Մասնակցությամբ
Մեղադրող՝ Սպարտակ Մնացականյանի
Պաշտպան՝ Նելլի Մինասյանի
Մեղադրյալ` Ռազմիկ Նիկողոսյանի

Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի (ծնված 04.05.2002 թվականին, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխատում, չդատված, հաշվառված՝ Սյունիքի մարզ, Սիսիան, Թասիկ բնակավայր, 3 փողոց, 12 տուն, փաստացի բնակվող՝ Արարատի մարզ, գյուղ Նոր Խարբերդ, 1-ին փողոց, 3-րդ շենք, 10 բնակարան հասցեում) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով,
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2025 թվականի հունվարի 21-ին, ժամը՝ 14:15-ին՝ հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանը ձերբակալվել է:
2025 թվականի հունվարի 21-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 12109325 քրեական վարույթը:
2025 թվականի հունվարի 21-ին, ժամը՝ 19:51-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Գալստյանի որոշմամբ՝ հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանը ձերբակալվել է:
2025 թվականի հունվարի 22-ին՝ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ս.Մնացականյանի որոշմամբ՝ թիվ 12109325 քրեական վարույթով Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի հունվարի 23-ի թիվ ԵԴ1/0085/06/25 գործով կայացված որոշմամբ՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Գալստյանի միջնորդությունը բավարարվել է մասնակի, թիվ 12109325 քրեական վարույթով մեղադրյալ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է այլընտրանքային խափանման միջոց տնային կալանքը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով, գրավը՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով և բացակայելու արգելքը: Մեղադրյալ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանը անհապաղ ազատ է արձակվել արգելանքից:
2024 թվականի հունվարի 30-ից մեղադրյալ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ սահմանվել է համապատասխան էլեկտրոնային հսկողությունը:
2025 թվականի փետրվարի 26-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 12132025 քրեական վարույթը:
2025 թվականի փետրվարի 26-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Գալստյանի որոշմամբ՝ թիվ 12132025 և թիվ 12109325 քրեական վարույթները միացվել են, միացված վարույթին շնորհվել է թիվ 12109325 համարը:
2025 թվականի փետրվարի 28-ին՝ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ս.Մնացականյանի որոշմամբ՝ թիվ 12109325 քրեական վարույթով Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով հարուցվել է նոր հանրային քրեական հետապնդում:
2025 թվականի փետրվարի 28-ին՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Տ.Գալստյանի որոշմամբ՝ թիվ 12109325 քրեական վարույթից մաս է անջատվել, անջատված վարույթին շնորհվել է թիվ 12133925 համարը:
Թիվ 12109325 քրեական վարույթի նյութերն ըստ մեղադրանքի Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, 2025 թվականի մարտի 06-ի գրությամբ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազությունից ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, մուտքագրվել է 06.03.2025 թվականին և նույն օրն էլ համակարգչային ծրագրի միջոցով իրականացվող գործերի բաշխմամբ, գործը մակագրվել է դատավոր Տիգրան Ոսկանյանին: Քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/0753/01/25 համարը:
Քրեական գործը դատավորին հանձնվել է 2025 թվականի մարտի 07-ին։
2025 թվականի մարտի 10-ին որոշում է կայացվել Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով թիվ ԵԴ1/0753/01/25 քրեական գործը վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումների նշանակելու մասին:
2025 թվականի մարտի 24-ին՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/0753/01/25 որոշմամբ՝ մեղադրյալ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ ընտրված տնային կալանք խափանման միջոցը փոխվել է, մեղադրյալ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել վարչական հսկողությունը: Մեղադրյալ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոցներ կիրառված բացակայելու արգելքը և գրավը թողնվել է անփոփոխ:
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ նա, «խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի, ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու, թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու, տեղափոխելու և իրացնելու թույլտվություն, քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում անհայտ անձից իրացնելու նպատակով ապօրինի ձեռք է բերել և պահել ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-Ն որոշման 1-ին հավելվածով սահմանված ընդհանուր 1,42 գրամ քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց: Նշված թմրամիջոցը՝ ապակյա գլանակի հետ, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի կալանավոր Հայկ Դոլունցին իրացնելու նպատակով պահել է իր մոտ՝ հագին գտնվող երկու անդրավարտիքների միջնամասում և 2025 թվականի հունվարի 21-ին, ժամը՝ 12:05-ի սահմաններում, ապօրինի տեղափոխել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ Հայկ Դոլունցին իրացնելու համար, սակայն թմրամիջոցը Ռազմիկ Նիկողոսյանի մոտից հայտնաբերվել և վերցվել է 2025 թվականի հունվարի 21-ին քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակիցների կողմից՝ վերջինիս անձնական խուզարկությամբ»:
3.Դատաքննությամբ հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Մեղադրյալ Ռազմիկ Նիկողոսյանը 2026 թվականի փետրվարի 25-ին տեղի ունեցած հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը պետք է գնար տեսակցելու իր մանկության ընկերոջը՝ Հայկ Դոլունցին, դրանից որոշ ժամանակ առաջ ինքը հանդիպել է Գուրգենին և երկուսով խոսել են իրենց ընդհանուր ընկեր Հայկի մասին և որոշել են մոտ ապագայում տեսակցեն վերջինիս։ Այդ օրը հասկացել են, որ հնարավորություն ունեն տեսակցելու Հայկին, ինքն էլ այդ ժամանակ ապրում էր իր բարեկամուհու տանը, ում անունը Մարինե է, քանի որ այդ տունը փոքր է, իր իրերի մեծամասնությունը Սիսիան քաղաքում է եղել։ Իր մոտից հայտնաբերվածը ինքը նախորդ օրն էր գնել իր անձնական օգտագործման համար, և քանի որ ինքը տվյալ բնակարանում իր անկյունը չի ունեցել, տեղ չի ունեցել այլ տեղ թաքցնելու, բացի այդ Երևան քաղաքում խստացված հսկողություն է եղել և հնարավոր էր պատահական խուզարկության ժամանակ հայտնաբերվեր, ուստի ինքն այդտեղ է պահել։ Նշեց, որ նախքան քրեակատարողական հիմնարկի տարածք մուտք գործելը որևէ բանավոր նախազգուշացում չի եղել արգելված իրերի վերաբերյալ, իսկ գրավոր նախազգուշացման ժամանակ հնարավորություն չի ունեցել բովանդակությանը ծանոթանալու, քանի որ շատ մարդ է եղել և հերթ է գոյացել, բացի այդ էլ ով տրամադրել է գրավոր նախազգուշացման թերթիկը ասել է, որ ստորագրեն ու շուտ վերցնի, ուստի ինքը չի կարողացել ծանոթանալ նախազգուշացմանը, իսկ բանավոր նախազգուշացում եղել է արդեն քրեակատարողական հիմնարկի տարածքում, իր հետ այդ ժամանակ եղել է Գուրգենը, ու մի քանի աշխատակից, իսկ մյուս հանգամանքներն արդեն վկաները ներկայացրել են ու ճիշտ են ներկայացրել։ Ինքը Գուրգենի հետ տաքսի ավտոմեքենայով է գնացել քրեակատարողական հիմնարկ, իսկ մինչ Գուրգենին հասնելը ինքը գնացել է հասարակական տրանսպորտով, այսինքն՝ ինքը գնացել և հանդիպել է Գուրգենին և այդ ժամանակ է իմացել, որ հնարավորություն կա այցելելու քրեակատարողական հիմնարկ, նախքան Գուրգենին հասնելը չի իմացել, որ պետք է գնա քրեակատարողական հիմնարկ։ Նշեց, որ իր կյանքում ինքը որևէ խնդիր չի ունեցել օրինապահ մարմինների հետ, անգամ չի էլ իմացել, որ դա այդպիսի ծանր արարք է։ Ի պատասխան այն հարցին, թե երբ մեղադրյալը հասել է Գուրգենի մոտ և իմացել է, որ պետք է այցելեն քրեակատարողական հիմնարկ ինչու իր մոտ առկա իրերը նախքան գնալը չի հանել, մեղադրյալը պատասխանեց, որ քանի որ Գուրգենն էլ չի իմացել, որ ինքը թմրամիջոց է օգտագործում, այդ պատճառով ինքը չի հանել, ամաչել է։ Նախքան քրեակատարողական հիմնարկ մուտք գործելը իրեն որևէ մեկը բանավոր նախազգուշացում չի արել։ Երբ մուտք է գործել քրեակատարողական հիմնարկ բանավոր նախազգուշացում տալու ժամանակ եղել են աշխատակիցներ և ինքը չէր կարող դուրս գալու քրեակատարողական հիմնարկից։ Միգուցե եղել է այդպիսի պահ, որ ինքը ցանկացել է դուրս գալ քրեակատարողական հիմնարկից, սակայն չի ֆիքսել։ Ինքը հնարավորություն չի ունեցել, որ իր մոտ առկա թմրամիջոցը հանի և թողնի քրեակատարողական հիմնարկի պահարանում, քանի որ իր մոտ արդեն մի քանի աշխատակիցներ են եղել։ Նշեց, որ Գուրգենի հետ հանդիպել է շփվելու նպատակով, շփման ընթացքում հիշել են իրենց մանկության ընկերոջը, և Գուրգենն իրեն ասել է, որ հնարավոր է մոտ ապագայում հնարավորություն ընձեռնվի իրենց ընկերոջը տեսակցելու: Քանի որ ինքը կապ չի ունեցել Հայկ Դոլունցի հետ, իսկ կապը պահպանվել է հիմնականում Գուրգենի միջոցով, ուստի այդ օրը կատարված տեսակցությունը նախապես պլանավորված չի եղել, այլ կազմակերպվել է Գուրգենի հետ հանդիպման և շփման արդյունքում: Այդ օրը եղել է տանը և երեկոյան ժամի Գուրգենը զանգահարել և ասել է, որ Հայկից նորության է սպասում և առավոտյան կապի մեջ կլինեն: Այդ ժամանակ ինքը բնակվել է վարձակալությամբ, տանն առանձին իր անկյունը չի ունեցել, քանի որ ուսանող է եղել, իր հագուստները դրել է տանը գտնվող ճամպրուկի մեջ, որը դրված է եղել տան այնպիսի հատվածում, որ յուրաքանչյուր քայլափոխի կարող էին այն տեսնել, բացի այդ ճամպրուկը եղել է բաց վիճակում: Դեպքից մոտավոր տաս օր առաջ են տեղափոխվել այդ տուն, այդ ընթացքում իր անձնական իրերի խնամքը կատարվել է իր կողմից, նշեց որ իր հագուստներն ինքն է լվացել մեքենայով, եղել են դեպքեր, որ Մարինեն է լվացել, քանի որ լվացքի մեքենան նախատեսված է եղել ընդհանուր օգտագործման համար: Քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակիցների կողմից չթույլատրված իրը հայտնաբերելուց հետո ինքը եղել է խառնված վիճակում, որի արդյունքում աշխատակիցներին ստել և ասել է, որ բժշկի ցուցումով է երկու անդրավարտիք հագել, սակայն նշեց, որ իրականում երկու անդրավարտիք է հագել թմրամիջոցը թաքցնելու նպատակով, որպեսզի չկարողանան այն հայտնաբերել, հավելելով, որ մի անգամ իր մտերիմներից մեկին կանգնեցրել և ամբողջությամբ խուզարկել են, այդ թվում նաև անդրավարտիքը, այսինքն՝ իր կողմից երկու անդրավարտիք հագնելը առողջական որևէ խնդրի հետ կապ չի ունեցել: Իր հեռախոսում եղբոր բջջային հեռախոսահամարը գրանցված է եղել լատինատառ «Գուգո ախպեր» անվանմամբ: Իր և իր եղբոր հեռախոսներից թվային խուզարկության արդյունքում հայտնաբերված խոսակցությունների վերաբերյալ՝ մասնավորապես «մի չռթ բան տալու» մասով նշեց, որ իր եղբայրը սեր է ունեցել խմելու հետ և գործից հետո այդ մտքով է իրեն ասել, «փող կա իրար հետ կպնենք կանալ կա», այսինքն՝ եղբոր մոտ գումար է եղել այդ ամենով պայմանավորված է ասել «կանալ» կա: Նշեց, որ թմրանյութի համար նախատեսված թաքստոցն իր կողմից չի պատրաստվել, ինքը չի կարել, որևէ ներգործություն չի եղել, ուղղակի անդրավարտիքը նոր չի եղել, անդրավարտիքի եզրին եղել փոքր գրպանիկ, որի պատրաստումն իր կողմից չի կատարվել: Թմրանյութն իր անձնական օգտագործման համար ձեռք է բերել դեպքի նախորդ օրը, գնել է, այնուհետև պահել է անդրավարտիքում և այդպես հաջորդ օրը տանից դուրս է եկել: Ինքն իր անձնական օգտագործման համար է գնել թմրամիջոցը, աշխատում է շատ չօգտագործել, սակայն օգտագործում է կաթուցիչով, որը գնել է թմրանյութի հետ միաժամանակ «Ռաստ պա» էջից, թմրամիջոցը գնելու ժամանակ միայնակ է եղել: Նշեց, որ այն ժամանակ է հիշել է, որ թմրանյութն իր մոտ է մնացել, երբ իրեն հարցրել են, թե ինչու է երկու հատ անդրավարտիք հագել, բացի այդ չի պատկերացրել, որ կարող էր այդպիսի խնդրահարույց իրավիճակ ստեղծվել, մտածել է, որ կարող է այդպես մուտք գործի քրեակատարողական հիմնարկ, քանի որ որևէ մեկին փոխանցելու նպատակ չի ունեցել և դա եղել է իր օգտագործման համար: Նշեց, որ ինքը օգտագործում է բացառապես «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, հրաժարվել է նմուշ հանձնել, քանի որ ոստիկաններից մեկն իրեն ասել է, որ եթե նմուշ հանձնի և արդյունքում դրական պատասխան լինի և հաստատվի, որ ինքն օգտագործում է թմրանյութ, դա ազդեցություն է ունենալու իր վարորդական վկայականի ձեռքբերման վրա, ինքը ոստիկանին ասել է, որ ցանկանում է վարորդական վկայական ձեռք բերել և չի ցանկանում նմուշ տալ: Ինքը մոռացած է եղել, որ թմրանյութը պահել է անդրավարտիքի մեջ: Անդրավարտիքը եղել է մաշված և այդ գրպանն ինքնըստինքյան է ստեղծված եղել, երկու անդրավարտիքն էլ մաշված են եղել: Նշեց, որ քրեակատարողական հիմնարկ հասնելիս դեն չի նետել թմրանյութը, քանի որ այնտեղ ոստիկաններ է տեսել: Հիմնարկում նախազգուշացման թերթիկը ստորագրել է, սակայն չի կարդացել, որ չի թույլատրվում արգելված իրերով մուտք գործել: Ի պատասխան այն հարցին, թե մեղադրյալն ասում է, որ չի հիշել, որ թմրամիջոցն իր մոտ, եթե հիշեր իր հետ կտաներ թմրամիջոցը քրեակատարողական հիմնարկ, մեղադրյալը պատասխանեց, որ եթե հիշեր թմրամիջոցի մասին, ապա, վստահաբար, քրեակատարողական հիմնարկ չէր տանի, որովհետև կհիշեր, որ չի կարելի քրեակատարողական հիմնարկ տանել ու չէր տանի: Ի պատասխան այն հարցին, որ, այսինքն` մեղադրյալը գիտեր, որ չի թույլատրվում քրեակատարողական հիմնարկ թմրամիջոց տանել, արդեն ինչ կապ ունի, թե իրեն քրեակատարողական հիմնարկում նախազգուշացրել են, թե ոչ, մեղադրյալը նշեց, որ այս վերջին միտքը խառնեց և այսպես ասաց, որ կհիշեր, որ չի կարելի քրեակատարողական հիմնարկ տանել ու չէր տանի թմրամիջոցը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Գուրգեն Պողոսյանը 2025 թվականի հուլիսի 18-ին տեղի ունեցած հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ միջադեպը տեղի է ունեցել 2025 թվականի հունվար ամսին, օրը հստակ չի հիշում: 2025 թվականի հունվար ամսին հանդիպել է Ռազմիկի հետ, վերջինիս բնակարանում, իսկ բնակարանը կարծես Նորագավիթում է եղել, որտեղ Ռազմիկը վարձակալությամբ է բնակվել, ինքը ինչքան գիտի դա բարեկամի տուն է եղել: Նշեց, որ ամանորից հետո հանդիպել են միմյանց հետ շփվելու համար և շփման ընթացքում հիշել են իրենց ընդհանուր ընկերոջը՝ Հայկ Դոլունցին, վերջինիս հետ նույն թաղամասում միասին են մեծացել, և իրենք համատեղ ցանկություն են ունեցել Հայկ Դոլունցին տեսակցելու, ինքը հիշում է, որ Ռազմիկը Հայկին ընդհանրապես չէր տեսակցել, սակայն ինքը մի քանի անգամ տեսակցել էր Հայկին։ Հեռախոսազանգի միջոցով պայմանավորվել են, որ գնան Հայկին տեսակցության և գնացել են քրեակատարողական հիմնարկ։ Այսինքն՝ երբ առաջին օրը ինքը և Ռազմիկը հանդիպել են Ռազմիկի բնակարանում այդ օրը չեն գնացել Հայկին տեսնելու, դրանից չի հիշում, թե քանի օր հետո են գնացել Հայկին տեսնելու, հնարավոր է երկու օր հետո պայմանավորված լինեն միմյանց հետ, որ գնան Հայկին տեսնելու, սակայն Ռազմիկի բնակարանում չեն պայմանավորվել Հայկին տեսնելու համար։ Ինքը չի կարող ասել, թե այդ օրը Հայկ Դոլունցը տեղյակ եղել է, որ իրենք պետք է գնան իրեն տեսնելու, թե ոչ, հնարավոր է, որ Հայկը զանգահարած լինի իրեն, ինքն էլ վերջինիս տեղեկացրած լինի, որ գնալու են տեսակցելու, սակայն ինքը հստակ չի կարող ասել, քանի որ չի հիշում: Նշեց, որ իրեն հայտնի չէ նման տեղեկատվություն, որ Ռազմիկ Նիկողոսյանը Հայկ Դոլունցին տեղեկացրած լինի, որ գնալու են տեսակցելու իրեն։ Նշեց, որ ինքը և Հայկը ծննդատնից ընկերներ են և ինքը վերջինիցս տեղյակ է, վերջինս բանակային տարիներից, մասնավորապես՝ 2019 թվականից գտնվում է քրեակատարողական հիմնարկում, ինքը և Հայկը միասին են բանակ գնացել, եթե չի սխալվում նույն օրը։ Ինքը հստակ չի կարող ասել, սակայն երևի Ռազմիկը և Հայկը օրինակ տարին մեկ անգամ հեռախոսազանգի միջոցով շփված լինեն, բացի այդ էլ Ռազմիկ Նիկողոսյանը ևս իրենց հետ է մեծացել և իրենք միշտ միասին են եղել։ Միջադեպի օրը ինքը Ռազմիկ Նիկողոսյանին հանդիպել է «Երրորդ մասում», ինքն է վերջինիս տաքսի ավտոմեքենայով վերցրել ճանապարհից, մասնավորապես՝ Գարեգին Նժդեհի հրապարակից ու շարժվել են, այդ ժամանակ իրենք ճանապարհին որևէ վայրում չեն կանգնել, առավոտյան ժամ է եղել, ժամը 09:30-10:00-ի սահմաններում, հնարավոր է նույնիսկ ավելի շուտ։ Մինչև իրեն հանդիպելը Ռազմիկ Նիկողոսյանը այլ վայրում է գտնվել, հնարավոր է տնից է եկել Գարեգին Նժդեհի հրապարակ։ Ինքը թեև ոստիկանությունում առաջին անգամ ցուցմունք է տվել, որ Ռազմիկին տեղեկացրել է, որ քրեակատարողական հիմնարկում արգելված իրեր չպետք է տանել, սակայն դա այդքան էլ հստակ չէ, քանի որ ինքն առաջին անգամ է նման իրավիճակում հայտնվել, իրեն բոլորն ասել են, որ այդ ամենն իր կազմակերպածն է, իրեն վախեցրել են, ինչ-որ չափով ինքն առաջին անգամ ցուցմունք տալու ժամանակ ասել է բաներ, որոնք չի էլ գիտակցել, քանի որ ցանկացել է շուտ հեռանալ այդտեղից, իսկ Ռազմիկին քրեակատարողական հիմնարկ արգելված իրեր չտանելու մասով ինքը չի կարող տեղեկատվություն տրամադրել, քանի որ հնարավոր է խոսելու ընթացքում ինքը ասած լինի Ռազմիկին, որ քրեակատարողական հիմնարկում ամեն ինչ ստուգում են, հնարավոր է, որ ասած չլինի։ Այսինքն՝ ըստ իր առաջին ցուցմունքի՝ ինքը մանրամասն Ռազմիկ Նիկողոսյանին ասել է, թե ոնց են ստուգում քրեակատարողական հիմնարկում, ինչ են անում, բայց իրականում ինքն այդպիսի բան չի հիշում։ Երբ գնացել են քրեակատարողական հիմնարկ իրերը հանել են, այնուհետև անցել են հատուկ սարքավորման միջով, այնուհետև իրենց ասել են, որ դատարկեն իրերը ու այնուհետև անձնական զննության են ենթարկվել, առաջինը զննվել է Ռազմիկը, այնուհետև դուրս են եկել զննության սենյակից և ասել են, որ ինչ-որ արգելված իր են գտել։ Օրինակ՝ իր ժամացույցը տեղավորել է պայուսակի մեջ, ինքն ամբողջությամբ իր պայուսակը հանձնել է, նույնը նաև Ռազմիկն է իր պայուսակը հանձնել, որից հետո գնացել են, որ իրենց խուզարկեն, սկզբից խուզարկել են Ռազմիկ Նիկողոսյանին, այնուհետև հիմնարկի աշխատակիցները դուրս են եկել և ասել են, որ ինչ-որ կպչուն ժապավենով փաթեթ են հայտնաբերել Ռազմիկ Նիկողոսյանի մոտից, թմրանյութ է եղել կարելի է ասել, ինքը մինչ այժմ էլ չգիտի, թե ինչ են հայտնաբերել Ռազմիկի մոտից, աչքի տակով ինքն էլ է տեսել, որ երկու հատ կամ մեկ հատ ժապավեն է, չի հիշում քանի հատ, սակայն ինքը չի տեսել, թե ինչպես են խուզարկել Ռազմիկ Նիկողոսյանին։ Սակայն երբ դուրս են եկել և ասել են, որ արգելված իր են հայտնաբերել Ռազմիկի մոտից, այնուհետև Ռազմիկի ներկայությամբ իրեն են խուզարկել ու այդ ամենն արդեն սեղանին դրված է եղել։ Արգելված իրն ինքը չգիտի, թե կոնկրետ որտեղից են հայտնաբերել, դրա մասին չեն ասել, ոչ ոք դրա մասին չի խոսել։ Ինքը չի իմացել, որ տվյալ իրը հայտնաբերվել է Ռազմիկ Նիկողոսյանի հագին առկա երկու անդրավարտիքների միջնամասից, հետո է իմացել այդ մասին, հետագայում երբ գնացել է քննչական իրեն ասել են, թե որտեղից է հայտնաբերվել արգելված իրը։ Ինքն առհասարակ տեղեկություն չի ունեցել Ռազմիկ Նիկողոսյանի մոտից հայտնաբերված թմրամիջոցի մասին։ Ի պատասխան այն հարցին, թե եթե ընդունենք, որ վկան Ռազմիկ Նիկողոսյանին հանդիպել է առավոտյան ժամը 10:00-ին այդ ընթացքում Ռազմիկը կարող էր ինչ-որ առարկա վերցնել և նման ձևով թաքցնել, վկան պատասխանեց, որ ինքը չի նկատել, որ Ռազմիկ Նիկողոսյանն իր ներկայությամբ որևէ առարկա վերցրած լինի ու փորձի թաքցնել։ Երբ Ռազմիկին վերցրել է Գարեգին Նժդեհի հրապարակից իրենք որևէ տեղ չեն կանգնել, այսինքն՝ տաքսի ավտոմեքենան միանգամից ուղևորվել է քրեակատարողական հիմնարկ, ամենայն հավանականությամբ Ռազմիկի մոտ ինչ իր եղել է իրենց տաքսի մեքենան նստելու պահից եղել է։ Ինքը թեև նախկինում ասել է, որ Ռազմիկ Նիկողոսյանը կարող էր այդ թմրամիջոցից ազատվել, քանի որ իրեն քննչականում ասել են, որ երբ Ռազմիկը տնից դուրս է եկել արդեն իսկ իր մոտ է եղել թմրամիջոցը, իրեն հարց են տվել, թե կարող էր Ռազմիկ Նիկողոսյանը ազատվել թմրամիջոցից նախքան քրեակատարողական հիմնարկ հասնելը, ինքը պատասխանել է, որ հնարավոր է, բայց այնպես չի ասել, որ Ռազմիկը հնարավորություններ ու շատ տարբերակներ է ունեցել թմրամիջոցից ազատվելու, նույնիսկ ասել են Ռազմիկը կարող էր մոռանալ իր մոտ առկա թմրամիջոցի մասին, ինքը պատասխանել է, որ այո, հնարավոր է, կարող էր խառնված լիներ կամ քանի որ հինգ տարի էր իր ընկերոջը չէր տեսել կարող էր հուզվել և մոռանալ իր մոտ առկա թմրամիջոցի մասին։ Ինքը տեղյակ չէ Ռազմիկ Նիկողոսյանը թմրամիջոց օգտագործել է, թե ոչ, ինքը նման բաների դեմ է, եթե նույնիսկ իմանար, որ Ռազմիկը նման բան է օգտագործում, ապա կսաստեր վերջինիս, նույնիսկ եթե կարիք լիներ ինքը Ռազմիկի տան անդամներին կասեր, որ Ռազմիկին սաստեին, հավելեց, որ երբևէ թմրամիջոցների մասին Ռազմիկի հետ խոսակցություն չի ունեցել։ Հայկ Դոլունցի հետ կապված կասի, որ մինչև 18 տարեկանը մեկ դեպք է հիշում, որ նախքան բանակ գնալը մեկ անգամ փորձելու նպատակով օգտագործել են թմրամիջոց, իսկ դրանից հետո ազատության մեջ Հայկին չի հանդիպել, ուստի չի կարող ասել, սակայն 99%-ով Հայկը նույնպես թմրամիջոց չի օգտագործում, բացի այդ էլ վերջինս այնպիսի տեղ է գտնվում, որ չի էլ կարող օգտագործել, այսինքն՝ մինչև 18 տարեկանը մեկ անգամ իրենց վերջին զանգի օրը փորձել են թմրամիջոց, իսկ 2018 թվականին իրենք գնացել են բանակ, որից հետո 2019 թվականից Հայկը հայտնվել է քրեակատարողական հիմնարկում։ Ինքը տեղյակ չի եղել Ռազմիկի մոտ առկա թմրամիջոցի մասին, վերջինս իրեն որևէ բան չի ասել, եթե ասեր, ապա ինքը կսաստեր։ Ի պատասխան այն հարցին, թե վկայի հարաբերությունը մեղադրյալի հետ այնպիսինն է եղել, որ վերջինս վկային ասեր իր մոտ առկա թմրամիջոցի մասին, վկան պատասխանեց, որ կվախենար իրենից, քանի որ ինքը մեղադրյալի մեծ եղբայրն է և դեռ փոքր ժամանակվանից իր սխալների համար սաստել է մեղադրյալին, մի քանի անգամ էլ խմիչք օգտագործելու համար է սաստել Ռազմիկին, երևի դրանից Ռազմիկի մոտ վախ է մնացել։ Եթե Ռազմիկն իրեն ասեր, որ իր մոտ թմրամիջոց կա ինքն, իհարկե, թույլ չէր տա, որ այդ թմրամիջոցով Ռազմիկը մուտք գործեր քրեակատարողական հիմնարկ, բացի այդ որտեղ տանեն թմրամիջոցը, դա չթույլատրվող իր է, ինքը մի քանի անգամ եղել է քրեակատարողական հիմնարկում և միայն մոռանալու դեպքում կարող ես դա մոտդ թողնել և գնալ քրեակատարողական հիմնարկ։ Ինքը նախաքննության ընթացքում իր տված ցուցմունքում նշել է, որ ինքը Ռազմիկին ասել է, որ ստուգում են անցկացնում քրեակատարողական հիմնարկում կամ ինչ հերթականությամբ են ստուգումն իրականացնում, սակայն այդ ամենն ինքը չի հիշում, նաև չի հիշում, թե Ռազմիկին տեղեկացրել է, որ արգելված իրեր չի կարող մտցնել քրեակատարողական հիմնարկ, թե ոչ, ինքը նման բան չի հիշում, որ քրեակատարողական հիմնարկ գնալու ճանապարհին Ռազմիկին ասած լինի, որ չի թույլատրվում արգելված իրեր մտցնել քրեակատարողական հիմնարկ։ Նաև չի հիշում, որ քրեակատարողական հիմնարկում ասած լինեն, որ արգելված իրերը թողեք պահարանում, այսինքն՝ արգելված բառը չի հիշում, սակայն ասել են, որ իրենց մոտ առկա իրերը թողնեն պահարանում և եթե գրպանում ինչ-որ բան կա, ապա դա էլ դատարկեն, դա բոլորին էլ ասում են, բացի այդ էլ գրված է։ Ի պատասխան այն հարցին, թե Ռազմիկ Նիկողոսյանը կարող էր այդ ժամանակ իր մոտ առկա չթույլատրված իրը թողնել պահարանում, վկան պատասխանեց, որ քանի որ տարածքում ոստիկանության աշխատակիցներ են եղել, իսկ դա չթույլատրվող իր է, ուստի ըստ տրամաբանության Ռազմիկը վախեցել է հանի իրը, որպեսզի չբռնվի, այսինքն՝ եթե Ռազմիկն իր մոտից թմրամիջոցն այդ պահին հաներ, ապա բոլորը տեսնելու էին, այդ թվում՝ նաև ինքը, իսկ քրեակատարողական հիմնարկում առանձին սենյակ չեն տրամադրել, որ իրենց մոտ առկա իրերը այդտեղ դատարկեն, իրենց հետ այդտեղ մեկ հոգի քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակից է կանգնած եղել, այդտեղ մի քանի հոգի անձինք են եղել, այդ թվում՝ ոստիկանության աշխատակիցներ։ Երբևէ չի եղել նման դեպք, որ ինքը խոսակցություն ունենա Հայկ Դոլունցի հետ և վերջինս խնդրի, որ ինքը թմրամիջոց տանի իր համար, երբևէ չի եղել, որ թմրամիջոցների հետ կապված խոսակցություն ունեցած լինի Հայկի հետ։ Ռազմիկ Նիկողոսյանը ևս իրեն չի ասել, որ Հայկ Դոլունցն իրենից թմրամիջոց է ուզել։ Տաքսի ավտոմեքենայի մեջ Ռազմիկը նստած էր եղել իր հետնամասում, եթե ընդունենք, որ Ռազմիկը երկու անդրավարտիքների միջնամասում առկա թաքստոցում է պահել թմրամիջոցը, ապա դա տաքսի ավտոմեքենայի մեջ աննկատ հանել հնարավոր չէր։ Իր կարծիքով, երբ արդեն հասել են քրեակատարողական հիմնարկ Ռազմիկը չի հանել թմրամիջոցը, քանի որ իրենից վախեցել է, բացի այդ էլ տարածքում մարդիկ են եղել։ Եթե Ռազմիկն այդ ընթացքում ինչ-որ վայրում միայնակ գտնվեր, ապա կարող էր աննկատ գցել թմրամիջոցը, սակայն Ռազմիկը միշտ իր կողքին է եղել, բացի այդ այդտեղ շատ մարդ է եղել, իր մոտ չէր կարող թմրամիջոցը հանել, քանի որ կվախենար, իսկ մյուսների մոտ էլ կամաչեր հանել կամ էլի կվախենար, քանի որ ինչքան որ ինքն է տեղյակ ցանկապատի մոտ տեսանկարահանող սարքեր կան։ Ինքը չի իմացել, որ Ռազմիկ Նիկողոսյանը թմրամիջոցներ է օգտագործում, իրենք թմրամիջոցը Հայկ Դոլունցի համար չեն տարել, կարծում է, որ հնարավոր չէ, որ Ռազմիկը թմրամիջոցը տաներ Հայկի համար, սակայն ինքը չիմանար այդ մասին, եթե այդպիսի բան լիներ, ապա Հայկն իրեն կտեղեկացներ։ Երբ քրեակատարողական հիմնարկում իրենց պարզաբանել են, որ չթույլատրված իրեր չի կարելի մտցնել, ինքը Ռազմիկի վարքում փոփոխություն չի նկատել։ Ինքը Ռազմիկին որոշ չափով ճանաչելով կարծում է, որ վերջինս կարող էր այդ թմրամիջոցն ուղղակի մոռացած լիներ իր մոտ։ Քանի որ Ռազմիկը տանը մենակ չի ապրել, այլ ապրել է կնոջ հետ, ուստի ինքը կարծում է, որ թմրամիջոցն անդրավարտիքների մեջ պահելը նաև այդ հանգամանքով է պայմանավորված եղել, որ այդ կինը չտեսնի կամ հնարավոր է, որ վախեցել է, որ պարեկային ծառայության աշխատակիցները դրսում կանգնեցնեն։ Ինքը լարվածության հետևանքով է նախաքննության ընթացքում ասել, որ Ռազմիկին տեղեկացրել է, որ քրեակատարողական հիմնարկում արգելված իրեր տանել չի թույլատրվում, բացի այդ վախեցած է եղել, քանի որ բոլորն ասել են, որ ինքն է այդ ամենը կազմակերպել, Դոլունց Հայկին լավություն է արել Ռազմիկի միջոցով, սակայն իրականում այդպես չէ։ Ի պատասխան այն հարցին, որ եթե վկան լարված է եղել, ապա ինչու է նախաքննության ընթացքում իրականությանը չհամապատասխանող տվյալ հայտնել, վկան պատասխանեց, որ ինքը չի հիշում, որ խոսել է Ռազմիկի հետ, հնարավոր է, որ այն ժամանակ թարմ է եղել իր հիշողությունը և հիշել է, սակայն այս պահին չի հիշում։ Նշեց, որ քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակիցներն իրենց ասել են, որ պայուսակը և իրենց գրպանների պարունակությունը թողնեն դարակների մեջ, չի հիշում ինչ-որ գրավոր նախազգուշացում եղել է, որ արգելված իրեր չի թույլատրվում, թե ոչ։ Ի պատասխան այն հարցին, թե մեղադրյալը նախօրոք իմացել է, որ վկան իրեն պետք է Գարեգին Նժդեհի հրապարակից վերցնի, վկան պատասխանեց, որ այդ օրը առավոտյան իրենք չէին պայմանավորվել, թե որտեղ են հանդիպելու, ինքը ինչքան հիշում է մեղադրյալը հասարակական տրանսպորտով է եկել և մոռացել է կանգնել կանգառում կամ սխալ տեղ է իջել և ինքը տաքսի ավտոմեքենայով է վերջինիս ճանապարհից վերցրել։ Ինքը չի կարող ասել, թե եթե Ռազմիկը ցանկանար, ապա կարող էր այդ թմրամիջոցը շպրտել նախքան տաքսի մեքենան նստելը, թե ոչ։ Տաքսին կանգնել է անմիջապես քրեակատարողական հիմնարկի դիմաց, այդտեղ արդեն մարդիկ են եղել, իրենք տաքսի ավտոմեքենայից իջել և գնացել են անձնագրերը տալու, եթե անհրաժեշտություն լիներ, ապա իրենք կարող էին 10 րոպե ուշ մոտենալ, սակայն նման անհրաժեշտություն չի եղել, իրենք էլ շտապում էին։ Ի պատասխան այն հարցին, որ մարդիկ, երբ մտնում են քրեակատարողական հիմնարկ և հիշում են, որ իրենց մոտ արգելված իր կա չեն կարող հրաժարվել ներս մտնել քրեակատարողական հիմնարկ, այդ մարդուն քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակիցները ստիպում են, որ ներս մտնի քրեակատարողական հիմնարկ և խուզարկվի, վկան պատասխանեց, որ խելամիտ հարց է, սակայն եթե դիտարկենք, որ Ռազմիկն իրենից վախեցել է կամ առհասարակ վախեցել է այդ իրը ցույց տալ, բացի այդ էլ, եթե Ռազմիկը հրաժարվեր մուտք գործեր քրեակատարողական հիմնարկ, ապա առնվազն իրեն պետք է բացատրություն տար, թե ինչու հրաժարվեց։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Հայկ Դոլունցը 2025 թվականի հուլիսի 18-ին տեղի ունեցած հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Ռազմիկ Նիկողոսյանն իր մանկության ընկերն է եղել, քանի որ ինքը գտնվել է կալանքի տակ, ուստի քիչ են շփվել միմյանց հետ, քանի որ հնարավորություն չի եղել, իրենք նույն թաղամասում են մեծացել, մանկության ընկերներ են։ Նշեց, որ փոքր ժամանակ եղել են դեպքեր, որ Ռազմիկ Նիկողոսյանը թմրամիջոց է օգտագործել, հնարավոր է, որ եղած լինի, որ միասին թմրամիջոց օգտագործած լինեն, ուղղակի ինքն այժմ չի հիշում, խոսքը մանկության տարիների մասին է։ Իսկ ինքը դեռևս բանակում ծառայության տարիներից գտնվում է քրեակատարողական հիմնարկում։ Ինքը տեղյակ չի եղել, որ Ռազմիկը և Գուրգենը պետք է գնային քրեակատարողական հիմնարկ իրեն տեսակցության, այդ օրն է տեղեկացել, իրեն քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակիցն է ասել, որ իրեն տեսակցելու են եկել իր ընկերներից երկու հոգի, այսինքն՝ մինչ այդ ինքը տեղեկատվություն չի ունեցել, ո՛չ Գուրգենը և ո՛չ էլ Ռազմիկն իրեն չեն ասել, որ գնալու են իրեն տեսակցելու։ Երբևէ չի եղել, որ ինքը Ռազմիկի հետ խոսակցության ժամանակ վերջինիցս թմրամիջոց ուզած լինի կամ էլ Ռազմիկն իրեն ասած լինի, որ եթե թմրամիջոց է իրեն անհրաժեշտ, ապա կարող է տանել։ Ինքը հստակ իմացել է, որ քրեակատարողական հիմնարկ մուտք գործող ցանկացած անձ չի կարող արգելված իրեր մտցնել։ Այսինքն՝ ինքը քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակցից է իմացել, որ Ռազմիկը և Գուրգենը եկել են իրեն տեսակցելու, սակայն այդ օրն իրենց տեսակցությունը չի կայացել, քանի որ մի քանի ժամ անց չնախատեսված խուզարկություն է իրականացվել խցում և տեղեկացվել է, որ տեսակցության եկած անձանցից մեկի մոտից արգելված իր է հայտնաբերվել, ինքն այդ ժամանակ չի իմացել, թե ում մոտից է հայտնաբերվել իրը, սակայն հետո իմացել է, որ Ռազմիկ Նիկողոսյանի մոտից է հայտնաբերվել արգելված իրը, չի էլ իմացել, թե արգելված իրն իրենից ինչ է ներկայացնում, չեն մանրամասնել, սակայն հետո դա ևս իմացել է, որ հայտնաբերվել է թմրանյութի նմանվող զանգված։ Ի պատասխան այն հարցին, որ եթե վկան նշում է, որ մեղադրյալի հետ թմրամիջոց է օգտագործել, ապա ենթադրելի է, որ մեղադրյալը տեղյակ է եղել վկայի թմրամիջոց օգտագործելու հանգամանքի մասին, վկան պատասխանեց, որ քանի որ դա շատ վաղուց է եղել, որ ինքը Ռազմիկի հետ թմրամիջոց է օգտագործել, ուստի հնարավոր է, որ Ռազմիկը մոռացել է այդ մասին, բացի այդ էլ այդ ամենը հաճախակի բնույթ չի կրել, ուղղակի իրենք իրենց մանկական հետաքրքրություններն են բավարարել, մանկության տարիներին կարող է շատ դեպքեր լինեին, որոնք հետագայում կամ չհիշվեն կամ մոռացվեն, իսկ թե մեղադրյալը տեղյակ եղել է իր թմրամիջոց օգտագործելու հանգամանքի մասին, թե ոչ, դա ինքը չի կարող ասել, այդ հարցին կարող է պատասխանել մեղադրյալը, երևի տեղյակ եղել է, որ ժամանակին միասին թմրամիջոց են օգտագործել, սակայն երևի տեղյակ չէ, որ ինքն այժմ թմրամիջոց չի օգտագործում։ Եթե նախկինում միասին են թմրամիջոց օգտագործել, ապա, բնականաբար, մեղադրյալը տեղյակ եղել է իր նախկինում թմրամիջոց օգտագործելու հանգամանքի մասին։ Ինքն այս ընթացքում Ռազմիկի հետ չի զրուցել, քանի որ զանգերը քրեակատարողական հիմնարկից սահմանափակ են, բացի այդ էլ ինքը դատական գործընթացների մեջ է եղել և ձգտել է քիչ շփում ունենալ անձանց հետ, իսկ Գուրգենը նախքան դեպքը մի քանի անգամ եկել է քրեակատարողական հիմնարկ իրեն տեսակցելու նպատակով, դեպքից հետո Գուրգենը չի գնացել իրեն տեսակցելու և ոչ էլ ինքը կապ է ունեցել Գուրգենի հետ։ Հետագայում իմացել է, որ արգելված իրը թմրամիջոցի նմանվող զանգված է եղել, իմացել է քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակիցներից։ Բացի այդ էլ, եթե կալանավորի մոտ մարդ է մտնում տեսակցության, այդ ամբողջ ժամանակահատվածում հսկողություն է իրականացվում, բացի այդ էլ տեսախցիկներ կան, ուստի այդ ընթացքում էլ հնարավոր չէ արգելված իր փոխանցել կալանավորված կամ դատապարտված անձին, նման բան անհնար է։ Եթե ամփոփենք իր ցուցմունքը, ապա կստացվի, որ ինքը տեղյակ չի եղել, որ պետք է գային իրեն տեսակցելու, բնականաբար, նաև տեղյակ չի եղել, թե ինչ էին իր համար բերելու, ինքն ընդհանրապես չի օգտագործում թմրամիջոցներ, բացառում է, որ իր համար բերած լինեին այդ թմրամիջոցը, իսկ թմրամիջոցի օգտագործմամբ կյանքը չի թեթևանում քրեակատարողական հիմնարկում։ Նշեց, որ Գուրգենի և Ռազմիկի հետ կապ չի ունեցել, ուստի նախապես իրեն չէին ասել, որ գնալու են իրեն տեսակցելու, բացի այդ էլ քրեակատարողական հիմնարկից միայն ինքն է կարողանում զանգահարել։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Արշակ Արշակյանը 2026 թվականի փետրվարի 11-ին տեղի ունեցած հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքն աշխատանքային գործունեության արդյունքում է ճանաչել Ռազմիկ Նիկողոսյանին, հստակ օրը և ամիսը չի կարող հիշել, սակայն հիշում է, որ Ռազմիկ Նիկողոսյանը մոտեցել է իրենց տեսակցության համար նախատեսված պատուհանին, դիմում է ներկայացրել, որ ցանկանում է տեսակցել կալանավորին, սակայն ինքը չի հիշում, թե որ կալանավորին։ Այդ ամենից հետո իր գործընկերները տրամադրել են տեսակցություն։ Այդ ժամանակ է ինքն առաջին անգամ առնչվել Ռազմիկ Նիկողոսյանի հետ։ Երբ Ռազմիկ Նիկողոսյանը մոտեցել է, իրենք գտնվել են իրենց տեսակցության համար նախատեսված սենյակում, իսկ Ռազմիկը գտնվել է շինության տարածքից դուրս, բայց հիմնարկի բակում, այնուհետև Ռազմիկը ներկայացրել է անձը հաստատող փաստաթուղթ, այնուհետև վերջինիս փաստաթուղթ են ներկայացրել արգելված իրերի վերաբերյալ նախազգուշացնելու մասին, իսկ Ռազմիկ Նիկողոսյանը դիմում է ներկայացրել, որ ցանկանում է տեսակցել կալանավորված անձին, իրենք այդ ժամանակ տեսել են, որ տեսակցության մասով Ռազմիկի հետ սահմանափակում առկա չէ և տեսակցությունը թույլատրել են, այդ ամբողջ ժամանակահատվածում իրենց Ռազմիկից լուսամուտն է բաժանել, իրենք գտնվել են սենյակում, իսկ Ռազմիկը՝ դրսում։ Նշեց, որ Նուբարաշեն քրեակատարողական հիմնարկում երևի 30-40 րոպե տևում է այդ ամբողջ գործընթացը մինչ անձին թույլատրում են տեսակցելու, քանի որ այդ ժամանակ անընդհատ քաղաքացիներ են մոտենում տեսակցություն կատարելու նպատակով։ Նշեց, որ թեև այդ ընթացքում քաղաքացին գտնվում է դրսում, սակայն դա քրեակատարողական հիմնարկի տարածքն է, այգի է, ավտոկայանատեղի և քաղաքացու տեղաշարժը սահմանափակված չէ այդ ընթացքում։ Նշեց, որ փաստաթղթերի հաստատման դեպքում քաղաքացիներին հրավիրում են քրեակատարողական հիմնարկի տարածք, այսինքն՝ շենքի ներս, այնուհետև պատուհաններ, սեյֆեր և ժամանակ են տրամադրում քաղաքացիներին, որ իրենց մոտ առկա անձնական կամ արգելված իրերը առկայության դեպքում տեղադրեն սեյֆում, այն փակեն և բանալին պահեն իրենց մոտ, որից հետո քաղաքացիներին ուղեկցում են զննության անցկացման համար նախատեսված սենյակ ու սկսում են զննություն իրականացնել։ Սույն դեպքում ևս Ռազմիկ Նիկողոսյանի հետ նույն գործընթացն իրականացվել է, բոլորի հետ անխտիր այդ գործընթացն իրականացվում է, այսինքն՝ բոլորին պատուհան և սեյֆ են տրամադրում և մի քանի անգամ էլ շեշտադրում են, որ արգելված իրերը թողնեն սեյֆում, ոչինչ չմոռանան։ Հիմնականում բոլորին իրենք հիշեցնում են, նույնիսկ երբ սեյֆը փակ է լինում և բանալին գտնվում է քաղաքացու մոտ, իրենք ևս մեկ անգամ հիշեցման կարգով հարցնում են, թե բան չեն մոռացել, հնարավոր է արգելված իրեր կամ հեռախոս լինի իրենց մոտ։ Այդ գործընթացից հետո գնացել են զննման համար նախատեսված սենյակ ու սկսել են զննությունը։ Սույն դեպքում գնացել են զննություն համար նախատեսված սենյակ, նախ Ռազմիկն իրեն աշխույժ է պահել, այնուհետև եղել է լարվածություն, խառնաշփոթ, վերջինիս մոտ եղել է քթարտադրություն, իրենք զննություն են իրականացրել, որի ընթացքում նկատել են, որ զանգվածը քաղաքացին թաքցրել է, մեկ կամ երկու հատ փաթեթ է եղել, այժմ չի կարողանում հիշել։ Երբ զննությունը սկսել են մեղադրյալի մոտ ակնհայտ պահվածքի փոփոխություն է եղել, վերջինս սկսել է լարվել, դողալ։ Հետո երբ երկաթորսիչով սկսել են փնտրել, տվյալ սարքը կոճակին արձագանքել է և իրենք փորձել են հասկանալ, թե կոճակից հետո այլ բան կա, թե ոչ, այդպես տեսել են, որ մեղադրյալը երկու անդրավարտիք է հագել, հարցրել են, թե ինչու է երկու հատ անդրավարտիք հագել, մեղադրյալը պատասխանել է, որ բժիշկն է իրեն նշանակել։ Այդ ժամանակ իրենք կասկածել են, երբ մեղադրյալը տաբատը իջեցրել է, իրենք նկատել են, որ անդրավարտիքների արանքում ինչ-որ ծանր բան է թաքցված, այնտեղ մեկ անդրավարտիքի վրա թաքստոց է պատրաստված եղել ու իրենք այդպես հայտնաբերել են զանգվածը, բացի այդ էլ երկաթորսիչով փնտրելուց, սարքը ցույց է տվել, որ ինչ-որ բան է առկա։ Այսինքն՝ մեղադրյալը հագել էր երկու անդրավարտիք և այդ անդրավարտիքների արանքում ինչ-որ զանգված էր պահել։ Չի հիշում մեղադրյալն ասել է, թե դրանք ինչ առարկաներ են, թե ոչ։ Եթե մեղադրյալը մինչ զննության սենյակ մտնելը փորձեր հանել այդ արգելված զանգվածը, ապա դա ևս կնկատվեր քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակիցների կողմից, եթե մեղադրյալը նախքան զննության սենյակ գնալը տվյալ զանգվածը դներ իրեն տրամադրվող սեյֆում դա ևս կնկատվեր, քանի որ այդտեղ նույնպես քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակից է եղել, այսինքն՝ այդտեղ ևս քաղաքացիներին ուղեկցում են քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակիցները։ Մեղադրյալը, եթե ցանկություն ունենար հանելու տվյալ զանգվածը, ապա կհաներ, իրենք մեղադրյալին չեն արգելել, որ հանի զանգվածը, բնականաբար, եթե մեղադրյալը նախքան զննության սենյակ գնալը հաներ տվյալ զանգվածը իրենց մոտ հարցեր կառաջանար։ Ի պատասխան այն հարցին, թե անձը մինչև այդ սենյակ հեռանալն է զգուշացվում, որ եթե կան արգելված իրեր, ապա անհրաժեշտ է դրանք պահել, վկան պատասխանեց, որ անձը մեկ անգամ դրսում՝ նախքան քրեակատարողական հիմնարկի շենք մուտք գործելը փաստաթղթով նախազգուշացվում է, մեկ անգամ էլ տվյալ փաստաթուղթը ստորագրելուց հետո է նախազգուշացվում, բացի այդ էլ իրենք բոլոր քաղաքացիներին 15 անգամ զգուշացնում են, որ արգելված իրերը պահեն։ Քանի որ ժամանակ է լինում, որ իրենք այնքան ծանրաբեռնված են լինում, որ չեն կարողանում քաղաքացիներին դարակ տրամադրել, ուստի ասում են, որ իրենց մոտ առկա արգելված իրերը թողնեն իրենց մեքենաների մեջ, այսինքն՝ անձը կարող էր ուղղակի հրաժարվել քրեակատարողական հիմնարկ ներս մտնելուց և թողնել հեռանալ, կամքը քաղաքացուն է պատկանում։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Ռազմիկ Գասպարյանը 2026 թվականի փետրվարի 25-ին տեղի ունեցած հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի հստակ օրը կամ ամիսը չի հիշում, սակայն, քանի որ իր անունն էլ է Ռազմիկ, ինքը դատական նիստերի դահլիճում տեսավ և հիշեց մեղադրյալին։ Տվյալ ժամանակահատվածում ինքն իր գործընկերոջ՝ Արշակ Արշակյանի հետ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկում տեսակցություններ էր տրամադրում, չի հիշում, թե որ կալանավորի կամ դատապարտյալի մոտ էր տեսակցության եկել Ռազմիկ Նիկողոսյանը, բայց համապատասխան փաստաթղթերը կազմելուց հետո, երբ ստորագրում են ու արդեն թույլատվությունը կա, քաղաքացիներին ներս են հրավիրում և մինչ զննության անցկացման համար նախատեսված սենյակ գնալը մուտքի մոտ առկա է բանալիներով պահարան և այն իրերը, որոնք քրեակատարողական հիմնարկում արգելված են քաղաքացիները թողնում են այդ պահարաններում, ինչպես նաև իրենց զգուշացնում են, որ արգելված իրերը ներս չտանեն իրենց հետ։ Այդ ամենից հետո քաղաքացիներին ուղեկցում են զննության անցկացման համար նախատեսված սենյակ։ Երբ սկսել են զննությունն իրականացնել, մեղադրյալի մոտ լարվածություն և անհանգստություն են նկատել։ Երբ սկսել են գոտկատեղի հատվածը զննել և մեղադրյալը տաբատն է իջեցրել էլ ավելի է անհանգստացել, այնուհետև երբ իջեցրել է տաբատը իրենք նկատել են, որ երկու անդրավարտիք է հագել մեղադրյալը, եթե չի սխալվում իրենք հարցրել են, թե ինչի համար է երկու անդրավարտիք հագել, իսկ մեղադրյալը պատասխանել է, որ բժիշկն է իրեն ցուցում տվել, դա էլ ավելի է կասկած առաջացրել իրենց մոտ, քանի որ նման դեպքեր հազվադեպ են լինում կամ չեն լինում։ Ավելի մանրամասն խուզարկելով երկու անդրավարտիքի մեջտեղում հարմարեցված թաքստոցից հայտնաբերել են գլանակ և զանգված, որից հետո համապատասխան արձանագրություն է կազմվել։ Նշեց, որ իրենք նախապես իրենց մոտ ունենում են դատապարտյալի կամ կալանավորի դիմումը, որ համաձայն են, որ ինչ-որ քաղաքացի իր մոտ մտնի տեսակցության, դիմումների առկայության դեպքում քաղաքացիները մոտենում են պատուհանին և հայտնում են, որ եկել են տեսակցության, իրենք ստուգում են անձնական գործը և եթե տեսակցության մասով ինչ-որ սահմանափակումներ չեն լինում, ընդունում են քաղաքացու դիմումը, լրացնում են համապատասխան փաստաթղթերը, ստորագրելուց հետո, քաղաքացուն հիմնական մուտքից ներս են հրավիրում։ Քաղաքացիները զգուշացվում են, որ արգելված իրերը չպետք է իրենց հետ ներս բերեն և պահարան չզբաղեցնելու համար, եթե քաղաքացին եկել է օրինակ մեքենայով, վերջինիս ասում են, որ արգելված իրերը թողնի մեքենայի մեջ, իրենք մեկ անգամ չէ, մի քանի անգամ զգուշացնում են, որ արգելված իրեր չպետք է լինեն քաղաքացիների մոտ։ Քաղաքացիները դատապարտյալին կամ կալանավորին տեսակցելու մասին դիմում ներկայացնում են դրսից, այսինքն՝ քրեակատարողական հիմնարկ չմտած, այդ ժամանակահատվածում օրինակ՝ եթե քաղաքացու մոտ առկա է հեռախոս դա իր մոտ է մնում։ Նշեց, որ քրեական գործում էլ պետք է երևա, որ գրավոր նախազգուշացնում են արգելված իրերի մասով, որից հետո նոր քաղաքացին մուտք է գործում քրեակատարողական հիմնարկ։ Երբ քաղաքացին դռնից ներս է մտնում այլևս ազատ տեղաշարժի իրավունք չունի, արդեն իրենց հսկողության տակ է, երբ քաղաքացին ներս է մտնում իրենք ասում են, որ արգելված իրերը դնի պահարանի մեջ, որից հետո ուղեկցում են խուզարկությունների համար նախատեսված սենյակ։ Ինչքան որ գիտի քրեակատարողական հիմնարկի այդ հատվածը նկարահանվում է, այսինքն` այն հատվածը որտեղ քաղաքացիները մոտենում են։ Ներս մտնելու պահից սկսած Ռազմիկ Նիկողոսյանի մոտ եղել են քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակիցներ։ Ի պատասխան այն հարցին, թե երբ անձը մոտենում է քրեակատարողական հիմնարկ և նախազգուշացվում է, որ չի թույլատրվում արգելված իրերով մուտք գործել քրեակատարողական հիմնարկ, անձը կարող է թողնել և հեռանալ, վկան պատասխանեց, որ այո, կարող էր հեռանալ, գնալ իր ճանապարհով, սակայն եթե քայլում են դեպի զննության սենյակ և կան կասկածներ, որ կարող է տվյալ քաղաքացու մոտ արգելված իրեր կան, կամ եթե անձը խուզարկության սենյակում արդեն հրաժարվի խուզարկության ենթարկվել, ապա դա իրենց կասկածի առիթ կտա և իրենք կիրականացնեն խուզարկությունը։ Ամեն դեպքում ձևաթղթերը լրացվում են նախքան քրեակատարողական հիմնարկ մուտք գործելը և նախազգուշացնում են պատուհանի մոտ նախքան քրեակատարողական հիմնարկ մուտք գործելը։ Ի պատասխան այն հարցին, թե վկայի աշխատանքային գործունեության մեջ հաճախ է լինում, որ անձինք գան երկու անդրավարտիք հագած, վկան պատասխանեց, որ իր գործունեության ընթացքում դա առաջին դեպքն էր, ինքն ում հետ շփվել է իր գործընկերներից, վերջիններիս գործունեության ընթացքում ևս դա առաջին դեպքն է եղել և հենց դա է իրենց մոտ կասկած առաջացրել, ու այնպես չի եղել, որ արտահայտիչ է եղել, ուղղակի խուզարկության ժամանակ արդեն հայտնաբերվել է։ Ի պատասխան այն հարցին, թե հատուկ պատրաստված հարմարանք է եղել, վկան պատասխանեց, որ հայտնաբերվածը լավ փաթեթավորված է եղել։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն)
Հետազոտվել է նաև.
2025 թվականի հունվարի 21-ին ՀՀ ԱՆ ՔԾ ԿՄՕՎ Նուբարաշեն տարածքային բաժնի պետ Դ.Զարմանյանի կողմից ներկայացված հանցագործության մասին հաղորդումը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի հունվարի 21-ին ժամը 12:05-ի սահմաններում ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ են եկել քաղաքացիներ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանը և Գուրգեն Մկրտիչի Պողոսյանը՝ հիմնարկում պահվող կալանավորված անձ Հայկ Հակոբի Դոլունցին կարճատև տեսակցելու նպատակով և մինչ կարճատև տեսակցության մուտք գործելը քաղաքացի Ռազմիկ Նիկողոսյանը իրենց կողմից ենթարկվել է անձնական խուզարկության, որի արդյունքում վերջինիս հագին գտնվող 2 (երկու) ներքնազգեստի միջից հայտնաբերվել է 2 (երկու) հատ սև գույնի կպչուն ժապավենով փաթեթավորված փաթեթ, որոնցից մեկ փաթեթին թելով փաթաթված է եղել սպիտակ գույնի, թափանցիկ, ապակյա կաթուցիչ։ Քաղաքացի Ռազմիկ Նիկողոսյանը բանավոր հայտարարել է, որ փաթեթները պատկանում են իրեն, փաթեթներում գտնվում է «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, այն իր անձնական օգտագործման համար է և հիմնարկում պահվող որևէ անձի փոխանցելու նպատակ չի ունեցել։ Հայտնաբերվածը փաթեթավորվել և կնիքվել է 1 (մեկ) փաթեթում՝ հետագա գործողությունների համար:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 1)
2025 թվականի փետրվարի 14-ին կազմված փաստաթղթի զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական ծառայության կենտրոնական մարմնի օպերատիվ վարչության «Նուբարաշեն» տարածքային բաժնից ստացված նյութերը, մասնավորպես՝ ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի ԱԱԲ-ի առաջատար մասնագետ արդարադատության մայոր Ռազմիկ Գասպարյանի զեկուցագիրը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի հունվարի 21-ին, ժամը 12:05-ի սահմաններում, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ են այցելել քաղաքացիներ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանը և Գուրգեն Մկրտիչի Պողոսյանը՝ հիմնարկում պահվող կալանավորված անձ Հայկ Հակոբի Դոլունցին կարճատև տեսակցության նպատակով։ Տեսակցության մուտք գործելուց առաջ քաղաքացի Ռազմիկ Նիկողոսյանը ենթարկվել է անձնական խուզարկության, որի արդյունքում նրա հագին գտնվող երկու ներքնազգեստի միջից հայտնաբերվել է երկու սև գույնի, կպչուն ժապավենով փաթեթավորված փաթեթներ։ Նրանցից մեկի վրա թելով փաթաթված է եղել սպիտակ գույնի, թափանցիկ, ապակյա կաթուցիչ։
Զննության է ենթարկվել ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի ԱԱԲ-ի առաջատար մասնագետ արդարադատության մայոր Ռազմիկ Գասպարյանի կողմից Ռազմիկ Նիկողոսյանին անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին 2025 թվականի հունվարի 21-ին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2025 թվականի հունվարի 21-ին ժամը 12:05-ի սահմաններում քաղաքացի Ռազմիկ Նիկողոսյանը նախքան քրեակատարողական հիմնարկում պահվող կալավոր Հայկ Դոլունցին տեսակցելը ենթարկվել է անձնական խուզարկության, որի արդյունքում Ռ.Նիկողոսյանի հագին գտնվող երկու ներքնազգեստի միջնամասից թվով 2 հատ սև գույնի, կպչուն ժապավենով փաթեթավորված փաթեթ, որոնցից մեկի վրա թելով փաթաթված է եղել սպիտակ գույնի, թափանցիկ, ապակյա կաթուցիչ:
Զննության է ենթարկվել նախազգուշացման թերթիկը, համաձայն որի՝ տեսակցության ներկայանալիս անձնական զննությամբ տեսակցողի կամ տեսակցողների մոտ հոգեմետ նյութեր և պրեկուսորներ հայտնաբերելու դեպքում այն անձը ում մոտից այն հայտնաբերվել է ենթակա քրեական պատասխանատվության, որպես թմրամիջոց, հոգեմետ նյութեր, դրանց պրեկուրսորներ իրացնողի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393 հոդվածով, իսկ արգելված այլ իրեր և առարկաներ գումար, բջջային հեռախոս, բաժանորդայն քարտ այլ իրեր, ներքին փոխանցելու համար փոխանցողը ենթակա է վարչական պատասխանատվության, վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 263-264, 297-299 հոդվածներով: Միաժամանակ տեսակցողը կամ տեսակցողները նախազգուշացված են, որ պատասխանատվություն են կրում անկախ այն հանգամանքից թե ում կողմից է արգելված իրը, առարկան, փաթեթը փոխանցվել: Միաժամանակ առկա է հաստատում համաձայն, որի տեսակցողի կամ տեսակցողների մոտ արգելված իր առարկա նյութ չկա, այլ անձի կողմից ոչինչ չի փոխանցվել: Տվյալ նախազգուշացման թերթիկում որպես տեսակցող նշված է Նիկողոսյան Ռազմիկ Գարիկի, որպես կալանավորված անձ կամ դատապարտյալ նշված է Դոլունց Հայկ Հակոբի: Թերթիկի ներքևի հատվածում առկա է ստորագրություն ամիս-ամսաթիվ՝ 21.01.2025, իսկ ներքևում Պողոսյան Գուրգեն Մկրտչի գրառումը:
Զննության է ենթարկվել Ռազմիկ Նիկողոսյանի կողմից 21.01.2025 թվականի ՀՀ ԱՆ Նուբարաշեն քրեակատարողական հիմնարկի պետ արդարադատության գնդապետ Վ.Նասոյանին ուղղված դիմումը համաձայան որի՝ դիմումատուն խնդրում իրեն և Պողոսյան Գուրգենին է կարճատև տեսակցություն հնարավորություն տրամադրել կալանավոր Հայկ Հակոբի Դոլունցի հետ, ինչպես նաև տվյալ դիմումի հետադարձ երեսին առկա Նուբարաշեն քրեակատարողական հիմնարկի պետ արդարադատության գնդապետ Վ.Նասոյանի որոշումը, որով թույլատրվում է Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանին կարճատև տեսակցություն ունենալ Նուբարաշեն ՔԿ-ում, որպես կալանավոր գտնվող Հայկ Դոլունցին:
Զննության է ենթարկվել ՀՀ ԱՆ ՔԿԾ ԿՄ ՕՎ Նուբարաշեն տարածքային բաժնի պետի տեղակալ Դ.Զարմանյանի կողմից կազմված ձերբակալման վերաբերյալ արձանագրությունը համաձայն որի 2025 թվականի հունվարի 21-ին ժամը 14:15-ին ՀՀ ԱՆ Նուբարաշեն ՔԿ-ում թմրամիջոց պահելու և օգտագործելու հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով ձերբակալվել է Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 227-228,2,3,4, 7,8)
2025 թվականի փետրվարի 6-ին կազմված թվային խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Երևանի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/0217/08/25 որոշման հիման վրա թվային խուզարկություն է իրականացվել Ռամիկ Գարիկի Նիկողոսյանին պատկանող «iPhone 11 Pro» բջջային հեռախոսում: Նախքան թվային խուզարկության մեկնարկը, բացվել է կնիքված փաթեթը և միացվել բջջային հեռախոսը: Խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է Գուրգեն Պողոսյանի հետ ունեցած նամակագրություն:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 187-189)
2025 թվականի փետրվարի 11-ին կազմված թվային խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Երևանի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/0291/08/25 որոշման հիման վրա թվային խուզարկություն է իրականացվել Գուրգեն Պողոսյանին պատկանող «iPhone 13 mini» բջջային հեռախոսում: Նախքան թվային խուզարկության մեկնարկը, բացվել է կնիքված փաթեթը և միացվել բջջային հեռախոսը: Խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է Արման Խաչատրյանի հետ ունեցած նամակագրություն:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 205-206)
2025 թվականի փետրվարի 13-ին կազմված փաստաթղթի զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ զննության է ենթարկվել Ռազմիկ Նիկողոսյանի «iPhone 11 Pro» մոդելի և Գուրգեն Պողոսյանի «iPhone 13 mini» բջջային հեռախոսներում թվային խուզարկության արդյունքում հայտնաբերված և արտատպված նամակագրությունների պատճենները:
Զննության ընթացքում պարզվել է, որ Ռազմիկ Նիկողսյանը նամակագրություն է ունեցել Գուրգեն Պողոսյանի հետ հետևյալ բովանդակությամբ՝
«Gugo Axper»- Ռազոոոոո, Հայկոի կապ հել միհատ, պատասխանի զանգիս:
Ռազմիկ Նիկողոսյան- Պերեզվանյու պոժե:
«Gugo Axper»-Գրա գյադա, շուտափույթ:
Ռազմիկ Նիկողոսյան- Խարբերդ կյանք:
«Gugo Axper»-Գամ, կարա լա աղպորտ մի չրտ բան տաս, ճշտով պետքա:
Ռազմիկ Նիկողոսյան-Ախպեր մի կես բակ ունեմ կարանք զուտ տեսնվենք մի հատ:
«Gugo Axper»-Տղավարի մի կես չկա աղպորտ համար:
Ռազմիկ Նիկողոսյան- Չէ տանգս շշի մեջա մի կես լիտր բանա մարդա մի 2 բաժակ:
«Gugo Axper»-Մոնեյ կա իրար հետ կպնենք ու կանալ կա:
«Gugo Axper»- Լռվուշկա ըտե քո մոտ, գրա:
Ռազմիկ Նիկողոսյան- Ստե լռվելու տեղ չկա է սիրտ Հարութիկենց բոքսերն ա էնել ունե ատբոյեն:
«Gugo Axper»-Հասցե ասա տաքսով գամ tenanq տենանք իրար պո դամամ անենք:
Զննության ընթացքում պարզվել է, որ Գուրգեն Պողոսյանը նամակագրություն է ունեցել Արմեն Խաչատրյանի հետ հետևյալ բովանդակությամբ՝
«ArmMer» Բեսամտ շիրոտա, շան հոտա գալու, շատ սուրա հոտը
Գուրգեն Պողոսյան –ախպերական բեր:
«ArmMer»-Ուշա սիրելիս
Գուրգեն Պողոսյան- ինչինա ուշ:
«ArmMer»- Ճանփին եմ:
Գուրգեն Պողոսյան- Բա չասամ վերցի:
«ArmMer»- Տիրանին տվել եմ մի գալովկա, տո պորձի, կասեմ կքաղի կուղարկի:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 217-218)
2025 թվականի փետրվարի 13-ին արտավարույթային փաստաթուղթ ճանաչված՝ «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից առցանց եղանակով «338e-1» և «338e» անվամբ նիշքով ստացված թվային տվյալները կրող «My Media» ապրանքանիշի լազերային սկավառակը, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի ԱԱԲ-ի առաջատար մասնագետ արդարադատության մայոր Ռազմիկ Գասպարյանի զեկուցագիրը, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի ԱԱԲ-ի առաջատար մասնագետ արդարադատության մայոր Ռազմիկ Գասպարյանի կողմից Ռազմիկ Նիկողոսյանին անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին 2025 թվականի հունվարի 21-ին կազմված արձանագրությունը, ՀՀ ԱՆ ՔԿԾ ԿՄ ՕՎ Նուբարաշեն տարածքային բաժնի պետի տեղակալ Դ.Զարմանյանի կողմից կազմված ձերբակալման վերաբերյալ արձանագրությունը, Ռազմիկ Նիկողոսյանի կողմից 21.01.2025 թվականի ՀՀ ԱՆ Նուբարաշեն քրեակատարողական հիմնարկի պետ արդարադատության գնդապետ Վ.Նասոյանին ուղղված դիմումը, ինչպես նաև տվյալ դիմումի հետադարձ երեսին առկա Նուբարաշեն քրեակատարողական հիմնարկի պետ արդարադատության գնդապետ Վ.Նասոյանի որոշումը, նախազգուշացման թերթիկը, Ռազմիկ Նիկողոսյանի «iPhone 11 Pro» բջջային հեռախոսում հայտնաբերված տվյալներով «Bingo» տեսակի լազերային սկավառակը, Գուրգեն Պողոսյանի «iPhone 13 mini» բջջային հեռախոսներում հայտնաբերված տվյալներով «My media» լազերային սկավառակը։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 219-222, 207,190,216)
Փորձագետի թիվ 284Ք-25 եզրակացությունը՝ համաձայն որի՝ փորձաքննության ներկայացված բուսական ծագմամբ ընդհանուր 1,42 (0,58 + 0,84) գրամ հաստատուն չոր քաշով բուսական զանգվածը հանդիսանում է մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, փորձաքննության ներկայացված ապակյա գլանակում ՀՀ տարածքում հսկման ենթակա ցանկերում ներառված թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն) կամ խիստ ներգործող նյութեր չեն հայտնաբերվել:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 234-237)
2025 թվականի փետրվարի 20-ին իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Ռազմիկ Նիկողոսյանի անձնական խուզարկությամբ ընդհանուր 1,42 քաշով մարիխուաննա տեսակի թմրամիջոցով՝ 1 փաթեթը և կաթուցիչը, Ռազմիկ Նիկողոսյանի «iPhone 11 Pro» և Գուրգեն Պողոսյանի «iPhone 13 mini» բջջային հեռախոսները:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 247-248)
4.Դատարանի փաստական վերլուծությունները և Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները:
Հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանն արձանագրում է.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
(...)
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը:»:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…)եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ է պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Անդրադառնալով «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներին՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման մեջ արձանագրել, որ այդպիսիք են.
1)անմեղության կանխավարկածը,
2)վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3)դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները:
Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը): Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին:
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը): Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն:
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 3-րդ կետից՝ «4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝ 3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են»:
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար:
(…) Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում, հետևաբար դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման:
(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներպետական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել [է] «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում (տե՛ս Սալովն ընդդեմ Ուկրաինայի (Salov v. Սkraine) 06.09.2005 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 65518/01, Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի (Boldea v. Romania) 15.02.2007 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 19997/02, Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի (Gradinar v. Moldova) 08.04.2008 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 7170/02)» (տե՛ս Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը):
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները: Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը:
Գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) : Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերաբերելի մասով կիրառելի է նաև 2022 թվականի հուլիսի 01-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքի պայմաններում:
Հանցանքը կատարելու պահին գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Իրացնելու նպատակով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը, առաքելը, տարածելը, գովազդելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը կամ մեկ ուրիշի դրդմամբ՝ նրա համար թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի ձեռք բերելը`
(…)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
(…)
5) ձերբակալված կամ կալանավորված անձանց պահելու վայրում կամ քրեակատարողական հիմնարկում,
(…)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով:
(…):»:
Դատարանն անդրադառնալով Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանին մեղսագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված արարքի կատարմանը, արձանագրում է.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, Դատարանը հանգում է հետևության, որ ապացուցված է Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով վերագրվող արարքի կատարումը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, այդ արարքը մեղադրյալ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունը տվյալ արարքի կատարման մեջ:
Անդրադառնալով Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի կողմից ի պաշտպանություն իրեն բերված փաստարկներին առ այն, որ վերջինս թմրամիջոցները ձեռք է բերել, ոչ թե իրացնելու, այլ օգտագործելու նպատակով Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի (2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի) հատկանիշ իրացման նպատակի, ինչպես նաև իրացման վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել Մ.Բոլյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ: Ըստ այդ որոշման` «Իրացման նպատակի տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութերի տարածման ցանկացած եղանակ, այդ թվում նաև նախնական պատվերով: Իրացման նպատակի մասին կարող է վկայել ինչպես ձեռք բերողի (ստացողի, սպառողի) հետ համապատասխան պայմանավորվածության առկայությունը, այնպես էլ գործի մյուս հանգամանքները. թմրամիջոցներ ձեռք բերելը և պահելը դրանք չգործածող անձի կողմից, զգալի քանակությունը, իրացման համար հարմար փաթեթավորումը և այլն: Ընդ որում, հանցավորից առգրավված թմրամիջոցների մեծ քանակությունն ինքնըստինքյան դրանք իրացնելու անվիճելի ապացույց չէ. դա պետք է գնահատել միայն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տվյալների հետ համակցության մեջ: Ինչ վերաբերում է ապօրինի իրացմանը, ապա այն թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի ցանկացած եղանակով օտարումն է: Ապօրինի իրացման տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի` հատուցմամբ կամ անհատույց այլ անձանց հանձնելու, փոխանցելու ցանկացած եղանակ` վաճառք, նվիրատվություն, փոխանակում, փոխատվություն, պարտքի մարում, ուրիշի ներարկում և այլն: Իրացման առանձնահատկությունն այն է, որ նշված գործողությունների հետևանքով թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրանում է մեկ այլ անձ, որն այս դեպքում հանդես է գալիս որպես ձեռք բերող, ստացող կամ գնորդ, սպառող: Ապօրինի իրացումը համարվում է ավարտված, երբ մեկ այլ անձ տիրանում է թմրամիջոցին կամ հոգեմետ նյութին: Մեկ ուրիշ անձին փոխանցելու եղանակը կարող է տարբեր լինել, սակայն դա արարքի որակման համար նշանակություն չունի: Ապօրինի իրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրացած անձն ինչպես է այն տնօրինելու, դրա հետ վարվելու:» (տե՛ս Մ.Բոլյանի վերաբերյալ ՎԲ 135/07 գործով 2007թ. օգոստոսի 30-ի Վճռաբեկ դատարանի որոշումը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով Ռ.Նիկողոսյանի արարքում թմրամիջոցի իրացման հանցակազմի առկայությունը, Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով հաստատված հանգամանքներին տրվել է ճիշտ իրավական գնահատական, Ռ. Նիկողոսյանին մեղսագրվել է թմրամիջոցի իրացման հանցակազմը, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով ողջամիտ կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հիմնավորվում է մեղադրյալի մեղքը՝ իրացնելու նպատակով թմրամիջոց ձեռք բերելու և ապօրինի պահելու մեջ:
Դատարանը այս դիրքորոշումը պայմանավորված է հետևյալով.
-Ռ.Նիկողոսյանը ձերբակալվել է 21.01.2025 թվականին ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկում,
-Ռ.Նիկողոսյանի մոտից հայտնաբերվել է թվով 2 հատ սև գույնի, կպչուն ժապավենով փաթեթավորված փաթեթներ, որոնց մեջ եղել են 1,42 գրամ քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, փաթեթներից մեկի վրա թելով փաթաթված է եղել սպիտակ գույնի, թափանցիկ, ապակյա կաթուցիչ,
-Տվյալ փաթեթները գտնվել են վերջինիս հագին գտնվող երկու անդրավարտիքների միջնամասում, ընդ որում՝ անդրավարտիքների միջնամասում պատրաստված թաքստոցում՝ երկու փաթեթներում:
Դատարանը գտնում է, որ Ռ.Նիկողոսյանի մոտից թմրամիջոցի հայտնաբերման հանգամանքը, պայմանավորված նրանով, որ դրանք եղել են փաթեթավորված տարբեր փաթեթներում, ընդ որում նաև եղել է ապակյա կաթուցիչ, թմրամիջոցը եղել է՝ մարիխուանա տեսակի, գտնվել է վերջինիս հագին եղած երկու անդրավարտիքների միջնամասում, ընդ որում՝ նախապես պատրաստված թաքստոցում, ինքնին վկայում է Ռ. Նիկողոսյանի կողմից թմրամիջոցների իրացման նպատակի առկայության մասին: Ավելին՝ մեղադրյալ Ռ. Նիկողոսյանի կողմից ներկայացված փաստարկները, Դատարանի գնահատմամբ հերքվում են սույն դատավճռի 3-րդ բաժնում հետազոտված ապացույցներով, այդ թվում նաև մեղադրյալի ցուցմունքով առ այն, որ վերջինս նշեց, որ ինքը եթե հիշեր, որ իր մոտ է մնացել թմրամիջոցը, ապա վստահաբար այն չէր տանի քրեակատարողական հիմնարկ, քանի որ իմացել է, որ այն չի թույլատրվում քրեակատարողական հիմնարկում: Վերոգրյալի համատեքստում Դատարանի համար նաև անտրամաբանական է մեղադրյալի ի պաշտպանություն իրեն բերված փաստարկն առ այն, որ իրեն քրեակատարողական հիմնարկում թեև ներկայացրել են նախազգուշացման թերթիկ և ինքը գրավոր նախազգուշացվել և ստորագրել է այն, սակայն ինքը չի հասցրել դա կարդալ, այլ կերպ՝ եթե մեղադրյալը տեղյակ էր, ինչպես ինքն է ասում, որ չի թույլատրվում քրեակատարողական հիմնարկ թմրամիջոց տանել, ապա տվյալ դեպքում մեղադրյալի համար պետք է որևէ նշանակություն չունենար նախազգուշացման թերթիկը ընթերցելու հանգամանքը: Բացի այդ սույն դեպքում ուշադրության է արժանի այն հանգամանք, որ վկա Գուրգեն Պողոսյանը մեղադրյալի հետ մտել է քրեակատարողական հիմնարկ և ըստ վերջինիս ցուցմունքի՝ ինքը լարվածության հետևանքով է նախաքննության ընթացքում ասել, որ Ռազմիկին տեղեկացրել է, որ քրեակատարողական հիմնարկում արգելված իրեր տանել չի թույլատրվում, սակայն այդպիսի բան չի հիշում, որ ասած լինի Ռազմիկին, այնուհետև նշեց, որ հնարավոր է, որ այն ժամանակ թարմ է եղել իր հիշողությունը և հիշել ու ասել է, որ Ռազմիկին տեղեկացրել է, սակայն այս պահին չի հիշում։ Բացի այդ՝ Դատարանի համար անտրամաբանական է նաև մեղադրյալ Ռ.Նիկողոսյանի կողմից ի պաշտպանություն իրեն բերված փաստարկն առ այն, որ ինքը մոռացել էր, որ թմրամիջոցը պահել էր իր հագին առկա երկու անդրավարտիքների միջնամասում պատրաստված թաքստոցում, սույն դեպքում ուշադրության է արժանի այն հանգամանքը, որ մեղադրյալ Ռ.Նիկողոսյանն իր ցուցմունքում նշեց, որ թմրամիջոցը ձեռք է բերել դեպքից մեկ օր առաջ: Նման պայմաններում Դատարանի համար Ռ.Նիկողոսյանի ցուցմունքները անարժանահավատ են նաև այն հանգամանքով պայմանավորված, որ օգտագործման նպատակով մեկ օր առաջ ձեռք բերած թմրամիջոցը երկու անդրավարտիքների միջնամասում նախապես հարմարեցված թաքստոցում պահելով քրեակատարողական հիմնարկ մուտք գործելը տրամաբանական չէ, այն էլ այն դեպքում, երբ վերջինս իմացել է քրեակատարողական հիմնարկում համապատասխան զննության անցկացման հանգամանքի մասին, ինչպես նաև այն մասին, որ քրեակատարողական հիմնարկ չի թույլատրվում թմրամիջոց տանել: Ավելին՝ քրեակատարողական հիմնարկում զննության ենթարկվելիս մեղադրյալը հայտարարել է, որ ինքը երկու անդրավարտիք է հագել, քանի որ բժիշկն է իրեն նման ցուցում տվել, տվյալ հանգամանքի մասին նշեց ինչպես մեղադրյալ Ռ.Նիկողոսյանը, այնպես էլ վկաներ Ա.Արշակյանը և Ռ.Գասպարյանը: Բացի այդ մեղադրյալը թեև նշում է, որ ինքը տվյալ թմրամիջոցը ձեռք է բերել իր անձնական օգտագործման համար, սակայն ուշագրավ է, որ նախաքննության ընթացքում հրաժարվել է տվյալ հանգամանքը հիմնավորելու համար փորձանմուշ տրամադրել և հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տալիս ի պատասխան այն հարցին, թե ինչու նախաքննության ընթացքում իր կողմից թմրամիջոց օգտագործելու հանգամանքը հիմնավորելու համար փորձանմուշ չի տրամադրել մեղադրյալը տվեց անտրամաբանական և հավատ չներշնչող պատասխան՝ նշելով, որ հրաժարվել է նմուշ հանձնել, քանի որ ոստիկաններից մեկն իրեն ասել է, որ եթե նմուշ հանձնի և արդյունքում դրական պատասխան լինի և հաստատվի, որ ինքն օգտագործում է թմրանյութ, դա ազդեցություն է ունենալու իր վարորդական վկայականի ձեռքբերման վրա, ինքը ոստիկանին ասել է, որ ցանկանում է վարորդական վկայական ձեռք բերել և չի ցանկանում նմուշ տալ: Միաժամանակ հարկ է արձանագրել նաև, որ նախքան «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ մուտք գործելը մեղադրյալ Ռ.Նիկողոսյանը քրեակատարողական հիմնարկի բակում նախազգուշացվել է, որ չի թույլատրվում արգելված իրեր մտցնել քրեակատարողական հիմնարկ և վերջինս ունեցել է հնարավորություն հեռանալու քրեակատարողական հիմնարկի տարածքից և մուտք չգործելու քրեակատարողական հիմնարկ: Ավելին՝ երբ մեղադրյալ Ռ.Նիկողոսյանը իմացել է քրեակատարողական հիմնարկ գնալու մասին, ապա կարող էր իր մոտ առկա թմրամիջոցը դեն նետել կամ թողնել տանը, քանի որ ըստ մեղադրյալի ցուցմունքի ինքը տվյալ թմրամիջոցը դեպքին նախորդող օրն է գնել և հենց այդ ժամանակ էլ այն թաքցրել է անդրավարտիքում:
Մեղադրյալի կողմից հիմնական դատալսումների ընթացքում տված ցուցմունքները, որ թմրամիջոցը երկու անդրավարտիքների միջնամասում առկա թաքստոցում է պահել, որպիսի իր բարեկամուհին չտեսնի, կամ քաղաքում ոստիկանների կողմից ուժեղացված ծառայության ընթացքում խուզարկություն կատարելիս չհայտնաբերվի, հավատ չեն ներշնչում և նման ցուցմունքներ տալով մեղադրյալը ցանկանում է առավել բարենպաստ իրավիճակ ստեղծել իր համար: Ի հակադրության դրան մեղադրյալ Ռ.Նիկողոսյանի գործողությունները, վկաների ցուցմունքները, երկու անդրավարտիքների միջնամասում՝ նախապես հարմարացված թաքստոցում թմրամիջոցներ պահելը, մեղադրյալ Ռ.Նիկողոսյանի «iPhone 11 Pro» մոդելի և վկա Գ.Պողոսյանի «iPhone 13 mini» մոդելի բջջային հեռախոսներում թվային խուզարկության արդյունքում հայտնաբերված և արտատպված նամակագրությունների պատճենները և սույն դատավճռի երրորդ մասում թվարկված մյուս ապացույցները խոսում են իրացման նպատակի մասին:
Ամփոփելով, Դատարանն արձանագրում է, որ դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցների համակցությունը հնարավորություն է տալիս հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարել, որ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի գործողություններում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշները։ Այլ խոսքով` դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար է Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած և անաչառ դիտորդի մոտ ձևավորում է հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ:
Վերոգրյալով պայմանավորված՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը, որի նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետը:
Դատարանը հաստատված համարելով հանցագործության և դրա կատարման մեջ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի մեղքի ապացուցված լինելը, գտնում է, որ նա ենթակա է պատժի կատարած հանցանքի համար:
5.Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝ ի թիվս այլի դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
- ապացուցված են արդյո՞ք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
- ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
- դատապարտված մեղադրյալը արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Դատարանի համոզմամբ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար, կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Այսպիսով, պատիժ նշանակելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը և բնույթը: Հանցագործության այս հատկանիշներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ՝ իրավական դիրքորոշում արտահայտելով այն մասին, որ «Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը» (տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Արմեն Սուրիկի Շահբազյանի վերաբերյալ 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի ԵՇԴ/0143/01/13 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) դատարանի կողմից արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի բացահայտումը սերտորեն կապված է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների հետ՝ թե՛ արդարացի պատիժ նշանակելու և թե՛ պատժի անհատականացման համատեքստում: Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի գնահատականը տրվում է դատարանի կողմից՝ հանցագործության կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա, և արտահայտվում է կոնկրետ պատժի տեսքով (տե՛ս mutatis mutandis Նարեկ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 16-17-րդ կետերը): Հանցագործության կատարման եղանակի, գործիքների, միջոցների, պատճառված վնասի չափի և բնույթի (հանրորեն վտանգավոր հետևանքների), հանցավորի մտադրության իրականացման աստիճանի, շարժառիթների, նպատակների բացահայտումը մեծապես ազդում է պատժի տեսակի ընտրության, ինչպես նաև դրա՝ առավել կամ նվազ խիստ լինելու վրա: (…)»:
Օրենսդրի կողմից կոնկրետ հոդվածով սահմանված պատիժների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որում իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «(…)այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
(…)Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…)Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, և գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը:
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցերի վերաբերյալ մանրամասն տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև նշել է, որ. «(…) Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
Մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ Դատարանը չի արձանագրում, որպես անձը բնութագրող հանգամանքներ է հաշվի առնում Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի դատվածություն չունենալու և տակավին երիտասարդ լինելու հանգամանքները:
Մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալներ գործով ձեռք չեն բերվել:
Վերոգրյալ իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով մեղադրյալ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով: Սահմանված պատիժը տվյալ դեպքում համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործությունների բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին և բավարար են պատժի նպատակների նվաճման տեսանկյունից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի համաձայն՝
«3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց, ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատժին՝ 1 օրը հաշվելով 2 օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց»:
Դատարանը նաև գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ` Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ նշանակվող պատժին՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով ազատազրկմանը պետք է հաշվակցել սույն քրեական վարույթով Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի 2025 թվականի հունվարի 21-ից մինչև 2025 թվականի հունվարի 23-ը և 2025 թվականի հունվարի 30-ից մինչև 2025 թվականի մարտի 24-ը սույն քրեական գործով արգելանքի տակ պահվելու 1 (մեկ) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 10 (տաս) ամիս 3 (երեք) օր ժամկետով:
Դատարանն անդրադառնալով մեղադրյալ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցին, գտնում է, որ մեղադրյալը պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը, քանի որ միայն այդ դեպքում է սույն գործի փաստական հանգամանքների պայմաններում հնարավոր հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի վերասոցիալականացմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
Դատարանի գնահատմամբ՝ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը կհակասի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ և 69-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին և կլինի անհամաչափ մեղմ ներգործություն ինչպես մեղադրյալի, այնպես էլ նրա կատարած հանցագործության նկատմամբ:
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ Դատարանի կողմից որոշած պատժաչափը և դրա կրման անհրաժեշտությունը համապատասխանում են ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ և 78-րդ հոդվածներով ամրագրված քրեական պատժի և պետական հարկադրանքի «Համաչափության» սկզբունքին, այսինքն՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ կրելու անհրաժեշտությամբ պայմանավորված նշանակվելիք պատիժը և դրա արդյունքում սահմանափակվող մեղադրյալի իրավունքներն ու ազատությունները համաչափ են, պատիժը խիստ չէ և ավել սահմանափակումներ չի պարունակում, ավելին՝ Դատարանի կարծիքով՝ միայն այդ կերպ է հնարավոր հասնել ինչպես Սահմանադրությամբ ամրագրված նպատակներին, այնպես էլ ՀՀ քրեական օրենսգրքով ամրագրված պատժի նպատակներին:
ՀՀ քրեական դատավարության 348-րդ հոդվածի համաձայն դատավճռում պետք է շարադրվեն նաև հետևյալ հարցերի պատասխանները․
-գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
-որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
-վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
-ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
-դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
-ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը։
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման և պահպան հարցին, Դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված ընդհանուր 1.42 գրամ քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը և կաթուցիչը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո անհրաժեշտ է ուղարկել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժին՝ թիվ 12133925 քրեական վարույթին կցելու համար, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի «iPhone 11 Pro» մոդելի և Գուրգեն Մկրտչի Պողոսյանի «iPhone 13 mini» մոդելի բջջային հեռախոսները դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո անհրաժեշտ է վերադարձնել վերջիններիս:
Քննարկելով մեղադրյալ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված վարչական հսկողությունն անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը՝ վերացնելով վարչական հսկողություն խափանման միջոցի կիրառմամբ պայմանավորված սահմանափակումները, բացառությամբ շաբաթը մեկ անգամ ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության՝ մեղադրյալի բնակության վայրի իրավասու մարմնում գրանցվելու պարտականությանը:
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց մեղադրյալ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված գրավը և բացակայելու արգելքը պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ գրավի գումարը վերադարձնել գրավատուին, իսկ բացակայելու արգելքը վերացնել:
Քննարկելով վարութային ծախսերի հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջե պետք է բռնագանձել 252.000 (երկու հարյուր հիսուներկու հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես քրեական վարույթով կատարված վարույթային ծախսեր:
Նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով գույքային հայց, գույք բռնագրավելու անհրաժեշտություն, արգելադրված գույք առկա չեն, Դատարանը այդ հարցերին չի անդրադառնում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 30-31-րդ, 100-րդ, 164-րդ, 167-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով, Դատարանը`
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ նշանակված 4 (չորս) տարի ժամկետով ազատազրկմանը հաշվակցել Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի սույն քրեական գործով արգելանքի տակ պահվելու 1 (մեկ) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 10 (տաս) ամիս 3 (երեք) օր ժամկետով:
Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանը ազատազրկման ձևով պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանին սույն դատավճռի հիման վրա փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ ընտրված վարչական հսկողություն խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ՝ վերացնելով վարչական հսկողություն խափանման միջոցի կիրառմամբ պայմանավորված սահմանափակումները, բացառությամբ շաբաթը մեկ անգամ ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության՝ մեղադրյալի բնակության վայրի իրավասու մարմնում գրանցվելու պարտականությանը: Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ ընտրված վարչական հսկողություն խափանման միջոցը վերացնել:
Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված գրավը և բացակայելու արգելքը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ գրավի գումարը վերադարձնել գրավատուին, իսկ բացակայելու արգելքը՝ վերացնել:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված ընդհանուր 1.42 գրամ քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը և կաթուցիչը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ուղարկել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժին՝ թիվ 12133925 քրեական վարույթին կցելու համար, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանի «iPhone 11 Pro» մոդելի և Գուրգեն Մկրտչի Պողոսյանի «iPhone 13 mini» մոդելի բջջային հեռախոսները դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերադարձնել վերջիններիս:
Ռազմիկ Գարիկի Նիկողոսյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջե բռնագանձել 252.000 (երկու հարյուր հիսուներկու հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես քրեական վարույթով կատարված վարույթային ծախսեր:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ ՏԻԳՐԱՆ ՈՍԿԱՆՅԱՆ