Հիմնական

Գործի համար: ԵԴ1/0689/01/25
Վիճակագրական տողի համար : 19.7

Պատասխանող

Նորայր Վարդանյան Արտաշեսի
Արտաշես Վարդանյան Ռաֆիկի
Նորայր Վարդանյան Արտաշեսի
Նորայր Վարդանյան
Արտաշես Վարդանյան

Դատավոր

Երևանի քրեական դատարան

Ռազմիկ Մարիկյան

Քրեական վերաքննիչ

Ադրինե Ղուկասյան

Հոդվածներ

Երևանի քրեական դատարան

ՀՀ Քրեական օրենսգիրք

Հոդված 46-399 Մաս 3

Հոդված 46-396 Մաս 3

Դատավոր

Երևանի քրեական դատարան

Ռազմիկ Մարիկյան

Քրեական վերաքննիչ

Ադրինե Ղուկասյան

Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն: Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ (հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմ- բերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Դատարան Օր Ժամ Դատարանի դահլիճի համար Ստատուս Որոշում Այլ նշումներ
Երևանի քրեական դատարան 2026-03-26 17:00 8 Կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2026-02-04 10:00 8 Նիստը կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2026-01-21 12:00 8 Նիստը կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2025-12-26 12:00 8 Նիստը կայացել է
Երևանի քրեական դատարան 2025-12-08 16:00 8 Չի կայացել
Տվյալների կենտրոն 2025-11-24 14:00 8 Նիստը կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2025-11-11 14:00 8 Նիստը կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2025-09-23 14:00 8 Նիստը կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2025-09-18 14:00 8 Նիստը կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2025-08-08 14:00 8 Նիստը կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2025-07-09 16:30 8 Նիստը կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2025-06-25 17:00 8 Նիստը կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2025-06-13 14:00 8 Նիստը կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2025-05-30 16:30 8 Նիստը կայացել է
Երևանի քրեական դատարան 2025-05-14 14:00 8 Նիստը կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2025-04-25 17:00 8 Նիստը կայացել է
Տվյալների կենտրոն 2025-03-17 15:00 8 Նիստը կայացել է
Երևանի քրեական դատարան 2025-03-05 16:00 8 Նիստը կայացել է
ԵԴ1/0689/01/25







Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ


«26» մարտի 2026թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)
նախագահող դատավոր՝ Ռազմիկ Մարիկյան
դատական նիստերի քարտուղար՝ Լիլի Նիկոլոյան
Գոռ Բադալյան

մասնակցությամբ`

հանրային մեղադրող Ալիսա Բոյաջյանի
պաշտպան Քաջիկ Լազարյանի
մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի

դռնբաց դատական նիստում քննելով քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի (ծնված՝ 26.10.1984թ. Երևան քաղաքում, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, աշխատել է որպես ավտոպաստառապատող, չդատված, հաշվառված է՝ Արարատի մարզ, քաղաք Արտաշատ, Գ.Արաքսավան, Ա.Խաչատրյան փողոց, 27 տուն հասցեում,բնակվում է քաղաք Երևան, Քանաքեռ-Զեյթուն համայնք, Մինաս Ավետիսյան 2-րդ փողոց, 13 Ա շենք, 39 բնակարան հասցեում)՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի հուլիսի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի կենտրոնական մարմնի տնտեսական հանցագործությունների և մաքսանենգությունների քննության վարչության երրորդ վարչությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 399-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված առերևույթ հանցագործությունների հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 83-0412-24 քրեական գործը։
2024 թվականի հուլիսի 26-ին ձերբակալվել են Նորայր Վարդանյանը և Արտաշես Վարդանյանը:
2024 թվականի հուլիսի 27-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի որոշմամբ վարույթով Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-399-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 44-393-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2024 թվականի հուլիսի 27-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի որոշմամբ վարույթով Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-399-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 44-393-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանի՝ 2024 թվականի հուլիսի 27-ի որոշմամբ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը:
Դատարանի՝ 2024 թվականի հուլիսի 28-ի որոշմամբ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը:
2025 թվականի փետրվարի 19-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի որոշմամբ վարույթով Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ հանրային նոր քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
2025 թվականի փետրվարի 19-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի որոշմամբ վարույթով Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հանրային նոր քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
2025 թվականի փետրվարի 28-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
2025 թվականի փետրվարի 28-ին քրեական գործը էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել, իսկ 2025 թվականի մարտի 3-ին հանձնվել է դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանին:
2025 թվականի մարտի 5-ին դատավոր Ռ.Մարիկյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Դատարանը որոշում է կայացրել Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ անձի մահվան հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին:
Դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 23-ի որոշմամբ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված կալանքը փոխվել է համակցված այլընտրանքային խափանման միջոցներով՝ տնային կալանքով, բացակայելու արգելքով և 1.000.000 ՀՀ դրամի չափով գրավով:

2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` այն բանի համար, որ «նա խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Այսպես.
ՀՀ քաղաքացի Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանը, նպատակ ունենալով ՀՀ-ում իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց, Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով թմրամիջոց ապօրինի տեղափոխելուն օժանդակելու դիտավորությամբ, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանի հետ պայմանավորվածության համաձայն, նախապես խոստացել է ձեռք բերել «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց: Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու և չբացահայտվելու նպատակով Նորայր Վարդանյանը հորը՝ Արտաշես Վարդանյանին, առաջարկել է անձնագրային տվյալները տրամադրել՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով փոստային առաքանու միջոցով թմրամիջոց ձեռք բերելու համար և վերջինիս համաձայնությունը ստանալուց հետո, Արտաշես Վարդանյանի անձնագրային տվյալները փոխանցել է քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանին՝ մաքսանենգությամբ ՀՀ ուղարկվող թմրամիջոցի առաքանին Արտաշես Վարդանյանի անունով ձևակերպելու նպատակով:
Այնուհետև, պայմանավորվածության համաձայն, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանը քրեական վարույթով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը, որոնք թաքցրել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփերում և ՀՀ առաքելու համար Ֆրանսիայի Հանրապետությունում հանձնել է բեռնափոխադրող ընկերությանը, որի համար լրացվել է Արտաշես Վարդանյանի տվյալներով EW148637236FR համարի բեռնագիրը:
2024 թվականի հուլիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, ՀՀ ՊԵԿ մաքսային ծառայողները մաքսային հսկողության գոտում զննման են ենթարկել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից՝ «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով «Vardanyan Greta» անվամբ ՀՀ ներմուծված EW148637236FR համարի առաքանին, ինչի արդյունքում դրանում հայտնաբերվել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփ` «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը։
Նույն օրը ՀՀ ՊԵԿ մաքսանենգության դեմ պայքարի վարչության աշխատակիցների կողմից իրականացվել է «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում, որի շրջանակներում վերոնշյալ աշխատակիցների կողմից թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանիում հայտնաբերված «B8» գրառմամբ 358 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերով մաստակի համար նախատեսված «MENTOS» գրառումներով տուփերը փոխարինվել են նմանատիպ այլ զանգվածներով և դրանք տեղադրվել են նույն համարի միջազգային փոստային առաքանիում՝ դրան տալով իր սկզբնական տեսքը:
Այնուհետև, առաքանին ՀՀ տեղափոխվելուց հետո, Նորայր Վարդանյանը այդ մասին հայտնել է Արտաշես Վարդանյանին և 2024 թվականի հուլիսի 26-ին՝ ժամը 16:30-ի սահմաններում, Արտաշես Վարդանյանը Նորայր Վարդանյանի հետ միասին այցելել են Երևան քաղաքի Էրեբունի 31 հասցեում գործող «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության թիվ 0020 փոստային բաժանմունք, փորձել են իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցը, սակայն իրենց դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, չի իրագործվել, քանի որ առաքանին ստանալուց հետո ձերբակալվել և տեղափոխվել են ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչություն, որտեղ Արտաշես Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանին և դրանում առկա՝ օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ հաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածները։
Այսպիսով, Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքների կատարում:»։
3. Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
- Դատաքննության ընթացքում մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ձերբակալվել է 2024 թվականի հունիսի 26–ին խանութի մեջից, հորը տարել էր «ՀայՓոստ», որ ծանրոց ստանա, մինչև ստանար և վերադառնար, այդ ընթացքում մեքենան խափանվել էր։ Ժապավեն էր անհրաժեշտ, ներս է մտել մոտակա խանութ, որ գնի, վերանորոգի, վերացնի խնդիրը, այնուհետև իրեն ձերբակալել են, տարել դեպի մեքենան, այդտեղից էլ «Կիլիկիա» ավտոկայանի մոտ գտնվող ՊԵԿ–Ի տարածք։ Հորը ինքն է վերցրել Արտաշատից, որ միասին գնան առաքանին վերցնելու։ Հայրն է իրեն ասել, որ ծանրոց պետք է ստանա այդ օրը, վերջին ժամանակները հաճախ է շփվել հոր հետ, նորմալ հայր ու տղա հարաբերության մեջ են, երբ որևէ տեղ գնալու կարիք է ունենում, նա իր մեքենայով տեղափոխում էր։ Այդ օրն է իրեն հայրն ասել, որ ծանրոց ունի ստանալու, տեղեկացրել է զանգի միջոցով, չի հարցրել, թե ինչ առաքանու մասին է խոսքը, քանի որ հայրը միշտ Արցախից տեղահանվածների օգնություններ էր ստանում «Առաքելություն Հայաստան» կազմակերպությունից և նմանատիպ այլ կազմակերպություններից։ Ստանում էր տարբեր վայրերից, եղել է, որ ստացել է մանկապարտեզից։ Փոստից ստացել է ծանրոցներ, որում եղել են սուրճ, քաղցրավենիք։ Հայրն ասել է, որ այդ առաքանին Ֆրանսիայից է, ուղարկել է բարեկամը։ Տարբեր վայրերից եղել են օգնություններ, բայց սա օգնություն չէր, այլ բարեկամն էր ուղարկել։ Բարեկամի անունը Գրետա է, սակայն չի ճանաչում, ընդհանուր բարեկամ է, բայց ինքը ոչ տեսել է, ոչ էլ ճանաչում է։ Գրետան պապիկի կողմից բարեկամ է հանդիսանում։ Տեղյակ չէ՝ Գրետան Ֆրանսիայում մենակ է ապրում, թե՝ ոչ։ Իր հայրը տեղյակ չէր այդ առաքանու մեջ բացի քաղցրից ինչ պետք է լիներ։ Թմրանյութերի հետ առնչություն չի ունեցել, բայց պատերազմից հետո եղել է մի ժամանակ, որ օգտագործել է մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց: Չի գնել, այլ քաղել օգտագործել է։ Իմացել է, որ հայրը թմրամիջոց օգտագործել է, բայց չի կարող ասել՝ ինչ տեսակ: Հիշում է, որ հայրը օգտագործել է թմրամիջոց այն ժամանակ, երբ նա փոքր է եղել, վերջին ժամանակների վերաբերյալ չի կարող ասել, քանի որ կապ չեն ունեցել։ Երբ ծանրոցը ստացել են, հոր անունով է եղել, ստացել և ստորագրել է հայրը։ Հետո իրեն խանութում ձերբակալել են և հորը տեսել է կալանավայրում՝ դռան անցքից։ Արդեն հետաքննության մարմնում են ասել իրեն, թե ինչ է եղել ծանրոցում, ինքը չի իմացել՝ ինչ է եղել ծանրոցում: Ինքը չի իմացել՝ հայրը գիտեր ծանրոցի պարունակության մասին, թե՝ ոչ։ Գրետան առաջին անգամ չէր ուղարկում փաթեթ, նախկինում հայրը ևս ստացել է։ Հայրը պատերազմից հետո, այդ ժամանակահատվածում 2–3 անգամ Գրետայից ծանրոցներ է ստացել։ Հայրը տարվա ընթացքում 2 անգամ նման փաթեթ էր ստանում Գրետայի կողմից։ Հայրը բացում էր՝ ներսում սուրճ և քաղցրավենիք էր լինում, նույնիսկ ինքն է վերցրել, որ տա երեխաներին։ 13–14 տարեկանից հասկացել է, որ հայրն օգտագործում է թմրամիջոցներ։ Հասկացել է հոր վարքից, քանի որ դա մշտական բնույթ է կրել, քանի որ խմած ժամանակ իրեն այլ էր պահում, իսկ դա խմած ժամանակի պահելու ձև չէր։ Իր իմանալով հայրն այդ օգնությունները ստանում էր որպես Արցախից տեղահանված, իսկ Ֆրանսիայից ստացած ծանրոցները որպես բարեկամի օգնություն էին։ Հայրն է մտել, ստացել առաքանիները և դուրս եկել։ Հայրը մտել է փոստ, ներկայացրել է անձնագիրը, գրանցվել, հետո մշտական գրանցված հեռախոսահամարին կոդ է ուղարկվել տեղում՝ նույնականացնելու։ Պաշտպանի հարցին, որ նրա ձերբակալման ժամանակ կազմած արձանագրության մեջ նշված է եղել, որ Նորայր Վարդանյանի մոտ 2 հեռախոս է եղել՝ SAMSUNG GALAXY A24 և SAMSUNG GALAXY A02՝ Նորայրը պատասխանել է, որ ավելի թարմ հեռախոսը իրենն է եղել՝ SAMSUNG GALAXY A24-ը, մյուս հեռախոսը եղել է իր հորը։ Երբ հորը ձերբակալել են, այդ հեռախոսը եղել է հոր ձեռքում, որով պետք է ստանար ծանրոցը: Արձանագրության մեջ սխալ է նշված՝ իր հեռախոսն իր մոտ է եղել, հոր հեռախոսը հոր մոտ։ Հայրիկի հեռախոսահամարն է՝ 093539510։ Առաքանու կոդը հոր մոտ է եղել, և ինքը չի տվել նման կոդ, հայրը ձեռքով գրել է, նա կոդ չի գրել։ Լինում է դեպքեր, երբ տարբեր փոստերից են ստանում, այդ փոստում էլի է եղել, սակայն նա այդ փոստային բաժանմունք չի մտել, դրան հարակից «Clean house» խանութից ձերբակալել են՝ մոտավորապես փոստից 5–10 մետր հեռավորության վրա։ Երբ իրեն ձերբակալել են, ոչինչ չեն ասել, չեն ներկայացել, իր համար անակնկալ է եղել, ասել են «արի գնանք, կասենք ովքեր ենք», և ինքը գնացել է: Հասկացել է, որ ձերբակալում են, ասել է, որ պաշտպան է ուզում, տարել են իր մեքենայով, իսկ իրենք վարել են այդ մեքենան։ Այդ պահին չի տեսել, որ հորը ևս ձերբակալում են։ Այն ժամանակ, երբ հասել են տեղ, իրեն տարել են «Կիլիկիա» ավտոկայանի մոտ, թույլ չեն տվել ոչ ոքի զանգի, նույնիսկ մեքենայի մեջ զանգ է եկել տնից, թույլ չեն տվել վերցնի։ Արդեն ուշ երեկոյան, երբ տարել են քննիչի մոտ, քննիչին ասել է, որ պաշտպան ունի և թույլ են տվել զանգի իր պաշտպանին։ Անդրադառնալով իր հայտարարությանը՝ հայտնել է, որ հոր մեղքը փորձել է վերցնի իր վրա և հայրը չդատվի, փաստացի ինչ ասել է այդ հայտարարությունում իրականությանը չի համապատասխանում՝ հորինված է։ Պաշտպանի հարցին, որ այդ հայտարարությունում նշել է, որ տեղյակ է, որ ներսում թմրանյութ կա՝ նշել է, որ փորձել է ամեն բան կապել իրար, որ մեղքն իր վրա վերցնի, հետևաբար մտացածին է եղել։ Հայտարարության մեջ նշված անուններն ասել են իրեն ՊԵԿ–ի աշխատակիցները, ինքը չի իմացել։ Առաքանու հետ կապ չի ունեցել։ Իր հորը չի տեսել որևէ թմրամոլի հետ շփվելիս, նաև չի տեսել, որ որևէ մեկին թաքուն ինչ-որ բան տա կամ որևէ մեկին որևէ բան խոսք տված լինի։ Իր հորը որպես թմրանյութերի վաճառող կամ հյուրասիրող տեսած չկա։ Ինքը պատրաստվել է մեկնել արտասահման արտագնա աշխատանքի, ձերբակալվելուց մեկ ամիս առաջ դիմել է Լեհաստանի դեսպանատուն, որ վիզա տրամադրի, վիզան ստացել է, սակայն ձերբակալվել է։ Մեքենայի ջուրն էր տաքացել և կափարիչը դուրս էր եկել, ցանկանում էր ամրացնել կպչուն ժապավենով: Նախկինում ժապավենով ամրացված է եղել, ոչ թե փչացել է, այլ ջուրն է պակասում, գոլորշի առաջացնում և կափարիչը դուրս է գցում։ Մեկ անգամ է եղել, որ ծանրոց ստանալուց մտել է, երբ ստանալու հետ կապված խնդիր էր առաջացել անձնագրի հետ։ Եթե խնդիր չէր առաջանում, չէր մտնում։ Դատարանի հարցին, թե ինչու ներս չի մտնել, որ հորը օգնի, քանի որ հայրը ծեր էր, և միգուցե ծանրոցը նրա համար ծանր լիներ, բացի դրանից էլեկտրոնային միջոցներից միգուցե դժվարությամբ օգտվեր՝ պատճառաբանել է, որ հայրը կարողանում էր ինքնուրույն ստանալ, այդ իսկ պատճառով նա ներս չէր մտնում, սպասում էր մեքենայում, սակայն որևէ մտավախություն չուներ, եղել է, որ հայրը հերթում երկար է սպասել, ներս է մտել հարցրել՝ կա խնդիր, թե՝ ոչ, ասել է՝ «նորմալ է, ստանամ կգամ»։ Քանի որ հոր անձնագիրն Արցախի էր, եղել է, որ խնդիր է առաջացել և նա իր տվյալներն է փոխանցել , երբ խնդիր էր լինում միշտ կողքին կանգնած էր լինում։ Վերջին անգամ չի տեսել հորը թմրանյութ օգտագործեցուց, բայց ազդեցության տակ տեսել է, իրավիճակից հասկացել է։ Քանի որ եղել են ժամանակներ, որ միասին չեն ապրել, տեղեկություններ չունի, թե հայրը մինչև երբ է թմրանյութ օգտագործել: Ինքն անձամբ տարել է հորը կախվածության կենտրոն՝ բուժման։ Մարիետան իր մորաքույրն է, անունը Զուբեյդա է, ազգանունը՝ Գրիգորյան, սակայն նրան Մարիետա ևս ասում են։ Գրիգորին, ով Ֆրանսիայում է ապրում, ինքը չի ճանաչում՝ փեսան է Մարիետայի, ազգանունը չի հիշում: Չի կարող ասել՝ Գրետայի հետ ինչ կապ ունեն, չեն կարող կապ ունենալ, քանի որ մեկը մոր կողմից է բարեկամ, մյուսը՝ հոր պապիկի, ում ինքը չի էլ տեսել։ Երբ հորեղբայրը գնել է տուն, հայրը հաշվառված էր Արաքսավանում։ Չի հիշում՝ այդ փաթեթն ինչ հասցեով է եկել։ Նախկինում հայրը ապրել է Վարդաշենի տարածքում, որտեղ պետությունը տեղ էր տրամադրել, երկար ժամանակ այդտեղ ապրել է, սակայն 1 տարի արդեն այդտեղ չէր բնակվում։ Չգիտի, թե ինչու հայրը առաքանին ստանալու համար նոր հասցեն չի նշել։ Հայրը ունեցել է ժամանակակից հեռախոս, կարողացել է օգտվել դրանից։ Չի կարող հիշել, թե նախկինում ևս Գրետայից ծանրոցները հին հասցեով են ուղարկվել, թե՝ ոչ, քանի որ ծանրոցի վրա բացարձակ հասցե չի նայել, չի հետևել դրան։ Իր հեռախոսը եղել է իր գրպանում, հոր հեռախոսը իր մոտ չէր կարող լինել, քանի որ հոր ձեռքում է եղել, իր մոտ եղել է իր հեռախոսը: Պահանջել են՝ տրամադրել է, իր հեռախոսի վրա կոդ է եղել, ուզել են, տրամադրել է, բացել խուզարկություն են արել, թերթել, նայել։ Հանրային մեղադրողի այն հարցին, որ երբ նրան անձնական խուզարկության են ենթարկել, իր վերաբերյալ հայտարարությունները գրել է, լրացուցիչ ստորագրել է, նրա նկատմամբ արդյոք բռնություն գործադրել են կամ ստիպել են ինչ-որ բան ասել, պատասխանել է, որ բռնությունը կգործադրվեր, եթե այդ մեղքն իր վրա չվերցներ, արձանագրությունը ստորագրելուց չի տեսել ինչ է ստորագրում, ինքը երկար ոչինչ չի գրել, այդ տեքստը համակարգչով հավաքել են բերել, նա ընդհանուր կարդացել է։ Բռնություն որպես այդպիսին չի եղել, սակայն եղել է ճնշում, օրինակ այն փաստը, որ ասել են՝ «60 տարեկան մարդ է, հեսա 10 տարի կգնա կնստի կմահանա գաղութում», հոգեբանական ճնշում է, որը ստիպել է իրեն այդ մեղքը վերցնել իր վրա և ստորագրել այդ փաստաթուղթը։ Դեպքի վերաբերյալ մանրամասները վարույթ իրականացնող մարմինը հավանաբար իմացել է հորից, ով կողքի սենյակում էր, այնտեղից գալիս էին, ինչ-որ մանրամասներ էին ասում, գրում։ 2004 թվականին, երբ առաջին կուրսում էր, հորը տարել է կախվածության կենտրոն, այդ ժամանակ միասին չէին ապրում։ Վերջին անգամ հորը տարել է բուժման 2022 և 2023 թվականներին, այդ ժամանակ օգտագործում էր, տանում էր բուժման, որ կտրվեր, կազդուրվեր, վերականգնվեր։ Պաշտպանի այն հարցին, որ ձերբակալման արձանագրության մեջ հայտարարություն է արել, որ տեղյակ է եղել, որ առաքանու մեջ թմրամիջոց կա, հոր համար է, պատասխանել է, որ վերցրել է իր վրա՝ հորը փրկելու նպատակով: Տեքստը հավաքել են ՊԵԿ-ում, ինքը ստորագրել է: Պատերազմից հետո օգտագործել է «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, չի ճանաչել ուղարկող անձին, իմացել է միայն, որ բարեկամ է հորը: Ծանրոցի վրա եղել է գրված Գրետա Վարդանյան, ում չի ճանաչել: «Սուբոտեքս» թմրամիջոցի մասին տեղյակ է եղել նախաքննության ժամանակ, քննիչի մոտ հարցաքննվելիս: Քննիչը հարցրել է արդյոք տեղյակ է սուբոտեքսից, ինքը հայտնել է, որ տեղյակ է: Երբ իրենք ձերբակալված են եղել, հորն է հարցրել, թե ինչ թմրամիջոց է: Մինչև քննիչի մոտ հարցաքննությունը արդեն 4 ամսվա կալանավոր են եղել: Փորձանմուշ վերցնելիս իր հայրն ասել է, որ ալկոհոլամոլության դեմ դեղամիջոց է: «Սուբոտեքս» տերմինը ասել են իրեն ձերբակալածները՝ մինչև քննիչի մոտ գնալը: Մարիետան իր մորաքույրն է, ազգանունը Գրիգորյան: Իրենց ձերբակալողները իրար մեջ խոսել են, որ «Սուբոտեքս» է: Պատերազմից հետո միայն «Մարիխուանա» է օգտագործել: Նմուշ տալու գնացել է օգոստոսի վերջերին կամ սեպտեմբերի սկզբներին: Ձերբակալվելուց հետո հոր հետ չի եղել, առանձին սենյակներում են եղել:
Դատաքննության ընթացքում վկա Հեղինե Լևոնի Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է մեղադրյալներին՝ տղան է և նախկին ամուսինը։ Ավելի քան 20 տարի է՝ ինչ ամուսնալուծված է։ Իրենք ամուսնալուծվել են, կարելի է ասել, նախկին ամուսնու թմրամիջոցներից կախվածություն ունենալու պատճառով, իր տղան արդեն 10 տարեկանից իր հետ հոգս է քաշել։ Իրեն և ամուսնուն Մասիսի դատարանը ամուսնալուծել է շատ արագ, քանի որ ամուսինը դատարան էր ներկայացել ոչ սթափ վիճակում։ Չի կարող ասել՝ թմրամիջոցի վաճառքով զբաղվել է, թե՝ ոչ, քանի որ իրեն չէր զեկուցում, բայց օգտագործել է հենց սկզբից, տարիներ շարունակ չի հասկացել ինչ է կատարվում։ Եթե թմրամիջոց չօգտագործեր, նորմալ էր՝ աշխատող, հենց օգտագործում էր, ամեն բան վերանում էր, իրենք գիշերներով դրսում էին լինում։ Տեղեկություններ չունի, թե թմրամիջոցը որտեղից էր ձեռք բերում, քանի որ իրենք վաղուց ամուսնալուծված են։ Թմրամիջոցները չի տարբերում, ընթացքում ծնողները նախկին ամուսնուն մի քանի անգամ տարել են բուժման, երկար ժամանակ իրեն և երեխաներին մենակ չէին թողնում Արտաշես Վարդանյանի հետ։ Նորայր Վարդանյանը տարիներ շարունակ հորը չի տեսել, իրենք առանձին են ապրել։ Երբ չէր օգտագործում, բուժվում էր, մի քանի ամիս նորմալ մարդ էր։ Արտաշես Վարդանյանը ոգելից խմիչքներից ևս չէր հրաժարվում, երկուսն էլ խառնում էր և ավելի վատանում։ Հասկացել է, որ թմրամիջոց է օգտագործում իր նախկին ամուսինը, քանի որ տանը ևս պահում էր, զանգել է ծնողներին, եկել, գտել, տարել թափել են: Հիմնականում ծնողները իրենից թաքուն էին պահում, որ շատ բան չիմանա, բայց տեսել է։ Այն ինչ օգտագործում էր, հավանաբար դեղահաբ էր։ Բուժվել է Ավանում, ինքը ևս ներկա է եղել, երբ ամուսնուն տարել են բուժման 1989 թվականին, եղել են ամուսնացած 4–5 տարի, այնտեղ ներսում նա գումարներ էր տալիս, դեղահաբեր վերցնում և օգտագործում։ Իր սկեսրայրը գումար էր ծախսում, որ նրան բուժի, սակայն նա դեղահաբեր էր վերցնում քույրերից, խմում։ Տեղյակ է, որ նախկին ամուսինն օգտագործում է թմրանյութ, իրեն կորցնում է, իրենց չի ճանաչում։ Իրենց պարբերաբար պաշտպան էր պետք, որ ինչ-որ մեկն իրենց հետ մնար։ Այդ տեղեկանքն իր մոտ է հայտնվել, երբ տունը վաճառել են, տեղափոխության ժամանակ է գտել և հասկացել, որ նա անհուսալի է արդեն։ Երբ ամուսնալուծվել է, այդ ընթացքում նախկին ամուսինը թմրամիջոցի ազդեցության տակ գալիս իրենց գտնում էր, տղային նեղություն էր տալիս, քաշքշում, գումար ուզում։ Ինքն աշխատել է խանութում, այդ ընթացքում եղել է, որ Արտաշես Վարդանյանը գա անմիջապես խանութ, սակայն տղան միշտ կողքին է եղել, չի թողել, որ նեղություն տա։ Երբ եկել է, եղել է ոչ ադեկվատ վիճակում, երբեք ադեկվատ չէր, ընդունակ էր ամեն ինչի։ Ունեցել են բնակարան, սակայն Արտաշես Վարդանյանը վաճառել է, դանակը դրել է իր վզին և համաձայնություն է վերցրել, որ տունը վաճառի, մինչև հիմա տղան չգիտեր այդ մասին։ Արտաշես Վարդանյանն անընդհատ դեղերի ազդեցության տակ է եղել, նրա ծնողները նրան դեղերով են պահել, քայլում էր դանդաղ։ Նորայր Վարդանյանն ունեցել է կարի արտադրամաս, աշխատում էր, ուներ հարգանք Զեյթունում, մասնակցել է պատերազմին։ Տեղյակ է, որ Նորայր Վարդանյանը իր հորը տարել է բուժման, հենց պատերազմից հետո էլ, քանի որ խայտառակում էր նրան։ Իր հիշելով տղան տարել է հորը բուժման Վարդաշենում։ Նորայր Վարդանյանի ԱՁ-ն հիմնադրել է 2017 թվականին, փակվել է մոտ 2 տարի առաջ։ Նորայր Վարդանյանը հորեղբոր՝ Արսենի Վարդանյանի հետ մեքենաների, փափուկ կահույքի վերանորոգմամբ էր զբաղվում։ Տեղյակ է, որ Նորայրը որպես անհատ ձեռնարկատեր սնանկ է ճանաչվել, սակայն հարկերը նորմալ մուծել է։ Արտաշես Վարդանյանը զանգում էր տղային, օգնություններ ստանալուց տանում էր նրան: Մինչ այդ Արտաշես Վարդանյանը ծնողների հետ ապրել է Արցախում՝ Քաշաթաղի շրջանում մոտավոր 1990–2020 թվականը, սակայն իրենք շատ չեն շփվել։ Նորայր Վարդանյանը հորը տարել է ամեն տեղ արցախցիներին օգնություն ստանալու համար: Պետության կողմից, անհատների կողմից հագուստ էին տրամադրում և ամեն ինչ։ Զուբեյդա Գրիգորյանը իր քույրն է, ով բնակվում է Ֆրանսիայում, մոտ 70 տարեկան կին է՝ 1952 թվականին է ծնվել: Հնարավոր չէ, որ նա Արտաշես Վարդանյանին առաքանի ուղարկած լինի, քանի որ քույրը ֆրանսերեն չգիտի, տանից դուրս չի գալիս, նրան տանում են բժշկի, բերում։ Իր ներկայությամբ չի տեսել, որ Արտաշես Վարդանյանը որևէ մեկին թմրամիջոց փոխանցի, չի նկատել , որ Արտաշես Վարդանյանին անհայտ ծագմամբ խոշոր գումար գա։ Արտաշես Վարդանյանը աշխատել է, երբ եղել է նորմալ վիճակում, եղել է ընտիր դերձակ։ Այն հարցին, թե ինչ հարաբերության մեջ են եղել և ինչ հարաբերություն ունեն հիմա հայր և որդի մոտ 20 տարվա ընթացքում, պատասխանել է, որ իր տղան 10 տարի ՌԴ–ում իր եղբոր և նրա տղաների հետ աշխատել է, վերադարձել է մոտավորապես 2019 թվականին։ 2019 թվականից հետո, երբ վերադարձել է, ինքը չի տեսել, որ հայրը գա Երևան և հանդիպի որդու հետ: Իր ցուցմունքում որ նշել է պարբերաբար եկել խանգարել է, դա եղել է մոտ 2000 թվականից մինչև 2004–2005 թվականները։ Տունը վաճառելուց հետո են գնացել Արցախ։ Հայր ու որդի վերջին անգամ հանդիպել են պատերազմից հետո։ Արտաշես Վարդանյանը բնակվում էր արցախցիներին հատկացրած կացարանում, սկզբում՝ Գյումրի քաղաքում, հետո իր հիշելով՝ Դիլիջանում, այդ ընթացքում չեն հանդիպել, հնարավոր է մեկ անգամ գնացած լինի պապիկին տեսնելու, նրան էլ տեսած լինի։ Նորայր Վարդանյանը տանում էր հորը, որ ստանա օգնությունը, հայրն էր զանգում նրան, քանի որ քաղաքում չէր կողմնորոշվում։ Ձերբակալման օրը իր տղան պետք է գնար անձնագրային բաժանմունք, երևի հայրը զանգել է, գնացել է, նա չգիտի, տեղյակ չի, որդին իրեն որևէ տեղեկություն չի տվել ծանրոց ստանալու վերաբերյալ։ Բնակվում է որդու հետ, ամեն հարցով իր հետ չէր կիսվում տղան, արհեստանոցի հարցերով կիսվում էր։ Որդու Լեհաստան մեկնելու հարցի վերաբերյալ պատասխանել է, որ այստեղ արդեն գործերն այդքան էլ լավ չէին, պատվերները քիչ էին։ Նորայր Վարդանյանը աշխատում էր, նաև ինքն էր աշխատում խանութում։ Չի աշխատում ընդամենը 1 տարի, քանի որ աղջիկն աուտիզմով հիվանդ երեխա ունի, դուրս է եկել աշխատանքից, որ նրան պահի։ Որդին, որ աշխատում էր վաստակ բերում, տալիս էր իրեն, նրա գործը այնպիսին էր, որ ամեն օր ստաբիլ աշխատավարձ չէր ստանում, աշխատում էր Էրեբունի վարչական շրջանում, ինքն այնտեղ եղել է, ավտոտնակի նման տեղ էր, սարքել, ամեն ինչ դրել, մեքենայի վերանորոգմամբ էին զբաղվում։ Լինում էր, որ հայրը զանգեր, ասեր ինչ-որ տեղից ստանալու բան կա, եղել է տղան գնացել է, հետը իրեր է բերել, Արտաշես Վարդանյանը ասել է տղային, որ տա քրոջը: Եղել են տաքացուցիչներ, անկողին, անկողնու պարագաներ՝ ամեն ինչ։ Նաև կերակուր են տվել, տարել է հորեղբոր, պապիկի տուն, տարել հանձնել է նրանց։ Այդ ժամանակահատվածում Արտաշես Վարդանյանը բնակվում էր իր հոր և եղբոր հետ, մինչ այդ ապրում էր այն վայրում, որտեղ իրեն տեղ էին հատկացրել։ Վերջում Արտաշես Վարդանյանն ապրում էր Արաքսավան գյուղում, եղբոր, եղբոր կնոջ, 3 երեխաների հետ Արտաշես Վարդանյանի եղբոր՝ Արսեն Վարդանյանի բնակարանում։ Լինում էր, որ Նորայր Վարդանյանը բնակվեր այդ տանը, պապիկի հետ շատ է կապված, եթե պապիկը լավ չէր զգում, գնում էր, բայց ոչ պարբերաբար։ Նորայր Վարդանյանը պատրաստվում էր մեկնել Լեհաստան աշխատելու նպատակով, որ վերջապես ունենան բնակարան, գնացել, պայմանավորվել են Աբովյանի գյուղերից մեկում, որ գոնե փայտից տուն դնեն՝ ունենան իրենց անկյունը։ Տեղյակ է, որ տղան մեկնելու էր ավտոպահեստամասերի խանութում աշխատելու նպատակով։ Նա չի պատկերացում, որ իր տղան կարող է թմրամիջոցների հետ կապ ունենալ՝ նույնիսկ չի օգտագործել։
Դատաքննության ընթացքում փորձագետ Սերգեյ Անանիկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ սկզբում տեղի է ունենում զանգվածի զննություն, հետո համապատասխան ձեռնարկից օգտվելով՝ ներկայացված նմուշը ենթարկվում է փորձաքննության: Կրիմինալոգիայում նշված մեթոդիկան օգտագործվում է: ՀՀ-ում նման ձեռնարկներ չկան, ուստի օգտագործում են օտարալեզու ձեռնարկներ: Զննության ժամանակ իրենց հասցված փաթեթը հանձնաժողովի մոտ բացվում է, նկարահանվում է, կշռվում է, և փաթեթի ամբողջ պարունակության վերաբերյալ ֆիքսվում է: Ըստ մեթոդիկայի՝ 100 և ավելի հաբի դեպքում հաբերից առանձնացվում է 0.05-ական գրամ, հենց այդ չափի էլ յուրաքանչուր հաբից վերցվում է: Տվյալ դեպքում նմուշ են վերցել 30 հաբից: Դրանից հետո պատրաստվում են լուծամզուկներ, որից հետո կատարվում է հետազոտություն: Ստուգաչափման 2 սարքավորում կա՝ գազային և հեղուկային: Գազայինի գործառույթն այն է, որ հայտնաբերի որոշակի տեսակի թմրամիջոցներ: Հեղուկայինը որոշում է, թե մեկ դեղահաբում ինչ տոկոսային հարաբերությամբ է թմրամիջոցը: 1 հաբը տոկոսային հարաբերությամբ կազմել է 0.392 գրամ: «Բուպրենորֆինը» 1 հաբում կազմում է 0,0078 գրամ: Սարքավորումը նշում է, թե քանի տոկոս է, իսկ ինքը նշել է ընդհանուր զանգվածը: Հաբերը նման են եղել, որոնց վրա եղել են դրոշմներ, որոնք ըստ իր ենթադրության՝ գործարանային արտադրանքի արդյունք են: Լաբորատորիան կարող է գործարան համարվել, սակայն տվյալ հաբերի արտադրությունը իրենից ներկայացնում է շատ բարդ պրոցես:
- Դատաքննության ընթացքում հրապարակվել է մահացած մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի՝ 2024 թվականի հուլիսի 27-ի ցուցմունքն այն մասին, որ իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հայտնել է, որ ինքը թմրամիջոցներ չի օգտագործում և թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառությունում ներգրավված չէ: Իր անվամբ ուղարկված թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցն ուղարկվել է իր որդու՝ Նորայրի հետ նախապես պայմանավորվածության համաձայն: Իր անձնական տվյալները տվել է Նորայրին, որն էլ փոխանցել է Ֆրանսիայում բնակվող իր կնոջ քրոջը՝ Մարետա Գրիգորյանին, իսկ ծանրոցն ուղարկել է կամ Մարետան, կամ էլ վերջինիս աղջկա ամուսինը՝ Գոքորը, որոնք Նորայրի հետ գտնվում են մոտ հարաբերությունների մեջ: Նախկինում Մարետան և Գոքորը մեկ ու կես տարվա ընթացքում՝ 2 ամիսը մեկ անգամ նույն եղանակով ծանրոց են ուղարկել, որն ինքը ստացել է և փոխանցել է Նորայրին: Հրապարակվել է մահացած մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 18-ի ցուցմունքն այն մասին, որ օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց: Բացի այդ հայտնել է, որ հրաժարվում է նախկինում իր կողմից տված հայտարարությունից և ցուցմունքից: Միաժամանակ նշել է, որ չի ցանկանում առերեսվել Հեղինե Վարդանյանի և Նորայր Վարդանյանի հետ: Հրապարակվել է մահացած մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 10-ի ցուցմունքն այն մասին, որ իր անվամբ Գրետա Վարդանյանի անունից ՀՀ ուղարկված բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցի վերաբերյալ ինքը տեղյակ է եղել, որ ծանրոցում առկա է թմրամիջոց, որը նախատեսված է եղել իր համար: Նշված ծանրոցը ուղարկել է Գրետան, ով հանդիսանում է իր բարեկամը, իր հոր հորեղբայր՝ Գևորգ Վարդանյանի թոռնուհին, նրա վերաբերյալ այլ անձնական տվյալներ չգիտի: Գրետայի հայրանունը Ռազմիկ է: Ինքը զանգահարել է Գրետային և խնդրել է ուղարկել բուպենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ դեղահաբեր: Ինքը պետք է օգտագործեր նշված թմրամիջոցը և իրացնելու նպատակ չի ունեցել: Նախկինում ինքը այլ ցուցմունք է տվել, մասնավորապես, որ տեղյակ չի եղել վերոնշյալ ծանրոցում առկա թմրամիջոցի մասին, որի վերաբերյալ Ա. Վարդանյանը հայտնեց, որ չի ցանկացել պատմել նշվածը, այդ իսկ պատճառով էլ այլ ցուցմունք է տվել: Ինքը թմրամիջոց օգտագործում է «Մարիխուանա» տեսակի նաև Արմավիր ՔԿՀ- ում: Նշված թմրամիջոցը օգտագործում է խցում միայնակ: Ինքը թմրամիջոց իր հետ ՔԿՀ է ներմուծել թաքցված իր հագուստի աստառի մեջ: Արմավիր ՔԿՀ-ում իրեն «մարիխուանա» փոխանցած անձին չի ճանաչում և որևէ անձնական տվյալ ինքը չի կարող հայտնել: Ինքը ունեցել է կախվածություն թմրամիջոցից, օգտագործել է «ամոնապոն» տեսակի թմրամիջոց, որը ձեռք է բերել Նոր Նորքի 1-ին զանգվածի հիվանդանոցից՝ ոչ օրինական ճանապարհով: Գրետայի հետ հերթական զրույցի ընթացքում ասել է, որ իրեն ուղարկի կախվածությունը բուժող դեղորայք, ուստի Գրետան ուղարկել է նշված սուբոտեքս թմրամիջոցը: Ֆրանսիայում բնակվող՝ իր նախկին կնոջ քույր Զուբեյդան հանդիսանում է իր կողմից մատնանշված Մարետան, ում փեսան հանդիսանում է Գրիգորը: Ինքը «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց է աճեցրել նաև իրենց տան ջերմոցում և օգտագործել է նշված թմրամիջոցից: Իր տնից հայտնաբերված «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցին նմանվող զանգվածի կաթուցիչը հանդիսացել է իրենը: Ինքը նաև տառապել է ալկոհոլամոլությամբ:
- Մաքսային ծառայության աշխատակիցների կողմից 25.07.2024 թվականի հուլիսի 25-ին կազմված մաքսային զննման /տեսազննման/ թիվ Հ/88-2024 ակտը և մաքսանենգության դեպքի վերաբերյալ թիվ ՄԿԽԴ-298 արձանագրությունը, որի համաձայն՝ 2024 թվականի հուլիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում ՀՀ ՊԵԿ մաքսային ծառայողները Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծի 1-ին նրբանցք 9 հասցեում գտնվող «Հայփոստ» ՓԲԸ-ի փոստի փոխանակման կենտրոնի մաքսային հսկողության գոտում մաքսային զննման են ենթարկել «Հայփոստ» ՓԲԸ-ի միջոցով Ֆրանսիայից Գրետա Վարդանյանի անունից ՀՀ՝ Արտաշես Վարդանյանի անվամբ ներմուծված առաքանին, որի արդյունքում առաքանիում հայտնաբերվել են «B8» գրառմամբ թվով 886 դեղահաբ՝ տեղադրված «MENTOS» գրառումներով մաստակների համար նախատեսված թվով 3 տուփերում:
- ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՓՔ վարչությունից 26.07.2024թ. ստացված թիվ 8/3480 գրությունը, որի համաձայն՝ փորձաքննությանը ներկայացված հաբերից թվով 10-ը ենթարկվել են որակական հետազոտության և դրանք պարունակել են «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց:
- Վերոնշյալ փաստաթղթերը արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին որոշումը:
- Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանին ձերբակալելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Ա.Վարդանյանը ձերբակալվել է «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով Ֆրանսիայից ՀՀ ներմուծված «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» ՕՀՄ-ի շրջանակներում «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ դեղահաբերի փոխարեն նմանատիպ այլ փոխարինված զանգվածների պարունակությամբ թիվ EW148637236FR առաքանին ստանալուց հետո:
- Մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի բնակության հասցեի խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ խուզարկությամբ հայտնաբերվել է «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցին նմանվող զանգված և «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցի սերմերին նմանվող սերմեր:
- Մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի հաշվառման հասցեի խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ խուզարկությամբ հայտնաբերվել է թվով 1 կաթուցիչ՝ «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցին նմանվող մոխրացած զանգվածի պարունակությամբ:
- «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից թիվ SU/3697ե/090924 գրությամբ ստացված՝ 094-59-68-66 և 093-53-95-10 բջջային հեռախոսահամարների վերաբերյալ տեղեկատվության զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի և Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի կողմից օգտագործված բջջային հեռախոսահամարների միջև առկա են մի շարք ելքային և մուտքային հեռախոսազանգեր:
- Դատատոքսիկոքիմիական փորձագետի թիվ 511 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանից ստացված մազի փորձանմուշներում հայտնաբերվել են կաննաբինոիդների խմբին պատկանող թմրակալոիդների հետքեր, «Կոդեին» և «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութեր, որոնց վաղեմությունը համապատասխանել է 2024թ. հուլիսի 14-ից մինչև հուլիսի 29-ը ընկած ժամանակահատվածին:
- Դատատոքսիկոքիմիական փորձագետի թիվ 510 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանից ստացված մազի փորձանմուշներում թմրամիջոցներ, հոգեմետ /հոգեներգործուն/ նյութեր չեն հայտնաբերվել:
- Դատանյութագիտական փորձագետի թիվ 1084 Ք-24 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված փաթեթում առկա ընդհանուր 886 հատ հաբերից կազմված 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա է 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց:
- 2025 թվականի հունվարի 16-ին իրականացված՝ ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչությունից 26.07.2024թ. թիվ 15-1/47274-2024 գրությամբ ստացված՝ քրեական վարույթով մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված՝ թիվ «777114» կնիքով կնիքված թիվ EW148637236FR ծանրոցի /տուփի/ զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ դրանում հայտնաբերվել են «MENTOS» գրառումներով մաստակների համար նախատեսված թվով 3 տուփեր և դրանցում առկա զանգվածներ, որոնք ամբողջությամբ համընկնում էին «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում պատրաստված և EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանիում առկա «MENTOS» գրառումներով մաստակների համար նախատեսված թվով 3 տուփերում հայտնաբերված «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ դեղահաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածներին, որոնք հայտնաբերվել էին ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչության աշխատակիցների կողմից՝ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ իրականացված անձնական խուզարկությամբ:
- Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «ՀՀ ՔԿ 768» կնիքով կնիքված EW148637236FR համարի ծանրոցը /տուփը/ և դրանում առկա «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ դեղահաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածների պարունակությամբ «MENTOS» գրառումներով մաստակների համար նախատեսված թվով 3 տուփերը:
- Դատանյութագիտական փորձագետի թիվ 1084 Ք-24 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված փաթեթում առկա ընդհանուր 886 հատ հաբերից կազմված 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա է 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց:
- Իրեղեն ապացույց ճանաչված «ՀՀ Քննչական կոմիտեի փորձաքրեագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ Փորձագետ N50» կնիքով կնիքված փաթեթում առկա 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հատ հաբերը:
- 1982 թվականի հունվարի 27-ի՝ «Հանրապետական նարկոլոգիական դիսպանսերի» կողմից տրված գրությունը, որի համաձայն՝ Արտաշես Վարդանյանն ունեցել է հոգեկան առողջության հետ կապված խնդիրներ:
- «Պիրալգին» դեղահաբերի տուփը:
- ՀՀ ԱՆ «Քրեակատարողական բժշկության կենտրոն» ՊՈԱԿ «Արմավիր» ստորաբաժանման ղեկավարի պարտականությունները կատարող Ա.Միրաքյանի գրությունը, որի համաձայն՝ Նորայր Վարդանյանը հոգեմետ դեղորայք, մեթադոնային փոխարինող բուժում չի ստացել և թմրամիջոցներից կախվածության կապակցությամբ բժշկական անձնակազմին չի դիմել:
- 2025 թվականի հոկտեմբերի 16-ի՝ «Հայփոստ» ՓԲ ընկերությունից ստացված՝ 2024 թվականի հուլիսի 26-ի տեսաձայնագրությունը, որի համաձայն երևում է, որ Արտաշես Վարդանյանը միայնակ ստանում է ծանրոցը, նրա ձեռքին եղել է բջջային հեռախոս, ինչպես նաև Արտաշես Վարդանյանը և Նորայր Վարդանյանը ձերբակալվել են առանձին:
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
 ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանից ստացված տեղեկանքը, որի համաձայն՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանը դատվածություն չունի:
 ՀՀ ԱԱԾ սահմանապահ զորքերի հրամանատարի՝ 2025 թվականի մարտի 26-ի գրությունը, որի համաձայն՝ Նորայր Վարդանյանը պարտադիր ժամկետային զինվորական ծառայությունն անցել է ՀՀ ԱԱԾ սահմանապահ զորքերում:
 ՀՀ «Ճգնաժամանային կառավարման պետական ակադեմիա»-ի կողմից տրված դիպլոմը, որի համաձայն՝ Նորայր Վարդանյանին շնորհվել է տնտեսագիտության բակալավրի աստիճան:
 «Ճգնաժամանային կառավարման պետական ակադեմիա»-ի, «Հայաստանի աերոբիկայի և ֆիթնեսի ազգային ասոցիացիա» ՀԿ-ի, ՀՀ մշակույթի, երիտասարդության հարցերի սպորտի նախարարության կողմից տրված վկայականները:
 Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանի վարչակազմի՝ 2026 թվականի հունիսի 23-ի՝ տեղեկանքը, որի համաձայն՝ Նորայր Վարդանյանը 2020 թվականի հոկտեմբերի 29-ից մինչև նոյեմբերի 14-ը կամավոր հիմունքներով ընդգրկված է եղել Քաշաթաղի շրջանի աշխարհազորայինների կազմում և մասնակցել է ԼՂՀ Հադրութի շրջանի Հին Թաղեր գյուղի պաշտպանության մարտական գործողություններին:
 «Էրեբունի» ԲԿ-ի կողմից տրված տեղեկանքը, որի համաձայն՝ մեղադրյալի մայրը՝ Հեղինե Վարդանյանն ունի առողջական խնդիրներ:
4. Դատարանի փաստական և իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և որոշումները.
Հետազոտելով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի հիմնական դատալսումներում հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից` Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
(...)
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի համաձայն.
1. Իրացնելու նպատակով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը, առաքելը, տարածելը, գովազդելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը կամ մեկ ուրիշի դրդմամբ՝ նրա համար թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի ձեռք բերելը`
(…)
3. Սույն հոդվածի 1-ին կամ 2-րդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
(…)
2) առանձնապես խոշոր չափերով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասներկու տարի ժամկետով:
(…):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Թմրամիջոցի, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութի, դրանց պատրաստուկի, դրանց համարժեք նյութի (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալի կամ դրանց պրեկուրսորի կամ դրանք պատրաստելու համար օգտագործվող և հատուկ հսկողության տակ գտնվող նյութի, սարքավորման կամ գործիքի կամ մշակումն արգելված՝ թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն), խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութ պարունակող բույսի մաքսանենգությունը՝ Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով կամ Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով դրանք ապօրինի տեղափոխելը, որը կատարվել է առանց մաքսային հսկողության կամ դրանից թաքցնելով, կամ դրանց մասին հավաստի տեղեկությունը սահմանված կարգով չհայտարարագրելու կամ ոչ իր անվամբ հայտարարագրելու կամ դրանց տեղափոխման համար սահմանված կանոնը, այդ թվում՝ արգելքը կամ սահմանափակումը խախտելու կամ մաքսային կամ այլ փաստաթուղթը խաբեությամբ օգտագործելու միջոցով`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով:
(…)
3. Սույն հոդվածի 1-ին կամ 2-րդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
1) հանցավոր կազմակերպության կողմից կամ
2) առանձնապես խոշոր չափերով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասներկու տարի ժամկետով:
(…):
Նախ անդրադառնալով Նորայր Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքին՝ հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները ստուգելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը գտնում է, որ առկա է փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջություն, որը թույլ է տալիս հաստատված համարելու, որ Նորայր Վարդանյանը, խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը:
Մասնավորապես, Դատարանը Նորայր Վարդանյանի մեղքը կատարած արարքում հաստատելիս, ի թիվս հետազոտված մյուս ապացույցների, հաշվի է առնում այն, որ նրա հայրը՝ Արտաշես Վարդանյանը, իր սկզբնական ցուցմունքում հայտնել է, որ իր անվամբ ուղարկված թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցն ուղարկվել է իր որդու՝ Նորայրի հետ նախապես պայմանավորվածության համաձայն: Իր անձնական տվյալները տվել է Նորայրին, որն էլ փոխանցել է Ֆրանսիայում բնակվող իր կնոջ քրոջը՝ Մարետա Գրիգորյանին, իսկ ծանրոցն ուղարկել է կամ Մարետան, կամ էլ վերջինիս աղջկա ամուսինը՝ Գոքորը, որոնք Նորայրի հետ գտնվում են մոտ հարաբերությունների մեջ: Ճիշտ է՝ Արտաշես Վարդանյանը հետագայում փոխել է իր ցուցմունքները և հայտնել, որ ինքը տեղյակ է եղել, որ ծանրոցում առկա է թմրամիջոց, որը նախատեսված է եղել իր համար, նշված ծանրոցը ուղարկել է Գրետան, ով հանդիսանում է իր բարեկամը, և ինքը զանգահարել է Գրետային և խնդրել է ուղարկել բուպենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ դեղահաբեր՝ սակայն Դատարանը Արտաշես Վարդանյանի նշված հետագա ցուցմունքներն արժանահավատ չի գնահատում, քանի որ Դատարանի գնահատմամբ՝ դա արվել է որդուն քրեական պատասխանատվությունից ազատելու նպատակով:
Բացի դրանից, թեև մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանը հրաժարվել է առանց պաշտպանի մասնակցության ձերբակալման արձանագրության մեջ իր կատարած հայտարարություններից և Դատարանը, դրանք ըստ էության բովանդակային առումով դիտարկելով որպես ցուցմունք, չի թույլատրել հանրային մեղադրողին հրապարակել՝ սակայն Դատարանը փաստում է, որ պաշտպանը հետագայում մեղադրյալին տրված հարցի ձևով ըստ էության մասամբ հրապարակել է նշված հայտարարությունն առ այն, որ մեղադրյալը ձերբակալման ժամանակ նշել է, որ տեղյակ է, որ ծանրոցի ներսում թմրանյութ կա: Ինչ վերաբերում է այդ մասով մեղադրյալի պարզաբանմանն առ այն, որ փորձել է ամեն բան կապել իրար, որ մեղքն իր վրա վերցնի, հետևաբար մտացածին է եղել՝ Դատարանը նշված պարզաբանումը արժանահավատ չի դիտարկում և գտնում է, որ այն կարող է պայմանավորված լինել քրեական պատասխանատվության չենթարկվելու շարժառիթով:
Բացի դրանից, Դատարանը հաշվի է առնում այն հանգամանքը, որ Նորայր Վարդանյանը Արտաշես Վարդանյանի կողմից ծանրոցը ստանալիս գտնվել է փոստային բաժանմունքի հարակից տարածքում, որտեղից էլ ձերբակալվել է: Ընդ որում, Դատարանի գնահատմամբ՝ չնայած հայրը մեծահասակ էր և կարող էր ողջամտորեն ֆիզիկական դժվարություններ ունենալ ծանրոցը ստանալիս՝ Նորայր Վարդանյանը Արտաշես Վարդանյանի հետ փոստային բաժանմունք մուտք չի գործել, որպեսզի հանցանքը բացահայտվելու դեպքում չհայտնաբերվի և չձերբակալվի: Ինչ վերաբերում է այդ մասով մեղադրյալի պարզաբանմանը, որ մեքենայի ջուրն էր տաքացել և կափարիչը դուրս էր եկել, ցանկանում էր ամրացնել կպչուն ժապավենով, բացի դրանից հայրը կարողանում էր ինքնուրույն ստանալ, այդ իսկ պատճառով նա ներս չէր մտել՝ Դատարանը նշված պարզաբանումը արժանահավատ չի դիտարկում և գտնում է, որ այն կարող է պայմանավորված լինել քրեական պատասխանատվության չենթարկվելու շարժառիթով:
Այս առումով, Դատարանը փաստում է, որ թեև մեղադրյալի հոր մահվան պատճառով մեղադրյալը զրկվել է հորը՝ Արտաշես Վարդանյանին սկզբնական ցուցմունքի կապակցությամբ հակընդդեմ հարցման ենթարկելու հնարավորությունից, սակայն հաշվի առնելով, որ Արտաշես Վարդանյանը հետագայում փոխել է իր ցուցմունքը, և Դատարանը փոփոխված ցուցմունքները արժանահավատ չի դիտարկել, ինչպես նաև նշված ցուցմունքը միակը և վճռորոշը չէ՝ Դատարանը նշված հանգամանքը Նորայր Վարդանյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում հաստատելու տեսանկյունից խնդրահարույց չի դիտարկում:
Հետևաբար, պաշտպանական կողմի այն դիտարկումը, որ Նորայր Վարդանյանը տեղյակ չի եղել ծանրոցի պարունակության մասին, հերքվում են վերը նշված, ինչպես նաև պատշաճ հետազոտված մյուս ապացույցներով, որոնց հիման վրա Դատարանը գտնում է, որ դատավճռի հիմքում դրված՝ փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությունը բացառում է Նորայր Վարդանյանին նշված հոդվածով ներկայացված մեղադրանքի ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած։
Ինչ վերաբերում է պաշտպանական կողմի այն դիտարկմանը, որ փորձագետը փորձաքննության կատարման ընթացքում օգտագործել է ռուսերեն գրականություն՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում ընդգծել, որ այն սույն վարույթով կիրառվել է ոչ թե որպես հանցակազմը սահմանող օրենսդրական ակտ, այլ փորձագետի կողմից օգտագործվել է որպես տեղեկատու գրականություն, հետևապես ռուսերեն գրականության օգտագործումը չի ենթադրում փորձաքննության կատարման կարգի այնպիսի էական խախտում, որը կբացառեր փորձագետի եզրակացությունը որպես թույլատրելի ապացույց օգտագործելու հնարավորությունը։ Դատարանի նշված դիրքորոշումը բխում է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2025 թվականի փետրվարի 28-ի թիվ ԵԴ/1417/01/21 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումից:
Անդրադառնալով Նորայր Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքին՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի (2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի) հատկանիշ հանդիսացող իրացման նպատակի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել Մ.Բոլյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ: Ըստ այդ որոշման` «Իրացման նպատակի տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութերի տարածման ցանկացած եղանակ, այդ թվում նաև նախնական պատվերով: Իրացման նպատակի մասին կարող է վկայել ինչպես ձեռք բերողի (ստացողի, սպառողի) հետ համապատասխան պայմանավորվածության առկայությունը, այնպես էլ գործի մյուս հանգամանքները. թմրամիջոցներ ձեռք բերելը և պահելը դրանք չգործածող անձի կողմից, զգալի քանակությունը, իրացման համար հարմար փաթեթավորումը և այլն: Ընդ որում, հանցավորից առգրավված թմրամիջոցների մեծ քանակությունն ինքնըստինքյան դրանք իրացնելու անվիճելի ապացույց չէ. դա պետք է գնահատել միայն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տվյալների հետ համակցության մեջ: Ինչ վերաբերում է ապօրինի իրացմանը, ապա այն թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի ցանկացած եղանակով օտարումն է: Ապօրինի իրացման տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի` հատուցմամբ կամ անհատույց այլ անձանց հանձնելու, փոխանցելու ցանկացած եղանակ` վաճառք, նվիրատվություն, փոխանակում, փոխատվություն, պարտքի մարում, ուրիշի ներարկում և այլն: Իրացման առանձնահատկությունն այն է, որ նշված գործողությունների հետևանքով թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրանում է մեկ այլ անձ, որն այս դեպքում հանդես է գալիս որպես ձեռք բերող, ստացող կամ գնորդ, սպառող: Ապօրինի իրացումը համարվում է ավարտված, երբ մեկ այլ անձ տիրանում է թմրամիջոցին կամ հոգեմետ նյութին: Մեկ ուրիշ անձին փոխանցելու եղանակը կարող է տարբեր լինել, սակայն դա արարքի որակման համար նշանակություն չունի: Ապօրինի իրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրացած անձն ինչպես է այն տնօրինելու, դրա հետ վարվելու:» (տե՛ս Մ.Բոլյանի վերաբերյալ ՎԲ 135/07 գործով 2007թ. օգոստոսի 30-ի Վճռաբեկ դատարանի որոշումը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով Նորայր Վարդանյանի արարքում թմրամիջոցի իրացման հանցակազմի առկայությունը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով ողջամիտ կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի հիմնավորվում մեղադրյալի մեղքը՝ թմրամիջոց իրացնելու փորձի մեջ: Այդ մասին կարելի է ենթադրություն անել, կարծիք հայտնել, վարկած առաջադրել, սակայն արժանահավատորեն համարել ապացուցված, որպեսզի կասկած չմնա, հնարավոր չէ:
Դատարանի հետևությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ինչպես մեղադրական եզրակացությունից, այնպես էլ մեղադրողի եզրափակիչ ելույթից պարզ է դառնում, որ Նորայր Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու համար նշանակություն են ունեցել միայն ծանրոցում հայտնաբերված թմրամիջոցի քանակը:
Մինչդեռ, որպես իրացման հիմք՝ հայտնաբերված թմրամիջոցի քանակությունն ինքնըստինքյան դրանք իրացնելու անվիճելի ապացույց չի կարող հանդիսանալ և պետք է գնահատվի միայն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տեղեկությունների հետ համակցության մեջ, որոնք սույն քրեական վարույթով առկա չեն, և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու հնարավորությունները սպառվել են: Ավելին՝ առկա չէ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշմամբ որպես իրացման հանգամանքի մասին վկայող որևէ այլ տվյալ: Մասնավորապես՝ չի կարելի փաստել, որ մեղադրյալը թմրամիջոց օգտագործող չէ, քանի որ Նորայր Վարդանյանից ստացված մազի փորձանմուշներում հայտնաբերվել են կաննաբինոիդների խմբին պատկանող թմրալկալոիդների հետքեր, «Կոդեին» և «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութեր: Բացի դրանից, հայտնաբերված թմրամիջոցը իրացման համար հարմար փաթեթավորված չի եղել:
Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ առկա չէ այնպիսի ապացույցների ծավալ, որը կհիմնավորի Նորայր Վարդանյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցների իրացման փորձ կատարելու հանգամանքը և կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած:
Այսպիսով, Դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը որակված է սխալ, այդ որակումը չի համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին, ուստի այն պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Դատարանը նշված հանցանքում Նորայր Վարդանյանի մեղքը հաստատելիս, ի թիվս այլնի, հաշվի է առնում նաև այն հանգամանքը, որ նա հոր միջոցով փորձել է ձեռք բերել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից ուղարկված առանձնապես խոշոր չափերի թմրամիջոցը, այդ նպատակով գնացել է փոստային բաժանմունքին հարակից տարածք, սակայն մինչև թմրամիջոցը ձեռք բերելը ձերբակալվել է:
Այսպիսով, պատշաճ հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանը հաստատված է համարում, որ Նորայր Վարդանյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքներ:
Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Որպես անձը բնութագրող տվյալ՝ Դատարանը հաշվի է առնում, որ Նորայր Վարդանյանը դատվածություն չունի, խնամքին է գտնվում վատառողջ մայրը:
Դատարանը, դրական պատասխանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերին, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով կատարած արարքների համար Նորայր Վարդանյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե Դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
4. Պատժի կատարման կարգը և պայմանները սահմանվում են Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսդրությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ կամ պրեկուրսոր ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը կամ առաքելը՝
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով:
(…)
3. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է առանձնապես խոշոր չափերով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երկուսից հինգ տարի ժամկետով:
(…):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Թմրամիջոցի, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութի, դրանց պատրաստուկի, դրանց համարժեք նյութի (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալի կամ դրանց պրեկուրսորի կամ դրանք պատրաստելու համար օգտագործվող և հատուկ հսկողության տակ գտնվող նյութի, սարքավորման կամ գործիքի կամ մշակումն արգելված՝ թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն), խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութ պարունակող բույսի մաքսանենգությունը՝ Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով կամ Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով դրանք ապօրինի տեղափոխելը, որը կատարվել է առանց մաքսային հսկողության կամ դրանից թաքցնելով, կամ դրանց մասին հավաստի տեղեկությունը սահմանված կարգով չհայտարարագրելու կամ ոչ իր անվամբ հայտարարագրելու կամ դրանց տեղափոխման համար սահմանված կանոնը, այդ թվում՝ արգելքը կամ սահմանափակումը խախտելու կամ մաքսային կամ այլ փաստաթուղթը խաբեությամբ օգտագործելու միջոցով`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով:
(…)
3. Սույն հոդվածի 1-ին կամ 2-րդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
1) հանցավոր կազմակերպության կողմից կամ
2) առանձնապես խոշոր չափերով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասներկու տարի ժամկետով:
(…)»
Նույն օրենսգրքի 44-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Հանցափորձ է համարվում դիտավորյալ այն գործողությունը կամ անգործությունը, որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն և պարունակում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշներ, սակայն անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը նրա կամքից անկախ հանգամանքներով չի իրագործվում տվյալ հանցակազմի որևէ հատկանիշի բացակայության հետևանքով:
2. Եթե հանցափորձի ժամանակ հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված վնասից ավելի փոքր վնաս է պատճառվում, քան ընդգրկված էր դիտավորության մեջ, ապա դա կլանվում է անձի դիտավորության մեջ:
3. Եթե հանցափորձն իրականացնելիս հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված օբյեկտին անզգուշությամբ ավելի մեծ վնաս է պատճառվում, քան ընդգրկված էր դիտավորության մեջ, կամ անզգուշությամբ կամ անուղղակի դիտավորությամբ վնաս է պատճառվում մեկ այլ օբյեկտի, ապա արարքը որակվում է հանցագործությունների համակցությամբ:
4. Հանցափորձը լինում է ավարտված և չավարտված:
5. Հանցափորձը համարվում է ավարտված, եթե անձը կատարում է այն արարքը, որն անհրաժեշտ ու բավարար էր դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունն ավարտին հասցնելու համար, և գիտակցում է, որ հանցագործությունն ավարտին է հասել, կամ հանցագործությունն ավարտելու համար արարքը շարունակելու անհրաժեշտություն չկա:
6. Հանցափորձը համարվում է չավարտված, եթե անձը գիտակցում է, որ հանցագործությունն ավարտին հասցնելու համար անհրաժեշտ է շարունակել սկսած արարքի կատարումը կամ նոր արարք կատարել:
Նույն օրենսգրքի 46-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Հանցակիցներ են համարվում կատարողը, դրդիչը, կազմակերպիչը և օժանդակողը:
(…)
6. Օժանդակող է համարվում այն անձը, որը հանցագործությանը նպաստել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկություններ կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպես նաև այն անձը, որը նախապես խոստացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, ինչպես նաև այն անձը, որը նախապես խոստացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիսի առարկաները:
7. Օժանդակող է համարվում նաև այն անձը, որը՝
1) մեկ ուրիշին դրդել է օժանդակության,
2) նախապես համաձայնություն է տվել մասնակցելու հանցագործությանը որպես համակատարող, սակայն մյուս համակատարողի կողմից հանցանքը կատարելու ընթացքում, անմիջականորեն չմասնակցելով հանցանքի կատարմանը, իր ներկայությամբ ամրապնդել է կատարողի` հանցանք կատարելու վճռականությունը,
3) օժանդակել է հանցագործությանն այնպիսի անձի միջոցով, որն օրենքի ուժով ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության կամ գործել է անզգուշությամբ կամ
4) հատուկ սուբյեկտի դրդմամբ կատարել է հատուկ սուբյեկտով հանցագործության օբյեկտիվ կողմը, որի սուբյեկտ ինքը չի համարվում, կամ հատուկ սուբյեկտի հետ համատեղ մասնակցել է հատուկ սուբյեկտով հանցագործության օբյեկտիվ կողմի կատարմանը, եթե բացակայել են սույն օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 4-րդ, 5-րդ կամ 6-րդ մասով նախատեսված պայմանները, որոնց ուժով անձը հատուկ սուբյեկտով հանցագործության օժանդակող չի համարվում:
Նույն օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի համաձայն՝
(…)
3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց, ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատժին՝ 1 օրը հաշվելով 2 օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց:
(…):
Մինչ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ նշանակվելիք պատժի տեսակի, չափի և կրման նպատակահարմարության հարցերին անդրադառնալը՝ Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասի և 399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիաների վերլուծությունից երևում է, որ դրանք բացարձակ որոշակի են, այսինքն նախատեսում են պատիժ բացառապես ազատազրկման ձևով՝ առաջինի դեպքում երկուսից հինգ տարի ժամկետով, իսկ երկրորդի դեպքում վեցից տասներկու տարի ժամկետով:
Նման պայմաններում, հաշվի առնելով քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև անձը բնութագրող տվյալները՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով:
Միևնույն ժամանակ, կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածը՝ Դատարանը գտնում է, որ հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկմանը 2 (երկու) տարի ժամկետով ազատազրկում պատժից պետք է գումարել 6 (վեց) ամիսը, և Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 7 (յոթ) տարի ժամկետով:
Միաժամանակ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված իրավակարգավորումները՝ Դատարանը գտնում է, որ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված 7 (յոթ) տարի ժամկետով ազատազրկմանը պետք է հաշվակցել նրա ձերբակալման և կալանքի տակ գտնվելու 1 (մեկ) տարի 1 (մեկ) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետը, և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի 10 (տասը) ամիս 3 (երեք) օր ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով տնային կալանքի կիրառման սկզբից՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 6-ից:
Անդրադառնալով մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցերին՝ Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
Թմրամիջոցների մաքսանենգություն (ընդ որում՝ 399-րդ հոդվածի 1-ին մասով) կատարելու դեպքում պատժի կրման նպատակահարմարության հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է 2025 թվականի փետրվարի 21-ի՝ թիվ ՍԴ /0015/01/23 որոշմամբ արտահայտած դիրքորոշմամբ, որի համաձայն. «15. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Ս.Մուսավիանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս, ստորադաս դատարանները պատշաճ իրավական վերլուծության չեն ենթարկել մեղադրյալի կողմից կատարած հանցավոր արարքի բնույթի և հանրային վտանգավորության աստիճանի վրա ազդող մի շարք գործոններ․
ա) խախտված հասարակական հարաբերության բնույթն ու կարևորությունը՝ այն, որ մեղադրյալին մեղսագրվում է թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի, դրանց պատրաստուկների, պրեկուրսորների, խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութերի օրինական շրջանառության դեմ ուղղված բարձր վտանգավորություն ներկայացնող հանցագործություններից մեկի՝ թմրամիջոցի մաքսանենգություն,
բ) հանցավորի հոգեբանական վերաբերմունքն իր արարքի նկատմամբ, մասնավորապես այն, որ մեղադրյալը, գործելով ուղղակի դիտավորությամբ, Իրանի Իսլամական Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային և ՀՀ պետական սահմանով՝ դեպի Հայաստանի Հանրապետության տարածք, մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ապօրինի տեղափոխել է թմրամիջոց,
գ) թմրամիջոցի մաքսանենգության առարկայի չափը, այն, որ մեղադրյալին մեղսագրվում է զգալի չափերով՝ 10.89 գրամ «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգություն, որն առավել մոտ է թմրամիջոցի տվյալ տեսակի զգալի չափի վերին շեմին,
դ) հանցագործության եղանակը, այն, որ մեղադրյալը թմրամիջոցը, ապօրինի ՀՀ տեղափոխելու նպատակով, մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, թաքցրել է տոմատի մածուկի պարունակությամբ պլաստմասե տարայում, որից հետո այն տեղադրել է կենցաղային ապրանքներով լի ստվարաթղթե արկղի մեջ, պատրաստել առաքանի, ապա ուղևորափոխադրում և բեռնափոխադրում իրականացնող՝ Ռ.Հաջիզադեհին պատվիրել է այն տեղափոխել ՀՀ՝ որպես առաքանու ստացող հայտնելով իր կնոջ՝ Ս.Զիյաբարի տվյալները:
16. Ընդհանրացնելով սույն որոշման նախորդ կետում կատարված վերլուծությունը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարանները, Ս.Մուսավիանի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցի վերաբերյալ եզրահանգումները պետք է կառուցեին վերոնշյալ հանգամանքների` իրենց ամբողջության մեջ մանրամասն վերլուծության արդյունքում։
17․ Նման պայմաններում, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Ս.Մուսավիանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները հիմնավորված չեն:»:
Վճռաբեկ Դատարանի վերը նշված դիրքորոշման լույսի ներքո Դատարանը տվյալ դեպքում հաշվի է առնում՝
- խախտված հասարակական հարաբերության բնույթն ու կարևորությունը՝ այն, որ մեղադրյալին մեղսագրվում է թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի, դրանց պատրաստուկների, պրեկուրսորների, խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութերի օրինական շրջանառության դեմ ուղղված բարձր վտանգավորություն ներկայացնող հանցագործություններից մեկը՝ թմրամիջոցի մաքսանենգության օժանդակություն,
- մեղադրյալի հոգեբանական վերաբերմունքն իր արարքի նկատմամբ, մասնավորապես այն, որ մեղադրյալը, գործելով ուղղակի դիտավորությամբ, Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով թմրամիջոց ապօրինի տեղափոխելուն օժանդակելու դիտավորությամբ, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանի հետ պայմանավորվածության համաձայն, նախապես խոստացել է ձեռք բերել «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց, որը հետագայում առաքվել է Հայաստանի Հանրապետություն,
- թմրամիջոցի մաքսանենգության առարկայի տեսակը և չափը, այն, որ մեղադրյալին մեղսագրվում է առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգության օժանդակություն,
- հանցագործության եղանակը, այն, որ թմրամիջոցը ապօրինի ՀՀ տեղափոխելու նպատակով մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, մաստակի համար նախատեսված «MENTOS» գրառումներով տուփերը փոխարինվել են նմանատիպ այլ զանգվածներով և դրանք տեղադրվել են միջազգային փոստային առաքանիում՝ դրան տալով իր սկզբնական տեսքը:
Ուստի վերոգրյալ հանգամանքների պայմաններում մեղադրյալի դատվածություն չունենալը և խնամքին վատառողջ մայր ունենալը չեն նվազեցնում Նորայր Վարդանյանի կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը և բավարար չեն նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու համար: Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքեր առկա չեն, ուստի նա պետք է կրի այն:
Դատարանը գտնում է, որ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված տնային կալանքը, բացակայելու արգելքը և գրավը պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված տնային կալանք և գրավ խափանման միջոցները պետք է վերացնել և Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դեպոզիտ հաշվին մուծված 1․000․000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գրավը պետք է վերադարձնել գրավը վճարած անձին:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նորայր Վարդանյանի վերաբերյալ ՀՀ միգրացիոն ծառայությունում և Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքները պետք է վերացնել:
Անդրադառնալով ապացույցների տնօրինման և պահպանման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հատ հաբերը պետք է հանձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի տնտեսական հանցագործությունների և մաքսանենգությունների քննության գլխավոր վարչությանը՝ թիվ 84105425 քրեական վարույթի նյութերին կցելու համար:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ՔԿ 768 կնիքով կնիքված EW148637236FR համարի ծանրոցի /տուփի/ տնօրինմանը՝ Դատարանը, հաշվի առնելով, որ այն վերադարձվել է մեղադրյալի հարազատներն, գտնում է, որ դրան լրացուցիչ անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է:
Անդրադառնալով արտավարութային փաստաթղթերի տնօրինման և պահպանման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշմամբ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված փաստաթղթերը պետք է պահել գործի հետ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
Անդրադառնալով վարութային ծախսերի հարցին՝ Դատարանը, հաշվի առնելով մեղադրյալի գույքային դրությունը, գտնում է, որ դրանք մեղադրյալից բռնագանձման ենթակա չեն, հետևաբար վարութային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ, 276-րդ և 347-349-րդ հոդվածներով` Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով՝ ազատազրկում՝ 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկմանը 2 (երկու) տարի ժամկետով ազատազրկում պատժից գումարել 6 (վեց) ամիսը, և Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 7 (յոթ) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոնի կիրառմամբ՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված 7 (յոթ) տարի ժամկետով ազատազրկմանը հաշվակցել նրա ձերբակալման և կալանքի տակ գտնվելու 1 (մեկ) տարի 1 (մեկ) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետը, և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի 10 (տասը) ամիս 3 (երեք) օր ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով տնային կալանքի կիրառման սկզբից՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 6-ից:
Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները՝ տնային կալանքը, բացակայելու արգելքը և գրավը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված տնային կալանք և գրավ խափանման միջոցները վերացնել և Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դեպոզիտ հաշվին մուծված 1․000․000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գրավը վերադարձնել գրավը վճարած անձին:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նորայր Վարդանյանի վերաբերյալ ՀՀ միգրացիոն ծառայությունում և Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքները վերացնել:
Ապացույցների տնօրինման և պահպանման հարցը լուծել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով և դատավճռի պատճառաբանական մասով սահմանված կարգով:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վարույթն իրականացնող մարմնի՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշմամբ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված փաստաթղթերը պահել գործի հետ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ ՌԱԶՄԻԿ ՄԱՐԻԿՅԱՆ
ԵԴ1/0689/01/25





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
հատուկ վերանայման բողոքը բավարարելու մասին


Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր
իրավասության քրեական դատարան
Նախագահող դատավոր՝ Ռ.Մարիկյան


2025 թվականի դեկտեմբերի 5-ին ք.Երևանում
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը, նա¬խա¬¬¬¬¬¬¬գա¬¬հությամբ՝ դատավոր Ադրինե Ղուկասյանի (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան), գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի հատուկ վերանայման բո¬ղոքը,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց


1. Գործի դատավարական ընթացքը.
2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական վարույթով մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքով նրա նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով:
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ հատուկ վերանայման բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ալիսա Բոյաջյանը (այսուհետ նաև` Բողոքաբեր)։
2025 թվականի նոյեմբերի 27-ին Վերաքննիչ դատարանը որոշում է կայացրել հատուկ վերանայման բողոքը վարույթ ընդունելու և դատական վարույթը գրավոր ընթացակարգով իրականացնելու մասին:

2. Հատուկ վերանայման բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով այն բանի համար, որ. «[Ն]ա, խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսանենգությամբ՝ առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Այսպես.
ՀՀ քաղաքացի Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանը, որդուց՝ Նորայր Վարդանյանից տեղեկանալով Ֆրանսիայի Հանրապետությունից մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով փոստային առաքանու միջոցով ՀՀ-ում իրացման նպատակով ապօրինի թմրամիջոցներ ձեռք բերելու մտադրության վերաբերյալ, վերջինիս առաջարկով համաձայնվել է օժանդակել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը: Իր հանցավոր դիտավորությունն իրագործելու նպատակով՝ Արտաշես Վարդանյանը, միջոցներ տրամադրելու և խոչընդոտները վերացնելու եղանակով՝ իր անձնագրային տվյալները Նորայր Վարդանյանին տրամադրելով, օժանդակել է առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով մաքսանենգությամբ ապօրինի տեղափոխմանը:
Նորայր Վարդանյանն իր հերթին, ստանալով Արտաշես Վարդանյանի անձնագրային տվյալները, փոխանցել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանին՝ մաքսանենգությամբ ՀՀ ուղարկվող թմրամիջոցի առաքանին Արտաշես Վարդանյանի անունով ձևակերպելու նպատակով:
Այնուհետև, պայմանավորվածության համաձայն, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանը քրեական վարույթով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը, որոնք թաքցրել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփերում և ՀՀ առաքելու համար Ֆրանսիայի Հանրապետությունում հանձնել է բեռնափոխադրող ընկերությանը, որի համար լրացվել է Արտաշես Վարդանյանի տվյալներով EW148637236FR համարի բեռնագիրը:
2024 թվականի հուլիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, ՀՀ ՊԵԿ մաքսային ծառայողները մաքսային հսկողության գոտում զննման են ենթարկել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից՝ «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով «Vardanyan Greta» անվամբ ՀՀ ներմուծված EW148637236FR համարի առաքանին, ինչի արդյունքում դրանում հայտնաբերվել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփ` «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը։
Նույն օրը ՀՀ ՊԵԿ մաքսանենգության դեմ պայքարի վարչության աշխատակիցների կողմից իրականացվել է «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում, որի շրջանակներում վերոնշյալ աշխատակիցների կողմից թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանիում հայտնաբերված «B8» գրառմամբ 358 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերով մաստակի համար նախատեսված «MENTOS» գրառումներով տուփերը փոխարինվել են նմանատիպ այլ զանգվածներով և դրանք տեղադրվել են նույն համարի միջազգային փոստային առաքանիում՝ դրան տալով իր սկզբնական տեսքը:
Այնուհետև, առաքանին ՀՀ տեղափոխվելուց հետո, Նորայր Վարդանյանը այդ մասին հայտնել է Արտաշես Վարդանյանին և 2024 թվականի հուլիսի 26-ին՝ ժամը 16:30-ի սահմաններում, Արտաշես Վարդանյանը Նորայր Վարդանյանի հետ միասին այցելել են Երևան քաղաքի Էրեբունի 31 հասցեում գործող «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության թիվ 0020 փոստային բաժանմունք, փորձել են իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցը, սակայն իրենց դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, չի իրագործվել, քանի որ առաքանին ստանալուց հետո ձերբակալվել և տեղափոխվել են ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչություն, որտեղ Արտաշես Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանին և դրանում առկա՝ օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ հաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածները»։
Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող որոշման համաձայն՝
«(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և ՀՀ սահմանադրական դատարանի վերը նշված դիրքորոշումների համադիր վերլուծության արդյունքում Դատարանն արձանագրում է.
1. Անձի անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը անձի արդար դատաքննության իրավունքի և իրավունքի գերակայության սկզբունքի ամենակարևոր տարրերից մեկն է:
2. Անձի մեղքը կարող է հաստատվել բացառապես քրեական դատավարության արդյունքում՝ դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտով:
3. Արդար դատաքննության իրավունքի հիմնարար ասպեկտն այն է, որ քրեական դատավարությունը պետք է լինի մրցակցային, և պետք է լինի հավասարություն մեղադրող կողմի և պաշտպանական կողմի միջև։
4. Արդար և անաչառ քրեական դատավարության շահերից ելնելով՝ չափազանց կարևոր է, որ մեղադրյալը ներկա գտնվի իր դատավարությանը:
5. Մեղադրյալի բացակայությամբ դատական նիստ կարող է տեղի ունենալ միայն դեպքում, երբ մեղադրյալը իր կամահայտնությամբ կամ իր գործողությունների հետևանքով հրաժարվել է դատավարությանը ներկա գտնվելու իրավունքից:
6. Մահացած մեղադրյալի դեպքում օբյեկտիվ պատճառներով անհնար է պարզել, թե արդյոք անձը ցանկություն կունենար իր լսված լինելու իրավունքից հրաժարվել, թե ոչ։ Ավելին՝ եթե նույնիսկ նախկինում անձը նման դիրքորոշում հայտնած լինի, չի բացառվում, որ դատավարության ցանկացած փուլում նա ցանկանար իրացնել իր լսված լինելու իրավունքը:
7. Մահացածի դատավարությունն անխուսափելիորեն հակասում է կողմերի հավասարության սկզբունքին և արդար դատավարության բոլոր երաշխիքներին:
8. Մահացած անձի դատավարությունը հակասում է ինչպես Կոնվենցիայի 6- հոդվածի նպատակին, այնպես էլ այդ հոդվածին բնորոշ բարեխղճության արդյունավետության սկզբունքին:
9. Մահացած մեղադրյալը շատ դեպքերում (նույնիսկ եզրափակիչ հայտարարությամբ կարող էր հայտնել այնպիսի փաստական հանգամանք, որը միայն իրեն էր հայտնի, և կարող էր ամբողջությամբ «գլխիվայր շրջել» նրա մեղավորության վերաբերյալ դատարանի համոզվածությունը (հատկապես ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրությամբ Եվրոպական դատարանի նախադեպային որոշմամբ սահմանված՝ փաստի կանխավարկածով առաջնորդվելու դեպքերում):
10. Դատաքննությունը պետք է զերծ լինի այն անձին մահից հետո դատապարտման ռիսկերից, ում մեղքը չի հաստատվել դատարանի կողմից, երբ նա կենդանի էր:
11.Մահացած մեղադրյալն օբյեկտիվ պատճառներով զրկված է իր արժանապատվությունը, պատիվն ու բարի համբավը պաշտպանելու հնարավորությունից։
12. Մահացածի նկատմամբ կիրառվող ցանկացած պատիժ կխախտի արժանապատվությունը։
13. «Ռեաբիլիտացված» հասկացությունը հավասարապես կարող է վերաբերել ինչպես ողջ, այնպես էլ մահացած անձանց:
14. Մահացած անձի (մեղադրյալի կամ կասկածյալի) ռեաբիլիտացիան չափազան կարևոր է քրեական դատավարությունում, որը կտրամադրի մահացած անձի մերձավոր հարազատներին դրանից բխող իրավունքներ:
15. Ռեաբիլիտացիա իրականացնելու նպատակը չի կարող արդարացնել անձի մահից հետո նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելը:
16. Հետևաբար, անձի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ եթե արդեն հարուցվել է, այն պետք է դադարեցվի՝ անկախ այն հանգամանքից՝ նրա հարազատները ցանկանում են, որ մահացածի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվի, թե ոչ։
17. Քրեական գործի վարույթը շարունակելու՝ մահացածի մերձավոր հարազատների խնդրանքը մերժելու դեպքում պետք է առաջնորդվել այն մոտեցմամբ, որ մահացած անձը չի ճանաչվել որպես հանցագործություն կատարող անձ:
Ամբողջացնելով վերոգրյալը՝ Դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելու և հատկապես նրան դատապարտելու դեպքում Դատարանը կհակասի՝ Եվրոպական դատարանի վերը նշված Մագնիցկին և մյուսներն ընդդեմ Ռուսաստանի գործով կայացված վճռով արտահայտած դիրքորոշմանը՝ արդյունքում թույլ տալով Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով նախատեսված անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտում: Ինչ վերաբերում է հնարավոր այն դիտարկմանը, որ նշված վճռով Եվրոպական դատարանը խնդիր է համարել միայն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելը, հետևաբար եթե քրեական հետապնդումը շարունակվի արդյունքում անձը մեղավոր ճանաչվի, սակայն նրա նկատմամբ պատիժ չնշանակվի, ապա արդյունքում Դատարանը չի հակասի Եվրոպական դատարանի նշված դիրքորոշմանը՝ ապա Դատարանը փաստում է, որ տվյալ գործով նույնպես մահացած անձի նկատմամբ Ռուսաստանի դատարանները պատիժ չէին նշանակել, սակայն քանի որ նա մեղավոր է ճանաչվել, Եվրոպական դատարանը խախտում էր արձանագրել:
Դատարանը փաստում է նաև, որ մահացածի նկատմամբ ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեպքում Դատարանը կարող է հակասել վեր նշված՝ ՀՀ սահմանադրական դատարանի 2017 թվականի մարտի 21-ի թիվ ՍԴՈ-135 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումներին՝ խախտելով անձի անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը և զրկելով մահացած մեղադրյալի հարազատներին ռեաբիլիտացիայից օգտվելու հնարավորությունից:
Նման պայմաններում՝ հաշվի առնելով նաև այն հանգամանքը, որ մինչև մահանալը դատավարության արդյունքում դատարանի որոշմամբ անձը մեղավոր չի ճանաչվել, իսկ չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը Դատարանը գտնում է, որ միակ ողջամիտ լուծումը կարող է լինել մեղադրյալի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ռեաբիլիտացնող հիմքով դադարեցնելը։ Ինչ վերաբերում է հնարավոր այն դիտարկմանը, որ մահվան հիմքով անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելը նախատեսված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն ռեաբիլիտացնող են միայն նույն հոդվածի 1-ին մասի 1-9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքները՝ ապա Դատարանը փաստում է, որ նշված հանգամանքը չի կարող արգելք հանդիսանալ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ռեաբիլիտացնող հիմքով դադարեցնելու համար:
(…)
Ճիշտ է՝ Սահմանադրական դատարանը վերը նշված որոշմամբ քննարկել է մեկ այլ՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 11-րդ կետով անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելու սահմանադրականության հարցը, սակայն նշված դիրքորոշումը տվյալ դեպքում օգտակար է այն տեսանկյունից, որ ըստ Սահմանադրական դատարանի դիրքորոշման՝ անկախ այն հանգամանքից, որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու տարիքին հասած չլինելը նշված չէ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու ռեաբիլիտացնող հիմքերի մեջ՝ այն չի կարող ոչ ռեաբիլիտացնող հիմք համարվել։
Անդրադառնալով հնարավոր այն դիտարկմանը, որ մահացածի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ռեաբիլիտացնող հիմքով դադարեցնելը կարող է խնդրահարույց լինել տուժողների իրավունքների տեսանկյունից, քանի որ նրանք կզրկվեն գույքային հայց ներկայացնելու միջոցով իրենց պատճառված վնասների փոխհատուցում ստանալու հնարավորությունից՝ Դատարան արձանագրում է, որ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը չի կարող իրականացվել քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված խնդիրներից բացի որևէ այլ խնդիր լուծելու համար։
(…)
Ամփոփելով վերոգրյալը` Դատարանը գտնում է, որ անձի մահվան դեպքում առկա չէ որևէ կարևոր քրեադատավարական նպատակ մահացած անձի նկատմամբ ոչ արդարացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու համար: Հետևաբար, նման պայմաններում որևէ կերպ իրավաչափ չի կարող համարվել մահացածի սահմանադրական իրավունքների շրջանցումը և նրա անմեղությունը կասկածի տակ դնելն այն պայմաններում, երբ անձը իր կամքով չի հրաժարվել իր լսված լինելու իրավունքից, զրկված է եղել առնվազն փաստերի մասին իր տեսակետը դատարանին հայտնելու հնարավորությունից, և նրա կենդանության օրոք նրա մեղքը դատարանի որոշմամբ չի հաստատվել: Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ անձի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի ռեաբիլիտացնող հիմքով:
Անդրադառնալով սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքներին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ Արտաշես Վարդանյանը 2025 թվականի օգոստոսի 29-ին մահացել է։
Այսպիսով՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն դեպքում առկա է քրեական վարույթը բացառող հանգամանք, որպիսի պայմաններում անհրաժեշտ է մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393- րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքով նրա նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնել և գործով վարույթը կարճել՝ ՀՀ քրեական տավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է` անձի մահվան մքով։ Ընդ որում՝ չնայած այն հանգամանքին, որ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ ռաբիլիտացնող են միայն նույն հոդվածի 1-ին մասի 1-9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքները՝ այնուամենայնիվ, հաշվի առնելով վերը նշված եզրահանգումները՝ Դատարանը գտնում է, որ Արտաշես Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել ռեաբիլիտացնող հիմքով։
Միաժամանակ, նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված ենթադրյալ հանցանք, ուստի Դատարանը չի կարճում գործի վարույթը և սույն գործի քննությունը շարունակում է մեղադրյալ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում:
Նկատի ունենալով, որ գործի վարույթը պետք է շարունակել մեղադրյալ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի մասով՝ քրեական գործով իրեղեն ապացույցների և դատական ծախսերի հարցերին Դատարանը սույն որոշմամբ չի անդրադառնում։
(…)»:

3. Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքը, այն հաստատող փաստերը, պահանջը, ինչպես նաև դրանք հիմնավորող փաստարկները.
Հատուկ վերանայման բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում.
Բողոքաբերը ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքում նշել է. «(…) Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումն օրինական ու հիմնավոր չէ, որով Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, այն է՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը կարող է ազդել գործի ելքի վրա, որպիսի պայմաններում նշված որոշումը ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
(…)
Վերոնշյալ իրավական նորմերի լույսի ներքո հարկ է փաստել, որ Առաջին ատյանի դատարանը, արձանագրելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով նախատեսված քրեական հետապնդումը բացառող ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքի առկայությունը, Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշմամբ պատճառաբանել է, որ անձի մահվան դեպքում հարուցված քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի ռեաբիլիտացնող հիմքով: Մինչդեռ, անձի մահը օրենքով ամրագրված է ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքերի շարքում, և Դատարանը չի կարող դատական մեկնաբանությամբ այն վերաորակել որպես ռեաբիլիտացնող հիմք։ Առաջին ատյանի դատարանի այս մոտեցումը հակասում է օրենսդրության բառացի բովանդակությանը և օրենսդրի հստակ կամքին։
Վկայակոչված իրավանորմերի համատեքստում գնահատման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ արտահայտված դիրքորոշումները, հարկ է նշել, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածով Օրենսդիրը հստակ նախանշել է ռեաբիլիտացնող և ոչ ռեաբիլատացնող հիմքերը և դատավարական բնութագիրն ու հետևանքները, ուստի Օրենքում ամրագրված նորմը քրեադատավարական այլ նորմերի վրա տարածելու իրավական հնարավորություն օրենսդրական որևէ կարգավորմամբ դատարանին տրված չէ:
Այս առնչությամբ անդրադառնալով Առաջին ատյանի դատարանի այն հիմնավորումներին, որ ՀՀ սահմանադրական դատարանի՝ թիվ ՍԴՈ-1767 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները և կատարված հետևությունը կիրառելի են նաև հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցնելու՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով սահմանված հիմքի պարագայում, քանի որ ինչպես նույն հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետով սահմանված հիմքի դեպքում ըստ Սահմանադրական դատարանի դիրքորոշման՝ անկախ այն հանգամանքից, որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու տարիքին հասած չլինելը նշված չէ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու ռեաբիլիտացնող հիմքերի մեջ՝ այն չի կարող ոչ ռեաբիլիտացնող լինել, ապա հարկ է փաստել, որ Առաջին ատյանի դատարանի այս մեկնաբանությունը որևէ կերպ չի համապատասխանում ՀՀ սահմանադրական դատարանի վկայակոչված որոշման հիմնավորումներին։
Իրավական հիմնավորումների շրջանակում Դատարանը հղում կատարելով ՀՀ սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-1767 որոշմանը՝ դրա մեջ արտահայտված դիրքորոշումը տարածել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի վրա, սակայն տվյալ ՍԴ որոշումը վերաբերում է այլ դատավարական հիմքի (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետ) բնույթին և չի ներառում որևէ իրավական դիրքորոշում, որը կարող է ընդհանրացմամբ կիրառվել անձի մահվան դեպքում քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմքի վրա։ Ավելին՝ Առաջին ատյանի դատարանն իր այս հետևությամբ ըստ էության դուրս է եկել արդարադատություն իրականացնելու իր իրավասության սահմաններից և փաստացի իրականացրել է ՀՀ սահմանադրական դատարանի իրավասության մեջ գտնվող՝ սահմանադրական արդարադատության գործառույթ։
Անհրաժեշտ է փաստել, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը դատարանին չի ընձեռում դատական մեկնաբանման ճանապարհով դրանում առկա որևէ նորմի հիմնավորվածությունը գնահատելու կամ առավել ևս դրա հակասամանադրականությունն արձանագրելու հնարավորություն, իսկ օրենսդրական ցանկացած կարգավորման սահմանադրականության վերաբերյալ կասկած ունենալու պարագայում օրենսդրությունը դատարանին տալիս է ՀՀ սահմանադրական դատարանում տվյալ նորմի սահմանադրականության հարցը բարձրացնելու հնարավորություն։
Վերոգրյալ իրավական մեկնաբանությունների համակցմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանի այն եզրահանգումը, ըստ որի՝ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման ռեաբիլիտացնող հիմքով, անհիմն է, հակասում է օրենսդրությանը և չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերաբերելի կարգավորումների տրամաբանությունից:
Այսպիսով, Առաջին ատյանի դատարանը քրեադատավարական նորմի կիրառման շրջանակը ընդլայնելով, դրա իրավաբանական բնույթը փոխելով և քրեական հետապնդումը բացառող մեկ այլ հանգամանքի վերաբերյալ ՍԴ դիրքորոշումը վիճարկվող հիմքի վրա տարածելով, սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի նորմը, որի հետևանքով կայացրել է օրենքին հակասող դատական ակտ՝ թույլ տալով դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը կարող է ազդել գործի ելքի վրա:
(…)»։

Արդյունքում՝ Բողոքաբերը խնդրել է փոփոխել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի՝ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումը՝ հաստատելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով նախատեսված հանգամանքի ոչ ռեաբիլիտացնող լինելը:
4․ Վերաքննիչ դատարանում վարույթի մասնակիցների բացատրությունները, դրանք հիմնավորող նյութերը, միջնորդությունները, բողոքի պատասխանները.
Հատուկ վերանայման բողոքի կապակցությամբ դիրքորոշում է ներկայացրել մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի պաշտպան Էրիկ Բեգլարյանը, ով նշել է. «(…) Պատվարժան դատարան, բողոքարկող կողմի մատնանշած հիմնավորումները չեն կարող դիտվել լիարժեք և համապատասխան դատավարական իրավունքի տրամաբանությանը, քանի որ Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի մեկնաբանությունը չի կարող սահմանափակվել զուտ նորմի բառացի ընթերցմամբ: Դատարանը պարտավոր է ոչ միայն կիրառել, այլև մեկնաբանել իրավանորմերը՝ ապահովելով դրանց համահունչ լինելը Սահմանադրությամբ երաշխավորված իրավունքներին և քրեական դատավարության հիմնարար սկզբունքներին:
Չնայած այն բանին, որ օրենսդիրը 12-րդ հոդվածում առանձնացրել է ռեաբիլիտացնող և ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքերը, դատարանն իրավունք ունի ոչ միայն նորմ կիրառի, այլ նաև այն լրիվ և նպատակային մեկնաբանի, հատկապես այն դեպքերում, երբ բառացի կիրառումը կարող է հանգեցնել անհիմն կամ ոչ համաչափ արդյունքների:
Սույն դեպում 12-րդ հոդվածի բառացի կիրառումը ըստ էության հանգեցնում է ոչ համարժեք հետևության՝ մահացած անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով: Սակայն նման մոտեցումը անտեսում է դատավարական մի շարք սկզբունքներ.
- Անձի անմեղության կանխավարկածը,
- Արդար դատաքննության իրավունքը,
- Պետության պարտականությունը՝ բացառել վերջնական իրավական գնահատականը առանց դատաքննության,
- Մեղադրյալի իրավունքների ամբողջականությունը, որոնք մահվան դեպքում չեն դադարում, երբ հարցը վերաբերում է իրավահաջորդների կամ հասարակության ռեաբիլիտացիոն շահերին:
Ուստի դատարանը ոչ միայն իրավասու, այլ նաև պարտավոր էր ստուգել՝ արդյո՞ք տվյալ դեպքում քրեական հետապնդման դադարեցումն ակնհայտորեն չի հանգեցնում մեղքի փաստացի հաստատման, ինչը հակասում է Սահմանադրությանը և ՄԻԵԴ պրակտիկային:
Բողոքարկող կողմի այն պնդումը, թե դատարանը գնահատել է նորմի փաստացի համապատասխանում հակասահմանադրականությունը, չի իրականությանը: Դատարանը տվյալ դեպքում կատարել է ոչ թե սահմանադրական վերահսկողություն, այլ՝
- նորմի նպատակային մեկնաբանություն,
- իրավունքի բովանդակային համահունչեցում,
- դատական պրակտիկային համապատասխանեցում,
- ստուգում, թե արդյո՞ք տվյալ նորմի բառացի կիրառումը չի հանգեցնում անհամաչափ սահմանափակման:
Սա սովորական դատավարական պրակտիկա է և չի կարող որակվել որպես Սահմանադրական դատարանի արտոնությունների խաղտում:
Եթե բառացի կանոնն իր կիրառությամբ հանգեցնում է ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցման՝ առանց մեղադրանքի բովանդակային քննության, ապա դատարանը չի կարող անտեսել, որ դա կարող է խաթարել իրավունքի նպատակը․ նախապայմաններ ստեղծել քրեական պատասխանատվության մեղավորության առաջարկման:
Դատարանը պետք է ընտրի այն մեկնաբանությունը, որը.
- ապահովում է մարդու իրավունքների առավելագույն պաշտպանություն,
- բացառում է մեղավորության ենթադրությունը,
- համահունչ է Սահմանադրությանը,
- համապատասխանում 5 ՄԻԵԴ արդար դատավարության ստանդարտներին:
Դատարանը պարտավոր չէ յուրաքանչյուր գործում ՍԴ դիմել, երբ նորմի մեկնաբանությունը առաջացնում է տարբեր մոտեցումներ: ՍԴ–ում հարց բարձրացնելու անհրաժեշտությունը առաջանում է միայն այն դեպքում, երբ նորմի բովանդակությունը հակասում է Սահմանադրությանը: Այստեղ նման իրավիճակ չկա. տեղի է ունեցել նորմի դատաիրավական մեկնաբանություն, ΠΣ թե հակասահմանադրականության ճանաչում:
Ուստի, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից 12-րդ հոդվածի մեկնաբանման ժամանակ արված եզրակացությունները լիովին տեղավորվում են դատարանի սահմանադրական և դատավարական լիազորությունների շրջանակում։ Դատարանը չի գերազանցել իր իրավասությունը, այլ կատարել է Սահմանադրությանը համահունչ նորմի մեկնաբանություն՝ ապահովելով քրեական դատավարության արդարությունը և մարդու իրավունքների առաջնահերթությունը։
(…)»։

5. Վերաքննիչ դատարանի հիմնավորումներն ու եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն`
«3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա»:
Մեջբերված քրեադատավարական նորմերի լույսի ներքո վերլուծելով հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերն ու փաստարկները՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել հետևյալ հարցին․ հիմնավոր է արդյո՞ք մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնելը ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը։

ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե`
(…)
10) անձը մահացել է.
(…)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասի 1-9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքները ռեաբիլիտացնող են։
3. Սույն հոդվածի 1-ին մաuի 10-րդ կետով նախատեսված հանգամանքի առկայությունը քրեական հետապնդումը բացառող չէ, եթե մահացածի օրինական ներկայացուցիչն առարկում է դրա դեմ այն հիմքով, որ մահացածը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը: Այu դեպքում քրեական վարույթը շարունակվում է ընդհանուր կարգով, սակայն մեղադրական վերդիկտ կայացնելու դեպքում այդ անձի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվում: Սույն հոդվածի 1-ին մաuի 10-րդ կետը չի տարածվում քաղաքացիական դատավարության կարգով անձին մահացած ճանաչելու դեպքերի վրա:
(…)»:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածով սահմանված հիմքերն իրենց բովանդակությամբ, կիրառման իրավական հետևանքներով տարբեր են, այնուամենայնիվ, բոլորն էլ կրում են իմպերատիվ բնույթ և դրանցից գեթ մեկի առկայությունն արդեն իսկ բացառում է քրեական հետապնդման իրականացումը:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով սահմանված հիմքի՝ քրեական հետապնդման ենթարկվող անձի մահվան դեպքում, այդ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի։ Նշվածից բացառություն կարող է լինել միայն այն դեպքերում, երբ տվյալ գործով վարույթի իրականացումն անհրաժեշտ է մահացածի իրավունքների վերականգնման համար, այսինքն, երբ մահացած մեղադրյալի օրինական ներկայացուցիչը առարկում է նրա նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ այն հիմքով, որ մահացածը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը: Հետևաբար, եթե բացառություն կազմող վերոգրյալ անհրաժեշտությունը բացակայում է, ապա անձի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման՝ անկախ նրանից, թե գործը քննության որ փուլում է գտնվում:
ՀՀ Սահմանադրական դատարանը՝ անդրադառնալով մահացած անձի (կասկածյալի կամ մեղադրյալի) մերձավոր հարազատների կամ այլ շահագրգիռ անձանց կողմից մահացածի իրավունքների վերականգնման հնարավորության օրենսդրական կարգավորման և իրավակիրառ պրակտիկայի հիմնախնդիրներին, արձանագրել է, որ՝ «(...) Քրեական գործի վարույթը մահացածի իրավունքների վերականգնման համար շարունակելու վերաբերյալ կարգավորումը հանդիսանում է օրենսդրական երաշխիք և կոչված է ապահովելու մարդու արժանապատվության անխախտելիությունը, անձի պատվի ու բարի համբավի անձեռնմխելիության իրավունքի և անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի երաշխավորումը:
(...)
Ելնելով իրավունքի գերակայության սկզբունքից, մարդու հիմնական իրավունքների անմիջական գործողության սահմանադրական պահանջից, ինչպես նաև վիճարկվող դրույթի ընդհանուր տրամաբանությունից, (…) իրավակիրառ պրակտիկան պետք է առաջնորդվի այն մոտեցմամբ, որ անձի մահվան հիմքով քրեական հետապնդում չիրականացնելու կամ գործի վարույթը կարճելու դեպքում անհրաժեշտ է այդ մասին իրազեկել նրա մերձավոր ազգականին, ապահովել վերջինի դիրքորոշման լսելիությունը, մահացածի իրավունքների վերականգնման անհրաժեշտության դեպքում քրեական գործի վարույթը շարունակելու` նրա պահանջի բավարարումը և մասնակցությունը մահացածի իրավունքների պաշտպանության և նրա մեղավորության հարցը պարզելուն ուղղված դատավարության ողջ ընթացքում (...)» ։
Օրենսդիրը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 2-րդ մասում հստակորեն տարանջատում է ռեաբիլիտացնող հիմքերը, սահմանելով, որ հոդվածի 1-ին մասի միայն 1-ից 9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքներն են ռեաբիլիտացնող։ Հետևաբար, անձի մահվան հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցումը ոչ ռեաբիլիտացնող հիմք է։
Ռեաբիլիտացնող հիմքերի իրավական հետևանքն է անձի լիակատար արդարացումը, բարի համբավի վերականգնումը, ինչպես նաև պատճառված վնասի փոխհատուցման իրավունքի առաջացումը։ Ի տարբերություն դրա՝ ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքերը չեն պարունակում անձի անմեղության հաստատում։ Դրանք պայմանավորված են դատավարության շարունակումը բացառող կամ աննպատակ դարձնող հանգամանքներով (օրինակ՝ համաներում, անձի մահ)։ Այս դեպքերում անձը չի ճանաչվում անմեղ և չի առաջանում ռեաբիլիտացիայի իրավունք։
Անձի մահը, որպես քրեական հետապնդման դադարեցման հիմք, պայմանավորված է քրեական պատասխանատվության անձնային/անձնական բնույթով։ Քանի որ պատիժը չի կարող կիրառվել մահացած անձի նկատմամբ, քրեական հետապնդման շարունակումը, որպես կանոն, կորցնում է իր նպատակահարմարությունը։ Սակայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը նախատեսում է այս կանոնից կարևոր բացառություն, այն է՝ 12-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ անձի մահը քրեական հետապնդումը բացառող հիմք չէ, եթե մահացածի օրինական ներկայացուցիչը առարկում է դրա դեմ այն հիմքով, որ մահացածը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը։ Այս դրույթն ուղղված է մահացած անձի պատվի, արժանապատվության և բարի համբավի պաշտպանությանը։ Նշված դեպքում քրեական վարույթը շարունակվում է ընդհանուր կարգով, սակայն նույնիսկ մեղադրական վերդիկտ կայացնելու պարագայում մահացածի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվում։
Հետևաբար՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ անձի մահվան հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցումը չի հանգեցնում ռեաբիլիտացիայի, քանի որ օրենքը դա ուղղակիորեն չի դասում ռեաբիլիտացնող հիմքերի շարքին։ Միաժամանակ օրենսդիրը ճանաչում է մահացածի անմեղությունը հաստատելու հնարավորությունը՝ թույլ տալով շարունակել վարույթը նրա օրինական ներկայացուցիչների նախաձեռնությամբ։

Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերի և դրանք հաստատող փաստերի, ինչպես նաև վերոգրյալ իրավանորմերի և վերլուծությունների լուսի ներքո անդրադառնալով մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնելը ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի դատողություններին՝ Վերաքննիչ դատարանը դրանք ընդունելի չի համարում և գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն իրավաչափ և հիմնավոր չեն։
Մասնավորապես՝ Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում Բողոքաբերի այն դիրքորոշմանը, որ իրավական հիմնավորումների շրջանակում Առաջին ատյանի դատարանը, հղում կատարելով ՀՀ սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-1767 որոշմանը, դրա մեջ արտահայտված դիրքորոշումը տարածել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի վրա, սակայն տվյալ ՍԴ որոշումը վերաբերում է այլ դատավարական հիմքի (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետ) բնույթին և չի ներառում որևէ իրավական դիրքորոշում, որը կարող է ընդհանրացմամբ կիրառվել անձի մահվան դեպքում քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմքի վրա։
Բացի այդ, անդրադառնալով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից վկայակոչված՝ Մագնիցկին և մյուսներն ընդդեմ Ռուսաստանի գործով Մարդու իրավունքների եվրապական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Եվրոպական դատարան) կողմից ձևավորված իրավական դիրքորոշմանը՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ տվյալ գործով ձևավորված իրավական մոտեցումը չի կարող մեխանիկորեն կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության իրավակարգավորումների նկատմամբ, քանի որ այն հիմնված է այնպիսի հանգամանքների վրա, որոնք էապես տարբերվում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրական կարգավորումներից։ Մասնավորապես, տվյալ գործով ՄԻԵԴ-ը արձանագրել է Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի խախտում՝ ելնելով այն հանգամանքից, որ Ռուսաստանի Դաշնության իրավակարգավորումներում բացակայել է մահացած անձի օրինական ներկայացուցչի կամ իրավահաջորդների կողմից քրեական հետապնդման դադարեցման դեմ առարկելու իրավական մեխանիզմը։ Այսինքն՝ մահացած անձի նկատմամբ շարունակվող քրեական հետապնդումը տեղի է ունեցել մի իրավիճակում, երբ նրա շահերը ներկայացնող անձինք զրկված են եղել վարույթի ընթացքի վրա իրական և արդյունավետ ազդեցություն ունենալու հնարավորությունից, ինչը խախտել է կողմերի հավասարության և արդար դատաքննության հիմնարար սկզբունքները ։ Ի տարբերություն նշվածի՝ Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսդրությունը նախատեսում է մահացած մեղադրյալի օրինական ներկայացուցիչների կողմից քրեական վարույթի վերաբերյալ որոշումների բողոքարկման և դրանց առնչությամբ դիրքորոշում ներկայացնելու իրավական հնարավորություններ։ Այս կարգավորումները նպատակ ունեն ապահովելու, որ մահացած անձի շահերը չմնան անպաշտպան և որ քրեական վարույթի դադարեցման կամ շարունակման հարցը լուծվի շահագրգիռ անձանց մասնակցությամբ։ Հետևաբար՝ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Մագնիցկին և մյուսներն ընդդեմ Ռուսաստանի գործի վրա հղում կատարելը՝ առանց հաշվի առնելու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրության առանձնահատկությունները և մահացած անձի օրինական ներկայացուցչի իրավունքների առկայությունը, հանգեցնում է ՄԻԵԴ նախադեպային իրավունքի ոչ ճիշտ կիրառման։
Վերոգրյալի հաշվառմամբ Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում նաև Բողոքաբերի այն դիրքորոշմանը, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը դատարանին չի ընձեռում դատական մեկնաբանման ճանապարհով դրանում առկա որևէ նորմի հիմնավորվածությունը գնահատելու կամ առավել ևս դրա հակասամանադրականությունն արձանագրելու հնարավորություն, իսկ օրենսդրական ցանկացած կարգավորման սահմանադրականության վերաբերյալ կասկած ունենալու պարագայում օրենսդրությունը դատարանին տալիս է ՀՀ սահմանադրական դատարանում տվյալ նորմի սահմանադրականության հարցը բարձրացնելու հնարավորություն։
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը` մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնելը ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելով, թույլ է տվել դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում՝ այն է, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված սկզբունքի խախտում, ինչը համաձայն նույն օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի հիմք է Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը նույն օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն փոփոխելու համար:
Հետևաբար, ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի հատուկ վերանայման բողոքը պետք է բավարարել և փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշումը՝ մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնել՝ առանց այն ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ և 393-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի հատուկ վերանայման բողոքը բավարարել:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշումը փոփոխել։
Մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնել՝ առանց այն ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու։
Սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից և կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու օրվանից հետո 15-օրյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ` ԱԴՐԻՆԵ ՂՈՒԿԱՍՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԴ1/0689/01/25
Երևանի քրեական դատարան
Նոր քրեական գործ
Երբ է գործը ստացվել 28-02-2025
Ինչ կարգով է գործը ստացվել Առաջին անգամ
Դատախազություն ՀՀ Գլխավոր դատախազություն
Նախաքննական գործի համարը 84105425
Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ (հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմ- բերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ (հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմ- բերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Մեղադրյալ
Անձ
Անուն Նորայր
Ազգանուն Վարդանյան
Հայրանուն Արտաշեսի
Հասցե ---------------
Ծննդյան օր ---------------
Սոցիալական քարտ ---------------
Հոդված_1
Հոդված 46-399 Մաս 3 Կետ 2/2021թ. մայիսի 5-ին ընդունված գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի/
Մեղադրյալ
Անձ
Անուն Արտաշես
Ազգանուն Վարդանյան
Հայրանուն Ռաֆիկի
Հասցե ---------------
Ծննդյան օր ---------------
Սոցիալական քարտ ---------------
Հոդված_1
Հոդված 46-399 Մաս 3 Կետ 2/2021թ. մայիսի 5-ին ընդունված գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի/
Վիճակագրական տողի համարը 19.7
Լրացուցիչ վիճակագրական տողի համար Առկա չէ
Իրավական բարդության չափանիշ 1.4
Չափահաս Այո
Չափահաս Այո
Մակագրել
Երբ 28-02-2025
Նախագահող դատավոր
Անուն Ռազմիկ
Ազգանուն Մարիկյան
Նոր օրենսդրությամբ քննվող գործեր
Ամսաթիվ 03-03-2025
Վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին որոշում
Որոշման ամսաթիվ 05-03-2025
Որոշում ԵԴ1/0689/01/25


ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՎԱՐՈՒՅԹ ՍՏԱՆՁՆԵԼՈՒ ԵՎ
ՆԱԽՆԱԿԱՆ ԴԱՏԱԼՍՈՒՄՆԵՐ ՆՇԱՆԱԿԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ


«05» մարտի 2025թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանս, ստանալով թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց Ի

2025 թվականի փետրվարի 28-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
2025 թվականի փետրվարի 28-ին քրեական գործը էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել, իսկ 2025 թվականի մարտի 3-ին հանձնվել է դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանին:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 310-րդ հոդվածով՝


Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ի

Ստանձնել թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործի վարույթը և նշանակել դռնբաց նախնական դատալսումներ 2025 թվականի մարտի 17-ին՝ ժամը 15:00-ին, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի Աջափնյակ-1 նստավայրում (ք. Երևան, Նազարբեկյան թաղամաս 40)։
Որոշման պատճենն ուղարկել հանրային մեղադրողին, ինչպես նաև վարույթի մասնակիցներին՝ դրան կցելով հասցեատիրոջ իրավունքների և պարտականությունների վերաբերյալ սահմանված ձևի հուշաթերթ:


ԴԱՏԱՎՈՐ ՌԱԶՄԻԿ ՄԱՐԻԿՅԱՆ
Դատավարության կողմեր Մեղադրյալ
Դատավարության կողմեր Մեղադրյալ
Դատավարության կողմեր Պաշտպան
Դատավարության կողմեր Պաշտպան
Դատավարության կողմեր Հանրային մեղադրող
Դատավարության կողմեր
Անուն Նորայր
Ազգանուն Վարդանյան
Հասցե ---------------
Սոցիալական քարտ ---------------
Դատավարության կողմեր
Անուն Արտաշես
Ազգանուն Վարդանյան
Հասցե ---------------
Սոցիալական քարտ ---------------
Դատավարության կողմեր
Անուն Քաջիկ
Ազգանուն Լազարյան
Հասցե ---------------
Սոցիալական քարտ ---------------
Դատավարության կողմեր
Անուն Էրիկ
Ազգանուն Բեգլարյան
Հասցե ---------------
Սոցիալական քարտ ---------------
Դատավարության կողմեր
Կազմակերպության անուն ՀՀ ԳԼԽԱՎՈՐ ԴԱՏԱԽԱԶՈՒԹՅԱՆ ԲՆԱԿՉՈՒԹՅԱՆ ԱՌՈՂՋՈՒԹՅԱՆ ԴԵՄ ՈՒՂՂՎԱԾ ՀԱՆՑԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԳՈՐԾԵՐՈՎ ՎԱՐՉՈՒԹՅՈՒՆ
Կազմակերպության հասցե ք. Երևան, Վ. Սարգյանի փ. 5
Նախնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 17-03-2025
Ժամ 15:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 17-03-2025
Նիստը Կայացել է
Նախնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 25-04-2025
Ժամ 17:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 25-04-2025
Նիստը Կայացել է
Նախնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 14-05-2025
Ժամ 14:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 14-05-2025
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 14-05-2025
Ժամ 14:30
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 14-05-2025
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 30-05-2025
Ժամ 16:30
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 30-05-2025
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 13-06-2025
Ժամ 14:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 13-06-2025
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 25-06-2025
Ժամ 17:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Այլ նշումներ ԵԴ1/0689/01/25



Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու
հարցը քննարկելու վերաբերյալ


«25» հունիսի 2025թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ` նաև Դատարան)՝ նախագահությամբ դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանի, քարտուղարությամբ Գոռ Բադալյանի, մասնակցությամբ հանրային մեղադրող Ալիսա Բոյաջյանի, պաշտպաններ Քաջիկ Լազարյանի, Էրիկ Բեգլարյանի, մեղադրյալներ Նորայր Վարդանյանի, Արտաշես Վարդանյանի, դռնբաց դատական նիստում, հիմնական դատալսումների ընթացքում քննարկելով մեղադրյալ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի (ծնված՝ 26.10.1984թ. Երևան քաղաքում, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, աշխատել է որպես ավտոպաստառապատող, չդատված, հաշվառված է՝ Արարատի մարզ, քաղաք Արտաշատ, Գ.Արաքսավան, Ա.Խաչատրյան փողոց, 27 տուն հասցեում, բնակվել է՝ քաղաք Երևան, Քանաքեռ-Զեյթուն համայնք, Մինաս Ավետիսյան 2-րդ փողոց, 13 Ա շենք, 39 բնակարան հասցեում) նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հարցը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

2025 թվականի փետրվարի 28-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
2025 թվականի փետրվարի 28-ին քրեական գործը էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել, իսկ 2025 թվականի մարտի 3-ին հանձնվել է դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանին:
2025 թվականի մարտի 5-ին դատավոր Ռ.Մարիկյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Դատարանի՝ 2025 թվականի մարտի 8-ի որոշմամբ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 3 ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի հունիսի 26-ը:
Հարցի քննարկման համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` այն բանի համար, որ «(…)նա խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկ¬տեմ¬բերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Այսպես.
ՀՀ քաղաքացի Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանը, նպատակ ունենալով ՀՀ-ում իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց, Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով թմրամիջոց ապօրինի տեղափոխելուն օժանդակելու դիտավորությամբ, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանի հետ պայմանավորվածության համաձայն, նախապես խոստացել է ձեռք բերել «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց: Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու և չբացահայտվելու նպատակով Նորայր Վարդանյանը հորը՝ Արտաշես Վարդանյանին, առաջարկել է անձնագրային տվյալները տրամադրել՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով փոստային առաքանու միջոցով թմրամիջոց ձեռք բերելու համար և վերջինիս համաձայնությունը ստանալուց հետո, Արտաշես Վարդանյանի անձնագրային տվյալները փոխանցել է քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանին՝ մաքսանենգությամբ ՀՀ ուղարկվող թմրամիջոցի առաքանին Արտաշես Վարդանյանի անունով ձևակերպելու նպատակով:
Այնուհետև, պայմանավորվածության համաձայն, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանը քրեական վարույթով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը, որոնք թաքցրել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփերում և ՀՀ առաքելու համար Ֆրանսիայի Հանրապետությունում հանձնել է բեռնափոխադրող ընկերությանը, որի համար լրացվել է Արտաշես Վարդանյանի տվյալներով EW148637236FR համարի բեռնագիրը:
2024 թվականի հուլիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, ՀՀ ՊԵԿ մաքսային ծառայողները մաքսային հսկողության գոտում զննման են ենթարկել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից՝ «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով «Vardanyan Greta» անվամբ ՀՀ ներմուծված EW148637236FR համարի առաքանին, ինչի արդյունքում դրանում հայտնաբերվել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփ` «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը։
Նույն օրը ՀՀ ՊԵԿ մաքսանենգության դեմ պայքարի վարչության աշխատակիցների կողմից իրականացվել է «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում, որի շրջանակներում վերոնշյալ աշխատակիցների կողմից թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանիում հայտնաբերված «B8» գրառմամբ 358 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերով մաստակի համար նախատեսված «MENTOS» գրառումներով տուփերը փոխարինվել են նմանատիպ այլ զանգվածներով և դրանք տեղադրվել են նույն համարի միջազգային փոստային առաքանիում՝ դրան տալով իր սկզբնական տեսքը:
Այնուհետև, առաքանին ՀՀ տեղափոխվելուց հետո, Նորայր Վարդանյանը այդ մասին հայտնել է Արտաշես Վարդանյանին և 2024 թվականի հուլիսի 26-ին՝ ժամը 16:30-ի սահմաններում, Արտաշես Վարդանյանը Նորայր Վարդանյանի հետ միասին այցելել են Երևան քաղաքի Էրեբունի 31 հասցեում գործող «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության թիվ 0020 փոստային բաժանմունք, փորձել են իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցը, սակայն իրենց դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, չի իրագործվել, քանի որ առաքանին ստանալուց հետո ձերբակալվել և տեղափոխվել են ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչություն, որտեղ Արտաշես Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանին և դրանում առկա՝ օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ հաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածները:»:
Դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
Հանրային մեղադրողը միջնորդություն է ներկայացրել մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը 3 ամսով երկարաձգելու վերաբերյալ՝ նշելով, որ չեն վերացել և պահպանվում են կալանքի հիմքերը: Մասնավորապես հանրային մեղադրողը նշել է, որ առկա են նոր հանցանք կատարելու, վարույթին խոչընդոտելու և թաքնվելու հիմքերը:
Պաշտպանը հայտնել է, որ առկա չեն կալանքի հիմքերը: Միևնույն ժամանակ, պաշտպանը հայտնել է, որ իր պաշտպանյալը մասնակցել է մարտական գործողություններին, պապն ունի անբուժելի հիվանդություն, ուստի խնդրել է նրա նկատմամբ կիրառել տնային կալանք և բացակայելու արգելք:
Մեղադրյալը խնդրել է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը փոխել և կիրառել տնային կալանք:
Դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զրկել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով.
(…)
գ) անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը` իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմնին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուստը կանխելու համար.
(…)
3. Սույն հոդվածի 1-ին կետի «գ» ենթակետի դրույթներին համապատասխան ձերբակալված կամ կալանավորված յուրաքանչյուր ոք անհապաղ տարվում է դատավորի կամ այլ պաշտոնատար անձի մոտ, որն օրենքով լիազորված է իրականացնելու դատական իշխանություն և ունի ողջամիտ ժամկետում դատաքննության իրավունք կամ մինչև դատաքննությունն ազատ արձակելու իրավունք: Ազատ արձակումը կարող է պայմանավորվել դատաքննության ներկայանալու երաշխիքներով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի:
2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով։ Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը։
(…)
4. Անձին կալանավորելը, կալանքի ժամկետը երկարաձգելը, բժշկական հաստատությունում հարկադրաբար տեղավորելը թույլատրվում են միայն դատարանի որոշմամբ` այն դեպքում, երբ անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով:
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Խափանման միջոցներն են կալանքը և այլընտրանքային խափանման միջոցները։
2. Այլընտրանքային խափանման միջոցներն են`
1) տնային կալանքը.
2) վարչական հսկողությունը.
3) գրավը.
4) պաշտոնավարման կասեցումը.
5) բացակայելու արգելքը.
6) երաշխավորությունը.
7) դաստիարակչական հսկողությունը.
8) զինվորական հսկողությունը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին:
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով:
2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար:
3. Եթե մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ նախատեսված չէ, ապա կալանքը կարող է կիրառվել միայն մեղադրյալի կողմից իր նկատմամբ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցի պայմանները խախտելու դեպքում:
4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները: Դատական վարույթում կալանքի կիրառման համար բավարար է դատարանի կողմից նշված պայմանների պատճառաբանված հաստատումը։
(…)
6. Կալանք կիրառելու կամ կալանքի ժամկետը երկարաձգելու մասին դատարանի որոշմամբ կարող է սահմանափակվել մեղադրյալի՝ այլ անձանց հետ հաղորդակցվելու իրավունքը, եթե փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել է այդպիսի սահմանափակման անհրաժեշտությունը, ներառյալ ժամկետին և անձանց շրջանակին վերաբերող պայմանները»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները:
(…)
4. Դատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երեք ամսից ոչ ավելի ժամկետով:
5. Կալանքի տակ պահելու ընդհանուր տևողությունը չի կարող գերազանցել մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար նախատեսված՝ ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը:
(…)»:
Դատական քննության փուլում հիմնավոր կասկածին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Դատարանի այս դիրքորոշումը բխում է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Հարություն Արսենի Ավետիսյանի վերաբերյալ թիվ ԱՐԴ/0189/01/23 գործով 2025 թվականի փետրվարի 28-ի որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումից (տես՝ նշված որոշման 15-րդ կետը):
Անդրադառնալով մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի հիմքերին՝ Դատարանը գտնում է, որ ազատության մեջ մնալու դեպքում մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի կողմից քրեական վարույթին խոչընդոտելու հավանականությունը շարունակում է առկա լինել, քանի որ դեռևս չի հարցաքննվել վկան, ով հանդիսանում է մեղադրյալի մայրը, իսկ մյուս մեղադրյալը նրա հայրն է:
Անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականությանը՝ Դատարանն այն նույնպես իրատեսական է համարում։ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն ընթացակարգի շրջանակում մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականություն քննարկելիս Դատարանը հաշվի է առնում, որ մեղադրյալը չունի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ, ավելին՝ ունի կուտակած մեծ պարտքեր։
Դատարանի նման դիրքորոշումը բխում է Եվրոպական դատարանի՝ Բեռնոբիչն ընդդեմ Խորվաթիայի (Bernobić v. Croatia) գործով 2011 թվականի սեպտեմբերի 21-ի վճռով արտահայտած այն դիրքորոշումից, որ մեղադրյալի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ չունենալը կարող է կարևոր գործոն հանդիսանալ գնահատելու համար այն հանգամանքը, որ անձը, ազատության մեջ գտնվելու պայմաններում, կարող է շարունակել հանցավոր վարքագիծը (տե՛ս նշված վճռի 70-րդ և 71-րդ կետերը)։
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալը Լեհաստանի վիզա է ստացել մեկ տարով և Հայաստանում անհաջող բիզնես գործունեության պատճառով առաջացած մեծ պարտքերը մարելու համար պատրաստվում էր մեկնել Լեհաստան՝ արտագնա աշխատանքի՝ Դատարանը գտնում է, որ նշված հանգամանքները վկայում են մեղադրյալի՝ վարույթից թաքնվելու հավանականության մասին:
Դատարանի նման դիրքորոշումը բխում է Բարֆուսն ընդդեմ Չեխիայի վճռով արտահայտած դիրքորոշումից, որ փախուստի վտանգի փաստարկ է, ի թիվս այլնի, նաև այն, որ անձը տվյալ երկրում մեծ պարտքեր ունի (տես՝ Եվրոպական դատարանի՝ Բարֆուսն ընդդեմ Չեխիայի Հանրապետության (Barfuss v. The Czech Republic) գործով 2000 թվականի հուլիսի 31-ի թիվ 35848/97 գանգատի վերաբերյալ վճիռը, կետ 69)։
Դատարանը հաշվի է առնում, որ մեղադրյալն ունի մշտական բնակության վայր, մասնակցել է մարտական գործողությունների, նախկինում դատված չէ և այլն։ Այդուհանդերձ, Դատարանը փաստում է, որ նշված հանգամանքները վերը հիշատակված՝ ապացուցման գործընթացին միջամտելու, հանցանք կատարելու և վարույթից թաքնվելու բարձր հավանականության առկայության վերաբերյալ հիմնավորումների պայմաններում չեն կարող կանխորոշող և էական նշանակություն ունենալ, իսկ կալանքի անհրաժեշտությունը հնարավոր չէ չեզոքացնել առավել մեղմ խափանման միջոցի կամ խափանման միջոցների, այդ թվում՝ տնային կալանքի կիրառմամբ։
Հետևաբար, Դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ փուլում ՀՀ քրեական դատավարության 116-րդ հոդվածով սահմանված նպատակներին հնարավոր չէ հասնել մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ դրանց համակցության կիրառմամբ, քանի որ այլ խափանման միջոցներն, այդ թվում՝ տնային կալանքը ի զորու չեն ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը: Հետևաբար՝ վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը պետք է երկարաձգել 3 (երեք) ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի սեպտեմբերի 26-ը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 33-րդ, 116-120-րդ, 270-րդ, 316-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրյալ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգել 3 (երեք) ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի սեպտեմբերի 26-ը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու պահից տասնօրյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ ՌԱԶՄԻԿ ՄԱՐԻԿՅԱՆ
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 25-06-2025
Նիստը Կայացել է
Այլ նշումներ ԵԴ1/0689/01/25



Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու
հարցը քննարկելու վերաբերյալ


«25» հունիսի 2025թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ` նաև Դատարան)՝ նախագահությամբ դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանի, քարտուղարությամբ Գոռ Բադալյանի, մասնակցությամբ հանրային մեղադրող Ալիսա Բոյաջյանի, պաշտպաններ Քաջիկ Լազարյանի, Էրիկ Բեգլարյանի, մեղադրյալներ Նորայր Վարդանյանի, Արտաշես Վարդանյանի, դռնբաց դատական նիստում, հիմնական դատալսումների ընթացքում քննարկելով մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի (ծնված՝ 22.11.1962թ. Երևան քաղաքում, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, ՀՀ-ում չդատված բնակվել է՝ Արարատի մարզ, քաղաք Արտաշատ, Գ.Արաքսավան, Ա.Խաչատրյան փողոց, 27 տուն հասցեում) նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հարցը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

2025 թվականի փետրվարի 28-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
2025 թվականի փետրվարի 28-ին քրեական գործը էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել, իսկ 2025 թվականի մարտի 3-ին հանձնվել է դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանին:
2025 թվականի մարտի 5-ին դատավոր Ռ.Մարիկյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Դատարանի՝ 2025 թվականի մարտի 8-ի որոշմամբ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 3 ամիսց ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի հունիսի 26-ը:
Հարցի քննարկման համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` այն բանի համար, որ «(…)նա խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսանենգությամբ՝ առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Այսպես.
ՀՀ քաղաքացի Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանը, որդուց՝ Նորայր Վարդանյանից տեղեկանալով Ֆրանսիայի Հանրապետությունից մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով փոստային առաքանու միջոցով ՀՀ-ում իրացման նպատակով ապօրինի թմրամիջոցներ ձեռք բերելու մտադրության վերաբերյալ, վերջինիս առաջարկով համաձայնվել է օժանդակել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը: Իր հանցավոր դիտավորությունն իրագործելու նպատակով՝ Արտաշես Վարդանյանը, միջոցներ տրամադրելու և խոչընդոտները վերացնելու եղանակով՝ իր անձնագրային տվյալները Նորայր Վարդանյանին տրամադրելով, օժանդակել է առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով մաքսանենգությամբ ապօրինի տեղափոխմանը:
Նորայր Վարդանյանն իր հերթին, ստանալով Արտաշես Վարդանյանի անձնագրային տվյալները, փոխանցել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանին՝ մաքսանենգությամբ ՀՀ ուղարկվող թմրամիջոցի առաքանին Արտաշես Վարդանյանի անունով ձևակերպելու նպատակով:
Այնուհետև, պայմանավորվածության համաձայն, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանը քրեական վարույթով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը, որոնք թաքցրել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփերում և ՀՀ առաքելու համար Ֆրանսիայի Հանրապետությունում հանձնել է բեռնափոխադրող ընկերությանը, որի համար լրացվել է Արտաշես Վարդանյանի տվյալներով EW148637236FR համարի բեռնագիրը:
2024 թվականի հուլիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, ՀՀ ՊԵԿ մաքսային ծառայողները մաքսային հսկողության գոտում զննման են ենթարկել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից՝ «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով «Vardanyan Greta» անվամբ ՀՀ ներմուծված EW148637236FR համարի առաքանին, ինչի արդյունքում դրանում հայտնաբերվել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփ` «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը։
Նույն օրը ՀՀ ՊԵԿ մաքսանենգության դեմ պայքարի վարչության աշխատակիցների կողմից իրականացվել է «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում, որի շրջանակներում վերոնշյալ աշխատակիցների կողմից թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանիում հայտնաբերված «B8» գրառմամբ 358 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերով մաստակի համար նախատեսված «MENTOS» գրառումներով տուփերը փոխարինվել են նմանատիպ այլ զանգվածներով և դրանք տեղադրվել են նույն համարի միջազգային փոստային առաքանիում՝ դրան տալով իր սկզբնական տեսքը:
Այնուհետև, առաքանին ՀՀ տեղափոխվելուց հետո, Նորայր Վարդանյանը այդ մասին հայտնել է Արտաշես Վարդանյանին և 2024 թվականի հուլիսի 26-ին՝ ժամը 16:30-ի սահմաններում, Արտաշես Վարդանյանը Նորայր Վարդանյանի հետ միասին այցելել են Երևան քաղաքի Էրեբունի 31 հասցեում գործող «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության թիվ 0020 փոստային բաժանմունք, փորձել են իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցը, սակայն իրենց դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, չի իրագործվել, քանի որ առաքանին ստանալուց հետո ձերբակալվել և տեղափոխվել են ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչություն, որտեղ Արտաշես Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանին և դրանում առկա՝ օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ հաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածները:»:
Դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
Հանրային մեղադրողը միջնորդություն է ներկայացրել մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքը 3 ամսով երկարաձգելու վերաբերյալ՝ նշելով, որ չեն վերացել և պահպանվում են կալանքի հիմքերը: Մասնավորապես հանրային մեղադրողը նշել է, որ առկա են նոր հանցանք կատարելու և վարույթին խոչընդոտելու հիմքերը:
Պաշտպանը նշել է, որ առկա չեն կալանքի հիմքերը, ուստի խնդրել է իր պաշտպանյալի նկատմամբ կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգելու միջնորդությունը մերժել: Բացի դրանից, նշել է, որ եթե Դատարանն ամեն դեպքում խափանման միջոց կալանքի ժամկետը երկարաձգի, խնդրել է վերացնել կիրառված սահմանափակումները, որպեսզի նրա եղբայր Արսեն Ռաֆիկի Վարդանյանը կարողանա տեսակցել նրան: Ըստ պաշտպանի՝ ներկայում նրա եղբայրը չի կարողանում տեսակցել նրան, քանի որ Արտաշես Վարդանյանը ծննդյան վկայականը կորցրել է և հնարավոր չէ հաստատել, որ նրանք հարազատ եղբայրներ են:
Մեղադրյալը դիրքորոշում չի հայտնել:
Դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զրկել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով.
(…)
գ) անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը` իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմնին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուստը կանխելու համար.
(…)
3. Սույն հոդվածի 1-ին կետի «գ» ենթակետի դրույթներին համապատասխան ձերբակալված կամ կալանավորված յուրաքանչյուր ոք անհապաղ տարվում է դատավորի կամ այլ պաշտոնատար անձի մոտ, որն օրենքով լիազորված է իրականացնելու դատական իշխանություն և ունի ողջամիտ ժամկետում դատաքննության իրավունք կամ մինչև դատաքննությունն ազատ արձակելու իրավունք: Ազատ արձակումը կարող է պայմանավորվել դատաքննության ներկայանալու երաշխիքներով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի:
2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով։ Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը։
(…)
4. Անձին կալանավորելը, կալանքի ժամկետը երկարաձգելը, բժշկական հաստատությունում հարկադրաբար տեղավորելը թույլատրվում են միայն դատարանի որոշմամբ` այն դեպքում, երբ անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով:
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Խափանման միջոցներն են կալանքը և այլընտրանքային խափանման միջոցները։
2. Այլընտրանքային խափանման միջոցներն են`
1) տնային կալանքը.
2) վարչական հսկողությունը.
3) գրավը.
4) պաշտոնավարման կասեցումը.
5) բացակայելու արգելքը.
6) երաշխավորությունը.
7) դաստիարակչական հսկողությունը.
8) զինվորական հսկողությունը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին:
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով:
2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար:
3. Եթե մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ նախատեսված չէ, ապա կալանքը կարող է կիրառվել միայն մեղադրյալի կողմից իր նկատմամբ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցի պայմանները խախտելու դեպքում:
4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները: Դատական վարույթում կալանքի կիրառման համար բավարար է դատարանի կողմից նշված պայմանների պատճառաբանված հաստատումը։
(…)
6. Կալանք կիրառելու կամ կալանքի ժամկետը երկարաձգելու մասին դատարանի որոշմամբ կարող է սահմանափակվել մեղադրյալի՝ այլ անձանց հետ հաղորդակցվելու իրավունքը, եթե փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել է այդպիսի սահմանափակման անհրաժեշտությունը, ներառյալ ժամկետին և անձանց շրջանակին վերաբերող պայմանները»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները:
(…)
4. Դատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երեք ամսից ոչ ավելի ժամկետով:
5. Կալանքի տակ պահելու ընդհանուր տևողությունը չի կարող գերազանցել մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար նախատեսված՝ ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը:
(…)»:
Դատական քննության փուլում հիմնավոր կասկածին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Դատարանի այս դիրքորոշումը բխում է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Հարություն Արսենի Ավետիսյանի վերաբերյալ թիվ ԱՐԴ/0189/01/23 գործով 2025 թվականի փետրվարի 28-ի որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումից (տես՝ նշված որոշման 15-րդ կետը):
Անդրադառնալով մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի հիմքերին՝ Դատարանը գտնում է, որ ազատության մեջ մնալու դեպքում մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի կողմից քրեական վարույթին խոչընդոտելու հավանականությունը շարունակում է առկա լինել, քանի որ դեռևս չի հարցաքննվել վկան, ով մեղադրյալի նախկին կինն է, իսկ մյուս մեղադրյալը նրա որդին է:
Անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականությանը՝ Դատարանն այն իրատեսական է համարում։ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն ընթացակարգի շրջանակում մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականություն քննարկելիս Դատարանը հաշվի է առնում այն, որ մեղադրյալը չունի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ։ Դատարանի նման դիրքորոշումը բխում է Եվրոպական դատարանի՝ Բեռնոբիչն ընդդեմ Խորվաթիայի (Bernobić v. Croatia) գործով 2011 թվականի սեպտեմբերի 21-ի վճռով արտահայտած այն դիրքորոշումից, որ մեղադրյալի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ չունենալը կարող է կարևոր գործոն հանդիսանալ գնահատելու համար այն հանգամանքը, որ անձը, ազատության մեջ գտնվելու պայմաններում, կարող է շարունակել հանցավոր վարքագիծը (տե՛ս նշված վճռի 70-րդ և 71-րդ կետերը)։
Դատարանը հաշվի է առնում, որ մեղադրյալն ունի մշտական բնակության վայր, նախկինում դատված չէ, ունի առողջական խնդիրներ և այլն։ Այդուհանդերձ, Դատարանը փաստում է, որ նշված հանգամանքները վերը հիշատակված՝ ապացուցման գործընթացին միջամտելու և հանցանք կատարելու բարձր հավանականությունների առկայության վերաբերյալ հիմնավորումների պայմաններում չեն կարող կանխորոշող և էական նշանակություն ունենալ, իսկ կալանքի անհրաժեշտությունը հնարավոր չէ չեզոքացնել առավել մեղմ խափանման միջոցի կամ խափանման միջոցների, այդ թվում՝ տնային կալանքի կիրառմամբ։
Հետևաբար, Դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ փուլում ՀՀ քրեական դատավարության 116-րդ հոդվածով սահմանված նպատակներին հնարավոր չէ հասնել մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ դրանց համակցության կիրառմամբ, քանի որ այլ խափանման միջոցներն ի զորու չեն ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը: Հետևաբար՝ վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը և կիրառված սահմանափակումները պետք է երկարաձգել 3 (երեք) ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի սեպտեմբերի 26-ը:
Միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով պաշտպանի ներկայացրած դիտարկումները՝ Դատարանը գտնում է, որ Արսեն Ռաֆիկի Վարդանյանի հետ հաղորդակցության մասով նշված սահմանափակումները կիրառելի չեն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 33-րդ, 116-120-րդ, 270-րդ, 316-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը և կիրառված սահմանափակումները (բացառությամբ Արսեն Ռաֆիկի Վարդանյանի հետ հաղորդակցության) երկարաձգել 3 (երեք) ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի սեպտեմբերի 26-ը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու պահից տասնօրյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ ՌԱԶՄԻԿ ՄԱՐԻԿՅԱՆ
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 09-07-2025
Ժամ 16:30
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 09-07-2025
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 08-08-2025
Ժամ 14:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 08-08-2025
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 18-09-2025
Ժամ 14:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 18-09-2025
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 23-09-2025
Ժամ 14:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 23-09-2025
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 11-11-2025
Ժամ 14:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 11-11-2025
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 24-11-2025
Ժամ 14:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 24-11-2025
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 08-12-2025
Ժամ 16:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը չի կայացել
Նիստի ամսաթիվ 08-12-2025
Նիստը Չի կայացել
Պատճառը Դատարանի մեկ այլ կալանավորական նիստով ծանրաբեռնված լինելու հանգամանքով պայմանավորված նիստը հետաձգվել է:
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 26-12-2025
Ժամ 12:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 26-12-2025
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 21-01-2026
Ժամ 12:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 21-01-2026
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 04-02-2026
Ժամ 10:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 04-02-2026
Նիստը Կայացել է
Հիմնական դատալսումներ
Ամսաթիվ 05-03-2025
Ժամ 16:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 05-03-2025
Նիստը Կայացել է
Վերդիկտ
Ամսաթիվ 05-03-2026
Ամբաստանյալ
Անուն Նորայր
Ազգանուն Վարդանյան
Հայրանուն Արտաշեսի
Հասցե ---------------
Սոցիալական քարտ ---------------
Կայացվել է վերդիկտ Մեղադրական
Օրենսգիրք Քրեական օրենսգիրք
Հոդված
Հոդված
Լրացուցիչ դատալսումներ
Ամսաթիվ 26-03-2026
Ժամ 17:00
Նիստերի դահլիճի համարը 8
Նիստը կայացել է
Նիստի ամսաթիվ 26-03-2026
Նիստը Կայացել է
Կայացվել է դատավճիռ
Ամսաթիվ 26-03-2026
Մեղադրական
Մեղադրյալ
Անուն Նորայր
Ազգանուն Վարդանյան
Հասցե ---------------
Սեռ 1
Ամսաթիվ 26-03-2026
Օրենսգիրք Քրեական օրենսգիրք
Առավել ծանր հանցագործության հոդված
Առավել ծանր հանցագործության հոդված
Դատական ակտ
Դատական ակտի բովանդակությունը ԵԴ1/0689/01/25







Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ


«26» մարտի 2026թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)
նախագահող դատավոր՝ Ռազմիկ Մարիկյան
դատական նիստերի քարտուղար՝ Լիլի Նիկոլոյան
Գոռ Բադալյան

մասնակցությամբ`

հանրային մեղադրող Ալիսա Բոյաջյանի
պաշտպան Քաջիկ Լազարյանի
մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի

դռնբաց դատական նիստում քննելով քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի (ծնված՝ 26.10.1984թ. Երևան քաղաքում, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, աշխատել է որպես ավտոպաստառապատող, չդատված, հաշվառված է՝ Արարատի մարզ, քաղաք Արտաշատ, Գ.Արաքսավան, Ա.Խաչատրյան փողոց, 27 տուն հասցեում,բնակվում է քաղաք Երևան, Քանաքեռ-Զեյթուն համայնք, Մինաս Ավետիսյան 2-րդ փողոց, 13 Ա շենք, 39 բնակարան հասցեում)՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի հուլիսի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի կենտրոնական մարմնի տնտեսական հանցագործությունների և մաքսանենգությունների քննության վարչության երրորդ վարչությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 399-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված առերևույթ հանցագործությունների հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 83-0412-24 քրեական գործը։
2024 թվականի հուլիսի 26-ին ձերբակալվել են Նորայր Վարդանյանը և Արտաշես Վարդանյանը:
2024 թվականի հուլիսի 27-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի որոշմամբ վարույթով Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-399-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 44-393-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2024 թվականի հուլիսի 27-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի որոշմամբ վարույթով Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-399-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 44-393-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանի՝ 2024 թվականի հուլիսի 27-ի որոշմամբ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը:
Դատարանի՝ 2024 թվականի հուլիսի 28-ի որոշմամբ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը:
2025 թվականի փետրվարի 19-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի որոշմամբ վարույթով Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ հանրային նոր քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
2025 թվականի փետրվարի 19-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի որոշմամբ վարույթով Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հանրային նոր քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
2025 թվականի փետրվարի 28-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
2025 թվականի փետրվարի 28-ին քրեական գործը էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել, իսկ 2025 թվականի մարտի 3-ին հանձնվել է դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանին:
2025 թվականի մարտի 5-ին դատավոր Ռ.Մարիկյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Դատարանը որոշում է կայացրել Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ անձի մահվան հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին:
Դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 23-ի որոշմամբ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված կալանքը փոխվել է համակցված այլընտրանքային խափանման միջոցներով՝ տնային կալանքով, բացակայելու արգելքով և 1.000.000 ՀՀ դրամի չափով գրավով:

2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` այն բանի համար, որ «նա խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Այսպես.
ՀՀ քաղաքացի Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանը, նպատակ ունենալով ՀՀ-ում իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց, Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով թմրամիջոց ապօրինի տեղափոխելուն օժանդակելու դիտավորությամբ, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանի հետ պայմանավորվածության համաձայն, նախապես խոստացել է ձեռք բերել «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց: Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու և չբացահայտվելու նպատակով Նորայր Վարդանյանը հորը՝ Արտաշես Վարդանյանին, առաջարկել է անձնագրային տվյալները տրամադրել՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով փոստային առաքանու միջոցով թմրամիջոց ձեռք բերելու համար և վերջինիս համաձայնությունը ստանալուց հետո, Արտաշես Վարդանյանի անձնագրային տվյալները փոխանցել է քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանին՝ մաքսանենգությամբ ՀՀ ուղարկվող թմրամիջոցի առաքանին Արտաշես Վարդանյանի անունով ձևակերպելու նպատակով:
Այնուհետև, պայմանավորվածության համաձայն, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանը քրեական վարույթով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը, որոնք թաքցրել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփերում և ՀՀ առաքելու համար Ֆրանսիայի Հանրապետությունում հանձնել է բեռնափոխադրող ընկերությանը, որի համար լրացվել է Արտաշես Վարդանյանի տվյալներով EW148637236FR համարի բեռնագիրը:
2024 թվականի հուլիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, ՀՀ ՊԵԿ մաքսային ծառայողները մաքսային հսկողության գոտում զննման են ենթարկել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից՝ «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով «Vardanyan Greta» անվամբ ՀՀ ներմուծված EW148637236FR համարի առաքանին, ինչի արդյունքում դրանում հայտնաբերվել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփ` «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը։
Նույն օրը ՀՀ ՊԵԿ մաքսանենգության դեմ պայքարի վարչության աշխատակիցների կողմից իրականացվել է «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում, որի շրջանակներում վերոնշյալ աշխատակիցների կողմից թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանիում հայտնաբերված «B8» գրառմամբ 358 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերով մաստակի համար նախատեսված «MENTOS» գրառումներով տուփերը փոխարինվել են նմանատիպ այլ զանգվածներով և դրանք տեղադրվել են նույն համարի միջազգային փոստային առաքանիում՝ դրան տալով իր սկզբնական տեսքը:
Այնուհետև, առաքանին ՀՀ տեղափոխվելուց հետո, Նորայր Վարդանյանը այդ մասին հայտնել է Արտաշես Վարդանյանին և 2024 թվականի հուլիսի 26-ին՝ ժամը 16:30-ի սահմաններում, Արտաշես Վարդանյանը Նորայր Վարդանյանի հետ միասին այցելել են Երևան քաղաքի Էրեբունի 31 հասցեում գործող «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության թիվ 0020 փոստային բաժանմունք, փորձել են իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցը, սակայն իրենց դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, չի իրագործվել, քանի որ առաքանին ստանալուց հետո ձերբակալվել և տեղափոխվել են ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչություն, որտեղ Արտաշես Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանին և դրանում առկա՝ օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ հաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածները։
Այսպիսով, Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքների կատարում:»։
3. Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
- Դատաքննության ընթացքում մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ձերբակալվել է 2024 թվականի հունիսի 26–ին խանութի մեջից, հորը տարել էր «ՀայՓոստ», որ ծանրոց ստանա, մինչև ստանար և վերադառնար, այդ ընթացքում մեքենան խափանվել էր։ Ժապավեն էր անհրաժեշտ, ներս է մտել մոտակա խանութ, որ գնի, վերանորոգի, վերացնի խնդիրը, այնուհետև իրեն ձերբակալել են, տարել դեպի մեքենան, այդտեղից էլ «Կիլիկիա» ավտոկայանի մոտ գտնվող ՊԵԿ–Ի տարածք։ Հորը ինքն է վերցրել Արտաշատից, որ միասին գնան առաքանին վերցնելու։ Հայրն է իրեն ասել, որ ծանրոց պետք է ստանա այդ օրը, վերջին ժամանակները հաճախ է շփվել հոր հետ, նորմալ հայր ու տղա հարաբերության մեջ են, երբ որևէ տեղ գնալու կարիք է ունենում, նա իր մեքենայով տեղափոխում էր։ Այդ օրն է իրեն հայրն ասել, որ ծանրոց ունի ստանալու, տեղեկացրել է զանգի միջոցով, չի հարցրել, թե ինչ առաքանու մասին է խոսքը, քանի որ հայրը միշտ Արցախից տեղահանվածների օգնություններ էր ստանում «Առաքելություն Հայաստան» կազմակերպությունից և նմանատիպ այլ կազմակերպություններից։ Ստանում էր տարբեր վայրերից, եղել է, որ ստացել է մանկապարտեզից։ Փոստից ստացել է ծանրոցներ, որում եղել են սուրճ, քաղցրավենիք։ Հայրն ասել է, որ այդ առաքանին Ֆրանսիայից է, ուղարկել է բարեկամը։ Տարբեր վայրերից եղել են օգնություններ, բայց սա օգնություն չէր, այլ բարեկամն էր ուղարկել։ Բարեկամի անունը Գրետա է, սակայն չի ճանաչում, ընդհանուր բարեկամ է, բայց ինքը ոչ տեսել է, ոչ էլ ճանաչում է։ Գրետան պապիկի կողմից բարեկամ է հանդիսանում։ Տեղյակ չէ՝ Գրետան Ֆրանսիայում մենակ է ապրում, թե՝ ոչ։ Իր հայրը տեղյակ չէր այդ առաքանու մեջ բացի քաղցրից ինչ պետք է լիներ։ Թմրանյութերի հետ առնչություն չի ունեցել, բայց պատերազմից հետո եղել է մի ժամանակ, որ օգտագործել է մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց: Չի գնել, այլ քաղել օգտագործել է։ Իմացել է, որ հայրը թմրամիջոց օգտագործել է, բայց չի կարող ասել՝ ինչ տեսակ: Հիշում է, որ հայրը օգտագործել է թմրամիջոց այն ժամանակ, երբ նա փոքր է եղել, վերջին ժամանակների վերաբերյալ չի կարող ասել, քանի որ կապ չեն ունեցել։ Երբ ծանրոցը ստացել են, հոր անունով է եղել, ստացել և ստորագրել է հայրը։ Հետո իրեն խանութում ձերբակալել են և հորը տեսել է կալանավայրում՝ դռան անցքից։ Արդեն հետաքննության մարմնում են ասել իրեն, թե ինչ է եղել ծանրոցում, ինքը չի իմացել՝ ինչ է եղել ծանրոցում: Ինքը չի իմացել՝ հայրը գիտեր ծանրոցի պարունակության մասին, թե՝ ոչ։ Գրետան առաջին անգամ չէր ուղարկում փաթեթ, նախկինում հայրը ևս ստացել է։ Հայրը պատերազմից հետո, այդ ժամանակահատվածում 2–3 անգամ Գրետայից ծանրոցներ է ստացել։ Հայրը տարվա ընթացքում 2 անգամ նման փաթեթ էր ստանում Գրետայի կողմից։ Հայրը բացում էր՝ ներսում սուրճ և քաղցրավենիք էր լինում, նույնիսկ ինքն է վերցրել, որ տա երեխաներին։ 13–14 տարեկանից հասկացել է, որ հայրն օգտագործում է թմրամիջոցներ։ Հասկացել է հոր վարքից, քանի որ դա մշտական բնույթ է կրել, քանի որ խմած ժամանակ իրեն այլ էր պահում, իսկ դա խմած ժամանակի պահելու ձև չէր։ Իր իմանալով հայրն այդ օգնությունները ստանում էր որպես Արցախից տեղահանված, իսկ Ֆրանսիայից ստացած ծանրոցները որպես բարեկամի օգնություն էին։ Հայրն է մտել, ստացել առաքանիները և դուրս եկել։ Հայրը մտել է փոստ, ներկայացրել է անձնագիրը, գրանցվել, հետո մշտական գրանցված հեռախոսահամարին կոդ է ուղարկվել տեղում՝ նույնականացնելու։ Պաշտպանի հարցին, որ նրա ձերբակալման ժամանակ կազմած արձանագրության մեջ նշված է եղել, որ Նորայր Վարդանյանի մոտ 2 հեռախոս է եղել՝ SAMSUNG GALAXY A24 և SAMSUNG GALAXY A02՝ Նորայրը պատասխանել է, որ ավելի թարմ հեռախոսը իրենն է եղել՝ SAMSUNG GALAXY A24-ը, մյուս հեռախոսը եղել է իր հորը։ Երբ հորը ձերբակալել են, այդ հեռախոսը եղել է հոր ձեռքում, որով պետք է ստանար ծանրոցը: Արձանագրության մեջ սխալ է նշված՝ իր հեռախոսն իր մոտ է եղել, հոր հեռախոսը հոր մոտ։ Հայրիկի հեռախոսահամարն է՝ 093539510։ Առաքանու կոդը հոր մոտ է եղել, և ինքը չի տվել նման կոդ, հայրը ձեռքով գրել է, նա կոդ չի գրել։ Լինում է դեպքեր, երբ տարբեր փոստերից են ստանում, այդ փոստում էլի է եղել, սակայն նա այդ փոստային բաժանմունք չի մտել, դրան հարակից «Clean house» խանութից ձերբակալել են՝ մոտավորապես փոստից 5–10 մետր հեռավորության վրա։ Երբ իրեն ձերբակալել են, ոչինչ չեն ասել, չեն ներկայացել, իր համար անակնկալ է եղել, ասել են «արի գնանք, կասենք ովքեր ենք», և ինքը գնացել է: Հասկացել է, որ ձերբակալում են, ասել է, որ պաշտպան է ուզում, տարել են իր մեքենայով, իսկ իրենք վարել են այդ մեքենան։ Այդ պահին չի տեսել, որ հորը ևս ձերբակալում են։ Այն ժամանակ, երբ հասել են տեղ, իրեն տարել են «Կիլիկիա» ավտոկայանի մոտ, թույլ չեն տվել ոչ ոքի զանգի, նույնիսկ մեքենայի մեջ զանգ է եկել տնից, թույլ չեն տվել վերցնի։ Արդեն ուշ երեկոյան, երբ տարել են քննիչի մոտ, քննիչին ասել է, որ պաշտպան ունի և թույլ են տվել զանգի իր պաշտպանին։ Անդրադառնալով իր հայտարարությանը՝ հայտնել է, որ հոր մեղքը փորձել է վերցնի իր վրա և հայրը չդատվի, փաստացի ինչ ասել է այդ հայտարարությունում իրականությանը չի համապատասխանում՝ հորինված է։ Պաշտպանի հարցին, որ այդ հայտարարությունում նշել է, որ տեղյակ է, որ ներսում թմրանյութ կա՝ նշել է, որ փորձել է ամեն բան կապել իրար, որ մեղքն իր վրա վերցնի, հետևաբար մտացածին է եղել։ Հայտարարության մեջ նշված անուններն ասել են իրեն ՊԵԿ–ի աշխատակիցները, ինքը չի իմացել։ Առաքանու հետ կապ չի ունեցել։ Իր հորը չի տեսել որևէ թմրամոլի հետ շփվելիս, նաև չի տեսել, որ որևէ մեկին թաքուն ինչ-որ բան տա կամ որևէ մեկին որևէ բան խոսք տված լինի։ Իր հորը որպես թմրանյութերի վաճառող կամ հյուրասիրող տեսած չկա։ Ինքը պատրաստվել է մեկնել արտասահման արտագնա աշխատանքի, ձերբակալվելուց մեկ ամիս առաջ դիմել է Լեհաստանի դեսպանատուն, որ վիզա տրամադրի, վիզան ստացել է, սակայն ձերբակալվել է։ Մեքենայի ջուրն էր տաքացել և կափարիչը դուրս էր եկել, ցանկանում էր ամրացնել կպչուն ժապավենով: Նախկինում ժապավենով ամրացված է եղել, ոչ թե փչացել է, այլ ջուրն է պակասում, գոլորշի առաջացնում և կափարիչը դուրս է գցում։ Մեկ անգամ է եղել, որ ծանրոց ստանալուց մտել է, երբ ստանալու հետ կապված խնդիր էր առաջացել անձնագրի հետ։ Եթե խնդիր չէր առաջանում, չէր մտնում։ Դատարանի հարցին, թե ինչու ներս չի մտնել, որ հորը օգնի, քանի որ հայրը ծեր էր, և միգուցե ծանրոցը նրա համար ծանր լիներ, բացի դրանից էլեկտրոնային միջոցներից միգուցե դժվարությամբ օգտվեր՝ պատճառաբանել է, որ հայրը կարողանում էր ինքնուրույն ստանալ, այդ իսկ պատճառով նա ներս չէր մտնում, սպասում էր մեքենայում, սակայն որևէ մտավախություն չուներ, եղել է, որ հայրը հերթում երկար է սպասել, ներս է մտել հարցրել՝ կա խնդիր, թե՝ ոչ, ասել է՝ «նորմալ է, ստանամ կգամ»։ Քանի որ հոր անձնագիրն Արցախի էր, եղել է, որ խնդիր է առաջացել և նա իր տվյալներն է փոխանցել , երբ խնդիր էր լինում միշտ կողքին կանգնած էր լինում։ Վերջին անգամ չի տեսել հորը թմրանյութ օգտագործեցուց, բայց ազդեցության տակ տեսել է, իրավիճակից հասկացել է։ Քանի որ եղել են ժամանակներ, որ միասին չեն ապրել, տեղեկություններ չունի, թե հայրը մինչև երբ է թմրանյութ օգտագործել: Ինքն անձամբ տարել է հորը կախվածության կենտրոն՝ բուժման։ Մարիետան իր մորաքույրն է, անունը Զուբեյդա է, ազգանունը՝ Գրիգորյան, սակայն նրան Մարիետա ևս ասում են։ Գրիգորին, ով Ֆրանսիայում է ապրում, ինքը չի ճանաչում՝ փեսան է Մարիետայի, ազգանունը չի հիշում: Չի կարող ասել՝ Գրետայի հետ ինչ կապ ունեն, չեն կարող կապ ունենալ, քանի որ մեկը մոր կողմից է բարեկամ, մյուսը՝ հոր պապիկի, ում ինքը չի էլ տեսել։ Երբ հորեղբայրը գնել է տուն, հայրը հաշվառված էր Արաքսավանում։ Չի հիշում՝ այդ փաթեթն ինչ հասցեով է եկել։ Նախկինում հայրը ապրել է Վարդաշենի տարածքում, որտեղ պետությունը տեղ էր տրամադրել, երկար ժամանակ այդտեղ ապրել է, սակայն 1 տարի արդեն այդտեղ չէր բնակվում։ Չգիտի, թե ինչու հայրը առաքանին ստանալու համար նոր հասցեն չի նշել։ Հայրը ունեցել է ժամանակակից հեռախոս, կարողացել է օգտվել դրանից։ Չի կարող հիշել, թե նախկինում ևս Գրետայից ծանրոցները հին հասցեով են ուղարկվել, թե՝ ոչ, քանի որ ծանրոցի վրա բացարձակ հասցե չի նայել, չի հետևել դրան։ Իր հեռախոսը եղել է իր գրպանում, հոր հեռախոսը իր մոտ չէր կարող լինել, քանի որ հոր ձեռքում է եղել, իր մոտ եղել է իր հեռախոսը: Պահանջել են՝ տրամադրել է, իր հեռախոսի վրա կոդ է եղել, ուզել են, տրամադրել է, բացել խուզարկություն են արել, թերթել, նայել։ Հանրային մեղադրողի այն հարցին, որ երբ նրան անձնական խուզարկության են ենթարկել, իր վերաբերյալ հայտարարությունները գրել է, լրացուցիչ ստորագրել է, նրա նկատմամբ արդյոք բռնություն գործադրել են կամ ստիպել են ինչ-որ բան ասել, պատասխանել է, որ բռնությունը կգործադրվեր, եթե այդ մեղքն իր վրա չվերցներ, արձանագրությունը ստորագրելուց չի տեսել ինչ է ստորագրում, ինքը երկար ոչինչ չի գրել, այդ տեքստը համակարգչով հավաքել են բերել, նա ընդհանուր կարդացել է։ Բռնություն որպես այդպիսին չի եղել, սակայն եղել է ճնշում, օրինակ այն փաստը, որ ասել են՝ «60 տարեկան մարդ է, հեսա 10 տարի կգնա կնստի կմահանա գաղութում», հոգեբանական ճնշում է, որը ստիպել է իրեն այդ մեղքը վերցնել իր վրա և ստորագրել այդ փաստաթուղթը։ Դեպքի վերաբերյալ մանրամասները վարույթ իրականացնող մարմինը հավանաբար իմացել է հորից, ով կողքի սենյակում էր, այնտեղից գալիս էին, ինչ-որ մանրամասներ էին ասում, գրում։ 2004 թվականին, երբ առաջին կուրսում էր, հորը տարել է կախվածության կենտրոն, այդ ժամանակ միասին չէին ապրում։ Վերջին անգամ հորը տարել է բուժման 2022 և 2023 թվականներին, այդ ժամանակ օգտագործում էր, տանում էր բուժման, որ կտրվեր, կազդուրվեր, վերականգնվեր։ Պաշտպանի այն հարցին, որ ձերբակալման արձանագրության մեջ հայտարարություն է արել, որ տեղյակ է եղել, որ առաքանու մեջ թմրամիջոց կա, հոր համար է, պատասխանել է, որ վերցրել է իր վրա՝ հորը փրկելու նպատակով: Տեքստը հավաքել են ՊԵԿ-ում, ինքը ստորագրել է: Պատերազմից հետո օգտագործել է «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, չի ճանաչել ուղարկող անձին, իմացել է միայն, որ բարեկամ է հորը: Ծանրոցի վրա եղել է գրված Գրետա Վարդանյան, ում չի ճանաչել: «Սուբոտեքս» թմրամիջոցի մասին տեղյակ է եղել նախաքննության ժամանակ, քննիչի մոտ հարցաքննվելիս: Քննիչը հարցրել է արդյոք տեղյակ է սուբոտեքսից, ինքը հայտնել է, որ տեղյակ է: Երբ իրենք ձերբակալված են եղել, հորն է հարցրել, թե ինչ թմրամիջոց է: Մինչև քննիչի մոտ հարցաքննությունը արդեն 4 ամսվա կալանավոր են եղել: Փորձանմուշ վերցնելիս իր հայրն ասել է, որ ալկոհոլամոլության դեմ դեղամիջոց է: «Սուբոտեքս» տերմինը ասել են իրեն ձերբակալածները՝ մինչև քննիչի մոտ գնալը: Մարիետան իր մորաքույրն է, ազգանունը Գրիգորյան: Իրենց ձերբակալողները իրար մեջ խոսել են, որ «Սուբոտեքս» է: Պատերազմից հետո միայն «Մարիխուանա» է օգտագործել: Նմուշ տալու գնացել է օգոստոսի վերջերին կամ սեպտեմբերի սկզբներին: Ձերբակալվելուց հետո հոր հետ չի եղել, առանձին սենյակներում են եղել:
Դատաքննության ընթացքում վկա Հեղինե Լևոնի Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է մեղադրյալներին՝ տղան է և նախկին ամուսինը։ Ավելի քան 20 տարի է՝ ինչ ամուսնալուծված է։ Իրենք ամուսնալուծվել են, կարելի է ասել, նախկին ամուսնու թմրամիջոցներից կախվածություն ունենալու պատճառով, իր տղան արդեն 10 տարեկանից իր հետ հոգս է քաշել։ Իրեն և ամուսնուն Մասիսի դատարանը ամուսնալուծել է շատ արագ, քանի որ ամուսինը դատարան էր ներկայացել ոչ սթափ վիճակում։ Չի կարող ասել՝ թմրամիջոցի վաճառքով զբաղվել է, թե՝ ոչ, քանի որ իրեն չէր զեկուցում, բայց օգտագործել է հենց սկզբից, տարիներ շարունակ չի հասկացել ինչ է կատարվում։ Եթե թմրամիջոց չօգտագործեր, նորմալ էր՝ աշխատող, հենց օգտագործում էր, ամեն բան վերանում էր, իրենք գիշերներով դրսում էին լինում։ Տեղեկություններ չունի, թե թմրամիջոցը որտեղից էր ձեռք բերում, քանի որ իրենք վաղուց ամուսնալուծված են։ Թմրամիջոցները չի տարբերում, ընթացքում ծնողները նախկին ամուսնուն մի քանի անգամ տարել են բուժման, երկար ժամանակ իրեն և երեխաներին մենակ չէին թողնում Արտաշես Վարդանյանի հետ։ Նորայր Վարդանյանը տարիներ շարունակ հորը չի տեսել, իրենք առանձին են ապրել։ Երբ չէր օգտագործում, բուժվում էր, մի քանի ամիս նորմալ մարդ էր։ Արտաշես Վարդանյանը ոգելից խմիչքներից ևս չէր հրաժարվում, երկուսն էլ խառնում էր և ավելի վատանում։ Հասկացել է, որ թմրամիջոց է օգտագործում իր նախկին ամուսինը, քանի որ տանը ևս պահում էր, զանգել է ծնողներին, եկել, գտել, տարել թափել են: Հիմնականում ծնողները իրենից թաքուն էին պահում, որ շատ բան չիմանա, բայց տեսել է։ Այն ինչ օգտագործում էր, հավանաբար դեղահաբ էր։ Բուժվել է Ավանում, ինքը ևս ներկա է եղել, երբ ամուսնուն տարել են բուժման 1989 թվականին, եղել են ամուսնացած 4–5 տարի, այնտեղ ներսում նա գումարներ էր տալիս, դեղահաբեր վերցնում և օգտագործում։ Իր սկեսրայրը գումար էր ծախսում, որ նրան բուժի, սակայն նա դեղահաբեր էր վերցնում քույրերից, խմում։ Տեղյակ է, որ նախկին ամուսինն օգտագործում է թմրանյութ, իրեն կորցնում է, իրենց չի ճանաչում։ Իրենց պարբերաբար պաշտպան էր պետք, որ ինչ-որ մեկն իրենց հետ մնար։ Այդ տեղեկանքն իր մոտ է հայտնվել, երբ տունը վաճառել են, տեղափոխության ժամանակ է գտել և հասկացել, որ նա անհուսալի է արդեն։ Երբ ամուսնալուծվել է, այդ ընթացքում նախկին ամուսինը թմրամիջոցի ազդեցության տակ գալիս իրենց գտնում էր, տղային նեղություն էր տալիս, քաշքշում, գումար ուզում։ Ինքն աշխատել է խանութում, այդ ընթացքում եղել է, որ Արտաշես Վարդանյանը գա անմիջապես խանութ, սակայն տղան միշտ կողքին է եղել, չի թողել, որ նեղություն տա։ Երբ եկել է, եղել է ոչ ադեկվատ վիճակում, երբեք ադեկվատ չէր, ընդունակ էր ամեն ինչի։ Ունեցել են բնակարան, սակայն Արտաշես Վարդանյանը վաճառել է, դանակը դրել է իր վզին և համաձայնություն է վերցրել, որ տունը վաճառի, մինչև հիմա տղան չգիտեր այդ մասին։ Արտաշես Վարդանյանն անընդհատ դեղերի ազդեցության տակ է եղել, նրա ծնողները նրան դեղերով են պահել, քայլում էր դանդաղ։ Նորայր Վարդանյանն ունեցել է կարի արտադրամաս, աշխատում էր, ուներ հարգանք Զեյթունում, մասնակցել է պատերազմին։ Տեղյակ է, որ Նորայր Վարդանյանը իր հորը տարել է բուժման, հենց պատերազմից հետո էլ, քանի որ խայտառակում էր նրան։ Իր հիշելով տղան տարել է հորը բուժման Վարդաշենում։ Նորայր Վարդանյանի ԱՁ-ն հիմնադրել է 2017 թվականին, փակվել է մոտ 2 տարի առաջ։ Նորայր Վարդանյանը հորեղբոր՝ Արսենի Վարդանյանի հետ մեքենաների, փափուկ կահույքի վերանորոգմամբ էր զբաղվում։ Տեղյակ է, որ Նորայրը որպես անհատ ձեռնարկատեր սնանկ է ճանաչվել, սակայն հարկերը նորմալ մուծել է։ Արտաշես Վարդանյանը զանգում էր տղային, օգնություններ ստանալուց տանում էր նրան: Մինչ այդ Արտաշես Վարդանյանը ծնողների հետ ապրել է Արցախում՝ Քաշաթաղի շրջանում մոտավոր 1990–2020 թվականը, սակայն իրենք շատ չեն շփվել։ Նորայր Վարդանյանը հորը տարել է ամեն տեղ արցախցիներին օգնություն ստանալու համար: Պետության կողմից, անհատների կողմից հագուստ էին տրամադրում և ամեն ինչ։ Զուբեյդա Գրիգորյանը իր քույրն է, ով բնակվում է Ֆրանսիայում, մոտ 70 տարեկան կին է՝ 1952 թվականին է ծնվել: Հնարավոր չէ, որ նա Արտաշես Վարդանյանին առաքանի ուղարկած լինի, քանի որ քույրը ֆրանսերեն չգիտի, տանից դուրս չի գալիս, նրան տանում են բժշկի, բերում։ Իր ներկայությամբ չի տեսել, որ Արտաշես Վարդանյանը որևէ մեկին թմրամիջոց փոխանցի, չի նկատել , որ Արտաշես Վարդանյանին անհայտ ծագմամբ խոշոր գումար գա։ Արտաշես Վարդանյանը աշխատել է, երբ եղել է նորմալ վիճակում, եղել է ընտիր դերձակ։ Այն հարցին, թե ինչ հարաբերության մեջ են եղել և ինչ հարաբերություն ունեն հիմա հայր և որդի մոտ 20 տարվա ընթացքում, պատասխանել է, որ իր տղան 10 տարի ՌԴ–ում իր եղբոր և նրա տղաների հետ աշխատել է, վերադարձել է մոտավորապես 2019 թվականին։ 2019 թվականից հետո, երբ վերադարձել է, ինքը չի տեսել, որ հայրը գա Երևան և հանդիպի որդու հետ: Իր ցուցմունքում որ նշել է պարբերաբար եկել խանգարել է, դա եղել է մոտ 2000 թվականից մինչև 2004–2005 թվականները։ Տունը վաճառելուց հետո են գնացել Արցախ։ Հայր ու որդի վերջին անգամ հանդիպել են պատերազմից հետո։ Արտաշես Վարդանյանը բնակվում էր արցախցիներին հատկացրած կացարանում, սկզբում՝ Գյումրի քաղաքում, հետո իր հիշելով՝ Դիլիջանում, այդ ընթացքում չեն հանդիպել, հնարավոր է մեկ անգամ գնացած լինի պապիկին տեսնելու, նրան էլ տեսած լինի։ Նորայր Վարդանյանը տանում էր հորը, որ ստանա օգնությունը, հայրն էր զանգում նրան, քանի որ քաղաքում չէր կողմնորոշվում։ Ձերբակալման օրը իր տղան պետք է գնար անձնագրային բաժանմունք, երևի հայրը զանգել է, գնացել է, նա չգիտի, տեղյակ չի, որդին իրեն որևէ տեղեկություն չի տվել ծանրոց ստանալու վերաբերյալ։ Բնակվում է որդու հետ, ամեն հարցով իր հետ չէր կիսվում տղան, արհեստանոցի հարցերով կիսվում էր։ Որդու Լեհաստան մեկնելու հարցի վերաբերյալ պատասխանել է, որ այստեղ արդեն գործերն այդքան էլ լավ չէին, պատվերները քիչ էին։ Նորայր Վարդանյանը աշխատում էր, նաև ինքն էր աշխատում խանութում։ Չի աշխատում ընդամենը 1 տարի, քանի որ աղջիկն աուտիզմով հիվանդ երեխա ունի, դուրս է եկել աշխատանքից, որ նրան պահի։ Որդին, որ աշխատում էր վաստակ բերում, տալիս էր իրեն, նրա գործը այնպիսին էր, որ ամեն օր ստաբիլ աշխատավարձ չէր ստանում, աշխատում էր Էրեբունի վարչական շրջանում, ինքն այնտեղ եղել է, ավտոտնակի նման տեղ էր, սարքել, ամեն ինչ դրել, մեքենայի վերանորոգմամբ էին զբաղվում։ Լինում էր, որ հայրը զանգեր, ասեր ինչ-որ տեղից ստանալու բան կա, եղել է տղան գնացել է, հետը իրեր է բերել, Արտաշես Վարդանյանը ասել է տղային, որ տա քրոջը: Եղել են տաքացուցիչներ, անկողին, անկողնու պարագաներ՝ ամեն ինչ։ Նաև կերակուր են տվել, տարել է հորեղբոր, պապիկի տուն, տարել հանձնել է նրանց։ Այդ ժամանակահատվածում Արտաշես Վարդանյանը բնակվում էր իր հոր և եղբոր հետ, մինչ այդ ապրում էր այն վայրում, որտեղ իրեն տեղ էին հատկացրել։ Վերջում Արտաշես Վարդանյանն ապրում էր Արաքսավան գյուղում, եղբոր, եղբոր կնոջ, 3 երեխաների հետ Արտաշես Վարդանյանի եղբոր՝ Արսեն Վարդանյանի բնակարանում։ Լինում էր, որ Նորայր Վարդանյանը բնակվեր այդ տանը, պապիկի հետ շատ է կապված, եթե պապիկը լավ չէր զգում, գնում էր, բայց ոչ պարբերաբար։ Նորայր Վարդանյանը պատրաստվում էր մեկնել Լեհաստան աշխատելու նպատակով, որ վերջապես ունենան բնակարան, գնացել, պայմանավորվել են Աբովյանի գյուղերից մեկում, որ գոնե փայտից տուն դնեն՝ ունենան իրենց անկյունը։ Տեղյակ է, որ տղան մեկնելու էր ավտոպահեստամասերի խանութում աշխատելու նպատակով։ Նա չի պատկերացում, որ իր տղան կարող է թմրամիջոցների հետ կապ ունենալ՝ նույնիսկ չի օգտագործել։
Դատաքննության ընթացքում փորձագետ Սերգեյ Անանիկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ սկզբում տեղի է ունենում զանգվածի զննություն, հետո համապատասխան ձեռնարկից օգտվելով՝ ներկայացված նմուշը ենթարկվում է փորձաքննության: Կրիմինալոգիայում նշված մեթոդիկան օգտագործվում է: ՀՀ-ում նման ձեռնարկներ չկան, ուստի օգտագործում են օտարալեզու ձեռնարկներ: Զննության ժամանակ իրենց հասցված փաթեթը հանձնաժողովի մոտ բացվում է, նկարահանվում է, կշռվում է, և փաթեթի ամբողջ պարունակության վերաբերյալ ֆիքսվում է: Ըստ մեթոդիկայի՝ 100 և ավելի հաբի դեպքում հաբերից առանձնացվում է 0.05-ական գրամ, հենց այդ չափի էլ յուրաքանչուր հաբից վերցվում է: Տվյալ դեպքում նմուշ են վերցել 30 հաբից: Դրանից հետո պատրաստվում են լուծամզուկներ, որից հետո կատարվում է հետազոտություն: Ստուգաչափման 2 սարքավորում կա՝ գազային և հեղուկային: Գազայինի գործառույթն այն է, որ հայտնաբերի որոշակի տեսակի թմրամիջոցներ: Հեղուկայինը որոշում է, թե մեկ դեղահաբում ինչ տոկոսային հարաբերությամբ է թմրամիջոցը: 1 հաբը տոկոսային հարաբերությամբ կազմել է 0.392 գրամ: «Բուպրենորֆինը» 1 հաբում կազմում է 0,0078 գրամ: Սարքավորումը նշում է, թե քանի տոկոս է, իսկ ինքը նշել է ընդհանուր զանգվածը: Հաբերը նման են եղել, որոնց վրա եղել են դրոշմներ, որոնք ըստ իր ենթադրության՝ գործարանային արտադրանքի արդյունք են: Լաբորատորիան կարող է գործարան համարվել, սակայն տվյալ հաբերի արտադրությունը իրենից ներկայացնում է շատ բարդ պրոցես:
- Դատաքննության ընթացքում հրապարակվել է մահացած մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի՝ 2024 թվականի հուլիսի 27-ի ցուցմունքն այն մասին, որ իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հայտնել է, որ ինքը թմրամիջոցներ չի օգտագործում և թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառությունում ներգրավված չէ: Իր անվամբ ուղարկված թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցն ուղարկվել է իր որդու՝ Նորայրի հետ նախապես պայմանավորվածության համաձայն: Իր անձնական տվյալները տվել է Նորայրին, որն էլ փոխանցել է Ֆրանսիայում բնակվող իր կնոջ քրոջը՝ Մարետա Գրիգորյանին, իսկ ծանրոցն ուղարկել է կամ Մարետան, կամ էլ վերջինիս աղջկա ամուսինը՝ Գոքորը, որոնք Նորայրի հետ գտնվում են մոտ հարաբերությունների մեջ: Նախկինում Մարետան և Գոքորը մեկ ու կես տարվա ընթացքում՝ 2 ամիսը մեկ անգամ նույն եղանակով ծանրոց են ուղարկել, որն ինքը ստացել է և փոխանցել է Նորայրին: Հրապարակվել է մահացած մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 18-ի ցուցմունքն այն մասին, որ օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց: Բացի այդ հայտնել է, որ հրաժարվում է նախկինում իր կողմից տված հայտարարությունից և ցուցմունքից: Միաժամանակ նշել է, որ չի ցանկանում առերեսվել Հեղինե Վարդանյանի և Նորայր Վարդանյանի հետ: Հրապարակվել է մահացած մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի՝ 2024 թվականի դեկտեմբերի 10-ի ցուցմունքն այն մասին, որ իր անվամբ Գրետա Վարդանյանի անունից ՀՀ ուղարկված բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցի վերաբերյալ ինքը տեղյակ է եղել, որ ծանրոցում առկա է թմրամիջոց, որը նախատեսված է եղել իր համար: Նշված ծանրոցը ուղարկել է Գրետան, ով հանդիսանում է իր բարեկամը, իր հոր հորեղբայր՝ Գևորգ Վարդանյանի թոռնուհին, նրա վերաբերյալ այլ անձնական տվյալներ չգիտի: Գրետայի հայրանունը Ռազմիկ է: Ինքը զանգահարել է Գրետային և խնդրել է ուղարկել բուպենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ դեղահաբեր: Ինքը պետք է օգտագործեր նշված թմրամիջոցը և իրացնելու նպատակ չի ունեցել: Նախկինում ինքը այլ ցուցմունք է տվել, մասնավորապես, որ տեղյակ չի եղել վերոնշյալ ծանրոցում առկա թմրամիջոցի մասին, որի վերաբերյալ Ա. Վարդանյանը հայտնեց, որ չի ցանկացել պատմել նշվածը, այդ իսկ պատճառով էլ այլ ցուցմունք է տվել: Ինքը թմրամիջոց օգտագործում է «Մարիխուանա» տեսակի նաև Արմավիր ՔԿՀ- ում: Նշված թմրամիջոցը օգտագործում է խցում միայնակ: Ինքը թմրամիջոց իր հետ ՔԿՀ է ներմուծել թաքցված իր հագուստի աստառի մեջ: Արմավիր ՔԿՀ-ում իրեն «մարիխուանա» փոխանցած անձին չի ճանաչում և որևէ անձնական տվյալ ինքը չի կարող հայտնել: Ինքը ունեցել է կախվածություն թմրամիջոցից, օգտագործել է «ամոնապոն» տեսակի թմրամիջոց, որը ձեռք է բերել Նոր Նորքի 1-ին զանգվածի հիվանդանոցից՝ ոչ օրինական ճանապարհով: Գրետայի հետ հերթական զրույցի ընթացքում ասել է, որ իրեն ուղարկի կախվածությունը բուժող դեղորայք, ուստի Գրետան ուղարկել է նշված սուբոտեքս թմրամիջոցը: Ֆրանսիայում բնակվող՝ իր նախկին կնոջ քույր Զուբեյդան հանդիսանում է իր կողմից մատնանշված Մարետան, ում փեսան հանդիսանում է Գրիգորը: Ինքը «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց է աճեցրել նաև իրենց տան ջերմոցում և օգտագործել է նշված թմրամիջոցից: Իր տնից հայտնաբերված «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցին նմանվող զանգվածի կաթուցիչը հանդիսացել է իրենը: Ինքը նաև տառապել է ալկոհոլամոլությամբ:
- Մաքսային ծառայության աշխատակիցների կողմից 25.07.2024 թվականի հուլիսի 25-ին կազմված մաքսային զննման /տեսազննման/ թիվ Հ/88-2024 ակտը և մաքսանենգության դեպքի վերաբերյալ թիվ ՄԿԽԴ-298 արձանագրությունը, որի համաձայն՝ 2024 թվականի հուլիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում ՀՀ ՊԵԿ մաքսային ծառայողները Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծի 1-ին նրբանցք 9 հասցեում գտնվող «Հայփոստ» ՓԲԸ-ի փոստի փոխանակման կենտրոնի մաքսային հսկողության գոտում մաքսային զննման են ենթարկել «Հայփոստ» ՓԲԸ-ի միջոցով Ֆրանսիայից Գրետա Վարդանյանի անունից ՀՀ՝ Արտաշես Վարդանյանի անվամբ ներմուծված առաքանին, որի արդյունքում առաքանիում հայտնաբերվել են «B8» գրառմամբ թվով 886 դեղահաբ՝ տեղադրված «MENTOS» գրառումներով մաստակների համար նախատեսված թվով 3 տուփերում:
- ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՓՔ վարչությունից 26.07.2024թ. ստացված թիվ 8/3480 գրությունը, որի համաձայն՝ փորձաքննությանը ներկայացված հաբերից թվով 10-ը ենթարկվել են որակական հետազոտության և դրանք պարունակել են «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց:
- Վերոնշյալ փաստաթղթերը արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին որոշումը:
- Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանին ձերբակալելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Ա.Վարդանյանը ձերբակալվել է «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով Ֆրանսիայից ՀՀ ներմուծված «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» ՕՀՄ-ի շրջանակներում «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ դեղահաբերի փոխարեն նմանատիպ այլ փոխարինված զանգվածների պարունակությամբ թիվ EW148637236FR առաքանին ստանալուց հետո:
- Մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի բնակության հասցեի խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ խուզարկությամբ հայտնաբերվել է «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցին նմանվող զանգված և «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցի սերմերին նմանվող սերմեր:
- Մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի հաշվառման հասցեի խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ խուզարկությամբ հայտնաբերվել է թվով 1 կաթուցիչ՝ «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցին նմանվող մոխրացած զանգվածի պարունակությամբ:
- «Վիվա Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից թիվ SU/3697ե/090924 գրությամբ ստացված՝ 094-59-68-66 և 093-53-95-10 բջջային հեռախոսահամարների վերաբերյալ տեղեկատվության զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի և Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի կողմից օգտագործված բջջային հեռախոսահամարների միջև առկա են մի շարք ելքային և մուտքային հեռախոսազանգեր:
- Դատատոքսիկոքիմիական փորձագետի թիվ 511 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանից ստացված մազի փորձանմուշներում հայտնաբերվել են կաննաբինոիդների խմբին պատկանող թմրակալոիդների հետքեր, «Կոդեին» և «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութեր, որոնց վաղեմությունը համապատասխանել է 2024թ. հուլիսի 14-ից մինչև հուլիսի 29-ը ընկած ժամանակահատվածին:
- Դատատոքսիկոքիմիական փորձագետի թիվ 510 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանից ստացված մազի փորձանմուշներում թմրամիջոցներ, հոգեմետ /հոգեներգործուն/ նյութեր չեն հայտնաբերվել:
- Դատանյութագիտական փորձագետի թիվ 1084 Ք-24 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված փաթեթում առկա ընդհանուր 886 հատ հաբերից կազմված 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա է 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց:
- 2025 թվականի հունվարի 16-ին իրականացված՝ ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչությունից 26.07.2024թ. թիվ 15-1/47274-2024 գրությամբ ստացված՝ քրեական վարույթով մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված՝ թիվ «777114» կնիքով կնիքված թիվ EW148637236FR ծանրոցի /տուփի/ զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ դրանում հայտնաբերվել են «MENTOS» գրառումներով մաստակների համար նախատեսված թվով 3 տուփեր և դրանցում առկա զանգվածներ, որոնք ամբողջությամբ համընկնում էին «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում պատրաստված և EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանիում առկա «MENTOS» գրառումներով մաստակների համար նախատեսված թվով 3 տուփերում հայտնաբերված «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ դեղահաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածներին, որոնք հայտնաբերվել էին ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչության աշխատակիցների կողմից՝ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ իրականացված անձնական խուզարկությամբ:
- Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «ՀՀ ՔԿ 768» կնիքով կնիքված EW148637236FR համարի ծանրոցը /տուփը/ և դրանում առկա «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ դեղահաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածների պարունակությամբ «MENTOS» գրառումներով մաստակների համար նախատեսված թվով 3 տուփերը:
- Դատանյութագիտական փորձագետի թիվ 1084 Ք-24 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված փաթեթում առկա ընդհանուր 886 հատ հաբերից կազմված 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա է 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց:
- Իրեղեն ապացույց ճանաչված «ՀՀ Քննչական կոմիտեի փորձաքրեագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ Փորձագետ N50» կնիքով կնիքված փաթեթում առկա 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հատ հաբերը:
- 1982 թվականի հունվարի 27-ի՝ «Հանրապետական նարկոլոգիական դիսպանսերի» կողմից տրված գրությունը, որի համաձայն՝ Արտաշես Վարդանյանն ունեցել է հոգեկան առողջության հետ կապված խնդիրներ:
- «Պիրալգին» դեղահաբերի տուփը:
- ՀՀ ԱՆ «Քրեակատարողական բժշկության կենտրոն» ՊՈԱԿ «Արմավիր» ստորաբաժանման ղեկավարի պարտականությունները կատարող Ա.Միրաքյանի գրությունը, որի համաձայն՝ Նորայր Վարդանյանը հոգեմետ դեղորայք, մեթադոնային փոխարինող բուժում չի ստացել և թմրամիջոցներից կախվածության կապակցությամբ բժշկական անձնակազմին չի դիմել:
- 2025 թվականի հոկտեմբերի 16-ի՝ «Հայփոստ» ՓԲ ընկերությունից ստացված՝ 2024 թվականի հուլիսի 26-ի տեսաձայնագրությունը, որի համաձայն երևում է, որ Արտաշես Վարդանյանը միայնակ ստանում է ծանրոցը, նրա ձեռքին եղել է բջջային հեռախոս, ինչպես նաև Արտաշես Վարդանյանը և Նորայր Վարդանյանը ձերբակալվել են առանձին:
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
 ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանից ստացված տեղեկանքը, որի համաձայն՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանը դատվածություն չունի:
 ՀՀ ԱԱԾ սահմանապահ զորքերի հրամանատարի՝ 2025 թվականի մարտի 26-ի գրությունը, որի համաձայն՝ Նորայր Վարդանյանը պարտադիր ժամկետային զինվորական ծառայությունն անցել է ՀՀ ԱԱԾ սահմանապահ զորքերում:
 ՀՀ «Ճգնաժամանային կառավարման պետական ակադեմիա»-ի կողմից տրված դիպլոմը, որի համաձայն՝ Նորայր Վարդանյանին շնորհվել է տնտեսագիտության բակալավրի աստիճան:
 «Ճգնաժամանային կառավարման պետական ակադեմիա»-ի, «Հայաստանի աերոբիկայի և ֆիթնեսի ազգային ասոցիացիա» ՀԿ-ի, ՀՀ մշակույթի, երիտասարդության հարցերի սպորտի նախարարության կողմից տրված վկայականները:
 Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանի վարչակազմի՝ 2026 թվականի հունիսի 23-ի՝ տեղեկանքը, որի համաձայն՝ Նորայր Վարդանյանը 2020 թվականի հոկտեմբերի 29-ից մինչև նոյեմբերի 14-ը կամավոր հիմունքներով ընդգրկված է եղել Քաշաթաղի շրջանի աշխարհազորայինների կազմում և մասնակցել է ԼՂՀ Հադրութի շրջանի Հին Թաղեր գյուղի պաշտպանության մարտական գործողություններին:
 «Էրեբունի» ԲԿ-ի կողմից տրված տեղեկանքը, որի համաձայն՝ մեղադրյալի մայրը՝ Հեղինե Վարդանյանն ունի առողջական խնդիրներ:
4. Դատարանի փաստական և իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և որոշումները.
Հետազոտելով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի հիմնական դատալսումներում հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից` Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
(...)
7. Մեղադրական դատավճիռը կայացվում է մեղադրական վերդիկտի հիման վրա և բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու, պատժից ազատելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` պատիժ չնշանակելու մասին դատարանի որոշումը:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի համաձայն.
1. Իրացնելու նպատակով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը, առաքելը, տարածելը, գովազդելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը կամ մեկ ուրիշի դրդմամբ՝ նրա համար թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ ապօրինի ձեռք բերելը`
(…)
3. Սույն հոդվածի 1-ին կամ 2-րդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝
(…)
2) առանձնապես խոշոր չափերով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասներկու տարի ժամկետով:
(…):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Թմրամիջոցի, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութի, դրանց պատրաստուկի, դրանց համարժեք նյութի (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալի կամ դրանց պրեկուրսորի կամ դրանք պատրաստելու համար օգտագործվող և հատուկ հսկողության տակ գտնվող նյութի, սարքավորման կամ գործիքի կամ մշակումն արգելված՝ թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն), խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութ պարունակող բույսի մաքսանենգությունը՝ Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով կամ Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով դրանք ապօրինի տեղափոխելը, որը կատարվել է առանց մաքսային հսկողության կամ դրանից թաքցնելով, կամ դրանց մասին հավաստի տեղեկությունը սահմանված կարգով չհայտարարագրելու կամ ոչ իր անվամբ հայտարարագրելու կամ դրանց տեղափոխման համար սահմանված կանոնը, այդ թվում՝ արգելքը կամ սահմանափակումը խախտելու կամ մաքսային կամ այլ փաստաթուղթը խաբեությամբ օգտագործելու միջոցով`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով:
(…)
3. Սույն հոդվածի 1-ին կամ 2-րդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
1) հանցավոր կազմակերպության կողմից կամ
2) առանձնապես խոշոր չափերով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասներկու տարի ժամկետով:
(…):
Նախ անդրադառնալով Նորայր Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքին՝ հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները ստուգելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը գտնում է, որ առկա է փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջություն, որը թույլ է տալիս հաստատված համարելու, որ Նորայր Վարդանյանը, խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը:
Մասնավորապես, Դատարանը Նորայր Վարդանյանի մեղքը կատարած արարքում հաստատելիս, ի թիվս հետազոտված մյուս ապացույցների, հաշվի է առնում այն, որ նրա հայրը՝ Արտաշես Վարդանյանը, իր սկզբնական ցուցմունքում հայտնել է, որ իր անվամբ ուղարկված թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցն ուղարկվել է իր որդու՝ Նորայրի հետ նախապես պայմանավորվածության համաձայն: Իր անձնական տվյալները տվել է Նորայրին, որն էլ փոխանցել է Ֆրանսիայում բնակվող իր կնոջ քրոջը՝ Մարետա Գրիգորյանին, իսկ ծանրոցն ուղարկել է կամ Մարետան, կամ էլ վերջինիս աղջկա ամուսինը՝ Գոքորը, որոնք Նորայրի հետ գտնվում են մոտ հարաբերությունների մեջ: Ճիշտ է՝ Արտաշես Վարդանյանը հետագայում փոխել է իր ցուցմունքները և հայտնել, որ ինքը տեղյակ է եղել, որ ծանրոցում առկա է թմրամիջոց, որը նախատեսված է եղել իր համար, նշված ծանրոցը ուղարկել է Գրետան, ով հանդիսանում է իր բարեկամը, և ինքը զանգահարել է Գրետային և խնդրել է ուղարկել բուպենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ դեղահաբեր՝ սակայն Դատարանը Արտաշես Վարդանյանի նշված հետագա ցուցմունքներն արժանահավատ չի գնահատում, քանի որ Դատարանի գնահատմամբ՝ դա արվել է որդուն քրեական պատասխանատվությունից ազատելու նպատակով:
Բացի դրանից, թեև մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանը հրաժարվել է առանց պաշտպանի մասնակցության ձերբակալման արձանագրության մեջ իր կատարած հայտարարություններից և Դատարանը, դրանք ըստ էության բովանդակային առումով դիտարկելով որպես ցուցմունք, չի թույլատրել հանրային մեղադրողին հրապարակել՝ սակայն Դատարանը փաստում է, որ պաշտպանը հետագայում մեղադրյալին տրված հարցի ձևով ըստ էության մասամբ հրապարակել է նշված հայտարարությունն առ այն, որ մեղադրյալը ձերբակալման ժամանակ նշել է, որ տեղյակ է, որ ծանրոցի ներսում թմրանյութ կա: Ինչ վերաբերում է այդ մասով մեղադրյալի պարզաբանմանն առ այն, որ փորձել է ամեն բան կապել իրար, որ մեղքն իր վրա վերցնի, հետևաբար մտացածին է եղել՝ Դատարանը նշված պարզաբանումը արժանահավատ չի դիտարկում և գտնում է, որ այն կարող է պայմանավորված լինել քրեական պատասխանատվության չենթարկվելու շարժառիթով:
Բացի դրանից, Դատարանը հաշվի է առնում այն հանգամանքը, որ Նորայր Վարդանյանը Արտաշես Վարդանյանի կողմից ծանրոցը ստանալիս գտնվել է փոստային բաժանմունքի հարակից տարածքում, որտեղից էլ ձերբակալվել է: Ընդ որում, Դատարանի գնահատմամբ՝ չնայած հայրը մեծահասակ էր և կարող էր ողջամտորեն ֆիզիկական դժվարություններ ունենալ ծանրոցը ստանալիս՝ Նորայր Վարդանյանը Արտաշես Վարդանյանի հետ փոստային բաժանմունք մուտք չի գործել, որպեսզի հանցանքը բացահայտվելու դեպքում չհայտնաբերվի և չձերբակալվի: Ինչ վերաբերում է այդ մասով մեղադրյալի պարզաբանմանը, որ մեքենայի ջուրն էր տաքացել և կափարիչը դուրս էր եկել, ցանկանում էր ամրացնել կպչուն ժապավենով, բացի դրանից հայրը կարողանում էր ինքնուրույն ստանալ, այդ իսկ պատճառով նա ներս չէր մտել՝ Դատարանը նշված պարզաբանումը արժանահավատ չի դիտարկում և գտնում է, որ այն կարող է պայմանավորված լինել քրեական պատասխանատվության չենթարկվելու շարժառիթով:
Այս առումով, Դատարանը փաստում է, որ թեև մեղադրյալի հոր մահվան պատճառով մեղադրյալը զրկվել է հորը՝ Արտաշես Վարդանյանին սկզբնական ցուցմունքի կապակցությամբ հակընդդեմ հարցման ենթարկելու հնարավորությունից, սակայն հաշվի առնելով, որ Արտաշես Վարդանյանը հետագայում փոխել է իր ցուցմունքը, և Դատարանը փոփոխված ցուցմունքները արժանահավատ չի դիտարկել, ինչպես նաև նշված ցուցմունքը միակը և վճռորոշը չէ՝ Դատարանը նշված հանգամանքը Նորայր Վարդանյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում հաստատելու տեսանկյունից խնդրահարույց չի դիտարկում:
Հետևաբար, պաշտպանական կողմի այն դիտարկումը, որ Նորայր Վարդանյանը տեղյակ չի եղել ծանրոցի պարունակության մասին, հերքվում են վերը նշված, ինչպես նաև պատշաճ հետազոտված մյուս ապացույցներով, որոնց հիման վրա Դատարանը գտնում է, որ դատավճռի հիմքում դրված՝ փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությունը բացառում է Նորայր Վարդանյանին նշված հոդվածով ներկայացված մեղադրանքի ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած։
Ինչ վերաբերում է պաշտպանական կողմի այն դիտարկմանը, որ փորձագետը փորձաքննության կատարման ընթացքում օգտագործել է ռուսերեն գրականություն՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում ընդգծել, որ այն սույն վարույթով կիրառվել է ոչ թե որպես հանցակազմը սահմանող օրենսդրական ակտ, այլ փորձագետի կողմից օգտագործվել է որպես տեղեկատու գրականություն, հետևապես ռուսերեն գրականության օգտագործումը չի ենթադրում փորձաքննության կատարման կարգի այնպիսի էական խախտում, որը կբացառեր փորձագետի եզրակացությունը որպես թույլատրելի ապացույց օգտագործելու հնարավորությունը։ Դատարանի նշված դիրքորոշումը բխում է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2025 թվականի փետրվարի 28-ի թիվ ԵԴ/1417/01/21 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումից:
Անդրադառնալով Նորայր Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքին՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի (2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի) հատկանիշ հանդիսացող իրացման նպատակի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել Մ.Բոլյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ: Ըստ այդ որոշման` «Իրացման նպատակի տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութերի տարածման ցանկացած եղանակ, այդ թվում նաև նախնական պատվերով: Իրացման նպատակի մասին կարող է վկայել ինչպես ձեռք բերողի (ստացողի, սպառողի) հետ համապատասխան պայմանավորվածության առկայությունը, այնպես էլ գործի մյուս հանգամանքները. թմրամիջոցներ ձեռք բերելը և պահելը դրանք չգործածող անձի կողմից, զգալի քանակությունը, իրացման համար հարմար փաթեթավորումը և այլն: Ընդ որում, հանցավորից առգրավված թմրամիջոցների մեծ քանակությունն ինքնըստինքյան դրանք իրացնելու անվիճելի ապացույց չէ. դա պետք է գնահատել միայն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տվյալների հետ համակցության մեջ: Ինչ վերաբերում է ապօրինի իրացմանը, ապա այն թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի ցանկացած եղանակով օտարումն է: Ապօրինի իրացման տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի` հատուցմամբ կամ անհատույց այլ անձանց հանձնելու, փոխանցելու ցանկացած եղանակ` վաճառք, նվիրատվություն, փոխանակում, փոխատվություն, պարտքի մարում, ուրիշի ներարկում և այլն: Իրացման առանձնահատկությունն այն է, որ նշված գործողությունների հետևանքով թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրանում է մեկ այլ անձ, որն այս դեպքում հանդես է գալիս որպես ձեռք բերող, ստացող կամ գնորդ, սպառող: Ապօրինի իրացումը համարվում է ավարտված, երբ մեկ այլ անձ տիրանում է թմրամիջոցին կամ հոգեմետ նյութին: Մեկ ուրիշ անձին փոխանցելու եղանակը կարող է տարբեր լինել, սակայն դա արարքի որակման համար նշանակություն չունի: Ապօրինի իրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրացած անձն ինչպես է այն տնօրինելու, դրա հետ վարվելու:» (տե՛ս Մ.Բոլյանի վերաբերյալ ՎԲ 135/07 գործով 2007թ. օգոստոսի 30-ի Վճռաբեկ դատարանի որոշումը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով Նորայր Վարդանյանի արարքում թմրամիջոցի իրացման հանցակազմի առկայությունը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով ողջամիտ կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի հիմնավորվում մեղադրյալի մեղքը՝ թմրամիջոց իրացնելու փորձի մեջ: Այդ մասին կարելի է ենթադրություն անել, կարծիք հայտնել, վարկած առաջադրել, սակայն արժանահավատորեն համարել ապացուցված, որպեսզի կասկած չմնա, հնարավոր չէ:
Դատարանի հետևությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ինչպես մեղադրական եզրակացությունից, այնպես էլ մեղադրողի եզրափակիչ ելույթից պարզ է դառնում, որ Նորայր Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու համար նշանակություն են ունեցել միայն ծանրոցում հայտնաբերված թմրամիջոցի քանակը:
Մինչդեռ, որպես իրացման հիմք՝ հայտնաբերված թմրամիջոցի քանակությունն ինքնըստինքյան դրանք իրացնելու անվիճելի ապացույց չի կարող հանդիսանալ և պետք է գնահատվի միայն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տեղեկությունների հետ համակցության մեջ, որոնք սույն քրեական վարույթով առկա չեն, և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու հնարավորությունները սպառվել են: Ավելին՝ առկա չէ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշմամբ որպես իրացման հանգամանքի մասին վկայող որևէ այլ տվյալ: Մասնավորապես՝ չի կարելի փաստել, որ մեղադրյալը թմրամիջոց օգտագործող չէ, քանի որ Նորայր Վարդանյանից ստացված մազի փորձանմուշներում հայտնաբերվել են կաննաբինոիդների խմբին պատկանող թմրալկալոիդների հետքեր, «Կոդեին» և «Մեթամֆետամին» տեսակի թմրանյութեր: Բացի դրանից, հայտնաբերված թմրամիջոցը իրացման համար հարմար փաթեթավորված չի եղել:
Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ առկա չէ այնպիսի ապացույցների ծավալ, որը կհիմնավորի Նորայր Վարդանյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցների իրացման փորձ կատարելու հանգամանքը և կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած:
Այսպիսով, Դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը որակված է սխալ, այդ որակումը չի համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին, ուստի այն պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Դատարանը նշված հանցանքում Նորայր Վարդանյանի մեղքը հաստատելիս, ի թիվս այլնի, հաշվի է առնում նաև այն հանգամանքը, որ նա հոր միջոցով փորձել է ձեռք բերել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից ուղարկված առանձնապես խոշոր չափերի թմրամիջոցը, այդ նպատակով գնացել է փոստային բաժանմունքին հարակից տարածք, սակայն մինչև թմրամիջոցը ձեռք բերելը ձերբակալվել է:
Այսպիսով, պատշաճ հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանը հաստատված է համարում, որ Նորայր Վարդանյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքներ:
Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Որպես անձը բնութագրող տվյալ՝ Դատարանը հաշվի է առնում, որ Նորայր Վարդանյանը դատվածություն չունի, խնամքին է գտնվում վատառողջ մայրը:
Դատարանը, դրական պատասխանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերին, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով կատարած արարքների համար Նորայր Վարդանյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե Դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
4. Պատժի կատարման կարգը և պայմանները սահմանվում են Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսդրությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ կամ պրեկուրսոր ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը կամ առաքելը՝
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը տասնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ առավելագույնը հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով:
(…)
3. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է առանձնապես խոշոր չափերով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երկուսից հինգ տարի ժամկետով:
(…):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Թմրամիջոցի, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութի, դրանց պատրաստուկի, դրանց համարժեք նյութի (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալի կամ դրանց պրեկուրսորի կամ դրանք պատրաստելու համար օգտագործվող և հատուկ հսկողության տակ գտնվող նյութի, սարքավորման կամ գործիքի կամ մշակումն արգելված՝ թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն), խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութ պարունակող բույսի մաքսանենգությունը՝ Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով կամ Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով դրանք ապօրինի տեղափոխելը, որը կատարվել է առանց մաքսային հսկողության կամ դրանից թաքցնելով, կամ դրանց մասին հավաստի տեղեկությունը սահմանված կարգով չհայտարարագրելու կամ ոչ իր անվամբ հայտարարագրելու կամ դրանց տեղափոխման համար սահմանված կանոնը, այդ թվում՝ արգելքը կամ սահմանափակումը խախտելու կամ մաքսային կամ այլ փաստաթուղթը խաբեությամբ օգտագործելու միջոցով`
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով:
(…)
3. Սույն հոդվածի 1-ին կամ 2-րդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
1) հանցավոր կազմակերպության կողմից կամ
2) առանձնապես խոշոր չափերով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասներկու տարի ժամկետով:
(…)»
Նույն օրենսգրքի 44-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Հանցափորձ է համարվում դիտավորյալ այն գործողությունը կամ անգործությունը, որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն և պարունակում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշներ, սակայն անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը նրա կամքից անկախ հանգամանքներով չի իրագործվում տվյալ հանցակազմի որևէ հատկանիշի բացակայության հետևանքով:
2. Եթե հանցափորձի ժամանակ հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված վնասից ավելի փոքր վնաս է պատճառվում, քան ընդգրկված էր դիտավորության մեջ, ապա դա կլանվում է անձի դիտավորության մեջ:
3. Եթե հանցափորձն իրականացնելիս հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված օբյեկտին անզգուշությամբ ավելի մեծ վնաս է պատճառվում, քան ընդգրկված էր դիտավորության մեջ, կամ անզգուշությամբ կամ անուղղակի դիտավորությամբ վնաս է պատճառվում մեկ այլ օբյեկտի, ապա արարքը որակվում է հանցագործությունների համակցությամբ:
4. Հանցափորձը լինում է ավարտված և չավարտված:
5. Հանցափորձը համարվում է ավարտված, եթե անձը կատարում է այն արարքը, որն անհրաժեշտ ու բավարար էր դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունն ավարտին հասցնելու համար, և գիտակցում է, որ հանցագործությունն ավարտին է հասել, կամ հանցագործությունն ավարտելու համար արարքը շարունակելու անհրաժեշտություն չկա:
6. Հանցափորձը համարվում է չավարտված, եթե անձը գիտակցում է, որ հանցագործությունն ավարտին հասցնելու համար անհրաժեշտ է շարունակել սկսած արարքի կատարումը կամ նոր արարք կատարել:
Նույն օրենսգրքի 46-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Հանցակիցներ են համարվում կատարողը, դրդիչը, կազմակերպիչը և օժանդակողը:
(…)
6. Օժանդակող է համարվում այն անձը, որը հանցագործությանը նպաստել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկություններ կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպես նաև այն անձը, որը նախապես խոստացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, ինչպես նաև այն անձը, որը նախապես խոստացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիսի առարկաները:
7. Օժանդակող է համարվում նաև այն անձը, որը՝
1) մեկ ուրիշին դրդել է օժանդակության,
2) նախապես համաձայնություն է տվել մասնակցելու հանցագործությանը որպես համակատարող, սակայն մյուս համակատարողի կողմից հանցանքը կատարելու ընթացքում, անմիջականորեն չմասնակցելով հանցանքի կատարմանը, իր ներկայությամբ ամրապնդել է կատարողի` հանցանք կատարելու վճռականությունը,
3) օժանդակել է հանցագործությանն այնպիսի անձի միջոցով, որն օրենքի ուժով ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության կամ գործել է անզգուշությամբ կամ
4) հատուկ սուբյեկտի դրդմամբ կատարել է հատուկ սուբյեկտով հանցագործության օբյեկտիվ կողմը, որի սուբյեկտ ինքը չի համարվում, կամ հատուկ սուբյեկտի հետ համատեղ մասնակցել է հատուկ սուբյեկտով հանցագործության օբյեկտիվ կողմի կատարմանը, եթե բացակայել են սույն օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 4-րդ, 5-րդ կամ 6-րդ մասով նախատեսված պայմանները, որոնց ուժով անձը հատուկ սուբյեկտով հանցագործության օժանդակող չի համարվում:
Նույն օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի համաձայն՝
(…)
3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց, ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատժին՝ 1 օրը հաշվելով 2 օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց:
(…):
Մինչ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ նշանակվելիք պատժի տեսակի, չափի և կրման նպատակահարմարության հարցերին անդրադառնալը՝ Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասի և 399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիաների վերլուծությունից երևում է, որ դրանք բացարձակ որոշակի են, այսինքն նախատեսում են պատիժ բացառապես ազատազրկման ձևով՝ առաջինի դեպքում երկուսից հինգ տարի ժամկետով, իսկ երկրորդի դեպքում վեցից տասներկու տարի ժամկետով:
Նման պայմաններում, հաշվի առնելով քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև անձը բնութագրող տվյալները՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով:
Միևնույն ժամանակ, կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածը՝ Դատարանը գտնում է, որ հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկմանը 2 (երկու) տարի ժամկետով ազատազրկում պատժից պետք է գումարել 6 (վեց) ամիսը, և Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 7 (յոթ) տարի ժամկետով:
Միաժամանակ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված իրավակարգավորումները՝ Դատարանը գտնում է, որ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված 7 (յոթ) տարի ժամկետով ազատազրկմանը պետք է հաշվակցել նրա ձերբակալման և կալանքի տակ գտնվելու 1 (մեկ) տարի 1 (մեկ) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետը, և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի 10 (տասը) ամիս 3 (երեք) օր ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով տնային կալանքի կիրառման սկզբից՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 6-ից:
Անդրադառնալով մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցերին՝ Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
Թմրամիջոցների մաքսանենգություն (ընդ որում՝ 399-րդ հոդվածի 1-ին մասով) կատարելու դեպքում պատժի կրման նպատակահարմարության հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է 2025 թվականի փետրվարի 21-ի՝ թիվ ՍԴ /0015/01/23 որոշմամբ արտահայտած դիրքորոշմամբ, որի համաձայն. «15. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Ս.Մուսավիանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս, ստորադաս դատարանները պատշաճ իրավական վերլուծության չեն ենթարկել մեղադրյալի կողմից կատարած հանցավոր արարքի բնույթի և հանրային վտանգավորության աստիճանի վրա ազդող մի շարք գործոններ․
ա) խախտված հասարակական հարաբերության բնույթն ու կարևորությունը՝ այն, որ մեղադրյալին մեղսագրվում է թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի, դրանց պատրաստուկների, պրեկուրսորների, խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութերի օրինական շրջանառության դեմ ուղղված բարձր վտանգավորություն ներկայացնող հանցագործություններից մեկի՝ թմրամիջոցի մաքսանենգություն,
բ) հանցավորի հոգեբանական վերաբերմունքն իր արարքի նկատմամբ, մասնավորապես այն, որ մեղադրյալը, գործելով ուղղակի դիտավորությամբ, Իրանի Իսլամական Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային և ՀՀ պետական սահմանով՝ դեպի Հայաստանի Հանրապետության տարածք, մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ապօրինի տեղափոխել է թմրամիջոց,
գ) թմրամիջոցի մաքսանենգության առարկայի չափը, այն, որ մեղադրյալին մեղսագրվում է զգալի չափերով՝ 10.89 գրամ «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգություն, որն առավել մոտ է թմրամիջոցի տվյալ տեսակի զգալի չափի վերին շեմին,
դ) հանցագործության եղանակը, այն, որ մեղադրյալը թմրամիջոցը, ապօրինի ՀՀ տեղափոխելու նպատակով, մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, թաքցրել է տոմատի մածուկի պարունակությամբ պլաստմասե տարայում, որից հետո այն տեղադրել է կենցաղային ապրանքներով լի ստվարաթղթե արկղի մեջ, պատրաստել առաքանի, ապա ուղևորափոխադրում և բեռնափոխադրում իրականացնող՝ Ռ.Հաջիզադեհին պատվիրել է այն տեղափոխել ՀՀ՝ որպես առաքանու ստացող հայտնելով իր կնոջ՝ Ս.Զիյաբարի տվյալները:
16. Ընդհանրացնելով սույն որոշման նախորդ կետում կատարված վերլուծությունը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարանները, Ս.Մուսավիանի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցի վերաբերյալ եզրահանգումները պետք է կառուցեին վերոնշյալ հանգամանքների` իրենց ամբողջության մեջ մանրամասն վերլուծության արդյունքում։
17․ Նման պայմաններում, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Ս.Մուսավիանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները հիմնավորված չեն:»:
Վճռաբեկ Դատարանի վերը նշված դիրքորոշման լույսի ներքո Դատարանը տվյալ դեպքում հաշվի է առնում՝
- խախտված հասարակական հարաբերության բնույթն ու կարևորությունը՝ այն, որ մեղադրյալին մեղսագրվում է թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի, դրանց պատրաստուկների, պրեկուրսորների, խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութերի օրինական շրջանառության դեմ ուղղված բարձր վտանգավորություն ներկայացնող հանցագործություններից մեկը՝ թմրամիջոցի մաքսանենգության օժանդակություն,
- մեղադրյալի հոգեբանական վերաբերմունքն իր արարքի նկատմամբ, մասնավորապես այն, որ մեղադրյալը, գործելով ուղղակի դիտավորությամբ, Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով թմրամիջոց ապօրինի տեղափոխելուն օժանդակելու դիտավորությամբ, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանի հետ պայմանավորվածության համաձայն, նախապես խոստացել է ձեռք բերել «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց, որը հետագայում առաքվել է Հայաստանի Հանրապետություն,
- թմրամիջոցի մաքսանենգության առարկայի տեսակը և չափը, այն, որ մեղադրյալին մեղսագրվում է առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգության օժանդակություն,
- հանցագործության եղանակը, այն, որ թմրամիջոցը ապօրինի ՀՀ տեղափոխելու նպատակով մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, մաստակի համար նախատեսված «MENTOS» գրառումներով տուփերը փոխարինվել են նմանատիպ այլ զանգվածներով և դրանք տեղադրվել են միջազգային փոստային առաքանիում՝ դրան տալով իր սկզբնական տեսքը:
Ուստի վերոգրյալ հանգամանքների պայմաններում մեղադրյալի դատվածություն չունենալը և խնամքին վատառողջ մայր ունենալը չեն նվազեցնում Նորայր Վարդանյանի կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը և բավարար չեն նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու համար: Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքեր առկա չեն, ուստի նա պետք է կրի այն:
Դատարանը գտնում է, որ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված տնային կալանքը, բացակայելու արգելքը և գրավը պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված տնային կալանք և գրավ խափանման միջոցները պետք է վերացնել և Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դեպոզիտ հաշվին մուծված 1․000․000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գրավը պետք է վերադարձնել գրավը վճարած անձին:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նորայր Վարդանյանի վերաբերյալ ՀՀ միգրացիոն ծառայությունում և Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքները պետք է վերացնել:
Անդրադառնալով ապացույցների տնօրինման և պահպանման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հատ հաբերը պետք է հանձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի տնտեսական հանցագործությունների և մաքսանենգությունների քննության գլխավոր վարչությանը՝ թիվ 84105425 քրեական վարույթի նյութերին կցելու համար:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ՔԿ 768 կնիքով կնիքված EW148637236FR համարի ծանրոցի /տուփի/ տնօրինմանը՝ Դատարանը, հաշվի առնելով, որ այն վերադարձվել է մեղադրյալի հարազատներն, գտնում է, որ դրան լրացուցիչ անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է:
Անդրադառնալով արտավարութային փաստաթղթերի տնօրինման և պահպանման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշմամբ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված փաստաթղթերը պետք է պահել գործի հետ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
Անդրադառնալով վարութային ծախսերի հարցին՝ Դատարանը, հաշվի առնելով մեղադրյալի գույքային դրությունը, գտնում է, որ դրանք մեղադրյալից բռնագանձման ենթակա չեն, հետևաբար վարութային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ, 276-րդ և 347-349-րդ հոդվածներով` Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով՝ ազատազրկում՝ 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկմանը 2 (երկու) տարի ժամկետով ազատազրկում պատժից գումարել 6 (վեց) ամիսը, և Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 7 (յոթ) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոնի կիրառմամբ՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված 7 (յոթ) տարի ժամկետով ազատազրկմանը հաշվակցել նրա ձերբակալման և կալանքի տակ գտնվելու 1 (մեկ) տարի 1 (մեկ) ամիս 27 (քսանյոթ) օր ժամկետը, և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի 10 (տասը) ամիս 3 (երեք) օր ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով տնային կալանքի կիրառման սկզբից՝ 2025 թվականի հոկտեմբերի 6-ից:
Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները՝ տնային կալանքը, բացակայելու արգելքը և գրավը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված տնային կալանք և գրավ խափանման միջոցները վերացնել և Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դեպոզիտ հաշվին մուծված 1․000․000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամի չափով գրավը վերադարձնել գրավը վճարած անձին:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Նորայր Վարդանյանի վերաբերյալ ՀՀ միգրացիոն ծառայությունում և Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքները վերացնել:
Ապացույցների տնօրինման և պահպանման հարցը լուծել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով և դատավճռի պատճառաբանական մասով սահմանված կարգով:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վարույթն իրականացնող մարմնի՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշմամբ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված փաստաթղթերը պահել գործի հետ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ ՌԱԶՄԻԿ ՄԱՐԻԿՅԱՆ
Դատական ակտի ամսաթիվը 26-03-2026
Գործը քննվել է Դռնբաց
Դատական գործ N: ԵԴ1/0689/01/25
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
Ամսաթիվ 04-04-2025
Ամսաթիվ 03-04-2025
Ում կողմից է բերվել բողոքը Պաշտպան
Բողոքը բերող անձը
Անուն Էրիկ
Ազգանուն Բեգլարյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Բողոքի բովանդակությունը Արտաշես Վարդանյան մյոսւը՝ Նորայր Վարդանյան Նորայր Արտաշեսի Վարդանյան Բողոքն ընդունել վարույթ : Ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /Աջափնյակ/ 18.03.2025թ. որոշումը և կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ՝ մեղադրողի միջնորդությունը մերժել կամ մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ կիրառել տնային կալանք կամ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցություն:
Բողոքի ստացման կարգը Հանձնվել է փոստին
Չափահաս Այո
Գործը ստացվել է
Գործի ստացման ամսաթիվ 10-04-2025
Վիճակագրական տողի համարը 19.7
Գործը ստացվել է Երևանի քրեական դատարան
Միջանկյալ դատական ակտի դեմ
Միջանկյալ դատական ակտեր Կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու մասին որոշում
Մակագրել
Ամսաթիվ 10-04-2025
Նախագահող դատավոր
Անուն Մնացական
Ազգանուն Հարությունյան
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
Ամսաթիվ 10-04-2025
Ամսաթիվ 08-04-2025
Ում կողմից է բերվել բողոքը Պաշտպան
Բողոքը բերող անձը
Անուն Քաջիկ
Ազգանուն Լազարյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Բողոքի բովանդակությունը Նորայր Վարդանյան մյուսը՝ Արտաշես Վարդանյան Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյան Բողոքն ընդունել վարույթ : Ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /Աջափնյակ/ 18.03.2025թ. որոշումը և կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ՝ մեղադրողի միջնորդությունը մերժել՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ կիրառել տնային կալանք , բացակայելու արգելք և 1.000.000 ՀՀ դրամ գրավ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցություն:
Բողոքի ստացման կարգը Հանձնվել է փոստին
Չափահաս Այո
Այլ նշումներ ԵԴ1/0689/01/25



ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

<<23>> ապրիլի 2025թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Վերաքննիչ դատարան)
նախագահությամբ՝ դատավոր Մ.Հարությունյանի,

մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի պաշտպան Էրիկ Բեգլարյանի հատուկ վերանայման բողոքի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (դատավոր՝ Ռազմիկ Մարիկյան) 2025 թվականի մարտի 18-ի «Մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հարցը քննարկելու վերաբերյալ» թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումը.

ՊԱՐԶԵՑ

Դատական վարույթի ընթացքը
1․ 2025 թվականի փետրվարի 27-ին կազմվել է թիվ 84105425 քրեական վարույթով մեղադրական եզրակացությունը և վարույթն ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, որտեղ դրան շնորհվել է ԵԴ1/0689/01/25 հերթական համարը։
2025 թվականի մարտի 05-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան) «Վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին» որոշմամբ՝ ստանձնել է թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, վարույթը և նշանակվել է նախնական դատալսումներ։
2025 թվականի մարտի 18-ին Առաջին ատյանի դատարանի «Մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հարցը քննարկելու վերաբերյալ» թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշմամբ՝ մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի ժամկետը և կիրառված սահմանափակումները երկարաձգվել է 3 /երեք/ ամիս ժամկետով՝ մինչ 2025 թվականի հունիսի 26-ը:
2025 թվականի ապրիլի 04-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի պաշտպան Էրիկ Բեգլարյանի հատուկ վերանայման բողոքը՝ Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի մարտի 18-ի վերը նշված որոշման դեմ, վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ նյութերը ստացվել են 2025 թվականի ապրիլի 10-ին, համակարգչային ծրագրի միջոցով մակագրվել դատավոր Մ․Հարությունյանին։ Դատական գործը դատավոր Մ.Հարությունյանի աշխատակազմին է հանձնվել 2025 թվականի ապրիլի 11-ին:
2025 թվականի ապրիլի 14-ի ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի <<Վերանայման բողոքը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի մարտի 18-ի թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշման դեմ պաշտպան Էրիկ Բեգլարյանի կողմից ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքն ընդունվել է վարույթ։ Որոշվել է վերանայման վարույթն իրականացնել գրավոր ընթացակարգով՝ դատական ակտի կայացման օր նշանակելով 2025 թվականի ապրիլի 23-ը։

Դատական վարույթի փաստական հանգամանքները և վերանայման վարույթի լուծման համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2. Թիվ 84-1054-25 քրեական վարույթով հաստատված մեղադրական եզրակացության համաձայն՝ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով՝ բովանդակային հետևյալ ձևակերպմամբ. <<(…) [Ն]ա խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսանենգությամբ՝ առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Այսպես.
ՀՀ քաղաքացի Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանը, որդուց՝ Նորայր Վարդանյանից տեղեկանալով Ֆրանսիայի Հանրապետությունից մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով փոստային առաքանու միջոցով ՀՀ-ում իրացման նպատակով ապօրինի թմրամիջոցներ ձեռք բերելու մտադրության վերաբերյալ, վերջինիս առաջարկով համաձայնվել է օժանդակել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը: Իր հանցավոր դիտավորությունն իրագործելու նպատակով՝ Արտաշես Վարդանյանը, միջոցներ տրամադրելու և խոչընդոտները վերացնելու եղանակով՝ իր անձնագրային տվյալները Նորայր Վարդանյանին տրամադրելով, օժանդակել է առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով մաքսանենգությամբ ապօրինի տեղափոխմանը:
Նորայր Վարդանյանն իր հերթին, ստանալով Արտաշես Վարդանյանի անձնագրային տվյալները, փոխանցել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանին՝ մաքսանենգությամբ ՀՀ ուղարկվող թմրամիջոցի առաքանին Արտաշես Վարդանյանի անունով ձևակերպելու նպատակով:
Այնուհետև, պայմանավորվածության համաձայն, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանը քրեական վարույթով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը, որոնք թաքցրել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփերում և ՀՀ առաքելու համար Ֆրանսիայի Հանրապետությունում հանձնել է բեռնափոխադրող ընկերությանը, որի համար լրացվել է Արտաշես Վարդանյանի տվյալներով EW148637236FR համարի բեռնագիրը:
2024 թվականի հուլիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, ՀՀ ՊԵԿ մաքսային ծառայողները մաքսային հսկողության գոտում զննման են ենթարկել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից՝ «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով «Vardanyan Greta» անվամբ ՀՀ ներմուծված EW148637236FR համարի առաքանին, ինչի արդյունքում դրանում հայտնաբերվել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփ` «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը։
Նույն օրը ՀՀ ՊԵԿ մաքսանենգության դեմ պայքարի վարչության աշխատակիցների կողմից իրականացվել է «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում, որի շրջանակներում վերոնշյալ աշխատակիցների կողմից թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանիում հայտնաբերված «B8» գրառմամբ 358 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերով մաստակի համար նախատեսված «MENTOS» գրառումներով տուփերը փոխարինվել են նմանատիպ այլ զանգվածներով և դրանք տեղադրվել են նույն համարի միջազգային փոստային առաքանիում՝ դրան տալով իր սկզբնական տեսքը:
Այնուհետև, առաքանին ՀՀ տեղափոխվելուց հետո, Նորայր Վարդանյանը այդ մասին հայտնել է Արտաշես Վարդանյանին և 2024 թվականի հուլիսի 26-ին՝ ժամը 16:30-ի սահմաններում, Արտաշես Վարդանյանը Նորայր Վարդանյանի հետ միասին այցելել են Երևան քաղաքի Էրեբունի 31 հասցեում գործող «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության թիվ 0020 փոստային բաժանմունք, փորձել են իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցը, սակայն իրենց դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, չի իրագործվել, քանի որ առաքանին ստանալուց հետո ձերբակալվել և տեղափոխվել են ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչություն, որտեղ Արտաշես Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանին և դրանում առկա՝ օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ հաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածները: (…)»:
3. Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի մարտի 18-ի վերը նշված որոշմամբ՝ մասնավորապես նշվել է. <<(…) Դատական քննության փուլում հիմնավոր կասկածին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Դատարանի այս դիրքորոշումը բխում է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Հարություն Արսենի Ավետիսյանի վերաբերյալ թիվ ԱՐԴ/0189/01/23 գործով 2025 թվականի փետրվարի 28-ի որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումից (տես՝ նշված որոշման 15-րդ կետը):
Անդրադառնալով մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի հիմքերին՝ Դատարանը գտնում է, որ ազատության մեջ մնալու դեպքում մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի կողմից քրեական վարույթին խոչընդոտելու հավանականությունն առկա է, քանի որ գործը գտնվում է նախնական դատալսումների փուլում, դեռևս չի հարցաքննվել վկան, ով մեղադրյալի նախկին կինն է, իսկ մյուս մեղադրյալը նրա որդին է:
Անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականությանը՝ Դատարանն այն իրատեսական է համարում։ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն ընթացակարգի շրջանակում մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականություն քննարկելիս Դատարանը հաշվի է առնում այն, որ մեղադրյալը չունի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ։ Դատարանի նման դիրքորոշումը բխում է Եվրոպական դատարանի՝ Բեռնոբիչն ընդդեմ Խորվաթիայի (Bernobić v. Croatia) գործով 2011 թվականի սեպտեմբերի 21-ի վճռով արտահայտած այն դիրքորոշումից, որ մեղադրյալի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ չունենալը կարող է կարևոր գործոն հանդիսանալ գնահատելու համար այն հանգամանքը, որ անձը, ազատության մեջ գտնվելու պայմաններում, կարող է շարունակել հանցավոր վարքագիծը (տե՛ս նշված վճռի 70-րդ և 71-րդ կետերը)։
Դատարանը հաշվի է առնում, որ մեղադրյալն ունի մշտական բնակության վայր, նախկինում դատված չէ, ունի առողջական խնդիրներ և այլն։ Այդուհանդերձ, Դատարանը փաստում է, որ նշված հանգամանքները վերը հիշատակված՝ ապացուցման գործընթացին միջամտելու և հանցանք կատարելու բարձր հավանականությունների առկայության վերաբերյալ հիմնավորումների պայմաններում չեն կարող կանխորոշող և էական նշանակություն ունենալ, իսկ կալանքի անհրաժեշտությունը հնարավոր չէ չեզոքացնել առավել մեղմ խափանման միջոցի կամ խափանման միջոցների, այդ թվում՝ տնային կալանքի կիրառմամբ։
Հետևաբար, Դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ փուլում ՀՀ քրեական դատավարության 116-րդ հոդվածով սահմանված նպատակներին հնարավոր չէ հասնել մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ դրանց համակցության կիրառմամբ, քանի որ այլ խափանման միջոցներն ի զորու չեն ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը: Հետևաբար՝ վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի ժամկետը և կիրառված սահմանափակումները պետք է երկարաձգել 3 (երեք) ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի հունիսի 26-ը: (…)>>:
Վերանայման բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
4. Հատուկ վերանայման բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում՝ ներքոհիշյալ փաստարկներով.
Բողոքում մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի պաշտպան Էրիկ Բեգլարյանը մասնավորապես նշել է. <<(…) Հատուկ վերանայման բողոք բերելու հիմք է դատական սխալը՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտումը, որն ազդել է վարույթի ելքի վրա։ Մասնավորապես, Դատարանը բավարարել է քննիչի միջնորդությունը, այն պայմաններում, երբ՝ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կողմից չեն հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված չեն հաստատվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները։
Բացի այդ, Դատարանն իր որոշման պատճառաբանություններում չի հաղթահարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի 2-րդ մասում օրենսդրի կողմից սահմանված շեմը։
Վերը թվարկված քրեադատավարական օրենքի խախտումներն էական են, քանի որ հանգեցրել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի պահանջների խախտման։
Հատուկ վերանայման բողոքի հիմնավորումները.
(…)
Դատարանն անդրադառնալով կալանքի հիմքերին, գտել է, որ ազատության մեջ մնալու դեպքում մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի կողմից քրեական վարույթին խոչըդոտելու հավանականություն առկա է, քանի որ գործը գտնվում է նախնական դատալսումների փուլում, դեռևս չի հարցաքննվել վկան, ով մեղադրյալի նախկին կինն է, իսկ մյուս մեղադրյալը նրա որդին է:
Պատվարժան դատարան, նախ նշենք, որ սույն քրեական գործի նյութերում բացակայում է գեթ մեկ ապացույց, որ կվկայի Արտաշես Վարդանյանին մեղսագրվող արարքը՝ իրացնելը: Ոչ մի ապացույց չկա գործում, որը կապացուցի դա: Ուստի պատճառաբանել, որ դեռ չի հարցաքննվել վկան, գտնում ենք, որ դա դեռևս հիմք չէ կալանքի ժամկետը երակարացնելու համար, մանավանդ, որ , նորից եմ նշում, գործում բացակայում են ապացույցներ:
Դատարանն անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականությանը՝ այն իրատեսական է համարել այն հիմքով, որ նա չունի մշտկան աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ:
Պատվարժան դատարան, նախ եկենք հասկանանք, կանոնավոր եկումտն ու աշխատանք չունենալն ինչ կապ ունի Արտաշես Վարդանյանին մեղսագրվող արարքի հետ, այն դեպքում, որ նա իրացնելու նպատակ չի ունեցել:
Դատարանը հաշվի է առել, որ մեղադրյալն ունի մշտական բնակության վայր, նախկինում դատված չի եղել, ունի առողջական խնդիրներ և այլն: Սակայն գտել է, որ կալանքի անհրաժեշտությունը չի կարող չեզոքացնել առավել մեղմ խափանման միջոցի կամ խափանման միջոցների, այդ թվում՝ տնային կալանքի կիրառմամբ:
Այս ամենից ելնելով, Դատարանն արձանագրել է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116֊րդ հոդվածով սահմանված նպատակներին հնարավոր չէ հասնել մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ դրանց համակցության կիրառմամբ, քանի որ այլ խափանման միջոցներն ի զորու չեն ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը:
Պատվարժան դատարան, նախ իմ պաշտպանյալը որևէ հանցագործություն կատարելու նպատակ չունի, վկայի վրա ներգործելու նպատակ չունի, ուստի գտնում ենք, որ անհիմն են Դատարանի պատճառաբանությունները:
(…)
Այսպիսով, գտնում ենք, որ դատական ակտում Դատարանը չի կարողացել հիմնավորել Արտաշես Վարդանյանին հիմնավոր կերպով ազատությունից զրկելու իրավաչափ անհրաժեշտությունը։
Վստահ ենք, որ վերը նշված հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ հիմք են տալիս գալու եզրահանգման, որ կալանք խափանման միջոցը չափազանց խիստ և ծայրահեղ միջոց է քննարկվող պայմաններում և այլընտրանքային խափանման միջոցի կիրառմամբ կամ դրանց համակցությամբ լիովին հնարավոր կլինի չեզոքացնել բոլոր մտավախությունները։
Գտնում ենք, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի պահանջներն ապահովելու տեսանկյունից կարող են գործուն միջոցներ հանդիսանալ տնային կալանքը,միաժամանակ սահմանափակելով 1) ունենալ նամակագրություն, հեռախոսային խոսակցություններ, օգտվել հաղորդակցության այլ ձևերից, այդ թվում՝ փոստային առաքանուց.2) շփում ունենալ որոշակի անձանց հետ կամ իր բնակության վայրում հյուրընկալել այլ անձանց, որպեսզի Դատարանի համար պարզ լինի, որ Արտաշես Վարդանյանը որևէ հակաիրավական գործողություն կատարելու միտում չունի:
(…)
Ակնհայտ է դառնում, որ Դատարանը իմ պաշտպանյալի կալանքը որպես խափանման միջոց երեք ամիս երկարացման մասին միջնորդությունը բավարարել է միայն օրենքով նախատեսված կալանավորման հիմքերի օրենսդրական ձևակերպումների շարադրանքով և իր որոշումը չի պատճառաբանել փաստական հանգամանքների հիման վրա կատարած ողջամիտ ենթադրություններով:
Բացի դրանից, գտնում ենք, որ դատարանը չի հիմնավորել այլընտրանքային խափանման միջոց չկիրառելու պատճառները:
Հաշվի առնելով վերոնշվածները, գտնում ենք, որ իմ պաշտպանյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառված կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարաձգելու մասին միջնորդությունը բավարարելիս, Դատարանի կողմից խախտվել են Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին կոնվենցիայի և ՀՀ օրենսդրության մի շարք նորմեր (…)>>
(…)
Այսպիսով, հաշվի առնելով այն, որ թույլ տրված դատական սխալը հանդիսանում է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, քանի որ հանգեցրել է Արտաշես Վարդանյանի ազատության իրավունքի անհիմն խախտման, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի ուժով բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է բեկանման։
(…)>>:
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է՝ ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/0689/01/25 գործով 2025 թվականի մարտի 18-ի որոշումը և կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ և հանրային մեղադրողի միջնորդությունը մերժել կամ Արտաշես Վարդանյանի նկատմամբ կիրառել այլընտրանքային խափանման միջոց՝ տնային կալանք կամ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցություն:

Վերաքննիչ դատարանում վարույթի մասնակիցների բացատրությունները, դրանք հիմնավորող նյութերը, միջնորդությունները, բողոքի պատասխանները.
5. Վարույթի մասնակիցները բացատրություններ, դրանք հիմնավորող նյութեր, միջնորդություններ, բողոքի պատասխաններ չեն ներկայացրել։
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
6. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝
«Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝
«Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում»:
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝
«Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա»:
Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 4-րդ կետերում շարադրված հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերն ու դրա հիմքում դրված փաստերը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել այն հարցին, թե հիմնավո՞ր է արդյոք մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը երկարաձգելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը:
Այսպես.
7. ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք։ Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով՝
1) անձին իրավասու դատարանը դատապարտել է հանցանք կատարելու համար.
2) դատարանի իրավաչափ կարգադրությանը չենթարկվելու համար.
3) օրենքով սահմանված որոշակի պարտականության կատարումն ապահովելու նպատակով.
4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով.
5) անչափահասին դաստիարակչական հսկողության հանձնելու կամ իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով.
6) հանրության համար վտանգավոր վարակիչ հիվանդությունների տարածումը, ինչպես նաև հոգեկան խանգարում ունեցող, հարբեցող կամ թմրամոլ անձանցից բխող վտանգը կանխելու նպատակով.
7) անձի անօրինական մուտքը Հայաստանի Հանրապետություն կանխելու կամ անձին արտաքսելու կամ այլ պետության հանձնելու նպատակով»:
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զրկել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով.
ա) անձին օրինական կերպով կալանքի տակ պահելը իրավասու դատարանի կողմից նրա դատապարտվելուց հետո,
բ) անձի օրինական ձերբակալումը կամ կալանավորումը դատարանի օրինական կարգադրությանը չենթարկվելու համար կամ օրենքով նախատեսված ցանկացած պարտավորության կատարումն ապահովելու նպատակով,
գ) անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը՝ իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմնին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուստը կանխելու համար,
դ) անչափահասին կալանքի վերցնելը օրինական կարգադրության հիման վրա՝ դաստիարակչական հսկողության համար, կամ նրա օրինական կալանավորումը՝ նրան իրավասու իրավական մարմնին ներկայացնելու նպատակով,
ե) անձանց օրինական կալանքի վերցնելը՝ վարակիչ հիվանդությունների տարածումը կանխելու նպատակով, ինչպես նաև հոգեկան հիվանդներին, գինեմոլներին կամ թմրամոլներին կամ թափառաշրջիկներին օրինական կալանքի վերցնելը,
զ) անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը՝ նրա անօրինական մուտքը երկիր կանխելու նպատակով, կամ այն անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը, որի դեմ միջոցներ են ձեռնարկվում` նրան արտաքսելու կամ հանձնելու նպատակով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի համաձայն՝ <<1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի:
2․ Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով: Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը:
(...) 4. Անձին կալանավորելը, կալանքի ժամկետը երկարաձգելը, բժշկական հաստատությունում հարկադրաբար տեղավորելը թույլատրվում են միայն դատարանի որոշմամբ` այն դեպքում, երբ անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով (…)>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ <<Այլընտրանքային խափանման միջոցներն են՝
1) տնային կալանքը.
2) վարչական հսկողությունը.
3) գրավը.
4) պաշտոնավարման կասեցումը.
5) բացակայելու արգելքը.
6) երաշխավորությունը.
7) դաստիարակչական հսկողությունը.
8) զինվորական հսկողությունը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: (…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի համաձայն՝ «2. Մեղադրյալը պարտավոր է՝ (…)
3) չխոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում՝ ապօրինի չմիջամտել ապացուցման գործընթացին. (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով:
2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար:
(…) 4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները: (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները։
(…)
4. Դատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երեք ամսից ոչ ավելի ժամկետով:
5. Կալանքի տակ պահելու ընդհանուր տևողությունը չի կարող գերազանցել մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար նախատեսված՝ ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը:
6. Կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է անձին ազատությունից փաստացի զրկելու պահից: Կալանքի տակ պահելու ժամկետի մեջ հաշվակցվում է նաև այն ժամանակը, երբ մեղադրյալը դատարանի որոշմամբ գտնվել է բժշկական հաստատությունում՝ փորձաքննություն կատարելու համար, կամ նրա նկատմամբ որպես անվտանգության միջոց կիրառվել է բժշկական հսկողությունը:(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցված, եթե հնարավոր է ապահովել դրանց պայմանների միաժամանակյա պահպանումը:
2. Սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված խափանման միջոցները կարող է կիրառել միայն դատարանը: Դատական վարույթում դատարանն իրավասու է կիրառելու նաև սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-8-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները:(…)>>։
Վերոգրյալից բխում է, որ խափանման միջոցների ողջ համակարգն ուղղված է վարույթն իրականացնող և դատական երաշխիքներ տրամադրող մարմիններին այնպիսի այլընտրանքներ տրամադրելուն, որոնք հնարավորություն կտան մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծն ապահովել նրա իրավունքների հնարավոր նվազ սահմանափակմամբ: Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելիս պետք է առաջնորդվի նվազագույնի սկզբունքով, այն է՝ չընտրի ավելի խիստ խափանման միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել մեղադրյալի օրինական վարքագիծը: Սա կբացառի կալանքի կիրառումն այն բոլոր դեպքերում, երբ առկա է որոշակի հնարավորություն երաշխավորելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը՝ առանց նրան ազատությունից զրկելու։ Այդ նպատակով է սահմանվել նաև այն պահանջը, որ այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցված։
Այսինքն, խափանման միջոցի իրավաչափության պայմանների և նպատակների առկայության դեպքում անձի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարացվել, եթե անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով, այդ թվում այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ։
<<Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի, ինչպես նաև դրանց հիման վրա ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից նախկինում արտահայտված և վերը նշված իրավակարգավորումների շրջանակներում համընկնող իրավական դիրքորոշումների համադրմամբ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը․
-Մեղադրյալին վերագրվող արարքի բնույթը և վտանգավորության աստիճանը թեև չեն կարող գնահատվել որպես կալանավորման կամ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ միջոցների հիմնավորվածությունը հաստատելու ինքնուրույն հիմք, այնուամենայնիվ դրանք էական նշանակություն ունեն խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս: Մեղսագրվող հանցանքի ծանրությունը և հետևաբար նաև ակնկալվող պատժի խստությունը հանդիսանում են քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու կամ մեղադրյալի կողմից իր վրա ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու գնահատելու կարևոր տարրեր և գործի նյութերից բխող մյուս հանգամանքների հետ միասին հնարավորություն են տալիս հիմնավորված ենթադրություններ անել անձի ազատության հիմնարար իրավունքը սահմանափակելու հիմքերի առկայության կամ բացակայության մասին: (Նույնանման իրավական դիրքորոշում բազմիցս իր նախադեպային նշանակության վճիռներում հայտնել է նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը ի թիվս այլնի, տե՛ս Mamedova v. Russia, 2006 թվականի հունիսի 1-ի վճիռը, գանգատ թիվ 7064/05, կետ 74, Panchenko v. Russia 2005 թվականի փետրվարի 8-ի վճիռը, գանգատ թիվ 45100/98, կետ 102, Ilijkov v. Bulgaria, 2001 թվականի հուլիսի 26-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33977/96, կետ 81):
- Խափանման միջոցները, այդ թվում կալանքը մեղադրյալի նկատմամբ կիրառվում է քրեական վարույթի ընթացքում նրա ոչ պատշաճ վարքագիծը (այն գործողությունները, որոնք ուղղված են քննությունից և դատից թաքնվելուն, գործով ճշմարտության բացահայտմանը խոչընդոտելուն, ինչպես նաև հանցավոր գործունեությունը շարունակելուն) կանխելու նպատակով: Այսինքն, կալանավորման կամ այլ խարանման միջոցների կիրառումը նպատակ է հետապնդում քրեական գործով վարույթի ընթացքում կանխել անձի ոչ իրավաչափ վարքագիծը:
-Կալանքը որպես խափանման միջոց կարող է կիրառվել եթե առկա են խափանման միջոց կիրառելու պայմանները և նպատակները և այլընտրանքային խափանման միջոցի կիրառմամբ հնարավոր չէ ապահովել խափանման միջոցի նպատակների իրացումը։
- Առաջին ատյանի դատարանի կողմից անձի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու, ժամկետը երկարացնելու կամ վերացնելու մասին որոշումների կայացումը և վերջիններիս` հատուկ վերանայման կարգով վերանայումը իրականացվում են տարբեր դատավարական գործառույթների շրջանակներում։ Անձի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու, ժամկետը երկարացնելու կամ վերացնելու մասին ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշումը կայացվում է գործի ըստ էության քննության շրջանակներում, իսկ վերաքննիչ դատարանի կողմից նշված ակտերի վերանայումը` ստորադաս դատարանի որոշումների ստուգման և վերանայման վերադաս դատական ատյանի գործառույթի շրջանակներում: Տվյալ դեպքում, մրցակցող արժեքների` մի կողմից արդարադատության իրականացման դատարանի լիազորության, իսկ մյուս կողմից անձի ազատության իրավունքի և դրան հակակշռող հանրային շահի համարժեք ապահովման անհրաժեշտությունից ելնելով` քննարկվող որոշումների հատուկ վերանայման սահմանները ողջամտորեն պետք է նեղ լինեն մինչդատական վարույթի դատական երաշխիքների շրջանակներում կալանքի կապակցությամբ կայացվող որոշումների վերանայման սահմաններից: Մասնավորապես` քննարկվող որոշումների վերանայման շրջանակներում չեն կարող քննարկվել այնպիսի հարցեր, որոնք այս կամ այն չափով առնչվում են գործի ըստ էության լուծմանը: Այդպիսիք են, օրինակ, հիմնավոր կասկածի առկայության, արարքի որակման, որոշման հիմքում դրված ապացույցների թույլատրելիության հետ կապված հարցերը և այլն: Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում ընդգծել, որ քննարկվող որոշումների վերաքննիչ վերանայման սահմանների լայն մեկնաբանումը կհանգեցնի կոնկրետ գործով արդարադատություն իրականացնող առաջին ատյանի դատարանի գործունեությանն անհարկի միջամտության և կվտանգի դատավորի ներքին անկախությունը:
- Դատաքննության փուլում գտնվող քրեական գործերի շրջանակներում կայացված Առաջին ատյանի դատարանի համապատասխան դատական ակտը բեկանելու համար պետք է լինի այնպիսի ծանրակշիռ փաստական հանգամանքներ, որոնք հնարավորություն կտային պատճառաբանվածության առավել բարձր աստիճանի հիմնավորումներով բեկանելու Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը։ Հակառակ մոտեցումը, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։
8. Վերը նշված իրավակարգավորումները և իրավական դիրքորոշումները կիրառելով սույն որոշման 2-4-րդ կետերում նշված փաստական տվյալների նկատմամբ հարկ է նշել, որ տվյալ դեպքում, մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանը մեղադրվում է բնակչության առողջության (թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի, դրանց պատրաստուկների, խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութերի օրինական շրջանառության) դեմ ուղղված դիտավորությամբ կատարվող առանձնապես ծանր հանցանք կատարելու մեջ, որի համար որպես պատիժ նախատեսված է բացառապես ազատազրկման ձևով՝ վեցից տասներկու տարի ժամկետով: Դրա հետ մեկտեղ, Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանին վերագրվող կոնկրետ արարքների առանձնահատկությունները, բնույթը, հանրային վտանգավորության աստիճանը, ենթադրաբար կատարման եղանակը (տե՛ս սույն որոշման 2-րդ կետը), գործի՝ ներկայացված նյութերի վերլուծությունից բխող իրադրությունն ու դրանից հետևող ողջամիտ հնարավորությունն ու հավանականությունը՝ մեղադրյալի կողմից համապատասխան վարքագիծ դրսևորելու մասով, համակցության մեջ բավարար հիմք են տալիս համաձայնելու Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգմանը (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 3-րդ կետը): Սույն որոշման 1-3-րդ կետերում նշված և սույն քրեական գործի Վերաքննիչ դատարանին տրամադրված վերաբերելի նյութերը հիմք են տալիս հանգելու այն հետևության, որ դեռևս չեն վերացել կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու պայմանը և նպատակը, և որոնց չեզոքացման իրական և իրավաչափ երաշխիք դեռևս չի կարող դիտարկվել նյութերում առկա, ինչպես նաև վերանայման բողոքում նշված հանգամանքները:
Հետևաբար, վերանայման բողոքում ներկայացված փաստարկներն անհիմն են և բավարար չեն հակառակ հետևությանը հանգելու համար:
Միևնույն ժամանակ հարկ է նշել, որ խափանման միջոցի նպատակներն ունեն կանխատեսական բնույթ և ժամանակի ընթացքում կարող են փոփոխվել, վերանալ, ավելանալ, և նախկինում կայացված որոշմամբ արդեն իսկ նշված նպատակը կամ որևէ նպատակի բացակայության վերաբերյալ նշումը կամ նպատակի առկայության վերաբերյալ նշված հետևության հիմքում ընկած փաստական տվյալներն, ինքնին չեն բացառում, համապատասխան փաստական տվյալների առկայության պայմաններում, հետագայում այդ նպատակի առկայության վերաբերյալ հետևության հանգելու, ինչպես նաև համապատասխան նպատակի առկայության վերաբերյալ այլ հետևության հանգելու համար:
Սույն որոշման նախորդ կետում նշված իրավակարգավորումները, իրավական վերլուծությունները և դիրքորոշումները կիրառելով սույն որոշման 1-3-րդ կետերում նշված փաստական տվյալների նկատմամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն իրավաչափ են և բխում են վերը նշված կետերում շարադրված փաստական տվյալներից: Մասնավորապես, սույն որոշման 1-3-րդ կետերում նշված փաստական տվյալները վկայում են այն մասին, որ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ միջոցների համակցված կիրառումը, տվյալ դեպքում չի կարող բավարար երաշխիք հանդիսանալ ազատության մեջ մնալու դեպքում մեղադրյալի հնարավոր ոչ իրավաչափ վարքագիծը կանխելու համար:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը վերոգրյալի արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի երկարաձգումն այն պայմաններում, երբ առկա է մեղադրյալի կողմից համապատասխան վարքագիծ դրսևորելու հավանականությունը և այն հնարավոր չէ չեզոքացնել այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ, արդարացված է և ապահովում է անձի իրավունքի սահմանափակման և հետապնդվող արդյունքի միջև անհրաժեշտ և ողջամիտ հավասարակշռություն: Հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն իրավաչափ են (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 3-րդ կետը):
Ամփոփելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ վերանայման բողոքում նշված փաստարկները բավարար չեն մեղադրյալի նկատմամբ այլ խափանման միջոց, կամ դրանց համակցությունը կիրառելու համար և էության մեջ Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշված հետևություններին (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 3-րդ կետը): Տվյալ դեպքում բացակայում են այնպիսի ծանրակշիռ փաստական հանգամանքներ, որոնք հնարավորություն կտային պատճառաբանվածության առավել բարձր աստիճանի հիմնավորումներով բեկանելու Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը։ Հակառակ մոտեցումը, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա՝ դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։
Անդրադառնալով համապատասխան արարքները մեղադրյալի կողմից կատարված չլինելու և այդ մասով ապացույց չլինելու վերաբերյալ վերանայման բողոքում նշված փաստարկներին (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 4-րդ կետը), ապա հարկ է նշել, որ Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը կայացվել է գործի ըստ էության քննության շրջանակներում, իսկ Վերաքննիչ դատարանի կողմից նշված ակտերի վերանայումը՝ ստորադաս դատարանի որոշումների ստուգման և վերանայման վերադաս դատական ատյանի հատուկ վերանայման գործառույթի շրջանակներում: Տվյալ դեպքում մրցակցող արժեքների՝ մի կողմից արդարադատության իրականացման դատարանի լիազորության, իսկ մյուս կողմից անձի ազատության իրավունքի և դրան հակակշռող հանրային շահի համարժեք ապահովման անհրաժեշտությունից ելնելով՝ քննարկվող որոշումների հատուկ վերանայման սահմանները նեղ են: Մասնավորապես՝ քննարկվող որոշման վերանայման շրջանակներում չեն կարող քննարկվել այնպիսի հարցեր, որոնք այս կամ այն չափով առնչվում են գործի ըստ էության լուծմանը, այդ թվում՝ հիմնավոր կասկածի առկայության, արարքի որակման, որոշման հիմքում դրված ապացույցների թույլատրելիության հետ կապված հարցերը և այլն: Հակառակ մոտեցումը՝ քննարկվող որոշման վերանայման սահմանների լայն մեկնաբանումը կհանգեցնի կոնկրետ գործով արդարադատություն իրականացնող առաջին ատյանի դատարանի գործունեությանն անհարկի միջամտության և կվտանգի դատավորի ներքին անկախությունը: Հետևաբար վերանայման բողոքում այդ մասով բարձրացված հարցերը տվյալ դեպքում քննարկման առարկա դառնալ չեն կարող և ըստ էության առարկայազուրկ են։
Անդրադառնալով մեղադրյալի անձի վերաբերյալ վերանայման բողոքում նշված փաստարկներին, (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 4-րդ կետը), ապա հարկ է նշել, որ մեղադրյալի անձին վերաբերվող տվյալներն, ինչպես ինքնին, այնպես էլ սույն որոշմամբ նշված մյուս հանգամանքների հետ համակցության մեջ, քրեական գործի քննության տվյալ փուլում, բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ մեղադրյալն ազատության մեջ մնալով կդրսևորի պատշաճ վարքագիծ կամ մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը կարող է ապահովվել այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառման միջոցով:
Ինչ վերաբերում է վերանայման բողոքում ներկայացված մյուս փաստարկներին ու դատողություններին (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 4-րդ կետը), ապա հարկ է արձանագրել, որ սույն որոշմամբ վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխանները, ուստի լրացուցիչ առանձին-առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Ընդ որում, այդ կապակցությամբ հարկ է նաև փաստել, որ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ թեև <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետը դատարանին պարտավորեցնում է պատճառաբանել իր որոշումները, սակայն այն չի կարող մեկնաբանվել որպես կողմի ներկայացրած յուրաքանչյուր փաստարկին դատարանի կողմից մանրամասն պատասխան տալու պահանջ: (Տե՛ս, ի թիվս այլնի, Ռուիզ Տորեխան ընդդեմ Իսպանիայի (RUIZ TORIJA v. SPAIN) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի դեկտեմբերի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 18390/91, կետ 29, Վան դե Հուրքն ընդդեմ Նիդեռլանդների (VAN DE HURK v. THE NETHERLANDS) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի ապրիլի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 16034/90, կետ 61):
9. Այսպիսով, ամփոփելով սույն որոշման 6-8-րդ կետերում շարադրված փաստարկները, Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված համապատասխան պայմանների և նպատակի առկայության ու ըստ այդմ՝ մեղադրյալի նկատմամբ կալանքի ձևով կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու իրավաչափության մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին՝ փաստելով, որ դրանք հիմնավոր են և բխում են վերաբերելի իրավակարգավորումներից։
Այսինքն, մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված կալանք խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու մասին որոշում կայացնելիս, Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել գործի ելքի վրա ազդեցություն ունեցող դատական սխալ և ըստ էության կայացրել է հարցը ճիշտ լուծող դատական ակտ, որը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր չկան, ուստի, հիմք ընդունելով վերը նշված պատճառաբանություններն, այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրյալի պաշտպան Էրիկ Բեգլարյանի հատուկ վերանայման բողոքը պետք է մերժել:
10. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով գործող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ և 393-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը․

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Հատուկ վերանայման բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի մարտի 18-ի «Մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հարցը քննարկելու վերաբերյալ» թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումը թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման օրը, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ հատուկ վերանայման կարգով՝ այն ստանալու օրվանից հետո 15-օրյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ
Գործը ստացվել է
Գործի ստացման ամսաթիվ 15-04-2025
Վիճակագրական տողի համարը 19.7
Գործը ստացվել է Երևանի քրեական դատարան
Միջանկյալ դատական ակտի դեմ
Միջանկյալ դատական ակտեր Կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու մասին որոշում
Մակագրել
Ամսաթիվ 15-04-2025
Նախագահող դատավոր
Անուն Վաչե
Ազգանուն Մարգարյան
Ընդունվել է վարույթ
Ամսաթիվ 18-04-2025
Գրավոր ընթացակարգ
Ամսաթիվ 28-04-2025
Դատական ակտ
Դատական ակտ ԵԴ1/0689/01/25

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

«28» ապրիլի 2025 թվական ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) նախագահությամբ՝ դատավոր Վ.Մարգարյանի, մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի պաշտպան Քաջիկ Լազարյանի հատուկ վերանայման բողոքի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (դատավոր՝ Ռ․Մարիկյան) 2025 թվականի մարտի 18-ի «Մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հարցը քննարկելու վերաբերյալ» թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումը.

ՊԱՐԶԵՑ

Հատուկ վերանայման վարույթի ընթացքը
1․ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան) քննվում է թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 44-393-րդ հոդվածի 1-ին մասով և մյուսի։
Առա¬ջին ատյա¬նի դատարա¬նի 2025 թվականի մարտի 18-ի «Մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հարցը քննարկելու վերաբերյալ» որոշ¬մամբ որոշմամբ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 3/երեք/ ամիս ժամկետով:
2025 թվականի ապրիլի 10-ին Առաջին ատյանի դատարանի վերը նշված որոշման դեմ Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի պաշտպան Քաջիկ Լազարյանի հատուկ վերանայման բողոքը, բողոքի վերաբերյալ թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործի հավելվածը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2025 թվականի ապրիլի 15-ին մակագրվել դատավոր Վ.Մարգարյանին, դատավորի աշխատակազմին են փոխանցվել 2025 թվականի ապրիլի 16-ին:
Վերաքննիչ դատարանի 2025 թվականի ապրիլի 18-ի որոշմամբ հատուկ վերանայման բողոքն ընդունվել է վարույթ՝ որոշվել է վերանայման վարույթն իրականացնել գրավոր ընթացակարգով՝ դատական ակտի կայացման օր նշանակելով 2025 թվականի ապրիլի 28-ը։
Դատական վարույթի փաստական հանգամանքները և վերանայման վարույթի լուծման համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2. 2025 թվականի փետրվարի 27-ին կազմված մեղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասի համաձայն՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով՝ բովանդակային հետևյալ ձևակերպմամբ. [ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանը] խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Այսպես. ՀՀ քաղաքացի Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանը, նպատակ ունենալով ՀՀ-ում իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց, Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով թմրամիջոց ապօրինի տեղափոխելուն օժանդակելու դիտավորությամբ, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանի հետ պայմանավորվածության համաձայն, նախապես խոստացել է ձեռք բերել «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց: Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու և չբացահայտվելու նպատակով Նորայր Վարդանյանը հորը՝ Արտաշես Վարդանյանին, առաջարկել է անձնագրային տվյալները տրամադրել՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով փոստային առաքանու միջոցով թմրամիջոց ձեռք բերելու համար և վերջինիս համաձայնությունը ստանալուց հետո, Արտաշես Վարդանյանի անձնագրային տվյալները փոխանցել է քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանին՝ մաքսանենգությամբ ՀՀ ուղարկվող թմրամիջոցի առաքանին Արտաշես Վարդանյանի անունով ձևակերպելու նպատակով:
Այնուհետև, պայմանավորվածության համաձայն, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանը քրեական վարույթով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը, որոնք թաքցրել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփերում և ՀՀ առաքելու համար Ֆրանսիայի Հանրապետությունում հանձնել է բեռնափոխադրող ընկերությանը, որի համար լրացվել է Արտաշես Վարդանյանի տվյալներով EW148637236FR համարի բեռնագիրը:
2024 թվականի հուլիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, ՀՀ ՊԵԿ մաքսային ծառայողները մաքսային հսկողության գոտում զննման են ենթարկել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից՝ «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով «Vardanyan Greta» անվամբ ՀՀ ներմուծված EW148637236FR համարի առաքանին, ինչի արդյունքում դրանում հայտնաբերվել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփ` «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը։
Նույն օրը ՀՀ ՊԵԿ մաքսանենգության դեմ պայքարի վարչության աշխատակիցների կողմից իրականացվել է «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում, որի շրջանակներում վերոնշյալ աշխատակիցների կողմից թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանիում հայտնաբերված «B8» գրառմամբ 358 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերով մաստակի համար նախատեսված «MENTOS» գրառումներով տուփերը փոխարինվել են նմանատիպ այլ զանգվածներով և դրանք տեղադրվել են նույն համարի միջազգային փոստային առաքանիում՝ դրան տալով իր սկզբնական տեսքը:
Այնուհետև, առաքանին ՀՀ տեղափոխվելուց հետո, Նորայր Վարդանյանը այդ մասին հայտնել է Արտաշես Վարդանյանին և 2024 թվականի հուլիսի 26-ին՝ ժամը 16:30-ի սահմաններում, Արտաշես Վարդանյանը Նորայր Վարդանյանի հետ միասին այցելել են Երևան քաղաքի Էրեբունի 31 հասցեում գործող «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության թիվ 0020 փոստային բաժանմունք, փորձել են իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցը, սակայն իրենց դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, չի իրագործվել, քանի որ առաքանին ստանալուց հետո ձերբակալվել և տեղափոխվել են ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչություն, որտեղ Արտաշես Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանին և դրանում առկա՝ օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ հաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածները:»։

3. Առաջին ատյանի դատարանի 2025 թվականի մարտի 18-ի վիճարկվող, թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշմամբ՝ մասնավորապես նշվել է. (…) Դատական քննության փուլում հիմնավոր կասկածին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Դատարանի այս դիրքորոշումը բխում է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Հարություն Արսենի Ավետիսյանի վերաբերյալ թիվ ԱՐԴ/0189/01/23 գործով 2025 թվականի փետրվարի 28-ի որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումից (տես՝ նշված որոշման 15-րդ կետը):
Անդրադառնալով մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի հիմքերին՝ Դատարանը գտնում է, որ ազատության մեջ մնալու դեպքում մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի կողմից քրեական վարույթին խոչընդոտելու հավանականությունն առկա է, քանի որ գործը գտնվում է նախնական դատալսումների փուլում, դեռևս չի հարցաքննվել վկան, ով հանդիսանում է մեղադրյալի մայրը, իսկ մյուս մեղադրյալը նրա հայրն է:
Անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականությանը՝ Դատարանն այն նույնպես իրատեսական է համարում։ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն ընթացակարգի շրջանակում մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականություն քննարկելիս Դատարանը հաշվի է առնում, որ մեղադրյալը չունի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ, ավելին՝ ըստ պաշտպանի հայտարարության՝ ունի կուտակած մեծ պարտքեր։
Դատարանի նման դիրքորոշումը բխում է Եվրոպական դատարանի՝ Բեռնոբիչն ընդդեմ Խորվաթիայի (Bernobić v. Croatia) գործով 2011 թվականի սեպտեմբերի 21-ի վճռով արտահայտած այն դիրքորոշումից, որ մեղադրյալի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ չունենալը կարող է կարևոր գործոն հանդիսանալ գնահատելու համար այն հանգամանքը, որ անձը, ազատության մեջ գտնվելու պայմաններում, կարող է շարունակել հանցավոր վարքագիծը (տե՛ս նշված վճռի 70-րդ և 71-րդ կետերը)։
Ճիշտ է՝ մինչդատական վարույթի ընթացքում մեղադրյալի թաքնվելու հավանականությունը իրատեսական չի համարվել, սակայն ներկայում ի հայտ է եկել նոր հանգամանք, այն է՝ ըստ պաշտպանի հայտարարության՝ մեղադրյալը Լեհաստանի վիզա է ստացել մեկ տարով և Հայաստանում անհաջող բիզնես գործունեության պատճառով առաջացած մեծ պարտքերը մարելու համար պատրաստվում էր մեկնել Լեհաստան՝ արտագնա աշխատանքի: Դատարանը գտնում է, որ նշված հանգամանքները ներկա փուլում վկայում են մեղադրյալի՝ վարույթից թաքնվելու հավանականության մասին:
Դատարանի նման դիրքորոշումը բխում է Բարֆուսն ընդդեմ Չեխիայի վճռով արտահայտած դիրքորոշումից, որ փախուստի վտանգի փաստարկ է, ի թիվս այլնի, նաև այն, որ անձը տվյալ երկրում մեծ պարտքեր ունի (տես՝ Եվրոպական դատարանի՝ Բարֆուսն ընդդեմ Չեխիայի Հանրապետության (Barfuss v. The Czech Republic) գործով 2000 թվականի հուլիսի 31-ի թիվ 35848/97 գանգատի վերաբերյալ վճիռը, կետ 69)։
Դատարանը հաշվի է առնում, որ մեղադրյալն ունի մշտական բնակության վայր, նախկինում դատված չէ և այլն։ Այդուհանդերձ, Դատարանը փաստում է, որ նշված հանգամանքները վերը հիշատակված՝ ապացուցման գործընթացին միջամտելու, հանցանք կատարելու և վարույթից թաքնվելու բարձր հավանականության առկայության վերաբերյալ հիմնավորումների պայմաններում չեն կարող կանխորոշող և էական նշանակություն ունենալ, իսկ կալանքի անհրաժեշտությունը հնարավոր չէ չեզոքացնել առավել մեղմ խափանման միջոցի կամ խափանման միջոցների, այդ թվում՝ տնային կալանքի կիրառմամբ։
Հետևաբար, Դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ փուլում ՀՀ քրեական դատավարության 116-րդ հոդվածով սահմանված նպատակներին հնարավոր չէ հասնել մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ դրանց համակցության կիրառմամբ, քանի որ այլ խափանման միջոցներն, այդ թվում՝ տնային կալանքը և 1.000.000 ՀՀ դրամի չափով գրավն ի զորու չեն ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը: Հետևաբար՝ վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի ժամկետը պետք է երկարաձգել 3 (երեք) ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի հունիսի 26-ը (…)»:
Վերանայման բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
4. Հատուկ վերանայման բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ փաստարկներով.
Բողոքում մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի պաշտպան Քաջիկ Լազարյանը, մասնավորապես, նշել է. «(…)
Պաշտպանության կողմը ամբողջությամբ բողոքարկում է Որոշումը, իսկ հատուկ վերանայման բողոքի հիմքում է դատական սխալը` միջազգային պայմանագրի կամ նյութական օրենքի խախտումը կամ քրեադատավարական օրենքի էական խախտումը, որը ազդել է վարույթի ելքի վրա:
Դատարանը Որոշումը կայացնելիս սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ, նաև՝ ք.դ.օ.) 288-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետը, չի կիրառել նույն հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը, ինչպես նաև խախտել է 9-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերի, 18-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերը, 105-րդ հոդվածի 3-րդ մասը, 118-րդ հոդվածի 2-րդ,4-րդ և 5-րդ մասերը, 286-րդ հոդվածը, որոնք հանգեցրել են ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի, մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին կոնվենցիայի այսուհետ՝ Կոնվենցիա) 5-րդ հոդվածի խախտում, որոնք ազդել են Որոշման կայացման վրա, ելնելով հետևյալից.
(…)
Պաշտպանության կողմը համաձայն չէ Դատարանի վերոգրյալ դատողությունների հետ և կարևոր է համարում մեկ առ մեկ անդրադառնալ Որոշման համար հիմք հանդիսացած պատճառաբանումներին, այսպես.
Դատարանի դատողությունը առ այն, որ «Անդրադառնալով մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի հիմքերին' Դատարանը գտնում է, որ ազատության մեջ մնալու դեպքում մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի կողմից քրեական վարույթին խոչընդոտելու հավանականությունն առկա է, քանի որ գործը գտնվում է նախնական դատալսումների փուլում, դեռևս չի հարցաքննվել վկան, ով հանդիսանում է մեղադրյալի մայրը, իսկ մյուս մեղադրյալը նրա հայրն է» անհիմն է և հակսում է ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջներին: Մասնավորապես, նախնական դատալսումների փուլում քրեական գործի գտնվելու հանգամանքը ինքնին հիմնավորող պատճառ չի կարող հանդիսանալ մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու համար: Հետևաբար, կալանքի ժամկետը երկարաձգելու համար նման անհիմն պատճառի վրա հիմնվելը հաստատում է պաշտպանող կողմի այն պնդումը, որ Դատարանի Որոշումը հիմնված չէ փաստական հանգամանքների վրա:
Բացի այդ, Դատարանի այն դատողությունը, որ «դեռևս չի հարցաքննվել վկան, ով հանդիսանում է մեղադրյալի մայրը» չի դիմանում ոչ մի քննադատության, այն պատճառաբանությամբ, որ 18.03.25թ.-ին պաշտպանը իր միջնորդության մեջ նշել է, որ սույն քրեական վարույթով անցնող միակ վկա Հեղինե Վարդանյանը հարցաքննման ժամանակ քրեական վարույթի համար ոչ մի կարևոր տեղեկություն չի հայտնել, ինչպես նաև իր որդու Նորայր Վարդանյանի հասցեին ոչ մի բացասական տեղեկություն չի հայտնել, այլ հակառակը, վկան հայտնել է որ իր որդին ոչ մի առնչություն չունի մեղսագրվող արարքների հետ, բնութագրել է որդուն միայն դրական կողմից, հետևաբար անհիմն ու տրամաբանությանը հակասող է Դատարանի կողմից մեղադրյալի համար մայր հանդիսանող և ոչ մի բացասական տեղեկություն հաղորդած վկայի հարցաքննման հանգամանքը ներկայացնել, որպես մեղադրյալի կողմից ՀՀ քրեադատավարական օրենքով իր վրա դրված պարտականությունների չկատարման, մասնավորապես՝ մեղադրյալի կողմից քրեական վարույթին խոչընդոտելու հավանականությունը:
Ինչ վերաբերվում է, այն հանգամանքին, որ քրեական վարույթով անցնող «մյուս մեղադրյալը նրա հայրն է», ապա նախ պետք է արձանագրել, որ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի հայրը նույնպես կալանավորված է ու պահվում է առանձին բանտախուցում, հետևաբար Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ «տնային կալանք» այլընտրանքային խափանման միջոցի ընտրման դեպքում լրիվ չեզոքացնում էր կալանքի տակ գտնվող իր հոր վրա հնարավոր ազդեցությունը: Ավելորդ չեմ համարում նշել, որ Նորայր Վարդանյանի հայրը խոստովանական ցուցմունք է տվել ու հայտնել, որ իր որդին առնչություն չունի նրան մեղսագրվող արարքների հետ, հետևաբար նույնպես անտրամաբանական է, որ Նորայր Վարդանյանը կարող է անօրինական ազդեցություն գործադրել իր հոր վրա: Ամփոփելով վերոգրյալը, պաշտպանության կողմը Դատարանի դատողությունը այն մասին, որ Նորայր Վարդանյանը գտնվելով տնային կալանքում կարող է ազդել իր մոր և հոր վրա անհիմն է համարում նաև այն պատճառաբանությամբ, որ Նորայր Վարդանյանի ենթադրյալ անօրինական ազդեցության արդյունքում միակ վկա հանդիսացող մայրը և անազատության մեջ գտնվող հայրը կարող են փոխել իրենց ցուցմունքները ու Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ բացասական ցուցմունքներ տալ, որը անտրամաբանական է, քանի որ չի բխում Նորայր Վարդանյանի շահերից:
Դատարանի ենթադրությունը առ այն, որ «մեղադրյալի կողմից հանցանք կաւոարելու հավանականությունը' Դատարանն այն նույնպես իրատեսական է համարում: Դատարանն արձանագրում է, որ սույն ընթացակարգի շրջանակում մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականություն քննարկելիս Դատարանը հաշվի է առնում, որ մեղադրյալը չունի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ, ավելին' ըստ պաշտպանի հայտարարության' ունի կուտակած մեծ պարտքեր:» անհիմն են և չեն համապատասխանում իրականությանը, այն պատճառաբանությամբ, որ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանը Դատարանին հայտնել էր այն մասին, որ մինչև նրա ձերբակալումը մշտական աշխատանք է ունեցել՝ «Նորայր Վարդանյան Արտաշեսի» անհատ ձեռնարկատեր էր, միաժամանակ աշխատում էր իր հորեղբայր Արսեն Ռաֆիկի Վարդանյանի հետ՝ Երևան քաղաքի Բագրատունյանց պողոտայի վրա գտնվող ավտոմեքենաների պաստառների նորոգման արհեստանոցում:
Ինչ վերաբերվում է Դատարանի արձանագրվածին, թե «ըստ պաշտպանի հայտարարության' մեղադրյալը ունի կուտակած մեծ պարտքեր» ապա պաշտպանության կողմը հայտնում է, որ այդ մեջբերումը հանված է պաշտպանի հայտարարության համատեքստից և չի համապատասխանում իրականությանը այն պատճառով, որ պաշտպանը նաև Դատարանին հայտնել էր, որ «Նորայր Վարդանյան Արտաշեսի» անհատ ձեռնարկատերը (որը ֆիզիկական անձ է) կամավոր սնանկության համար դիմում է ներկայացրել և կալանավորումից հետո՝ 2024թ. նոյեմբերի 29-ին ՀՀ սնանկության դատարանի ՍնԴ/3829/04/24 գործով սնանկ է ճանաչվել, հետևաբար Նորայր Վարդանյանի պարտքերը սնանկության դատարանի վճռով չեղյալ են համարվել, իսկ 2024թ. հուլիս ամսից գտնվելով անազատության մեջ Նորայր Վարդանյանը չէր կարող ունենալ նոր պարտքեր: (Սնանկության դատարանի վճռի պատճենը կցվում է):
Դատարանի այն հիմնավորումը, թե «Դատարանի նման դիրքորոշումը բխում է Եվրոպական դատարանի' Բեռնոբիչն ընդդեմ Խորվաթիայի (Bernobic v. Croatia) գործով 2011 թվականի սեպտեմբերի 21-ի վճռով ւսրտահայտած այն դիրքորոշումից, որ մեղադրյալի մշւոական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ չունենալը կարող է կարևոր գործոն հանդիսանալ գնահատելու համար այն հանգամանքը, որ անձը, ազատության մեջ գտնվելու պայմաններում, կարոդ է շարունակել հանցավոր վարքագիծը (տեն նշված վճռի 70-րդ և 71-րդ կեւոերը)» վերաբերելի չէ սույն գործին, քանի որ Եվրոպական դատարանի վերոգրյալ գործը, այն պատճառաբանությամբ, որ պաշտպանության կողմը Դատարանին չի միջնորդել մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանին վարչական հսկողություն կամ բացակայելու արգելք խափանման միջոց կիրառելու համար, այլ միջնորդել է մեղադրյալի նկատմամբ տնային կալանք խափանման միջոց ընտրելու համար, հետևաբար միջնորդությունը բավարարելու պարագայում, մեղադրյալը շարունակելու էր գտնվել անազատության մեջ, այլ ոչ թե ազատության մեջ գտնվելու պայմաններում, ինչպես նշած էր Բեռնոբիչն ընդդեմ Խորվաթիայի (Bernobic v. Croatia) գործով:
Դատարանի այն եզրահանգումը, թե «Ճիշտ է' մինչդատական վարույթի ընթացքում մեղադրյալի թաքնվելու հավանականությունը իրատեսական չի համարվել, սակայն ներկայում ի հայտ է եկել նոր հանգամանք, այն է' ըստ պաշտպանի հայտարարության' մեղադրյալը Լեհաստանի վիզա է ստացել մեկ տարով և Հայաստանում անհաջող բիզնես գործունեության պատճառով առաջացած մեծ պարտքերը մարելու համար պատրաստվում էր մեկնել Լեհաստան' արտագնա աշխատանքի: Դատարանը գտնում է, որ նշված հանգամանքները ներկա փուլում վկայում են մեղադրյալի' վարույթից թաքնվելու հավանականության մասին:» պաշտպանության կողմը անհիմն ու ոչ իրատեսական է համարում այն պատճառաբանությամբ, որ Նորայր Վարդանյանը դիմել է Լեհաստան մեկնելու արտագնա աշխատանքների նպատակով վիզա ստանալու համար 2024թ. հուլիս ամսին, որի մասին պաշտպանության կողմը տեղեկացրել է և Քննիչին և կալանքը երկարաձգելու մասին միջնորդությունը քննող Դատարաններին (նախագահող դատավոր Դ.Արղամանյան), ուստի մեղադրյալի կողմից մեկ տարով Լեհաստանի վիզա ստանալու հանրահայտ փաստը Դատարանի կողմից նոր հանգամանք համարելը անհիմն է, բացի այդ անտրամաբանական է նաև Դատարանի կողմից իրատեսական համարել մեղադրյալի կարգավիճակ ունեցող մեղադրյալի Լեհաստան մեկնելու հնարավորությունը, քանի որ, պաշտպանի կողմից միջնորդած «տնային կալանք» և «բացակայելու արգելք» համակցված խափանման միջոցներ Դատարանի կողմից ընտրելու դեպքում քրեական վարույթից թաքնվելու հավանականությունը լրիվությամբ չեզոքացվում էր:
Ինչ վերաբերվում է Դատարանի այն դիրքորոշմանը, որ այն «բխում է Բարֆոան ընդդեմ Չեխիայի վճռով արտահայտած դիրքորոշումից, որ փախուստի վտանգի փաստարկ է, ի թիվս այլնի, նաև այն, որ անձը տվյալ երկրռւմ մեծ պարտքեր ունի (տես' Եվրոպական դատարանի' Բարֆուսն ընդդեմ Չեխիայի Հանրապետության (Barfuss v. The Czech Republic) գործով 2000 թվականի հուլիսի 31-ի թիվ 35848/97 գանգատի վերաբերյալ վճիռը, կետ 69):» ապա պաշտպանության կողմը կրկինս փաստում է, որ Նորայր Վարդանյանը ՀՀ սնանկության դատարանի որոշմամբ 2024թ. նոյեմբերի 29-ից պարտքեր չունի, ուստի Դատարանի կողմից իր դիրքորոշումը հիմնավորելը Եվրոպական դատարանի' թիվ 35848/97 գանգատի վերաբերյալ վճռով վերաբերելի չէ:
․․․
Համադրելով սույն կետի շարադրված փաստական հանգամանքները քրեադատավարական իրավանորմերի հետ, պաշտպանության կողմը եզրահանգում է, որ Դատարանը անտեսելով է պաշտպանության կողմի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները, խախտել է ՀՀ ք.դ.օ. 22-րդ հոդվածի 4-րդ մասի և ՀՀ ք.դ.օ. 118-րդ հոդվածի պահանջները, որը հանգեցրել է ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի 3-րդ մասի և Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի պահանջների խախտմանը և ազդել է Որոշման ելքի վրա:
Բացի այդ, Դատարանը մեղադրյալի վարքագիծը քննարկելիս, պարտադիր պիտի հաշվի առնի մեղադրյալ անձի բնութագիրը, նրա վարքագիծը՝ բարոյականությունը, մշտական բնակության վայր ունենալու հանգամանքը, աշխատանքի առկայությունը, ընտանիքի կազմը, Հայրենիքում ունեցած ձեռքբերումները և ներդրումը:
Ն.Վարդանյանը 2012թ.-ին ավարտել է ՀՀ ճգնաժամային կառավարման պետական ակադեմիան և ստացել տնտեսագիտության բակալավրի կոչումը, նա ՀՀ թեթև ատլետիկայի հավաքականի անդամ էր, մասնակցել է բազմաթիվ մրցումների և զբաղեցրել պատվավոր տեղեր, 2001թ.-ին ստացել է սպորտային ակրոբատիկայի սպորտի վարպետի կոչումը:
Ն.Վարդանյանը ծառայել է Արցախում՝ ՀՀ ԱԱԾ սահմանապահ զորքերում (տեղեկանքի պատճենը կցվում է), որպես կամավոր մասնակցել է Արցախի դեմ Ադրբեջանի կողմից սանձազերձված 2020թ. 44-օրյա պատերազմներին՝ Հադրութի և Քաշաթաղի շրջաններում: Ն.Վարդանյանը հայրենասեր է, բնավորությամբ համեստ, աշխատասեր, նա նախկինում դատված չէ:
Ն.Վարդանյանը բնակվում է Երևան քաղաքի Մինաս Ավետիսյան 2-րդ փողոց 13ա շենք, 39 բնակարան հասցեով՝ իր 61 տարեկան մոր Հեղինե Վարդանյանի հետ, որը նրա խնամքի տակ է:
Ինչպես դիտվում է Ն.Վարդանյանի ընտանեական վիճակից, նրա ուսերին է տան լրիվ բեռը ու քրեադատավարության օրենսգրքով իր վրա դրված պարտականությունները չկատարելը, նշանակում է նրա համար իր մայր ծնողին թողնել մենակ, քանի որ հակառակ դեպքում՝ նա կհայտնվի անազատության մեջ: Ն.Վարդանյանի վարքագծի մասին է վկայում նաև այն հանգամանքը, որ նա ձերբակալման ժամանակ փախուստի չի դիմել ու չի խոչընդոտել իրեն ձեռբակալող անձանց և տրամադրել է հեռախոսները: Նորայր Վարդանյանը «Նորայր Վարդանյան Արտաշեսի» անհատ ձեռնարկատեր է, աշխատում է իր հորեղբայր Արսեն Ռաֆիկի Վարդանյանի հետ՝ ավտոմեքենաների պաստառների նորոգման արհեստանոցում:
Համադրելով Ն.Վարդանյանի վարքագիծը և նախաքննության ընթացքում նախաքննությանը խոչընդոտելու մասին բացակայող որևէ տվյալներ, վստահաբար կարելի է եզրահանգել, որ նա հետագայում նույնպես կատարելու է իր վրա դրված պարտականությունները:
Ամփոփելով վերը շարադրվածը, պաշտպանության կողմը փաստում է, որ քրեական գործի նյութերում առկա չէ որևէ մի փաստական տվյալ կամ հանգամանքներ, որոնք կարող են խոչընդոտել մեղադրյալի օրինական վարքագծին, այդ թվում չկա մի տվյալ, որ Նորայր Վարդանյանը կարող է իր վրա դրված ընտանիքի հոգսերը վտանգի տակ դնել ու գիտակցելով, որ կարող է կալանավորվել, չկատարել իր վրա քրեական վարույթով սահմանված պարտավորությունները կամ կատարել հանցանք կամ թաքնվել քրեական վարույթ իրականացնող մարմնից:
ՀՀ ք.դ.օ. 116-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն, խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները:
Համադրելով սույն կետի շարադրվածը և ՀՀ ք.դ.օ. 116-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, 118-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջները, պաշտպանության կողմը եզրահանգում է, որ Դատարանը Որոշումը կայացնելիս թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը ազդել է վարույթի ելքի վրա:
․․․
Պաշտպանության կողմը գտնում է, որ Դատարանը պատշաճ չի անդրադարձել ՀՀ ք.դ.օ. 18-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և 118-րդ հոդվածի պահանջին և պատշաճ չի քննարկել այլընտրանքային խափանման միջոցի հարցը, քանի որ Ոորոշման մեջ նշված վերոգրյալ հանգամանքները, մասնավորապես Նորայր Վարդանյանին գործի նախնական փուլում գտնվելու հանգամանքը, չի կարող խոչընդոտ հանդիսանալ ավելի նվազ՝ այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառելու հարցում: Ինչ վերաբերվում է Դատարանի կողմից նշած այն հանգամանքներին, որ շարունակվում է մեղադրյալի կողմից պահպանվել իր վրա դրված պարտականությունների կատարման ապահովելու անհրաժեշտությունը և առկա է հանցանք կատարելու և թաքնվելու բարձր հավանականություն, ապա Դատարանը հաշվի չի առել պաշտպանության կողմի այն հիմնավորումները, որ «տնային կալանք» ու դրա հետ համակցված այլընտրանքային միջոցները ի զորու են ապահովել նախաքննության մարմնի մտավախությունները:
․․․
Դատարանը մերժել է մեղադրյալի պաշտպանի միջորդությունը այն մասին, որ «տնային կալանք» այլընտրանքային խափանման միջոցը ի զորու է ապահովել Քննիչի կողմից ներկայացված կալանքի երկարաձգման միջնորդության հիմք հանդիսացող հիմնավոր կասկածները ու առանց հիմնավորման ընտրել է ամենա խիստ խափանման միջոցը՝ կալանքը, ինչով խախտել է Ն.Վարդանյանի իրավունքները և հիմնարար ազատությունները:(…)»:
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է հատուկ վերանայման բողոքն ընդունել վարույթ, ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 18․03․2025թ․ թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումը և կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ, հանրային մեղադրողի 18.03.25թ. միջնորդությունը մերժել՝ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ կիրառել «տնային կալանք», «բացակայելու արգելք» և «1․000․000 ՀՀ դրամ գրավ» այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցություն։
Վերաքննիչ դատարանում վարույթի մասնակիցների բացատրությունները, դրանք հիմնավորող նյութերը, միջնորդությունները, բողոքի պատասխանները.
5. Վարույթի մասնակիցները բացատրություններ, դրանք հիմնավորող նյութեր, միջնորդություններ, բողոքի պատասխաններ չեն ներկայացրել։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
6. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում»:
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝
«Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա»:
Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 4-րդ կետում շարադրված հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերն ու դրա հիմքում դրված փաստերը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել այն հարցին, թե հիմնավո՞ր է արդյոք մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը երկարաձգելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը:
Այսպես.
7. ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք։ Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով`
1) անձին իրավասու դատարանը դատապարտել է հանցանք կատարելու համար.
2) դատարանի իրավաչափ կարգադրությանը չենթարկվելու համար.
3) օրենքով սահմանված որոշակի պարտականության կատարումն ապահովելու նպատակով.
4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով.
5) անչափահասին դաստիարակչական հսկողության հանձնելու կամ իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով.
6) հանրության համար վտանգավոր վարակիչ հիվանդությունների տարածումը, ինչպես նաև հոգեկան խանգարում ունեցող, հարբեցող կամ թմրամոլ անձանցից բխող վտանգը կանխելու նպատակով.
7) անձի անօրինական մուտքը Հայաստանի Հանրապետություն կանխելու կամ անձին արտաքսելու կամ այլ պետության հանձնելու նպատակով»:
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն`
«Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զրկել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով.
ա) անձին օրինական կերպով կալանքի տակ պահելը իրավասու դատարանի կողմից նրա դատապարտվելուց հետո,
բ) անձի օրինական ձերբակալումը կամ կալանավորումը դատարանի օրինական կարգադրությանը չենթարկվելու համար կամ օրենքով նախատեսված ցանկացած պարտավորության կատարումն ապահովելու նպատակով,
գ) անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը՝ իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմնին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուստը կանխելու համար,
դ) անչափահասին կալանքի վերցնելը օրինական կարգադրության հիման վրա՝ դաստիարակչական հսկողության համար, կամ նրա օրինական կալանավորումը՝ նրան իրավասու իրավական մարմնին ներկայացնելու նպատակով,
ե) անձանց օրինական կալանքի վերցնելը՝ վարակիչ հիվանդությունների տարածումը կանխելու նպատակով, ինչպես նաև հոգեկան հիվանդներին, գինեմոլներին կամ թմրամոլներին կամ թափառաշրջիկներին օրինական կալանքի վերցնելը,
զ) անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը՝ նրա անօրինական մուտքը երկիր կանխելու նպատակով, կամ այն անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը, որի դեմ միջոցներ են ձեռնարկվում` նրան արտաքսելու կամ հանձնելու նպատակով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի համաձայն.
<<1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի:
2․ Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով: Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը:
(...) 4. Անձին կալանավորելը, կալանքի ժամկետը երկարաձգելը, բժշկական հաստատությունում հարկադրաբար տեղավորելը թույլատրվում են միայն դատարանի որոշմամբ` այն դեպքում, երբ անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով (…)>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ համաձայն․
<<1. Խափանման միջոցներն են կալանքը և այլընտրանքային խափանման միջոցները։
2.Այլընտրանքային խափանման միջոցներն են`
1) տնային կալանքը.
2) վարչական հսկողությունը.
3) գրավը.
4) պաշտոնավարման կասեցումը.
5) բացակայելու արգելքը.
6) երաշխավորությունը.
7) դաստիարակչական հսկողությունը.
8) զինվորական հսկողությունը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: (…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի համաձայն՝ «2. Մեղադրյալը պարտավոր է՝ (…)
3) չխոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում` ապօրինի չմիջամտել ապացուցման գործընթացին. (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով:
2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար:
(…) 4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները: (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները։
(…)
4. Դատական վարույթում կալանքը կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարաձգվել յուրաքանչյուր դեպքում երեք ամսից ոչ ավելի ժամկետով:
5. Կալանքի տակ պահելու ընդհանուր տևողությունը չի կարող գերազանցել մեղադրյալին վերագրվող հանցանքի համար նախատեսված՝ ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը:
6. Կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է անձին ազատությունից փաստացի զրկելու պահից: Կալանքի տակ պահելու ժամկետի մեջ հաշվակցվում է նաև այն ժամանակը, երբ մեղադրյալը դատարանի որոշմամբ գտնվել է բժշկական հաստատությունում` փորձաքննություն կատարելու համար, կամ նրա նկատմամբ որպես անվտանգության միջոց կիրառվել է բժշկական հսկողությունը:(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն`<<1. Այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցված, եթե հնարավոր է ապահովել դրանց պայմանների միաժամանակյա պահպանումը:
2. Սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված խափանման միջոցները կարող է կիրառել միայն դատարանը: Դատական վարույթում դատարանն իրավասու է կիրառելու նաև սույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-8-րդ կետերով նախատեսված այլընտրանքային խափանման միջոցները:(…) >>։
Վերոգրյալից բխում է, որ խափանման միջոցների ողջ համակարգն ուղղված է վարույթն իրականացնող և դատական երաշխիքներ տրամադրող մարմիններին այնպիսի այլընտրանքներ տրամադրելուն, որոնք հնարավորություն կտան մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծն ապահովել նրա իրավունքների հնարավոր նվազ սահմանափակմամբ: Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելիս պետք է առաջնորդվի նվազագույնի սկզբունքով, այն է՝ չընտրի ավելի խիստ խափանման միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել մեղադրյալի օրինական վարքագիծը: Սա կբացառի կալանքի կիրառումն այն բոլոր դեպքերում, երբ առկա է որոշակի հնարավորություն երաշխավորելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը՝ առանց նրան ազատությունից զրկելու։ Այդ նպատակով է սահմանվել նաև այն պահանջը, որ այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցված։
Այսինքն, խափանման միջոցի իրավաչափության պայմանների և նպատակների առկայության դեպքում անձի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կարող է կիրառվել կամ դրա ժամկետը կարող է երկարացվել, եթե անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով, այդ թվում այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ։
<<Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի, ինչպես նաև դրանց հիման վրա ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից նախկինում արտահայտված և վերը նշված իրավակարգավորումների շրջանակներում համընկնող իրավական դիրքորոշումների համադրմամբ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը․
-Մեղադրյալին վերագրվող արարքի բնույթը և վտանգավորության աստիճանը թեև չեն կարող գնահատվել որպես կալանավորման կամ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ միջոցների հիմնավորվածությունը հաստատելու ինքնուրույն հիմք, այնուամենայնիվ դրանք էական նշանակություն ունեն խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս: Մեղսագրվող հանցանքի ծանրությունը և հետևաբար նաև ակնկալվող պատժի խստությունը հանդիսանում են քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու կամ մեղադրյալի կողմից իր վրա ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու գնահատելու կարևոր տարրեր և գործի նյութերից բխող մյուս հանգամանքների հետ միասին հնարավորություն են տալիս հիմնավորված ենթադրություններ անել անձի ազատության հիմնարար իրավունքը սահմանափակելու հիմքերի առկայության կամ բացակայության մասին: (Նույնանման իրավական դիրքորոշում բազմիցս իր նախադեպային նշանակության վճիռներում հայտնել է նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը ի թիվս այլնի, տե՛ս Mamedova v. Russia, 2006 թվականի հունիսի 1-ի վճիռը, գանգատ թիվ 7064/05, կետ 74, Panchenko v. Russia 2005 թվականի փետրվարի 8-ի վճիռը, գանգատ թիվ 45100/98, կետ 102, Ilijkov v. Bulgaria, 2001 թվականի հուլիսի 26-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33977/96, կետ 81):
- Խափանման միջոցները, այդ թվում կալանքը մեղադրյալի նկատմամբ կիրառվում է քրեական վարույթի ընթացքում նրա ոչ պատշաճ վարքագիծը (այն գործողությունները, որոնք ուղղված են քննությունից և դատից թաքնվելուն, գործով ճշմարտության բացահայտմանը խոչընդոտելուն, ինչպես նաև հանցավոր գործունեությունը շարունակելուն) կանխելու նպատակով: Այսինքն, կալանավորման կամ այլ խափանման միջոցների կիրառումը նպատակ է հետապնդում քրեական գործով վարույթի ընթացքում կանխել անձի ոչ իրավաչափ վարքագիծը:
-Կալանքը որպես խափանման միջոց կարող է կիրառվել եթե առկա են խափանման միջոց կիրառելու պայմանները և նպատակները և այլընտրանքային խափանման միջոցի կիրառմամբ հնարավոր չէ ապահովել խափանման միջոցի նպատակների իրացումը։
- Առաջին ատյանի դատարանի կողմից անձի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու, ժամկետը երկարացնելու կամ վերացնելու մասին որոշումների կայացումը և վերջիններիս` հատուկ վերանայման կարգով վերանայումը իրականացվում են տարբեր դատավարական գործառույթների շրջանակներում։ Անձի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու, ժամկետը երկարացնելու կամ վերացնելու մասին ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշումը կայացվում է գործի ըստ էության քննության շրջանակներում, իսկ վերաքննիչ դատարանի կողմից նշված ակտերի վերանայումը` ստորադաս դատարանի որոշումների ստուգման և վերանայման վերադաս դատական ատյանի գործառույթի շրջանակներում: Տվյալ դեպքում, մրցակցող արժեքների` մի կողմից արդարադատության իրականացման դատարանի լիազորության, իսկ մյուս կողմից անձի ազատության իրավունքի և դրան հակակշռող հանրային շահի համարժեք ապահովման անհրաժեշտությունից ելնելով` քննարկվող որոշումների հատուկ վերանայման սահմանները ողջամտորեն պետք է նեղ լինեն մինչդատական վարույթի դատական երաշխիքների շրջանակներում կալանքի կապակցությամբ կայացվող որոշումների վերանայման սահմաններից: Մասնավորապես` քննարկվող որոշումների վերանայման շրջանակներում չեն կարող քննարկվել այնպիսի հարցեր, որոնք այս կամ այն չափով առնչվում են գործի ըստ էության լուծմանը: Այդպիսիք են, օրինակ, հիմնավոր կասկածի առկայության, արարքի որակման, որոշման հիմքում դրված ապացույցների թույլատրելիության հետ կապված հարցերը և այլն: Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում ընդգծել, որ քննարկվող որոշումների վերաքննիչ վերանայման սահմանների լայն մեկնաբանումը կհանգեցնի կոնկրետ գործով արդարադատություն իրականացնող առաջին ատյանի դատարանի գործունեությանն անհարկի միջամտության և կվտանգի դատավորի ներքին անկախությունը:
- Դատաքննության փուլում գտնվող քրեական գործերի շրջանակներում կայացված Առաջին ատյանի դատարանի համապատասխան դատական ակտը բեկանելու համար պետք է լինի այնպիսի ծանրակշիռ փաստական հանգամանքներ, որոնք հնարավորություն կտային պատճառաբանվածության առավել բարձր աստիճանի հիմնավորումներով բեկանելու Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը։ Հակառակ մոտեցումը, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։
8. Վերը նշված իրավակարգավորումները և իրավական դիրքորոշումները կիրառելով սույն որոշման 2-4-րդ կետերում նշված փաստական տվյալների նկատմամբ հարկ է նշել, որ տվյալ դեպքում Նորայր Վարդանյանը մեղադրվում է բնակչության առողջության դեմ ուղղված առանձնապես ծանր հանցանքներ կատարելու մեջ, որոնց համար որպես պատիժ նախատեսված է բացառապես ազատազրկում՝ վեցից տասներկու տարի ժամկետով: Դրա հետ մեկտեղ, Նորայր Վարդանյանին վերագրվող կոնկրետ արարքի առանձնահատկությունները, բնույթը, հանրային վտանգավորության աստիճանը, ենթադրաբար կատարման եղանակը (տե՛ս սույն որոշման 2-րդ կետը), գործի` ներկայացված նյութերի վերլուծությունից բխող իրադրությունն ու դրանից հետևող ողջամիտ հնարավորությունն ու հավանականությունը` մեղադրյալի կողմից համապատասխան վարքագիծ դրսևորելու մասով, համակցության մեջ բավարար հիմք են տալիս համաձայնելու Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգմանը (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 3-րդ կետը), առ այն, որ առկա է հիմնավոր կասկածը, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով սահմանված կալանքի նպատակները, մասնավորապես մեղադրյալի կողմից քրեական վարույթին խոչընդոտելը, քրեական վարույթից թաքնվելը և հանցանք կատարելը:
Սույն որոշման 1-3-րդ կետերում նշված և սույն քրեական գործի Վերաքննիչ դատարանին տրամադրված վերաբերելի նյութերը հիմք են տալիս հանգելու այն հետևության, որ դեռևս չեն վերացել կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու պայմանը և նպատակները, և, որի չեզոքացման իրական և իրավաչափ երաշխիք դեռևս չի կարող դիտարկվել նյութերում առկա, ինչպես նաև վերանայման բողոքում նշված հանգամանքները:
Հետևաբար, վերանայման բողոքում ներկայացված փաստարկներն անհիմն են և բավարար չեն հակառակ հետևությանը հանգելու համար:
Միևնույն ժամանակ հարկ է նշել, որ խափանման միջոցի նպատակներն ունեն կանխատեսական բնույթ և ժամանակի ընթացքում կարող են փոփոխվել, վերանալ, ավելանալ, և նախկինում կայացված որոշմամբ արդեն իսկ նշված նպատակը կամ որևէ նպատակի բացակայության վերաբերյալ նշումը կամ նպատակի առկայության վերաբերյալ նշված հետևության հիմքում ընկած փաստական տվյալներն, ինքնին չեն բացառում, համապատասխան փաստական տվյալների առկայության պայմաններում, հետագայում այդ նպատակի առկայության վերաբերյալ հետևության հանգելու, ինչպես նաև համապատասխան նպատակի առկայության վերաբերյալ այլ հետևության հանգելու համար:
Սույն որոշման նախորդ կետում նշված իրավակարգավորումները, իրավական վերլուծությունները և դիրքորոշումները կիրառելով սույն որոշման 1-3-րդ կետերում նշված փաստական տվյալների նկատմամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն իրավաչափ են և բխում են վերը նշված կետերում շարադրված փաստական տվյալներից: Մասնավորապես, սույն որոշման 1-3-րդ կետերում նշված փաստական տվյալները վկայում են այն մասին, որ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ միջոցների համակցված կիրառումը, տվյալ դեպքում չի կարող բավարար երաշխիք հանդիսանալ մեղադրյալի հնարավոր ոչ իրավաչափ վարքագիծը կանխելու համար:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը վերոգրյալի արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի երկարացումն այն պայմաններում, երբ առկա է մեղադրյալի կողմից համապատասխան վարքագիծ դրսևորելու հավանականությունը և դա հնարավոր չէ չեզոքացնել այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ, արդարացված է և ապահովում է անձի իրավունքի սահմանափակման և հետապնդվող արդյունքի միջև անհրաժեշտ և ողջամիտ հավասարակշռություն: Հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն իրավաչափ են (մանրամասն տես սույն որոշման 3-րդ կետը):
Ամփոփելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանն հանգում է այն հետևության, որ վերանայման բողոքում նշված փաստարկները բավարար չեն մեղադրյալի նկատմամբ այլ խափանման միջոց, կամ դրանց համակցությունը կիրառելու համար և Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշված հետևություններին (մանրամասն տես սույն որոշման 3-րդ կետը): Տվյալ դեպքում բացակայում են այնպիսի ծանրակշիռ փաստական հանգամանքներ, որոնք հնարավորություն կտային պատճառաբանվածության առավել բարձր աստիճանի հիմնավորումներով բեկանելու Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը։ Հակառակ մոտեցումը, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։
Ինչ վերաբերում է վերանայման բողոքում ներկայացված մյուս փաստարկներին ու դատողություններին (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 4-րդ կետը), ապա հարկ է արձանագրել, որ սույն որոշմամբ վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխանները, ուստի լրացուցիչ առանձին-առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Ընդ որում, այդ կապակցությամբ հարկ է նաև փաստել, որ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ թեև <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետը դատարանին պարտավորեցնում է պատճառաբանել իր որոշումները, սակայն այն չի կարող մեկնաբանվել որպես կողմի ներկայացրած յուրաքանչյուր փաստարկին դատարանի կողմից մանրամասն պատասխան տալու պահանջ: (Տե'ս, ի թիվս այլնի, Ռուիզ Տորեխան ընդդեմ Իսպանիայի (RUIZ TORIJA v. SPAIN) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի դեկտեմբերի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 18390/91, կետ 29, Վան դե Հուրքն ընդդեմ Նիդեռլանդների (VAN DE HURK v. THE NETHERLANDS) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի ապրիլի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 16034/90, կետ 61):
9. Այսպիսով, ամփոփելով սույն որոշման 6-8-րդ կետերում շարադրված փաստարկները, Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված համապատասխան պայմանների և նպատակների առկայության ու ըստ այդմ՝ մեղադրյալի նկատմամբ կալանքի ձևով կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու իրավաչափության մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին՝ փաստելով, որ դրանք հիմնավոր են և բխում են վերաբերելի իրավակարգավորումներից։
Այսինքն, մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված կալանք խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու մասին որոշում կայացնելիս, Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել գործի ելքի վրա ազդեցություն ունեցող դատական սխալ և ըստ էության կայացրել է հարցը ճիշտ լուծող դատական ակտ, որը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր չկան, ուստի, հիմք ընդունելով վերը նշված պատճառաբանություններն, այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի պաշտպան Քաջիկ Լազարյանի հատուկ վերանայման բողոքը պետք է մերժել:
10. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ և 393-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը․

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի պաշտպան Քաջիկ Լազարյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի մարտի 18-ի «Մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հարցը քննարկելու վերաբերյալ» թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումը թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման օրը, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո 15-օրյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ Վ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ
Դատական ակտի ամսաթիվը 28-04-2025
Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ
Անուն Վաչե
Ազգանուն Մարգարյան
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
Ամսաթիվ 02-06-2025
Էջերի քանակը 107։
Գործն ուղարկվել է
Գործն ուղարկվել է 02-06-2025
Էջերի քանակը 107
Ուր Երևանի քրեական դատարան
Գրության համարը 45235/25
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
Ամսաթիվ 14-07-2025
Ամսաթիվ 11-07-2025
Ում կողմից է բերվել բողոքը Պաշտպան
Բողոքը բերող անձը
Անուն Քաջիկ
Ազգանուն Լազարյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Բողոքի բովանդակությունը Նորայր Վարդանյան մյուսը՝ Արտաշես Վարդանյան Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյան Բողոքն ընդունել վարույթ : Ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /Աջափնյակ/ 25.06.2025թ. որոշումը և կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ՝ մեղադրողի միջնորդությունը մերժել՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ կիրառել տնային կալանք , բացակայելու արգելք :
Բողոքի ստացման կարգը Հանձնվել է փոստին
Չափահաս Այո
Գործը ստացվել է
Գործի ստացման ամսաթիվ 25-07-2025
Վիճակագրական տողի համարը 19.7
Գործը ստացվել է Երևանի քրեական դատարան
Միջանկյալ դատական ակտի դեմ
Միջանկյալ դատական ակտեր Կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու մասին որոշում
Մակագրել
Ամսաթիվ 25-07-2025
Նախագահող դատավոր
Անուն Նարինե
Ազգանուն Հովակիմյան
Ընդունվել է վարույթ
Ամսաթիվ 31-07-2025
Գրավոր ընթացակարգ
Ամսաթիվ 08-08-2025
Դատական ակտ
Դատական ակտ ԵԴ1/0689/01/25

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)
նախագահությամբ՝ դատավոր Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆԻ

«08» օգոստոսի 2025թ. ք. Երևան

մեղադրյալ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի պաշտպան Ք․Լազարյանի հատուկ վերանայման բողոքի հիման վրա գրավոր ընթացակարգով դատական վերանայման ենթարկելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Դատարան) 2025 թվականի հունիսի 25-ի թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումը.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Հատուկ վերանայման վարույթի ընթացքը
2025 թվականի փետրվարի 28-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
2025 թվականի փետրվարի 28-ին քրեական գործը էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել, իսկ 2025 թվականի մարտի 3-ին հանձնվել է դատավոր Ռազմիկ Մարիկյանին:
2025 թվականի մարտի 5-ին դատավոր Ռ.Մարիկյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական գործով վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
Դատարանի՝ 2025 թվականի մարտի 8-ի որոշմամբ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 3 ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի հունիսի 26-ը:
Դատարանի 2025 թվականի հունիսի 25-ի որոշմամբ մեղադրյալ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է՝ 3 (երեք) ամիս ժամանակով:
2025 թվականի հուլիսի 14-ին Դատարանի վերը նշված որոշման դեմ Վերաքննիչ դատարան հատուկ վերանայման բողոք է ստացվել պաշտպան Ք․Լազարյանից:
Թիվ ԵԴ1/0689/01/25 վարույթի նյութերը Վերաքննիչ դատարան են ստացվել 25.07.2025թ., իսկ նախագահող դատավորի աշխատակազմին հանձնվել են 28.07.2025թ.:
Վերաքննիչ դատարանի 31.07.2025թ. որոշմամբ պաշտպանի հատուկ վերանայման բողոքն ընդունվել է վարույթ։
Հատուկ վերանայման բողոքի պատասխան չի ներկայացվել:

Հատուկ վերանայման բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանին մեղադրանք է ներկայացվել Քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` այն բանի համար, որ նա. «նա խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Այսպես.
ՀՀ քաղաքացի Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանը, նպատակ ունենալով ՀՀ-ում իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց, Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով թմրամիջոց ապօրինի տեղափոխելուն օժանդակելու դիտավորությամբ, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանի հետ պայմանավորվածության համաձայն, նախապես խոստացել է ձեռք բերել «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց: Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու և չբացահայտվելու նպատակով Նորայր Վարդանյանը հորը՝ Արտաշես Վարդանյանին, առաջարկել է անձնագրային տվյալները տրամադրել՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով փոստային առաքանու միջոցով թմրամիջոց ձեռք բերելու համար և վերջինիս համաձայնությունը ստանալուց հետո, Արտաշես Վարդանյանի անձնագրային տվյալները փոխանցել է քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանին՝ մաքսանենգությամբ ՀՀ ուղարկվող թմրամիջոցի առաքանին Արտաշես Վարդանյանի անունով ձևակերպելու նպատակով:
Այնուհետև, պայմանավորվածության համաձայն, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանը քրեական վարույթով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը, որոնք թաքցրել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփերում և ՀՀ առաքելու համար Ֆրանսիայի Հանրապետությունում հանձնել է բեռնափոխադրող ընկերությանը, որի համար լրացվել է Արտաշես Վարդանյանի տվյալներով EW148637236FR համարի բեռնագիրը:
2024 թվականի հուլիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, ՀՀ ՊԵԿ մաքսային ծառայողները մաքսային հսկողության գոտում զննման են ենթարկել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից՝ «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով «Vardanyan Greta» անվամբ ՀՀ ներմուծված EW148637236FR համարի առաքանին, ինչի արդյունքում դրանում հայտնաբերվել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփ` «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը։
Նույն օրը ՀՀ ՊԵԿ մաքսանենգության դեմ պայքարի վարչության աշխատակիցների կողմից իրականացվել է «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում, որի շրջանակներում վերոնշյալ աշխատակիցների կողմից թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանիում հայտնաբերված «B8» գրառմամբ 358 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերով մաստակի համար նախատեսված «MENTOS» գրառումներով տուփերը փոխարինվել են նմանատիպ այլ զանգվածներով և դրանք տեղադրվել են նույն համարի միջազգային փոստային առաքանիում՝ դրան տալով իր սկզբնական տեսքը:
Այնուհետև, առաքանին ՀՀ տեղափոխվելուց հետո, Նորայր Վարդանյանը այդ մասին հայտնել է Արտաշես Վարդանյանին և 2024 թվականի հուլիսի 26-ին՝ ժամը 16:30-ի սահմաններում, Արտաշես Վարդանյանը Նորայր Վարդանյանի հետ միասին այցելել են Երևան քաղաքի Էրեբունի 31 հասցեում գործող «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության թիվ 0020 փոստային բաժանմունք, փորձել են իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցը, սակայն իրենց դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, չի իրագործվել, քանի որ առաքանին ստանալուց հետո ձերբակալվել և տեղափոխվել են ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչություն, որտեղ Արտաշես Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանին և դրանում առկա՝ օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ հաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածները։»:
Դատարանը՝ 2025 թվականի հունիսի 25-ի թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշմամբ արձանագրել է հետևյալը.
«(…)Դատական քննության փուլում հիմնավոր կասկածին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Դատարանի այս դիրքորոշումը բխում է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Հարություն Արսենի Ավետիսյանի վերաբերյալ թիվ ԱՐԴ/0189/01/23 գործով 2025 թվականի փետրվարի 28-ի որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումից (տես՝ նշված որոշման 15-րդ կետը):
Անդրադառնալով մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի հիմքերին՝ Դատարանը գտնում է, որ ազատության մեջ մնալու դեպքում մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի կողմից քրեական վարույթին խոչընդոտելու հավանականությունը շարունակում է առկա լինել, քանի որ դեռևս չի հարցաքննվել վկան, ով հանդիսանում է մեղադրյալի մայրը, իսկ մյուս մեղադրյալը նրա հայրն է:
Անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականությանը՝ Դատարանն այն նույնպես իրատեսական է համարում։ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն ընթացակարգի շրջանակում մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականություն քննարկելիս Դատարանը հաշվի է առնում, որ մեղադրյալը չունի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ, ավելին՝ ունի կուտակած մեծ պարտքեր։
Դատարանի նման դիրքորոշումը բխում է Եվրոպական դատարանի՝ Բեռնոբիչն ընդդեմ Խորվաթիայի (Bernobić v. Croatia) գործով 2011 թվականի սեպտեմբերի 21-ի վճռով արտահայտած այն դիրքորոշումից, որ մեղադրյալի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ չունենալը կարող է կարևոր գործոն հանդիսանալ գնահատելու համար այն հանգամանքը, որ անձը, ազատության մեջ գտնվելու պայմաններում, կարող է շարունակել հանցավոր վարքագիծը (տե՛ս նշված վճռի 70-րդ և 71-րդ կետերը)։
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալը Լեհաստանի վիզա է ստացել մեկ տարով և Հայաստանում անհաջող բիզնես գործունեության պատճառով առաջացած մեծ պարտքերը մարելու համար պատրաստվում էր մեկնել Լեհաստան՝ արտագնա աշխատանքի՝ Դատարանը գտնում է, որ նշված հանգամանքները վկայում են մեղադրյալի՝ վարույթից թաքնվելու հավանականության մասին:
Դատարանի նման դիրքորոշումը բխում է Բարֆուսն ընդդեմ Չեխիայի վճռով արտահայտած դիրքորոշումից, որ փախուստի վտանգի փաստարկ է, ի թիվս այլնի, նաև այն, որ անձը տվյալ երկրում մեծ պարտքեր ունի (տես՝ Եվրոպական դատարանի՝ Բարֆուսն ընդդեմ Չեխիայի Հանրապետության (Barfuss v. The Czech Republic) գործով 2000 թվականի հուլիսի 31-ի թիվ 35848/97 գանգատի վերաբերյալ վճիռը, կետ 69)։
Դատարանը հաշվի է առնում, որ մեղադրյալն ունի մշտական բնակության վայր, մասնակցել է մարտական գործողությունների, նախկինում դատված չէ և այլն։ Այդուհանդերձ, Դատարանը փաստում է, որ նշված հանգամանքները վերը հիշատակված՝ ապացուցման գործընթացին միջամտելու, հանցանք կատարելու և վարույթից թաքնվելու բարձր հավանականության առկայության վերաբերյալ հիմնավորումների պայմաններում չեն կարող կանխորոշող և էական նշանակություն ունենալ, իսկ կալանքի անհրաժեշտությունը հնարավոր չէ չեզոքացնել առավել մեղմ խափանման միջոցի կամ խափանման միջոցների, այդ թվում՝ տնային կալանքի կիրառմամբ։
Հետևաբար, Դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ փուլում ՀՀ քրեական դատավարության 116-րդ հոդվածով սահմանված նպատակներին հնարավոր չէ հասնել մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ դրանց համակցության կիրառմամբ, քանի որ այլ խափանման միջոցներն, այդ թվում՝ տնային կալանքը ի զորու չեն ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը: Հետևաբար՝ վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի ժամկետը պետք է երկարաձգել 3 (երեք) ամիս ժամկետով՝ մինչև 2025 թվականի սեպտեմբերի 26-ը:(…)»:

Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը.
Հատուկ վերանայման բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ փաստերով.
Բողոքի հեղինակի՝ պաշտպան Քաջիկ Լազարյանի կարծիքով, բողոքարկվող որոշման հիմքը դատական սխալն է, միջազգային պայմանագրի կամ նյութական օրենքի խախտումը կամ քրեադատավարական օրենքի էական խախտումը, որը ազդել է վարույթի ելքի վրա:
Դատարանը որոշում կայացնելիս սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ, նաև՝ ք.դ.օ.) 288-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետը, չի կիրառել նույն հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը, ինչպես նաև խախտել է 9-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասերի, 18-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերը, 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերը և 3-րդ մասը, 118-րդ հոդվածի 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ մասերը, որոնք հանգեցրել են ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի, մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին կոնվենցիայի այսուհետ՝ Կոնվենցիա) 5-րդ հոդվածի խախտում, որոնք ազդել են որոշման կայացման վրա։
Դատարանը որոշումը պատճառաբանելիս արձանագրել է, որ «Անդրադառնալով մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի հիմքերին՝ Դատարանը գտնում է, որ ազատության մեջ մնալու դեպքում մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի կողմից քրեական վարույթին խոչընդոտելու հավանականությունը շարունակում է առկա լինել, քանի որ դեռևս չի հարցաքննվել վկան, ով հանդիսանում է մեղադրյալի մայրը, իսկ մյուս մեղադրյալը նրա հայրն է»:
Գտնում է, որ Դատարանի վերոգրյալ դատողությունը անհիմն է, քանի որ այն չի կարող հիմնավորող պատճառ հանդիսանալ մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու համար, այն պատճառաբանությամբ, որ վարույթով ներգրավված միակ վկան՝ մեղադրյալի մայրը՝ Հեղինե Վարդանյանը սույն քրեական գործի համար որևէ վերաբերելի տվյալներ նախաքննության փուլում չի հաղորդել, հակառակն, Հեղինե Վարդանյանը իր որդու Նորայր Վարդանյանի հասցեին ոչ մի բացասական տեղեկություն չի հայտնել և ավելացրել է, որ նա կապ չունի թմրամիջոցների հետ, բնութագրել է որդուն միայն դրական կողմից, հետևաբար անհիմն ու տրամաբանությանը հակասող է Դատարանի կողմից մեղադրյալի համար մայր հանդիսացող և ոչ մի բացասական տեղեկություն հաղորդած վկայի հարցաքննման հանգամանքը ներկայացնել, որպես մեղադրյալի կողմից ՀՀ քրեադատավարական օրենքով իր վրա դրված պարտականությունների չկատարման, մասնավորապես՝ մեղադրյալի կողմից քրեական վարույթին խոչընդոտելու հավանականությունը:
Ինչ վերաբերվում է, այն հանգամանքին, որ քրեական վարույթով անցնող «մյուս մեղադրյալը նրա հայրն է», արձանագրել է, որ Ն.Վարդանյանի հայրը կալանավորված է, տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունք ու հայտնել, որ իր որդին առնչություն չունի նրան մեղսագրվող արարքների հետ, հետևաբար Ն.Վարդանյանի նկատմամբ «տնային կալանք» խափանման միջոցի ընտրությունը չեզոքացնում էր կալանքի տակ գտնվող իր հոր վրա հնարավոր ազդեցությունը:
Բացի այդ, Դատարանի վերոգրյալ դիրքորոշումը հակասում է, Ալեքսանդր Մակարովն ընդդեմ Ռուսաստանի (Aleksandr Makarov v. Russia) գործով 12.03.2009թ.-ի վճռով արտահայտված իրավական դիրքորոշմանը, որի համաձայն՝ գործի քննությանը խոչընդոտելու ռիսկը գնահատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել նաև անձի վարքագիծը ազատությունից զրկվելուց առաջ և հետո, ինչպես նաև այլ հատուկ հանգամանքներ, որոնք արդարացնում են մտավախությունը, որ նա կարող է չարաշահել իր ազատության մեջ հայտնվելը՝ կատարելով ապացույցների կեղծմանը, ոչնչացմանը կամ վկաներին մոլորեցնելուն ուղղված գործողություններ (տե՛ս նշված վճռի 130-րդ կետը)։ Վերլուծելով սույն գործով հայտնած Դատարանի դիրքորոշումն 12.03.2009թ. նախադեպային վճռի հետ, կարելի է եզրահանգել, որ Նորայր Վարդանյանի կողմից վկայի և սույն գործով մյուս մեղադրյալի մոլորեցնելուն ուղղված գործողությունները չեն բխում Նորայր Վարդանյանի շահերից, իսկ նրա վարքագիծը ազատությունից զրկվելուց առաջ և հետո Դատարանը նույնպես հաշվի չի առել:
Բացի այդ, Դատարանի վերոգրյալ դիրքորոշումը հակասում է Եվրոպական դատարանի՝ Մամեդովան ընդդեմ Ռուսաստանի գործով վճռով արտահայտած այն դիրքորոշմանը, համաձայն որի՝ շարունակական կալանքի դեպքում դատարանները պետք է հաստատեն և համոզիչ կերպով ներկայացնեն այնպիսի կոնկրետ փաստեր, որոնք կհիմնավորեն իրենց կողմից արված հետևություններն առ այն, որ դիմողը կարող էր փախուստի դիմել, խոչընդոտել ճշմարտության բացահայտմանը կամ կատարել նոր հանցագործություն: Ներպետական իշխանությունների պարտականությունն է կալանքի ժամկետի երկարացման հիմքերին համապատասխանող կոնկրետ փաստերի առկայությունն ապացուցելը (տե՛ս նշված վճռի 75-րդ կետը)։ Եթե քրեական գործի քննության սկզբնական փուլում կալանավորման հիմքերն առավելապես կրում են կանխատեսական բնույթ, ապա տևական ժամանակ քննություն իրականացնելուց հետո արդեն առաջին պլան է մղվում այդ ընթացքում մեղադրյալի փաստացի դրսևորած վարքագիծը։ (Տես՝ Mamedova v. Russia 23.10.2006թ.-ի վճիռը): Վերլուծելով սույն գործով հայտնած Դատարանի դիրքորոշումն 23.10.2006թ. նախադեպային վճռի հետ, գտնում է, որ Նորայր Վարդանյանը տևական ժամանակ մեկ տարի շարունակական կալանքի տակ է, նա կալանքի ժամանակ դրսևորել է օրինակելի վարքագիծ, որը Դատարանը հաշվի չի առել:
Բացի այդ, Դատարանի վերոգրյալ դիրքորոշումը հակասում է, Եվրոպական դատարանի՝ Քլուզն ընդդեմ Բելգիայի (Clooth v. Belgium) գործով 12.12.1991թ.-ի վճռով արտահայտած իրավական դիրքորոշմանը, համաձայն որի՝ ինչքան առաջ է գնում նախաքննությունը, այնքան ավելի քիչ է նախաքննությանը խոչընդոտելու հավանականության հիմքով անձին անազատության մեջ պահելու անհրաժեշտությունը (տե՛ս նշված վճռի 43-րդ կետը): Մասնավորապես, սույն քրեական գործը գտնվում է հիմնական դատալսումների այնպիսի փուլում, որ մեղադրանքի կողմի բոլոր ապացույցները հետազոտվել են, այդ թվում գործով միակ վկան հարցաքննվել է 09.07.24թ.-ին, հետևաբար քրեական վարույթ իրականացնող մարմնին խոչընդոտելու հավանականությունը վերացել է ու Ն.Վարդանյանին անազատության մեջ պահելու անհրաժեշտությունը այդ հիմքով բացակայում է:
Վկա Հեղինե Վարդանյանը 09.07.25թ.-ին Դատարանում ցուցմունք է տվել ու հաստատել նախաքննության ժամանակ տված ցուցմունքները, հետևաբար, վերացել է Ն.Վարդանյանի կողմից քրեական վարույթին խոչընդոտելու հավանականությունը:
Դատարանի ենթադրությունը առ այն, որ «մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականությանը՝ Դատարանն այն նույնպես իրատեսական է համարում: Դատարանն արձանագրում է, որ սույն ընթացակարգի շրջանակում մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու հավանականություն քննարկելիս Դատարանը հաշվի է առնում, որ մեղադրյալը չունի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ, ավելին՝ ունի կուտակած մեծ պարտքեր:» անհիմն են, այն պատճառաբանությամբ, որ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանը Դատարանին հայտնել էր այն մասին, որ մինչև նրա ձերբակալումը մշտական աշխատանք է ունեցել՝ «Նորայր Վարդանյան Արտաշեսի» անհատ ձեռնարկատեր էր, միաժամանակ աշխատում էր իր հորեղբայր Արսեն Ռաֆիկի Վարդանյանի հետ՝ Երևան քաղաքի Բագրատունյանց պողոտա 70/23 հասցեով գտնվող ավտոմեքենաների պաստառների նորոգման արհեստանոցում:
Բացի այդ, Դատարանի կողմից «մեղադրյալը չունի մշտական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ» անհիմն նշվածը հաշվի առնելը հակասում է Եվրոպական դատարանի՝ Սուլաոջան ընդդեմ Էստոնիայի (Sulaoja v. Estonia) գործով 15.05.2005թ.-ի վճռով արտահայտած այն դիրքորոշմանը, համաձայն որի՝ մշտական աշխատանք չունենալու հանգամանքն ինքնին չի կարող վկայել նոր հանցանք կատարելու հավանականության մասին: Մասնավորապես, միայն աշխատանքի բացակայությունը չի կարող հիմք հանդիսանալ եզրահանգելու, որ անձը հակված է նոր հանցանքներ կատարել (տե՛ս վճռի 64-րդ կետը)։
Բացի այդ, պաշտպանության կողմը հայտնել էր, որ Նորայր Վարդանյանը մինչև ձերբակալությունը մշտական աշխատանք է ունեցել, մասնավորապես, դեռևս 28.07.24թ.-ին կայացած կալանքը որպես խափանման միջոց քննիչի միջնորդությունը քննարկելիս, պաշտպանության կողմը Դատարանին (նախագահող դատավոր Գնել Գասպարյան) Նորայր Վարդանյանի հորեղբոր Արսեն Վարդանյանի դիմումն է ներկայացրել, որտեղ նա հայտնում էր Դատարանին, որ Նորայր Վարդանյանը 2019թ.-ից ունեցել է կարի արհեստանոց, այնուհետև ֆինանսական խնդիրների մեջ է հայտնվել և 2023թ.-ից ձեռնարկատիրությամբ չի զբաղվում, ներկայումս աշխատում է իր հետ որպես մեքենաների պատսպարող՝ հիմնականում կատարում է պաստառների ձևավորման կարի մոտորավարի աշխատանքը, Բագրատունյանց պողոտա 70/23 հասցեում: Վերջերս, Արսեն Վարդանյանը պարզաբանել է, որ նա Արցախից տեղահանված է ու ՀՀ Կառավարությունը արցախահայության համար հարկային արտոնություններ է տրամադրել, ինչի պատճառով նա Նորայր Վարդանյանին չի գրանցել:
Ինչ վերաբերվում է Դատարանի արձանագրությանը, թե «մեղադրյալը ունի կուտակած մեծ պարտքեր» ապա պաշտպանության կողմը հայտնում է, որ Նորայր Վարդանյանը պարտքեր չունի, քանի որ անհատ ձեռնարկատիրությամբ զբաղվելու արդյունքում առաջացած պարտքերը վերացել են 2024թ. նոյեմբերի 29-ին՝ ՀՀ սնանկության դատարանի ՍնԴ/3829/04/24 գործով «Նորայր Վարդանյան Արտաշեսի» ԱՁ-ն սնանկ է ճանաչվել, հետևաբար Նորայր Վարդանյանի պարտքերը սնանկության դատարանի վճռով չեղյալ են համարվել, իսկ 2024թ. հուլիս ամսից գտնվելով անազատության մեջ Նորայր Վարդանյանը չէր կարող ունենալ նոր պարտքեր: (Սնանկության դատարանի վճռի պատճենը կցվում է):
Դատարանի այն հիմնավորումը, թե «Դատարանի նման դիրքորոշումը բխում է Եվրոպական դատարանի' Բեռնոբիչն ընդդեմ Խորվաթիայի (Bernobic v. Croatia) գործով 2011 թվականի սեպտեմբերի 21-ի վճռով ւսրտահայտած այն դիրքորոշումից, որ մեղադրյալի մշւոական աշխատանք կամ կանոնավոր ամսական եկամուտ չունենալը կարող է կարևոր գործոն հանդիսանալ գնահատելու համար այն հանգամանքը, որ անձը, ազատության մեջ գտնվելու պայմաններում, կարոդ է շարունակել հանցավոր վարքագիծը (տեն նշված վճռի 70-րդ և 71-րդ կեւոերը)» վերաբերելի չէ սույն գործին, քանի որ Եվրոպական դատարանի վերոգրյալ գործը, այն պատճառաբանությամբ, որ պաշտպանության կողմը Դատարանին չի միջնորդել Նորայր Վարդանյանին «վարչական հսկողություն» խափանման միջոց կիրառելու համար, այլ միջնորդել է «տնային կալանք» խափանման միջոց ընտրելու համար, հետևաբար միջնորդությունը բավարարելու պարագայում, մեղադրյալը շարունակելու էր գտնվել անազատության մեջ, այլ ոչ թե ազատության մեջ, ինչպես նշած է Bernobic v. Croatia գործով:
Դատարանի այն եզրահանգումը, թե «հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալը Լեհաստանի վիզա է ստացել մեկ տարով և Հայաստանում անհաջող բիզնես գործունեության պատճառով առաջացած մեծ պարտքերը մարելու համար պատրաստվում էր մեկնել Լեհաստան' արտագնա աշխատանքի' Դատարանը գտնում է, որ նշված հանգամանքները վկայում են մեղադրյալի' վարույթից թաքնվելու հավանականության մասին:» պաշտպանության կողմը անհիմն է համարում այն պատճառաբանությամբ, որ ինչպես հայտնվել է վերոգրյալում, Նորայր Վարդանյանը պարտքեր չունի, (29.11.24թ. ՀՀ սնանկության դատարանի ՍնԴ/3829/04/24 գործով սնանկ է ճանաչվել), իսկ Լեհաստան մեկնելու համար վիզան ստացել է Կրակով քաղաքում անվադողերի պահեստում բարձր վարձատրվող աշխատանք կատարելու համար, նպատակ ունենալով գումար կուտակել և իրենց սեփական հողամասում բնակարան կառուցել:
Բացի այդ, Դատարանի կողմից Լեհաստան մեկնելու հանգամանքը մեղադրյալի կողմից վարույթից թաքնվելու հավանական համարելը անհիմն է, այն պատճառաբանությամբ, որ մինչդատական վարույթի ժամանակ Լեհաստան մեկնելու մտադրության մասին հայտնել է կալանքի միջնորդությունը քննող Դատարանին՝ փաստը հաստատվում է 28.07.24թ. դատական նիստի արձանագրությամբ, որի էլեկտրոնային կրիչը կցվում է սույն բողոքին: Մասնավորապես, ԵԴ1/1270/06/24 գործով դատական նիստի արձանագրության ժ 14:21:40-ին հայտնել է, որ Նորայր Վարդանյանը արտագնա աշխատանքների կատարելու նպատակով մինչև ձերբակալության օրը այցելել է Լեհաստանի դեսպանատուն, իսկ նախագահող դատավոր Գնել Գասպարյանը ժ 14:22:50-ին պարզաբանող հարց է տվել՝ «Լեհաստանի դեսպանատու՞ն», որին նա պատասխանել է «Այո» և պարզաբանել է արտագնա աշխատանքների համար Լեհաստան մեկնելու նպատակը: Նույն օրը, Դատարանը քննիչի միջնորդությունը բավարարելու որոշում է կայացրել, որի 13-րդ էջի համաձայն, քննիչի կողմից ներկայացրած մեղադրյալի փախուստը կանխելու կալանքի հիմքը Դատարանը հավանական չի համարել: Դատարանը իր եզրահանգումը հիմնավորել է նաև ՄԻԵԴ-ի Նեումեյսթերն ընդդեմ Ավստրիայի 27.06.1968թ.-ի վճռով (Neumeister v. Austria, § 10, շարք «Ա», թիվ 8), համաձայն որի՝ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից փախուստի վտանգը պետք է գնահատվի այնպիսի հանգամանքների լույսի ներքո, ինչպիսիք են անձի բնութագիրը, նրա բարոյականությունը, տուն ունենալու հանգամանքը, զբաղվածությունը, ունեցվածքը, ընտանեկան կապերը, ինչպես նաև բոլոր կապերն այն պետության հետ, որում նա հետապնդվում է:
Դատարանը իր 28.07.24թ. որոշման մեջ հավանական չի համարել, որ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանը ունենալով Լեհաստան մեկնելու հնարավորություն կարող է փախուստի դիմել:
Բացի այդ, Դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ ձերբակալության ժամանակ Նորայր Վարդանյանը փախուստի չի դիմել, որը ուշադրության արժանի փաստ է և այդ փաստական հանգամանքի վրա Եվրոպական դատարանը՝ Ձելիլին ընդդեմ Գերմանիայի (Dželili v. Germany) գործով 10.02.2006թ.-ի վճռով արտահայտած դիրքորոշում ունի, որի համաձայն՝ թաքնվելու ռիսկը գնահատելիս պետք է հաշվի առնել նաև այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են, օրինակ՝ ձերբակալման ընթացքում փախուստի փորձ կատարելը (տե՛ս նշված վճռի 73-րդ կետը)։
Ինչ վերաբերվում է Դատարանի այն դիրքորոշմանը, որ այն «բխում է Բարֆուսն ընդդեմ Չեխիայի վճռով արտահայտած դիրքորոշումից, որ փախուստի վտանգի փաստարկ է, ի թիվս այլնի, նաև այն, որ անձը տվյալ երկրռւմ մեծ պարտքեր ունի (տես' Եվրոպական դատարանի' Barfuss v. The Czech Republic գործով 31.07.2000թ.-ի թիվ 35848/97 գանգատի վերաբերյալ վճիռը, կետ 69):» ապա պաշտպանության կողմը գտնում է, վերոգրյալ վճիռը վերաբերելի չի սույն գործին, այն պատճառաբանությամբ, որ Նորայր Վարդանյանը պարտքեր չունի, ուստի Դատարանի կողմից իր դիրքորոշումը հիմնավորելը Եվրոպական դատարանի' թիվ 35848/97 գանգատի վերաբերյալ վճռով անհիմն է:
Պաշտպանության կողմը գտնում է, որ Դատարանը կալանքը երկարաձգելու որոշման մեջ հիմնվելով Ն.Վարդանյանի կողմից մեկ տարով Լեհաստանի վիզա ստանալու հանգամանքի վրա և մեղադրյալի կողմից փախուստի դիմելու հանգամանքը հավանական համարելով, հակասել է Եվրոպական դատարանի՝ Դերվիշին ընդդեմ Խորվաթիայի (Dervishi v. Croatia) գործով 25.12.2012թ.-ի վճռով արտահայտված այն դիրքորոշմանը, որ «նույն փաստական տվյալների առկայության պայմաններում Դատարանը չի կարող մի դեպքում կոնկրետ հիմքն իրատեսական չհամարել, մյուս նիստին նույն հանգամանքների առկայության պայմաններում՝ այդ հիմքի հավանականությունը ողջամիտ համարել», հետևաբար, գործը քննող դատարանի գործողությունները կարող են կասկած հարուցել, երբ նա նույն հիմքերի վերաբերյալ, նույն փաստական տվյալների առկայության պայմաններում կալանքի վերաբերյալ որոշումներ կայացնելիս գործել է տարբեր կերպ ։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերաբերելի իրավանորմերը, նշել է, որ Դատարանը մեղադրյալի վարքագիծը քննարկելիս, պարտադիր պիտի հաշվի առնի մեղադրյալ անձի բնութագիրը, նրա վարքագիծը՝ բարոյականությունը, մշտական բնակության վայր ունենալու հանգամանքը, աշխատանքի առկայությունը, ընտանիքի կազմը, Հայրենիքում ունեցած ձեռքբերումները և ներդրումը:
Ն.Վարդանյանը 2012թ.-ին ավարտել է ՀՀ ճգնաժամային կառավարման պետական ակադեմիան և ստացել տնտեսագիտության բակալավրի կոչումը, նա ՀՀ թեթև ատլետիկայի հավաքականի անդամ էր, մասնակցել է բազմաթիվ մրցումների և զբաղեցրել պատվավոր տեղեր, 2001թ.-ին ստացել է սպորտային ակրոբատիկայի սպորտի վարպետի կոչումը:
Ն.Վարդանյանը ծառայել է Արցախում՝ ՀՀ ԱԱԾ սահմանապահ զորքերում (տեղեկանքի պատճենը կցվում է), որպես կամավոր մասնակցել է Արցախի դեմ Ադրբեջանի կողմից սանձազերձված 2020թ. 44-օրյա պատերազմներին՝ Հադրութի և Քաշաթաղի շրջաններում: Ն.Վարդանյանը հայրենասեր է, բնավորությամբ համեստ, աշխատասեր, նա նախկինում դատված չէ:
Ն.Վարդանյանը բնակվում է Երևան քաղաքի Մինաս Ավետիսյան 2-րդ փողոց 13ա շենք, 39 բնակարան հասցեով՝ իր 61 տարեկան մոր Հեղինե Վարդանյանի հետ, որը նրա խնամքի տակ է:
Ինչպես դիտվում է Ն.Վարդանյանի ընտանեական վիճակից, նրա ուսերին է տան լրիվ բեռը ու քրեադատավարության օրենսգրքով իր վրա դրված պարտականությունները չկատարելը, նշանակում է նրա համար իր մայր ծնողին թողնել մենակ, քանի որ հակառակ դեպքում՝ նա կհայտնվի անազատության մեջ: Ն.Վարդանյանի վարքագծի մասին է վկայում նաև այն հանգամանքը, որ նա ձերբակալման ժամանակ փախուստի չի դիմել ու չի խոչընդոտել իրեն ձերբակալող անձանց և տրամադրել է հեռախոսները: Մեկ տարի կալանքի տակ գտնվելով, Նորայր Վարդանյանը դրսևորել է օրինակելի վարքագիծ:
Նորայր Վարդանյանը «Նորայր Վարդանյան Արտաշեսի» անհատ ձեռնարկատեր էր, աշխատում է իր հորեղբայր Արսեն Ռաֆիկի Վարդանյանի հետ՝ ավտոմեքենաների պաստառների նորոգման արհեստանոցում:
Համադրելով Ն.Վարդանյանի վարքագիծը և նախաքննության ու քրեական գործի քննության ընթացքում խոչընդոտելու մասին բացակայող որևէ տվյալներ, կարելի է եզրահանգել, որ նա հետագայում կատարելու է իր վրա դրված պարտականությունները:
Պաշտպանության կողմը փաստում է, որ քրեական գործի նյութերում առկա չէ որևէ մի փաստական տվյալ կամ հանգամանքներ, որոնք կարող են հակասել մեղադրյալի օրինական վարքագծին, այդ թվում չկա մի տվյալ, որ Նորայր Վարդանյանը կարող է իր վրա դրված ընտանիքի հոգսերը վտանգի տակ դնել ու գիտակցելով, որ կարող է կալանավորվել, չկատարել իր վրա քրեական վարույթով սահմանված պարտավորությունները կամ կատարել հանցանք կամ թաքնվել քրեական վարույթ իրականացնող մարմնից:
Անդրադառնալով այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառման հնարավորությանը Դատարանը արձանագրել է, որ «տվյալ փուլում ՀՀ քրեական դատավարությւսն 116-րդ հոդվածով սահմանված նպատակներին հնարավոր չէ հասնել մեղադրյալի նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ դրանց համակցության կիրառմամբ, քանի որ այլ խափանման միջոցներն, այդ թվում' տնային կալանքը ի զորու չեն ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը»:
Ինչ վերաբերվում է Դատարանի ամփոփիչ եզրահանգմանը, որ «նշված հանգամանքները վերը հիշատակված' ապացուցման գործընթացին միջամտելու, հանցանք կատարելու և վարույթից թաքնվելու բարձր հավանականության առկայությւսն վերաբերյալ հիմնավորումների պայմաններում չեն կարող կանխորոշող էական նշանակություն ունենալ, իսկ կալանքի անհրաժեշտությունը հնարավոր չէ չեզոքւսցնել առավել մեղմ խաւիանման միջոցի կամ խափանման միջոցների, այդ թվում' տնային կալանքի կիրառմամբ», ապա պաշտպանության կողմը գտնում է, որ վերոգրյալ կետերում տեղ գտած փաստական հանգամանքների, Եվրոպական դատարանի նախադեպային վճիռների և ՀՀ քրեադատավարական օրենքի հիման վրա կատարած վերլուծության լույսի ներքո կարելի է եզրակացնել, որ «տնային կալանք» ու դրա հետ համակցված այլընտրանքային միջոցները ի զորու են ապահովել քրեական վարույթ իրականացնող մարմնի մտավախությունները, սակայն Դատարանը անհիմն մերժել է պաշտպանի «տնային կալանք» այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառելու միջորդությունը ու առանց հիմքի ընտրել է ամենա խիստ խափանման միջոցը՝ կալանքը, ինչով խախտել է Ն.Վարդանյանի հիմնարար ազատությունները:
Համադրելով սույն մասի շարադրվածը և Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի, ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի, ՀՀ ք.դ.օ. 115-րդ, 116-րդ, 118-րդ հոդվածների պահանջները, պաշտպանության կողմը եզրահանգում է, որ Դատարանը Որոշումը կայացնելիս թույլ է տվել միջազգային պայմանագրի, նյութական և քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը ազդել է վարույթի ելքի վրա:
Դատարանը Որոշումը կայացնելիս հաշվի չի առել և պատշաճ քննության չի ենթարկել պաշտպանության կողմի վկայակոչած փաստական հանգամանքներից, այդ թվում, մեղադրյալի դրական վարքագիծը (նախկինում հանցանք չկատարած և չդատված լինելու փաստը, ընտանիք, մշտական բնակության վայր և աշխատանք ունենալու փաստը, ՀՀ ԱԱԾ սահմանապահ ուժերում ծառայելու, Արցախի պաշտպանության համար 44-օրյա պատերազմին կամավորական սկզբունքով մասնակցելու փաստը), նախաքննությունը ավարտված լինելու և քրեական վարույթը հիմնական դատալսումների ավարտական փուլ թևակոխելը, գործով անցնող միայն մեկ վկայի մեղադրյալի մայր լինելու հանգամանքը, որը նախաքննության ժամանակ մեղադրյալի համար բարենպաստ ցուցմունք էր տվել, հետևաբար պաշտպանության կողմի հիմնավորումները առ այն, որ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված ամենա խիստ խափանման միջոց հանդիսացող կալանքի հիմքերը առկա չեն, Դատարանի կողմից անտեսվել են, ինչի արդյունքում ոչ իրավաչափ ակտ է կայացվել։
Սույն քրեական վարույթով ստացվել է այնպիսի մի իրավիճակ, որ 2024թ. հուլիս ամսից սկսած նախաքննություն իրականացնող մարմնի կողմից մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանը անհիմն կալանքի տակ է պահվում, որը պատճառաբանվում էր վերացական և փաստական հանգամանքների վրա չհիմնված ենթադրություններով, այդ թվում, սկզբից կալանքը պատճառաբանվում էր նախաքննությունը ապացույցների հավաքման ակտիվ փուլով, սակայն ոչ մի ապացույց ձեռք չի բերվել, իսկ հիմա, երբ որ նախաքննությունը ավարտվել է ու գործը Դատարանում է գտնվում, Դատարանը անտեսում է նախաքննության ժամանակաշրջանում կալանքի հիմնավորումները ու կալանքի համար նոր հիմքեր է նշում:
Պաշտպանության կողմը գտնում է, որ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված կալանք խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել են դրա իրավաչափության պայմանները, հետևաբար Դատարանը պիտք է կալանք խափանման միջոցը փոխի ավելի մեղմ տարբերակով, որոնք ի զորու են ապահովել մեղադրյալի օրինական վարքագիծը:
Գտնում է, որ Դատարանի կողմից սույն գործով պաշտպանության կողմի վկայակոչած փաստական հանգամանքները հաշվի չառնելը, ներկայացված փաստերը համատեքստից հանելը ու ոչ օյեկտիվ լույսի ներքո ներկայացնելը հանգեցրել է Դատարանի սխալ եզրահանգումների՝ արդյունքում խախտվել են ՀՀ ք.դ.օ. 117-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջները, որոնք հանգեցրել են Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի, ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի խախտումներին և ազդել կայացրած Որոշման իրավաչափության վրա:
Պաշտպանության կողմը նշում է, որ Նորայր Վարդանյանի բնակության վայրը հայտնի է, հետևաբար «տնային կալանք» և «բացակայելու արգելք» համակցված այլընտրանքային խափանման միջոցները լիարժեք ապահովում են քրեական վարույթով սահմանված պարտավորությունները և Դատարանի այլ մտավախությունները, այդ թվում՝ փախուստը կանխելը և հանցանք կատարելը, այսպիսով պաշտպանության կողմը ակնկալում է, որ սույն բողոքի շրջանակներում քննարկելով խափանման միջոցի հարցը, վերաքննիչ դատարանը կփոխի իր պաշտպանյալի նկատմամբ անհիմն կիրառված ամենախիստ խափանման միջոցը ու քրեական դատավարության պահանջների համաձայն կկիրառի «տնային կալանք», «բացակայելու արգելք» համակցված այլընտրանքային խափանման միջոցները, որոնք երաշխավորված ապահովելու են Նորայր Վարդանյանի վրա դրված պարտականությունների կատարումը, չեզոքացնելու են մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելու և քրեական վարույթից թաքնվելու հնարավորությունը:
Վերոգրյալ հիմնավորումներով պաշտպանը խնդրել է. «Ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 25․06․2025թ․ թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումը և կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ, հանրային մեղադրողի 25.06.25թ. միջնորդությունը մերժել՝ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ կիրառել «տնային կալանք», «բացակայելու արգելք» այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցություն:»:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն` «3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
4. Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա»:
Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերի և դրանք հաստատող փաստերի սահմաններում դատական վերանայման ենթարկելով վիճարկվող դատական ակտը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է.
ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն` «Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով` (…)
4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով.(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն. «1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի:
2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով: Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը:
(...) 4. Անձին կալանավորելը, կալանքի ժամկետը երկարաձգելը, բժշկական հաստատությունում հարկադրաբար տեղավորելը թույլատրվում են միայն դատարանի որոշմամբ` այն դեպքում, երբ անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Խափանման միջոց չի կարող կիրառվել, եթե բացակայում է մեղադրյալի կողմից իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:
2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝
1) մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ
2) մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ
3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Կալանքը դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին օրենքով նախատեսված դեպքերում և կարգով ազատությունից զրկելն է` օրենքով և դատարանի այդ որոշմամբ սահմանված ժամկետով:
2. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումն անբավարար է սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների կատարումն ապահովելու համար:
(…) 4. Կալանքը կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ փաստական հանգամանքների բավարար ամբողջությամբ քննիչի կամ դատախազի կողմից հիմնավորվել և դատարանի կողմից պատճառաբանված հաստատվել են սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված իրավաչափության համապատասխան պայմանները:
5. Կալանքի ժամկետը երկարաձգելիս դատարանի առջև անհրաժեշտ է հիմնավորել նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները բացահայտելու նպատակով վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից գործադրված պատշաճ ջանասիրությունը (due diligence), ինչպես նաև տվյալ մեղադրյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելու անհրաժեշտությունը: (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Անձին կարելի է կալանքի տակ պահել այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է վարույթի բնականոն ընթացքն ապահովելու համար, և քանի դեռ առկա են անձին կալանքի տակ պահելու հիմքերը, սակայն ամեն դեպքում այդ ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածով կալանքի տակ պահելու համար սահմանված առավելագույն ժամկետները (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 286-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատարանում խափանման միջոց կիրառելու և կիրառված խափանման միջոցի ժամկետը երկարաձգելու վարույթի առարկան են կազմում մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցի կիրառման կամ կիրառված խափանման միջոցի ժամկետի երկարաձգման անհրաժեշտությունը և իրավաչափությունը, ավելի մեղմ խափանման միջոցներ կիրառելու հնարավորությունը, (…)»։
Արամ Ճուղուրյանի գործով 2007թ. օգոստոսի 30-ի ՎԲ-132/07 որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ «(...) կալանավորման կիրառման հիմքերն ունեն կանխատեսական, մոտավոր բնույթ, քանի որ ենթադրում են ապագային վերաբերող իրադարձություններ։ Ընդ որում, այդ կանխատեսող գործողություններն անհրաժեշտ է հիմնավորել քրեական գործով ձեռք բերված որոշակի նյութերով, որով էլ վերջին հաշվով որոշվում է կալանավորման կիրառման հիմնավորվածությունը»:
Տիգրան Պետրոսյանի գործով 2017թ. նոյեմբերի 15-ի ԵԿԴ/0084/06/16 որոշմամբ զարգացնելով կալանավորման հիմքերի վերաբերյալ իր նախադեպային իրավունքը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ «(...) մեղադրյալի հավանական գործողությունների մասին հետևությունները բոլոր դեպքերում պետք է պայմանավորված լինեն գործի նյութերից բխող որոշ փաստական տվյալներով։ Սակայն միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ կալանավորման հիմք(եր)ի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն ոչ թե այդ փաստական տվյալները մեկը մյուսից անջատ, ինքնավար հետազոտման ենթարկելու, այլ դրանք իրենց համակցության մեջ գնահատման ենթարկելու արդյունքում ձևավորվող փաստարկված դատողությունների վրա։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ համապատասխան փաստական տվյալներն իրենց ամբողջության մեջ չվերլուծելը, դրանք իրարից անջատ գնահատելը կարող է հանգեցնել կալանավորման հիմքի առկայության կամ բացակայության մասին չհիմնավորված եզրահանգման գալուն։ Հետևաբար խնդրո առարկա հարցը լուծելիս դատարանի հետևությունները յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հիմնված լինեն գործի նյութերում առկա ապացույցների, փաստերի կամ այլ տեղեկությունների, այդ թվում՝ քրեական օրենքով արգելված ենթադրյալ հանցանքի կատարման պահից ի վեր մեղադրյալի դրսևորած վարքագծի և նրա անձը բնութագրող այլ հատկանիշների՝ իրենց ամբողջության մեջ գնահատման վրա։ (...)»:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ թեև 01.07.2022թ. ուժի մեջ է մտել ՀՀ քրեական դատավարության նոր օրենսգիրքը, սակայն սույն դեպքում կիրառելի է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2020 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱՐԴ/0152/01/19 Արման Մադաթյանի և Արքա Մադաթյանի վերաբերյալ գործով 2020 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱՐԴ/0152/01/19 որոշմամբ արտահայտած դիրքորոշումն այն մասին, որ. «(…)որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելիս Վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված դատական ակտը պետք է հիմնված լիներ ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա և ունենա պատճառաբանվածության առավել բարձր չափանիշ։ Հակառակ մոտեցումը, Վճռաբեկ դատարանի համոզմամբ, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։ (…)»։
Այսինքն՝ Դատարանի վիճարկվող դատական ակտը բեկանելիս Վերաքննիչ դատարանը պետք է զերծ մնա Դատարանի ներքին անկախությունը սահմանափակելուց և Դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա բացասական ազդեցություն գործադրելուց, բողոքաբերի կողմից պետք է ներկայացվեն այնպիսի ծանրակշիռ փաստական հանգամանքներ, որոնք թույլ կտան գալ հիմնավոր հետևության, որ Դատարանի կողմից ակնհայտ անտեսվել են մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի տեսակը, տվյալ դեպքում կալանքը անփոփոխ թողնելու հարցը լուծելիս գնահատման ենթակա հանգամանքները։
Վերաքննիչ դատարանը մեջբերված իրավանորմերի և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով պաշտպանի փաստարկներին, արձանագրում է, որ 2025 թվականի հունիսի 25-ին Դատարանը քննարկման առարկա է դարձրել մեղադրյալ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը և հիմնավոր հետևության եկել այն մասին, որ մեղադրյալ Ն․Վարդանյանին շարունակական կալանքի տակ պահելու անհրաժեշտությունն առկա է:
Տվյալ դեպքում՝ հաշվի առնելով վարույթի փաստական տվյալները, մեղադրյալի անձը, մեղսագրվող հանցանքի բնույթն ու վտանգավորությունը, ենթադրաբար կատարված արարքի փաստական հանգամանքները, կարելի է ողջամիտ ենթադրություն կատարել այն մասին, որ լինելով ազատության մեջ, մեղադրյալը կարող է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով դրված պարտականությունները չկատարել կամ կատարել նոր հանցանք: Պաշտպանի պնդումները հակառակի մասին ընդունելի չեն Վերաքննիչ դատարանի համար:
Վերաքննիչ դատարանը վարույթի նյութերն ուսումնասիրելով ևս գտնում է, որ կալանքից բացի՝ այլընտրանքային խափանման միջոցի կամ դրանց համակցության կիրառմամբ դատաքննության այս փուլում, հնարավոր չէ կանխել մեղադրյալի հավանական ոչ իրավաչափ վարքագիծը: Դատարանի հետևություններն այդ մասին հիմնավոր են, բխում են վարույթի նյութերից:
Ինչ վերաբերում է Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի անձին, մասնավորապես նախկինում դատապարտված չլինելու, որպես կամավոր Արցախի դեմ Ադրբեջանի կողմից սանձազերծված 2020թ. 44-օրյա պատերազմին մասնակցելու, մոր՝ իր խնամքին գտնվելու և քննության ընթացքում վերջինիս դրսևորած վարքագծի վերաբերյալ պաշտպանի ներկայացրած փաստարկներին, ապա Վերաքննիչ դատարանը, գտնում է, որ նշված հանգամանքներն ինքնին, սույն որոշման մեջ արված վերլուծության համատեքստում, բավարար չեն այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառմամբ մեղադրյալ Ն․Վարդանյանի կողմից իր վրա դրված պարտականությունները չկատարելու և նոր հանցանք կատարելու մտահոգությունները չեզոքացնելու համար: Այլ կերպ՝ հիմնավոր են նաև Դատարանի այն հետևությունները, որ քրեական գործի քննության տվյալ փուլում կալանքն այն բացառիկ խափանման միջոցն է, որը կարող է գործուն երաշխիք հանդիսանալ մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծն ապահովելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը վարույթի նյութերն ուսումնասիրելով ևս գտնում է, որ կալանքից բացի այլ խափանման միջոցները դատաքննության այս փուլում դեռևս ի զորու չեն կանխել մեղադրյալի հավանական ոչ իրավաչափ վարքագիծը:
Պաշտպանը ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա հիմնված փաստարկներով չի հիմնավորել, որ կալանքից զատ որևէ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցված կիրառմամբ հնարավոր է ապահովել արդյունավետ իրավական ներգործություն՝ մեղադրյալի հնարավոր ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման ռիսկերը չեզոքացնելու համար։
Ամփոփելով սույն որոշման մեջ տեղ գտած դատողություններն ու եզրահանգումները` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքի ժամկետը երկարաձգելով, Դատարանը թույլ չի տվել գործի ելքի վրա ազդեցություն ունեցող դատական սխալ և գործով ըստ էության կայացրել է ճիշտ լուծող դատական ակտ, որը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր չկան: Ուստի վիճարկվող որոշումը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանի բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ, 393-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանի պաշտպան Ք․Լազարյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի հունիսի 25-ի թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո՝ 15-օրյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ` Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆ
Դատական ակտի ամսաթիվը 08-08-2025
Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ
Անուն Նարինե
Ազգանուն Հովակիմյան
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
Ամսաթիվ 19-09-2025
Էջերի քանակը 110
Գործն ուղարկվել է
Գործն ուղարկվել է 19-09-2025
Էջերի քանակը 110
Ուր Երևանի քրեական դատարան
Գրության համարը 78951/25
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
Ամսաթիվ 29-10-2025
Ամսաթիվ 27-10-2025
Ում կողմից է բերվել բողոքը Մեղադրող
Բողոքը բերող անձը
Անուն Ալիսա
Ազգանուն Բոյաջյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Բողոքի բովանդակությունը Արտաշես Վարդանյան մյուսը՝ Նորայր Վարդանյան Նորայր Արտաշեսի Վարդանյան Բողոքն ընդունել վարույթ : Փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /Աջափնյակ/՝ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը քննության առնելու մասին 18.09.2025թ. որոշումը՝ հաստատելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով նախատեսված հանգամանքի ոչ ռեաբիլիտացնող լինելը :
Բողոքի ստացման կարգը Հանձնվել է փոստին
Չափահաս Այո
Կայացվել է որոշում Ընդունվել է վարույթ
Որոշման ամսաթիվը 05-12-2025
Որոշման բովանդակություն ԵԴ1/0689/01/25





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
հատուկ վերանայման բողոքը բավարարելու մասին


Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր
իրավասության քրեական դատարան
Նախագահող դատավոր՝ Ռ.Մարիկյան


2025 թվականի դեկտեմբերի 5-ին ք.Երևանում
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը, նա¬խա¬¬¬¬¬¬¬գա¬¬հությամբ՝ դատավոր Ադրինե Ղուկասյանի (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան), գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի հատուկ վերանայման բո¬ղոքը,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց


1. Գործի դատավարական ընթացքը.
2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական վարույթով մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքով նրա նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով:
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ հատուկ վերանայման բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ալիսա Բոյաջյանը (այսուհետ նաև` Բողոքաբեր)։
2025 թվականի նոյեմբերի 27-ին Վերաքննիչ դատարանը որոշում է կայացրել հատուկ վերանայման բողոքը վարույթ ընդունելու և դատական վարույթը գրավոր ընթացակարգով իրականացնելու մասին:

2. Հատուկ վերանայման բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով այն բանի համար, որ. «[Ն]ա, խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսանենգությամբ՝ առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Այսպես.
ՀՀ քաղաքացի Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանը, որդուց՝ Նորայր Վարդանյանից տեղեկանալով Ֆրանսիայի Հանրապետությունից մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով փոստային առաքանու միջոցով ՀՀ-ում իրացման նպատակով ապօրինի թմրամիջոցներ ձեռք բերելու մտադրության վերաբերյալ, վերջինիս առաջարկով համաձայնվել է օժանդակել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը: Իր հանցավոր դիտավորությունն իրագործելու նպատակով՝ Արտաշես Վարդանյանը, միջոցներ տրամադրելու և խոչընդոտները վերացնելու եղանակով՝ իր անձնագրային տվյալները Նորայր Վարդանյանին տրամադրելով, օժանդակել է առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով մաքսանենգությամբ ապօրինի տեղափոխմանը:
Նորայր Վարդանյանն իր հերթին, ստանալով Արտաշես Վարդանյանի անձնագրային տվյալները, փոխանցել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանին՝ մաքսանենգությամբ ՀՀ ուղարկվող թմրամիջոցի առաքանին Արտաշես Վարդանյանի անունով ձևակերպելու նպատակով:
Այնուհետև, պայմանավորվածության համաձայն, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանը քրեական վարույթով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը, որոնք թաքցրել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփերում և ՀՀ առաքելու համար Ֆրանսիայի Հանրապետությունում հանձնել է բեռնափոխադրող ընկերությանը, որի համար լրացվել է Արտաշես Վարդանյանի տվյալներով EW148637236FR համարի բեռնագիրը:
2024 թվականի հուլիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, ՀՀ ՊԵԿ մաքսային ծառայողները մաքսային հսկողության գոտում զննման են ենթարկել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից՝ «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով «Vardanyan Greta» անվամբ ՀՀ ներմուծված EW148637236FR համարի առաքանին, ինչի արդյունքում դրանում հայտնաբերվել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփ` «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը։
Նույն օրը ՀՀ ՊԵԿ մաքսանենգության դեմ պայքարի վարչության աշխատակիցների կողմից իրականացվել է «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում, որի շրջանակներում վերոնշյալ աշխատակիցների կողմից թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանիում հայտնաբերված «B8» գրառմամբ 358 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերով մաստակի համար նախատեսված «MENTOS» գրառումներով տուփերը փոխարինվել են նմանատիպ այլ զանգվածներով և դրանք տեղադրվել են նույն համարի միջազգային փոստային առաքանիում՝ դրան տալով իր սկզբնական տեսքը:
Այնուհետև, առաքանին ՀՀ տեղափոխվելուց հետո, Նորայր Վարդանյանը այդ մասին հայտնել է Արտաշես Վարդանյանին և 2024 թվականի հուլիսի 26-ին՝ ժամը 16:30-ի սահմաններում, Արտաշես Վարդանյանը Նորայր Վարդանյանի հետ միասին այցելել են Երևան քաղաքի Էրեբունի 31 հասցեում գործող «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության թիվ 0020 փոստային բաժանմունք, փորձել են իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցը, սակայն իրենց դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, չի իրագործվել, քանի որ առաքանին ստանալուց հետո ձերբակալվել և տեղափոխվել են ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչություն, որտեղ Արտաշես Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանին և դրանում առկա՝ օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ հաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածները»։
Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող որոշման համաձայն՝
«(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և ՀՀ սահմանադրական դատարանի վերը նշված դիրքորոշումների համադիր վերլուծության արդյունքում Դատարանն արձանագրում է.
1. Անձի անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը անձի արդար դատաքննության իրավունքի և իրավունքի գերակայության սկզբունքի ամենակարևոր տարրերից մեկն է:
2. Անձի մեղքը կարող է հաստատվել բացառապես քրեական դատավարության արդյունքում՝ դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտով:
3. Արդար դատաքննության իրավունքի հիմնարար ասպեկտն այն է, որ քրեական դատավարությունը պետք է լինի մրցակցային, և պետք է լինի հավասարություն մեղադրող կողմի և պաշտպանական կողմի միջև։
4. Արդար և անաչառ քրեական դատավարության շահերից ելնելով՝ չափազանց կարևոր է, որ մեղադրյալը ներկա գտնվի իր դատավարությանը:
5. Մեղադրյալի բացակայությամբ դատական նիստ կարող է տեղի ունենալ միայն դեպքում, երբ մեղադրյալը իր կամահայտնությամբ կամ իր գործողությունների հետևանքով հրաժարվել է դատավարությանը ներկա գտնվելու իրավունքից:
6. Մահացած մեղադրյալի դեպքում օբյեկտիվ պատճառներով անհնար է պարզել, թե արդյոք անձը ցանկություն կունենար իր լսված լինելու իրավունքից հրաժարվել, թե ոչ։ Ավելին՝ եթե նույնիսկ նախկինում անձը նման դիրքորոշում հայտնած լինի, չի բացառվում, որ դատավարության ցանկացած փուլում նա ցանկանար իրացնել իր լսված լինելու իրավունքը:
7. Մահացածի դատավարությունն անխուսափելիորեն հակասում է կողմերի հավասարության սկզբունքին և արդար դատավարության բոլոր երաշխիքներին:
8. Մահացած անձի դատավարությունը հակասում է ինչպես Կոնվենցիայի 6- հոդվածի նպատակին, այնպես էլ այդ հոդվածին բնորոշ բարեխղճության արդյունավետության սկզբունքին:
9. Մահացած մեղադրյալը շատ դեպքերում (նույնիսկ եզրափակիչ հայտարարությամբ կարող էր հայտնել այնպիսի փաստական հանգամանք, որը միայն իրեն էր հայտնի, և կարող էր ամբողջությամբ «գլխիվայր շրջել» նրա մեղավորության վերաբերյալ դատարանի համոզվածությունը (հատկապես ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրությամբ Եվրոպական դատարանի նախադեպային որոշմամբ սահմանված՝ փաստի կանխավարկածով առաջնորդվելու դեպքերում):
10. Դատաքննությունը պետք է զերծ լինի այն անձին մահից հետո դատապարտման ռիսկերից, ում մեղքը չի հաստատվել դատարանի կողմից, երբ նա կենդանի էր:
11.Մահացած մեղադրյալն օբյեկտիվ պատճառներով զրկված է իր արժանապատվությունը, պատիվն ու բարի համբավը պաշտպանելու հնարավորությունից։
12. Մահացածի նկատմամբ կիրառվող ցանկացած պատիժ կխախտի արժանապատվությունը։
13. «Ռեաբիլիտացված» հասկացությունը հավասարապես կարող է վերաբերել ինչպես ողջ, այնպես էլ մահացած անձանց:
14. Մահացած անձի (մեղադրյալի կամ կասկածյալի) ռեաբիլիտացիան չափազան կարևոր է քրեական դատավարությունում, որը կտրամադրի մահացած անձի մերձավոր հարազատներին դրանից բխող իրավունքներ:
15. Ռեաբիլիտացիա իրականացնելու նպատակը չի կարող արդարացնել անձի մահից հետո նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելը:
16. Հետևաբար, անձի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ եթե արդեն հարուցվել է, այն պետք է դադարեցվի՝ անկախ այն հանգամանքից՝ նրա հարազատները ցանկանում են, որ մահացածի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվի, թե ոչ։
17. Քրեական գործի վարույթը շարունակելու՝ մահացածի մերձավոր հարազատների խնդրանքը մերժելու դեպքում պետք է առաջնորդվել այն մոտեցմամբ, որ մահացած անձը չի ճանաչվել որպես հանցագործություն կատարող անձ:
Ամբողջացնելով վերոգրյալը՝ Դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելու և հատկապես նրան դատապարտելու դեպքում Դատարանը կհակասի՝ Եվրոպական դատարանի վերը նշված Մագնիցկին և մյուսներն ընդդեմ Ռուսաստանի գործով կայացված վճռով արտահայտած դիրքորոշմանը՝ արդյունքում թույլ տալով Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով նախատեսված անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտում: Ինչ վերաբերում է հնարավոր այն դիտարկմանը, որ նշված վճռով Եվրոպական դատարանը խնդիր է համարել միայն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելը, հետևաբար եթե քրեական հետապնդումը շարունակվի արդյունքում անձը մեղավոր ճանաչվի, սակայն նրա նկատմամբ պատիժ չնշանակվի, ապա արդյունքում Դատարանը չի հակասի Եվրոպական դատարանի նշված դիրքորոշմանը՝ ապա Դատարանը փաստում է, որ տվյալ գործով նույնպես մահացած անձի նկատմամբ Ռուսաստանի դատարանները պատիժ չէին նշանակել, սակայն քանի որ նա մեղավոր է ճանաչվել, Եվրոպական դատարանը խախտում էր արձանագրել:
Դատարանը փաստում է նաև, որ մահացածի նկատմամբ ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեպքում Դատարանը կարող է հակասել վեր նշված՝ ՀՀ սահմանադրական դատարանի 2017 թվականի մարտի 21-ի թիվ ՍԴՈ-135 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումներին՝ խախտելով անձի անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը և զրկելով մահացած մեղադրյալի հարազատներին ռեաբիլիտացիայից օգտվելու հնարավորությունից:
Նման պայմաններում՝ հաշվի առնելով նաև այն հանգամանքը, որ մինչև մահանալը դատավարության արդյունքում դատարանի որոշմամբ անձը մեղավոր չի ճանաչվել, իսկ չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը Դատարանը գտնում է, որ միակ ողջամիտ լուծումը կարող է լինել մեղադրյալի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ռեաբիլիտացնող հիմքով դադարեցնելը։ Ինչ վերաբերում է հնարավոր այն դիտարկմանը, որ մահվան հիմքով անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելը նախատեսված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն ռեաբիլիտացնող են միայն նույն հոդվածի 1-ին մասի 1-9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքները՝ ապա Դատարանը փաստում է, որ նշված հանգամանքը չի կարող արգելք հանդիսանալ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ռեաբիլիտացնող հիմքով դադարեցնելու համար:
(…)
Ճիշտ է՝ Սահմանադրական դատարանը վերը նշված որոշմամբ քննարկել է մեկ այլ՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 11-րդ կետով անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելու սահմանադրականության հարցը, սակայն նշված դիրքորոշումը տվյալ դեպքում օգտակար է այն տեսանկյունից, որ ըստ Սահմանադրական դատարանի դիրքորոշման՝ անկախ այն հանգամանքից, որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու տարիքին հասած չլինելը նշված չէ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու ռեաբիլիտացնող հիմքերի մեջ՝ այն չի կարող ոչ ռեաբիլիտացնող հիմք համարվել։
Անդրադառնալով հնարավոր այն դիտարկմանը, որ մահացածի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ռեաբիլիտացնող հիմքով դադարեցնելը կարող է խնդրահարույց լինել տուժողների իրավունքների տեսանկյունից, քանի որ նրանք կզրկվեն գույքային հայց ներկայացնելու միջոցով իրենց պատճառված վնասների փոխհատուցում ստանալու հնարավորությունից՝ Դատարան արձանագրում է, որ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը չի կարող իրականացվել քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված խնդիրներից բացի որևէ այլ խնդիր լուծելու համար։
(…)
Ամփոփելով վերոգրյալը` Դատարանը գտնում է, որ անձի մահվան դեպքում առկա չէ որևէ կարևոր քրեադատավարական նպատակ մահացած անձի նկատմամբ ոչ արդարացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու համար: Հետևաբար, նման պայմաններում որևէ կերպ իրավաչափ չի կարող համարվել մահացածի սահմանադրական իրավունքների շրջանցումը և նրա անմեղությունը կասկածի տակ դնելն այն պայմաններում, երբ անձը իր կամքով չի հրաժարվել իր լսված լինելու իրավունքից, զրկված է եղել առնվազն փաստերի մասին իր տեսակետը դատարանին հայտնելու հնարավորությունից, և նրա կենդանության օրոք նրա մեղքը դատարանի որոշմամբ չի հաստատվել: Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ անձի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի ռեաբիլիտացնող հիմքով:
Անդրադառնալով սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքներին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ Արտաշես Վարդանյանը 2025 թվականի օգոստոսի 29-ին մահացել է։
Այսպիսով՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն դեպքում առկա է քրեական վարույթը բացառող հանգամանք, որպիսի պայմաններում անհրաժեշտ է մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393- րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքով նրա նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնել և գործով վարույթը կարճել՝ ՀՀ քրեական տավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է` անձի մահվան մքով։ Ընդ որում՝ չնայած այն հանգամանքին, որ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ ռաբիլիտացնող են միայն նույն հոդվածի 1-ին մասի 1-9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքները՝ այնուամենայնիվ, հաշվի առնելով վերը նշված եզրահանգումները՝ Դատարանը գտնում է, որ Արտաշես Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել ռեաբիլիտացնող հիմքով։
Միաժամանակ, նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված ենթադրյալ հանցանք, ուստի Դատարանը չի կարճում գործի վարույթը և սույն գործի քննությունը շարունակում է մեղադրյալ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում:
Նկատի ունենալով, որ գործի վարույթը պետք է շարունակել մեղադրյալ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի մասով՝ քրեական գործով իրեղեն ապացույցների և դատական ծախսերի հարցերին Դատարանը սույն որոշմամբ չի անդրադառնում։
(…)»:

3. Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքը, այն հաստատող փաստերը, պահանջը, ինչպես նաև դրանք հիմնավորող փաստարկները.
Հատուկ վերանայման բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում.
Բողոքաբերը ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքում նշել է. «(…) Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումն օրինական ու հիմնավոր չէ, որով Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, այն է՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը կարող է ազդել գործի ելքի վրա, որպիսի պայմաններում նշված որոշումը ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
(…)
Վերոնշյալ իրավական նորմերի լույսի ներքո հարկ է փաստել, որ Առաջին ատյանի դատարանը, արձանագրելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով նախատեսված քրեական հետապնդումը բացառող ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքի առկայությունը, Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշմամբ պատճառաբանել է, որ անձի մահվան դեպքում հարուցված քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի ռեաբիլիտացնող հիմքով: Մինչդեռ, անձի մահը օրենքով ամրագրված է ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքերի շարքում, և Դատարանը չի կարող դատական մեկնաբանությամբ այն վերաորակել որպես ռեաբիլիտացնող հիմք։ Առաջին ատյանի դատարանի այս մոտեցումը հակասում է օրենսդրության բառացի բովանդակությանը և օրենսդրի հստակ կամքին։
Վկայակոչված իրավանորմերի համատեքստում գնահատման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ արտահայտված դիրքորոշումները, հարկ է նշել, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածով Օրենսդիրը հստակ նախանշել է ռեաբիլիտացնող և ոչ ռեաբիլատացնող հիմքերը և դատավարական բնութագիրն ու հետևանքները, ուստի Օրենքում ամրագրված նորմը քրեադատավարական այլ նորմերի վրա տարածելու իրավական հնարավորություն օրենսդրական որևէ կարգավորմամբ դատարանին տրված չէ:
Այս առնչությամբ անդրադառնալով Առաջին ատյանի դատարանի այն հիմնավորումներին, որ ՀՀ սահմանադրական դատարանի՝ թիվ ՍԴՈ-1767 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները և կատարված հետևությունը կիրառելի են նաև հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցնելու՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով սահմանված հիմքի պարագայում, քանի որ ինչպես նույն հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետով սահմանված հիմքի դեպքում ըստ Սահմանադրական դատարանի դիրքորոշման՝ անկախ այն հանգամանքից, որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու տարիքին հասած չլինելը նշված չէ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու ռեաբիլիտացնող հիմքերի մեջ՝ այն չի կարող ոչ ռեաբիլիտացնող լինել, ապա հարկ է փաստել, որ Առաջին ատյանի դատարանի այս մեկնաբանությունը որևէ կերպ չի համապատասխանում ՀՀ սահմանադրական դատարանի վկայակոչված որոշման հիմնավորումներին։
Իրավական հիմնավորումների շրջանակում Դատարանը հղում կատարելով ՀՀ սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-1767 որոշմանը՝ դրա մեջ արտահայտված դիրքորոշումը տարածել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի վրա, սակայն տվյալ ՍԴ որոշումը վերաբերում է այլ դատավարական հիմքի (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետ) բնույթին և չի ներառում որևէ իրավական դիրքորոշում, որը կարող է ընդհանրացմամբ կիրառվել անձի մահվան դեպքում քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմքի վրա։ Ավելին՝ Առաջին ատյանի դատարանն իր այս հետևությամբ ըստ էության դուրս է եկել արդարադատություն իրականացնելու իր իրավասության սահմաններից և փաստացի իրականացրել է ՀՀ սահմանադրական դատարանի իրավասության մեջ գտնվող՝ սահմանադրական արդարադատության գործառույթ։
Անհրաժեշտ է փաստել, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը դատարանին չի ընձեռում դատական մեկնաբանման ճանապարհով դրանում առկա որևէ նորմի հիմնավորվածությունը գնահատելու կամ առավել ևս դրա հակասամանադրականությունն արձանագրելու հնարավորություն, իսկ օրենսդրական ցանկացած կարգավորման սահմանադրականության վերաբերյալ կասկած ունենալու պարագայում օրենսդրությունը դատարանին տալիս է ՀՀ սահմանադրական դատարանում տվյալ նորմի սահմանադրականության հարցը բարձրացնելու հնարավորություն։
Վերոգրյալ իրավական մեկնաբանությունների համակցմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանի այն եզրահանգումը, ըստ որի՝ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման ռեաբիլիտացնող հիմքով, անհիմն է, հակասում է օրենսդրությանը և չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերաբերելի կարգավորումների տրամաբանությունից:
Այսպիսով, Առաջին ատյանի դատարանը քրեադատավարական նորմի կիրառման շրջանակը ընդլայնելով, դրա իրավաբանական բնույթը փոխելով և քրեական հետապնդումը բացառող մեկ այլ հանգամանքի վերաբերյալ ՍԴ դիրքորոշումը վիճարկվող հիմքի վրա տարածելով, սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի նորմը, որի հետևանքով կայացրել է օրենքին հակասող դատական ակտ՝ թույլ տալով դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը կարող է ազդել գործի ելքի վրա:
(…)»։

Արդյունքում՝ Բողոքաբերը խնդրել է փոփոխել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի՝ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումը՝ հաստատելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով նախատեսված հանգամանքի ոչ ռեաբիլիտացնող լինելը:
4․ Վերաքննիչ դատարանում վարույթի մասնակիցների բացատրությունները, դրանք հիմնավորող նյութերը, միջնորդությունները, բողոքի պատասխանները.
Հատուկ վերանայման բողոքի կապակցությամբ դիրքորոշում է ներկայացրել մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի պաշտպան Էրիկ Բեգլարյանը, ով նշել է. «(…) Պատվարժան դատարան, բողոքարկող կողմի մատնանշած հիմնավորումները չեն կարող դիտվել լիարժեք և համապատասխան դատավարական իրավունքի տրամաբանությանը, քանի որ Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի մեկնաբանությունը չի կարող սահմանափակվել զուտ նորմի բառացի ընթերցմամբ: Դատարանը պարտավոր է ոչ միայն կիրառել, այլև մեկնաբանել իրավանորմերը՝ ապահովելով դրանց համահունչ լինելը Սահմանադրությամբ երաշխավորված իրավունքներին և քրեական դատավարության հիմնարար սկզբունքներին:
Չնայած այն բանին, որ օրենսդիրը 12-րդ հոդվածում առանձնացրել է ռեաբիլիտացնող և ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքերը, դատարանն իրավունք ունի ոչ միայն նորմ կիրառի, այլ նաև այն լրիվ և նպատակային մեկնաբանի, հատկապես այն դեպքերում, երբ բառացի կիրառումը կարող է հանգեցնել անհիմն կամ ոչ համաչափ արդյունքների:
Սույն դեպում 12-րդ հոդվածի բառացի կիրառումը ըստ էության հանգեցնում է ոչ համարժեք հետևության՝ մահացած անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով: Սակայն նման մոտեցումը անտեսում է դատավարական մի շարք սկզբունքներ.
- Անձի անմեղության կանխավարկածը,
- Արդար դատաքննության իրավունքը,
- Պետության պարտականությունը՝ բացառել վերջնական իրավական գնահատականը առանց դատաքննության,
- Մեղադրյալի իրավունքների ամբողջականությունը, որոնք մահվան դեպքում չեն դադարում, երբ հարցը վերաբերում է իրավահաջորդների կամ հասարակության ռեաբիլիտացիոն շահերին:
Ուստի դատարանը ոչ միայն իրավասու, այլ նաև պարտավոր էր ստուգել՝ արդյո՞ք տվյալ դեպքում քրեական հետապնդման դադարեցումն ակնհայտորեն չի հանգեցնում մեղքի փաստացի հաստատման, ինչը հակասում է Սահմանադրությանը և ՄԻԵԴ պրակտիկային:
Բողոքարկող կողմի այն պնդումը, թե դատարանը գնահատել է նորմի փաստացի համապատասխանում հակասահմանադրականությունը, չի իրականությանը: Դատարանը տվյալ դեպքում կատարել է ոչ թե սահմանադրական վերահսկողություն, այլ՝
- նորմի նպատակային մեկնաբանություն,
- իրավունքի բովանդակային համահունչեցում,
- դատական պրակտիկային համապատասխանեցում,
- ստուգում, թե արդյո՞ք տվյալ նորմի բառացի կիրառումը չի հանգեցնում անհամաչափ սահմանափակման:
Սա սովորական դատավարական պրակտիկա է և չի կարող որակվել որպես Սահմանադրական դատարանի արտոնությունների խաղտում:
Եթե բառացի կանոնն իր կիրառությամբ հանգեցնում է ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցման՝ առանց մեղադրանքի բովանդակային քննության, ապա դատարանը չի կարող անտեսել, որ դա կարող է խաթարել իրավունքի նպատակը․ նախապայմաններ ստեղծել քրեական պատասխանատվության մեղավորության առաջարկման:
Դատարանը պետք է ընտրի այն մեկնաբանությունը, որը.
- ապահովում է մարդու իրավունքների առավելագույն պաշտպանություն,
- բացառում է մեղավորության ենթադրությունը,
- համահունչ է Սահմանադրությանը,
- համապատասխանում 5 ՄԻԵԴ արդար դատավարության ստանդարտներին:
Դատարանը պարտավոր չէ յուրաքանչյուր գործում ՍԴ դիմել, երբ նորմի մեկնաբանությունը առաջացնում է տարբեր մոտեցումներ: ՍԴ–ում հարց բարձրացնելու անհրաժեշտությունը առաջանում է միայն այն դեպքում, երբ նորմի բովանդակությունը հակասում է Սահմանադրությանը: Այստեղ նման իրավիճակ չկա. տեղի է ունեցել նորմի դատաիրավական մեկնաբանություն, ΠΣ թե հակասահմանադրականության ճանաչում:
Ուստի, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից 12-րդ հոդվածի մեկնաբանման ժամանակ արված եզրակացությունները լիովին տեղավորվում են դատարանի սահմանադրական և դատավարական լիազորությունների շրջանակում։ Դատարանը չի գերազանցել իր իրավասությունը, այլ կատարել է Սահմանադրությանը համահունչ նորմի մեկնաբանություն՝ ապահովելով քրեական դատավարության արդարությունը և մարդու իրավունքների առաջնահերթությունը։
(…)»։

5. Վերաքննիչ դատարանի հիմնավորումներն ու եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն`
«3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա»:
Մեջբերված քրեադատավարական նորմերի լույսի ներքո վերլուծելով հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերն ու փաստարկները՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել հետևյալ հարցին․ հիմնավոր է արդյո՞ք մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնելը ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը։

ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե`
(…)
10) անձը մահացել է.
(…)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասի 1-9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքները ռեաբիլիտացնող են։
3. Սույն հոդվածի 1-ին մաuի 10-րդ կետով նախատեսված հանգամանքի առկայությունը քրեական հետապնդումը բացառող չէ, եթե մահացածի օրինական ներկայացուցիչն առարկում է դրա դեմ այն հիմքով, որ մահացածը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը: Այu դեպքում քրեական վարույթը շարունակվում է ընդհանուր կարգով, սակայն մեղադրական վերդիկտ կայացնելու դեպքում այդ անձի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվում: Սույն հոդվածի 1-ին մաuի 10-րդ կետը չի տարածվում քաղաքացիական դատավարության կարգով անձին մահացած ճանաչելու դեպքերի վրա:
(…)»:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածով սահմանված հիմքերն իրենց բովանդակությամբ, կիրառման իրավական հետևանքներով տարբեր են, այնուամենայնիվ, բոլորն էլ կրում են իմպերատիվ բնույթ և դրանցից գեթ մեկի առկայությունն արդեն իսկ բացառում է քրեական հետապնդման իրականացումը:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով սահմանված հիմքի՝ քրեական հետապնդման ենթարկվող անձի մահվան դեպքում, այդ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի։ Նշվածից բացառություն կարող է լինել միայն այն դեպքերում, երբ տվյալ գործով վարույթի իրականացումն անհրաժեշտ է մահացածի իրավունքների վերականգնման համար, այսինքն, երբ մահացած մեղադրյալի օրինական ներկայացուցիչը առարկում է նրա նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ այն հիմքով, որ մահացածը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը: Հետևաբար, եթե բացառություն կազմող վերոգրյալ անհրաժեշտությունը բացակայում է, ապա անձի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման՝ անկախ նրանից, թե գործը քննության որ փուլում է գտնվում:
ՀՀ Սահմանադրական դատարանը՝ անդրադառնալով մահացած անձի (կասկածյալի կամ մեղադրյալի) մերձավոր հարազատների կամ այլ շահագրգիռ անձանց կողմից մահացածի իրավունքների վերականգնման հնարավորության օրենսդրական կարգավորման և իրավակիրառ պրակտիկայի հիմնախնդիրներին, արձանագրել է, որ՝ «(...) Քրեական գործի վարույթը մահացածի իրավունքների վերականգնման համար շարունակելու վերաբերյալ կարգավորումը հանդիսանում է օրենսդրական երաշխիք և կոչված է ապահովելու մարդու արժանապատվության անխախտելիությունը, անձի պատվի ու բարի համբավի անձեռնմխելիության իրավունքի և անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի երաշխավորումը:
(...)
Ելնելով իրավունքի գերակայության սկզբունքից, մարդու հիմնական իրավունքների անմիջական գործողության սահմանադրական պահանջից, ինչպես նաև վիճարկվող դրույթի ընդհանուր տրամաբանությունից, (…) իրավակիրառ պրակտիկան պետք է առաջնորդվի այն մոտեցմամբ, որ անձի մահվան հիմքով քրեական հետապնդում չիրականացնելու կամ գործի վարույթը կարճելու դեպքում անհրաժեշտ է այդ մասին իրազեկել նրա մերձավոր ազգականին, ապահովել վերջինի դիրքորոշման լսելիությունը, մահացածի իրավունքների վերականգնման անհրաժեշտության դեպքում քրեական գործի վարույթը շարունակելու` նրա պահանջի բավարարումը և մասնակցությունը մահացածի իրավունքների պաշտպանության և նրա մեղավորության հարցը պարզելուն ուղղված դատավարության ողջ ընթացքում (...)» ։
Օրենսդիրը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 2-րդ մասում հստակորեն տարանջատում է ռեաբիլիտացնող հիմքերը, սահմանելով, որ հոդվածի 1-ին մասի միայն 1-ից 9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքներն են ռեաբիլիտացնող։ Հետևաբար, անձի մահվան հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցումը ոչ ռեաբիլիտացնող հիմք է։
Ռեաբիլիտացնող հիմքերի իրավական հետևանքն է անձի լիակատար արդարացումը, բարի համբավի վերականգնումը, ինչպես նաև պատճառված վնասի փոխհատուցման իրավունքի առաջացումը։ Ի տարբերություն դրա՝ ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքերը չեն պարունակում անձի անմեղության հաստատում։ Դրանք պայմանավորված են դատավարության շարունակումը բացառող կամ աննպատակ դարձնող հանգամանքներով (օրինակ՝ համաներում, անձի մահ)։ Այս դեպքերում անձը չի ճանաչվում անմեղ և չի առաջանում ռեաբիլիտացիայի իրավունք։
Անձի մահը, որպես քրեական հետապնդման դադարեցման հիմք, պայմանավորված է քրեական պատասխանատվության անձնային/անձնական բնույթով։ Քանի որ պատիժը չի կարող կիրառվել մահացած անձի նկատմամբ, քրեական հետապնդման շարունակումը, որպես կանոն, կորցնում է իր նպատակահարմարությունը։ Սակայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը նախատեսում է այս կանոնից կարևոր բացառություն, այն է՝ 12-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ անձի մահը քրեական հետապնդումը բացառող հիմք չէ, եթե մահացածի օրինական ներկայացուցիչը առարկում է դրա դեմ այն հիմքով, որ մահացածը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը։ Այս դրույթն ուղղված է մահացած անձի պատվի, արժանապատվության և բարի համբավի պաշտպանությանը։ Նշված դեպքում քրեական վարույթը շարունակվում է ընդհանուր կարգով, սակայն նույնիսկ մեղադրական վերդիկտ կայացնելու պարագայում մահացածի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվում։
Հետևաբար՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ անձի մահվան հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցումը չի հանգեցնում ռեաբիլիտացիայի, քանի որ օրենքը դա ուղղակիորեն չի դասում ռեաբիլիտացնող հիմքերի շարքին։ Միաժամանակ օրենսդիրը ճանաչում է մահացածի անմեղությունը հաստատելու հնարավորությունը՝ թույլ տալով շարունակել վարույթը նրա օրինական ներկայացուցիչների նախաձեռնությամբ։

Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերի և դրանք հաստատող փաստերի, ինչպես նաև վերոգրյալ իրավանորմերի և վերլուծությունների լուսի ներքո անդրադառնալով մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնելը ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի դատողություններին՝ Վերաքննիչ դատարանը դրանք ընդունելի չի համարում և գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն իրավաչափ և հիմնավոր չեն։
Մասնավորապես՝ Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում Բողոքաբերի այն դիրքորոշմանը, որ իրավական հիմնավորումների շրջանակում Առաջին ատյանի դատարանը, հղում կատարելով ՀՀ սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-1767 որոշմանը, դրա մեջ արտահայտված դիրքորոշումը տարածել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի վրա, սակայն տվյալ ՍԴ որոշումը վերաբերում է այլ դատավարական հիմքի (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետ) բնույթին և չի ներառում որևէ իրավական դիրքորոշում, որը կարող է ընդհանրացմամբ կիրառվել անձի մահվան դեպքում քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմքի վրա։
Բացի այդ, անդրադառնալով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից վկայակոչված՝ Մագնիցկին և մյուսներն ընդդեմ Ռուսաստանի գործով Մարդու իրավունքների եվրապական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Եվրոպական դատարան) կողմից ձևավորված իրավական դիրքորոշմանը՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ տվյալ գործով ձևավորված իրավական մոտեցումը չի կարող մեխանիկորեն կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության իրավակարգավորումների նկատմամբ, քանի որ այն հիմնված է այնպիսի հանգամանքների վրա, որոնք էապես տարբերվում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրական կարգավորումներից։ Մասնավորապես, տվյալ գործով ՄԻԵԴ-ը արձանագրել է Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի խախտում՝ ելնելով այն հանգամանքից, որ Ռուսաստանի Դաշնության իրավակարգավորումներում բացակայել է մահացած անձի օրինական ներկայացուցչի կամ իրավահաջորդների կողմից քրեական հետապնդման դադարեցման դեմ առարկելու իրավական մեխանիզմը։ Այսինքն՝ մահացած անձի նկատմամբ շարունակվող քրեական հետապնդումը տեղի է ունեցել մի իրավիճակում, երբ նրա շահերը ներկայացնող անձինք զրկված են եղել վարույթի ընթացքի վրա իրական և արդյունավետ ազդեցություն ունենալու հնարավորությունից, ինչը խախտել է կողմերի հավասարության և արդար դատաքննության հիմնարար սկզբունքները ։ Ի տարբերություն նշվածի՝ Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսդրությունը նախատեսում է մահացած մեղադրյալի օրինական ներկայացուցիչների կողմից քրեական վարույթի վերաբերյալ որոշումների բողոքարկման և դրանց առնչությամբ դիրքորոշում ներկայացնելու իրավական հնարավորություններ։ Այս կարգավորումները նպատակ ունեն ապահովելու, որ մահացած անձի շահերը չմնան անպաշտպան և որ քրեական վարույթի դադարեցման կամ շարունակման հարցը լուծվի շահագրգիռ անձանց մասնակցությամբ։ Հետևաբար՝ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Մագնիցկին և մյուսներն ընդդեմ Ռուսաստանի գործի վրա հղում կատարելը՝ առանց հաշվի առնելու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրության առանձնահատկությունները և մահացած անձի օրինական ներկայացուցչի իրավունքների առկայությունը, հանգեցնում է ՄԻԵԴ նախադեպային իրավունքի ոչ ճիշտ կիրառման։
Վերոգրյալի հաշվառմամբ Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում նաև Բողոքաբերի այն դիրքորոշմանը, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը դատարանին չի ընձեռում դատական մեկնաբանման ճանապարհով դրանում առկա որևէ նորմի հիմնավորվածությունը գնահատելու կամ առավել ևս դրա հակասամանադրականությունն արձանագրելու հնարավորություն, իսկ օրենսդրական ցանկացած կարգավորման սահմանադրականության վերաբերյալ կասկած ունենալու պարագայում օրենսդրությունը դատարանին տալիս է ՀՀ սահմանադրական դատարանում տվյալ նորմի սահմանադրականության հարցը բարձրացնելու հնարավորություն։
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը` մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնելը ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելով, թույլ է տվել դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում՝ այն է, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված սկզբունքի խախտում, ինչը համաձայն նույն օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի հիմք է Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը նույն օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն փոփոխելու համար:
Հետևաբար, ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի հատուկ վերանայման բողոքը պետք է բավարարել և փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշումը՝ մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնել՝ առանց այն ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ և 393-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի հատուկ վերանայման բողոքը բավարարել:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշումը փոփոխել։
Մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնել՝ առանց այն ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու։
Սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից և կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու օրվանից հետո 15-օրյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ` ԱԴՐԻՆԵ ՂՈՒԿԱՍՅԱՆ
Գործը ստացվել է
Գործի ստացման ամսաթիվ 07-11-2025
Վիճակագրական տողի համարը 19.7
Գործը ստացվել է Երևանի քրեական դատարան
Միջանկյալ դատական ակտի դեմ
Միջանկյալ դատական ակտեր Առանց վարույթը կարճելու՝ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին
Մակագրել
Ամսաթիվ 07-11-2025
Նախագահող դատավոր
Անուն Ադրինե
Ազգանուն Ղուկասյան
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
Ամսաթիվ 24-11-2025
Ամսաթիվ 20-11-2025
Ում կողմից է բերվել բողոքը Մեղադրող
Բողոքը բերող անձը
Անուն Ալիսա
Ազգանուն Բոյաջյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Բողոքի բովանդակությունը Արտաշես Վարդանյան մյուսը՝ Նորայր Վարդանյան Նորայր Արտաշեսի Վարդանյան Բողոքն ընդունել վարույթ : Փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /Աջափնյակ/՝ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը քննության առնելու մասին 18.09.2025թ. որոշումը՝ հաստատելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով նախատեսված հանգամանքի ոչ ռեաբիլիտացնող լինելը :
Բողոքի ստացման կարգը Հանձնվել է փոստին
Չափահաս Այո
Ընդունվել է վարույթ
Ամսաթիվ 27-11-2025
Գրավոր ընթացակարգ
Ամսաթիվ 27-11-2025
Դատական ակտ
Դատական ակտ ԵԴ1/0689/01/25





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
հատուկ վերանայման բողոքը բավարարելու մասին


Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր
իրավասության քրեական դատարան
Նախագահող դատավոր՝ Ռ.Մարիկյան


2025 թվականի դեկտեմբերի 5-ին ք.Երևանում
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը, նա¬խա¬¬¬¬¬¬¬գա¬¬հությամբ՝ դատավոր Ադրինե Ղուկասյանի (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան), գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի հատուկ վերանայման բո¬ղոքը,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց


1. Գործի դատավարական ընթացքը.
2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ թիվ ԵԴ1/0689/01/25 քրեական վարույթով մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքով նրա նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով:
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ հատուկ վերանայման բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ալիսա Բոյաջյանը (այսուհետ նաև` Բողոքաբեր)։
2025 թվականի նոյեմբերի 27-ին Վերաքննիչ դատարանը որոշում է կայացրել հատուկ վերանայման բողոքը վարույթ ընդունելու և դատական վարույթը գրավոր ընթացակարգով իրականացնելու մասին:

2. Հատուկ վերանայման բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով այն բանի համար, որ. «[Ն]ա, խախտելով «Թմրանյութերի և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, նախապես խոստանալով ձեռք բերել և իրացնել մաքսանենգ ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, օժանդակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսանենգությամբ՝ առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը և իրացնելու նպատակով ապօրինի փորձել է ձեռք բերել դրանք:
Այսպես.
ՀՀ քաղաքացի Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանը, որդուց՝ Նորայր Վարդանյանից տեղեկանալով Ֆրանսիայի Հանրապետությունից մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով փոստային առաքանու միջոցով ՀՀ-ում իրացման նպատակով ապօրինի թմրամիջոցներ ձեռք բերելու մտադրության վերաբերյալ, վերջինիս առաջարկով համաձայնվել է օժանդակել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի մաքսանենգությանը: Իր հանցավոր դիտավորությունն իրագործելու նպատակով՝ Արտաշես Վարդանյանը, միջոցներ տրամադրելու և խոչընդոտները վերացնելու եղանակով՝ իր անձնագրային տվյալները Նորայր Վարդանյանին տրամադրելով, օժանդակել է առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի Ֆրանսիայի Հանրապետությունից Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով և ՀՀ պետական սահմանով մաքսային հսկողությունից թաքցնելու և դրա տեղափոխման համար սահմանված արգելքը խախտելու եղանակով մաքսանենգությամբ ապօրինի տեղափոխմանը:
Նորայր Վարդանյանն իր հերթին, ստանալով Արտաշես Վարդանյանի անձնագրային տվյալները, փոխանցել է Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանին՝ մաքսանենգությամբ ՀՀ ուղարկվող թմրամիջոցի առաքանին Արտաշես Վարդանյանի անունով ձևակերպելու նպատակով:
Այնուհետև, պայմանավորվածության համաձայն, Ֆրանսիայի Հանրապետությունում բնակվող քննությամբ դեռևս չպարզված ոմն Գրետա Վարդանյանը քրեական վարույթով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով զանգվածում առկա առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը, որոնք թաքցրել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփերում և ՀՀ առաքելու համար Ֆրանսիայի Հանրապետությունում հանձնել է բեռնափոխադրող ընկերությանը, որի համար լրացվել է Արտաշես Վարդանյանի տվյալներով EW148637236FR համարի բեռնագիրը:
2024 թվականի հուլիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, ՀՀ ՊԵԿ մաքսային ծառայողները մաքսային հսկողության գոտում զննման են ենթարկել Ֆրանսիայի Հանրապետությունից՝ «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով «Vardanyan Greta» անվամբ ՀՀ ներմուծված EW148637236FR համարի առաքանին, ինչի արդյունքում դրանում հայտնաբերվել է «MENTOS» գրառումներով մաստակի համար նախատեսված 3 տուփ` «B8» գրառմամբ 347,31 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերը։
Նույն օրը ՀՀ ՊԵԿ մաքսանենգության դեմ պայքարի վարչության աշխատակիցների կողմից իրականացվել է «Վերահսկելի մատակարարում և գնում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում, որի շրջանակներում վերոնշյալ աշխատակիցների կողմից թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանիում հայտնաբերված «B8» գրառմամբ 358 գրամ քաշով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ թվով 886 հաբերով մաստակի համար նախատեսված «MENTOS» գրառումներով տուփերը փոխարինվել են նմանատիպ այլ զանգվածներով և դրանք տեղադրվել են նույն համարի միջազգային փոստային առաքանիում՝ դրան տալով իր սկզբնական տեսքը:
Այնուհետև, առաքանին ՀՀ տեղափոխվելուց հետո, Նորայր Վարդանյանը այդ մասին հայտնել է Արտաշես Վարդանյանին և 2024 թվականի հուլիսի 26-ին՝ ժամը 16:30-ի սահմաններում, Արտաշես Վարդանյանը Նորայր Վարդանյանի հետ միասին այցելել են Երևան քաղաքի Էրեբունի 31 հասցեում գործող «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության թիվ 0020 փոստային բաժանմունք, փորձել են իրացման նպատակով ապօրինի ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափերով՝ 6,98 գրամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ծանրոցը, սակայն իրենց դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործությունը, իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, չի իրագործվել, քանի որ առաքանին ստանալուց հետո ձերբակալվել և տեղափոխվել են ՀՀ ՊԵԿ ՄԴՊ վարչություն, որտեղ Արտաշես Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է թիվ EW148637236FR համարի միջազգային փոստային առաքանին և դրանում առկա՝ օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման շրջանակներում «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ հաբերին փոխարինված նմանատիպ զանգվածները»։
Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող որոշման համաձայն՝
«(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և ՀՀ սահմանադրական դատարանի վերը նշված դիրքորոշումների համադիր վերլուծության արդյունքում Դատարանն արձանագրում է.
1. Անձի անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը անձի արդար դատաքննության իրավունքի և իրավունքի գերակայության սկզբունքի ամենակարևոր տարրերից մեկն է:
2. Անձի մեղքը կարող է հաստատվել բացառապես քրեական դատավարության արդյունքում՝ դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտով:
3. Արդար դատաքննության իրավունքի հիմնարար ասպեկտն այն է, որ քրեական դատավարությունը պետք է լինի մրցակցային, և պետք է լինի հավասարություն մեղադրող կողմի և պաշտպանական կողմի միջև։
4. Արդար և անաչառ քրեական դատավարության շահերից ելնելով՝ չափազանց կարևոր է, որ մեղադրյալը ներկա գտնվի իր դատավարությանը:
5. Մեղադրյալի բացակայությամբ դատական նիստ կարող է տեղի ունենալ միայն դեպքում, երբ մեղադրյալը իր կամահայտնությամբ կամ իր գործողությունների հետևանքով հրաժարվել է դատավարությանը ներկա գտնվելու իրավունքից:
6. Մահացած մեղադրյալի դեպքում օբյեկտիվ պատճառներով անհնար է պարզել, թե արդյոք անձը ցանկություն կունենար իր լսված լինելու իրավունքից հրաժարվել, թե ոչ։ Ավելին՝ եթե նույնիսկ նախկինում անձը նման դիրքորոշում հայտնած լինի, չի բացառվում, որ դատավարության ցանկացած փուլում նա ցանկանար իրացնել իր լսված լինելու իրավունքը:
7. Մահացածի դատավարությունն անխուսափելիորեն հակասում է կողմերի հավասարության սկզբունքին և արդար դատավարության բոլոր երաշխիքներին:
8. Մահացած անձի դատավարությունը հակասում է ինչպես Կոնվենցիայի 6- հոդվածի նպատակին, այնպես էլ այդ հոդվածին բնորոշ բարեխղճության արդյունավետության սկզբունքին:
9. Մահացած մեղադրյալը շատ դեպքերում (նույնիսկ եզրափակիչ հայտարարությամբ կարող էր հայտնել այնպիսի փաստական հանգամանք, որը միայն իրեն էր հայտնի, և կարող էր ամբողջությամբ «գլխիվայր շրջել» նրա մեղավորության վերաբերյալ դատարանի համոզվածությունը (հատկապես ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրությամբ Եվրոպական դատարանի նախադեպային որոշմամբ սահմանված՝ փաստի կանխավարկածով առաջնորդվելու դեպքերում):
10. Դատաքննությունը պետք է զերծ լինի այն անձին մահից հետո դատապարտման ռիսկերից, ում մեղքը չի հաստատվել դատարանի կողմից, երբ նա կենդանի էր:
11.Մահացած մեղադրյալն օբյեկտիվ պատճառներով զրկված է իր արժանապատվությունը, պատիվն ու բարի համբավը պաշտպանելու հնարավորությունից։
12. Մահացածի նկատմամբ կիրառվող ցանկացած պատիժ կխախտի արժանապատվությունը։
13. «Ռեաբիլիտացված» հասկացությունը հավասարապես կարող է վերաբերել ինչպես ողջ, այնպես էլ մահացած անձանց:
14. Մահացած անձի (մեղադրյալի կամ կասկածյալի) ռեաբիլիտացիան չափազան կարևոր է քրեական դատավարությունում, որը կտրամադրի մահացած անձի մերձավոր հարազատներին դրանից բխող իրավունքներ:
15. Ռեաբիլիտացիա իրականացնելու նպատակը չի կարող արդարացնել անձի մահից հետո նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելը:
16. Հետևաբար, անձի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ եթե արդեն հարուցվել է, այն պետք է դադարեցվի՝ անկախ այն հանգամանքից՝ նրա հարազատները ցանկանում են, որ մահացածի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվի, թե ոչ։
17. Քրեական գործի վարույթը շարունակելու՝ մահացածի մերձավոր հարազատների խնդրանքը մերժելու դեպքում պետք է առաջնորդվել այն մոտեցմամբ, որ մահացած անձը չի ճանաչվել որպես հանցագործություն կատարող անձ:
Ամբողջացնելով վերոգրյալը՝ Դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելու և հատկապես նրան դատապարտելու դեպքում Դատարանը կհակասի՝ Եվրոպական դատարանի վերը նշված Մագնիցկին և մյուսներն ընդդեմ Ռուսաստանի գործով կայացված վճռով արտահայտած դիրքորոշմանը՝ արդյունքում թույլ տալով Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով նախատեսված անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտում: Ինչ վերաբերում է հնարավոր այն դիտարկմանը, որ նշված վճռով Եվրոպական դատարանը խնդիր է համարել միայն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելը, հետևաբար եթե քրեական հետապնդումը շարունակվի արդյունքում անձը մեղավոր ճանաչվի, սակայն նրա նկատմամբ պատիժ չնշանակվի, ապա արդյունքում Դատարանը չի հակասի Եվրոպական դատարանի նշված դիրքորոշմանը՝ ապա Դատարանը փաստում է, որ տվյալ գործով նույնպես մահացած անձի նկատմամբ Ռուսաստանի դատարանները պատիժ չէին նշանակել, սակայն քանի որ նա մեղավոր է ճանաչվել, Եվրոպական դատարանը խախտում էր արձանագրել:
Դատարանը փաստում է նաև, որ մահացածի նկատմամբ ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեպքում Դատարանը կարող է հակասել վեր նշված՝ ՀՀ սահմանադրական դատարանի 2017 թվականի մարտի 21-ի թիվ ՍԴՈ-135 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումներին՝ խախտելով անձի անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը և զրկելով մահացած մեղադրյալի հարազատներին ռեաբիլիտացիայից օգտվելու հնարավորությունից:
Նման պայմաններում՝ հաշվի առնելով նաև այն հանգամանքը, որ մինչև մահանալը դատավարության արդյունքում դատարանի որոշմամբ անձը մեղավոր չի ճանաչվել, իսկ չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը Դատարանը գտնում է, որ միակ ողջամիտ լուծումը կարող է լինել մեղադրյալի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ռեաբիլիտացնող հիմքով դադարեցնելը։ Ինչ վերաբերում է հնարավոր այն դիտարկմանը, որ մահվան հիմքով անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելը նախատեսված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն ռեաբիլիտացնող են միայն նույն հոդվածի 1-ին մասի 1-9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքները՝ ապա Դատարանը փաստում է, որ նշված հանգամանքը չի կարող արգելք հանդիսանալ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ռեաբիլիտացնող հիմքով դադարեցնելու համար:
(…)
Ճիշտ է՝ Սահմանադրական դատարանը վերը նշված որոշմամբ քննարկել է մեկ այլ՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 11-րդ կետով անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը շարունակելու սահմանադրականության հարցը, սակայն նշված դիրքորոշումը տվյալ դեպքում օգտակար է այն տեսանկյունից, որ ըստ Սահմանադրական դատարանի դիրքորոշման՝ անկախ այն հանգամանքից, որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու տարիքին հասած չլինելը նշված չէ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու ռեաբիլիտացնող հիմքերի մեջ՝ այն չի կարող ոչ ռեաբիլիտացնող հիմք համարվել։
Անդրադառնալով հնարավոր այն դիտարկմանը, որ մահացածի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ռեաբիլիտացնող հիմքով դադարեցնելը կարող է խնդրահարույց լինել տուժողների իրավունքների տեսանկյունից, քանի որ նրանք կզրկվեն գույքային հայց ներկայացնելու միջոցով իրենց պատճառված վնասների փոխհատուցում ստանալու հնարավորությունից՝ Դատարան արձանագրում է, որ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը չի կարող իրականացվել քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված խնդիրներից բացի որևէ այլ խնդիր լուծելու համար։
(…)
Ամփոփելով վերոգրյալը` Դատարանը գտնում է, որ անձի մահվան դեպքում առկա չէ որևէ կարևոր քրեադատավարական նպատակ մահացած անձի նկատմամբ ոչ արդարացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու համար: Հետևաբար, նման պայմաններում որևէ կերպ իրավաչափ չի կարող համարվել մահացածի սահմանադրական իրավունքների շրջանցումը և նրա անմեղությունը կասկածի տակ դնելն այն պայմաններում, երբ անձը իր կամքով չի հրաժարվել իր լսված լինելու իրավունքից, զրկված է եղել առնվազն փաստերի մասին իր տեսակետը դատարանին հայտնելու հնարավորությունից, և նրա կենդանության օրոք նրա մեղքը դատարանի որոշմամբ չի հաստատվել: Հետևաբար, Դատարանը գտնում է, որ անձի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի ռեաբիլիտացնող հիմքով:
Անդրադառնալով սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքներին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ Արտաշես Վարդանյանը 2025 թվականի օգոստոսի 29-ին մահացել է։
Այսպիսով՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն դեպքում առկա է քրեական վարույթը բացառող հանգամանք, որպիսի պայմաններում անհրաժեշտ է մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393- րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքով նրա նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնել և գործով վարույթը կարճել՝ ՀՀ քրեական տավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է` անձի մահվան մքով։ Ընդ որում՝ չնայած այն հանգամանքին, որ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ ռաբիլիտացնող են միայն նույն հոդվածի 1-ին մասի 1-9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքները՝ այնուամենայնիվ, հաշվի առնելով վերը նշված եզրահանգումները՝ Դատարանը գտնում է, որ Արտաշես Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել ռեաբիլիտացնող հիմքով։
Միաժամանակ, նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Նորայր Վարդանյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված ենթադրյալ հանցանք, ուստի Դատարանը չի կարճում գործի վարույթը և սույն գործի քննությունը շարունակում է մեղադրյալ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում:
Նկատի ունենալով, որ գործի վարույթը պետք է շարունակել մեղադրյալ Նորայր Արտաշեսի Վարդանյանի մասով՝ քրեական գործով իրեղեն ապացույցների և դատական ծախսերի հարցերին Դատարանը սույն որոշմամբ չի անդրադառնում։
(…)»:

3. Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքը, այն հաստատող փաստերը, պահանջը, ինչպես նաև դրանք հիմնավորող փաստարկները.
Հատուկ վերանայման բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում.
Բողոքաբերը ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքում նշել է. «(…) Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի թիվ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումն օրինական ու հիմնավոր չէ, որով Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, այն է՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը կարող է ազդել գործի ելքի վրա, որպիսի պայմաններում նշված որոշումը ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
(…)
Վերոնշյալ իրավական նորմերի լույսի ներքո հարկ է փաստել, որ Առաջին ատյանի դատարանը, արձանագրելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով նախատեսված քրեական հետապնդումը բացառող ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքի առկայությունը, Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշմամբ պատճառաբանել է, որ անձի մահվան դեպքում հարուցված քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի ռեաբիլիտացնող հիմքով: Մինչդեռ, անձի մահը օրենքով ամրագրված է ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքերի շարքում, և Դատարանը չի կարող դատական մեկնաբանությամբ այն վերաորակել որպես ռեաբիլիտացնող հիմք։ Առաջին ատյանի դատարանի այս մոտեցումը հակասում է օրենսդրության բառացի բովանդակությանը և օրենսդրի հստակ կամքին։
Վկայակոչված իրավանորմերի համատեքստում գնահատման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ արտահայտված դիրքորոշումները, հարկ է նշել, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածով Օրենսդիրը հստակ նախանշել է ռեաբիլիտացնող և ոչ ռեաբիլատացնող հիմքերը և դատավարական բնութագիրն ու հետևանքները, ուստի Օրենքում ամրագրված նորմը քրեադատավարական այլ նորմերի վրա տարածելու իրավական հնարավորություն օրենսդրական որևէ կարգավորմամբ դատարանին տրված չէ:
Այս առնչությամբ անդրադառնալով Առաջին ատյանի դատարանի այն հիմնավորումներին, որ ՀՀ սահմանադրական դատարանի՝ թիվ ՍԴՈ-1767 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները և կատարված հետևությունը կիրառելի են նաև հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցնելու՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով սահմանված հիմքի պարագայում, քանի որ ինչպես նույն հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետով սահմանված հիմքի դեպքում ըստ Սահմանադրական դատարանի դիրքորոշման՝ անկախ այն հանգամանքից, որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու տարիքին հասած չլինելը նշված չէ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու ռեաբիլիտացնող հիմքերի մեջ՝ այն չի կարող ոչ ռեաբիլիտացնող լինել, ապա հարկ է փաստել, որ Առաջին ատյանի դատարանի այս մեկնաբանությունը որևէ կերպ չի համապատասխանում ՀՀ սահմանադրական դատարանի վկայակոչված որոշման հիմնավորումներին։
Իրավական հիմնավորումների շրջանակում Դատարանը հղում կատարելով ՀՀ սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-1767 որոշմանը՝ դրա մեջ արտահայտված դիրքորոշումը տարածել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի վրա, սակայն տվյալ ՍԴ որոշումը վերաբերում է այլ դատավարական հիմքի (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետ) բնույթին և չի ներառում որևէ իրավական դիրքորոշում, որը կարող է ընդհանրացմամբ կիրառվել անձի մահվան դեպքում քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմքի վրա։ Ավելին՝ Առաջին ատյանի դատարանն իր այս հետևությամբ ըստ էության դուրս է եկել արդարադատություն իրականացնելու իր իրավասության սահմաններից և փաստացի իրականացրել է ՀՀ սահմանադրական դատարանի իրավասության մեջ գտնվող՝ սահմանադրական արդարադատության գործառույթ։
Անհրաժեշտ է փաստել, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը դատարանին չի ընձեռում դատական մեկնաբանման ճանապարհով դրանում առկա որևէ նորմի հիմնավորվածությունը գնահատելու կամ առավել ևս դրա հակասամանադրականությունն արձանագրելու հնարավորություն, իսկ օրենսդրական ցանկացած կարգավորման սահմանադրականության վերաբերյալ կասկած ունենալու պարագայում օրենսդրությունը դատարանին տալիս է ՀՀ սահմանադրական դատարանում տվյալ նորմի սահմանադրականության հարցը բարձրացնելու հնարավորություն։
Վերոգրյալ իրավական մեկնաբանությունների համակցմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանի այն եզրահանգումը, ըստ որի՝ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման ռեաբիլիտացնող հիմքով, անհիմն է, հակասում է օրենսդրությանը և չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերաբերելի կարգավորումների տրամաբանությունից:
Այսպիսով, Առաջին ատյանի դատարանը քրեադատավարական նորմի կիրառման շրջանակը ընդլայնելով, դրա իրավաբանական բնույթը փոխելով և քրեական հետապնդումը բացառող մեկ այլ հանգամանքի վերաբերյալ ՍԴ դիրքորոշումը վիճարկվող հիմքի վրա տարածելով, սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի նորմը, որի հետևանքով կայացրել է օրենքին հակասող դատական ակտ՝ թույլ տալով դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը կարող է ազդել գործի ելքի վրա:
(…)»։

Արդյունքում՝ Բողոքաբերը խնդրել է փոփոխել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի՝ ԵԴ1/0689/01/25 որոշումը՝ հաստատելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով նախատեսված հանգամանքի ոչ ռեաբիլիտացնող լինելը:
4․ Վերաքննիչ դատարանում վարույթի մասնակիցների բացատրությունները, դրանք հիմնավորող նյութերը, միջնորդությունները, բողոքի պատասխանները.
Հատուկ վերանայման բողոքի կապակցությամբ դիրքորոշում է ներկայացրել մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի պաշտպան Էրիկ Բեգլարյանը, ով նշել է. «(…) Պատվարժան դատարան, բողոքարկող կողմի մատնանշած հիմնավորումները չեն կարող դիտվել լիարժեք և համապատասխան դատավարական իրավունքի տրամաբանությանը, քանի որ Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի մեկնաբանությունը չի կարող սահմանափակվել զուտ նորմի բառացի ընթերցմամբ: Դատարանը պարտավոր է ոչ միայն կիրառել, այլև մեկնաբանել իրավանորմերը՝ ապահովելով դրանց համահունչ լինելը Սահմանադրությամբ երաշխավորված իրավունքներին և քրեական դատավարության հիմնարար սկզբունքներին:
Չնայած այն բանին, որ օրենսդիրը 12-րդ հոդվածում առանձնացրել է ռեաբիլիտացնող և ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքերը, դատարանն իրավունք ունի ոչ միայն նորմ կիրառի, այլ նաև այն լրիվ և նպատակային մեկնաբանի, հատկապես այն դեպքերում, երբ բառացի կիրառումը կարող է հանգեցնել անհիմն կամ ոչ համաչափ արդյունքների:
Սույն դեպում 12-րդ հոդվածի բառացի կիրառումը ըստ էության հանգեցնում է ոչ համարժեք հետևության՝ մահացած անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով: Սակայն նման մոտեցումը անտեսում է դատավարական մի շարք սկզբունքներ.
- Անձի անմեղության կանխավարկածը,
- Արդար դատաքննության իրավունքը,
- Պետության պարտականությունը՝ բացառել վերջնական իրավական գնահատականը առանց դատաքննության,
- Մեղադրյալի իրավունքների ամբողջականությունը, որոնք մահվան դեպքում չեն դադարում, երբ հարցը վերաբերում է իրավահաջորդների կամ հասարակության ռեաբիլիտացիոն շահերին:
Ուստի դատարանը ոչ միայն իրավասու, այլ նաև պարտավոր էր ստուգել՝ արդյո՞ք տվյալ դեպքում քրեական հետապնդման դադարեցումն ակնհայտորեն չի հանգեցնում մեղքի փաստացի հաստատման, ինչը հակասում է Սահմանադրությանը և ՄԻԵԴ պրակտիկային:
Բողոքարկող կողմի այն պնդումը, թե դատարանը գնահատել է նորմի փաստացի համապատասխանում հակասահմանադրականությունը, չի իրականությանը: Դատարանը տվյալ դեպքում կատարել է ոչ թե սահմանադրական վերահսկողություն, այլ՝
- նորմի նպատակային մեկնաբանություն,
- իրավունքի բովանդակային համահունչեցում,
- դատական պրակտիկային համապատասխանեցում,
- ստուգում, թե արդյո՞ք տվյալ նորմի բառացի կիրառումը չի հանգեցնում անհամաչափ սահմանափակման:
Սա սովորական դատավարական պրակտիկա է և չի կարող որակվել որպես Սահմանադրական դատարանի արտոնությունների խաղտում:
Եթե բառացի կանոնն իր կիրառությամբ հանգեցնում է ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցման՝ առանց մեղադրանքի բովանդակային քննության, ապա դատարանը չի կարող անտեսել, որ դա կարող է խաթարել իրավունքի նպատակը․ նախապայմաններ ստեղծել քրեական պատասխանատվության մեղավորության առաջարկման:
Դատարանը պետք է ընտրի այն մեկնաբանությունը, որը.
- ապահովում է մարդու իրավունքների առավելագույն պաշտպանություն,
- բացառում է մեղավորության ենթադրությունը,
- համահունչ է Սահմանադրությանը,
- համապատասխանում 5 ՄԻԵԴ արդար դատավարության ստանդարտներին:
Դատարանը պարտավոր չէ յուրաքանչյուր գործում ՍԴ դիմել, երբ նորմի մեկնաբանությունը առաջացնում է տարբեր մոտեցումներ: ՍԴ–ում հարց բարձրացնելու անհրաժեշտությունը առաջանում է միայն այն դեպքում, երբ նորմի բովանդակությունը հակասում է Սահմանադրությանը: Այստեղ նման իրավիճակ չկա. տեղի է ունեցել նորմի դատաիրավական մեկնաբանություն, ΠΣ թե հակասահմանադրականության ճանաչում:
Ուստի, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից 12-րդ հոդվածի մեկնաբանման ժամանակ արված եզրակացությունները լիովին տեղավորվում են դատարանի սահմանադրական և դատավարական լիազորությունների շրջանակում։ Դատարանը չի գերազանցել իր իրավասությունը, այլ կատարել է Սահմանադրությանը համահունչ նորմի մեկնաբանություն՝ ապահովելով քրեական դատավարության արդարությունը և մարդու իրավունքների առաջնահերթությունը։
(…)»։

5. Վերաքննիչ դատարանի հիմնավորումներն ու եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն`
«3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա»:
Մեջբերված քրեադատավարական նորմերի լույսի ներքո վերլուծելով հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերն ու փաստարկները՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել հետևյալ հարցին․ հիմնավոր է արդյո՞ք մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնելը ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը։

ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե`
(…)
10) անձը մահացել է.
(…)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասի 1-9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքները ռեաբիլիտացնող են։
3. Սույն հոդվածի 1-ին մաuի 10-րդ կետով նախատեսված հանգամանքի առկայությունը քրեական հետապնդումը բացառող չէ, եթե մահացածի օրինական ներկայացուցիչն առարկում է դրա դեմ այն հիմքով, որ մահացածը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը: Այu դեպքում քրեական վարույթը շարունակվում է ընդհանուր կարգով, սակայն մեղադրական վերդիկտ կայացնելու դեպքում այդ անձի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվում: Սույն հոդվածի 1-ին մաuի 10-րդ կետը չի տարածվում քաղաքացիական դատավարության կարգով անձին մահացած ճանաչելու դեպքերի վրա:
(…)»:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածով սահմանված հիմքերն իրենց բովանդակությամբ, կիրառման իրավական հետևանքներով տարբեր են, այնուամենայնիվ, բոլորն էլ կրում են իմպերատիվ բնույթ և դրանցից գեթ մեկի առկայությունն արդեն իսկ բացառում է քրեական հետապնդման իրականացումը:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով սահմանված հիմքի՝ քրեական հետապնդման ենթարկվող անձի մահվան դեպքում, այդ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի։ Նշվածից բացառություն կարող է լինել միայն այն դեպքերում, երբ տվյալ գործով վարույթի իրականացումն անհրաժեշտ է մահացածի իրավունքների վերականգնման համար, այսինքն, երբ մահացած մեղադրյալի օրինական ներկայացուցիչը առարկում է նրա նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ այն հիմքով, որ մահացածը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը: Հետևաբար, եթե բացառություն կազմող վերոգրյալ անհրաժեշտությունը բացակայում է, ապա անձի մահվան դեպքում նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման՝ անկախ նրանից, թե գործը քննության որ փուլում է գտնվում:
ՀՀ Սահմանադրական դատարանը՝ անդրադառնալով մահացած անձի (կասկածյալի կամ մեղադրյալի) մերձավոր հարազատների կամ այլ շահագրգիռ անձանց կողմից մահացածի իրավունքների վերականգնման հնարավորության օրենսդրական կարգավորման և իրավակիրառ պրակտիկայի հիմնախնդիրներին, արձանագրել է, որ՝ «(...) Քրեական գործի վարույթը մահացածի իրավունքների վերականգնման համար շարունակելու վերաբերյալ կարգավորումը հանդիսանում է օրենսդրական երաշխիք և կոչված է ապահովելու մարդու արժանապատվության անխախտելիությունը, անձի պատվի ու բարի համբավի անձեռնմխելիության իրավունքի և անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի երաշխավորումը:
(...)
Ելնելով իրավունքի գերակայության սկզբունքից, մարդու հիմնական իրավունքների անմիջական գործողության սահմանադրական պահանջից, ինչպես նաև վիճարկվող դրույթի ընդհանուր տրամաբանությունից, (…) իրավակիրառ պրակտիկան պետք է առաջնորդվի այն մոտեցմամբ, որ անձի մահվան հիմքով քրեական հետապնդում չիրականացնելու կամ գործի վարույթը կարճելու դեպքում անհրաժեշտ է այդ մասին իրազեկել նրա մերձավոր ազգականին, ապահովել վերջինի դիրքորոշման լսելիությունը, մահացածի իրավունքների վերականգնման անհրաժեշտության դեպքում քրեական գործի վարույթը շարունակելու` նրա պահանջի բավարարումը և մասնակցությունը մահացածի իրավունքների պաշտպանության և նրա մեղավորության հարցը պարզելուն ուղղված դատավարության ողջ ընթացքում (...)» ։
Օրենսդիրը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 2-րդ մասում հստակորեն տարանջատում է ռեաբիլիտացնող հիմքերը, սահմանելով, որ հոդվածի 1-ին մասի միայն 1-ից 9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքներն են ռեաբիլիտացնող։ Հետևաբար, անձի մահվան հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցումը ոչ ռեաբիլիտացնող հիմք է։
Ռեաբիլիտացնող հիմքերի իրավական հետևանքն է անձի լիակատար արդարացումը, բարի համբավի վերականգնումը, ինչպես նաև պատճառված վնասի փոխհատուցման իրավունքի առաջացումը։ Ի տարբերություն դրա՝ ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքերը չեն պարունակում անձի անմեղության հաստատում։ Դրանք պայմանավորված են դատավարության շարունակումը բացառող կամ աննպատակ դարձնող հանգամանքներով (օրինակ՝ համաներում, անձի մահ)։ Այս դեպքերում անձը չի ճանաչվում անմեղ և չի առաջանում ռեաբիլիտացիայի իրավունք։
Անձի մահը, որպես քրեական հետապնդման դադարեցման հիմք, պայմանավորված է քրեական պատասխանատվության անձնային/անձնական բնույթով։ Քանի որ պատիժը չի կարող կիրառվել մահացած անձի նկատմամբ, քրեական հետապնդման շարունակումը, որպես կանոն, կորցնում է իր նպատակահարմարությունը։ Սակայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը նախատեսում է այս կանոնից կարևոր բացառություն, այն է՝ 12-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ անձի մահը քրեական հետապնդումը բացառող հիմք չէ, եթե մահացածի օրինական ներկայացուցիչը առարկում է դրա դեմ այն հիմքով, որ մահացածը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը։ Այս դրույթն ուղղված է մահացած անձի պատվի, արժանապատվության և բարի համբավի պաշտպանությանը։ Նշված դեպքում քրեական վարույթը շարունակվում է ընդհանուր կարգով, սակայն նույնիսկ մեղադրական վերդիկտ կայացնելու պարագայում մահացածի նկատմամբ պատիժ չի նշանակվում։
Հետևաբար՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ անձի մահվան հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցումը չի հանգեցնում ռեաբիլիտացիայի, քանի որ օրենքը դա ուղղակիորեն չի դասում ռեաբիլիտացնող հիմքերի շարքին։ Միաժամանակ օրենսդիրը ճանաչում է մահացածի անմեղությունը հաստատելու հնարավորությունը՝ թույլ տալով շարունակել վարույթը նրա օրինական ներկայացուցիչների նախաձեռնությամբ։

Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերի և դրանք հաստատող փաստերի, ինչպես նաև վերոգրյալ իրավանորմերի և վերլուծությունների լուսի ներքո անդրադառնալով մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնելը ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի դատողություններին՝ Վերաքննիչ դատարանը դրանք ընդունելի չի համարում և գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն իրավաչափ և հիմնավոր չեն։
Մասնավորապես՝ Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում Բողոքաբերի այն դիրքորոշմանը, որ իրավական հիմնավորումների շրջանակում Առաջին ատյանի դատարանը, հղում կատարելով ՀՀ սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-1767 որոշմանը, դրա մեջ արտահայտված դիրքորոշումը տարածել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի վրա, սակայն տվյալ ՍԴ որոշումը վերաբերում է այլ դատավարական հիմքի (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետ) բնույթին և չի ներառում որևէ իրավական դիրքորոշում, որը կարող է ընդհանրացմամբ կիրառվել անձի մահվան դեպքում քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմքի վրա։
Բացի այդ, անդրադառնալով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից վկայակոչված՝ Մագնիցկին և մյուսներն ընդդեմ Ռուսաստանի գործով Մարդու իրավունքների եվրապական դատարանի (այսուհետ նաև՝ Եվրոպական դատարան) կողմից ձևավորված իրավական դիրքորոշմանը՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ տվյալ գործով ձևավորված իրավական մոտեցումը չի կարող մեխանիկորեն կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության իրավակարգավորումների նկատմամբ, քանի որ այն հիմնված է այնպիսի հանգամանքների վրա, որոնք էապես տարբերվում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրական կարգավորումներից։ Մասնավորապես, տվյալ գործով ՄԻԵԴ-ը արձանագրել է Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի խախտում՝ ելնելով այն հանգամանքից, որ Ռուսաստանի Դաշնության իրավակարգավորումներում բացակայել է մահացած անձի օրինական ներկայացուցչի կամ իրավահաջորդների կողմից քրեական հետապնդման դադարեցման դեմ առարկելու իրավական մեխանիզմը։ Այսինքն՝ մահացած անձի նկատմամբ շարունակվող քրեական հետապնդումը տեղի է ունեցել մի իրավիճակում, երբ նրա շահերը ներկայացնող անձինք զրկված են եղել վարույթի ընթացքի վրա իրական և արդյունավետ ազդեցություն ունենալու հնարավորությունից, ինչը խախտել է կողմերի հավասարության և արդար դատաքննության հիմնարար սկզբունքները ։ Ի տարբերություն նշվածի՝ Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսդրությունը նախատեսում է մահացած մեղադրյալի օրինական ներկայացուցիչների կողմից քրեական վարույթի վերաբերյալ որոշումների բողոքարկման և դրանց առնչությամբ դիրքորոշում ներկայացնելու իրավական հնարավորություններ։ Այս կարգավորումները նպատակ ունեն ապահովելու, որ մահացած անձի շահերը չմնան անպաշտպան և որ քրեական վարույթի դադարեցման կամ շարունակման հարցը լուծվի շահագրգիռ անձանց մասնակցությամբ։ Հետևաբար՝ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Մագնիցկին և մյուսներն ընդդեմ Ռուսաստանի գործի վրա հղում կատարելը՝ առանց հաշվի առնելու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրության առանձնահատկությունները և մահացած անձի օրինական ներկայացուցչի իրավունքների առկայությունը, հանգեցնում է ՄԻԵԴ նախադեպային իրավունքի ոչ ճիշտ կիրառման։
Վերոգրյալի հաշվառմամբ Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում նաև Բողոքաբերի այն դիրքորոշմանը, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը դատարանին չի ընձեռում դատական մեկնաբանման ճանապարհով դրանում առկա որևէ նորմի հիմնավորվածությունը գնահատելու կամ առավել ևս դրա հակասամանադրականությունն արձանագրելու հնարավորություն, իսկ օրենսդրական ցանկացած կարգավորման սահմանադրականության վերաբերյալ կասկած ունենալու պարագայում օրենսդրությունը դատարանին տալիս է ՀՀ սահմանադրական դատարանում տվյալ նորմի սահմանադրականության հարցը բարձրացնելու հնարավորություն։
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը` մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնելը ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելով, թույլ է տվել դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում՝ այն է, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված սկզբունքի խախտում, ինչը համաձայն նույն օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի հիմք է Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը նույն օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն փոփոխելու համար:
Հետևաբար, ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի հատուկ վերանայման բողոքը պետք է բավարարել և փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշումը՝ մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնել՝ առանց այն ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ և 393-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

ՀՀ գլխավոր դատախազության բնակչության առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ալիսա Բոյաջյանի հատուկ վերանայման բողոքը բավարարել:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշումը փոփոխել։
Մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի, այն է՝ անձի մահման հիմքով դադարեցնել՝ առանց այն ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու։
Սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից և կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու օրվանից հետո 15-օրյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ` ԱԴՐԻՆԵ ՂՈՒԿԱՍՅԱՆ
Դատական ակտի ամսաթիվը 05-12-2025
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
Ամսաթիվ 29-01-2026
Էջերի քանակը 59, 81
Գործն ուղարկվել է
Գործն ուղարկվել է 29-01-2026
Էջերի քանակը 59, 81
Ուր Վճռաբեկ
Գրության համարը 7082/26
Դատական գործ N: ԵԴ1/0689/01/25
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
Բողոքի ստացման ամսաթիվ 22-01-2026
Բողոք բերող անձինք Մեղադրյալի պաշտպան
Բողոք բերող անձինք
Անուն Էրիկ
Ազգանուն Բեգլարյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ
Անուն Արտաշես
Ազգանուն Վարդանյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Բողոքը ստացվել է Միջանկյալ դատական ակտի դեմ
Որոշման բովանդակություն ԵԴ1/0689/01/25





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀԱՏՈՒԿ ՎԵՐԱՆԱՅՄԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔՆԵՐԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ

3 մարտի 2026 թվական ք.Երևան




ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան),

նախագահությամբ` Հ․ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
Հ․ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
Ա․ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ

քննարկելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 5-ի որոշման դեմ մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի պաշտպան Է․Բեգլարյանի և մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի օրինական ներկայացուցիչ Արսեն Ռաֆիկի Վարդանյանի ներկայացուցիչ Շ․Ասրյանի հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելու հարցը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Վարույթի դատավարական նախապատմությունը.
1. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշմամբ, մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետի հատկանիշներով հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով։
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ՝ նաև Վերաքննիչ դատարան)՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 5-ի որոշմամբ, դատախազի հատուկ վերանայման վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է, Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշումը՝ փոփոխվել, և մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով՝ առանց այն ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու։
Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքներ են ներկայացրել մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի պաշտպան Է․Բեգլարյանը և մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի օրինական ներկայացուցիչ Արսեն Վարդանյանի ներկայացուցիչ Շ․Ասրյանը։

Վճռաբեկ բողոքների փաստարկները և պահանջը.
Մեղադրյալ Ա.Վարդանյանի պաշտպան Է․Բեգլարյանի հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքի փաստարկները և պահանջը.
2․ Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված՝ վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու պայմանները, այն է` Վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար, ինչպես նաև քրեադատավարական օրենքի էական խախատում թույլ տալու հետևանքով կայացված դատական ակտը խաթարել է արդարադատության բուն էությունը:
Ի հիմնավորումն վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու վերոնշյալ պայմանների առկայության՝ բողոքի հեղինակը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանի որոշումը հակասում է Սահմանադրական դատարանի՝ 2025 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ՍԴՈ-1767 որոշմամբ, ինչպես նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Magnitskiy and Others v. Russia գործով 2019 թվականի նոյեմբերի 27-ի (գանգատներ թիվ 32631/09 և 53799/12) վճռով արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին։
Բացի այդ, բողոքի հեղինակը փաստարկել է, որ Վերաքննիչ դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածների պահանջները։
Բողոքաբերի պնդմամբ, Վերաքննիչ դատարանը, բավարարելով դատախազի հատուկ վերանայման վերաքննիչ բողոքը, և անտեսելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի սահմանադրաիրավական բովանդակությունը և նպատակը, փաստացի զրկել է մահացած անձի իրավունքների պաշտպանությունն արդյունավետ իրականացնելու հնարավորությունից, այն պայմաններում, երբ դատաքննության ընթացքում անձի մեղավորության հարցը քննարկման առարկա չի դարձվել։
Վերոգրյալի հիման վրա, բողոք բերած անձը խնդրել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբեր 5-ի որոշումը և օրինական ուժ տալ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշմանը, կամ արձանագրել, որ մեղադրյալի մահվան հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցումը սույն դեպքում ունի ռեաբիլիտացնող իրավական հետևանքներ։

Ներկայացուցիչ Շ․Ասրյանի հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքի փաստարկները և պահանջը.
3. Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով սահմանված՝ վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու պայմանը, այն է` Վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար։
Ի հիմնավորումն վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու վերոնշյալ պայմանի առկայության՝ բողոքի հեղինակը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանի որոշումը հակասում է Սահմանադրական դատարանի՝ 2017 թվականի մարտի 21-ի թիվ ՍԴՈ-1358, 2025 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ՍԴՈ-1767 որոշումներով, ինչպես նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Salabiaku v. France գործով 1988 թվականի հոկտեմբերի 7-ի (գանգատ թիվ 10519/83), Վիրաբյանն ընդդեմ Հայաստանի գործով 2012 թվականի հոկտեմբերի 2-ի (գանգատ թիվ 40094/05), Magnitskiy and Others v. Russia գործով 2019 թվականի նոյեմբերի 27-ի (գանգատներ թիվ 32631/09 և 53799/12), Grzeda v. Poland գործով 2022 թվականի մարտի 15-ի (գանգատ թիվ 43572/18) վճիռներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին։
Բացի այդ, բողոքաբերը գտել է, որ Վերաքննիչ դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 5-րդ, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 1-ին, 9-րդ, 12-րդ հոդվածների պահանջները։
Բողոքաբերը գտել է, որ մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի մահվան փաստի ուժով, նրա նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվեր ռեաբիլիտացնող հիմքով, ինչպես նաև փաստել է, որ Վերաքննիչ դատարանը փաստացի զրկել է մահացած անձի իրավունքների պաշտպանությունն արդյունավետ իրականացնելու հնարավորությունից։
Բացի այդ, բողոքաբերը փաստարկել է, որ բողոքարկվող դատական ակտի կապակցությամբ առկա է իրավունքի զարգացման խնդիր։
Վերոգրյալի հիման վրա, բողոք բերած անձը խնդրել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբեր 5-ի որոշումը և օրինական ուժ տալ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշմանը, կամ փոփոխել Վերաքննիչ դատարանի որոշումը։
Վճռաբեկ դատարանի հիմնավորումները և եզրահանգումը.
4. Վճռաբեկ դատարանը, քննարկելով հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելու հարցը, գտնում է, որ դրանք ենթակա են մերժման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Վճռաբեկ դատարանը բողոքն ընդունում է վարույթ, եթե գալիս է հետևության, որ՝
1) վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, կամ առերևույթ առկա է բողոքարկվող դատական ակտը ոչ իրավաչափ դարձնող որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար.
2) առերևույթ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում թույլ տալու հետևանքով կայացված դատական ակտը կարող էր խաթարել արդարադատության բուն էությունը (…)»:
Նույն օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ «Վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե Վճռաբեկ դատարանը գալիս է հետևության, որ վարույթ ընդունելու պայմանների հիմնավորումները բավարար չեն (…)»:
5. Վճռաբեկ դատարանը, պաշտպան Է․Բեգլարյանի կողմից ներկայացված փաստարկների, սույն վարույթի նյութերի, Վերաքննիչ դատարանի բողոքարկվող որոշման պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության հիման վրա գալիս է հետևության, որ Վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ չեն տրվել նյութական կամ քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին ազդել վարույթի ելքի վրա կամ խաթարել արդարադատության բուն էությունը, իսկ հակառակի մասին բողոք բերած անձանց փաստարկները հերքվում են Վերաքննիչ դատարանի որոշման պատճառաբանություններով և եզրահանգումներով:
Միևնույն ժամանակ, համեմատական վերլուծության ենթարկելով բողոքարկվող դատական ակտում և Սահմանադրական դատարանի՝ 2025 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ՍԴՈ-1767 որոշմամբ, ինչպես նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Magnitskiy and Others v. Russia գործով 2019 թվականի նոյեմբերի 27-ի (գանգատներ թիվ 32631/09 և 53799/12) վճռով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքարկվող դատական ակտը չի հակասում վկայակոչված որոշմանը և վճռին։
6. Վճռաբեկ դատարանը, ներկայացուցիչ Շ․Ասրյանի կողմից ներկայացված փաստարկների, սույն վարույթի նյութերի, Վերաքննիչ դատարանի՝ բողոքարկվող որոշման պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության հիման վրա գալիս է հետևության, որ Վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ չեն տրվել նյութական կամ քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին խաթարել արդարադատության բուն էությունը, իսկ հակառակի մասին բողոք բերած անձի փաստարկները հերքվում են Վերաքննիչ դատարանի որոշման պատճառաբանություններով և եզրահանգումներով:
Միևնույն ժամանակ, համեմատական վերլուծության ենթարկելով բողոքարկվող դատական ակտում և Սահմանադրական դատարանի՝ 2017 թվականի մարտի 21-ի թիվ ՍԴՈ-1358, 2025 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ՍԴՈ-1767 որոշումներով, ինչպես նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Salabiaku v. France գործով 1988 թվականի հոկտեմբերի 7-ի (գանգատ թիվ 10519/83), Վիրաբյանն ընդդեմ Հայաստանի գործով 2012 թվականի հոկտեմբերի 2-ի (գանգատ թիվ 40094/05), Magnitskiy and Others v. Russia գործով 2019 թվականի նոյեմբերի 27-ի (գանգատներ թիվ 32631/09 և 53799/12), Grzeda v. Poland գործով 2022 թվականի մարտի 15-ի (գանգատ թիվ 43572/18) վճիռներով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքարկվող դատական ակտը չի հակասում վկայակոչված որոշումներին և վճիռներին։
Ինչ վերաբերում է բողոքարկվող դատական ակտի կապակցությամբ իրավունքի զարգացման խնդրի առկայության վերաբերյալ բողոք բերած անձի փաստարկին, ապա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում առկա չէ իրավունքի զարգացման խնդիր։
Այսպիսով՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերների կողմից չեն բերվել բավարար հիմնավորումներ, որ Վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար, ինչպես նաև առերևույթ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում թույլ տալու հետևանքով կայացված դատական ակտը խաթարել է արդարադատության բուն էությունը։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը և նկատի ունենալով, որ բողոքներում ներկայացված հիմնավորումները բավարար չեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված պայմաններով բողոքը վարույթ ընդունելու հետևության հանգելու համար, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման:
Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 281-րդ և 398-րդ հոդվածներով` Վճռաբեկ դատարանը





Ո Ր Ո Շ Ե Ց







ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 5-ի որոշման դեմ մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի պաշտպան Է․Բեգլարյանի և մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի օրինական ներկայացուցիչ Արսեն Ռաֆիկի Վարդանյանի ներկայացուցիչ Շ․Ասրյանի հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելը մերժել:
Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացնելու օրը:



Նախագահող` Հ․ԱՍԱՏՐՅԱՆ
Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Հ․ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ
Ա․ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Լ․ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
Ա․ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Այլ նշումներ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 05-12-025թ․ որոշման դեմ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
Բողոքի ստացման ամսաթիվ 02-02-2026
Բողոք բերող անձինք Մեղադրյալի պաշտպան
Բողոք բերող անձինք
Անուն Շուշանիկ
Ազգանուն Ասրյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ
Անուն Արտաշես
Ազգանուն Վարդանյան
Հասցե ---------------
Սեռ 0
Բողոքը ստացվել է Միջանկյալ դատական ակտի դեմ
Կայացվել է որոշում Բողոքի վարույթ ընդունումը մերժվել է
Որոշման ամսաթիվ 03-03-2026
Որոշման բովանդակություն ԵԴ1/0689/01/25





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀԱՏՈՒԿ ՎԵՐԱՆԱՅՄԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔՆԵՐԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ

3 մարտի 2026 թվական ք.Երևան




ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան),

նախագահությամբ` Հ․ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
Հ․ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
Ա․ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ

քննարկելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 5-ի որոշման դեմ մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի պաշտպան Է․Բեգլարյանի և մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի օրինական ներկայացուցիչ Արսեն Ռաֆիկի Վարդանյանի ներկայացուցիչ Շ․Ասրյանի հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելու հարցը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Վարույթի դատավարական նախապատմությունը.
1. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշմամբ, մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 44-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետի հատկանիշներով հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով։
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ՝ նաև Վերաքննիչ դատարան)՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 5-ի որոշմամբ, դատախազի հատուկ վերանայման վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է, Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշումը՝ փոփոխվել, և մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով՝ առանց այն ռեաբիլիտացնող հիմք դիտելու։
Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքներ են ներկայացրել մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի պաշտպան Է․Բեգլարյանը և մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի օրինական ներկայացուցիչ Արսեն Վարդանյանի ներկայացուցիչ Շ․Ասրյանը։

Վճռաբեկ բողոքների փաստարկները և պահանջը.
Մեղադրյալ Ա.Վարդանյանի պաշտպան Է․Բեգլարյանի հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքի փաստարկները և պահանջը.
2․ Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված՝ վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու պայմանները, այն է` Վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար, ինչպես նաև քրեադատավարական օրենքի էական խախատում թույլ տալու հետևանքով կայացված դատական ակտը խաթարել է արդարադատության բուն էությունը:
Ի հիմնավորումն վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու վերոնշյալ պայմանների առկայության՝ բողոքի հեղինակը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանի որոշումը հակասում է Սահմանադրական դատարանի՝ 2025 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ՍԴՈ-1767 որոշմամբ, ինչպես նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Magnitskiy and Others v. Russia գործով 2019 թվականի նոյեմբերի 27-ի (գանգատներ թիվ 32631/09 և 53799/12) վճռով արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին։
Բացի այդ, բողոքի հեղինակը փաստարկել է, որ Վերաքննիչ դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածների պահանջները։
Բողոքաբերի պնդմամբ, Վերաքննիչ դատարանը, բավարարելով դատախազի հատուկ վերանայման վերաքննիչ բողոքը, և անտեսելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի սահմանադրաիրավական բովանդակությունը և նպատակը, փաստացի զրկել է մահացած անձի իրավունքների պաշտպանությունն արդյունավետ իրականացնելու հնարավորությունից, այն պայմաններում, երբ դատաքննության ընթացքում անձի մեղավորության հարցը քննարկման առարկա չի դարձվել։
Վերոգրյալի հիման վրա, բողոք բերած անձը խնդրել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբեր 5-ի որոշումը և օրինական ուժ տալ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշմանը, կամ արձանագրել, որ մեղադրյալի մահվան հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցումը սույն դեպքում ունի ռեաբիլիտացնող իրավական հետևանքներ։

Ներկայացուցիչ Շ․Ասրյանի հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքի փաստարկները և պահանջը.
3. Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով սահմանված՝ վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու պայմանը, այն է` Վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար։
Ի հիմնավորումն վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու վերոնշյալ պայմանի առկայության՝ բողոքի հեղինակը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանի որոշումը հակասում է Սահմանադրական դատարանի՝ 2017 թվականի մարտի 21-ի թիվ ՍԴՈ-1358, 2025 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ՍԴՈ-1767 որոշումներով, ինչպես նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Salabiaku v. France գործով 1988 թվականի հոկտեմբերի 7-ի (գանգատ թիվ 10519/83), Վիրաբյանն ընդդեմ Հայաստանի գործով 2012 թվականի հոկտեմբերի 2-ի (գանգատ թիվ 40094/05), Magnitskiy and Others v. Russia գործով 2019 թվականի նոյեմբերի 27-ի (գանգատներ թիվ 32631/09 և 53799/12), Grzeda v. Poland գործով 2022 թվականի մարտի 15-ի (գանգատ թիվ 43572/18) վճիռներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին։
Բացի այդ, բողոքաբերը գտել է, որ Վերաքննիչ դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 5-րդ, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 1-ին, 9-րդ, 12-րդ հոդվածների պահանջները։
Բողոքաբերը գտել է, որ մեղադրյալ Արտաշես Վարդանյանի մահվան փաստի ուժով, նրա նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվեր ռեաբիլիտացնող հիմքով, ինչպես նաև փաստել է, որ Վերաքննիչ դատարանը փաստացի զրկել է մահացած անձի իրավունքների պաշտպանությունն արդյունավետ իրականացնելու հնարավորությունից։
Բացի այդ, բողոքաբերը փաստարկել է, որ բողոքարկվող դատական ակտի կապակցությամբ առկա է իրավունքի զարգացման խնդիր։
Վերոգրյալի հիման վրա, բողոք բերած անձը խնդրել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբեր 5-ի որոշումը և օրինական ուժ տալ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2025 թվականի սեպտեմբերի 18-ի որոշմանը, կամ փոփոխել Վերաքննիչ դատարանի որոշումը։
Վճռաբեկ դատարանի հիմնավորումները և եզրահանգումը.
4. Վճռաբեկ դատարանը, քննարկելով հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելու հարցը, գտնում է, որ դրանք ենթակա են մերժման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Վճռաբեկ դատարանը բողոքն ընդունում է վարույթ, եթե գալիս է հետևության, որ՝
1) վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, կամ առերևույթ առկա է բողոքարկվող դատական ակտը ոչ իրավաչափ դարձնող որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար.
2) առերևույթ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում թույլ տալու հետևանքով կայացված դատական ակտը կարող էր խաթարել արդարադատության բուն էությունը (…)»:
Նույն օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ «Վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե Վճռաբեկ դատարանը գալիս է հետևության, որ վարույթ ընդունելու պայմանների հիմնավորումները բավարար չեն (…)»:
5. Վճռաբեկ դատարանը, պաշտպան Է․Բեգլարյանի կողմից ներկայացված փաստարկների, սույն վարույթի նյութերի, Վերաքննիչ դատարանի բողոքարկվող որոշման պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության հիման վրա գալիս է հետևության, որ Վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ չեն տրվել նյութական կամ քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին ազդել վարույթի ելքի վրա կամ խաթարել արդարադատության բուն էությունը, իսկ հակառակի մասին բողոք բերած անձանց փաստարկները հերքվում են Վերաքննիչ դատարանի որոշման պատճառաբանություններով և եզրահանգումներով:
Միևնույն ժամանակ, համեմատական վերլուծության ենթարկելով բողոքարկվող դատական ակտում և Սահմանադրական դատարանի՝ 2025 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ՍԴՈ-1767 որոշմամբ, ինչպես նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Magnitskiy and Others v. Russia գործով 2019 թվականի նոյեմբերի 27-ի (գանգատներ թիվ 32631/09 և 53799/12) վճռով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքարկվող դատական ակտը չի հակասում վկայակոչված որոշմանը և վճռին։
6. Վճռաբեկ դատարանը, ներկայացուցիչ Շ․Ասրյանի կողմից ներկայացված փաստարկների, սույն վարույթի նյութերի, Վերաքննիչ դատարանի՝ բողոքարկվող որոշման պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության հիման վրա գալիս է հետևության, որ Վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ չեն տրվել նյութական կամ քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին խաթարել արդարադատության բուն էությունը, իսկ հակառակի մասին բողոք բերած անձի փաստարկները հերքվում են Վերաքննիչ դատարանի որոշման պատճառաբանություններով և եզրահանգումներով:
Միևնույն ժամանակ, համեմատական վերլուծության ենթարկելով բողոքարկվող դատական ակտում և Սահմանադրական դատարանի՝ 2017 թվականի մարտի 21-ի թիվ ՍԴՈ-1358, 2025 թվականի փետրվարի 5-ի թիվ ՍԴՈ-1767 որոշումներով, ինչպես նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Salabiaku v. France գործով 1988 թվականի հոկտեմբերի 7-ի (գանգատ թիվ 10519/83), Վիրաբյանն ընդդեմ Հայաստանի գործով 2012 թվականի հոկտեմբերի 2-ի (գանգատ թիվ 40094/05), Magnitskiy and Others v. Russia գործով 2019 թվականի նոյեմբերի 27-ի (գանգատներ թիվ 32631/09 և 53799/12), Grzeda v. Poland գործով 2022 թվականի մարտի 15-ի (գանգատ թիվ 43572/18) վճիռներով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքարկվող դատական ակտը չի հակասում վկայակոչված որոշումներին և վճիռներին։
Ինչ վերաբերում է բողոքարկվող դատական ակտի կապակցությամբ իրավունքի զարգացման խնդրի առկայության վերաբերյալ բողոք բերած անձի փաստարկին, ապա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում առկա չէ իրավունքի զարգացման խնդիր։
Այսպիսով՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերների կողմից չեն բերվել բավարար հիմնավորումներ, որ Վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար, ինչպես նաև առերևույթ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում թույլ տալու հետևանքով կայացված դատական ակտը խաթարել է արդարադատության բուն էությունը։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը և նկատի ունենալով, որ բողոքներում ներկայացված հիմնավորումները բավարար չեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված պայմաններով բողոքը վարույթ ընդունելու հետևության հանգելու համար, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման:
Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 281-րդ և 398-րդ հոդվածներով` Վճռաբեկ դատարանը





Ո Ր Ո Շ Ե Ց







ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի դեկտեմբերի 5-ի որոշման դեմ մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի պաշտպան Է․Բեգլարյանի և մեղադրյալ Արտաշես Ռաֆիկի Վարդանյանի օրինական ներկայացուցիչ Արսեն Ռաֆիկի Վարդանյանի ներկայացուցիչ Շ․Ասրյանի հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելը մերժել:
Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացնելու օրը:



Նախագահող` Հ․ԱՍԱՏՐՅԱՆ
Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Հ․ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ
Ա․ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Լ․ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
Ա․ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Այլ նշումներ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 05-12-2025թ․ որոշման դեմ
Գործը ստացվել է
Ամսաթիվ 03-02-2026
Գործը ստացվել է Քրեական վերաքննիչ
Գործի տեսակ Քրեական
Այլ նշումներ Առդիր՝ 2 հատորից․ /59, 81/։
Զեկուցող դատավոր
Ամսաթիվ 03-02-2026
Զեկուցող դատավոր
Անուն Լիլիթ
Ազգանուն Թադևոսյան
Գործի առաքում
Գործի առաքման ամսաթիվ 12-03-2026
Դատարան Երևանի քրեական դատարան
Այլ նշումներ 3 հատորից․ /59, 81, 54/։