Գործ ԵԴ1/0812/01/25

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)
նախագահությամբ՝ դատավոր Հ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ

«19» հունիսի 2025թ. ք. Երևան

մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի պաշտպան Հովհաննես Սուրենի Ստեփանյանի հատուկ վերանայման բողոքի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2025 թվականի մայիսի 21-ի թիվ ԵԴ1/0812/01/25 որոշումը,

ՊԱՐԶԵՑ՝

Հատուկ վերանայման վարույթի ընթացքը․
2024 թվականի փետրվարի 15-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 10111724 քրեական վարույթը:
2024 թվականի փետրվարի 15-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 քրեական վարույթով Ալվինա Սեթյանը ճանաչվել է տուժող:
2024 թվականի հունիսի 18-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 քրեական վարույթով տուժող Ալվինա Սեթյանի նկատմամբ որպես հատուկ պաշտպանության միջոց է ձեռնարկվել՝ Վազգեն Ներսեսյանի կողմից պաշտպանվող անձին մոտենալու կամ նրա հետ շփվելու սահմանափակումը:
2024 թվականի հուլիսի 02-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 10155424 քրեական վարույթը:
2024 թվականի հուլիսի 02-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 քրեական վարույթով տուժող Ալվինա Սեթյանի նկատմամբ որպես հատուկ պաշտպանության միջոց է ձեռնարկվել՝ Ալվինա Սեթյանի նկատմամբ հսկողությունը:
2024 թվականի հուլիսի 02-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 և թիվ 10155424 քրեական վարույթները միացվել են, միացված վարույթին շնորհվել է թիվ 10111724 համարը:
2024 թվականի օգոստոսի 02-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 քրեական վարույթով տուժող Ալվինա Սեթյանի նկատմամբ որպես հատուկ պաշտպանության միջոց ձեռնարկելու մասին որոշման կատարումը դադարեցվել է:
2024 թվականի սեպտեմբերի 09-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 10182324 քրեական վարույթը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 09-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ.Մինասյանի որոշմամբ՝ թիվ 10182324 քրեական վարույթով Ալվինա Սեթյանը ճանաչվել է տուժող:
2024 թվականի սեպտեմբերի 12-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 և թիվ 10182324 քրեական վարույթները միացվել են, միացված վարույթին շնորհվել է թիվ 10111724 համարը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 18-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 10187424 քրեական վարույթը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 19-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 և թիվ 10187424 քրեական վարույթները միացվել են, միացված վարույթին շնորհվել է թիվ 10111724 համարը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 19-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 և թիվ 10189324 քրեական վարույթները միացվել են, միացված վարույթին շնորհվել է թիվ 10111724 համարը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 19-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 10189324 քրեական վարույթը:
2024 թվականի սեպտեմբերի 26-ին՝ Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Համբարձումյանի որոշմամբ՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանի որոշումը՝ թիվ 10111724 քրեական վարույթով տուժող Ալվինա Սեթյանի նկատմամբ որպես հատուկ պաշտպանության միջոց ձեռնարկելու մասին որոշման կատարումը դադարեցնելու մասին վերացվել է:
2024 թվականի հոկտեմբերի 04-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 10198824 քրեական վարույթը:
2024 թվականի հոկտեմբերի 04-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 և թիվ 10198824 քրեական վարույթները միացվել են, միացված վարույթին շնորհվել է թիվ 10111724 համարը:
2024 թվականի հոկտեմբերի 10-ին՝ Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Համբարձումյանի որոշմամբ՝ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանի միջնորդությունը մերժվել է:
2024 թվականի հոկտեմբերի 11-ին՝ Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Համբարձումյանի որոշմամբ՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Վարդանյանը հեռացվել է թիվ 10111724 քրեական վարույթից:
2024 թվականի հոկտեմբերի 16-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի պետ Է.Բալոյանի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 քրեական վարույթին մասնակցելուց հեռացված քննիչը փոխարինվել է այլ քննիչով:
2024 թվականի հոկտեմբերի 16-ին՝ Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Համբարձումյանի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 քրեական վարույթով Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
2024 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Մ.Ազդարիդիսի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 քրեական վարույթով մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:
2024 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Մ.Ազդարիդիսի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 քրեական վարույթով մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանը ձերբակալվել է՝ դատարան ներկայացնելու նպատակով:
2024 թվականի հոկտեմբերի 18-ին, ժամը՝ 16:35-ին՝ մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանը ձերբակալվել է:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 19.10.2024 թվականի թիվ ԵԴ1/1892/06/24 որոշմամբ՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Մ.Ազդարիդիսի միջնորդությունն ամբողջությամբ բավարարվել է, թիվ 10111724 քրեական վարույթով մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել վարչական հսկողությունը, մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի վրա դրվել է պարտականություն՝ շաբաթը երկու անգամ գրանցվելու իր մշտական բնակության վայրի՝ ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության տարածքային մարմնում, արգելվել է առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխելու մշտական բնակության վայրը, հանդիպել և ցանկացած այլ եղանակով շփվել կամ հաղորդակցվել տուժող Ալվինա Սեթյանի և վկա Լիլիթ Սիլանյանի, ինչպես նաև վերջիններիս և իր միջև եղած ընդհանուր ծանոթների (բացառությամբ՝ երեխաների), այցելել տուժող Ալվինա Սեթյանի և վկա Լիլիթ Սիլանյանի բնակության վայրեր, կրտսեր որդու՝ Նարեկ Վազգենի Ներսեսյանի մանկապարտեզ և որդու՝ Կարեն Վազգենի Ներսեսյանի դպրոց:
2024 թվականի հոկտեմբերի 21-ին, ժամը՝ 15:45-ից մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ սահմանվել է համապատասխան վարչական հսկողությունը:
2024 թվականի հոկտեմբերի 29-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Մ.Ազդարիդիսի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 քրեական վարույթով Զարուհի Մեջլումյանը ճանաչվել է տուժող Ալվինա Սեթյանի լիազոր ներկայացուցիչ:
2025 թվականի հունվարի 07-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 10102125 քրեական վարույթը:
2025 թվականի հունվարի 07-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Մ.Ազդարիդիսի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 և թիվ 10102125 քրեական վարույթները միացվել են, միացված վարույթին շնորհվել է թիվ 10111724 համարը:
2025 թվականի հունվարի 07-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Մ.Ազդարիդիսի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 քրեական վարույթից մաս է անջատվել, անջատված մասին շնորհվել է թիվ 10155424 համարը:
2025 թվականի հունվարի 13-ին՝ Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Համբարձումյանի որոշմամբ՝ թիվ 10111724 քրեական վարույթով Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ 2 դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
Թիվ 10111724 քրեական վարույթի նյութերն ըստ մեղադրանքի Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի՝ 2 դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 2025 թվականի մարտի 10-ի գրությամբ Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների դատախազությունից ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, մուտքագրվել է 10.03.2025 թվականին և նույն օրն էլ համակարգչային ծրագրի միջոցով իրականացվող գործերի բաշխմամբ, գործը մակագրվել է դատավոր Տիգրան Ոսկանյանին:
Քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/0812/01/25 համարը:
Քրեական գործը դատավորին հանձնվել է 2025 թվականի մարտի 11-ին։
2025 թվականի մարտի 13-ին որոշում է կայացվել Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի վերաբերյալ 2 դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով թիվ ԵԴ1/0812/01/25 քրեական գործը վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումների նշանակելու մասին:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի մայիսի 21-ի որոշմամբ․
<<Մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված վարչական հսկողությունը՝ փոխել:
Մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել տնային կալանքը՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
Տնային կալանքի կրման վայր սահմանել ք.Երևան, Մարգարյան փողոց, 2-րդ նրբանցք, 3-րդ շենք, 37-րդ բնակարան հասցեն՝ սահմանելով պարտականություն՝ չլքել նշված բնակության տարածքը:
Տնային կալանքի սկիզբը հաշվել Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ էլեկտրոնային հսկողության միջոցների կիրառման պահից։
Դատական նիստերին մեղադրյալի ուղեկցման և պահպանման պարտավորությունը դնել ՀՀ ՆԳՆ Ոստիկանության՝ մեղադրյալի բնակության վայրի ստորաբաժանման վրա:
Որոշման կատարումը հանձնարարել ՀՀ արդարադատության նախարարության պրոբացիայի ծառայությանը։>>։
Առաջին ատյանի դատարանի 21.05.2025թ. որոշման դեմ 2025 թվականի հունիսի 02-ին հատուկ վերանայման բողոք է ներկայացրել մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի պաշտպան Հովհաննես Սուրենի Ստեփանյանը:
2025 թվականի հունիսի 02-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է բողոքը, 2025 թվականի հունիսի 05-ին թիվ ԵԴ1/0812/01/25 հատուկ վերանայման վարույթի նյութերը, որոնք դատավոր Հ. Պետրոսյանի աշխատակազմին են փոխանցվել 2025 թվականի հունիսի 06-ին:
2025 թվականի հունիսի 09-ին Վերաքննիչ դատարանի որոշմամբ թիվ ԵԴ1/0812/01/25 վարույթով հատուկ վերանայման բողոքն ընդունվել է վարույթ, իսկ դատական ակտը կայացնելու օր է սահմանվել 2025 թվականի հունիսի 19-ը։
Հատուկ վերանայման բողոքի պատասխան չի ներկայացվել:

Հատուկ վերանայման բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Վազգեն Կարենի Ներսիսյանի նկատմամբ 2 դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում այն բանի համար, որ նա <<2024 թվականի սեպտեմբերի 7-ին, Երևան քաղաքի Մարգարյան փողոց 2-րդ նրբանցք 3-րդ շենքի 37-րդ բնակարանում կենցաղային հարցերի շուրջ առաջացած վիճաբանության ընթացքում հարձակվել է իր հետ համատեղ չբնակվող կնոջ՝ Ալվինա Սեթյանի վրա և վերջինիս ֆիզիկական ցավ և մարմնական վնասված պատճառելու դիտավորությամբ կատարել է բռնի այլ գործողություններ՝ քաշքշել ձեռքերից, հրել է, քաշքշել մազերից և պարանոցի հատվածից բռնած տարել է ննջասենյակ՝ Ալվինա Սեթյանին պատճառելով ձախ բազկի շրջանի արյունազեղումների ձևով՝ առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ:
Այսինքն՝ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարքի կատարում, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:
Բացի այդ՝ Վազգեն Ներսեսյանը 2024 թվականի սեպտեմբերի 8-ին Երևան քաղաքի Մարգարյան փողոց 2-րդ նրբանցք 3-րդ շենքի 37-րդ բնակարանի շքամուտքում, ժամը 19.00-ից 20.00-ն ընկած ժամանակահատվածում կենցաղային հարցերի շուրջ առաջացած վիճաբանության ընթացքում հարձակվել է իր հետ համատեղ չբնակվող կնոջ՝ Ալվինա Սեթյանի վրա, վերջինիս ֆիզիկական ցավ և մարմնական վնասված պատճառելու դիտավորությամբ կատարել է բռնի այլ գործողություններ՝ քաշքշել ձեռքերից, հրել է մեջքի և պարանոցի հատվածից՝ Ալվինա Սեթյանին պատճառելով ձախ բազկի շրջանի արյունազեղումների ձևով՝ առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ:
Այսինքն՝ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարքի կատարում, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:
Բացի այդ՝ Վազգեն Ներսեսյանը հետամտել՝ պարբերաբար հետևել, հաղորդակցական տեխնոլոգիաներն օգտագործելով անցանկալի հաղորդակցության մեջ է ներգրավվել իր մերձավոր ազգականին՝ իր հետ համատեղ չբնակվող կնոջ ,.մ Ա.Սեթյանին, ինչպես նաև պարբերաբար այցելել է վերջինիս աշխատանքի վայր, ինչի արդյունքում վախ և անհանգստություն է առաջացել Ա.Սեթյանի մոտ և նա ստիպված է եղել էապես փոխել իր կենսակերպը՝
Այսպես՝
Վազգեն Ներսեսյանը 2024 թվականի հոկտեմբերի 4-ին՝ ժամը 16.30 սահմաններում Երևան քաղաքի Մարգարյան փողոցի 18/1 հասցեում մոտեցել է իր հետ համատեղ չբնակվող կնոջը՝ Ալվինա Սեթյանին՝ ներգրավելով անցանկալի հաղորդակցության մեջ, վիճաբանել է վերջինիս հետ, հնչեցրել հայհոյանքներ, վիրավորանքներ, որից հետո հետապնդել է Ա. Սեթյանին մինչև Երևան քաղաքի Բաշիջաղյան փողոցի 2-րդ նրբանցքի 3-րդ հասցեում գտնվող թիվ 155-րդ դպրոցի մոտ, երեխային չի թողել մոտենալ Ա.Սեթյանին՝ վերջինիս մոտ առաջացնելով վախ և անհանգստություն իր և իր երեխաների անվտանգության համար:
Բացի այդ՝ Վազգեն Ներսեսյանը 2024թ. սեպտեմբերի 19-ին, ժամը 16.30-ին Երևան քաղաքի Մարգարյան փողոցի 18/1 հասցեում կրկին մոտեցել է Ա.Սեթյանին, փորձել է ներգրավել անցանկալի հաղորդակցության մեջ, հայհոյանքներ հնչեցրել, խոչընդոտել Ա.Սեթյանի մուտքը դեպի մանկապարտեզ, Ա.Սեթյանի քայլերին զուգահեռ հետ ու առաջ վարել ավտոմեքենան, սկսել է հարցել տալ երեխային, փորձել է տեսանկարահանել՝ Ա.Սեթյանի մոտ առաջացնելով վախ և անհանգստություն իր և իր երեխայի անվտանգության համար:
Բացի այդ՝ Վազգեն Ներսեսյանը 2024թ. սեպտեմբերի 17-ին Երևան քաղաքի Մարգարյան փողոցի 18/1 հասցեում կրկին մոտեցել է Ա.Սեթյանին, փորձել է վերջինիս ներգրավել անցանկալի հաղորդակցության մեջ, սակայն Ա. Սեթյանի իր մայրիկի հետ նշված հասցեից հեռանալու պահից Վ.Ներսեսյանն իր կողմից շահագործվող «Լեքսուսե մակնիշի 36 NV 936 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով հետապնդել է նրանց, վարել նրանց ավտոմեքենային համընթաց, կրկին փորձել է Ա.Սեթյանին ներգրավել անցանկալի հաղորդակցության մեջ, բացել է ավտոմեքենայի պատուհանը, հայհոյել և թքել Ա.Սեթյանի և վերջինս մայրիկի ուղղությամբ՝ Ա.Սեթյանի մոտ առաջացնելով վախ և անհանգստություն իր և իր մերձավորի անվտանգության համար:
Բացի այդ՝ Վազգեն Ներսեսյանը, օգտագործելով հաղորդակցական տեխնոլոգիաներ, 2024թ. սեպտեմբերի 8-ին, ժամը՝ 14.16-ին, «Vzgoե անվամբ ֆեյսբուքյան էջից տեսագրություն է ուղարկել Ա.Սեթյանի կողմից օգտագործվող «Smart Educationե ֆեյսբուքյան էջին, որտեղ տղամարդը հրազենով կրակում է կնոջ գլխին և ուղարկել անցանկալի հաղորդագրություններ, մասնավորապես՝ «երկու տղա երեխա ունես զգույշ եղիե բովանդակությամբ, որը Ա.Սեթյանի մոտ առաջացրել է վախ և անհանգստություն իր և իր մերձավորների անվտանգության համար:
Բացի այդ՝ Վազգեն Ներսեսյանը կենցաղային հարցեր պարզելու պատրվակով 2024 թվականի հուլիսի 1-ին, հուլիսի 8-ին, հուլիսի 16-ին այցելել է Ալվինա Սեթյանի աշխատանքի վայր՝ Երևան քաղաքի Մարգարյան փողոցի 18-րդ հասցեում գործող «Սմարթ Էդուքեյշնե դասապատրաստման կենտրոն, շինության պատուհանից երեխաների ներկայությամբ հնչեցրել է վիրավորանքներ, սպառնացել, որ շինության պատուհանները կկոտրի, մշտապես գտնվել է կենտրոնի հարակից տարածքում՝ Ա.Սեթյանի մոտ առաջացնելով վախ և անհանգստություն իր և իր մերձավորի անվտանգության համար և 2024թ. օգոստոս ամսին Ա.Սեթյանը ստիպված փոխվել է իր կեսակերպը՝ դադարեցնելով իր աշխատանքային գործունեությունը Երևան քաղաքի Մարգարյան փողոցի 18-րդ հասցեում:
Այսինքն՝ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարքի կատարում, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 196.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով:>>։

Դատարանը՝ 2025 թվականի մայիսի 21-ի թիվ ԵԴ1/0812/01/25 որոշմամբ արձանագրում է հետևյալը.
<< (…) Մեջբերված նորմերի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ մարդու ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունքը նրա՝ Կոնվենցիայով և ՀՀ Սահմանադրությամբ երաշխավորված հիմնական և անքակտելի իրավունքներից է, ինչը սահմանափակելիս անհրաժեշտ է ելնել բացառապես նրա իրավունքները հարգելու, նրա հիմնական իրավունքը բովանդակազրկելու անթույլատրելիության սկզբունքներից: Մարդու ֆիզիկական ազատությունը կարելի է սահմանափակել ոչ այլ կերպ, քան օրենքով սահմանված դեպքերում և կարգով։
Դատարանը, նախ արձանագրում է, որ քրեական գործի քննության սույն փուլում հիմնավոր կասկածին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Դատարանի այս դիրքորոշումը բխում է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Հարություն Արսենի Ավետիսյանի վերաբերյալ թիվ ԱՐԴ/0189/01/23 գործով 2025 թվականի փետրվարի 28-ի որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումից (տես՝ նշված որոշման 15-րդ կետը):
Դատարանը, անդրադառնալով մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի անհրաժեշտության հարցին, արձանագրում է հետևյալը.
Ընտրված խափանման միջոցները փոխելու անհրաժեշտության հարցին պատասխան տալու համար Դատարանը, նախ և առաջ ցանկանում է անդրադառնալ այն հանգամանքին, թե մեղադրյալը խախտել է իր նկատմամբ ընտրված փախանման միջոցի պայման/ները, թե ոչ:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 19.10.2024 թվականի թիվ ԵԴ1/1892/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ վարչական հսկողությունը որպես խափանման միջոց կիրառելիս, Դատարանն արձանագրել է. «(…) Վերոգրյալի հաշվառմամբ դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր են քննիչի կանխատեսական ենթադրություններն ու հետևությունները մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցի կիրառման նպատակների և հիմնավորումների առկայության տեսանկյունից, մասնավորապես՝ միջնորդությանը կից ներկայացված փաստական տվյալներով հիմնավորվում է, որ տվյալ դեպքում իրապես առկա է մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու և նրա վրա ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու, մասնավորապես՝ նրան քրեական վարույթին խոչընդոտելուց, այդ թվում` ապացուցման գործընթացին ապօրինի միջամտելուց զերծ պահելու անհրաժեշտություն:
Նման եզրահանգման համատեքստում դատարանը պատշաճ ուշադրության է արժանացնում ենթադրաբար կատարված հանցագործության մեխանիզմում նրա դերակատարումը, հանցագործությանը նրա մասնակցության բնույթն ու աստիճանը, ինչպես նաև հանցագործության ենթադրյալ կատարման և գործի մյուս հանգամանքները, ինչպես նաև մեղադրյալի անձը և նրա կողմից դրսևորած վարքագիծը:
Դատարանը հարկ է համարում նշել, որ խափանման միջոց կիրառելու՝ վերը նշված նպատակի և հիմքերի մասին դատարանի հետևությունները բխում են վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից ներկայացված փաստական տվյալներն իրենց համակցության մեջ գնահատելու արդյունքում ձևավորված դիրքորոշումներից:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված խափանման միջոցներից վարույթն իրականացնող մարմինը պետք է ընտրի անձի իրավունքները նվազ սահմանափակողը, եթե տվյալ խափանման միջոցով հնարավոր է ապահովել անձի օրինական վարքագիծը: Ընդ որում, խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս դատարանը հաշվի է առնում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: Այլ կերպ՝ խափանման միջոցների ողջ համակարգն ուղղված է վարույթն իրականացնող մարմիններին այնպիսի այլընտրանքներ տրամադրելուն, որոնք հնարավորություն կտան մեղադրյալի իրավունքների հնարավոր նվազ սահմանափակմամբ ապահովել վերջինիս պատշաճ վարքագիծը:
Խափանման միջոցներ կիրառելու, այդ թվում՝ դրանց տեսակներն ընտրելու, հետագայում դրանք փոխելու մեխանիզմի հիմքում դրված մյուս կարևոր գաղափարը խափանման միջոցի պիտանիությունն է՝ դրված նպատակին։ Այս չափանիշն ամրագրվել է սկզբունքի մակարդակով՝ մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծն ապահովելու նպատակով ոչ միայն հնարավորություն տալով կիրառել խափանման միջոց, այլ կիրառել այն խափանման միջոցը, որն առավել պիտանի կլինի հետապնդվող նպատակին հասնելու համար:
(...) Յուրաքանչյուր խափանման միջոցի նպատակը մեղադրյալի օրինական վարքագծին խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները չեզոքացնելն ու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված՝ ոչ պատշաճ վարքագծի ցանկացած դրսևորում կանխելն է: Քրեական գործում առկա փաստական հանգամանքները դատարանին իրական հնարավորություն են տալիս հիմնավորված ենթադրություն անել մեղադրյալի անձի, վերջինիս հետագա վարքագծի և նրա ազատության հիմնարար իրավունքը սահմանափակելու՝ բավարար հիմքերի առկայության մասին:
Ուստի՝ դատարանը չի կարող չեզրահանգել, որ առկա են ծանրակշիռ փաստական տվյալներ, որոնք բավարար են հիմնավորելու՝ մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառելու իրավաչափ լինելն ու անհրաժեշտությունը: Այլ կերպ, դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում այլընտրանքային խափանման միջոց վարչական հսկողությունը կարող է լինել գործուն երաշխիք՝ վերջինիս օրինական վարքագծին խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքներն ու ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման ռիսկերը չեզոքացնելու համար:
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ դատարանը մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ խափանման միջոց վարչական հսկողությունը կիրառելու հարցը քննարկելիս հաշվի է առնում վերջինիս օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները, ինչպես նաև մեղսագրվող արարքի բնույթը և վտանգավորության աստիճանը, և հատկապես այն, որ դատավարության ներկայիս փուլում մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի կողմից ոչ պատշաճ վարքագիծ դրսևորելու ռիսկը մեծ է, իսկ նշված հանգամանքների համատեքստում, դատարանի համոզմամբ մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ խափանման միջոց վարչական հսկողության կիրառումն անհրաժեշտ է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված նպատակներին հասնելու համար, քանի որ միայն նշված խափանման միջոցը կարող է արդյունավետ կերպով չեզոքացնել վերջինիս օրինական վարքագծին խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքներն ու ենթադրյալ ոչ պատշաճ վարքագծի բացասական հետևանքները:
Այսպիսով՝ դատարանը գալիս է հետևության, որ մեղադրյալի օրինական վարքագիծը հնարավոր չէ ապահովել առավել մեղմ խափանման միջոցի կամ խափանման միջոցների համակցության կիրառմամբ, իսկ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կողմից պատշաճորեն հիմնավորվել է միջնորդվող խափանման միջոցի կիրառման անհրաժեշտությունը և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները, հետևաբար՝ դատարանը գտնում է, որ քննիչի միջնորդությունը՝ մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ խափանման միջոց վարչական հսկողությունը կիրառելու մասին, ենթակա է ամբողջությամբ բավարարման(…)ե:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 19.10.2024 թվականի թիվ ԵԴ1/1892/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ վարչական հսկողությունը որպես խափանման միջոց կիրառելիս մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի վրա դրվել է պարտականություն՝ շաբաթը երկու անգամ գրանցվելու իր մշտական բնակության վայրի՝ ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության տարածքային մարմնում, արգելվել է առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխելու մշտական բնակության վայրը, հանդիպել և ցանկացած այլ եղանակով շփվել կամ հաղորդակցվել տուժող Ալվինա Սեթյանի և վկա Լիլիթ Սիլանյանի, ինչպես նաև վերջիններիս և իր միջև եղած ընդհանուր ծանոթների (բացառությամբ՝ երեխաների), այցելել տուժող Ալվինա Սեթյանի և վկա Լիլիթ Սիլանյանի բնակության վայրեր, կրտսեր որդու՝ Նարեկ Վազգենի Ներսեսյանի մանկապարտեզ և որդու՝ Կարեն Վազգենի Ներսեսյանի դպրոց:
Հանրային մեղադրողի և տուժողի լիազոր ներկայացուցչի կողմից ներկայացված փաստաթղթերի համաձայն՝
-2025 թվականի ապրիլի 21-ին, ՀՀ ԱՆ Պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետի տեղակալ Ս.Մաթևոսյանը գրություն է հասցեագրել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի պետ Է.Բալոյանին այն մասին, որ վարչական հսկողության տակ գտնվող մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանը թույլ է տվել դատական ակտով սահմանված պարտականության խախտում, այն է՝ էլեկտրոնային հսկողության համակարգի միջոցով 18.04.2025 թվականին, ժամը՝ 21:29-ին արձանագրվել է «Արգելված գոտիե խախտման տեսակը: Գրության կից ներկայացվել է էլեկտրոնային հսկողության միջոցի կիրառման պայմանների խախտման վերաբերյալ կազմված գրությունը և էլեկտրոնային հսկողության համակարգից արտատպված նույնականացման միջոցառման հավելվածի պատճենը:
-Ըստ ՀՀ ԱՆ Պրոբացիայի ծառայության էլեկտրոնային մոնիթորինգի բաժնի համակարգող Ռ.Աղաջանյանի արձանագրության՝ շահառու Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի տվյալներում՝ էլեկտրոնային հսկողության համակարգում, 17.04.2025 թվականին, ժամը՝ 16:49-ից մինչև 16:52-ը գրանցվել է «Արգելված գոտին խախտված է և խախտման տեսակը, ինչը նշանակում է, որ շահառուն այցելել է այն կառույցի մերձակա տարածք, որի մասով ունի արգելք: Վերջինիս միավոր սարքին զանգահարել են, որին չի պատասխանել, այնուհետև զանգահարել է վերջինս նրա հեռախոսահամարից և հայտնել, որ մուտք չի գործել մանկապարտեզի տարածք, այլ անցել է դրա կողքով, իսկ մոտակա մթերային խանութներից մեկի մոտակայքում հանդիպել է իր կնոջը, ինչի արդյունքում առաջացել է վիճաբանություն:
-Ըստ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մաշտոցի բաժնի համայնքային ոստիկան Ա.Մելոյանի որոշման՝ 2025 թվականի ապրիլի 19-ին կազմվել է ընտանեկան և կենցաղային բռնություն գործադրած անձի նկատմամբ անհետաձգելի միջամտություն կիրառելու վերաբերյալ, որպիսի որոշման համաձայն՝ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանին արգելվել է 25 օր ժամկետով մոտենալ Ա.Սեթյանին, ինչպես նաև 70 մետր հեռավորությունից ավելի մոտենալ վերջինիս,
-ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Ա.Ղուլյանի կողմից նախաձեռնվել է թիվ 10150125 քրեական վարույթը՝ Ալվինա Մելքոնի Սեթյանի կողմից 18.04.2025 թվականին ներկայացված հաղորդման հիման վրա: Ըստ ներկայացված հաղորդման՝ «2025 թվականի ապրիլի 17-ին, ժամը 16:00-ի սահմաններում, երբ գնացել է կրտսեր որդուն՝ Նարեկ Ներսեսյանին մանկապարտեզից տուն բերելու, երեխային վերցնելուց հետո պարտեզի մուտքի մոտ տեսել է նախկին ամուսնուն՝ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանին, ով սկզբում կանչել է որդուն և իր թույլտվությամբ գնացել է հոր մոտ, որից հետո հայրը ասել է, որ որդուն իր հետ տեղ է տանում: Այդ հարցի շուրջ վիճաբանություն է սկսել իր հետ, որի ընթացքում գրկել է երեխային ու տարել: Դրանից հետո ինքը գնացել է նրանց հետևից, որից հետո նորից սկսել է վիճաբանել, հայհոյախառն արտահայտություններով, նվաստացուցիչ խոսքերով մեկ անգամ հարվածել է իր գլխին, թռցնելով արևային ակնոցները, քաշել է մազերից և եկել կայանված մեքենայի մոտ, դուռը բացել և հրաժարվում էր թողնել: Այդ ամբողջ ընթացքում երեխան լաց էր լինում՝ վախեցած հոր գործողություններից: Այնուհետև մոտ 30 րոպե անց, երբ բակ էին մտնում, եկել է մեքենայի մոտ սպառնալիքներ հնչեցրել և հեռացելե:
Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական վարույթում վերը նշված փաստական տվյալները ինքնին բավարար են արձանագրելու, որ մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանը խախտել է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները:
Դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված վարչական հսկողությունը՝ առավել պիտանի խափանման միջոցով փոփոխելու համար էական նշանակություն ունեն վերը թվարկված փաստական տվյալները, որոնց համակցությամբ, Դատարանը ողջամտորեն արձանագրում է, որ, ըստ էության, մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ, դատավարության սույն փուլում ավելի մեղմ խափանման միջոցի կիրառմամբ հնարավոր չէ ապահովել մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը, քանի որ վարչական հսկողության կիրառման պայմաններում մեղադրյալի կողմից արդեն իսկ դրսևորվել է ոչ պատշաճ վարքագիծ, այն է՝ մեղադրյալի կողմից խախտվել է կիրառված խափանման միջոցի պայմանները:
Դատարանը արձանագրում է, որ մեղադրյալի կողմից չներկայացվեցին թույլ տրված խախտումները իրավաչափ դիտարկելու կամ ծայրահեղ անհրաժեշտությամբ պայմանավորված լինելու վերաբերյալ տվյալներ: Ավելին՝ բերված պատճառաբանություններով, ըստ էության հաստատվում է, որ վերջինս հաղորդակցվել է Ալվինա Սեթյանի հետ, որպիսի գործողությունը կատարելն արգելվել էր վերջինիս Դատարանի կողմից՝ վարչական հսկողություն կիրառելիս:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 123-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Տնային կալանքը մեղադրյալի ազատության այնպիսի սահմանափակում է, որի ընթացքում նա պարտավոր է չլքել դատարանի որոշման մեջ նշված բնակության տարածքը:
2. Դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին կարող է արգելվել նաև`
1) ունենալ նամակագրություն, հեռախոսային խոսակցություններ, օգտվել հաղորդակցության այլ ձևերից, այդ թվում՝ փոստային առաքանուց.
2) շփում ունենալ որոշակի անձանց հետ կամ իր բնակության վայրում հյուրընկալել այլ անձանց:
3. Տնային կալանք կիրառելու մասին դատարանի որոշման մեջ նշվում են այն կոնկրետ սահմանափակումները, որոնք տարածվում են մեղադրյալի վրա, ինչպես նաև իրավասու այն մարմինը, որին հանձնարարվում է այդ սահմանափակումների պահպանման նկատմամբ վերահսկողությունը: Հեռախոսային խոսակցություններ ունենալու արգելքը չի տարածվում շտապ բժշկական օգնություն, իրավապահ մարմիններ կամ արտակարգ իրավիճակներում փրկարար ծառայություն կանչելու, ինչպես նաև վերահսկողություն իրականացնող մարմնի հետ կապ հաստատելու դեպքերի վրա։ Այդ մասին մեղադրյալն անհապաղ տեղեկացնում է վերահսկողություն իրականացնող մարմնին։
4. Մեղադրյալի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դատարանի որոշմամբ իրականացվում է Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված հատուկ էլեկտրոնային միջոցներով: Մեղադրյալը պարտավոր է իր վրա մշտապես կրել նշված էլեկտրոնային հսկողության միջոցները, չվնասել դրանք, ինչպես նաև արձագանքել իրավասու մարմնի հսկողության ազդանշաններին:
5. Տնային կալանքի կիրառման կարգի, ժամկետների և բողոքարկման վրա տարածվում են կալանքի համար սույն օրենսգրքով սահմանված դրույթները:
6. Տնային կալանքի մեկ օրը հավասար է կալանքի մեկ օրվան>>:
Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ ընտրված նվազ խիստ՝ վարչական հսկողություն խափանման միջոցն արդյունավետ չի գտնվել՝ վերջինիս ոչ իրավաչափ վարքագիծը կանխելու համար, ուստի այն պետք է փոխարինվի առավել խիստ` խափանման միջոցով:
Անդրադառնալով այլ՝ առավել խիստ խափանման միջոցի ընտրության հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով սահմանված <<Տնային կալանք>> այլընտրանքային խափանման միջոցի կիրառումը ի զորու է ապահովել մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը վարույթի հետագա քննության փուլում: Դատարանի նման դիրքորոշումը պայմանավորված է նրանով, որ մեղադրյալն ունի մշտական բնակության հասցե և այդ վայրում նրան կալանքի տակ պահելու (ազատությունը սահմանափակելու) պայմաններում կարելի է հասնել անձի ոչ իրավաչափ վարքագիծ դրսևորելու ռիսկը չեզոքացնելուն:
Դատարանի հիշյալ դիրքորոշումը հիմնված է նաև այն պատճառաբանության վրա, որ անձի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելիս պետք է առաջնորդվել նվազագույնի սկզբունքով, այն է՝ չպետք է ընտրվի ավելի խիստ խափանման միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել մեղադրյալի օրինական վարքագիծը: Օրենսդրի կողմից նշված դրույթի ամրագրումը նպատակ է հետապնդել բացառելու կալանքի կիրառումը կամ դրա ժամկետի երկարաձգումը այն բոլոր դեպքերում, երբ առկա է որոշակի հնարավորություն այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ երաշխավորելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը:
Այսպիսով, Դատարանն արձանագրում է, որ այլընտրանքային խափանման միջոց տնային կալանքի կիրառումը, գործի քննության սույն փուլում ի զորու է ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը:
Միևնույն ժամանակ Դատարանը գտնում է, որ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց տնային կալանքի ընթացքում անհրաժեշտ է արգելել մեղադրյալին լքելու իր բնակության տարածքը՝ ք.Երևան, Մարգարյան փողոց, 2-րդ նրբանցք, 3-րդ շենք, 37-րդ բնակարան հասցեն:
Դատարանը հարկ է համարում պարզաբանել նաև, որ մեղադրյալի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը իրականացվելու է հատուկ էլեկտրոնային միջոցներով, ինչը Վազգեն Կարենի Ներսեսյանը պարտավոր է իր վրա մշտապես կրել, չվնասել դրանք, ինչպես նաև արձագանքել իրավասու մարմնի հսկողության ազդանշաններին:>>:

Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը, դրանք հաստատող փաստերը և պահանջը.
Հատուկ վերանայման բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ փաստերով.
Բողոքաբեր, մեղադրյալ Վազգեն Ներսեսյանի պաշտպան Հովհաննես Ստեփանյանը բողոքով մասնավորապես նշել է, որ. << (…) Գտնում ենք, որ որոշումը ոչ իրավաչափ է հետևյալ հիմքերի շրջանակում.

ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ԻՐԱՎՈՒՆՔԻ ՆՈՐՄԵՐԻ ԽԱԽՏՈՒՄՆԵՐԸ, ՈՐՈՆՔ ԱԶԴԵԼ ԵՆ ԳՈՐԾԻ ԵԼՔԻ ՎՐԱ.
<< Դատարանը սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածը, 29-րդ հոդվածը, 117-րդ հոդվածը:

ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ԻՐԱՎՈՒՆՔԻ ՆՈՐՄԵՐԻ ԽԱԽՏՈՒՄՆԵՐԻ, ԻՆՉՊԵՍ ՆԱԵՎ ԳՈՐԾԻ ԵԼՔԻ ՎՐԱ ԴՐԱՆՑ ԱԶԴԵՑՈՒԹՅԱՆ ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ.

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝
2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով։ Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը
(...) >>:


ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 29-րդ հոդվածի համաձայն՝
<< (...)
4. Մեղադրյալի կողմից իր պարտականությունները չարամտորեն չկատարելու դեպքում նրա նկատմամբ կարող է կիրառվել խափանման միջոց, կամ կիրառված խափանման միջոցը կարող է փոխարինվել այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոցով:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն՝
(…)
3. Եթե մեղադրյալը խախտում է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն անհրաժեշտության դեպքում իր իրավասության սահմաններում միջոցներ է ձեռնարկում այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոց կիրառելու համար:
Նշված նորմերը վերլուծելով հարկ է անդրադառնալ դրանց հետևյալ էական բնույթ կրող հատանիշներին.
1. Հարկադրանքի միջոց ընտրելիս պետք է առաջնորդվել նվազագույնի սկզբունքով:
2. Արգելվում է ընտել ավելի խիստ միջոց, քան այն, որը կարող է ապահովել պատշաճ վարքագիծ
3. Կիրառված խափանման միջոցը կարող է փոխարինվել առավել պիտանի միջոցով բացառապես այն դեպքում, երբ մեղադրյալը իր պարտականությունները չարամտորեն չի կատարում: Ընդգծենք, ոչ թե չի կատարում, այլ չարամտորեն չի կատարում: Այսինքն միջոցի փոփոխության պարտադիր և անհրաժեշտ պայման է հանդիսանում անձի սուբյեկտիվ վարքագիծը իր գործողությունների նկատմամբ և դրանց միտումնավոր, չարամիտ բնույթը:
4. Մեղադրյալը պետք է խախտի իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը
5. Նոր միջոց ձեռնարկելը վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից պետք է լինի անհրաժեշտ:
Համադրելով նշված հատկանիշները դատարանի որոշման հետ կարող ենք արձանագրել, որ դատարանի որոշման պատճառաբանական մասից բացակայում են դրանցից առնվազն 4-ը, մասնավորապես.
1. Դատարանը չի առաջնորդվել նվազագույնի սկզբունքով, մասնավորապես .
1.1. դատարանը հաշվի չի առել դատական նիստի ընթացքում պաշտպանական կողմի և մեղադրյալի բերած այն փաստարկները, որ մեղադրյալը բնակվում է միայնակ և տնային կալանքի դեպքում վերջինս չի կարողանա հոգալ իր կենցաղային հոգսերը, չի ունենա եկամուտ, չի կարողանա գնել սնունդ և վճարել ալիմենտ, չի կարողանա տեսակցել երեխաների հետ: Դատարանը ի պատասխան արձանագրեց, որ ինքը չի գնալու վերցնի երեխաներին և բերի հանձնի մեղադրյալին, թող վերջինս ինքը կազմակերպի: Մեղադրյալը ընդգծեց, որ մայրը ոտքը կոտրել է, բնակվում է այլ հասցեում և հայրը խնամում է մորը և նաև աշխատում, հետևապես գրեթե անհնար է կազմակերպել, սակայն դատարանը սույն հանգամանքին չանդրադարձավ: Այսպիսով ըստ էության մեղադրյալի համար սահմանեց անհամաչափ պատիժ, նրան մատնելով կամ սովամահության կամ պատժի գործողությունը տարածելով վերջինիս ծնողների վրա:
1.2. դատարանը տնային կալանք ընտրելիս ընտրեց օրենքով թույլատրելի առավելագույն ժամկետը՝ 3 ամիս, այն դեպքում երբ որոշման մեջ առկա չէ գեթ մեկ տող հիմնավորում այն մասին, թե ինչու օրինակ ավելի նվազ ժամկետով /օրինակ մեկ ամիս/ տնային կալանքը չի կարող ազդել մեղադրյալի վարքագծի վրա և անհրաժեշտ է սահմանել առավելագույն հնարավոր ժամկետը:
2. Արգելվում է ընտել ավելի խիստ միջոց, քան այն, որը կարող է ապահովել պատշաճ վարքագիծ: Դատարանը հաշվի չի առել հետևյալ փաստական հանգամանքները.

• Վարչական վերահսկողությունը կիրառվել է 19.10.2025թ.
• Ենթադրյալ խախտումը տեղի է ունեցել 17.04.2025թ.-ին, վարչական վերահսկողություն կիրառելու պահից 6 ամիս անց և այդ ողջ ժամանակահատվածում խափանման միջոցը ծառայել է իր նպատակին: Դատարանը չի անդրադարձել տվյալ հանգամանքին, թե ինչու կիրառված առավել նվազ խափանման միջոցը 6 ամիս շարունակ ծառայել է իր նպատակին և հանկարծ դադարեց ծառայելուց ու առաջացավ անհրաժեշտություն կիրառելու առավել խիստ խափանման միջոց, դեռ մի բան էլ այդ միջոցի օրենսդրորեն թույլատրված հնարավոր առավելագույն ժամկետով:
• Տնային կալանքի մասին որոշումը կայացվել է 21.05.2025թ.-ին, ենթադրյալ խախտումից 1 ամիս անց: Դատարանը չի անդրադարձել այն հարցին, թե ինչպես պատահեց, որ խախտման պահից հետո էլ շուրջ մեկ ամիս վարչական վերահսկողություն խափանման միջոցը շարունակեց ծառայել իր նպատակին և որևէ նոր խախտում չարձանագրվեց նշված ժամանակահատվածում
• Այսինքն հանրագումարում շուրջ 7 ամիս վարչական վերահսկողությունը ծառայել է իր նպատակին և այդ ամբողջ ժամանակահատածում գեթ մեկ անգամ է տեղի ունեցել <<Արգելված գոտի >> խախտումը, որի ընթացքում տեղի է ունեցել վիճաբանությունը:
3. Կիրառված խափանման միջոցը կարող է փոխարինվել առավել պիտանի միջոցով բացառապես այն դեպքում, երբ մեղադրյալը իր պարտականությունները ՉԱՐԱՄՏՈՐԵՆ չի կատարում:
Դատարանը որպես մեղադրյալի կողմից իր պարտականությունների չկատարման ապացույց բերում է հետևյալ ձևակերպումը.
<< Դատարանը արձանագրում է, որ մեղադրյալի կողմից չներկայացվեցին թույլ տրված խախտումները իրավաչափ դիտարկելու կամ ծայրահեղ անհրաժեշտությամբ պայմանավորված լինելու վերաբերյալ տվյալներ:>>
Հարկ է արձանագրել, որ օրենքի պահանջը վերաբերում է ոչ թե նրան, որ մեղադրյալը պետք է ներկայացնի ապացույցներ իր պայմանական ասած անմեղության, այլ ճիշտ հակառակը՝ քրեական դատավարության բուն սկզբունքներից ելնելով վարույթն իրականացնող մարմինն ինքը պետք է ապացուցի չարամտության փաստը: Անհասկանալի է դատարանի այն դիրքորոշումը, որով դատարանն իրեն վերապահված ապացուցման բեռը գցում է մեղադրյալի ուսերին: Ինչևէ, դատարանի որոշումը չի պարունակում գեթ մեկ փաստարկ այն մասին, որ տեղի ունեցած խախտումը կրել է չարամիտ բնույթ: Ավելին, մեղադրյալը և պաշտպանն իրենց ելույթներում բազմիցս ընդգծեցին խախտման դիպվածային բնույթը և պատահականությունը և վերահաստատեցին հանձնառությունը խուսափել ապագայում նմանաբնույթ միջադեպերից: Զոր օրինակ դատարանի որոշումը չարամտության առումով կարող էր հիմնավորված լինել, եթե խնդրո առարկա ժամանակահատվածում, կամայական վերցված 19.10.2024թ.-ից, վարչական վերահսկողության կիրառման պահից մինչև դատարանի կողմից կալանքի որոշում կայացնելը, կամ օրինակ 17.04.2025թ.-ից՝ խախտման պահից մինչև կալանքի որոշում կայացնելը տեղի ունեցած լիներ խախտումների բազմակիություն, լավ, թեկուզ կրկնակիություն, սակայն այդ կազմը սույն դեպքում բացակայում է: Ավելին ինչպես վերը նշվեց, յոթ ամսվա ընթացքում վարչական վերահսկողության կիրառության պայմաններում խնդրո առարկա խախտումը առաջին և վերջին դեպքն է եղել, ուստի առնվազն բացակայում է որևէ ապացույց անձի իր վրա դրված պարտականությունը չարամտորեն չկատարելու վերաբերյալ:
4. Նոր միջոց ձեռնարկելը վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից պետք է լինի անհրաժեշտ:


Դատարանի որոշման մեջ չկա անհրաժեշտությունը հիմնավորող էական որևէ փաստարկ: Բողոքը չծանրաբեռնելու նկատառումից ելնելով չենք անդրադառնում վերը շարադրված փաստերին, որոնք արդեն իսկ թվարկվել և մեկնաբանվել են մեր կողմից, միայն ցանկանում ենք արձանագրել, որ վերը շարադրված հատկանիշների բացակայության դեպքում նոր միջոց ձեռնարկման անհրաժեշտ լինելու շեմը ուղղակի հաղթահարված չէ:>>:
Պաշտպանը խնդրել է. <<Վերացնել ԵԴ1/0812/01/25 քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 21.05.2025թ. <<Մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը վերացնելու, փոփոխելու, դրա ժամկետը երկարաձգելու կամ խափանման միջոց կիրառելու հարցը քննարկելու մասին>> որոշումը, որպես հետևանք վերացնել մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ կիրառված տնային կալանք խափանման միջոցը:>>:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` <<Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն` <<3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
4. Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա>>:
Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերի և դրանք հաստատող փաստերի սահմաններում դատական վերանայման ենթարկելով վիճարկվող դատական ակտը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է.
ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն` <<Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով` (…)
4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով. (…) >>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն. «1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի:
2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով: Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը:
(...) 4. Անձին կալանավորելը, կալանքի ժամկետը երկարաձգելը, բժշկական հաստատությունում հարկադրաբար տեղավորելը թույլատրվում են միայն դատարանի որոշմամբ` այն դեպքում, երբ անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով (…) :
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: (…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի համաձայն՝ «2. Մեղադրյալը պարտավոր է՝ (…)
3) չխոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում` ապօրինի չմիջամտել ապացուցման գործընթացին. (…)>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով:
2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար:
(…) 4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները:
5. Կալանքի ժամկետը երկարաձգելիս դատարանի առջև անհրաժեշտ է հիմնավորել նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները բացահայտելու նպատակով վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից գործադրված պատշաճ ջանասիրությունը (due diligence), ինչպես նաև տվյալ մեղադրյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելու անհրաժեշտությունը: (…) >>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները (…) >>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 286-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատարանում խափանման միջոց կիրառելու և կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու վարույթի առարկան են կազմում մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցի կիրառման կամ կիրառված խափանման միջոցի ժամկետի երկարաձգման անհրաժեշտությունը և իրավաչափությունը, ավելի մեղմ խափանման միջոցներ կիրառելու հնարավորությունը, (…)>>։
Արամ Ճուղուրյանի գործով 2007թ. օգոստոսի 30-ի վբ-132/07 որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ «(...) կալանավորման կիրառման հիմքերն ունեն կանխատեսական, մոտավոր բնույթ, քանի որ ենթադրում են ապագային վերաբերող իրադարձություններ։ Ընդ որում, այդ կանխատեսող գործողություններն անհրաժեշտ է հիմնավորել քրեական գործով ձեռք բերված որոշակի նյութերով, որով էլ վերջին հաշվով որոշվում է կալանավորման կիրառման հիմնավորվածությունը>>:
Տիգրան Պետրոսյանի գործով 2017թ. նոյեմբերի 15-ի ԵԿԴ/0084/06/16 որոշմամբ զարգացնելով կալանավորման հիմքերի վերաբերյալ իր նախադեպային իրավունքը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ «(...) (...) մեղադրյալի հավանական գործողությունների մասին հետևությունները բոլոր դեպքերում պետք է պայմանավորված լինեն գործի նյութերից բխող որոշ փաստական տվյալներով։ Սակայն միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ կալանավորման հիմք(եր)ի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն ոչ թե այդ փաստական տվյալները մեկը մյուսից անջատ, ինքնավար հետազոտման ենթարկելու, այլ դրանք իրենց համակցության մեջ գնահատման ենթարկելու արդյունքում ձևավորվող փաստարկված դատողությունների վրա։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ համապատասխան փաստական տվյալներն իրենց ամբողջության մեջ չվերլուծելը, դրանք իրարից անջատ գնահատելը կարող է հանգեցնել կալանավորման հիմքի առկայության կամ բացակայության մասին չհիմնավորված եզրահանգման գալուն։ Հետևաբար խնդրո առարկա հարցը լուծելիս դատարանի հետևությունները յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հիմնված լինեն գործի նյութերում առկա ապացույցների, փաստերի կամ այլ տեղեկությունների, այդ թվում՝ քրեական օրենքով արգելված ենթադրյալ հանցանքի կատարման պահից ի վեր մեղադրյալի դրսևորած վարքագծի և նրա անձը բնութագրող այլ հատկանիշների՝ իրենց ամբողջության մեջ գնահատման վրա։ (...)>>:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ թեև 01.07.2022թ. ուժի մեջ է մտել ՀՀ քրեական դատավարության նոր օրենսգիրքը, սակայն սույն դեպքում կիրառելի է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2020 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱՐԴ/0152/01/19 Արման Մադաթյանի և Արքա Մադաթյանի վերաբերյալ գործով 2020 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱՐԴ/0152/01/19 որոշմամբ արտահայտած դիրքորոշումն այն մասին, որ. «(…) որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելիս Վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված դատական ակտը պետք է հիմնված լիներ ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա և ունենա պատճառաբանվածության առավել բարձր չափանիշ։ Հակառակ մոտեցումը, Վճռաբեկ դատարանի համոզմամբ, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։ (…)>>։
Այսինքն՝ Դատարանի վիճարկվող դատական ակտը բեկանելիս Վերաքննիչ դատարանը պետք է զերծ մնա Դատարանի ներքին անկախությունը սահմանափակելուց և Դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա բացասական ազդեցություն գործադրելուց, բողոքաբերի կողմից պետք է ներկայացվեն այնպիսի ծանրակշիռ փաստական հանգամանքներ, որոնք թույլ կտան գալ հիմնավոր հետևության, որ Դատարանի կողմից ակնհայտ անտեսվել են մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի տեսակը, տվյալ դեպքում տնային կալանքը անփոփոխ թողնելու հարցը լուծելիս գնահատման ենթակա հանգամանքները։
Վերաքննիչ դատարանը սույն իրավանորմերի և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով պաշտպանի փաստարկներին, արձանագրում է, որ 2025 թվականի մայիսի 21-ին Դատարանը քննարկման առարկա է դարձրել մեղադրյալ Վ․ Ներսեսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը և հիմնավոր հետևության եկել այն մասին, որ մեղադրյալ Վ. Ներսեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց պետք է ընտրել տնային կալանքը:
Տվյալ դեպքում՝ հաշվի առնելով վարույթով մեղադրյալի անձը, մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության բարձր աստիճանը, ենթադրյալ հանցանքի կատարման եղանակը, դա կատարելու հանգամանքները, Դատարանը իրավաչափ հետևության է եկել այն մասին, որ մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանը խախտել է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները, մասնավորապես՝
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 19.10.2024 թվականի թիվ ԵԴ1/1892/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի նկատմամբ վարչական հսկողությունը որպես խափանման միջոց կիրառելիս մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի վրա դրվել է պարտականություն՝ շաբաթը երկու անգամ գրանցվելու իր մշտական բնակության վայրի՝ ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության տարածքային մարմնում, արգելվել է առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխելու մշտական բնակության վայրը, հանդիպել և ցանկացած այլ եղանակով շփվել կամ հաղորդակցվել տուժող Ալվինա Սեթյանի և վկա Լիլիթ Սիլանյանի, ինչպես նաև վերջիններիս և իր միջև եղած ընդհանուր ծանոթների (բացառությամբ՝ երեխաների), այցելել տուժող Ալվինա Սեթյանի և վկա Լիլիթ Սիլանյանի բնակության վայրեր, կրտսեր որդու՝ Նարեկ Վազգենի Ներսեսյանի մանկապարտեզ և որդու՝ Կարեն Վազգենի Ներսեսյանի դպրոց:
Հանրային մեղադրողի և տուժողի լիազոր ներկայացուցչի կողմից ներկայացված փաստաթղթերի համաձայն՝
-2025 թվականի ապրիլի 21-ին, ՀՀ ԱՆ Պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետի տեղակալ Ս.Մաթևոսյանը գրություն է հասցեագրել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի պետ Է.Բալոյանին այն մասին, որ վարչական հսկողության տակ գտնվող մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանը թույլ է տվել դատական ակտով սահմանված պարտականության խախտում, այն է՝ էլեկտրոնային հսկողության համակարգի միջոցով 18.04.2025 թվականին, ժամը՝ 21:29-ին արձանագրվել է <<Արգելված գոտի>> խախտման տեսակը: Գրության կից ներկայացվել է էլեկտրոնային հսկողության միջոցի կիրառման պայմանների խախտման վերաբերյալ կազմված գրությունը և էլեկտրոնային հսկողության համակարգից արտատպված նույնականացման միջոցառման հավելվածի պատճենը:
-Ըստ ՀՀ ԱՆ Պրոբացիայի ծառայության էլեկտրոնային մոնիթորինգի բաժնի համակարգող Ռ.Աղաջանյանի արձանագրության՝ շահառու Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի տվյալներում՝ էլեկտրոնային հսկողության համակարգում, 17.04.2025 թվականին, ժամը՝ 16:49-ից մինչև 16:52-ը գրանցվել է <<Արգելված գոտին>> խախտված է և խախտման տեսակը, ինչը նշանակում է, որ շահառուն այցելել է այն կառույցի մերձակա տարածք, որի մասով ունի արգելք: Վերջինիս միավոր սարքին զանգահարել են, որին չի պատասխանել, այնուհետև զանգահարել է վերջինս նրա հեռախոսահամարից և հայտնել, որ մուտք չի գործել մանկապարտեզի տարածք, այլ անցել է դրա կողքով, իսկ մոտակա մթերային խանութներից մեկի մոտակայքում հանդիպել է իր կնոջը, ինչի արդյունքում առաջացել է վիճաբանություն:
-Ըստ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՀՈԳՎ Մաշտոցի բաժնի համայնքային ոստիկան Ա.Մելոյանի որոշման՝ 2025 թվականի ապրիլի 19-ին կազմվել է ընտանեկան և կենցաղային բռնություն գործադրած անձի նկատմամբ անհետաձգելի միջամտություն կիրառելու վերաբերյալ, որպիսի որոշման համաձայն՝ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանին արգելվել է 25 օր ժամկետով մոտենալ Ա.Սեթյանին, ինչպես նաև 70 մետր հեռավորությունից ավելի մոտենալ վերջինիս,
-ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Ա.Ղուլյանի կողմից նախաձեռնվել է թիվ 10150125 քրեական վարույթը՝ Ալվինա Մելքոնի Սեթյանի կողմից 18.04.2025 թվականին ներկայացված հաղորդման հիման վրա: Ըստ ներկայացված հաղորդման՝ «2025 թվականի ապրիլի 17-ին, ժամը 16:00-ի սահմաններում, երբ գնացել է կրտսեր որդուն՝ Նարեկ Ներսեսյանին մանկապարտեզից տուն բերելու, երեխային վերցնելուց հետո պարտեզի մուտքի մոտ տեսել է նախկին ամուսնուն՝ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանին, ով սկզբում կանչել է որդուն և իր թույլտվությամբ գնացել է հոր մոտ, որից հետո հայրը ասել է, որ որդուն իր հետ տեղ է տանում: Այդ հարցի շուրջ վիճաբանություն է սկսել իր հետ, որի ընթացքում գրկել է երեխային ու տարել: Դրանից հետո ինքը գնացել է նրանց հետևից, որից հետո նորից սկսել է վիճաբանել, հայհոյախառն արտահայտություններով, նվաստացուցիչ խոսքերով մեկ անգամ հարվածել է իր գլխին, թռցնելով արևային ակնոցները, քաշել է մազերից և եկել կայանված մեքենայի մոտ, դուռը բացել և հրաժարվում էր թողնել: Այդ ամբողջ ընթացքում երեխան լաց էր լինում՝ վախեցած հոր գործողություններից: Այնուհետև մոտ 30 րոպե անց, երբ բակ էին մտնում, եկել է մեքենայի մոտ սպառնալիքներ հնչեցրել և հեռացելե:
Վերաքննիչ դատարանը վարույթի նյութերն ուսումնասիրելով ևս գտնում է, որ տնային կալանքից բացի այլ խափանման միջոցները դատաքննության այս փուլում դեռևս ի զորու չեն կանխել մեղադրյալի հավանական ոչ իրավաչափ վարքագիծը, նկատի ունենալով նաև, որ մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանը խախտել է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները
Պաշտպանը ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա հիմնված փաստարկներով չի հիմնավորել, որ տնային կալանքից բացի որևէ այլ խափանման միջոց կարող է ապահովել արդյունավետ իրավական ներգործություն՝ մեղադրյալի հնարավոր ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման ռիսկերը չեզոքացնելու համար։
Ամփոփելով սույն որոշման մեջ տեղ գտած դատողություններն ու եզրահանգումները` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Դատարանը թույլ չի տվել գործի ելքի վրա ազդեցություն ունեցող դատական սխալ և գործով ըստ էության կայացրել է ճիշտ լուծող դատական ակտ, որը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր չկան:
Ուստի վիճարկվող որոշումը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանի բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ, 393-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց՝

Մեղադրյալ Վազգեն Կարենի Ներսեսյանի պաշտպան Հովհաննես Սուրենի Ստեփանյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի մայիսի 21-ի թիվ ԵԴ1/0812/01/25 որոշումը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո՝ 15-օրյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ