ԵԴ1/0969/01/25






ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


Հայաստանի Հանրապետության Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան),

Նախագահությամբ դատավոր Ջ.ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Մ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
մասնակցությամբ
հանրային մեղադրող Դ.ՆԵՐՍԻՍՅԱՆԻ
պաշտպան Կ.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
մեղադրյալ Հ.ՇՈՒՅԵԽԻԻ
թարգմանիչ Մ.ԶԱՔԱՐՅԱՆԻ


2025 թվականի մարտի 31-ին ք. Երևանում

դռնբաց դատական նիստում, արագացված վարույթի կարգով, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝



Հուսեյն Ալի Շույեխիի` ծնված 2002 թվականի մարտի 25-ին Լիբանանի Հանրապետության քաղաքացի, չամուսնացած, դատվածություն չունեցող, հաշվառված և բնակվող՝ Լիբանանի Հանրապետություն, Մարզադաշտի թաղամաս, գյուղ Ալմանսուրի, մեղադրանք է ներկայացվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 44-469-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 457-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը,





ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի փետրվարի 5-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի պետության, սահմանադրական կարգի հիմունքների և հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների քննության գլխավոր վարչության երրորդ վարչությունում նախաձեռնվել է թիվ 58202525 քրեական վարույթը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-469-րդ հոդվածի 1-ին մասի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 457-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով։
Նույն օրը Հուսեյն Ալի Շույեխին ձերբակալվել է։
2025 թվականի փետրվարի 6-ին որոշում է կայացվել Հուսեյն Ալի Շույեխիի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-469-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 457-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում և նույն օրը վերջինիս մեղադրանք է ներկայացվել, այն բանի համար, որ «(…) նա, ՀՀ պետական սահմանն ապօրինի հատելու դիտավորությամբ, խախտելով «Պետական սահմանի մասին» ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի և «ՀՀ պետական սահմանի ռեժիմ սահմանելու մասին» ՀՀ կառավարության 2011 թվականի մայիսի 12-ի թիվ 702-Ն որոշման պահանջները, 2025 թվականի փետրվարի 5-ին «Զվարթնոց» օդանավակայանում, Երևան-Փարիզ թիվ 7491 չվերթը սպասարկող «Տրանսավիա» ավիաընկերության աշխատակցին է ներկայացրել դեռևս չպարզված ժամանակ և հանգամանքներում ձեռք բերված, պետական լիազոր մարմնի կողմից տրված, իրավունք վերապահող իրավաբանական փաստ հավաստող իր լուսանկարով և կենսորոշիչ տվյալներով լրացված թիվ RR 6502214 սերիա-համարի Լեհաստանի Հանրապետության կեղծ կացության քարտը և հաշվառվելով հիշյալ չվերթին ստացել է նստեցման կտրոն: Դրանից հետո օգտագործելով նույն կացության քարտը, առանց սահմանված փաստաթղթերի և պատշաճ թույլտվության ՀՀ ԱԱԾ «Զվարթնոց» հսկիչ անցագրային կետով փորձել է ելք կատարել ՀՀ-ից, սակայն նրա դիտավորության մեջ ընդգրկված՝ ՀՀ պետական սահմանն ապօրինի հատելու հանցագործությունը նրա կամքից անկախ հանգամանքներում չի իրագործվել, քանի որ վերը նշված անձնագրի կեղծ լինելու հանգամանքը պարզվել է ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից: (...)»։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի փետրվարի 7-ի որոշմամբ Հուսեյն Ալի Շույեխիի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը:
2025 թվականի մարտի 11-ին որոշում է կայացվել թիվ 58202525 քրեական վարույթից մաս անջատելու և նախաքննությունը թիվ 58206225 համարի ներքո շարունակելու մասին։
2025 թվականի մարտի 20-ին գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան: 2025 թվականի մարտի 21-ին որոշմամբ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ջ.Հայրապետյանը ստանձնել է քրեական գործի վարույթը և նշանակել նախնական դատալսումներ:
Նախնական դատալսումների ընթացքում Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ մեղադրյալ Հուսեյն Ալի Շույեխիի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի՝ կալանքի, ժամկետը երկարաձգվել է 3 ամիս ժամկետով։


Արագացված վարույթ.
Նախնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Հուսեյն Ալի Շույեխին միջնորդեց կիրառել արագացված վարույթ:
Հանրային մեղադրողի կողմից մեղադրանքի փաստական հիմքը և մեղադրյալին վերագրվող արարքի իրավական որակումը ներկայացնելուց հետո Հուսեյն Ալի Շույեխին հայտարարեց, որ իրեն ներկայացված մեղադրանքը պարզ է, համաձայն է դրա հետ, պնդում է արագացված վարույթ կիրառելու մասին իր միջնորդությունը, այն ներկայացրել է կամավոր՝ պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո, գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները:
Պաշտպան Կ.Մանուկյանը նշեց, որ իր կողմից մեղադրյալին պարզաբանվել են արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները և միանում է միջնորդությանը։
Հանրային մեղադրողը Դատարանում չի առարկել դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու դեմ:
Դատարանը, փաստելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են նույն օրենսգրքի 464.1-ին հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված` արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, որոշում է կայացրել արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը բավարարելու և լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու (անցնելու) վերաբերյալ:


Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Ներկայացված մեղադրանքը Հուսեյն Ալի Շույեխիի կողմից մեղադրանքն ընդունելու և արագացված վարույթ կիրառելու պայմաններում Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի կողմից առանց սահմանված փաստաթղթի Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանը հատելու փորձ կատարելը, ինչպես նաև պետական մարմնի կողմից տրվող իրավաբանական նշանակություն ունեցող փաստ հավաստող և իրավունք վերապահող փաստաթուղթ կեղծելն ապացուցված է, նրա արարքները ճիշտ են որակված և համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-469-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 457-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(․․․) 4.1. Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։(․․․)»։
Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ անձի նկատմամբ պատժի տեսակ և չափ ընտրելիս, ինչպես նաև այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս պետք է ղեկավարվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի մի շարք դրույթներով:
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
Նույն օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները: (...)»:
Պատժի նշանակման հիմնական կանոնները սահմանող իրավական նորմերը (նախկին օրենսգրքի) ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-124/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում: Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և այն կատարող անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, այն կատարող անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 469-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան այլընտրանքային է, այն պատիժ է նախատեսում ինչպես տուգանքի, հանրային աշխատանքների, կարճաժամկետ ազատազրկման, այնպես էլ ազատազրկման ձևով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 457-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան այլընտրանքային է, այն պատիժ է նախատեսում ինչպես տուգանքի, հանրային աշխատանքների, կարճաժամկետ ազատազրկման, այնպես էլ ազատազրկման ձևով:
Պատժի տեսակների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)» (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Այսպես` Դատարանը մեղադրյալ Հուսեյն Ալի Շույեխիի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ինչպես նաև խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Դատարանը մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում նաև նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Մասնավորապես, Դատարանը որպես մեղադրյալի անձը բնութագրող տվյալ հաշվի է առնում այն, որ վերջինս երիտասարդ է և նախկինում դատապարտված չի եղել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ են՝
(…)։
2. Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև սույն հոդվածի 1-ին մասով չնախատեսված մեղմացնող այլ հանգամանքներ:
(…)»:
Դատարանը, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, որպես մեղադրյալ Հուսեյն Ալի Շույեխիի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առնում այն, որ մեղադրյալը մինչդատական վարույթում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և տվել խոստովանական ցուցմունքներ, անկեղծորեն զղջացել է կատարած արարքի համար։
Դատարանը, արձանագրում է, որ մեղադրյալ Հ.Շույեխիի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Դատարանը գտնում է, որ կատարած արարքի համար մեղադրյալ Հուսեյն Ալի Շույեխին ենթակա է պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Հ.Շույեխիի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ, 55-րդ հոդվածների պահանջները, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջը, որի համաձայն՝ ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, գտնում է, որ գործի փաստական հանգամանքները Դատարանին հնարավորություն են տալիս գալու հետևության, որ տվյալ դեպքում պատժի նպատակներին հնարավոր է հասնել ամբաստանյալի նկատմամբ օրենքով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստը նշանակելու միջոցով:
Հետևաբար Դատարանը գտնում է, որ Հուսեյն Շույեխիի Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 44-469-րդ հոդվածի 1-ին մասով պետք է պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի տասնհինգապատիկի չափով՝ 1.125.000 (մեկ միլիոն հարյուր քսանհինգ հազար) ՀՀ դրամ, իսկ 457-րդ հոդվածի 1-ին մասով տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի տասնապատիկի չափով՝ 750.000 (յոթ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործությունների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Մասնակի գումարման դեպքում վերջնական պատիժը պետք է ավելի լինի, քան համակցության մեջ մտնող հանցագործությունների համար նշանակված առավել խիստ պատիժը: Հանցագործությունների համակցությամբ վերջնական պատիժը որոշելիս մասնակի գումարվող պատիժը չի կարող պակաս լինել տվյալ պատժատեսակի համար սույն օրենսգրքով նախատեսված նվազագույն չափից կամ ժամկետից, սակայն վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ, 6-րդ և 9-րդ մասերով նախատեսված առավելագույն չափը կամ ժամկետը: (․․․)»
Այսպես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-469-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված՝ 1.125.000 ՀՀ դրամ տուգանք պատժին պետք է լրիվ գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 457-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատիժը՝ 750.000 ՀՀ դրամ տուգանքը, և Հուսեյն Շույեխիի նկատմամբ՝ վերջնական պատիժ պետք է սահմանել տուգանք` 1.875.000 ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Անազատության մեջ գտնվող անձի նկատմամբ տուգանքի (...) ձևով հիմնական պատիժ նշանակելիս դատարանը, հաշվի առնելով մինչև դատավճիռ կայացնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը, մեղմացնում է նշանակված պատիժը կամ ազատում է պատիժը կրելուց:»
Ուստի, Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հիման վրա Հուսեյն Շույեխիի նկատմամբ նշանակված պատիժը պետք է մեղմացնել և վերջնական պատիժ նշանակել տուգանք՝ 1.500.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով՝ հաշվի առնելով սույն գործով վերջինիս անազատության մեջ գտնված 1 (մեկ) ամիս 26 (քսանվեց) ժամկետը:
Անդրադառնալով Հուսեյն Ալի Շույեխիի նկատմամբ լրացուցիչ պատժի կիրառմանը՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…) 1. Օտարերկրյա քաղաքացուն Հայաստանի Հանրապետության տարածքից վտարելը Հայաստանի Հանրապետությունում քրեական պատասխանատվության ենթակա օտարերկրյա քաղաքացուն Հայաստանի Հանրապետության սահմաններից հեռացնելն է՝ արգելելով նրան գտնվել Հայաստանի Հանրապետությունում:
2. Օտարերկրյա քաղաքացուն Հայաստանի Հանրապետության տարածքից վտարելը որպես լրացուցիչ պատիժ սահմանվում է 5-10 տարի ժամկետով:
3. Օտարերկրյա քաղաքացուն Հայաստանի Հանրապետության տարածքից վտարելը որպես լրացուցիչ պատիժ նշանակելիս դրա ժամկետի հաշվարկն սկսվում է Հայաստանի Հանրապետության տարածքից վտարելու պահից:
4. Օտարերկրյա քաղաքացուն Հայաստանի Հանրապետության տարածքից վտարելը կատարվում է դատապարտյալի նկատմամբ նշանակված հիմնական պատիժը կրելուց հետո։ (…) Այն դեպքում, երբ սույն օրենսգրքի 84-րդ կամ 85-րդ հոդվածով սահմանված կարգով կայացվել է անձին պատժից ազատելու վերաբերյալ որոշում, օտարերկրյա քաղաքացուն Հայաստանի Հանրապետության տարածքից վտարելը կատարվում է փորձաշրջանն ավարտվելուց հետո (…)։
5. Օտարերկրյա քաղաքացին կարող է վտարվել իր քաղաքացիության պետություն կամ այն պետություն, որտեղ վերջինս մշտապես բնակվում է: Վտարման երկիրը սահմանում է դատարանը՝ հաշվի առնելով դատապարտյալի կարծիքը:
6. Այս պատժատեսակը չի կարող նշանակվել`
1) փախստականի կարգավիճակ ունեցող կամ Հայաստանի Հանրապետությունում ապաստան ստացած անձի նկատմամբ, բացառությամբ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերի,
2) չվերադարձելիության սկզբունքից օգտվող օտարերկրյա քաղաքացու նկատմամբ, բացառությամբ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերի,
3) մինչև հանցանք կատարելը Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացու կամ Հայաստանի Հանրապետությունում հատուկ կացության կարգավիճակ ունեցող կամ Հայաստանի Հանրապետությունում մշտապես բնակվող անձի հետ ամուսնացած կամ խնամքին Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի հանդիսացող երեխա ունեցող անձի նկատմամբ,
4) եթե անձը վտարվող պետության տարածքում քրեական հետապնդման է ենթարկվում այնպիսի արարքի համար, որը կարող է պատժվել մահապատժով,
5) եթե հիմնավորվում է, որ վտարվող պետության տարածքում անձը կարող է հետապնդման ենթարկվել ռասայական, կրոնական, ազգային, սոցիալական որոշակի խմբի պատկանելության կամ քաղաքական հայացքների համար, կամ
6) եթե հիմնավորվում է, որ վտարվող պետության տարածքում անձը կարող է ենթարկվել խոշտանգման կամ այլ դաժան, անմարդկային կամ նվաստացնող վերաբերմունքի կամ պատժի։
7. Հայաստանի Հանրապետությունից չի կարող վտարվել այն անձը, որի նկատմամբ նշանակվել է սույն հոդվածով նախատեսված պատիժը, սակայն մինչև պատժի կատարումը դատապարտյալը ձեռք է բերել փախստականի կամ Հայաստանի Հանրապետությունում ապաստան ստացածի կարգավիճակ, կամ նրա նկատմամբ հաստատվել է չվերադարձելիության սկզբունքի կիրառելիությունը, բացառությամբ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերի (…)»։
Դատարանն արձանագրում է, որ Հուսեյն Ալի Շույեխիի՝ փախստականի կարգավիճակ ունենալու կամ Հայաստանի Հանրապետությունում ապաստան ստացած անձ լինելու կամ չվերադարձելիության սկզբունքից օգտվելու կամ մինչև հանցանք կատարելը ՀՀ քաղաքացու կամ Հայաստանի Հանրապետությունում հատուկ կացության կարգավիճակ ունենալու կամ Հայաստանի Հանրապետությունում մշտապես բնակվող անձի հետ ամուսնացած լինելու կամ խնամքին ՀՀ քաղաքացի հանդիսացող երեխա ունենալու կամ որևէ պետության տարածքում քրեական հետապնդման ենթարկվելու վերաբերյալ փաստական տվյալներ առկա չեն։ Բացի այդ, Դատարանը փաստում է, որ այլ պետության տարածքում Հ.Շույեխիի՝ ռասայական, կրոնական, ազգային, սոցիալական որոշակի խմբի պատկանելության կամ քաղաքական հայացքների համար հետապնդման կամ խոշտանգման կամ այլ դաժան, անմարդկային կամ նվաստացնող վերաբերմունքի կամ պատժի ենթարկվելու վերաբերյալ հիմնավորումներ չեն ներկայացվել։
Ելնելով վերոգրյալից, ինչպես նաև հաշվի առնելով Հուսեյն Ալի Շույեխիի անձը, նրա կատարած հանցանքի հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, ինչպես նաև հաշվի առնելով վերը թվարկված՝ մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու անձը բնութագրող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ, 55-րդ և 69-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը գտնում է, որ Հուսեյն Շույեխիի նկատմամբ նշանակված հիմնական պատիժը՝ 1.500.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով տուգանքը կրելուց հետո վերջինիս պետք է Հայաստանի Հանրապետության տարածքից վտարել Լիաբանանի Հանրապետություն և նրան արգելել գտնվել Հայաստանի Հանրապետությունում՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով:
Քննարկելով իրեղեն ապացույցների և արտավարութային փաստաթղթերի տնօրինման հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, Դատարանում գտնվող՝ Լեհաստանի Հանրապետության քաղաքացու թիվ «RR 6502214» սերիա համարի կեղծ կացության քարտը պետք է պահել քրեական գործին կցված, «Այֆոնմ 14 պռո մաքս» մոդելի 350089119894573 և 350089118178119 անհատականացնող համարներով բջջային հեռախոսը՝ վերադարձնել մեղադրյալին, իսկ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված նյութերը պետք է թողնել կցված քրեական գործին։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Հուսեյն Ալի Շույեխիի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանքը պետք է փոխել և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել բացակայելու արգելքը և մեղադրյալին անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճում։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ, 347-350-րդ, 464․1-րդ-464․5-րդ հոդվածներով` Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Հուսեյն Ալի Շույեխին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 44-469-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի տասնհինգապատիկի չափով՝ 1.125.000 (մեկ միլիոն հարյուր քսանհինգ հազար) ՀՀ դրամ։
Հուսեյն Ալի Շույեխին մեղավոր ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 457-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի տասնապատիկի չափով՝ 750.000 (յոթ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի հիման վրա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-469-րդ 1-ին մասով նշանակված՝ 1.125.000 (մեկ միլիոն հարյուր քսանհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով տուգանքին լրիվ գումարել 457-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատիժը 750.000 (յոթ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը, և Հուսեյն Ալի Շույեխի նկատմամբ՝ վերջնական պատիժ սահմանել տուգանք՝ 1.875.000 (մեկ միլիոն ութ հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով՝ Հայաստանի Հանրապետության տարածքից վտարելով՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով:
Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հիման հաշվի առնելով Հուսեյն Ալի Շույեխի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնել և վերջնական պատիժ նշանակել տուգանք՝ 1.500.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով՝ Հայաստանի Հանրապետության տարածքից վտարելով՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով:
Հուսեյն Ալի Շույեխիի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանքը, փոխել և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել բացակայելու արգելքը և մեղադրյալին անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճում։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված, Դատարանում գտնվող՝ Լեհաստանի Հանրապետության քաղաքացու թիվ «RR 6502214» սերիա համարի կեղծ կացության քարտը՝ պահել քրեական գործին կցված, «Այֆոնմ 14 պռո մաքս» մոդելի 350089119894573 և 350089118178119 անհատականացնող համարներով բջջային հեռախոսը՝ վերադարձնել մեղադրյալին, իսկ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված նյութերը՝ թողնել կցված քրեական գործին։
Դատավճիռը, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ` Ջ.ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆ