ԵԴ1/0589/01/25
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ

(այսուհետ՝ նաև Դատարան)

Նախագահությամբ՝ դատավոր Ռ.ՍՄԲԱՏՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ՝ Հ.ԱՂՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող՝ Գ.ԳՈՒՐԳԵՆՅԱՆԻ
մեղադրյալ՝
պաշտպան՝

Վ.ՀՈՒՆԱՆՅԱՆԻ
Ա.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ


2026 թվականի հունվարի 20-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Վահագն Վաչիկի Հունանյանի ծնված՝ 21.09.1981 թվականին, այգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չդատված, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվող՝ ք. Երևան Ներքին Չարբախ, 6-րդ փողոց 25-րդ տուն հասցեում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի փետրվարի 29-ին՝ ժամը 04:50-ին Վահագն Վաչիկի Հունանյանը ձերբակալվել է իշխանության ներկայացուցչի նկատմամբ բռնություն գործադրելու և խուլիգանություն կատարելու հիմնավոր կասկածով:
2024 թվականի փետրվարի 29-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնի քննիչ Ի.Խաչատրյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 452-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախաձեռնել է թիվ 08-0206-24 քրեական վարույթը։
2024 թվականի փետրվարի 29-ին՝ ժամը 10:40-ին որոշում է կայացվել Վահագն Վաչիկի Հունանյանին հանցանք կատարած լինելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածանքով ձերբակալելու մասին:
2024 թվականի մարտի 01-ին ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Գ.Գուրգենյանը որոշում է կայացրել Վահագն Հունանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 452-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
Նույն օրը Վահագն Հունանյանին ներկայացվել է մեղադրանքը և վերջինիս պարզաբանվել են իր իրավունքները և պարտականությունները:
2024 թվականի մարտի 02-ին Դատարանի թիվ ԵԴ1/0253/06/24 որոշմամբ Վահագն Հունանյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանքը՝ 2 ամիս ժամկետով:
2024 թվականի մարտի 02-ին որոշում է կայացվել Վահագն Հունանյանի նկատմամբ բացակայելու արգելքը որպես խափանման միջոց կիրառվելու մասին:
2024 թվականի ապրիլի 23-ին Դատարանի թիվ ԵԴ1/0253/06/24 որոշմամբ Վահագն Հունանյանի նկատմամբ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցի՝ տնային կալանքի ժամկետը երկարաձգելու վերաբերյալ միջնորդությունը մերժվել է:
2024 թվականի հուլիսի 12-ին դատախազ Գ.Գուրգենյանը որոշում է կայացրել Վահագն Հունանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը 2 ամիս ժամկետով կասեցնելու մասին՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 193-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հիմքով:
2024 թվականի սեպտեմբերի 12-ին դատախազ Գ.Գուրգենյանը որոշում է կայացրել Վահագն Հունանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը կրկին կասեցնելու մասին՝ 2 ամիս ժամկետով:
2024 թվականի նոյեմբերի 12-ին դատախազ Գ.Գուրգենյանը որոշում է կայացրել Վահագն Հունանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդման ժամկետը կրկին կասեցնելու մասին՝ 1 ամիս ժամկետով:
2024 թվականի դեկտեմբերի 20-ին դատախազ Գ.Գուրգենյանը որոշում է կայացրել Վահագն Հունանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 452-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով:
2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ին որոշում է կայացվել Վահագն Հունանյանի նկատմամբ բացակայելու արգելք խափանման միջոցը վերացնելու մասին:
2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ին ՀՀ քննչականի կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնի քննիչ Լ.Վարդանյանը որոշում է կայացրել թիվ 08-0206-24 քրեական վարույթը կարճելու մասին՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով:
2025 թվականի հունվարի 24-ի ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազ Ռ. Մանուկյանը որոշում է կայացրել Վահագն Հունանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 452-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցած հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Գ. Գուրգենյանի 20.12.2024 թվականի որոշումը և ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնի քննիչ Ի.Խաչատրյանի քրեական վարույթը կարճելու մասին 30.12.2024 թվականի և այն հաստատելու մասին Հսկող դատախազի 13.01.2025 թվականի որոշումները վերացնելու մասին: Միաժամանակ որոշում է կայացվել Վահագն Հունանյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 198-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, նորոգելու մասին:
2025 թվականի հունվարի 29-ին դատախազ Գ.Գուրգենյանը որոշում է կայացրել Վահագն Հունանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին:
2025 թվականի հունվարի 29-ին դատախազ Գ.Գուրգենյանը որոշում է կայացրել Վահագն Հունանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 452-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին՝ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով:
2025 թվականի հունվարի 30-ին Վահագն Հունանյանին ներկայացվել է մեղադրանքը և վերջինիս պարզաբանվել իր իրավունքները և պարտականությունները:
2025 թվականի հունվարի 30-ին Վահագն Հունանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց բացակայելու արգելքը կիրառելու մասին:
2025 թվականի փետրվարի 07-ին կազմվել է մեղադրական եզրակացությունը:
2025 թվականի փետրվարի 17-ին դատախազ Գ.Գուրգենյանը որոշում է կայացրել մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու մասին:
2025 թվականի փետրվարի 18-ին քրեական վարույթը մուտք է եղել դատարան, նույն օրը էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել և հաջորդ օրը հանձնվել է դատավոր Ռ․Սմբատյանին:
2025 թվականի փետրվարի 21-ին որոշում է կայացվել քրեական գործը վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
2026 թվականի հունվարի 20-ին Վահագն Հունանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով կայացվել է մեղադրական վերդիկտ:

Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Վահագն Վաչիկի Հունանյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն հանցանքի կատարման համար, որ նա 2024 թվականի փետրվարի 29-ին՝ ժամը 03:30-ի սահմաններում, Երևան քաղքի Նալբանդյան 32 հասցեի մոտակայքում կատարել է խուլիգանություն:
Այսպես.
Վահագն Վաչիկի Հունանյանը 2024 թվականի փետրվարի 29-ին՝ ժամը 03:30 սահմաններում, գտնվելով ոչ սթափ վիճակում, գնացել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 32 հասցեում գտնվող, Կառավարության մասնաշենքի գլխավոր մուտքի մոտ և խուլիգանություն կատարելու ուղղակի դիտավորությամբ՝ սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու մղումով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ, կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը՝ հասարակության նկատմամբ անհարգալից, իրավական ու բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելով: Մասնավորապես՝ ինքնահաստատման գերազանցությունն արտահայտելու հանդուգն ձգտումով Վահագն Հունանյանը տևական ու հասարակության հանդեպ երևակայական ժամանակ փողոցում դրսևորել է հակաբարոյական վարքագիծ՝ աղմկել է, հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ տարածքում ծառայություն իրականացնող ոստիկանների, իշխանությունների, կառավարության անդամների և վարչապետի հասցեին, իր այդ հակաիրավական և հակաբարոյական գործողություններով, հայհոյանքներով, անպարկեշտ արտահայտություններով և համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ խոչընդոտել է ոստիկանության ծառայողների գործունեությանը, ինչպես նաև անհանգստություն պատճառել շրջակայքում գտնվող անձանց և խաթարել նրանց անդորրը:
Այսինքն՝ Վահագն Վաչիկի Հունանյանին վերագրվում է հանցավոր արարքի կատարում, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով։







Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
08.07.2024 արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին որոշման համաձայն՝ Վահագն Վաչիկի Հունանյանի սթափության վիճակի զննության վերաբերյալ կազմված կտրոնը ճանաչվել է արտավարութային փաստաթուղթ:
/տե՛ս հատոր 2-րդ գ.թ. 36, դատական նիստի արձանագրությունը/
08.07.2024 փաստաթուղթ զննելու մասին արձանագրության համաձայն, զննության է ենթարկվել 2024 թվականի փետրվարի 29-ին՝ ժամը 15:20-ին, ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակից Երիցյանի կողմից կազմված սթափության վիճակի վերաբերյալ փաստաթուղթը: Ստուգվել է Վահագն Հունանյանի սթափության վիճակը, որի արդյունքում պարզվել է, որ ալկոհոլի պարունակությունը կազմել է 0,236 մգ/լ: Սթափության վիճակի զննության ստուգման սարքի համարն է 91100996, զննման համարն է 01391:
/տե՛ս հատոր 2-րդ գ.թ. 35, դատական նիստի արձանագրությունը/
2024 թվականի ապրիլի 06-ին ՀՀ պետական պահպանության ծառայության կողմից տրամադրված՝ Երևան քաղաքի Նալբանդյան 32 հասցեում գտնվող Կառավարական տան գլխավոր մուտքի առաջնամասը նկարահանող սարքերի տեսագրությունների զննության արձանագրության համաձայն.
Զննման նպատակով բացվեց հիշյալ տեսագրությոնները կրող լազերային սկավառակը, որում առկա էին թվով երկու տեսագրություններ: Նշված տեսարագրությունները զննության ընթացքում վերարտադրվելու են աշխատանքային համակարգչի միջոցով, ինչպես նաև կիրառվելու է տպիչ սարք:
ՀՀ պետական պահպանության ծառայության կողմից վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունները ձեռք են բերվել լազերային սկավառակի միջոցով, որի վերարտադրմամբ բացվեց թվով երկու հատ տեսագրություն՝ «1» և «2» անուններով։
«1» անվամբ տեսագրությունը 02:39:57 տևողությամբ է, 4,00 Kb ծավալով, տեսագրությունը անգույն է, անձայն, տեսագրության ստորին աջ հատվածում առկա է <<Camera 01>> գրառումը, իսկ վերևի ձախ անկյունային հատվածում առկա է ամսաթիվը 02/29/2024p. և ժամը 03:01:19 (AMT):
Տեսագրությամբ առաջին իսկ վայրկյաններից պատկերվում է, որ տեսանկարահանող սարքի տեսանկարահանման տեսադաշտը ընդգրկում է ՀՀ Կառավարության գլխավոր մուտքի առաջնամասը. տեսագրությամբ պատկերվում է, որ գլխավոր մուտքի առաջնամասում է գտնվում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ներքին զորքերի ծառայողներից մեկը, տեսագրությամբ պատկերվում է, որ գլխավոր մուտքի դիմացի հատվածում գտնվող ավտոկայանատեղիում կայանված են թվով երկու ավտոմեքենաներ, որոնցից մեկը սպիտակ գույնի ավտոմեքենա է, պետհամարանիշները տեսագրությամբ չեն պատկերվում, իսկ մյուս ավտոմեքենան, իսկ մյուս ավտոմեքենան՝ ճանապարհային ոստիկանության ծառայողական ավտոմեքենաներից է:
Տեսագրության 20-րդ րոպեին պատկերվում է, որ Կառավարության գլխավոր մուտքի առաջնամասով անցնում է մի տղամարդ՝ մոխրագույն տաբատով, սև գույնի վերնազգեստով: Անցնելով գլխավոր մուտքի մոտ ծառայություն իրականացնող ոստիկանի դիմացով՝ նշված տղամարդը կանգ է առնում, պտտվում է դեպի ոստիկանը, այնուհետև, ձեռքերը վեր պարզած ինչ բան է ասում։ Դրանից հետո փորձում է մոտենալ ծառայություն իրականացնող ոստիկանին, հետո վերադառնում է, շարունակում է մնալ նույն վայրում և կրկին ձեռքերը պարզելով առաջ՝ ինչ-որ բան է ասում։ Տեսագրության մեջ պատկերված անձը հանդիսանում է Վահագն Վաչիկի Հունանյանը:
Տեսագրության 24-րդ րոպեին պատկերվում է, որ գլխավոր մուտքի առաջնամսում
գտնվող աստիճաններին մոտենում է ոստիկանության զորքերի մեկ այլ աշխատակից, սակայն Վահագն Հունանյանը շարունակում է մնալ նույն տեղում։ Վերջինիս մոտենում է ոստիկանության ներքին զորքերի մեկ այլ աշխատակից, այնուհետև հեռանում: Պատկերվում է, որ ավտոկայանատեղիում կայանված ավտոմեքենայի մոտ կանգնած են ոստիկանության երեք ծառայողներ, վերջիններիս մոտենում է Վահագն Հունանյանը և շարունակում է խոսել: Դրանից մի քանի վայրկյան անց պտտվում է դեմքով դեպի Կառավարության գլխավոր մուտքի կողմը, կրկին ձեռքերը դեպի վեր պարզած սկսում է ինչ որ բան ասել, այդ ընթացքում նաև խոսելով ոստիկանության ծառայողների հետ քայլ հեռվանալով Վահագն Հունանյանից: Այդ ժամանակ, Վահագն Հունանյանը, կրկին պատկերվում է, որ ոստիկանության ծառայողները լքում են նշված տեղանքը՝ պտտվելով դեպի ՀՀ Կառավարության գլխավոր մուտքի կողմը, ձեռքերը պարզում է դեպի վեր և ավելի ինտենսիվ կերպով սկսում է թափահարել ձեռքերը և միաժամանակ ինչ որ բան ասել ու այդպես շարունակում է մի քանի րոպե։
Տեսագրության 01:35:28 ժամանակահատվածում պատկերվում է, որ Կառավարության գլխավոր մուտքի ծառայություն իրականացնող ոստիկանը և ավտոկայանատեղիի հարևանությամբ կանգնած ոստիկանը շատ արագ մոտենում են Վահագն Հունանյանին, այնուհետև նրանցից մեկը Վահագն Հունանյանի հետ մի քանի քայլ հեռվանում է և փորձում է Վահագն Հունանյանին հեռացնել նշված տեղանքից։ Սակայն Վահագն Հունանյանը այդ ժամանակահատվածում, քաշելով իր ձեռքերը, շարժվում է դեպի հետ և պատկերվում է, որ չի ենթարկվում ոստիկանության ծառայողների օրինական պահանջներին: Դրանից հետո պատկերվում է, որ ոստիկանության ծառայողներից մեկը կրկին ձեռքով ցույց է տալիս Վահագն Հունանյանին, որ վերջինս հեռանա այդ վայրից, սակայն Վահագն Հունանյանը կրկին չենթարկվելով ոստիկանության ծառայողներիի օրինական պահանջներին մնում է իր տեղում։ Այնուհետև ոստիկանության ծառայողներից մեկը կրկին շատ արագ շարժվում է դեպի Վահագն Հունանյանը և դուրս են գալիս տեսանկարահանող սարքի տեսանկարահանման տեսադաշտից։
Այնուհետև՝ րոպեներ անց պատկերվում է, որ կրկին դեպի Կառավարության գլխավոր մուտքի կողմ են շարժվում Վահագն Հունանյանը և վերջինիս հետ նաև ոստիկանության ծառայողները, ինչից րոպեներ անց նշված վայր են մոտենում պարեկային ծառայության թվով երկու ծառայողական ավտոմեքենաներ, ինչից հետո պարեկային ծառայության ավտոմեքենաների վրա գտնվող կապույտ և կարմիր գույնի կահավորված փարոսիկների արձակած լույսից հստակ չի պատկերվում, թե ինչ է տեղի ունենում՝ պարեկային ծառայության ավտոմեքենաների մոտ:
Տեսագրության 01:40:05 ժամանակահատվածում պատկերվում է, որ նշված վայր է մոտենում ևս մեկ ավտոմեքենա, բացի դրանից պատկերվում է, որ նշված վայր է մոտենում ևս մեկ ոստիկանության աշխատակից:
Այնուհետև մի քանի րոպե անց՝ նշված վայրից հեռանում են ոստիկանության ծառայողական ատոմեքենաները։
Նշված տեսագրության զննությամբ քրեական վարույթի համար հետաքրքրություն ներկայացնող որևէ այլ դրագ չպատկերվեց:
Զննության ենթարկվեց լազերային սկավառակում առկա 2» անվամբ տեսագրությունը, որը 02:00:00 տևողության է, 312 Mb ծավալով , տեսագրությունը անգույն է, տեսագրության ստորին աջ հատվածում առկա է <<IP 93>> գրառումը, իսկ վերևի ձախ անկյունային հատվածում առկա է ամսաթիվ՝ 02/29/2024թ. և ժամը 02:28:19 (AMT):
Տեսագրության առաջին իսկ վայրկյաններից պատկերվում է, որ տեսանկարահանող սարքի տեսանկարահանման տեսադաշտը ընդգրկում է ՀՀ Կառավարության գլխավոր առաջնամասում է գտնվում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ներքին զորքերի մեկ ծառայող, քի առաջնամասը. տեսագրությամբ պատկերվում է, որ գլխավոր մուտքի տեսագրությամբ պատկերվում է, որ գլխավոր մուտքի առաջնամասում գտնվող ավտոկայանատեղիում կայանված են թվով երկու ավտոմեքենաներ, որոնցից մեկը սպիտակ գույնի ավտոմեքենա է, պետհամարանիշները տեսագրությամբ չեն պատկերվում, իսկ մյուս ավտոմեքենան՝ ճանապարհային ոստիկանության ծառայողական ավտոմեքենաներից է:
Տեսագրության 20-րդ րոպեին պատկերվում է, որ Կառավարության գլխավոր մուտքի առաջնամասով անցնում է մի տղամարդ՝ մոխրագույն տաբատով, սև գույնի վերնազգեստով։ Անցնելով գլխավոր մուտքի մոտ ծառայություն իրականացնող ոստիկանի դիմացով՝ նշված տղամարդը կանգ է առնում, պտտվում է դեպի ոստիկանը, այնուհետև, ձեռքերը վեր պարզած ինչ բան է ասում։ Դրանից հետո փորձում է մոտենալ առայություն իրականացնող ոստիկանին, հետո վերադառնում է, շարունակում է մնալ նույն վայրում և կրկին ձեռքերը պարզելով առաջ՝ ինչ որ բան է ասում։ Տեսագրության մեջ պատկերված անձը հանդիսանում է Վահագն Վաչիկի Հունանյանը։
Տեսագրության 24-րդ րոպեին պատկերվում է, որ գլխավոր մուտքի առաջնամսում գտնվող աստիճաններին մոտենում է ոստիկանության զորքերի մեկ այլ աշխատակից, սակայն Վահագն Հունանյանը շարունակում է մնալ նույն տեղում: Վերջինիս մոտենում է ոստիկանության ներքին զորքերի մեկ այլ աշխատակից, այնուհետև հեռանում: Պատկերվում է, որ ավտոկայանատեղիում կայանված ավտոմեքենայի մոտ կանգնած են ոստիկանության երեք ծառայողներ, վերջիններիս մոտենում է Վահագն Հունանյանը և շարունակում է խոսել: Դրանից մի քանի վայրկյան անց պտտվում է դեմքով դեպի Կառավարության գլխավոր մուտքի կողմը, կրկին ձեռքերը դեպի վեր պարզած սկսում է ինչ որ բան ասել, այդ ընթացքում նաև խոսելով ոստիկանության ծառայողների հետ: Պատկերվում է, որ ոստիկանության ծառայողները լքում են նշված տեղանքը՝ մի քանի քայլ հեռվանալով Վահագն Հունանյանից: Այդ ժամանակ, Վահագն Հունանյանը, կրկին պտտվելով դեպի ՀՀ Կառավարության գլխավոր մուտքի կողմը, ձեռքերը պարզում է դեպի վեր և ավելի ինտենսիվ կերպով սկսում է թափահարել ձեռքերը և միաժամանակ ինչ որ բան ասել ու այդպես շարունակում է մի քանի րոպե:
Տեսագրության 01:35:28 ժամանակահատվածում պատկերվում է, որ Կառավարության գլխավոր մուտքի ծառայություն իրականացնող ոստիկանը և ավտոկայանատեղիի հարևանությամբ կանգնած ոստիկանը շատ արագ մոտենում են Վահագն Հունանյանին, այնուհետև նրանցից մեկը՝ Վահագն Հունանյանի հետ մի քանի քայլ հեռվանում է և փորձում է Վահագն Հունանյանին հեռացնել նշված տեղանքից։ Սակայն Վահագն Հունանյանը այդ ժամանակահատվածում, քաշելով իր ձեռքերը, շարժվում է դեպի հետ և պատկերվում է, որ չի ենթարկվում ոստիկանության ծառայողների օրինական պահանջներին: Դրանից հետո պատկերվում է, որ ոստիկանության ծառայողներից մեկը կրկին ձեռքով ցույց է տալիս Վահագն Հունանյանին, որ վերջինս հեռանա այդ վայրից, սակայն Վահագն Հունանյանը կրկին չենթարկվելով ոստիկանության ծառայողներիի օրինական պահանջներին մնում է իր տեղում։ Այնուհետև ոստիկանության ծառայողներից մեկը կրկին շատ արագ շարժվում է դեպի Վահագն Հունանյանը և տեսանկարահանող սարքի տեսանկարահանման տեսադաշտից: և դուրս են գալիս
Այնուհետև՝ րոպեներ անց պատկերվում է, որ կրկին դեպի Կառավարության գլխավոր մուտքի կողմ են շարժվում Վահագն Հունանյանը և վերջինիս հետ նաև ոստիկանության ծառայողները, ինչից րոպեներ անց նշված վայր են մոտենում պարեկային ծառայության թվով երկու ծառայողական ավտոմեքենաներ, ինչից հետո պարեկային ծառայության ավտոմեքենաների վրա գտնվող կապույտ և կարմիր գույնի կահավորված փարոսիկների արձակած լույսից հստակ չի պատկերվում, թե ինչ է տեղի ունենում՝ պարեկային ծառայության ավտոմեքենաների մոտ:
Տեսագրության 01:40:05 ժամանակահատվածում պատկերվում է, որ նշված վայր է մոտենում ևս մեկ ավտոմեքենա, բացի դրանից պատկերվում է, որ նշված վայր է մոտենում ևս մեկ ոստիկանության աշխատակից:
Այնուհետև՝ մի քանի րոպե անց, նշված վայրից հեռանում են ոստիկանության ծառայողական ավտոմեքենաները:
Զննության ավարտին թվով երկու տեսագրությունները կրող լազերային սկավառակը կցվեց սույն արձանագրությանը, որը փաթեթավորվեց և կնիքվեց ՀՀ ՔԿ թիվ 647» դրոշմակնիքով::
Հիմնական դատալսումների ընթացքում դատավարության մասնակիցների ներկայությամբ հետազոտվեց դեպքի վայրի տեսագրությունները:
/տե՛ս հատոր 1-ին գ.թ. 205-208, լազերային սկավառակ գ.թ. 172, դատական նիստի արձանագրությունը/
11.04.2024 թվականի արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին որոշման համաձայն՝ պետական պահպանության ծառայության կողմից վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված՝ դեպքին վերաբերելի տեսագրությունները կրող թվով 1 հատ լազերային սկավառակը ճանաչվել է որպես արտավարութային փաստաթուղթ:
/տե՛ս հատոր 1-ին գ.թ. 209-210, դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Հրանտ Ենոքյանը հիմնական դատալսումներ ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի օրը եղել է կառավարության շենքի մոտ, մեղադրյալին դեմքով ճանաչում է, նշեց, որ ծառայություն է իրականացրել Հանրապետության հրապարակում՝ Կառավարության շենքի մոտ: Գիշերը` ժամը 3-ի հատվածում, Վահագն Հունանյանը ալկոհոլի ազդեցության տակ` վրդովված մոտեցել է Կառավարության մուտքի մոտ, խոսել է հայհոյանքներով` ոստիկանների և երկրի վարչապետի հասցեին: Իրենք մոտեցել են, փորձել են հանգստացնել, հորդորել են պահպանել լռություն, քանի որ ուշ ժամ էր, փորձել են հանգստացնել, ինչը իրենց մոտ ստացվել է, և մեղադրյալին ճանապարհել են: Վկան նշել է, որ մեղադրյալը միայն արտահայտվել է, որևէ գործողություն չի կատարել: Այս ամենը շարունակվել է մոտավորապես 10-15 րոպե: Մեղադրյալն ասել է, որ նորից հետ է գալու, և մոտավորապես 1 ժամ հետո նորից հետ է եկել և հնչեցրել նույն, նույնաբնույթ հայհոյանքներ: Նորից մոտեցել են, փորձել են հանգստացնել, սակայն 2-րդ անգամ նրա պահվածքը ավելի ագրեսիվ է եղել: Ինքը փորձել է մեղադրյալին հնարավորինս հեռացնել սույն հասցեից: Մեղադրյալը եղել է գլխանոցով (կապիշոնով), ինքը խնդրել է մեղադրյալին, որ այն հեռացնի գլխից, որպեսզի դեմքը պարզ երևա, և այդ ժամանակ քաղաքացին հայոհյանք է հնչեցրել նաև նրա հասցեին և հարվածել է գլխարկին: Խփելուց հետո փորձել է մարտավարական հնարքով պառկեցնել գետնին, այդ ժամանակ ևս քաղաքացին ոտքերով հարվածել է, իրենց են մոտեցել ոստիկանության պարեկային աշխատողներ, որոնց օգնությամբ մի կերպ ձեռնաշղթա է կիրառվել և քաղաքացուն տեղափոխել են բաժին: Ավելացրեց, որ որպես ձեռնամարտի հնարք եղել է նաև հարված ճակատին: Այդ ժամանակ դեպքի վայրում այլ ծառայության աշխատակիցներ չեն եղել, վերջիններս մյուս մայթից մոտեցել են` ձայներ լսելուց հետո: Նշեց նաև, որ եթե չի սխալվում 2 քաղաքացի ևս մոտեցել են իրենց՝ Կառավարության շենքի մոտ՝ ոչ ճանապարհի երթևեկելի մասում, սակայն ոչինչ չեն կարողացել անել: Վահագն Հունանյանի գործողությունների պատճառով իրենց և իրենց ծառայությանը պատճառվել է անհանգստություն: Մոտեցել են նաև պարեկային ծառայողները և փորձել են նույնականացնել անձին, այդ պահին ևս քաղաքացին չի ենթարկվել: Պարեկների գալու մասով չի կարող ասել՝ կանչել են, թե ձայների վրա են եկել: Կառավարության դիմացի մուտքի մոտ այդ պահին 4 հոգով են ծառայություն իրականացրել, իսկ հետևի մուտքի մասին տեղյալ չէ: Հայտնեց, որ 2-րդ անգամ գալուց հետո մեղադրյալի ճակատին եղել են վնասվածքներ: Դատարանի հարցին ի պատասխան՝ նշեց, որ նա կարծում է, որ մեղադրյալի արարքը պարունակում է խուլիգանության հատկանիշներ, եղել են հայհոյանքներ թե՛ կոնկրետ իրենց նկատմամբ, թե՛ ընդհանուր, ուղղված բոլորին, այսինքն՝ անհասցե: Անհանգստություն է պատճառվել թե՛ իրեն, թե՛ իր ծառայակիցներին: Նշեց, որ քանի որ ուշ ժամ էր, քաղաքացիներ չկային ու հստակ չի կարող հիշել՝ անցորդ եղել է, թե` ոչ: Առաջին զրույցը տևել է 10-15 րոպե, որի ընթացքում փորձել են բացարել, որ պետք չէ նման վարքագիծ դրսևորել: Բարձր հայհոյելով մեղադրյալը եկել է, մոտեցել են ոստիկանության ծառայողները, որոնց դիտողություններին ի պատասխան մեղադրյալը ասել է, որ դա իրենց չի վերաբերում ու սկսել է նաև իրենց հայհոյել: Նշել է, որ մեղադրյալի քայլվածքից և պահվածքից զգացել են, որ ալկոհոլ է օգտագործած եղել, հոտ ևս եղել է: Հայտնեց, որ իրենց մոտենալու ժամանակ մեղադրյալը մի քանի անգամ հայհոյել է ոստիկանական համակարգին, վարչապետին, կառավարությանը: Հայհոյանքները եղել են տարաբնույթ, սեռական բնույթի՝ ուղղված անձին, ծնողին: Իրենց հայհոյել է կապված ծառայության կատարման կապակցությամբ: Ըստ իր հայհոյանքի շարժառիթը եղել է զուտ հայհոյելը, իրենք մեղադրյալին հարցրել են հայհոյելու պատճառները, սակայն վերջինս այդ հարցին որևէ պատասխան չի տվել:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Վաղարշակ Պողոսյանը հիմնական դատալսումներ ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Երևան քաղաքի Կետրոն վարչական շրջանում գիշերային ծառայություն իրականացնելիս է եղել, երբ իր համարին զանգել են և ասել, որ մոտենա Կառավարության շենքին: Մոտեցել և տեսել է, որ մի տղա իրեն անադեկվատ է դրսևորում և պարեկային մեքենայով տեղափոխել են ոստիկանության բաժին: Դեպքը տեղի է ունեցել մի քանի ամիս առաջ: Նշեց, որ գոռգոռոցներ է լսել միայն, հայհոյանքներ չի լսել, քանի որ եղել է մեքենայի մեջ՝ որպես վարորդ, դեպքի վայրում չի իջել մեքենայից: Նրան զանգահարել են և նա մեքենայով մոտեցել է, Վահագն Հունանյանին տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնի բաժին: Չի տեսել, թե ով է իջեցրել մեքենայից, չի տեսել և չի նկատել՝ արդյոք մեքենայի մեջ մեղադրյալը փորձել է մեկին վնասել, թե ոչ: Նշեց, որ նախաքննության ընթացքում իր հայտնած տվյալները ավելի հստակ էին, քանի որ այն ժամանակ ավելի լավ էր հիշում դեպքը, հաստատեց, որ նախաքննության ընթացքում իր վրա չի եղել որևէ ճնշում, պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը: Լավ հիշում է միայն գոռգոռոցները, իսկ հայհոյանքներ եղել են, թե ոչ, չի հիշում, անհանգստություն առաջացնելու մասին ոչինչ չի կարող ասել: Ոստիկանների հստակ քանակ ևս չի հիշում, 2-3 հնարավոր է լինեին: Մեքենայի մեջ նորմալ վարքագիծ է դրսևորել, չի նկատել արյան հետքեր մեղադրյալի վրա, մեքենայի մեջ՝ ևս:
Դատարանը բավարարելով հանրային մեղադրողի միջնորդությունը որոշում կայացրեց հրապարակել վկա Վաղարշակ Պողոսյանի նախաքննական ցուցմունքի այն հատվածները որոնք հակասում են հիմնական դատալսումներ ընթացքում տված ցուցմունքին:
2024 թվականի մարտի 20-ին Վաղարշակ Պողոսյանը որպես վկա ի թիվս այլնի տվել է հետևյալ ցուցմունքը.
«Այնուհետև մոտեցել ենք Կառավարության դիմաց, նկատել եմ, որ այնտեղ հավաքված են ոստիկանության զորքերի, ինչպես նաև պարեկային ծառայության աշխատակիցները: Երբ մոտեցա հավաքված անձանց, նկատեցի, որ անհավասարակշիռ վիճակում գտնվող մի քաղաքացու ոստիկանության զորքերի ծառայողները պարկացրել են գետնին: Մեր մոտենալուց մոտ 5 րոպե անց՝ նշված անձին ձերբակալեցինք և տեղափոխեցինք ոստիկանության Կենտրոնական բաժին։ Ոստիկանության բաժնում գտնվելու ընթացքում նշված անձը կրկին դրսևորում էր ոչ ադեկվատ վարքագիծ:
Կառավարության գլխավոր մուտքի մոտ գտնվելու ժամանակ այդ անձը բարձրաձայն հնչեցնում էր սեռական բնույթի հայհոյանքներ, այս պահին չեմ հիշում թե ում հասցեին, բացի այդ նաև բղավում էր:
Չեմ կարող հստակ ասել այլ անձանց համար լսելի եղել են, թե՝ ոչ, սակայն նշված վայրում քաղաքացիներ չեն հավաքվել:
Կառավարության մոտ հասել եմ այն ժամանակ, երբ այդ տղամարդը պարկած է եղել գետնին, իսկ ինչ վերաբերում է վերջինիս կողմից ոստիկանության զորքերի ծառայողներին հարվածներ հասցնելուն, ապա նման բան չեմ նկատել և իմ մոտենալուց հինգ րոպե անց նշված քաղաքացուն ձերբակալել և տեղափոխել ենք ոստիկանության բաժին»:
Վկան նշեց, որ պնդում է ցուցմունքը: Նա հստակ նշեց, որ հայհոյանք չի լսել, այլ միայն գոռգոռոց: Դեպքից հետո ոստիկանների հետ դեպքի վերաբերյալ ոչինչ չի քննարկել, քանի որ չի ճանաչել նրանց: Այնուհետև վկան նշեց, որ դեպքի վերաբերյալ տեղեկությունները մեծամասամբ Արտեմից է լսել, զեկուցագիրը վերջինս է կազմել: Նա ևս մեկ անգամ ճշգրտեց, որ հենց մեքենայով հասել է Կառավարության շենքի դիմաց, տեսել է, որ Վահագնը պառկած է գետնին, և լսել է հայհոյանքներ, և ենթադրում է, որ այդ հայհոյանքերը հնչեցրել է Վահագն Հունանյանը, քանի որ այլ քաղաքացի չկար այդտեղ: Հայհոյանք հստակ լսել է, սակայն չգիտի և չի հիշում, թե կոնկրետ ով է հայհոյել: Արտեմն ասել է, որ հայհոյողը Վահագն է եղել: Մեքենայում մեղադրյալը նորմալ վարքագիծ է դրսևորել: Ավարտին նշեց, որ նախաքննական ցուցմունքը տվել է զեկուցագիրը կազմելուց հետո:
/տե՛ս հատոր 1-ին գ.թ. 165-169, դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Սևակ Ղազարյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքը եղել է գիշերը, ինքը ծառայություն է իրակացրել, եղել է մեքենայի հետևում կանգնած: Չի հիշում՝ ինչ է տեղի ունեցել, մեղադրյալին դեմքով էլ չի հիշում, քանի որ հիշողության հետ կապված խնդիր ունի: Հիշում է, որ քաշքշոց է եղել, հետո քաղաքացուն տարել են բաժին: Չի հիշում, որ հայհոյանքներ հնչեցված լինեն: Դեպքը տեղի է ունեցել Կառավարության գլխավոր մուտքի դռան մոտ, կամ մի քիչ այն կողմ: Ինքը միայնակ չի եղել ծառայության, եղել է նաև ընկերը, մյուսներին չի հիշում, քաղաքացիներ դեպքի վայրում ևս չի հիշում: Նշեց որ, անձը առաջին անգամ ծխախոտ է ուզել իրենից, ինքը տվել է, հետո երկորդ անգամ արդեն դեպքը եղել է: Ինքը եղել է մեքենայի մեջ կամ հետևում: Հիշում է, որ այդ մարդուն նստեցրել են մեքենան և տարել բաժին: Գետնին պառկած չի եղել այդ ժամանակ: Հայտնեց նոև, որ Արտեմ անունով մարդու չի ճանաչում:
Դատարանը բավարարելով հանրային մեղադրողի միջնորդությունը որոշում կայացրեց հրապարակել վկա Սևակ Ղազարյանի նախաքննական ցուցմունքները:
2024 թվականի փետրվարի 29-ին Սևակ Ղազարյանը որպես տվել է հետևյալ ցուցմունքը.
«Վկա Սևակ Սասունիկի Ղազարյան. ինձ պարզաբանվել են իմ իրավունքները և պարտականությունները, որոնք ինձ համար պարզ են և հասկանալի, պարզաբանվել է, թե որ քրեական վարույթով եմ կանչվել հարցաքննության։ Տիրապետում եմ հայերեն գրավոր և բանավոր լեզվին։
Հարց - 2024 թվականի փետրվարի 29-ին ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում զեկուցագիր է ներկայացրել ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության զորքերի 1033 զորամասի 1-ին գումարտակի 1-ին վաշտի 2-րդ դասակի հրամանատար Հրանտ Ենոքյանն այն մասին, որ նույն օրը՝ ժամը 03:30-ի սահմաններում, ՀՀ Կառավարության գլխավոր մուտքին է մոտեցել մի քաղաքացի, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել, անպարկեշտ արտահայտություններ է արել, ինչից հետո նշված անձին ձերբակալել և ներկայացրել են ոստիկանության Կենտրոնական բաժին: Պարզվել է, որ նշված օրը և ժամին դուք նույնպես ծառայություն եք իրականացրել նշված վայրում։ Առաջարկում եմ վերհիշել և հայտնել դեպքի մանրամասները:
Պատասխան - Հարցն ինձ համար պարզ էր և հասկանալի, նշված դեպքի հետ կապված կարող եմ ասել հետևյալը. 2024 թվականի փետրվարի 29-ին` ժամը 03:30-ի սահմաններում, ծառայության եմ ընդգրկված եղել հանրապետության հրապարակում: Նշված ժամի սահմաններում գտնվել եմ ՀՀ Կառավարության դիմացի հատվածում կայանված ծառայողական ավտոմեքենայում: Ավտոմեքենայում գտնվելու ընթացքում լսեցի բարձ ձայներ, բղավոցներ ու անմիջապես դուրս եկա ավտոմեքենայից։ Երբ դուրս եկա ավտոմեքենայից լսեցի Կառավարության շենքին մոտեցած մի տղամարդու բղավոց, վերջինս հայհոյում էր այդ ժամանակ նրան մոտեցավ մեզ հետ միասին ծառայություն իրականացնող դասակի հրամանատար Հրանտ Ենոքյանը, վերջինս փորձեց հանդարտեցնել այդ անձին: Նշեմ, որ ես այդ ժամանակ կանգնած եմ եղել Հրանտ Ենոքյանի կողքին։
Հրանտ Ենոքյանի կողմից ներկայացված պահանջներից հետո, քաղաքացին լքեց այդ տեղանքը, սակայն մոտ մեկ ժամ անց, կրկին վերադարձավ Կառավարության գլխավոր մուտքի մոտ, սկսեց սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնել մեր՝ ոստիկանության ծառայողներիս հասցեին, իշխանությունների հասցեին, սեռական բնույթի հայհոյանքներ էր հնչեցնում նաև որքան հիշում եմ ՀՀ վարչապետի հասցեին: Դրանից հետո նշված անձը բարձրաձայն հայտարարեց, որ ցանկանում է միզել ՀՀ Կառավարության դռների վրա: Լսելով այդ ամենը՝ մենք՝ ես և Անդրանիկ Մանուկյանը, մոտեցանք նշված քաղաքացուն, իսկ վերջինս հետ գնաց այդ ժամանակ: Դրանից հետո նշված անձին մոտեցավ Հրանտ Ենոքյանը պահանջեց, որ դադարեցնի իր վարքագիծը, հայհոյանքներ չհնչեցնի, սակայն նա չենթարկվեց Ենոքյանի պահանջներին, այլ մոտեցավ Հ.Ենոքյանին, նրա հասցեին հնչեցրեց սեռական բնույթի հայհոյանք, ինչից հետո Ենոքյանը ձեռնամարտի հնարքների կիրառմամբ նրան փորձել է պարկացնել գետնին: Ավելացնեմ, որ այդ տղամարդը ձեռքով հարվածեց Ենոքյանի գլխին, սակայն հարվածը դիպավ գլխարկին և այն վայր ընկավ:
Այնուհետև մեզ մոտեցան մոտակայքում ծառայություն իրականացնող պարեկային ծառայության աշխատակիցները, ինչպես նաև ոստիկանության ԵՔՎ ՀՆԳ ծառայողները, ինչից հետո նշված քաղաքացուն ձերբակալեցինք ու ներկայացրինք ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, սակայն այդ ընթաքում նշված անձը միևնույն է չէր ենթարկվում: Հավելեմ, որ այդ անձը ցույց էր տալիս ակնհայտ դիմադրություն։
Հարց – Նկատե՞լ եք, որ Կառավարության շենքին մոտեցած անձը հարվածի Հ.Ենոքյանին:
Պատասխան - Այս պահին հստակ չեմ հիշում հարվածել է, թե՝ ոչ, սակայն նա պարբերաբար հրում էր Ենոքյանին և քաշում նրա հագուստից:
Հարց - Իսկ Ձեզ հարված հասցրե՞լ է այդ անձը, թե՝ ոչ:
Պատասխան - Այդ անձը ինձ հարվածներ չի հասցրել:
Հարց - Դուք նկատել եք, որ Կառավարության շենքին մոտեցած անձը հարձակվել է Հ.Ենոքյանի վրա, եթե այո, ապա ինչպե՞ս է դա արտահայտվել:
Պատասխան - Այդ անձը ագրեսիվ վարքագծով շարժվում էր դեպի Ենոքյանի կողմը և պատրաստվում էր հարվածել Ենոքյանին, սակայն Ենոքյանի կողմից ձեռնամարտի հնարքների կիրառման արդյուքում նա վայր ընկավ։
Հարց - Ի՞նչ կասեք Հ.Ենոքյանի դեմքի ճակատային հատվածում առկա մարմնական
վնասվածքների մասին:
Պատասխան - Նշված վնասվածքները Ենոքյանը ստացել է այն ժամանակ, երբ կիրառեց ձեռնամարտի հնարքներ և վայր գցեց Կառավարության շենքին մոտեցած տղամարդուն:
Հարց - Նկատել եք, որ Հ.Ենոքյանը հարվածներ հասցնի Կառավարության շենքին մոտեցած քաղաքացուն:
Պատասխան - Հայտնում եմ, որ Հ.Ենոքյանը չի հարվածել այդ քաղաքացուն:
Հարց - Ի՞նչումն են այդ անձի կողմից դրսևորվել խուլիգանական գործողությունները:
Պատասխան - Նրանում, որ բարձրաձայն հայհոյում էր, բղավում էր, չէր ենթարկվում մեր պահանջներին, բացի այդ մոտակայքում կանգնած տաքսի ավտոմեքենայի վարորդների անդորրը խաթարվել է այդ անձի վարքագծի հետևանքով: Հավելեմ, որ այդ անձի կողմից հնչեցրած հայհոյանքները լսելի են եղել այլ անձանց համար, նա ակնհայտ արհամարհական վերբերմուն էր ցուցաբերում հասարակության նկատմամբ, և չէր ենթարկվում մեր պահանջներին:
Հարց - Ձեր կարծիքով հայհոյանքներ հնչեցնող քաղաքացին գիտակցել է, որ դուք
ոստիկանության ծառայողներ եք, թե՝ ոչ:
Պատասխան - Ցանկանում եմ նշել, որ հայհոյանքներ հնչեցնող քաղաքացին պարզ գիտակցել է, որ մենք ոստիկանության ծառայողներ ենք: Այդ փաստը հավաստվում է նրանով, որ նա մեզ կոչում էր «մենթեր», բացի այդ նաև մենք եղել ենք ծառայողական համազգեստով
Հարց - Ձեզ հետ միասին ծառայություն իրականացնող անձանցից որևէ մեկին հարվածել է այդ անձը, թե՝ ոչ:
Պատասխան - Հայտնում եմ, որ ինձ հետ ծառայություն իրականացնող անձանցից որևէ մեկի չի հարվածել, բացի Հրանտ Ենոքյանից:
Հարց - Այդ անձի կողմից Ձեր նկատմամբ բռնություն գործադրվել է, թե՝ ոչ։
Պատասխան - Իմ նկատմամաբ այդ անձի կողմից բռնություն չի գործադրվել:
Հարց - Նշված անձի վարքագծի հետևանքով Ձեր ծառայողական գործունեությունը խաթարվել է, թե՝ ոչ:
Պատասխան - Հայտնում եմ, որ մեր ծառայողական գործունեությունը խաթարվել է, քանի որ բոլորս կենտրոնացել էինք դեպի այդ անձի կողմը և փորձում էինք հանդարտեցնել նրան: Ավելացնելու այլ բան չունեմ»:
Նախաքննության ընթացքում Սևակ Ղազարյանը որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել նաև, այն մասին, որ վերջինիս ներկայացվել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 32 հասցեում գտնվող Կառավարության գլխավոր մասնաշենքի մուտքի դռան առաջնամասը տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունները, որի կապակցությամբ Սևակ Ղազարյանը հայտնել է, որ 2024 թվականի փետրվարի 29-ին ժամը 04:30-ի սահմաններում Կառավարության շենքին մոտեցած Վահագն Հունանյանը հայտնել է, որ ուզում է ակցիա իրականացնել, հայտնել է, որ ցանկանում է միզել Կառավարության գլխավոր դռների վրա: Սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել Կառավարության անդամներին և ոստիկանական ծառայողների հասցեին: Տեսել է, որ Վահագն Ենոքյանը հարվածել է Ենոքյանի գլխի ուղղությամբ, հարվածը դիպել է Ենոքյանի գլխարկին և այն վայր է ընկել:
Սևակ Ղազարյանը պնդեց նախաքննական ցուցմունքը: Նշեց, որ նախաքննական ցուցմունքը տալիս հիշողության հետ կապված խնդիրներ չի ունեցել: Զեկուցագիրը ևս չի հիշում:
/տե՛ս հատոր 1-ին գ.թ.40-44, հատոր 2-րդ գ.թ. 7-12ա, հատոր 2-րդ գ.թ. 37-40ա, դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Անդրանիկ Մանուկյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դատական նիստերի դահլիճում ներկաներից ճանաչում է մեղադրյալին, հիշում է դեպքի վայրից, տեղյակ է՝ ինչ գործի շրջանակներում է հարցաքննվում: Հայտնեց, որ այդ ժամանակ եղել է ծառայության Կառավարության շենքի դռների մոտ: Մեղադրյալը մոտեցել է և ասել, որ ցանկանում է ակցիա իրականացնել, իրեն հորդորել են, որ մի փոքր հեռու կանգնի և այդպես իր բողոքն արտահայտի, հորդորել են, որ չհայհոյի: Քաղաքացին սկսել է բղավել: Բազմաթիվ հորդորներից հետո մեղադրյալը հեռացել է և, ոչ այդքան սթափ վիճակում վերադարձել է և սկսել է ավելի բարձր բղավել՝ վիրավորելով ՀՀ վարչապետին և ոստիկանական ծառայողներին: Ի սկզբանե եղել է ոչ սթափ վիճակում, 1-2 ժամ անց ավելի վատ վիճակով է վերադարձել: Եղել են և՛ բղավոցներ, և՛ հայհոյանքներ, անձամբ լսել է: Չի տեսել, որ Վահագն Հունանյանը հարվածի, նրան շենքից հեռացրել են և տարել են բաժին: Այդ ժամանակ սկսել է հրմշտոցը և բերման են ենթարկել նրան: Այլ քաղաքացիներ ևս կային, այդ թվում՝ տաքսիի վարորդներ, որոնք մոտիկացել են, փորձել են միջամտել: Ոստիկանության ծառայության այլ ստորաբաժանումներից ևս կային ծառայողներ: Հանրային մեղադրողի այն հարցին, թե Վահագն Հունանյանի վարքագծի հետևանքով ծառայությունը խաթարվել է, թե ոչ, վկան պատասխանեց, որ՝ այո: Փորձել է մոտենալ Կառավարության դռներին, ցանկացել է միզել դռների վրա: Զեկուցագրին ծանոթացել է մինչև ցուցմունք տալը: Անձամբ չի տեսել, որ սպային հարվածեն, ծեծկռտուքը չի տեսել, քանի որ արդեն հեռու են եղել: Ուզում էին ձեռքերը ոլորել, չէր թողնում, հայհոյում էր:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Սարգիս Գալեյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ճանաչում է մեղադրյալին, որևէ հարաբերություն չունի վերջինիս հետ: Նշեց, որ մոտավորապես հիշում է դեմքը, տեսել է Կառավարության շենքի մոտ, ալկոհոլի ազդեցության տակ ոչ ադեկվատ վիճակում, որի հետևանքով խնդիր է եղել ոստիկանության ծառայողների հետ: Ինքը կանչել է պարեկային մեքենա և մեղադրյալին տարել են բաժին: Վկան հայտենց, որ դեպքը տեղի է ունեցել մոտ մեկ տարի առաջ, հստակ ժամանակ չի հիշում: Մեղադրյալը հայհոյել է վարչապետին, ասել է, որ պետք է միզի Կառավարության շենքի պատի վրա, ոստիկանները չեն թողել: Ինքը այդ ժամանակ եղել է Կառավարության շենքի մոտ ծառայություն իրականացնող ոստիկանների ղեկավարը, այսինքն՝ վերակարգի պատասխանատուն, սակայն հստակ անուններով չի հիշում, սակայն եղել են հատուկ նշանակության գումարտակի ծառայողներ, նաև ոստիկանության զորեքրից և պարեկներ: Հայհոյանքները հնչեցնելիս այդտեղ է եղել, բազմիցս հորդորել են չհայհոյել: Ծառայողների հասցեին ևս հայհոյանքներ եղել են: Քաղաքացիներ մոտակայքում չի հիշում, ուշադիր չի եղել, կարծում է, որ մեղադրյալի այդ վարքագծի հետևանքով իրենց անհանգստություն է պատճառվել, իրենց բնականոն աշխատանքը խաթարվել է: Դեպքը սկսվելու պահին մի փոքր հեռու է եղել, մոտեցել է Վահագնի ձայների վրա, որտեղ ոստիկանները արդեն հավաքված են եղել, միասին պառկեցրել են գետնին: Նշեց, որ իրենց կատարած գործողությունները եղել են օրենքի սահմաններում: Վկան նշեց, որ իրենք ի պատասխան չեն հայհոյել քաղաքացուն: Դատարանի հարցին ի պատասխան՝ նշեց, որ բացահայտ մեղադրյալի կողմից դրսևորվել է արհամարհական, անհարգալից, հակաբարոյական և հակաիրավական վարքագիծ, խաթարվել է անդորրը, բնականոն աշխատանքը, անհանգստություն է առաջացել դեպքի վայրում: Հավելեց նաև, որ Հանրապետության հրապարակում հնարավոր չէ, որ մարդ չլիներ, եղել են մարդիկ, ում ճանաչել է ինքը: Վստահ է, որ երթուղային տաքսիների վարորդները ևս այդտեղ են եղել: Մեղադրյալի վրա վնասված չի տեսել այդ ընթացքում:
/տե՛ս նիստի արձանագրությունը/
Վկա Արտեմ Ղահրամանյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ մեղադրյալին ճանաչում է, ոչ մի հարբերություն չունի վերջինիս հետ: 2024 թվականի փետրվարի 29-ին դուրս է եկել առաջին հերթափոխի ծառայության, այդ ժամանակ աշխատել է Երևան քաղաքի վարչության հատուկ նշանակության գումարտակում: Սպասարկել են Կենտրոն վարչական շրջանը, հիշում է, որ պատասխանատուն՝ Սարգիս Գալեյանը, կապվել է իր հետ, որից հետո ինքը գնացել է Կառավարության շենքի ընդհանուր մուտքի մոտ: Մոտեցել են Կառավորության գլխավոր մուտքի մոտ, հասկացել, որ եղել է վիճաբանություն, ի սկզբանե այնտեղ չի եղել, և չգիտի, թե ինչ է կատարվել: Եղել են ՊՊԾ աշխատակիցներ, ոստիկանության այլ աշխատակիցներ: Նշեց, որ տեղում իրեն բառացի են փոխանցել, որ եղել է վիճաբանություն, գործողություններին ինքը ներկա չի եղել: Հայհոյանքների մասով ասաց, որ չի հիշում, թե եղել են, թե ոչ: Վահագն Հունանյանը եղել է ոչ ադեկվատ, հայհոյանքներ կոնկրետ իր հասցեին չեն եղել: Բացի ոստիկաններից այլ անձինք չի նկատել: Կողային 202 համարանիշներով մեքենայով է մոտեցել: Տարել է մեղադրյալին մինչև բաժին ու բաժնում այլևս իրենց միջև շփում չի եղել: Վերացական հայհոյանք չի հիշում եղել է, թե՝ ոչ, քանի որ նույնաբնույթ շատ դեպքեր են եղել: Բաժնում արձանագրություն են վերցրել խուզարկության մասին, որ Վահագն Հունանյանի մոտ արգելված իրեր չեն հայտնաբերվել, մնացած գործողություններին չի մասնակցել: Վկան նշեց, որ իր գնալու ժամանակ մեղադրյալին արդեն պառկեցրել են գետնին: Մեքենայի մեջ մեղադրյալի պահվածքը չի հիշում, հիշում է, որ կոնկրետ իր հասցեին չի հայհոյել: Բաժնում այն աշխատասենյակից, որտեղ եղել է Վահագն Հունանյանը, վկան բացակայել է, կապվել է ծառայողի հետ, համապատասխան ծառայությունը եկել է, ինքը չէր կարող զեկուցագիր ներկայացնել, քանի որ ի սկզբանե չի եղել հրապարակում: Իր վրա կամ մեքենայի մեջ տեսանկարահանող սարք չի եղել այդ ժամանակ:
Դատարանը բավարարելով հանրային մեղադրողի միջնորդությունը որոշում կայացրեց հրապարակել վկա Արտեմ Ղահրամանյանի նախաքննական ցուցմունքը այն մասով, որ մասով հակասում է հիմնական դատալսումների ընթացքում իր տված ցուցմունքից:
2024 թվականի մարտի 21-ին Արտեմ Ղահրամանյանը որպես վկա ի թիվս այլնի տվել է հետևյալ ցուցմունքը.
« Պատասխան - /…/ նկատեցի, որ անհավասարակշիռ վիճակում գտնվող մի քաղաքացու ոստիկանության զորքերի ծառայողները պառկեցրել են գետնին: Մեր մոտենալուց մոտ 5 րոպե անց՝ նշված անձին ձերբակալեցինք և տեղափոխեցինք ոստիկանության Կենտրոնական բաժին: Ոստիկանության բաժնում գտնվելու ընթացքում նշված անձը կրկին դրսևորում էր ոչ ադեկվատ վարքագիծ, չէր ենթարկվում մեր պահանջներին: Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ նշված անձը գտնվում էր ալկոհոլի ազդեցության տակ:
Հարց - Ոստիկանության զորքերի ծառայողների կամ Ձեր կողմից որևէ օրինական պահանջ հնչել է ուղղված այդ անձին, թե՝ ոչ։
Պատասխան - Այո՛, ոստիկանության զորքերի ծառայողների և մեր կողմից հնչում էին օրինական պահանջներ, որպեսզի այդ անձը դադարեցնի իր հակաիրավական և հակահասարակական վարքագիծը, քանի որ շարունակում էր հայհոյանքներ հնչեցնել, սակայն նա չէր ենթարկվում թե՛ մեր, թե՛ ոստիկանության զորքերի ծառայողների օրինական պահանաջներին, ինչը դրսևորում էր բարձրաձայն հայհոյանքներ հնչեցնելով և բղավելով։
Հարց - Կառավարության գլխավոր մուտքի մոտ գտնվելու ժամանակ այդ տղամարդը հնչեցրել է հայհոյանքներ, բղավել է, թե ոչ, եթե այո, ապա ու՞մ հասցեին է հնչեցրել հայհոյանքները և բարձրաձայն է արդյո՞ք հնչեցրել, թե՞ ոչ:
Պատասխան - Կառավարության գլխավոր մուտքի մոտ գտնվելու ժամանակ այդ անձը բարձրաձայն հնչեցնում էր սեռական բնույթի հայհոյանքներ Կառավարության և ոստիկանության հասցեին, բացի այդ նաև բղավում էր:
Հարց - Այդ անձի կողմից սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելը կամ բղավոցները լսելի եղել են այլ անձանց, մասնավորապես՝ հանջաքվել են ակամ մոտակայքում գտնվող քաղաքացիների:
Պատասխան - վստահաբար կարող եմ ասել, որ եթե մոտակայքում եղել են անցորդներ, ապա այդ հայհոյանքները և բղավոցները լսելի եղել են վերջիններիս համար, սակայն այդ հանգամանքին ուշադիր չեմ եղել և չեմ կարող ասել այդ ժամանակ մեր մոտակայքում գտնվել են արդյոք քաղաքացիներ, թե՝ ոչ:
Հարց - Կառավարության գլխավոր մուտքի մոտ գտնվելու ընթացքում նկատել եք, որ անհավասարակշիռ վիճակում գտնվող տղամարդը դիմադրություն կամ բռնություն գործադրի ոստիկանության զորքերի ծառայողների նկատմամբ կամ հարվածներ հասցնի նրանցից որևէ մեկին:
Պատասխան - Ինչպես նշեցի, Կառավարության մոտ հասել եմ այն ժամանակ, երբ այդ տղամարդը պարկած է եղել գետնին, իսկ ինչ վերաբերում է վերջինիս կողմից ոստիկանության զորքերի ծառայողներին հարվածներ հասցնելուն, ապա այդ ժամանակ նման բան չեմ նկատել և իմ մոտենալուց մոտ հինգ րոպե անց նշված քաղաքացուն ձերբակալել և տեղափոխել ենք ոստիկանության Կենտրոնական բաժին:
Հարց - Տեղեկություններ ունեք այն մասին, թե ինչ է տեղի ունեցել նշված օրը Կառավարության գլխավոր մուտքի դիմաց կամ այլ մանրամասների տիրապետում եք դեպքի հանգամանքների մասին, թե ոչ:
Պատասխան - Նշեմ, որ դեպքի այլ մանրամասների չեմ տիրապետում և բացի այդ հանգամանորեն տեղյակ չեմ, թե ինչ է տեղի ունեցել նշված օրը Կառավարության գլխավոր մուտքի դիմաց: Իսկ դեպքի մանրամասների մասին փոքր ինչ տեղեկացել եմ ոստիկանության զորքերի ծառայողներից: Վերջիններիս հետ զրույցի ժամանակ տեղեկացա, որ այդ տղամարդը նշված օրը մոտեցել է Կառավարության գլխավոր մուտքի դռներին, ցանկացել է միզել դրանց վրա, բացի այդ սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել ոստիկանության և Կառավարության հասցեին:
Հարց - Ոստիկանության զորքերի ծառայողների հետ զրույցի ընթացքում տեղեկություններ ստացել եք այն մասին, որ այդ տղամարդը հարվածներ է հասցրել ոստիկանության զորքերի ծառայողներից Հրանտ Ենոքյանին, թե ոչ:
Պատասխան - Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում Հրանտ Ենոքյանի հետ ունեցած կարճատև զրույցի ընթացքում վերջինիցս տեղեկացա, որ անհավասարակշիռ վիճակում գտնվող տղամարդը Կառավարության դիմաց գտնվելու ընթացքում հարվածներ է հասցրել Հրանտ Ենոքյանին: Սակայն ևս մեկ անգամ կրկնում եմ, որ դա եղել է նախքան իմ մոտենալը դեպքի վայր, իսկ թե մարմնի որ հատվածներին է հարվածներ հասցրել և քանի անգամ այդ մասին տեղեկություններ չունեմ:
Ավելացնելու այլ բան չունեմ:»
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկան պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը, նշեց, որ իր վրա չի եղել ճնշում նախաքննության ընթացքում՝ ցուցմունք տալիս, հայտնեց նաև չի նկատել որևէ մեկի մոտ տեսանկարահանող սարք կամ հեռախոս:
/տե՛ս հատոր 1-ին գ.թ. 191-195ա, դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Կարեն Քարամյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ ոչինչ չի հիշում, դեպքի ժամանակ ուժեղացված ծառայություն է իրականացրել Կենտրոն վարչական շրջանում: Անցնելիս են եղել և տեսել են մի խումբ հավաքված անձանց, մոտեցել են և տեսել, որ Ոստիկանության զորքերի ծառայողներ են: Մեղադրյալին դեպքի ժամանակ տեսել է, սակայն չի հիշում: Մեղադրյալին տարել են, իրենք էլ հեռացել են այդտեղից: Ինքը միայն հասկացել է, որ մեղադրյալը խմած է եղել, ինքը անձամբ չի լսել հայհոյանքներ, Ոստիկանության զորքերի ծառայողներն են իրեն ասել, որ Վահագն Հունանյանի կողմից հնչեցվել են հայհոյանքներ: Դատախազին ի պատասխան վկան նշեց, որ տարածքում այլ անձանց չի հիշում: Հարվածներ և քաշքշուկ ևս չի նկատել: Վկան մոտեցել է միջադեպից հետո:
Դատարանը բավարարելով հանրային մեղադրողի միջնորդությունը որոշում կայացրեց հրապարակել վկա Կարեն Քարամյանի նախաքննական ցուցմունքը:
2024 թվականի մարտի 20-ին Կարեն Քարամյանը որպես վկա տվել է ետևյալ ցուցմունքը.
«Տիրապետում եմ հայերեն գրավոր և բանավոր լեզվին
Հարց - 2024 թվականի փետրվարի 29-ին ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում ՀՀ ՆԳՆ տիկանության 1033 զորամասի ծառայողների կողմից զեկուցագիր է ներկայացվել այն մասին, է հնչեցրել, անպարկեշտ մի քաղաքացի, սեռական բնույթի հայհոյանքներ արտահայտություններ է կատարել, ինչից հետո նշված անձին ձերբակալել և ներկայացրել են որ նույն օրը՝ ժամը 03:30-ի սահմաններում, ՀՀ Կառավարության գլխավոր մուտքին է մոտեցել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին: Առաջարկում եմ վերհիշել և հայտնել դեպքի մանրամասները, որտե՞ղ եք ծառայություն իրականացրել նշված օրը և ի՞նչ տեղեկություններ ունեք դեպքի հանգամանքների մասին:
Պատասխան - Հարցն ինձ համար պարզ էր և հասկանալի, 2024 թվականի փետրվարի 29-ին՝ ժամը 03:30-ի սահմաններում, ծառայության եմ ընդգրկված եղել Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանում։ Նշված ժամի սահմաններում՝ ավելի հստակ, ծառայություն եմ իրականացրել Հանրապետության հրապարակի մոտակայքում:
Երբ ծառայողական ավտոմեքենայով անցնում էինք Կառավարության գլխավոր մուտքի մոտով, այդ ժամանակ ձեռքով ավտոմեքենան կանգնեցրեցին ոստիկանության զորքերի ծառայողները: Այնուհետև մեքենայից դուրս եկանք ես և ինձ հետ միասին՝ ծառայություն իրականացնող Արամ Վարդանյանը, մոտեցանք ոստիկանության զորքերի ծառայողներին և նկատեցինք, որ մի տղամարդ, ով ենթադրաբար գտնվում էր՝ ալկոհոլի ազդեցության տակ, դրսևորում էր ոչ ադեկվատ վարքագիծ, բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ էր հնչեցնում ոստիկանության զորքերի ծառայողների հասցեին, ՀՀ Կառավարության հասցեին, ՀՀ իշխանությունների հասցեին: Մոտ 10 րոպե անց, դեպքի վայր մոտեցան ոստիկանության ԵՔՎ ՀՆԳ ծառայողները, նույնպես փորձեցին կարգի հրավիրել նշված տղամարդուն, սակայն վերջինս չէր ենթարկվում և ի վերջո այդ անձին ձերբակալեցին և տեղափոխեցին ոստիկանության Կենտրոական բաժին:
Հարց - Ոստիկանության զորքերի կամ ՆԳ ծառայողների կողմից որևէ օրինական պահանջ հնչել է ուղղված այդ անձին, թե՝ ոչ:
Պատասխան- Այո', ոստիկանության զորքերի և ՀՆԳ ծառայողների կողմից պարբերաբար հնչում էին օրինական պահանջներ, որպեսզի այդ անձը՝ դադարեցնի իր հակաիրավական և հակահասարակական վարքագիծը, սակայն նա չէր ենթարկվում թե՛ մեր, թե՛ ոստիկանության զորքերի և թե՛ ՀՆԳ ծառայողների օրինական պահանաջներին:
Հարց- այդ անձի կողմից սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալը կամ բղավոցները լսելի եղել են այլ անձանց, մասնավորապես՝ անցորդների կամ մոտակայքում գտնվող քաղաքացիների համար, թե՝ ոչ:
Պատասխան- այլ անձանց համար այդ հայհոյանքները կամ բղավոցները միանշանակ լսելի են եղել, որովհետև այդ տղամարդը հոյհոյում էր և բղավում էր բարձրաձայն, բացի այդ եղել են քաղաքացիներ ովքեր անցել են մեր մոտով և վերջիններս ուշադիր նայել են կատարվածին:
Հարց- նշված վայրում գտնվելու ընթացքում նկատել եք, որ անհավասարակշիռ վիճակում գտնվող տղամարդը դիմադրություն կամ բռնություն գործադրի ոստիկանության զորքերի ծառայողների նկատմամբ կամ հարվածներ հասցնի նրանց:
Պատասխան- այդ ընթացքում նկատել եմ, որ երբ ոստիկանության զորքերի ծառայողները մոտենում էին այդ տղամարդուն և փորձում հանգստացնել նրան, վերջինս հրում էր ոստիկանության զորքերի ծառայողներին և թույլ չէր տալիս, որ մոտենան իրեն։ Իսկ ինչ վերաբերում է հարվածներ հասցնելուն, ապա նման բան ես անձամբ չեմ նկատել»:
Վկան պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը: Վկան նշեց, որ այդ ժամանակ իրեն ամրացված է եղել տեսանկարահանող սարք, որում պարունակվող նյութերը վարույթ իրակակացնող մարմնի կողմից չեն վերցվել: Իրենք եղել են 2 հոգով, երկուսի մոտ էլ եղել է այդ սարքից:
/տե՛ս հատոր 1-ին գ.թ.184-188ա, դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Արամ Վարդանյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի օրը ծառայություն են իրականացրել Կենտրոն վարչական շրջանում՝ Կառավարության շենքի մոտակայքում, տեսել են հավաքված ոստիկանների, մոտեցել են, որ հասկանան, թե ինչ է կատարվում: Այդ ժամանակ Ոստիկանության հատուկ նշանակության գումարտակի ծառայողները իրենց մեքենաներով Վահագն Հունանյանին տեղափոխել են Ոստիկանության Կենտրոն բաժին: Իրենց ուշադրությունը գրավել են ոչ միայն հավաքված քաղաքացիները, այլ նաև քաղաքացու դրսևորած վարքագիծը: Հայտնեց, որ քաղաքացին եղել է ոչ սթափ՝ խմած վիճակում: Ոստիկանական ծառայողներից բացի այլ քաղաքացիների չի հիշում: Բարձր տոնով են խոսել, հայհոյանքներ հստակ չի հիշում: Խնդիրը Կառավարության շենքի հետ կապված է եղել: Իրենք այդ ժամանակ չեն խառնվել, միայն կողքից հետևել են՝ հասկանալու համար, թե ինչ է տեղի ունեցել: Վկան կարծում է, որ երբ մոտեցել են, այդ վայրում հասարակական կարգը խախտված է եղել: Իրենց մոտանալիս մեղադրյալը եղել է կանգնած, հետո ձերբակալման ընթացքում իրավիճակը փոխվել է, ձերբակալմանը ինքն անձամբ ներկա է եղել: Արյան հետքեր չի նկատել, քանի որ տարածքում մութ է եղել, դեմքն էլ չի հիշում: Քննչական Կոմիտեում չի եղել: Երբ արդեն պառկեցրել են մեղադրյալին, գոռգոռոցներ այլևս չի հիշում, մեղադրյալին հասցված հարվածներ՝ ևս:
Դատարանը բավարարելով հանրային մեղադրողի միջնորդությունը որոշում կայացրեց հրապարակել վկա Արամ Վարդանյանի նախաքննական ցուցմունքը:
2024 թվականի մարտի 14-ին Արամ Վարդանյանը որպես վկա տվել է հետևյալ ցուցմունքը.
«/.../
Պատասխան - Հարցն ինձ համար պարզ էր և հասկանալի, 2024 թվականի փետրվարի 29-ին՝ վարչական շրջանում։ Նշված ժամի սահմաններում ավելի հստակ, ծառայություն եմ ժամը 03:30-ի սահմաններում, ծառայության եմ ընդգրկված եղել Երևան քաղաքի Կենտրոն իրականացրել Հանրապետության հրապարակի մոտակայքում:
Երբ ծառայողական ավտոմեքենայով անցնում էի Կառավարության գլխավոր մուտքի մոտով, այդ ժամանակ ձեռքով ավտոմեքենան կանգնեցրեցին ոստիկանության զորքերի ծառայողները: Մեքենայից դուրս գալով՝ ինձ հետ միասին ծառայություն իրականացնող Կարեն Քարամյանի հետ մոտեցանք ոստիկանության զորքերի ծառայողներին և նկատեցինք, որ մի տղամարդ, ով Ենթադրաբար գտնվում էր ալկոհոլի ազդեցության տակ, դրսևորում էր ոչ ադեկվատ վարքագիծ, բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ էր հնչեցնում ոստիկանության զորքերի ծառայողների հասցեին, ՀՀ Կառավարության հասցեին, ՀՀ իշխանությունների հասցեին: Նույնպես փորձեցին կարգի հրավիրել նշված տղամարդուն, սակայն վերջինս չէր ենթարկվում և Մոտ 10 րոպե անց, դեպքի վայր մոտեցան ոստիկանության ԵՔՎ ՀՆԳ ծառայողները, ի վերջո այդ անձին ձերբակալեցին և տեղափոխեցին ոստիկանության Կենտրոական բաժին:
Հարց - Ոստիկանության զորքերի կամ ՀՆԳ ծառայողների կողմից որևէ օրինական պահանջ հնչել է ուղղված այդ անձին, թե՝ ոչ: Ի պատասխան- այո՛, ոստիկանության զորքերի և ՀՆԳ ծառայողների կողմից պարբերաբար հնչում էին օրինական պահանջներ, որպեսզի այդ անձը դադարեցնի իր հակաիրավական և հակահասարակական վարքագիծը, սակայն նա չէր ենթարկվում թե՛ մեր, թե՛ ոստիկանության զորքերի և թե՛ ՀՆԳ ծառայողների օրինական պահանաջներին:
Հարց - Այդ անձի կողմից սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալը կամ բղավոցները լսելի եղել են այլ անձանց, մասնավորապես՝ անցորդների կամ մոտակայքում գտնվող քաղաքացիների համար, թե՝ ոչ:
Պատասխան - Այլ անձանց համար այդ հայհոյանքները կամ բղավոցները միանշանակ լսելի են եղել, որովհետև այդ տղամարդը հոյհոյում էր և բղավում էր բարձրաձայն:
Հարց - Նշված վայրում գտնվելու ընթացքում նկատել եք, որ անհավասարակշիռ վիճակում գտնվող տղամարդը դիմադրություն կամ բռնություն գործադրի ոստիկանության զորքերի ծառայողների նկատմամբ կամ հարվածներ հասցնի նրանց:
Պատասխան - Այդ ընթացքում նկատել եմ, որ երբ ոստիկանության զորքերի ծառայողները մոտենում էին այդ տղամարդուն և փորձում հանգստացնել նրան, վերջինս հրում էր ոստիկանության զորքերի ծառայողներին և թույլ չէր տալիս, որ մոտենան իրեն:
Նշեմ, որ դեպքի այլ մանրամասների չեմ տիրապետում, քանի որ ես և Կարեն Քարամյանը դեպքի վայր ենք մոտեցել ավելի ուշ։ Իսկ դեպքի մանրամասների մասին որևէ այլ անձից կամ ոստիկանության զորքերի ծառայողներից տեղեկություն չեմ ստացել: Ավելացնելու այլ բան չունեմ»:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկան պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը:
/տե՛ս հատոր 1-ին գ.թ.154-158ա, դատական նիստի արձանագրությունը/





Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները.
Հետազոտված ապացույցների՝ մասնավորապես 08.07.2024 արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին որոշմամբ, 08.07.2024 փաստաթուղթ զննելու մասին արձանագրությամբ, նկարահանող սարքերի տեսագրությունների զննության արձանագրությամբ, 11.04.2024 թվականի արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին որոշմամբ, վկաներ Հ.Ենոքյանի, Վ.Պողոսյանի, Ս.Ղազարյանի, Ա.Մանուկյանի, Ս.Գալեյանի, Ա.Ղահրամանյանի, Կ.Քարամյանի, Ա.Վարդանյանի ցուցմունքներով Դատարանի կողմից հաստատվում են հետևյալ փաստական հանգամանքները.
Վահագն Վաչիկի Հունանյանը 2024 թվականի փետրվարի 29-ին՝ ժամը 03:30 սահմաններում, գտնվելով ոչ սթափ վիճակում, գնացել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 32 հասցեում գտնվող, Կառավարության մասնաշենքի գլխավոր մուտքի մոտ և խուլիգանություն կատարելու ուղղակի դիտավորությամբ՝ սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու մղումով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ, կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը՝ հասարակության նկատմամբ անհարգալից, իրավական ու բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելով: Մասնավորապես՝ ինքնահաստատման գերազանցությունն արտահայտելու հանդուգն ձգտումով Վահագն Հունանյանը տևական ու հասարակության հանդեպ երևակայական ժամանակ փողոցում դրսևորել է հակաբարոյական վարքագիծ՝ աղմկել է, հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ տարածքում ծառայություն իրականացնող ոստիկանների, իշխանությունների, կառավարության անդամների և վարչապետի հասցեին, իր այդ հակաիրավական և հակաբարոյական գործողություններով, հայհոյանքներով, անպարկեշտ արտահայտություններով և համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ խոչընդոտել է ոստիկանության ծառայողների գործունեությանը, ինչպես նաև անհանգստություն պատճառել շրջակայքում գտնվող անձանց և խաթարել նրանց անդորրը:

Դատարանի իրավական և փաստական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Խուլիգանությունը` հասարակության նկատմամբ անհարգալից կամ իրավական կամ բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելը, որը դրսևորվել է անձին ստորացնելով կամ հայհոյանքներով կամ անպարկեշտ արտահայտություններով կամ համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ մարդկանց անդորրը խախտելով կամ նույն եղանակներով հանրային միջոցառումը, արարողությունը խափանելով կամ հասարակական նշանակության օբյեկտի, հիմնարկի կամ կազմակերպության բնականոն աշխատանքը խոչընդոտելով՝
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:»
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
6. Խոստովանական ցուցմունքը չի կարող անձին դատապարտելու հիմք հանդիսանալ, եթե այն չի հիմնավորվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված բավարար ապացույցներով:
7. Մեղադրյալի դատապարտումը հակակշռող բավարար գործոնների բացակայության պայմաններում չի կարող միայն կամ առավելապես հիմնվել այնպիսի անձի ցուցմունքի վրա, որի հակընդդեմ հարցման հնարավորություն տվյալ մեղադրյալը կամ նրա պաշտպանը կամ ներկայացուցիչը չի ունեցել:
8. Դեպոնացված ցուցմունքը չի կարող դրվել դատավճռի հիմքում, եթե դատարանում վերաբերելի մասով չի հետազոտվել դրա տեսաձայնագրությունը:»։
ՀՀ քրեական դատավարության 101-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ապացուցումը սույն օրենսգրքով նախատեսված` ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»:
Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով, այնպես էլ Եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքն ըստ էության վերարտադրել է Սահմանադրությամբ ամրագրված անմեղության կանխավարկածի իրավունքը, նաև ամրագրել անմեղության կանխավարկածի հիմնական բաղադրիչները, որոնք համակցության մեջ արտացոլում են անմեղության կանխավարկածի բովանդակությունը: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հերքված չէ: Այլ խոսքով` քրեական դատարավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
Ապացույցների գնահատման կանոնները դատարանին պարտավորեցնում են քրեադատավարական նորմերում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա:
Օրենսգրքով սահմանված կանոնը, որի համաձայն չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը, նշանակում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Որպես այդպիսին պետք է հասկանալ ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Դա, իհարկե, չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն դրա հավանականության աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: Ապացույցների պատշաճ գնահատումը ենթադրում է դրա արդյունքում հիմնավոր, այսինքն՝ հասցեատերերի համար օբյեկտիվորեն համոզիչ, դատավարական ակտի կայացում:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի վարույթի համար նշանակություն ունեցող բոլոր հանգամանքների համակողմանի, անաչառ և պատշաճ քննությունը:
Ցանկացած դատավարական ակտում արվող եզրահանգման հիմնավորվածությունը կախված է նաև բացահայտված փաստերի վերաբերելիության ճիշտ գնահատականից: Յուրաքանչյուր ապացույցի վերաբերելիության ճիշտ որոշումը պետք է հանգեցնի օրինական և հիմնավոր որոշում կայացնելու համար անհրաժեշտ և բավարար ապացույցների հավաքմանը:
Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:
Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին վարույթի նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց տված գնահատականներով:
Նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունենալու օրենսդրական արգելքը բացառում է որևէ ապացույցի նկատմամբ կանխակալ մոտեցում ցուցաբերելը (մյուս ապացույցների նկատմամբ այդ փաստական տվյալի ապացուցողական արժեքին առավելություն վերագրելը կամ այդ արժեքը նվազեցնելը), քանի դեռ այդ ապացույցը քրեադատավարական օրենսգրքով ամրագրված ընթացակարգով մրցակցության և կողմերի իրավահավասարության, մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի ապահովման և այլ սկզբունքների պահպանմամբ չի հետազոտվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում: Այնուհանդերձ, ապացույցների նկատմամբ կանխակալ մոտեցման արգելքը գործում է մինչև «պատշաճ իրավական ընթացակարգով դրանց գնահատումը», ուստի ապացույցների հետազոտումից հետո բացակայում է ապացույցների գնահատման արդյունքում դրանցից մի մասին մյուսների նկատմամբ առավելություն կամ նվազ կարևորություն վերագրելու արգելքը, հակառակ դեպքում, հակասական ապացույցների առկայության պարագայում հնարավոր չէ հիմնավորված հետևության հանգել անձի մեղավորության կամ անմեղության և այլ հարցերի վերաբերյալ:
Ապացույցների գնահատման բնութագրիչ առանձնահատկությունն այն է, որ օրենքը, որպես կանոն, չի նշում, թե հատկապես որ ապացույցներով պետք է հաստատվի այս կամ այն հանգամանքը: Նշված կանոնից միակ բացառությունն այն հանգամանքներն են, որոնք կարող են հաստատվել միայն որոշակի տեսակի ապացույցներով:
Վերը շարադրված իրավադրույթների և իրավական վերլուծությունների լույսի ներքո գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք բավարար են ապացուցված համարելու Վահագն Հունանյանին վերագրվող արարքը, այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը, մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունը տվյալ արարքի կատարման մեջ:
Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Վահագն Հունանյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքները, որոնց նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասը:
Անդրադառնալով պաշտպանական կողմի այն պնդումներին, որ Վահագն Հունանյանի գործողություններում բացակայում է հանցանքի սուբյեկտիվ կողմը, առկա չէ անձանց անդորրը խախտելու փաստը և մեղադրյալի գործողություննրը բխել են հուզական մղումներից Դատարանը հարկ է համարում մեջբերել Վճռաբեկ դատարանի մի քանի դիրքորոշումներ՝ նշված հանգամանքների հետ կապված, և այդ համատեքստում վերլուծել առկա ապացույցները.
Վճռաբեկ դատարանն իր 2013 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշման մեջ վերլուծելով քննարկվող հանցակազմի էությունը, դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի հասարակական կարգ հասկացության պարզաբանումը:
(...) հասարակական կարգն ընկալվում է երկու իմաստով՝ լայն և նեղ: Լայն իմաստով հասարակական կարգը հասարակության մեջ առկա սոցիալական կապերի և հարաբերությունների համակցությունն է, որը ձևավորվում է սոցիալական, իրավական և բարոյական նորմերի գործողության արդյունքում, և յուրաքանչյուր հանցագործություն, զանցանք կամ այլ իրավախախտում այս կամ այն չափով հանգեցնում է դրա խախտման:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են նեղ իմաստով հասարակական կարգի բովանդակությունը:
Նեղ իմաստով հասարակական կարգն ընկալվում է որպես հասարակական նշանակության վայրերում, այն է՝
1)տրանսպորտային միջոցների կայանատեղիներում,
2)օդանավակայաններում,
3)շուկաներում,
4)պուրակներում,
5)այգիներում,
6)կինոթատրոններում,
7)ցուցասրահներում,
8)մարզադաշտերում,
9)փողոցներում,
10)հիմնարկ-ձեռնարկություններում,
11)ուսումնական հաստատություններում,
12)հասարակական տրանսպորտում,
13)հասարակական սննդի սպասարկման վայրերում,
14)հասարակական նշանակության այլ վայրերում այնպիսի իրադրության առկայություն, որի պայմաններում ապահովված է քաղաքացիների արժանավայել վարքագիծը, կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև այդ վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը:
Նույն որոշման մեջ սահմանված է նաև <<կոպիտ խախտում>> և <<բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք>> հասկացությունների էությունը: Մասնավորապես՝ անձի գործողություններում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն արտահայտվում է մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց և կոլեկտիվին հակադրվելու ձևով: Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտավորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթություն և այլն): Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման եղանակները տարբեր են՝ արարք, խոսք, ժեստ, մարմնաշարժում և այլն:
(․․․) անհարգալից վերաբերմունքը բացահայտ է ոչ թե այն պատճառով, որ կատարվում է հասարակական վայրերում կամ հասարակության անդամների ներկայությամբ, այլ այն պատճառով, որ կատարվում է հենց հասարակության նկատմամբ հանցավորի անհարգալից վերաբերմունքը ցուցադրելու նպատակով: Այլ խոսքով՝ կոնկրետ դեպքում խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման առկայությունը կամ բացակայությունը գնահատելիս անհրաժեշտ է պարզել խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը, այն է՝ հասարակական կարգը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու հանցավորի դիտավորությունը, նպատակը:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը, ժեստը, բառը, մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է, իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարակության համար: Հակառակ դրան` անձի արարքը կարող է գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե կոնկրետ անձը, ում դեմ ուղղված է հանցավորի արարքը, ընտրվել է պատահաբար, և այդ անձի դեմ ուղղված արարքի միջոցով հանցավորը ցանկանում է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ:
Խուլիգանության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն՝ հանցավորը գիտակցում է, որ իր գործողությամբ (ներով) անհարգալից վերաբերմունք է ցուցաբերում հասարակության նկատմամբ կամ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք է ցուցաբերում իրավական կամ բարոյական նորմերի նկատմամբ և ցանկանում է կատարել այդ արարքները:
Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով անհարգալից վերաբերմունք է ցուցաբերում հասարակության նկատմամբ կամ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք է ցուցաբերում իրավական կամ բարոյական նորմերի նկատմամբ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս հոդվածի դիսպոզիցիայում թվարկված եղանակների դրսևորման հնարավորությունը: Հանցանքի հիմնական շարժառիթը համարվում է խուլիգանական, եթե հանցավորի գործողություններում գերակայում է հասարակական կարգի նկատմամբ արհամարհանքը:
Վերոգրյալի համատեքստում խուլիգանության հանցակազմը անհրաժեշտ է սահմանազատել մնացյալ այն իրավիճակներից և հանցակազմերից, երբ հանցավորը ոտնահարելով մեկ օբյեկտ (օրինակ՝ անձի առողջությունը), միաժամանակ կարող է խախտել մեկ այլ հասարակական հարաբերություններ։:
Հանցավորի կողմից իր արարքի նկատմամբ ունեցած հոգեբանական վերաբերմունքի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանը 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ-223/06 որոշման մեջ նշել է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինի հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ: Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն:
Վերոգրյալ նորմերի և նախադեպային իրավական դիրքորոշումների համադրված վերլուծության արդյունքում կարելի է արձանագրել, որ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական նշանակության վայրերում (կամ հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում) հասարակության նկատմամբ անհարգալից կամ իրավական կամ բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելով, որն արտահայտվում է անձին ստորացնելով կամ հայհոյանքներով կամ անպարկեշտ արտահայտություններով կամ համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ մարդկանց անդորրը խախտելով կամ նույն եղանակներով հանրային միջոցառումը, արարողությունը խափանելով կամ հասարակական նշանակության օբյեկտի, հիմնարկի կամ կազմակերպության բնականոն աշխատանքը խոչընդոտելով։
Այսինքն՝ քննարկվող հանցակազմի հիմքում ընկած են խուլիգանական շարժառիթները, այն է՝ սեփական անձի գերակայության ցուցադրության մոլուցքն ու համակեցության ընդունված համընդհանուր կանոններին հակադրվելու ցանկությունը: Այլ կերպ ասած՝ հանցավորը, ունենալով խուլիգանական դրդումներ, պետք է նպատակ ունենա և ցանկանա բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հենց հասարակության նկատմամբ: Ընդ որում, բացահայտ արտահայտությունը վերաբերում է ոչ թե կամ ոչ այնքան այն հանգամանքին, որ հանցավորի վարքագծին ականատես են լինում հասարակության ներկայացուցիչները, այլ նրան, որ հանցավորի արարքը կատարվում է հենց հասարակության նկատմամբ ունեցած անհարգալից վերաբերմունքը բացահայտ ցուցադրելու կամ իրավական կամ բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունքը արտահայտելու նպատակով: Ավելի հստակ՝ հանցավոր արարքն ուղղված է հասարակությանը և հասարակական համակեցության ընդունված նորմերի խախտմանը, այլ ոչ թե կոնկրետ իրավիճակում ծագած վիճաբանությանը կամ կոնկրետ անձին։
Խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի մեկնաբանության համատեքստում հարկ է ընդգծել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցանքը համարվում է ուղղակի դիտավորությամբ կատարված, եթե անձը գիտակցում է իր արարքի այն փաստական հանգամանքները, որոնք հանցակազմի հատկանիշ են, և այդ արարքը կատարելը նրա նպատակն է կամ նպատակին հասնելու միջոցը:
Այլ խոսքով՝ ուղղակի դիտավորությամբ հանցանք կատարող անձը գիտակցում է, որ իր արարքը վտանգավոր է մեկ այլ անձի, հասարակության կամ պետության համար: Արարքի փաստական հանգամանքների գիտակցումը ենթադրում է, որ հանցավորը պետք է գիտակցի հանցակազմի յուրաքանչյուր փաստական տարր, որը պետք է լինի հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ, և դրանցից նույնիսկ մեկի՝ հանցավորի կողմից չգիտակցելու դեպքում հնարավոր չէ խոսել հանցակազմի առկայության մասին։
Վերոգրյալից հետևում է, որ անձի արարքը կարող է համապատասխանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված հանցակազմի հատկանիշներին այն դեպքում, երբ հիմնավոր կերպով փաստարկվում է անձի կողմից հանրության շրջանակներում լայնորեն ընդունելի համակեցության և բարոյական նորմերին հանրային կերպով հակադրվելուն (խախտելուն), հասարակության այլ անդամներից իր գերազանցությունը կամ առավելությունն ի ցույց դնելուն ուղղված կոնկրետ գործողությունների կատարումը, որոնք կազմում են հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի մաս, և այդ գործողությունների՝ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից կամ իրավական կամ բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունքով արտահայտված լինելը: Ընդ որում, հատկապես ուշադրության է արժանի այն հանգամանքը, որ թվարկված գործողությունների կատարումը խուլիգանության հանցակազմով որակելու համար ոչ միայն բավարար է դրա նշանակության (հասարակության նկատմամբ անհարգանքը, իրավական նորմերի բացահայտ արհամարհանքը և այլն) գիտակցելը, այլ նմանատիպ գործողությունների կատարումը պետք է լինի հանցավորի կոնկրետ նպատակը կամ նպատակին հասնելու միջոցը և վերջինը ցանկանա դա։
Վերը նշվածի լույսի ներքո հարկ է արձանագրել, որ սույն դեպքում դեպքի վայրում՝ հասարակական նշանակության վայրում՝ Կառավարության շենքի մոտ են գտնվել ոստիկանության ծառայողներ և շրջակայքում գտնվող անձինք, որի ընթացքում Վահագն Հունանյանը սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու մղումով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ, կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, որի արդյունքում խաթարվել է ոստիկանության ծառայողների գործունեության բնականոն ընթացքը և քաղաքացիների անդորրը: Դատարանի նման եզրահանգումը բխում է հետևյալից. նախ հարկ է փաստել, որ Վահագն Հունանյանը երկարատև ժամանակ անհասցե հնչեցրել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ, ավելին՝ ոստիկանության ծառայողների հորդորներին՝ դադարեցման վերաբերյալ, Վահագն Հունանյանը որևէ դրական արձագանք չի տվել և շարունակել է ոչ պատշաճ վարքագիծը: Հիմնական դատալսումների ընթացքում հարցաքննված գրեթե բոլոր վկաները պնդեցին, որ Վահագն Հունանյանի գործողությունների արդյունքում խաթարվել է ինչպես իրենց գործունեության բնականոն ընթացքը, այնպես էլ դեպքի վայրի մոտակայքում գտնվող անձանց անդորրը:
Անդրադառնալով պաշտպանական կողմի այն պնդումներին, որ Վահագն Հունանյանի կողմից կատարված արարքում բացակայում է սուբյեկտիվ կողմը, այսինքն՝ ուղղակի դիտավորությունը՝ Դատարանը հարկ է համարում նշել, որ սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը ի թիվս այլ ապացույցների հաստատվում է նաև վկաների ցուցմունքներով այն մասին, որ ոստիկանական ծառայողների կողմից Վահագն Հունանյանին եղել են բազմաթիվ հորդորներ դադարեցնել ոչ օրինական վարքագիծը, սակայն Վահագն Հունանյանը, չենթարկվելով ոստիկանական ծառայողների իրավաչափ վարքագիծ դրևորելու օրինական պահանջներին, մեկ անգամ հեռանալուց հետո կրկին վերադարձել և շարունակել է ոչ պատշաճ վարքագիծը: Ի թիվս այլնի, նշվածը ևս խոսում է այն մասին, որ Վահագն Հունանյանը արարքը կատարել է ուղղակի դիտավորությամբ: Սույն դեպքում, Վահագն Հունանյանի՝ հասարակության նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք դրսևորելը արտահայտվում է նաև նրանում, որ վերջինս ակնհայտ արհամարհական վերաբերմունք է դրսևորել մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ, տևական ժամանակ փողոցում դրսևորել է հակաբարոյական վարքագիծ՝ աղմկել է, հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ տարածքում ծառայություն իրականացնող ոստիկանների, կառավարության անդամների և ՀՀ վարչապետի հասցեին: Իր այդ հակաիրավական և հակաբարոյական գործողություններով՝ հայհոյանքներով, անպարկեշտ արտահայտություններով և համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ խոչընդոտել է ոստիկանության ծառայողների գործունեությանը, ինչպես նաև անհանգստություն պատճառել շրջակայքում գտնվող անձանց և խաթարել նրանց անդորրը, որպիսի փաստերը ապացուցվում են վկաների ցուցմունքներով, ինչպես նաև Կառավարական տան գլխավոր մուտքի առաջնամասը նկարահանող սարքերի տեսագրությունների զննության արձանագրությամբ:
Անդրադառնալով պաշտպանական կողմի այն պնդումներին, որ մեղադրանքի հիմքում դրված են բացառապես ոստիկանների ցուցմունքներ և այլ ապացույցներ առկա չեն, Դատարանն փաստում է, որ սույն դեպքում ոստիկանները հանդիսացել է դեպքին ականատես վկաներ և այդ թվում նաև հասարակության ներկայացուցիչներ: Վերջիններս, հանդիսանալով հասարակության ներկայացուցիչներ ունեցել են և՛ անհանգստություն, և՛ խաթարվել է նրանց գործունեությունը, և՛ ավելին, արձանագրել են նաև շրջակայքում գտնվող անձանց անդորրի խախտումը: Ավելին՝ ապացույցների շարքում առկա է էլ ավելի բարձր արժանահավատությամբ օժտված ապացույց՝ տեսանյութ, որտեղ հստակ արձանագրված է մեղադրյալի գործողությունները, որը համադրելով անձնային ապացույցների հետ, բավարար է արձանագրել հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական շեմը: Նշվածից ելնելով փաստվում է, որ սույն դեպքում առկա չէ միայն տուժող ոստիկաների կողմից տրված ցուցմունքներ և մեղադրանքը չի հիմանվորվում բացառապես տուժող ոստիկանների կողմից տրված ցուցմունքներով:
Անդրադառնալով հուզական մղումներով պայմանավորված նշված գործողությունները կատարելուն, Դատարանը փաստում է, որ առկա չէ գեթ մեկ ապացույց կամ առնվազն պաշտպանական կողմը չի մատնանշել կամ ներակայացրել գեթ մեկ ապացույց առ այն, որով կհավաստվեր, որ մեղադրյալը ունեցել է հուզական հոգեվիճակ, կամ առնավազն ուներ այդպիսին ունենալու հիմքեր: Ավելին՝ մեղադրյալի գործողությունները ուղղված չեն եղել կոնկրետ անձի և մեղադրյալը անհասցե/չկոնկրետացված հայհոյանքներ հնչեցնելով ունեցել է սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու մղումներ:
Դատարանը, հաստատված համարելով հանցագործության կատարման մեջ Վահագն Հունանյանի մեղքի ապացուցված լինելը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով գտնում է, որ նա ենթակա է պատժի կատարած հանցանքի համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝ ի թիվս այլի դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
- ապացուցված են արդյոք դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
- ինչ պատիժ պետք է նշանակվի դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ.
- դատապարտված մեղադրյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը::
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները::
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները: …»:
Դատարանի համոզմամբ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար՝ կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Դատարանը, Վահագն Հունանյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, հաշվի է առնում այն, որ վերջինս դիտավորությամբ կատարել է հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` մեղադրյալի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի վրա ազդեցության հանգամանքը դատվածության և հետախուզման առկայության հարցման վերաբերյալ Ձև 8 տեղեկանք:
Դատարանը արձանագրում է, որ մեղադրյալ Վահագն Հունանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Դատարանը որպես մեղադրյալ Վահագն Հունանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտարկում արարքը ալկոհոլի ազդեցությամբ կատարելը /հատոր 2-րդ գ.թ. 35/:
Դատարանը, ըստ քրեական վարույթում առկա նյութերի, որպես Վահագն Հունանյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ է դիտարկում այն, որ ունի մշտական բնակության վայր, երրորդ խմբի հաշմանդամ է, դատվածության և հետախուզման առկայության վերաբերյալ Ձև 8 տեղեկանքի համաձայն Վահագն Հունանյանը, բացի սույն քրեական վարույթից ևս մեկ այլ քրեական վարույթով կանչվել է պատասխանատվության և դատապարտվել տուգանքի ձևով պատժի:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ անդրադառնալով մեղադրյալ Վահագն Հունանյանը նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակի և չափի հարցերին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Վահագն Հունանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների համար ենթակա է պատժի՝ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով:
Տվյալ դեպքում սահմանված պատիժը համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, դրա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին և բավարար է պատժի նպատակների նվաճման տեսանկյունից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի համաձայն՝
« 1. Կարճաժամկետ ազատազրկումը դատապարտյալին քրեակատարողական հիմնարկում հասարակությունից խիստ մեկուսացման պայմաններում անազատության մեջ պահելն է:
2. Կարճաժամկետ ազատազրկումը նշանակվում է նախկինում ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ չկրած, ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործություններ կատարած անձի նկատմամբ` 15 օրից 2 ամիս ժամկետով:
3. Կարճաժամկետ ազատազրկման նվազագույն ժամկետը սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում կարող է 15 օրից պակաս լինել::
Այսպես, Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրյալի կատարած հանցագործությունների հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, հանցագործության շարժառիթները և նպատակները, նշանակվող պատժի` մեղադրյալի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի վրա ազդեցության հանգամանքը, Վահագն Հունանյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքի բացակայույթյունը, ծանրացնող հանգամանքը, վերջինիս անձը բնութագրող հանգամանքները, գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես պատիժ պետք է նշանակվի կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի համաձայն՝
/.../
3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց, ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատժին՝ 1 օրը հաշվելով 2 օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց:
4. Անազատության մեջ գտնվող անձի նկատմամբ տուգանքի, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու, զինվորական ծառայության մեջ սահմանափակման ձևով հիմնական պատիժ նշանակելիս դատարանը, հաշվի առնելով մինչև դատավճիռ կայացնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը, մեղմացնում է նշանակված պատիժը կամ ազատում է պատիժը կրելուց:
/.../:
Ղեկավարվելով վերը մեջբերված իրավակարգավորմամբ և հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մինչևսույն դատավճիռը կայացնելը՝ 29.02.2024 թվականից մինչև 29.04.2024 թվականը՝ 2 /երկու/ ամիս, մեղադրյալ Վահագն Վաչիկի Հունանյանը գտնվել է անազատության մեջ՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս պետք է ազատել 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկում պատիժը կրելուց և Վահագն Վաչիկի Հունանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պետք է համարել կրած:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝ դատավճռում պետք է շարադրվեն նաև հետևյալ հարցերի պատասխանները․
- գույքային հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե գույքային հայց չի հարուցվել.
- որ գույքն է ենթակա բռնագրավման, ինչ չափով և ինչպիսի հիմքով․
- վերացվելու է արդյոք կիրառված գույքի արգելադրումը, իսկ եթե այդպիսին կիրառված չէ, ապա ենթակա է արդյոք կիրառման.
- ինչպես պետք է պահպանվեն և տնօրինվեն ապացույցները.
- դատապարտված մեղադրյալի նկատմամբ վերացվելու, փոխվելու կամ կիրառվելու է արդյոք որևէ խափանման միջոց.
- ում վրա և ինչ չափով պետք է դրվեն վարութային ծախսերը։
Անդրադառնալով Վահագն Հունանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին, Դատարանը գտնում է որ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
Անդրադառնալով վարույթային ծախսերին, հարկ է արձանագրում է, որ Դատարանին հայտնի չեն մեղադրյալ Վահագն Հունանյանի վճարունակության վերաբերյալ տեղեկություններ, ուստի վարույթային ծախսերի հարցը Դատարանը համարում է լուծված:
Արգելանքի տակ գտնվող գույք և գույքային հայց առկա չէ:
Անդրադառնալով արտավարութային փաստաթղթերին, Դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է պահել վարույթին կից:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 30-31-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը



ՎՃՌԵՑ

Վահագն Վաչիկի Հունանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 1-ին մասով Վահագն Վաչիկի Հունանյանին նկատմամբ պատիժ նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասի կիրառմամբ կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին հաշվակցել Վահագն Վաչիկի Հունանյանի՝ սույն քրեական գործով անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը՝ 2 /երկու/ ամիսը:
Վահագն Վաչիկի Հունանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը համարել կրած։
Վահագն Վաչիկի Հունանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու պահից մեկամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ռ.ՍՄԲԱՏՅԱՆ