարող է կիրառել միայն դատարանը: Դատական վարույթում դատարանն իրավասու է կիրառելու նաև սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-8-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները: (…) 5. Այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված հանգամանքների վերաբերյալ ողջամիտ ենթադրության առկայության դեպքում»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Եթե բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ մեղադրյալը կարող է դիմել փախուստի` օգտագործելով անձը հաստատող փաստաթուղթ, ապա իրավասու մարմինը կարող է որոշում կայացնել նրա` Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելն արգելելու մասին: 2. Հայաստանի Հանրապետությունից բացակայելն արգելելու մասին որոշումն անհապաղ ուղարկվում է սահմանային վերահսկողություն իրականացնող լիազոր մարմին»: Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավական նորմերի բովանդակային վերլուծությունից հետևում է, որ խափանման միջոցները մեղադրյալի նկատմամբ կիրառվում են քրեական վարույթի ընթացքում նրա ոչ պատշաճ վարքագիծը կանխելու նպատակով: Մասնավորապես՝ խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է. -մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ -մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ -մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար: Վերը շարադրված իրավադրույթների լույսի ներքո, վերլուծելով սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան, և դատավորի կողմից ստանձնվել է քրեական գործի վարույթը, Դատարանը, հիմք ընդունելով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի առաջնայնությունը, արձանագրում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու պայմաններն առերևույթ առկա են: Անդրադառնալով մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցն անփոփոխ թողնելու իրավաչափությանը՝ Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ կայացվելիք դատավճռի կատարումն ապահովելու համար՝ Դատարանը գտնում է, որ տվյալ փուլում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով սահմանված նպատակներին հնարավոր է հասնել մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցի կիրառմամբ՝ մեղադրյալի՝ իր վրա դրված պարտականությունների կատարումը ապահովելու նպատակով։ Հետևաբար, վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելքը խափանման միջոցն անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 33-34-րդ, 116-րդ, 117-րդ, 127-րդ, 270-րդ, 316-րդ հոդվածներով` Դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ: ԴԱՏԱՎՈՐ ՍԱԹԵՆԻԿ ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 28-04-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 28-04-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
| Այլ նշումներ | Դատական նիստը հետաձգվել է պաշտպանի դիմումի հիման վրա։ |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 30-05-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 30-05-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Արագացված վարույթ
| Ամսաթիվ | 30-05-2025 |
|---|---|
| Այո/Ոչ | Այո |
Լրացուցիչ դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 30-05-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 13:06 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 8 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 30-05-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Լրացուցիչ դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 14-07-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 14-07-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 14-07-2025 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Կարապետյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 14-07-2025 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | ԴԱՏԱՎՃԻՌ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ՝ նաև Դատարան) Նախագահությամբ՝ դատավոր Ս.ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆԻ քարտուղարությամբ՝ Է․ԴԱՎԹՅԱՆԻ մասնակցությամբ՝ հանրային մեղադրող Ռ․ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ պաշտպան Մ․ՄԱՆԳԱՍԱՐՅԱՆԻ մեղադրյալ Ա․ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ 2025 թվականի հուլիսի 14-ին Երևան քաղաքում՝ դռնբաց դատական նիստում, դատաքննության արագացված վարույթի կարգով քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Արմանի Կարապետյանի ՝ (ծնված՝ 27․04․2000թ․, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, հաշվառված և բնակվող՝ Վայոց Ձորի մարզ, Վայք, Գոմք բնակավայր, 6-րդ փողոց, 1-ին տուն հասցեում, նախկինում դատված), ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով Պ Ա Ր Զ Ե Ց Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին՝ ժամը 10։15-ին Աշոտ Արմանի Կարապետյանը ձերբակալվել է՝ հանցանք կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով։ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 16861724 քրեական վարույթը։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին որոշում է կայացվել թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Արմանի Կարապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով ձերբակալելու մասին։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու մասին: 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու արգելքը։ 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին՝ ժամը 20։20-ին որոշում է կայացվել Աշոտ Կարապետյանին ձերբակալումից ազատելու մասին՝ վերջինիս վերաբերյալ անազատության մեջ պահելու անհրաժեշտությունը վերանալու հիմքով։ 2025 թվականի մարտի 10-ին որոշում է կայացվել թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և վերցված «Սամսունգ» մոդելի 353773102136985 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին։ 2025 թվականի մարտի 10-ին որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ նոր հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին: 2025 թվականի մարտի 13-ին որոշում է կայացվել թիվ 16861724 քրեական վարույթից նոր վարույթ անջատելու և անջատված վարույթին 16139325 համարը շնորհելու մասին։ 2025 թվականի մարտի 24-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում ստացվել է քրեական գործը՝ մեղադրական եզրակացությամբ, որը 2025 թվականի մարտի 25-ին փաստացի հանձնվել է դատավոր Ս.Անդրեասյանին։ 2025 թվականի մարտի 25-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։ Նախնական դատալսումների ընթացքում՝ 2025 թվականի ապրիլի 03-ին, Դատարանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը անփոփոխ թողնելու մասին։ Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը. 2025 թվականի մարտի 10-ի Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա․Ոսկանյանը որոշմամբ՝ թիվ 16861724 քրեական վարույթով մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն բանի համար, որ «նա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին 2002թ. դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ Կառավարության 2010թ. մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ՝ թմրամիջոցների հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու` թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն, քննությամբ չպարզված օրը և ժամին ինքնությունը չպարզված անձից ապօրինի ձեռք է բերել և մինչև 2024թ. դեկտեմբերի 24-ի` ժամը 10:15-ը «զիպ» փականով՝ պոլիէթիլենային թաղանթից երկու փաթեթներում իր մոտ ապօրինի պահել է ՀՀ Կառավարության 2018թ. հունիսի 27-ի N 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածում ընդգրկված` զգալի չափերով` 0,13 գրամ քաշով «a-PVP» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2024թ. դեկտեմբերի 24-ին` ժամը 10:30-ի սահմաններում՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից՝ Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկության ժամանակ»։ Արագացված վարույթ Նախնական դատալսումների ժամանակ մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանը միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված վարույթի կարգով: Հանրային մեղադրողի կողմից մեղադրանքի փաստական հիմքը և մեղադրյալին վերագրվող արարքի իրավական որակումը ներկայացնելուց հետո մեղադրյալը հայտարարել է, որ ներկայացված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, մինչև միջնորդությունը ներկայացնելը խորհրդակցել է պաշտպանի հետ և գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները: Պաշտպանը միացել է ներկայացված միջնորդությանը: Հանրային մեղադրողը չի առարկել արագացված վարույթ կիրառելու դեմ: Դատարանը, նկատի ունենալով, որ առկա է սույն օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, բավարարել է արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը և որոշում կայացրել լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին: (Մանրամասն տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)։ Պատճառաբանական մաս. Առաջադրված մեղադրանքը մեղադրյալ Նարեկ Արմենի Բաբայանի կողմից ընդունելու և դատական քննության արագացված վարույթի կարգ կիրառելու պայմաններում Դատարանն արձանագրում է. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ կամ պրեկուրսոր ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը կամ առաքելը՝ պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով։ (...): ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Դատավճիռը կայացվում է Հայաստանի Հանրապետության անունից: 2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր: 3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս: 4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝ 1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա. 2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին. 3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են: 5. Դատավճիռը կարող է լինել արդարացման կամ մեղադրական»(…): ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․ 1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը). 2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը. 3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը. 4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ. 5) ինչ միջոցներ պետք է ձեռնարկվեն արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի համար. 6) դատապարտված մեղադրյալի արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման. 7) ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները. 8) դատապարտված մեղադրյալը ենթակա է արդյոք պատժի իր կատարած հանցանքի համար. 9) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ. 10) դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը. 11) գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել. 12) որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․ 13) վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման. 14) ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները. 15) դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց. 16) ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը(…)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1.Դատավճիռը կազմված է ներածական, նկարագրական, պատճառաբանական և եզրափակիչ մասերից: 2. Դատավճռի ներածական մասում նշվում են` 1) որ դատավճիռը կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության անունից. 2) դատավճիռը կայացնելու վայրը և ժամանակը. 3) դատավճիռը կայացնող դատարանի անվանումը, դատարանի կազմը, դատական նիստի քարտուղարը, հանրային մեղադրողը, վարույթի մասնավոր մասնակիցները. 4) մեղադրյալի անունը, հայրանունը, ազգանունը, նրա ծննդյան թվականը, ամիսը, օրը և ծննդավայրը, ընտանեկան դրությունը, աշխատանքի վայրը, զբաղմունքը, կրթությունը և այլ վերաբերելի տեղեկություններ. 5) քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը կամ հոդվածի մասը կամ կետը, որով նախատեսված հանցանքի կատարման համար մեղադրյալին մեղադրանք է ներկայացվել: 3. Դատավճռի նկարագրական մասում նշվում են՝ 1) մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը. 2) դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները. 3) դատարանի փաստական վերլուծությունները. 4) հետազոտված ապացույցների հիման վրա դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները: 4. Դատավճռի պատճառաբանական մասում նշվում են՝ 1) կիրառվող իրավունքը, այդ թվում՝ միջազգային պայմանագրերը. 2) դատարանի իրավական վերլուծությունները. 3) դատարանի հետևությունները և դրանց իրավական հիմնավորումները. 4) օրենքի այն նորմերը, որոնցով դատարանը ղեկավարվել է դատավճիռ կայացնելիս: 5. Դատավճռի եզրափակիչ մասում նշվում են` 1) դատարանի որոշումները. 2) դատավճռի բողոքարկման կարգը: 6. Նախագահողն ստորագրում է դատավճռի յուրաքանչյուր էջը»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Արագացված վարույթի արդյունքով դատարանը կայացնում է մեղադրական դատավճիռ սույն օրենսգրքի 347-350-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով` հաշվի առնելով սույն հոդվածով նախատեսված առանձնահատկությունները: 2. Դատարանը արագացված վարույթի արդյունքով մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ՝ հաշվի առնելով Հայաuտանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Կարճաժամկետ ազատազրկումը դատապարտյալին քրեակատարողական հիմնարկում հասարակությունից խիստ մեկուսացման պայմաններում անազատության մեջ պահելն է: 2. Կարճաժամկետ ազատազրկումը նշանակվում է նախկինում ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ չկրած, ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործություններ կատարած անձի նկատմամբ` 15 օրից 2 ամիս ժամկետով: 3. Կարճաժամկետ ազատազրկման նվազագույն ժամկետը սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում կարող է 15 օրից պակաս լինել»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Ազատազրկումը դատապարտյալին քրեակատարողական հիմնարկում անազատության մեջ պահելու ձևով հասարակությունից որոշակի ժամկետով մեկուսացնելն է, որը կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում: 2. Ազատազրկումը նշանակվում է 3 ամսից 20 տարի ժամկետով: 3. Ազատազրկման նվազագույն ժամկետը սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում կարող է պակաս լինել 3 ամսից: 4. Անզգույշ հանցագործության համար ազատազրկումը չի կարող գերազանցել 10 տարին: 5. Առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն կատարած անձը չի կարող դատապարտվել ազատազրկման»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն՝ «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ»։ 3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «1․Եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատիժը լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) 4.1. Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից(…)»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 78-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցանքների համակցությամբ և դատավճիռների համակցությամբ պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելիս ազատազրկման 1 օրվան համապատասխանում է՝ 1) կարճաժամկետ ազատազրկման 1 օրը, (…)»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ «1. 3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց, ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատժին՝ 1 օրը հաշվելով 2 օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց»: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի համաձայն՝ «12. Եթե փորձաշրջանի ընթացքում անձը կատարում է նոր դիտավորյալ հանցանք, ապա նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացվում է: Այդ դեպքում դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ է նշանակում սույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով»: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ԵՇԴ/0143/01/13, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում անդրադառնալով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին, կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի անձին և հանցագործության վտանգավորության բնույթին ու աստիճանին համաչափ քրեաիրավական ներգործության միջոց ընտրելու, ինչպես նաև դրա շրջանակներում համաչափ պատժաչափ սահմանելու պահանջն ուղղակիորեն բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների, մասնավորապես` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման հիմնարար սկզբունքների բովանդակությունից: Արդարացի է այն պատիժը, որի ընտրությունը գործի բոլոր հանգամանքների` հանցագործության վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (հանցագործության մեղքի ձև և տեսակ, շարժառիթ, նպատակ, քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակություն, պատճառված վնասի չափ, եղանակ, գործիքներ ու միջոցներ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարք և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճան և այլն), հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ամբողջական ու բազմակողմանի վերլուծության արդյունք է և բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Վերոնշյալ պահանջներից նահանջը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Նարեկ Սարգսյանի գործով թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման շրջանակներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է նաև. «(...) Պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար` պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից (…): (…) Պատիժ նշանակելու սկզբունքի բովանդակությունն ընդգրկում է դատապարտյալի, տուժողի և հասարակության վերաբերմունքը նշանակված պատժի նկատմամբ: Ուստի, պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դատարանից պահանջում է ողջամտորեն հաշվի առնել արդարության մասին վերոնշյալ սուբյեկտների կարծիքը, (…) որը պետք է կիրառվի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում (տե՛ս Նարեկ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 16-րդ կետը): Վերոշարադրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումների հիման վրա քննարկելով այն հարցը, թե ինչ պատժատեսակ և պատժաչափ պետք է նշանակվի մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ, Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալ հանգամանքները. -մեղադրյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում՝ քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքների կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը (հանցանքն ուղղված է բնակչության առողջության դեմ), մեղադրյալի հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը (հանցանքը հասցվել է ավարտին), հանցավոր արարքի կատարման եղանակը և հանգամանքները, -մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում է հանդիսանում հանցանքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը։ Մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով Աշոտ Արմանի Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 525-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված 2023 թվականի հունիսի 21-ին կատարած հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Դատավճիռն ուղարկվել է կատարման 28․02․2024թ․։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Աշոտ Արմանի Կարապետյանը պարտավորեցվել է բնակության վայրը փոխելու դեպքում դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնին սեղմ ժամկետում հայտնել իր նոր բնակության վայրի հասցեն: Սույն քրեական գործով մեղադրյալը հանցանքը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին։ -մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հանգամանքներ Դատարանը չի արձանագրում: Որպես անձը բնութագրող տվյալներ են հանդիսանում Վայք համայնքի Գոմք բնակավայրի վարչական ղեկավար Մ․Հովհաննիսյանի կողմից 2025 թվականի հունիսի 09-ին տրված բնութագիրը, համաձայն որի «Աշոտ Արմանի Կարապետյանը ծնված 27․04․2000թ․ սովորել և ավարտել է Գոմքի միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև ծառայել է ՀՀ ՊՆ-ում։ Պարտաճանաչ մասնակցել է համայնքի հիմնախնդիրների լուծմանը թե գաղափարապես և թե ֆիզիկապես, աչքի է ընկնում իր կազմակերպությամբ։ Հայրենասեր և աշխատասեր է , հարգված է համայնքի բնակչության կողմից»։ Համաձայն՝ ՀՀ ՊՆ զորակոչային և զորահավաքային համալրման ծառայության Վայոց Ձորի մարզի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավար Ա․Նահապետյանի կողմից տրված տեղեկանքի՝ «Աշոտ Արմանի Կարապետյանը 2020 թվականի հոկտեմբերի 08-ից մինչև 2020 թվականի նոյեմբերի 08-ը մասնակցել է մարտական գործողությունների»։ Ներկայացվել է նաև քաղվածք՝ մեծահասակի ամբուլատոր բժշկական քարտից, համաձայն որի Աշոտ Կարապետյանի մոտ 13․10․2020թ․ ախտորոշվել է գլխի գագաթային շրջանի վերք, բեկորային վնասվածք։ Համաձայն «Datalex» տեղեկատվական համակարգից ստացված տվյալների՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանը թիվ ԵԴ1/0615/01/24 քրեական գործով հանդիսանում է մեղադրյալ և մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքի կատարում։ Դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցված է մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանին վերագրվող արարքը, դրա քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, ինչպես նաև ապացուցված է վերջինիս մեղավորությունը, որպիսի պայմաններում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո հաշվի առնելով գործի հանգամանքները և անձը բնութագրող հանգամանքները, կատարած հանցանքի համար մեղադրյալի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել պատիժ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ 1 ամիս ժամկետով: Սույն քրեական գործով մեղսագրվող արարքը մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, իսկ 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով վերջինիս նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չէր կիրառվել և սահմանվել էր փորձաշրջան։ Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալը սույն քրեական գործով մեղսագրվող հանցանքը կատարել է փորձաշրջանի ընթացքում, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի կիրառմամբ անհրաժեշտ է Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացնել։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ (հաշվի առնելով նաև ձերբակալվածի կարգավիճակում անազատության մեջ գտնվելու 1 օրը) պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 տարի 15 օր ժամկետով։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, inter alia, պարտավոր է անդրադառնալ գույքային հայցի, պատճառված վնասի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման, ապացույցների տնօրինման, խափանման միջոցի և վարութային ծախսերի հարցերին: Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով հանցագործության արդյունքում պատճառված վնաս առկա չէ, գույքային հայց չի հարուցվել, բռնագրավման ենթակա գույքի, ինչպես նաև գույքի արգելադրման վերաբերյալ տվյալներ քրեական գործում առկա չեն։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման, ուստի դատական ծախսերի հարցը Դատարանը համարում է լուծված։ Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված ապացույցներն անհրաժեշտ է թողնել կցված վարույթի նյութերին։ Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը, անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել: Դատարանը, քննարկելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2025 թվականի մարտի 10-ին կայացված որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և վերցված «Սամսունգ» մոդելի 353773102136985 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը անհրաժեշտ է վերադարձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժին` սույն քրեական վարույթից անջատված՝ թիվ 16139325 քրեական վարույթին կցելու նպատակով: Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ, 352-353-րդ, 464.4-րդ և 464.5-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը` Վ Ճ Ռ Ե Ց Աշոտ Արմանի Կարապետյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նշանակել պատիժ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ 1 ամիս ժամկետով։ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնել։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 տարի 15 օր ժամկետով։ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ` մինչ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել: Իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը լուծել դատավճռի պատճառաբանական մասում սահմանված կարգով: Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված: Դատավճիռը, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերի, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ ՍԱԹԵՆԻԿ ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 14-07-2025 |
| Գործը քննվել է | Դռնբաց |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 21-08-2025 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | Թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործը՝ բաղկացած 2 հատորից՝ 1-ին հատորը՝ «131» թերթ, 2-րդ հատորը՝ «96» թերթ |
Բողոքարկվել է
| Բողոքարկվել է | Ըստ էության լուծող դատական ակտը |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 18-08-2025 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 21-08-2025 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 131, 96 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-97145 |
Գործը ստացվել է փոփոխվելուց հետո
| Ամսաթիվ | 07-05-2026 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 08-05-2026 |
|---|
Դատական գործ N: ԵԴ1/0986/01/25
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 18-08-2025 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 13-08-2025 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Մանգասարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Աշոտ Կարապետյան Բողոքն ընդունել վարույթ : Բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /Ավան/ 14.07.2025թ. կայացված դատավճիռը պատժի մասով՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 25-08-2025 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 21-08-2025 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Ռոլանդ |
| Ազգանուն | Գրիգորյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Աշոտ Կարապետյան Բողոքն ընդունել վարույթ : Բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /Ավան/ 14.07.2025թ. կայացված դատավճիռը նշանակված պատժի մասով և մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով , թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնել և նշանակել վերջնական պատիժ : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 25-08-2025 |
|---|---|
| Վիճակագրական տողի համարը | 19.4 |
| Գործը ստացվել է | Երևանի քրեական դատարան |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 25-08-2025 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մխիթար |
| Ազգանուն | Պապոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Լուսինե |
| Ազգանուն | Աբգարյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ռոբերտ |
| Ազգանուն | Պապոյան |
Դատավորի փոխարինում
| Փոխարինման ամսաթիվ | 08-09-2025 |
|---|---|
| Բացակայող դատավոր | |
| Անուն | Ռոբերտ |
| Ազգանուն | Պապոյան |
| Փոխարինող դատավոր | |
| Անուն | Լուսինե |
| Ազգանուն | Ալավերդյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 08-09-2025 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 15-09-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Դատական կազմի դատավոր Լ.Աբգարյանի վերապատրաստման դասընթացներին մասնակցելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 16-10-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Դատախազի և պաշտպանի բացակայության պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 12-11-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Կայացել է |
Վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է ամբողջությամբ
| Ամսաթիվ | 12-11-2025 |
|---|---|
| Ստորադաս դատարանի դատական ակտը բեկանվել է | Դատական ակտը բեկանվել է մասնակի եվ փոփոխվել |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Կարապետյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԵԴ1/0986/01/25 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ ՈՐՈՇՈւՄ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ «12» նոյեմբերի 2025թ. ք.Երևան ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան) Նախագահող դատավոր դատավորներ դատական նիստերի քարտուղար պաշտպան Մ.Պապոյան Ռ.Պապոյան Լ․Աբգարյան Հ.Հակոբյան Մ.Մանգասարյան դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի (ծնված՝ 2000 թվականի ապրիլի 27-ին, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում՝ դատապարտված, հաշվառված և բնակվում է Վայոց ձորի մարզի Վայք համայնքի Գոմք բնակավայրի 6-րդ փողոցի 1-ին տանը) վերաբերյալ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2025 թվականի հուլիսի 14-ի դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ռ.Գրիգորյանի և մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքները` ՊԱՐԶԵՑ Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին ձերբակալվել է Աշոտ Արմանի Կարապետյանը: 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ջ.Գրիգորյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 16861724 քրեական վարույթը: 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ջ.Գրիգորյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթով հանցանք կատարելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի հիմքով ձերբակալվել է Աշոտ Արմանի Կարապետյանը: 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Ոսկանյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ջ.Գրիգորյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթով մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը: 2025 թվականի մարտի 10-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Ոսկանյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթով Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ այն արարքի համար, որ նա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ՝ թմրամիջոցների հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու` թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն, քննությամբ չպարզված օրը և ժամին ինքնությունը չպարզված անձից ապօրինի ձեռք է բերել և մինչև 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ի` ժամը 10:15-ը «զիպ» փականով՝ պոլիէթիլենային թաղանթից երկու փաթեթներում իր մոտ ապօրինի պահել է ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի N 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածում ընդգրկված` զգալի չափերով` 0,13 գրամ քաշով «a-PVP» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին` ժամը 10:30-ի սահմաններում՝ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մալաթիայի բաժնի աշխատակիցների կողմից՝ Աշոտ Կարապետյանի անձնական խուզարկության ժամանակ: 2025 թվականի մարտի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ջ.Գրիգորյանի որոշմամբ թիվ 16861724 քրեական վարույթից անջատվել է քննությամբ չպարզված վայրում և ժամանակահատվածում, քննությամբ չպարզված անձի կողմից Աշոտ Արմանի Կարապետյանին թմրամիջոց իրացնելու մասը՝ անջատված մասին շնորհելով 16139325 համարը: 2025 թվականի մարտի 24-ին Աշոտ Կարապետյանի վերաբերյալ թիվ 16861724 քրեական վարույթի նյութերը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել են Առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԴ1/0986/01/25 համարը։ Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի ապրիլի 3-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 որոշմամբ մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ: Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճռով Աշոտ Արմանի Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և վերջինի նկատմամբ նշանակվել է պատիժ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ 1 (մեկ) ամիս ժամկետով։ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացվել է։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով։ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Վերը նշված դատավճռի օրինակը Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազությունում ստացվել է 2025 թվականի հուլիսի 21-ին, իսկ մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանը ստա բնհննննն նցել է 2025 թվականի հուլիսի 21-ին: 2025 թվականի օգոստոսի 18-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը՝ Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճռի դեմ: 2025 թվականի օգոստոսի 22-ին (փոստային ծառայությանն է հանձնվել 2025 թվականի օգոստոսի 21-ին) Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ռ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը՝ Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճռի դեմ: Թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2025 թվականի օգոստոսի 25-ին: 2025 թվականի օգոստոսի 25-ին էլեկտրոնային մակագրությամբ թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործը մակագրվել է Վերաքննիչ դատարանի դատավորներ Մ.Պապոյանին, Ռ.Պապոյանին և Լ.Աբգարյանին (նախագահող դատավորի աշխատակազմին է հանձնվել 2025 թվականի օգոստոսի 26-ին): Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները. Դատախազը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 քրեական գործով 2025 թվականի հուլիսի 14-ին կայացված դատավճիռը՝ նշանակված պատժի մասով և մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով: Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնել: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով նշանակել վերջնական պատիժ: Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշված է, որ դատավճռով մեղադրյալի նկատմամբ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի դրույթներից, ակնհայտ նվազ է ու չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրականացումը: Առաջին ատյանի դատարանն մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել մեղադրյալին մեղսագրվող արարքի ծանրության աստիճանը, որը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցանքների շարքին, հանցանքը կատարելու պահին նրա դատվածություն ունենալը, սակայն հաշվի չի առել կոնկրետ դեպքում մեղադրյալի կողմից ենթադրյալ արարքի առավել հանրային վտանգավոր եղանակով կատարումը, մասնավորապես՝ հայտնաբերված ու առգրավված թմրամիջոցների տարատեսակ և քիմիական ծագման լինելը: Հատկանշական է, որ «Datalex» տեղեկատվական համակարգից ստացված տվյալների համաձայն՝ Աշոտ Կարապետյանը թիվ ԵԴ1/0615/01/24 քրեական գործով հանդիսանում է մեղադրյալ և մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքի կատարման մեջ, իսկ 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով վերջինի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չէր կիրառվել և սահմանվել էր փորձաշրջան։ Վկայակոչվածը հիմք ընդունելով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթների վերլուծությամբ՝ հարկ է արձանագրել, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի, այնպես էլ պատժաչափի վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքով ամրագրված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը: Բացի այդ, Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի համար սահմանված պատիժներից առավել մեղմ պատիժ՝ կարճաժամկետ ազատազրկում կիրառելով, հաշվի է առել մեղադրյալի կատարած հանցավոր արարքի բնույթն ու վտանագավորության աստիճանը, անձը բնութագրող տվյալները, մեղադրյալի կողմից հանցանքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը, միևնույն ժամանակ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք չի արձանագրվել: Հատկանշական է, որ Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում հանցանքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը: Մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով Աշոտ Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 525-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված 2023 թվականի հունիսի 21-ին կատարած հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով։ Դատավճիռն ուղարկվել է կատարման 2024 թվականի փետրվարի 28-ին: Իսկ սույն դեպքում, Աշոտ Կարապետյանը հանցանքը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, այսինքն՝ վերջինը դատվածություն ունենալու պայմաններում դիտավորությամբ հանցանք է կատարել, սակայն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաշվի չի առնվել հանցագործությունների ռեցիդիվի հանգամանքը, ի հակառակ դրան, արձանագրվել է Աշոտ Կարապետյանի դատվածություն ունենալու փաստը: Վերոնշյալի համատեքստում անհրաժեշտ է անդրադառնալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածով սահմանված այն կարգավորմանը, ըստ որի՝ հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում կամ ցմահ ազատազրկում պատժատեսակը, եթե կատարված հանցանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված են այդ պատժատեսակները: Այսինքն՝ վերոնշյալ կարգավորումը սահմանում է իմպերատիվ պայման, ըստ որի, եթե անձի կողմից կատարված հանցանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված է ազատազրկման ձևով պատիժ, ապա հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում: Հարկ է արձանագրել, որ սույն դեպքում կիրառվել է արագացված վարույթ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4-րդ մասը սահմանում է, որ արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։ Նույն հոդվածի 8-րդ կետն ամրագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4-րդ և 5-րդ մասերով պատժի նշանակման դեպքում սույն օրենսգրքի 76-րդ հոդվածով սահմանված կանոնները կիրառելի են, այսինքն կիրառելի է պատիժ նշանակելը հանցագործությունների ռեցիդիվի կանոնը: Նույն կետն ամրագրում է նաև, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված ռեցիդիվի պայմաններում արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում սույն հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված կանոնները կիրառվում են սույն օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված պատժի նշանակման կանոնները կիրառելուց հետո: Վերոնշյալ իրավական կարգավորման լույսի ներքո հարկ է արձանագրել, որ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս կիրառելի է եղել «պատիժ նշանակելը հանցագործությունների ռեցիդիվի» կանոնը: Ամփոփելով՝ հարկ է փաստել, որ Աշոտ Կարապետյանին մեղսագրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարում, վերջինը հանցանքը կատարել է դատվածություն ունենալու պայմաններում՝ գտնվելով փորձաշրջանի մեջ: Վերոնշյալ հանգամանքն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից համակողմանի վերլուծության չի ենթարկվել և վերջինի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվել հանցագործությունների ռեցիդիվի կանոնով, ինչը կիրառելի էր սույն դեպքում: Հարկ է փաստել, որ վկայակոչված հանգամանքներն այլ հանգամանքների հետ համակցությամբ ազդում են արարքի հանրային վտանգավորության վրա և պետք է իրենց համապատասխան գնահատականը ստանան յուրաքանչյուր գործով պատիժ նշանակելիս: Այսպիսով, հարկ է արձանագրել, որ մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ կիրառված քրեաիրավական ներգործության միջոցն արդարացի չէ, չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքով սահմանված իմպերատիվ պահանջից և չի համապատասխանում նրա կատարած հանցանքի բնույթին, անհրաժեշտ և բավարար չի կարող լինել նրան ուղղելու, ինչպես նաև նմանատիպ հանցագործությունները կանխելու համար: Պաշտպանը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճիռը պատժի մասով բեկանել՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանին մեղսագրվող արարքի համար վերջինի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան: Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշված է, որ դատական ակտում թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է՝ ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը և դրա սխալ մեկնաբանության արդյունքում մեղադրյալի նկատմամբ կիրառվել է խիստ պատիժ, մասնավորապես Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ, 55-րդ, 69-70-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտումներ, դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղադրյալի անձին, Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները չեն բխում գործի փաստական հանգամանքներից: Աշոտ Կարապետյանն ի սկզբանե ընդունել է մեղքը, զղջացել կատարածի համար, չի վիճարկել իրեն առաջադրված մեղադրանքը, տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, դրանով աջակցել է նախաքննության մարմնին հանցանքը բացահայտելու համար, միջնորդել արագացված վարույթ կիրառել, նրան մեղսագրվում է ոչ մեծ ծանրության հանցանք, ինչը որպես մեղավոր անձի հետհանցավոր դրական վարքագիծ, վկայում է այն մասին, որ նա լրիվ գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորությունը և զղջացել է դրա համար: Բացի այդ, Աշոտ Կարապետյանը բնակության վայրից բնութագրվում է դրականորեն, 2020 թվականին մասնակցել է Արցախյան պատերազմին, որի ընթացքում վիրավորվել է գլխի հատվածում (ախտորոշվել է գլխի գագաթային շրջանի վերք, բեկորային վնասվածք): Ավելին, չվիճարկելով առաջադրված մեղադրանքը, զգալիորեն խնայվել են պետական ռեսուրսները: Առաջին ատյանի դատարանին հայտնել է, որ զղջում է, ընդունում է, որ խախտել է ՀՀ օրենսդրությունը: Առանձնահատուկ հարկ է ընդգծել, որ հանցանք կատարած լինելու, առաջադրված մեղադրանքը չվիճարկելու հանգամանքները կարևոր գործոն են խախտված հասարակական հարաբերությամբ պայմանավորված պետության կողմից հակազդման աստիճանը որոշելու, այն է՝ պատիժ նշանակելու, դրա տեսակն ու պատժաչափն ընտրելու, ազատազրկման պարագայում դրա ռեալ կրման հարցը որոշելու համար: Հետևաբար, այսպիսի փաստական տվյալների առկայության, առավել ևս Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արձանագրված պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պարագայում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նման պատիժների կիրառմամբ խախտվել են պատիժ նշանակելու սկզբունքները՝ նկատի ունենալով, որ «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթն ի տարբերություն «հանցագործության սուբյեկտ» եզրույթի, ավելի ընդարձակ է և օժտված է սոցիալ-ժողովրդագրական, բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրերով: ՀՀ գործող քրեական օրենսդրության իմաստով «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութագրող առանձին հատկանիշները և վարքագիծն օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման: Հիմք ընդունելով վերոգրյալը և միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով Աշոտ Կարապետյանի կատարած արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, առանձնահատկությունները, նրա անձը, վերը թվարկված մեղմացնող հանգամանքների համակցությունն էականորեն նվազեցնում են կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը հասարակության նկատմամբ, հետևաբար մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան սահմանելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննությունը և վճռաբեկությունն իրականացվում են բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում: Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով ներկայացված բողոքները և քրեական գործը, գտնում է, որ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ռ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է բավարարման, իսկ մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի պաշտպան Մհեր Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը՝ մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն՝ պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ: Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ՍԴ/0293/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի տեսակի և չափի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է հաշվի առնի կատարված հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2018 թվականի մարտի 20-ի թիվ ԵՇԴ/0001/01/16 որոշմամբ նշել է, որ քրեական իրավունքը հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի արդարացիության չափանիշ է համարում պատժի և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների համաչափությունն արարքի հանրային վտանգավորության բնույթին և աստիճանին, հանցագործության հանգամանքներին ու հանցավորի անձնավորությանը, իսկ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցում՝ հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի և այլ հանգամանքների ամբողջական գնահատմամբ դատարանի համոզվածությունն այն մասին, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց իրական պատիժը կրելու։ Միևնույն ժամանակ, պայմանավորված մարդասիրության սկզբունքով, անհրաժեշտության դեպքում նախատեսվում է այդ հիմնադրույթներից էական շեղում քրեական ներգործության տնտեսման ուղղությամբ՝ որպես մարդասիրական վերաբերմունք հանցանք կատարած անձի նկատմամբ։ Քրեական իրավունքը, որոշակիացնելով քրեական ներգործության տնտեսման ձևերը, սպառիչ կերպով չի թվարկում այն հանգամանքները, որոնք հիմք կհանդիսանան դատարանի կողմից պատժի արդարացիության հիմքում ընկած համաչափության պահանջից շեղում թույլ տալու համար։ Այլ խոսքով` նախատեսված է այդ հանգամանքների բաց թվարկում` պայմանավորված այն բանով, որ մարդասիրության դրսևորման հիմքերն ոչ թե իրավական, այլ բարոյական կատեգորիաներ են։ Հանցանք կատարած անձը չի կատարում իրավական նշանակություն ունեցող որևէ դրական վարքագիծ, սակայն հանցակազմից դուրս օբյեկտիվորեն գոյություն ունեցող նրա սոցիալ-հոգեբանական առանձնահատկությունները կամ դրանց փոփոխությունը հիմք են սոցիալիզացմանը համընթաց ձևավորվող սոցիալ-բարոյական համակարգի իրացմամբ վերջինիս նկատմամբ մարդասիրություն դրսևորելու համար՝ նպատակ հետապնդելով ապահովելու հասարակությունում նրա անհատականությունը և ինքնադրսևորումը։ Սա ամենևին չի նշանակում որևէ հանդուրժողականություն, ներողամտություն, թողտվություն կամ դատարանի հայեցողություն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ։ Դատարանի կողմից մարդասիրության դրսևորումը չի ենթադրում նաև պատժի նպատակներից, տուժողի, հասարակության և պետության շահերից նահանջ, այն պատճառաբանությամբ, որ այդ շեղումը համապատասխանում է հասարակության, սահմանադրական և կոնվենցիոն պահանջին և ավելի մեծ նշանակություն ունի, քան պատժիչ միջոցների կիրառումը։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2019 թվականի դեկտեմբերի 20-ի թիվ ԱՎԴ/0056/01/17 որոշմամբ դիրքորոշում է արտահայտել, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար, կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա` ելնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Հանցանքի հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը ճիշտ գնահատելու և հանցավորի նկատմամբ համաչափ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է, ի թիվս այլնի, հատուկ ուշադրություն դարձնել հանցավոր վարքագծի դրսևորման եղանակին, հանցանքի կատարման գործիքին և հանցագործության իրադրությանը, պատճառված վնասի բնույթին, արարքի նկատմամբ անձի հոգեբանական վերաբերմունքին, հանցագործության նպատակին և շարժառիթին: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Սեյրան Աղախանյանի վերաբերյալ 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 որոշմամբ նշել է, որ յուրաքանչյուր գործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների (կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցագործության կատարման եղանակ և այլն), պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու գնահատման ենթարկի հանցավորի անձը: Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հոգեկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները: Հետևաբար, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնելիս և նշանակված պատիժը փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է ուսումնասիրի հանցավորի ընտանեկան դրության, նրա խնամքին այլ անձանց առկայության, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղի ու դիրքի, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագրի և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները: Վերաքննիչ դատարանի համար թեև ընդունելի է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերոնշյալ որոշումները վերաբերում են նախկին քրեական և քրեական դատավարության օրենսգրքի կարգավորումներին, այնուամենայնիվ գտնում է, որ դրանցում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները կիրառելի են նաև տվյալ դեպքում։ Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանը որպես մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել հանցանքը դատվածություն ունենալու պայմաններում կատարելը։ Մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով Աշոտ Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 525-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված (2023 թվականի հունիսի 21-ին կատարած) հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Աշոտ Կարապետյանը պարտավորեցվել է բնակության վայրը փոխելու դեպքում դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնին սեղմ ժամկետում հայտնել իր նոր բնակության վայրի հասցեն: Դատավճիռն ուղարկվել է կատարման 2024 թվականի փետրվարի 28-ին։ Սույն քրեական գործով մեղադրյալը հանցանքը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին։ Առաջին ատյանի դատարանը որպես մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի արձանագրել: Որպես անձը բնութագրող տվյալներ են հանդիսանում Վայք համայնքի Գոմք բնակավայրի վարչական ղեկավար Մ․Հովհաննիսյանի կողմից 2025 թվականի հունիսի 9-ին տրված բնութագիրը, համաձայն որի՝ «Աշոտ Արմանի Կարապետյանը, ծնված՝ 2000 թվականի ապրիլի 27-ին, սովորել և ավարտել է Գոմքի միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև ծառայել է ՀՀ ՊՆ-ում։ Պարտաճանաչ մասնակցել է համայնքի հիմնախնդիրների լուծմանը, թե գաղափարապես և թե ֆիզիկապես, աչքի է ընկնում իր կազմակերպությամբ։ Հայրենասեր և աշխատասեր է, հարգված է համայնքի բնակչության կողմից»։ Համաձայն ՀՀ ՊՆ զորակոչային և զորահավաքային համալրման ծառայության Վայոց ձորի մարզի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավար Ա․Նահապետյանի կողմից տրված տեղեկանքի՝ «Աշոտ Արմանի Կարապետյանը 2020 թվականի հոկտեմբերի 8-ից մինչև 2020 թվականի նոյեմբերի 8-ը մասնակցել է մարտական գործողությունների»։ Ներկայացվել է նաև քաղվածք՝ մեծահասակի ամբուլատոր բժշկական քարտից, համաձայն որի՝ Աշոտ Կարապետյանի մոտ 2020 թվականի հոկտեմբերի 13-ին ախտորոշվել է գլխի գագաթային շրջանի վերք, բեկորային վնասվածք։ Համաձայն «Datalex» տեղեկատվական համակարգից ստացված տվյալների՝ Աշոտ Կարապետյանը թիվ ԵԴ1/0615/01/24 քրեական գործով հանդիսանում է մեղադրյալ և մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված ենթադրյալ հանցանքի կատարում։ Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ ապացուցված է մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանին վերագրվող արարքը, դրա քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, ինչպես նաև ապացուցված է վերջինի մեղավորությունը, որպիսի պայմաններում հաշվի առնելով գործի հանգամանքները և անձը բնութագրող հանգամանքները, կատարած հանցանքի համար մեղադրյալի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել պատիժ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով՝ 1 ամիս ժամկետով: Սույն քրեական գործով մեղսագրվող արարքը մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանը կատարել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, իսկ 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով վերջինի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չէր կիրառվել և սահմանվել էր փորձաշրջան։ Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալը սույն քրեական գործով մեղսագրվող հանցանքը կատարել է փորձաշրջանի ընթացքում, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի կիրառմամբ անհրաժեշտ է Աշոտ Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացնել։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ (հաշվի առնելով նաև ձերբակալվածի կարգավիճակում անազատության մեջ գտնվելու 1 օրը) պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 տարի 15 օր ժամկետով, որպիսի մոտեցումը Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի չէ: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով գործի հանգամանքները և մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները, կատարած հանցանքի համար մեղադրյալի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակելով կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 1 ամիս ժամկետով, հանգել է ոչ իրավաչափ հետևության: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 54-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, որը դատվածություն ունի դիտավորյալ հանցագործության կատարման համար: Հանցագործությունների ռեցիդիվը գնահատելիս հաշվի չի առնվում այն դատվածությունը, որը վերացվել է օրենքով սահմանված կարգով, առաջացել է մինչև անձի 18 տարին լրանալը կատարված հանցագործության հետևանքով, առաջացել է ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ նշանակելու հետևանքով: Սույն դեպքում, Աշոտ Կարապետյանն իրեն վերագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված դիտավորյալ հանցագործությունը կատարել է դիտավորյալ հանցագործության համար դատվածություն ունենալու պայմաններում։ Ընդ որում, նշված դատվածությունն օրենքով սահմանված կարգով չի վերացվել, այն չի առաջացել մինչև անձի 18 տարին լրանալը կատարված հանցագործության հետևանքով և դրանով Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ նշանակվել է ազատազրկման ձևով պատիժ։ Մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով Աշոտ Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 525-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքում և դատապարտվել ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով, որը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Նշված դատավճիռն ուղարկվել է կատարման 2024 թվականի փետրվարի 28-ին, իսկ սույն քրեական գործով Աշոտ Կարապետյանին մեղսագրվող արարքը կատարվել է 2024 թվականի դեկտեմբերի 12-ին: Այսինքն՝ սույն քրեական գործով Աշոտ Կարապետյանի արարքում առկա է հանցագործությունների ռեցիդիվ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցանքների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկինում նշանակված պատիժը բավարար չի եղել անձի վերասոցիալականացման համար, ինչպես նաև նոր հանցանքի բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները: 1.1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում նշանակվում է ազատազրկում կամ ցմահ ազատազրկում պատժատեսակը, եթե կատարված հանցանքի համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված են այդ պատժատեսակները: 2. Եթե դիտավորյալ հանցագործության համար նախկինում ազատազրկման կամ ցմահ ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող, դատվածություն ունեցող անձը կատարել է դիտավորյալ հանցանք, ապա նշանակվող պատժի նվազագույն ժամկետը կամ չափը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի կամ չափի երկու երրորդից: Ցանկացած դեպքում նշանակվող պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն ժամկետից կամ չափից: (...)»։ Նման պայմաններում ղեկավարվելով հանցագործությունների ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելու վերը մեջբերված կանոններով՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն դեպքում Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի 1․1-ին մասի կարգով, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասը Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ կիրառելի չէ՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախորդ դատավճռով վերջինի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և նա չի հանդիսացել ազատազրկման ձևով պատիժ կրած կամ կրող անձ։ Հաշվի առնելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով, ինչն անհրաժեշտ և բավարար է պատժի նպատակներն իրագործելու համար։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատիժը լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 12-րդ մասի համաձայն՝ եթե փորձաշրջանի ընթացքում անձը կատարում է նոր դիտավորյալ հանցանք, ապա նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որոշումը վերացվում է: Այդ դեպքում դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ է նշանակում սույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված կարգով: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախորդ դատավճռով Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան, սույն գործով իրեն վերագրվող դիտավորյալ հանցանքն Աշոտ Կարապետյանը կատարել է փորձաշրջանի ընթացքում, ուստի Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է վերացնել նշված դատավճռով Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել դատավճիռների համակցությամբ, այն է՝ սույն գործով նշանակված պատժին լրիվ գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով որպես պատիժ նշանակված 2 տարի ժամկետով ազատազրկումը և Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկումը՝ 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժին հաշվակցել՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի կողմից 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ից 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում ձերբակալման հիմքով փաստացի անազատության մեջ գտնվելու 1 (մեկ) օր ժամանակահատվածը, և Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 2 (երկու) ամիս 29 (քսանինը) օր ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով մեղադրյալին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից: Ինչ վերաբերում է մեղադրյալ Աշոտ Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությանը, ապա հաշվի առնելով մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, մեղքի ձևը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի անձը բնութագրող և քրեական պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն ինքնին բավարար չեն պնդելու, որ վերջինի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում հնարավոր է հասնել պատժի նպատակների իրագործմանը, ուստի Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նման պայմաններում առանց նշանակված պատիժը կրելու պատժի նպատակների ապահովումն իրատեսական չէ: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 371-րդ և 380-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը ՈՐՈՇԵՑ Մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի պաշտպան Մ.Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ռ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել: Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի թիվ ԵԴ1/0986/01/25 դատավճիռը փոփոխել: Մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով: Աշոտ Արմանի Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնել։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժին հաշվակցել՝ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի կողմից 2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ից 2024 թվականի դեկտեմբերի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում ձերբակալման հիմքով փաստացի անազատության մեջ գտնվելու 1 (մեկ) օր ժամանակահատվածը, և Աշոտ Արմանի Կարապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 2 (երկու) ամիս 29 (քսանինը) օր ժամկետով: Պատժի կրման սկիզբը հաշվել մեղադրյալին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից: Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ռ.ՊԱՊՈՅԱՆ Լ․ԱԲԳԱՐՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 12-11-2025 |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Մխիթար |
| Ազգանուն | Պապոյան |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Ռոբերտ |
| Ազգանուն | Պապոյան |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Լուսինե |
| Ազգանուն | Աբգարյան |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 12-01-2026 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | Քրեական գործը 3 հատոր՝ հատոր 1 «131» թերթ, հատոր 2 «96» թերթ և հատոր 3 «94» թերթ: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 12-01-2026 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 3 հատոր՝ հատոր 1 «131» թերթ, հատոր 2 «96» թերթ և հատոր 3 «94» թերթ: |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | 1801/26 |
Դատական գործ N: ԵԴ1/0986/01/25
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 29-12-2025 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Մեղադրյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Մանգասարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Կարապետյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքի վարույթ ընդունումը մերժվել է |
| Որոշման ամսաթիվ | 02-04-2026 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԴ1/0986/01/25 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 2 ապրիլի 2026 թվական ք.Երևան ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ` Հ․ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ա․ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Լ․ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ քննարկելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2025 թվականի նոյեմբերի 12-ի որոշման դեմ մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի պաշտպան Մ․Մանգասարյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Վարույթի դատավարական նախապատմությունը. 1․ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2025 թվականի հուլիսի 14-ի դատավճռով՝ արագացված վարույթի կիրառմամբ, Աշոտ Կարապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 1 (մեկ) ամիս ժամկետով։ Ա.Կարապետյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ին կայացված թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացվել է։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ դատավճիռների համակացությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով։ Դատախազի և պաշտպան Մ․Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ՝ նաև Վերաքննիչ դատարան) 2025 թվականի նոյեմբերի 12-ին որոշում է կայացրել պաշտպան Մ.Մանգասարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժելու, իսկ դատախազ Ռ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի հուլիսի 14-ի դատավճիռը փոփոխելու մասին։ Մեղադրյալ Ա․Կարապետյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով: Վերացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի հունվարի 16-ի թիվ ԵԴ1/1131/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ՝ դատավճիռների համակացությամբ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով։ Նույն օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատժին հաշվակցվել է անազատության մեջ գտնվելու ժամանակահատվածը, և վերջինիս թողնվել է կրելու ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 2 (երկու) ամիս 29 (քսանինը) օր ժամկետով: Վերաքննիչ դատարանի՝ վերոգրյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել պաշտպան Մ․Մանգասարյանը։ Վճռաբեկ բողոքի փաստարկները և պահանջը. 2․ Բողոքի հեղինակը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով սահմանված՝ վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու պայմանը, այն է` Վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար: Բողոքաբերը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանը, ի թիվս այլնի, խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ, 55-րդ, 69-70-րդ և 84-րդ հոդվածների պահանջները։ Բողոքի հեղինակը նշել է, որ Ա.Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված պատիժն արդարացի չէ, ակնհայտ խիստ է, քանի որ Վերաքննիչ դատարանը պատշաճ գնահատականի չի արժանացրել կատարված արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, արարքի և դրա հանրորեն վտանգավոր հետևանքների նկատմամբ մեղադրյալի հոգեբանական վերաբերմունքը: Բողոք ներկայացրած անձը, ի թիվս այլնի, փաստարկել է, որ Ա.Կարապետյանի կողմից մեղքն ընդունելը, կատարածի համար զղջալը, նախաքնության մարմնին աջակցելը, հաշվառման և մշտական բնակության վայր ունենալը, դրական բնութագրվելը ողջամտորեն նվազեցնում են մեղադրյալի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը, հետևաբար այդպիսի փաստական տվյալների առկայության, ինչպես նաև ստորադաս դատարանի կողմից արձանագրված պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պարագայում պատիժ նշանակելիս ստորադաս դատարանը թույլ է տվել պատիժ նշանակելու սկզբունքի խախտում: Բողոք բերած անձի կարծիքով բողոքարկվող դատական ակտի կապակցությամբ առկա է իրավունքի զարգացման խնդիր: Վերոգրյալի հիման վրա բողոքաբերը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2025 թվականի նոյեմբերի 12-ի որոշումը Ա.Կարապետյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել կամ վարույթը փոխանցել համապատասխան ստորադաս դատարան՝ նոր քննության։ Վճռաբեկ դատարանի հիմնավորումները և եզրահանգումը. 3. Վճռաբեկ դատարանը, քննարկելով վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, գտնում է, որ այն ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Վճռաբեկ դատարանը բողոքն ընդունում է վարույթ, եթե գալիս է հետևության, որ՝ 1) վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, կամ առերևույթ առկա է բողոքարկվող դատական ակտը ոչ իրավաչափ դարձնող որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար, (…) 2. Սույն հոդվածի իմաստով` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար, եթե` (…) 5) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքարկվող դատական ակտի կապակցությամբ առկա է իրավունքի զարգացման խնդիր»: Նույն օրենսգրքի 383-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ «Վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե Վճռաբեկ դատարանը գալիս է հետևության, որ վարույթ ընդունելու պայմանների հիմնավորումները բավարար չեն: Եթե վճռաբեկ բողոքում վկայակոչված է վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու` սույն օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-4-րդ կետերով նախատեսված որևէ պայման, ապա վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժելու մասին որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը պետք է հիմնավորի վկայակոչված պայմանի բացակայությունը»։ Վճռաբեկ դատարանը, բողոքաբերի փաստարկների, սույն վարույթի նյութերի, Վերաքննիչ դատարանի բողոքարկվող որոշման պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության հիման վրա գալիս է հետևության, որ Վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ չեն տրվել նյութական կամ քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին ազդել վարույթի ելքի վրա, իսկ հակառակի մասին բողոք բերած անձի փաստարկները հերքվում են Վերաքննիչ դատարանի որոշման պատճառաբանություններով և եզրահանգումներով: Ինչ վերաբերում է բողոք բերած անձի՝ բողոքում բարձրացված հարցի կապակցությամբ իրավունքի զարգացման խնդրի առկայության վերաբերյալ փաստարկին, ապա՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում այն բավարար հիմնավորված չէ։ Այսպիսով՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չեն բերվել բավարար հիմնավորումներ, որ Վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար: Հիմք ընդունելով վերոգրյալը և նկատի ունենալով, որ բողոքում ներկայացված հիմնավորումները բավարար չեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով սահմանված պայմանով բողոքը վարույթ ընդունելու հետևության հանգելու համար, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 383-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 281-րդ և 383-րդ հոդվածներով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2025 թվականի նոյեմբերի 12-ի որոշման դեմ մեղադրյալ Աշոտ Արմանի Կարապետյանի պաշտպան Մ․Մանգասարյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացնելու օրը: Նախագահող` Հ․ԱՍԱՏՐՅԱՆ Դատավորներ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ ¬¬¬¬¬¬ |
| Այլ նշումներ | ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 12-11-2025թ․ որոշման դեմ |
Գործը ստացվել է
| Ամսաթիվ | 16-01-2026 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Գործի տեսակ | Քրեական |
| Այլ նշումներ | Առդիր՝ 3 հատորից․ /131, 96, 94/։ |
Զեկուցող դատավոր
| Ամսաթիվ | 16-01-2026 |
|---|---|
| Զեկուցող դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 29-04-2026 |
|---|---|
| Դատարան | Երևանի քրեական դատարան |
| Այլ նշումներ | 3 հատորից․ /131, 96, 126/։ |