ԵԴ1/0952/01/25

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ
ԱՏՅԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ

2025թ. ապրիլի <<2>> ք․Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան) նախագահությամբ դատավոր Ա.Հովհաննիսյանի, գրավոր ընթացակարգով քննության առնվեց քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանի` ծնված 2004 թվականի մարտի 24-ին, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատապարտված, չամուսնացած, հաշվառված և բնակվող` Երևան քաղաքի Նար-Դոսի փողոցի 75-րդ շենքի 99-րդ բնակարանում: Հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով․ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:

Վարույթի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի փետրվարի 13-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա.Հախվերդյանի արձանագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 13-1129-25 քրեական վարույթը։
2025 թվականի փետրվարի 13-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա.Հախվերդյանի որոշմամբ թիվ 488-25 եզրակացությամբ հաստատված կռփազենքը իրեղեն ապացույց է ճանաչվել:
2025 թվականի մարտի 14-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ն.Մհերյանի որոշմամբ Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն հանցանքի կատարման համար, որ նա խախտելով <<Զենքի շրջանառության կարգավորման մասին>> ՀՀ օրենքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի պահանջները, 2025 թվականի փետրվարի 13-ին՝ ժամը 01:15-ի սահմաններում, հագին եղած վերարկուի ձախ ծոցագրպանում ապօրինի կերպով կրել է արհեստագործական եղանակով պատրաստված, հարվածող-փշրող սառը զենք հանդիսացող մետաղյա կռփազենք, որը հայտնաբերվել է նույն օրը՝ ժամը 02:30-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Մարաշի բաժնում կատարված վերջինի անձնական խուզարկության ընթացքում:
Այսինքն` Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի կատարում:
2025 թվականի մարտի 14-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երկրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա.Հախվերդյանի որոշմամբ Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։
2025 թվականի մարտի 14-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա.Հախվերդյանի արձանագրությամբ մեղադրյալ Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանի նկատմամբ թիվ 13-1129-25 քրեական վարույթով նախաձեռնվել է համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ:
2025 թվականի մարտի 19-ին թիվ 13-1129-25 քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան։
Համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ.
2025 թվականի մարտի 14-ի համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ նախաձեռնելու վերաբերյալ արձանագրության համաձայն՝ թիվ 13-1129-25 քրեական վարույթի նյութերով՝ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավրության օրենսգրքի 464.6-րդ հոդվածների պահանջներով մեղադրյալ Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանին պարզաբանվել է համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ սկսելու կարգը, միաժամանակ մեղադրյալին պարզաբանվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 6-րդ մասը: Բացի այդ, մեղադրյալին պարզաբանվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.7-րդ հոդվածով նախատեսված համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ իրականացնելու հիմքը և բացառող հանգամանքները:
Մեղադրյալին պարզաբանվել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.10-րդ հոդվածով նախատեսված համաձայնությամն տուգանք նշանակելու վարույթով դատավճռի բողոքարկման սահմանները:
Մեղադրյալ Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանը ծանոթանալով վերը նշված իրավական կարգավորումների բովանդակությանը, խորհրդակցելով պաշտպան Անահիտ Ասատրյանի հետ, հայտարարել է, որ չի վիճարկում իրեն ներկայացված մեղադրանքի փաստական հիմքը և իրավական գնահատականը, առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է համաձայնությամն տուգանք նշանակելու բնույթը, հիմքը և իրավական հետևանքները, ուստի իր կամքով ցանկանում է, որ դատարանում գործի քննությունն իրականացվի համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի կարգով: Խնդրել է իր նկատմամբ նշանակված տուգանքի վճարումը տարաժամկետել:
Ելնելով վերոգրյալից և նկատի ունենալով, որ թիվ 13112925 քրեական վարույթով մեղադրյալ Դավիթ Բաբայանը ցանկություն է հայտնել իր նկատմամբ կիրառել համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ և միաժամանակ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու հիմքերը, ուստի թիվ 13112925 քրեական վարույթով նախաձեռնվել է համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ:
Առկա են մեղադրյալի, պաշտպանի և քննիչի ստորագրությունները։
Դատարանի իրավական վերլուծություններ․
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.6-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ սույն օրենսգրքի 199-րդ հոդվածով սահմանված կարգով նախաքննությունն ավարտելու դեպքում քննիչը, ստանալով հսկող դատախազի գրավոր համաձայնությունը, Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի իմաստով՝ առաջին անգամ հանցանք կատարած և ոչ մեծ ծանրության հանցագործության համար մեղադրվող մեղադրյալին գրավոր ծանուցում է նաև համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու հնարավորության և իրավական հետևանքների մասին։
Նույն օրենսգրքի 464.8-րդ հոդվածի 4 -րդ մասի համաձայն՝ դատարանը որոշում է կայացնում համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթը դադարեցնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին, եթե, ծանոթանալով քրեական գործին, հանգում է հետևության, որ՝
1) մեղադրյալին մեղսագրվող արարքն ակնհայտորեն կատարվել է մեղադրյալ չհանդիսացող այլ անձի կողմից կամ նրա մասնակցությամբ.
2) մեղադրյալին մեղսագրվող արարքին տրված իրավական գնահատականն ակնհայտորեն չի համապատասխանում մեղադրանքի փաստական հանգամանքներին.
3) առկա է սույն օրենսգրքի 464.7-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանգամանքներից որևէ մեկը:
Նույն օրենսգրքի 464.9-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի արդյունքով մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս դատարանը նշանակում է պատիժ՝ հաշվի առնելով Հայաuտանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի վերաբերելի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ ավարտված կամ չավարտված հանցագործություններով համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթի դեպքում նշանակվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված տուգանքի նվազագույն չափը՝ առանց լրացուցիչ պատիժ և անվտանգության միջոց նշանակելու:
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա է 464.6-ին հոդվածով նախատեսված հիմքերը և բացակայում են սույն օրենսգրքի 464.7-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 464.8-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված` համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթը բացառող հանգամանքները, գտնում է, որ Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանին պետք է մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածով սահմանված կարգով պատիժ նշանակել տուգանք հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի (75.000 ՀՀ դրամ) հնգապատիկի՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։
Ընդ որում, որպես հաշվարկային դրույք է վերցվում ՀՀ-ում հանցանքի կատարման պահին նվազագույն աշխատավարձի չափը՝ նկատի ունենալով այն, որ քրեական վարույթի նյութերում բացակայում է տեղեկատվություն առ այն, որ Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանը հանցանքն ավարտվելու օրվան նախորդող տասներկու ամիսների ընթացքում միջին ամսական եկամուտ չի ունեցել, իսկ սույն վարույթն իրականացվում է գրավոր ընթացակարգով, ինչը ենթադրում է, որ Դատարանը կաշկանդված է ներկայացված նյութերով:
Մեղադրյալը խնդրել է նշանակվելիք տուգանք պատժատեսակը տարաժամկետել և թույլատրել մաս առ մաս վճարել, քանի որ ֆինանսական դրությամբ պայմանավորված չի կարող միանվագ վճարում կատարել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն՝ եթե դատապարտվողն ի վիճակի չէ անհապաղ և ամբողջությամբ վճարելու նշանակված տուգանքը, ապա դատարանը նրա համար վճարման ժամկետ է սահմանում՝ առավելագույնը 1 տարի, կամ թույլատրում է տուգանքը մաս առ մաս վճարել նույն ժամկետում: Եթե տուգանքը նշանակելուց հետո դատապարտյալի նյութական վիճակի վատթարացման հետևանքով նա զրկվում է տուգանքը վճարելու հնարավորությունից, ապա դատարանը, հաշվի առնելով դատապարտյալի դիրքորոշումը`
1) երկարաձգում է տուգանքի վճարման սահմանված վերջնաժամկետը` առավելագույնը 1 տարով,
2) նշանակում է հանրային աշխատանքներ` հանրային աշխատանքների 24 ժամը հաշվարկելով հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափով:
ՀՀ քրեակատարողական օրենսգրքի 26-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պրոբացիայի ծառայություն ներկայանալու դեպքում դատապարտյալը վերցվում է հաշվառման, լրացվում է հաշվառման քարտ, նրան ստորագրությամբ անհապաղ պարզաբանվում են տուգանքի կատարման կարգն ու պայմանները, իր իրավունքները և պարտականությունները, ինչպես նաև դրանց չկատարման դեպքում օրենսդրությամբ սահմանված պատասխանատվությունը։ Այն դեպքում, երբ դատարանը թույլատրել է տուգանքը մաս առ մաս վճարել, կամ տուգանքի վճարման համար սահմանվել է մինչև մեկ տարի ժամկետ, ապա կազմվում է նաև վերահսկողության պլան:
Վերը նշված հոդվածների կարգավորումները հիմք ընդունելով՝ կարելի է եզրահանգել, որ տուգանքի վճարման երկարաձգումը հնարավոր է իրականացնել ինչպես դատավճռով, այնպես էլ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ դատարանի առանձին որոշմամբ: Դատարանի այս մոտեցումը պայմանավորված է նրանով, որ նշված գործընթացը դատավճռով իրականացնելու համար օրենսդրական որևէ արգելք նախատեսված չէ և բացի այդ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածում խոսք է գնում դատապարտվող (այլ ոչ թե դատապարտյալ) անձի մասին: Իսկ այն, որ նույն հոդվածում օգտագործվում է նաև դատապարտյալ կարգավիճակը, ապա դա վերաբերելի է այն դեպքերին, երբ դատական ակտի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո դատապարտյալը նյութական վիճակի վատթարացման հետևանքով զրկվում է տուգանքը վճարելու հնարավորությունից:
Այսպիսով՝ Դատարանը, հաշվի առնելով Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանի սոցիալական դրությունը, գտնում է, որ նշանակվող պատժի վճարումը պետք է տասներկու ամսով երկարաձգել և թույլատրել վճարել մաս առ մաս՝ յուրաքանչյուր ամիս 31․250 ՀՀ դրամով:
Դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 100-րդ հոդվածով սահմանված կարգով՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ թիվ 488-25 եզրակացությամբ հաստատված կռփազենքը պետք է ոչնչացնել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մաuով նախատեսված վարութային ծախսերը համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթ կիրառելու դեպքում, համաձայն նույն օրենսգրքի 464.9-րդ հոդվածի 3-րդ մասի՝ դատապարտված մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ, 276-րդ, 342-րդ, 347-350-րդ, 353-րդ, 364-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանի մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334-րդ հոդվածի 1-ին մասով և պատիժ նշանակել տուգանք հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ նշանակված 375.000 ՀՀ դրամը վճարելու համար Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանին տրամադրել տասներկու ամիս ժամկետ՝ յուրաքանչյուր ամիս 31.250 ՀՀ դրամ վճարելու պայմանով:
Դավիթ Անդրանիկի Բաբայանի կիրառված խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ թիվ 488-25 եզրակացությամբ հաստատված կռփազենքը, ոչնչացնել:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից մեկամսյա ժամկետում (դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով, 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով, 377-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքերով):


ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ