ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Գործ թիվ ԵԴ1/0619/01/25
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
Նախագահությամբ՝ դատավոր Դավիթ Արղամանյանի,
քարտուղարությամբ՝ Դավիթ Հակոբյանի,

մասնակցությամբ՝

հանրային մեղադրող՝ Էլեն Անանյանի,
տուժողի լիազոր ներկայացուցիչ՝ Աննա Վարդանյանի,
տուժող՝ Մարիամ Զարգարյանի,
պաշտպան՝ Ռոման Թովմասյանի,
մեղադրյալ՝ Հովհաննես Վարդանյանի,

2025թ. մարտի 11 ք. Երևան,

դռնբաց դատական նիստում դատաքննության հատուկ՝ արագացված վարույթի կարգով քննելով քրեական վարույթն ըստ մեղադրանքի՝
Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանի՝
(ծնված՝ 13.11.1986թ., Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված՝ Շիրակի մարզի Հայկաձոր համայնքի 1-ին փողոցի տուն 3 հասցեում, բնակվող՝ Արմավիրի մարզի Մեծամոր քաղաքի 19-րդ շենքի բնակարան 11 հասցեում)
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով՝



ՊԱՐԶԵՑ
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1․ 2024 թվականի սեպտեմբերի 6-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Դավիթ Վարդանյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 194-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 14168124 քրեական վարույթը (այսուհետ նաև՝ քրեական վարույթ)։
2. 2024 թվականի սեպտեմբերի 7-ի քննիչի որոշմամբ սույն քրեական վարույթով որպես տուժող է ճանաչվել Մարիամ Արմենի Զարգարյնաը։
3. 2024 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Էլեն Անանյանի որոշմամբ քրեական վարույթով Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում։
4. 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ի որոշմամբ Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։
5. 2025 թվականի փետրվարի 17-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Էլեն Անանյանի որոշմամբ քրեական վարույթով Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հարուցվել է նոր հանրային քրեական հետապնդում։
6. 2025 թվականի փետրվարի 21-ին Երևանի քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունից մեղադրական եզրակացությամբ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 14168124 քրեական վարույթը, քրեական գործին շնորհվել է ԵԴ1/0619/01/25 համարը, որը նույն օրը մակագրվել և հանձնվել է դատավոր Դավիթ Արղամանյանին։
7. 2025 թվականի փետրվարի 25-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան) որոշում է կայացրել թիվ ԵԴ1/0619/01/25 քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
8. 2025 թվականի մարտի 5-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը որոշում է կայացրել Հովհաննես Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված բացակայելու արգելք այլընտրանքային խափանման միջոցը անփոփոխ թողնելու մասին։
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով՝ այն արարքի համար, որ նա «(…) 2024 թվականի սեպտեմբերի 3-ին մերձավոր ազգականին՝ իր հետ փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ գտնվող Մարիամ Արմենի Զարգարյանին հարվածներ է հասցրել՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող վնաս։
Այսպես՝
Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանը 2024 թվականի սեպտեմբերի 3-ին՝ ժամը 16։00-ից 18։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 27 Ա շենքի 17 բնակարանում անձնական հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում իր հետ փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ գտնվող Մարիամ Զարգարյանի մարմնի տարբեր հատվածներին ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել՝ վերջինիս պատճառելով աջ բազկի և աջ հետականջային շրջանների արյունազեղումների ձևով վնասվածքներ՝ արդյունքում Մ.Զարգարյանի առողջությանը պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող վնաս։
Այսպիսով՝ Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված արարքի կատարում։
(...)»
3. Արագացված վարույթ կիրառելու միջնորդությունը և դրա քննարկումը.
Նախնական դատալսումների՝ 2025 թվականի մարտի 11-ի դատական նիստի ընթացքում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերի քննարկման շրջանակում մեղադրյալ Հովհաննես Վարդանյանը և պաշտպան Ռոման Թովմասյանը միջնորդել են կիրառել արագացված վարույթ։
Միջնորդություն ներկայացնելուց հետո հանրային մեղադրողը ներկայացրեց մեղադրանքի փաստական հիմքը, ինչպես նաև մեղադրյալին վերագրվող արարքի իրավական գնահատականը:
Մեղադրյալ Հովհաննես Վարդանյանը, պատասխանելով Դատարանի հարցերին՝ հայտնեց, որ մեղադրանքի էությունը պարզ է, մեղադրանքի հետ համաձայն է, բավարար ժամանակ ունեցել է պաշտպանի հետ խորհրդակցելու և առաջադրված մեղադրանքը քննարկելու համար, պաշտպանը պատասխանել է հետաքրքրող հարցերին, գիտակցում է, որ պարտավոր չէ համաձայնվել առաջադրված մեղադրանքին և ունի ընդհանուր կարգով գործի քննության իրավունք, կամավոր է ներկայացրել միջնորդությունը, չի օգտագործում որևէ դեղորայքային միջոց, այլ նյութեր, առողջության հետ կապված խնդիրներ չունի, տեղյակ է, որ արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում ապացույցներ չեն հետազոտվելու և դատավճիռ է կայացնելու մեղադրանքի հետ մեղադրյալի համաձայնության հիման վրա, տեղյակ է, որ արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերով:
Պաշտպան Ռոման Թովմասյանը, պատասխանելով Դատարանի հարցերին՝ հայտնեց, որ պաշտպանյալի հետ մանրամասն և ամբողջությամբ քննարկել է մեղադրանքի էությունը, որի հետ նա համաձայն է, մեղադրյալը հասկանում և գիտակցում է մեղադրանքի կետերը և հանգամանքները, մեղադրյալը կամավոր և գիտակցված է ընդունում մեղադրանքը և ներկայացրել միջնորդությունը, պարզաբանել է արագացված վարույթ կիրառելու միջնորդության էությունը, հետևանքները, բողոքարկման սահմանափակ լինելու հանգամանքը և այլ հարցեր։
Հանրային մեղադրողը միջնորդության դեմ չառարկեց։
Տուժող Մարիամ Զարգարյանը և նրա լիազոր ներկայացուցիչ Աննա Վարդանյանը Դատարանին հայտնեցին, որ չեն առարկում արագացված վարույթ կիրառելու դեմ։
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են նույն օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները՝ բավարարել է արագացված վարույթ կիրառելու վերաբերյալ միջնորդությունը և գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, որոշում է կայացրել լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին։
4. Լրացուցիչ դատալսումներում հետազոտված անհրաժեշտ ապացույցները.
- 2025 թվականի մարտի 11-ին արտատպված Հովհաննես Վարդանյանի մասին դատվածության և հետախուզման առկայության վերաբերյալ ձև 8 տեղեկանքը, համաձայն որի Հովհաննես Վարդանյանը նախկինում դատված չի եղել,
- 2025 թվականի մարտի 11-ին արտատպված Հովհաննես Վարդանյանի վերաբերյալ ՔԿԱԳ տվյալների շտեմարանի քաղվածքը՝ ամուսնության պետական գրանցման մասին թիվ 79 ակտով, Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանի (ծնված՝ 18.11.1986թ.) ծննդի պետական գրանցման մասին ակտով, անչափահաս երեխաների՝ Դայանա Հովհաննեսի Վարդանյանի (ծնված՝ 11.11.2013թ.) և Նարինե Հովհաննեսի Վարդանյանի (ծնված՝ 09.07.2007թ.) ծննդի պետական գրանցման մսին ակտերով։
5. Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արագացված վարույթի արդյունքով դատարանը կայացնում է մեղադրական դատավճիռ սույն օրենսգրքի 347-350-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով` հաշվի առնելով սույն հոդվածով նախատեսված առանձնահատկությունները:
2. Դատարանը արագացված վարույթի արդյունքով մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ՝ հաշվի առնելով Հայաuտանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթները:
(...)»
Դատաքննության հատուկ կարգ՝ արագացված վարույթ կիրառելու, մեղադրյալ Հովհաննես Վարդանյանի կողմից մեղադրանքն ընդունելու և գործով ձեռք բերված ապացույցների հետազոտում չիրականացնելու պայմաններում՝ Դատարանը գտնում է, որ ապացուցված են Հովհաննես Վարդանյանին վերագրվող փաստական հանգամանքները, արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, ապացուցված է Հովհաննես Վարդանյանի կողմից նշված արարքը մեղավորությամբ կատարելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն՝
«1. Հարվածներ հասցնելը կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելը, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները`
(…)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
(…)
6) մերձավոր ազգականի, զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ կողմից,
(…)
պատժվում է հանրային աշխատանքներով` հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով:»
Անդրադառնալով դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներին՝ Դատարանը հաշվի է առնում Հովհաննես Վարդանյանի խնամքին երկու անչափահաս երեխաների՝ Դայանա Հովհաննեսի Վարդանյանի (ծնված՝ 11.11.2013թ.) և Նարինե Հովհաննեսի Վարդանյանի (ծնված՝ 09.07.2007թ.) առկայության փաստը, այն է՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետը։
Անդրադառնալով դատապարտված մեղադրյալի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածով սահմանված պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ այդպիսիք առկա չեն։
Անդրադառնալով մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքներին՝ Դատարանը արձանագրում է, որ Հովհաննես Վարդանյանը նախկինում դատված չի եղել, սույն քրեական վարույթի շրջանակներում ընդունել է մեղքը, զղջացել է կատարածի համար։
Անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից պատժի ենթակա լինելու հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Հովհաննես Վարդանյանին քրեական պատասխանատվությունից, պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն, հետևաբար նա ենթակա է պատժի՝ իր կատարած հանցանքի համար։
Մեղադրյալ Հովհաննես Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցին անդրադառնալով՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:»
Նույն օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:»
Նույն օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
(…)»
Նույն օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝
«4. Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։»
Նույն օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝
«5. Առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն կատարած անձը չի կարող դատապարտվել ազատազրկման:»
Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով սահմանված պատժատեսակները երեքն են՝ հանրային աշխատանքներ, ազատության սահմանափակում, կարճաժամկետ ազատազրկում։ Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նշված հոդվածը հանդիսանում է ոչ մեծ ծանրության հանցանք, ինչպես նաև նկատի ունենալով, որ մեղադրյալը հանդիսանում է առաջին անգամ հանցանք կատարած անձ, ուստի նրա նկատմամբ ազատազրկում պատժատեսակը մեխանիկորեն ենթակա չէ կիրառման։ Միևնույն ժամանակ, նկատի ունենալով, որ բացակայում է մեղադրյալի համաձայնությունը հանրային աշխատանքների վերաբերյալ, նաև հաշվի առնելով մեղադրյալի անձը, նախկինում դատվածություն չունենալը, մեղքի ընդունելը, կատարածի համար զղջալը, կատարված արարքի հանրային վտանգավորություն ու առաջացած հետևանքները՝ Դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներին հնարավոր է հասնել մեղադրյալի նկատմամբ «ազատության սահմանափակում» պատժատեսակի նշանակմամբ։
Նույն օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ազատության սահմանափակումը դատապարտյալին առանց ուսումնառությունից կամ աշխատանքից կտրելու տնային պայմաններում հսկողության տակ պահելն է:
2. Ազատության սահմանափակումը նշանակվում է ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների համար` 6 ամսից 3 տարի ժամկետով: Դատարանը, ազատության սահմանափակում նշանակելով, արգելում է հանցանք կատարած անձին այցելել տարբեր ժամանցային կամ այլ հաստատություններ, կազմակերպել, մասնակցել կամ այցելել որոշակի միջոցառումների կամ առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը կամ որոշակի ժամերի բացակայել տնից: Դատարանը, ազատության սահմանափակում նշանակելով, դատապարտյալի նկատմամբ սահմանում է սույն մասով սահմանված արգելքներից մեկը կամ մի քանիսը։
3. Դատարանի նշանակած արգելքները չեն կարող սահմանափակել դատապարտյալի հետ համատեղ բնակվող անձանց ազատության կամ այլ անձանց հետ հաղորդակցվելու իրավունքը։
4. Որոշակի ժամերի տնից բացակայելու արգելքը չի կարող պակաս լինել օրական 8 և չի կարող ավելի լինել օրական 12 ժամից:
(…)»
Այսպիսով՝ Դատարանը, հաշվի առնելով մեղադրյալ Հովհաննես Վարդանյանի կատարած հանցանքի հանգամանքները, շարժառիթները և նպատակները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող կամ մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, անձը բնութագրող տվյալները, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված մյուս հանգամանքները՝ գտնում է, որ պատժի նպատակներին հնարավոր է հասնել 1 տարի ժամկետով ազատության սահմանափակման նշանակմամբ, ուստի մեղադրյալ Հովհաննես Վարդանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակում «ազատության սահմանափակում»՝ 1 տարի ժամկետով։
Բացի այդ, Դատարանն արձանագրում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար անհրաժեշտ է փորձաշրջանի ընթացքում Հովհաննես Վարդանյանի նկատմամբ սահմանել պարտականություն՝ արգելել կազմակերպել տուժող Մարիամ Արմենի Զարգարյանի մասնակցությամբ միջոցառումներ, մասնակցել կամ այցելել տուժող Մարիամ Արմենի Զարգարյանի կողմից կազմակերպված կամ նրա մասնակցությամբ միջոցառումներին, ուստի փորձաշրջանի ընթացքում վերոհիշյալ պարտականությունը դրվում են Հովհաննես Վարդանյանի վրա։
Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ սույն քրեական վարույթով գույքային հայց, գույք բռնագրավելու անհրաժեշտություն, արգելադրված գույք առկա չեն, ուստի Դատարանն այդ հարցերին չի անդրադառնում:
Անդրադառնալով ապացույցների պահպանման և տնօրինման հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ դրանք ենթակա են պահման քրեական գործի հետ՝ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
Դատարանը գտնում է նաև, որ Հովհաննես Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Հովհաննես Վարդանյանի վերաբերյալ ՀՀ միգրացիոն ծառայությունում և Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքները պետք է վերացնել:
Հաշվի առնելով, որ սույն գործով վարութային ծախսեր առկա չեն՝ Դատարանն այդ հարցին անդրադարձ չի կատարում։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ, 59-րդ, 69-րդ, 70-րդ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 33-րդ, 347-349-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ և 464.4-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

ՎՃՌԵՑ
1. Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ՝ ազատության սահմանափակում՝ 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
2. Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանին պատժի կրման ընթացքում արգելել կազմակերպել տուժող Մարիամ Արմենի Զարգարյանի մասնակցությամբ միջոցառումներ, մասնակցել կամ այցելել տուժող Մարիամ Արմենի Զարգարյանի կողմից կազմակերպված կամ նրա մասնակցությամբ միջոցառումներին։
3. Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա:
4. Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել հաշվառման վերցնելու պահից:
5. Ապացույցները պահել քրեական գործի հետ՝ այն պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
6. Հովհաննես Լեռնիկի Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
7. Դատավճիռը՝ բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով, 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերի, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:


Դատավոր` Դավիթ Արղամանյան