Հիմնական
Գործի համար:
ԵԴ1/0590/01/25
Վիճակագրական տողի համար :
12.1
Պատասխանող
Սուրեն Մկրտչյան Արսենի
Նարեկ Մանուչարյան Գևորգի
Սերյոժա Հովսեփյան Արսենի
Արման Խչեյան Իգնատի
Սուրեն Մկրտչյան
Դատավոր
Երևանի քրեական դատարան
Նելլի Բաղդասարյան
Քրեական վերաքննիչ
Մխիթար Պապոյան
Դատավոր
Երևանի քրեական դատարան
Նելլի Բաղդասարյան
Քրեական վերաքննիչ
Մխիթար Պապոյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Երևանի քրեական դատարան | 2026-08-18 | 10:00 | 1 | |||
| Երևանի քրեական դատարան | 2026-07-01 | Կայացել է | ||||
| Տվյալների կենտրոն | 2026-06-02 | 17:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2026-04-06 | 11:30 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2026-02-17 | 11:30 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2026-01-23 | 16:30 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-12-17 | 10:00 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-12-04 | 10:00 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-11-19 | 10:00 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2025-11-05 | 11:30 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-09-02 | 09:30 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-06-18 | 14:00 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Տվյալների կենտրոն | 2025-04-29 | 16:00 | 1 | Նիստը կայացել է | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2025-03-06 | 13:00 | 1 | Չի կայացել |
Բարձրագույն դատական խորհրդի 27․09․2018թ․ թիվ ԲԴԽ-40-Ո-105 որոշման համաձայն ապանձնավորված դատական ակտի տարբերակը։
Իսկականի հետ ճիշտ է։
—————————————————————————————————————————
ԵԴ1/0590/01/25
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈւՄ
«25» մարտի 2026թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը` նախագահող դատավոր Մխիթար Պապոյան (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան), գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի (այսուհետ՝ Առաջին ատյանի դատարան) 2026 թվականի հունվարի 23-ի որոշման դեմ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ավետյանի հատուկ վերանայման բողոքը,
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Նախաքննական մարմնի կողմից Սուրեն Արսեն Մկրտչյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ այն արարքի համար, որ նա 2024 թվականի օգոստոսի 8-ին՝ ժամը 03:50-ի սահմաններում, ■ ■ ■ ■ քաղաքի ■ ■ ■ ■ փողոցի ■ ■ -րդ հասցեում գործող «■ ■ ■ ■» հյուրանոցի դիմացի հատվածում Ն.Մանուչարյանի հետ խմբի կազմում, փոխլրացնելով միմյանց գործողությունները, զենքի գործադրմամբ դիտավորությամբ կատարել է խուլիգանություն:
Այսպես.
Սուրեն Արսենի Մկրտչյանը 2024 թվականի օգոստոսի 8-ին՝ ժամը 03:43-ի սահմաններում, Լիկա Բեգոյանի վարած «■ ■ ■ ■» մակնիշի ■ ■ WW ■ ■ ■ հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով Նարեկ Մանուչարյանի հետ ժամանել է ■ ■ ■ ■ քաղաքի ■ ■ ■ ■ փողոցի ■ ■ -րդ հասցեում գործող «■ ■ ■ ■» հյուրանոցի դիմացի հատված, որտեղ Սուրեն Մկրտչյանին «■ ■ ■ ■» սրճարանի կողմից մոտեցել է ինքնությունը չպարզված, արական սեռի մի ներկայացուցիչ և վերջինները սկսել են զրուցել։ Այդ ընթացքում քայլելով նրանց են մոտեցել Ն.Մանուչարյանը և Լ.Բ.-ը: Սուրեն Մկրտչյանը և նշված՝ ինքնությունը չպարզված անձը շարունակել են զրույցը, որի ընթացքում սկսել են քաշքշել միմյանց և Սուրեն Մկրտչյանը «■ ■ ■ ■» հյուրանոցի դիմաց՝ փողոցի բանուկ հատվածում, անտեսելով տեղում եղած շենքերի բնակիչների, ինչպես նաև անցորդների ներկայությունը, խուլիգանություն կատարելու ուղղակի դիտավորությամբ՝ սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու մղումով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ, կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը՝ հասարակության նկատմամբ անհարգալից և իրավական ու բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելով, մասնավորապես՝ ինքնահաստատման և հասարակության հանդեպ երևակայական գերազանցությունն արտահայտելու հանդուգն ձգտումով իր մոտ եղած ատրճանակով կրակոցներ է արձակել վեճի մասնակիցների և այնտեղ կանգնած շուրջ մեկ տասնյակ անձանց ուղղությամբ, ովքեր նշվածի արդյունքում փախել են «■ ■ ■ ■» սրճարանի ուղղությամբ: Այդ ընթացքում Նարեկ Մանուչարյանը, լրացնելով Սուրեն Մկրտչյանի խուլիգանական գործողությունները, երկու անգամ բռունցքով հարվածել է դեռևս ինքնությունը չպարզված մի անձի, որի ընթացքում Սուրեն Մկրտչյանը շարունակել է կրակոցներ արձակել: Այնուհետև, երբ «■ ■ ■ ■» սրճարանի կողմից մոտեցել է Ա.Խ.-ը և աջ ձեռքում գտնվող ատրճանակով սկսել կրակոցներ արձակել՝ Սուրեն Մկրտչյանը, Ն. Մանուչարյանը և Լ.Բ.-ը նստել են նշված «BMW» մակնիշի ավտոմեքենան, Լ.Բ.-ը՝ վարորդի նստատեղին, Ն.Մանուչարյանը՝ աջ հետևի նստատեղին, իսկ Սուրեն Մկրտչյանը՝ աջ առջևի նստատեղին, որի ընթացքում Ս.Հովսեփյանը և դեպքի մնացած՝ ինքնությունները չպարզված մասնակիցները տարբեր առարկաներ են նետել նշված ավտոմեքենայի ուղղությամբ, որը՝ ժամը 03:51-ի սահմաններում հեռացել է դեպքի վայրից: Այդպիսով, Սուրեն Արսենի Մկրտչյանը խմբի կազմում նկարագրված հակաիրավական գործողություններով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ խոչընդոտել է «■ ■ ■ ■» սրճարանի և «■ ■ ■ ■» հյուրանոցի բնականոն աշխատանքը և տարածքում գտնվող անձանց մոտ առաջացրել վախի ու անհանգստության մթնոլորտ՝ խախտելով վերջինների անդորրը։
Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի թիվ ԵԴ1/0590/01/25 որոշմամբ պաշտպաններ Ա.Խաչատրյանի և Հ.Շահբանդարյանի միջնորդությունը բավարարվել է: Մեղադրյալ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված վարչական հսկողությունը վերացվել է: Որպես խափանման միջոց կիրառված գրավի գումարի չափը փոփոխվել է և գրավի գումարի չափ է սահմանվել 4.000.000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամ գումարը: Գրավի գումարի մուծման համար սահմանվել է 3 (երեք) օր ժամկետ:
Վերը նշված որոշման օրինակը Երևան քաղաքի դատախազությունում ստացվել է 2026 թվականի փետրվարի 20-ին:
2026 թվականի մարտի 2-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ավետյանի հատուկ վերանայման բողոքը՝ Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի թիվ ԵԴ1/0590/01/25 որոշման դեմ:
Հատուկ վերանայման բողոքի վերաբերյալ նյութերը Վերաքննիչ դատարան են ստացվել 2026 թվականի մարտի 17-ին, իսկ նախագահող դատավորի աշխատակազմին են հանձնվել 2026 թվականի մարտի 18-ին:
Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Դատախազը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի որոշումը և բեկանված մասով կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ՝ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված գրավին համադրված կիրառելով վարչական հսկողությունը՝ նախկինում կիրառված բոլոր սահմանափակումներով:
Ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքում մասնավորապես նշված է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ըստ էության, չի պատճառաբանել, թե ինչպես է ստացվում, որ բազմիցս խափանման միջոցի պայմաններ խախտած Սուրեն Մկրտչյանը բացառապես գրավ խափանման միջոցի պայմաններում դրսևորելու է պատշաճ վարքագիծ: Ընդ որում, սույն գործով վերջինի գործողություններն առավել մեծ հանրային վտանգավորություն են ունեցել, քան մյուս մեղադրյալներինը, քանի որ ըստ առաջադրված մեղադրանքի՝ հենց Սուրենն է կրակոցներ արձակել և առաջին հերթին նրա գործողությունների արդյունքում է մարդկանց մոտ վախ, տագնապ և անհանգստություն առաջացել, խաթարվել տարածքի օբյեկտների բնականոն աշխատանքը:
Բացի այդ, մինչ այս պահը, մեղադրյալ Ս.Հովսեփյանի նկատմամբ դատարանը կիրառել է վարչական հսկողություն, սակայն վերջինն ի տարբերություն Սուրեն Մկրտչյանի, պարբերաբար չի խախտել խափանման միջոցի պայմանները և հանցանքի կատարման պահին զենք չի գործադրել, որպիսի պայմաններում անհասկանալի է Առաջին ատյանի դատարանի խտրական մոտեցումը և բազմիցս խափանման միջոցի պայմաններ խախտած, կատարված հանցանքի մեջ ակտիվ և առավել վտանգավոր վարքագիծ դրսևորած Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ նման մեղմ վերաբերմունքն առաջացնում է բազմաթիվ հարցեր:
Նման պայմաններում, Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած դատական ակտը հիմնավոր չէ, քանզի այն իր բնույթին և առաջացնող հետևանքներին համապատասխան չափով օբյեկտիվորեն համոզիչ չէ իր հասցեատերերի համար, չի կիրառվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված նորմը՝ առերևույթ թույլ տալով դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք հանգեցրել են անձի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության ու վարույթի հանրայնության սկզբունքների խախտման՝ հաշվի առնելով, որ չի ապահովվել հանրային և մասնավոր շահերի հավասարակշռված պաշտպանությունը:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով ներկայացված բողոքը և նյութերը, գտնում է, որ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ավետյանի հատուկ վերանայման բողոքը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրյալը պարտավոր է ներկայանալ վարույթն իրականացնող մարմնի հրավերով, վարույթն իրականացնող մարմնի պահանջով ենթարկվել բժշկական զննման, մատնադրոշմման, անձնական խուզարկության, քննման և փորձաքննության, լուսանկարվել կամ փորձաքննության համար հանձնել տվյալ օրենսգրքով նախատեսված նմուշներ, չխոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում` ապօրինի չմիջամտել ապացուցման գործընթացին, այլ վայր մեկնելիս վարույթն իրականացնող մարմնին նախապես տեղեկացնել իր գտնվելու նոր վայրի և իր հետ հաղորդակցվելու միջոցների մասին, ենթարկվել վարույթն իրականացնող մարմնի կարգադրություններին և դատական նիստի կարգին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցված, եթե հնարավոր է ապահովել դրանց պայմանների միաժամանակյա պահպանումը: Նույն հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝ այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված հանգամանքների վերաբերյալ ողջամիտ ենթադրության առկայության դեպքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերի համաձայն՝ վարչական հսկողությունը մեղադրյալի տեղաշարժման և գործողությունների ազատության սահմանափակումն է, որի պայմաններում նա պարտավոր է ոչ հաճախ, քան շաբաթը երեք անգամ գրանցվել դատարանի որոշման մեջ նշված վայրի իրավասու մարմնում: Դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին կարող է արգելվել նաև` առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխել մշտական կամ ժամանակավոր բնակության վայրը՝ համայնքը, իսկ Երևան քաղաքում՝ վարչական շրջանը, այցելել որոշման մեջ նշված որոշակի վայրեր, հաղորդակցվել որոշակի անձանց հետ, օրվա որոշակի ժամերի լքել իր բնակության տարածքը, սակայն ոչ ավելի, քան 12 ժամը: Սույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արգելքները սահմանելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի առողջական վիճակը, ինչպես նաև աշխատանքի և ուսման պայմանները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ գրավն իրավասու մարմնի որոշմամբ սահմանված դրամական գումար է, որը մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովելու նպատակով շարժական գույքի, արժեթղթերի կամ այլ արժեքների ձևով պահատվության է փոխանցվում համապատասխան որոշմամբ նշված բանկի կամ այլ վարկային կազմակերպության դեպոզիտ, իսկ Հայաստանի Հանրապետության դրամի ձևով՝ մինչդատական վարույթի փուլում պահատվության է փոխանցվում դատախազության դեպոզիտային հաշվին, դատական վարույթի փուլում՝ դատարանի դեպոզիտային հաշվին: Որպես գրավ կարող է ընդունվել անշարժ գույք, եթե գրավ կիրառելու մասին որոշմամբ հատուկ նշվել է դրա հնարավորության մասին:
Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ թեև նախկինում Սուրեն Մկրտչյանը խախտել է վարչական հսկողության պայմանները, այնուամենայնիվ շուրջ մեկ ամսվա ընթացքում նախորդ դատական նիստից հետո դատարան չեն ստացվել տեղեկություններ՝ Սուրեն Մկրտչյանի կողմից վարչական հսկողության պայմանները խախտելու վերաբերյալ, պատշաճ կարգով ներկայացել է բոլոր դատական նիստերին:
Նման պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ գրավի չափի ավելացումը բավարար երաշխիք կհանդիսանա, որպեսզի մեղադրյալը վարույթի քննության հետագա ընթացքում դրսևորի պատշաճ վարքագիծ:
Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ ներկա պահին առավել մեղմ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցված կիրառումը կարող է բավարար երաշխիք հանդիսանալ՝ ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը քրեական գործով վարույթի ընթացքում, հետևաբար՝ անհրաժեշտ է վերացնել Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված վարչական հսկողությունը, իսկ որպես խափանման միջոց ընտրված 2.000.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով գրավի չափն ավելացնել՝ գրավի չափ սահմանելով 4.000.000 ՀՀ դրամ գումարը, որպիսի մոտեցումը Վերաքննիչ դատարանի համար նույնպես ընդունելի է:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ Առաջին ատյանի դատարանն իրավաչափորեն է եկել այն եզրահանգման, որ մեղադրյալի իրավաչափ վարքագծի ապահովմանը հնարավոր է հասնել նաև այլընտրանքային խափանման միջոց գրավի՝ ավելի բարձր չափի կիրառմամբ: Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ ևս՝ տվյալ դեպքում նշված խափանման միջոցն ի զորու է անհրաժեշտության դեպքում զսպել մեղադրյալի կողմից ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման ռիսկը:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև մեղադրյալի կողմից իր վրա ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով դրված պարտականությունները չկատարելու հավանականությունը որոշակի առումով առկա է, սակայն, հաշվի առնելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից վիճարկվող դատական ակտով մատնանշված հանգամանքները, մասնավորապես՝ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի կողմից վերջին մեկ ամսվա ընթացքում դրսևորած պատշաճ վարքագիծը (վարչական հսկողության պայմանների խախտման վերաբերյալ տեղեկություններ դատարան չեն ստացվել) գտնում է, որ վարչական հսկողության կիրառման անհրաժեշտությունը տվյալ դեպքում բացակայում է, որպիսի պայմաններում Սուրեն Մկրտչյանի ոչ իրավաչափ վարքագծի կանխմանը հնարավոր է հասնել նաև այլընտրանքային խափանման միջոցի` 4.000.000 ՀՀ դրամի չափով գրավի կիրառմամբ:
Ինչ վերաբերում է դատախազի այն դիտարկմանը, որ Սուրեն Մկրտչյանն առավել բարձր հանրային վտանգավորություն ունի, թույլ է տվել կիրառված խափանման միջոցի պայմանների խախտումներ, սակայն նրա և մեղադրյալ Սերյոժա Հովսեփյանի նկատմամբ դրսևորվել է միատեսակ մոտեցում, ապա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները, որպիսի պայմաններում քրեական գործով անցնող մեկ մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը չի կարող պայմանավորել մյուս մեղադրյալի նկատմամբ կիրառվելիք խափանման միջոցի տեսակը:
Այս առումով հատկանշական է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2024 թվականի օգոստոսի 7-ի թիվ ՇԴ/0095/01/22 որոշմամբ վերահաստատելով իր նախկին դիրքորոշումները՝ արձանագրել է, որ դատական քննության ընթացքում գտնվող գործով դատարանի կողմից ամբաստանյալի ազատության իրավունքը սահմանափակող խափանման միջոցի կիրառման իրավաչափության ստուգման շրջանակներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես կարևոր է համարել ուշադրություն դարձնել այն հանգամանքի վրա, որ խափանման միջոցի վերաբերյալ հարցը լուծելիս առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը հանդես է գալիս որպես վարույթն իրականացնող մարմին։ Նման պայմաններում, որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական ակտը բեկանելիս Վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա և ունենա պատճառաբանվածության առավել բարձր չափանիշ։ Հակառակ մոտեցումը, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի համոզմամբ, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։
Վերոգրյալից բացի, Վերաքննիչ դատարանն ընդգծում է, որ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումը վերջնական չէ, ուստի հետագայում ոչ իրավաչափ վարքագիծ դրսևորելու պայմաններում կիրառված խափանման միջոցները կարող են ենթարկվել վերանայման:
Հետևաբար՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ խափանման միջոցի ընտրության հետ կապված դատախազի անհամաձայնություններն անհիմն են, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի հիմնավորումները՝ փաստարկված, որպիսի պայմաններում այդ հիմնավորումներն ընդունելի են նաև Վերաքննիչ դատարանի համար:
Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալ եզրահանգումները, գտնում է, որ ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքը պետք է մերժել` Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի որոշումը թողնելով անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ, 393-րդ և 395-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ավետյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել՝ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի թիվ ԵԴ1/0590/01/25 որոշումը թողնելով անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու պահից տասնհինգօրյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Իսկականի հետ ճիշտ է։
—————————————————————————————————————————
ԵԴ1/0590/01/25
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈւՄ
«25» մարտի 2026թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը` նախագահող դատավոր Մխիթար Պապոյան (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան), գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի (այսուհետ՝ Առաջին ատյանի դատարան) 2026 թվականի հունվարի 23-ի որոշման դեմ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ավետյանի հատուկ վերանայման բողոքը,
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Նախաքննական մարմնի կողմից Սուրեն Արսեն Մկրտչյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ այն արարքի համար, որ նա 2024 թվականի օգոստոսի 8-ին՝ ժամը 03:50-ի սահմաններում, ■ ■ ■ ■ քաղաքի ■ ■ ■ ■ փողոցի ■ ■ -րդ հասցեում գործող «■ ■ ■ ■» հյուրանոցի դիմացի հատվածում Ն.Մանուչարյանի հետ խմբի կազմում, փոխլրացնելով միմյանց գործողությունները, զենքի գործադրմամբ դիտավորությամբ կատարել է խուլիգանություն:
Այսպես.
Սուրեն Արսենի Մկրտչյանը 2024 թվականի օգոստոսի 8-ին՝ ժամը 03:43-ի սահմաններում, Լիկա Բեգոյանի վարած «■ ■ ■ ■» մակնիշի ■ ■ WW ■ ■ ■ հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով Նարեկ Մանուչարյանի հետ ժամանել է ■ ■ ■ ■ քաղաքի ■ ■ ■ ■ փողոցի ■ ■ -րդ հասցեում գործող «■ ■ ■ ■» հյուրանոցի դիմացի հատված, որտեղ Սուրեն Մկրտչյանին «■ ■ ■ ■» սրճարանի կողմից մոտեցել է ինքնությունը չպարզված, արական սեռի մի ներկայացուցիչ և վերջինները սկսել են զրուցել։ Այդ ընթացքում քայլելով նրանց են մոտեցել Ն.Մանուչարյանը և Լ.Բ.-ը: Սուրեն Մկրտչյանը և նշված՝ ինքնությունը չպարզված անձը շարունակել են զրույցը, որի ընթացքում սկսել են քաշքշել միմյանց և Սուրեն Մկրտչյանը «■ ■ ■ ■» հյուրանոցի դիմաց՝ փողոցի բանուկ հատվածում, անտեսելով տեղում եղած շենքերի բնակիչների, ինչպես նաև անցորդների ներկայությունը, խուլիգանություն կատարելու ուղղակի դիտավորությամբ՝ սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու մղումով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ, կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը՝ հասարակության նկատմամբ անհարգալից և իրավական ու բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելով, մասնավորապես՝ ինքնահաստատման և հասարակության հանդեպ երևակայական գերազանցությունն արտահայտելու հանդուգն ձգտումով իր մոտ եղած ատրճանակով կրակոցներ է արձակել վեճի մասնակիցների և այնտեղ կանգնած շուրջ մեկ տասնյակ անձանց ուղղությամբ, ովքեր նշվածի արդյունքում փախել են «■ ■ ■ ■» սրճարանի ուղղությամբ: Այդ ընթացքում Նարեկ Մանուչարյանը, լրացնելով Սուրեն Մկրտչյանի խուլիգանական գործողությունները, երկու անգամ բռունցքով հարվածել է դեռևս ինքնությունը չպարզված մի անձի, որի ընթացքում Սուրեն Մկրտչյանը շարունակել է կրակոցներ արձակել: Այնուհետև, երբ «■ ■ ■ ■» սրճարանի կողմից մոտեցել է Ա.Խ.-ը և աջ ձեռքում գտնվող ատրճանակով սկսել կրակոցներ արձակել՝ Սուրեն Մկրտչյանը, Ն. Մանուչարյանը և Լ.Բ.-ը նստել են նշված «BMW» մակնիշի ավտոմեքենան, Լ.Բ.-ը՝ վարորդի նստատեղին, Ն.Մանուչարյանը՝ աջ հետևի նստատեղին, իսկ Սուրեն Մկրտչյանը՝ աջ առջևի նստատեղին, որի ընթացքում Ս.Հովսեփյանը և դեպքի մնացած՝ ինքնությունները չպարզված մասնակիցները տարբեր առարկաներ են նետել նշված ավտոմեքենայի ուղղությամբ, որը՝ ժամը 03:51-ի սահմաններում հեռացել է դեպքի վայրից: Այդպիսով, Սուրեն Արսենի Մկրտչյանը խմբի կազմում նկարագրված հակաիրավական գործողություններով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ խոչընդոտել է «■ ■ ■ ■» սրճարանի և «■ ■ ■ ■» հյուրանոցի բնականոն աշխատանքը և տարածքում գտնվող անձանց մոտ առաջացրել վախի ու անհանգստության մթնոլորտ՝ խախտելով վերջինների անդորրը։
Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի թիվ ԵԴ1/0590/01/25 որոշմամբ պաշտպաններ Ա.Խաչատրյանի և Հ.Շահբանդարյանի միջնորդությունը բավարարվել է: Մեղադրյալ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված վարչական հսկողությունը վերացվել է: Որպես խափանման միջոց կիրառված գրավի գումարի չափը փոփոխվել է և գրավի գումարի չափ է սահմանվել 4.000.000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամ գումարը: Գրավի գումարի մուծման համար սահմանվել է 3 (երեք) օր ժամկետ:
Վերը նշված որոշման օրինակը Երևան քաղաքի դատախազությունում ստացվել է 2026 թվականի փետրվարի 20-ին:
2026 թվականի մարտի 2-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ավետյանի հատուկ վերանայման բողոքը՝ Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի թիվ ԵԴ1/0590/01/25 որոշման դեմ:
Հատուկ վերանայման բողոքի վերաբերյալ նյութերը Վերաքննիչ դատարան են ստացվել 2026 թվականի մարտի 17-ին, իսկ նախագահող դատավորի աշխատակազմին են հանձնվել 2026 թվականի մարտի 18-ին:
Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Դատախազը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի որոշումը և բեկանված մասով կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ՝ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված գրավին համադրված կիրառելով վարչական հսկողությունը՝ նախկինում կիրառված բոլոր սահմանափակումներով:
Ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքում մասնավորապես նշված է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ըստ էության, չի պատճառաբանել, թե ինչպես է ստացվում, որ բազմիցս խափանման միջոցի պայմաններ խախտած Սուրեն Մկրտչյանը բացառապես գրավ խափանման միջոցի պայմաններում դրսևորելու է պատշաճ վարքագիծ: Ընդ որում, սույն գործով վերջինի գործողություններն առավել մեծ հանրային վտանգավորություն են ունեցել, քան մյուս մեղադրյալներինը, քանի որ ըստ առաջադրված մեղադրանքի՝ հենց Սուրենն է կրակոցներ արձակել և առաջին հերթին նրա գործողությունների արդյունքում է մարդկանց մոտ վախ, տագնապ և անհանգստություն առաջացել, խաթարվել տարածքի օբյեկտների բնականոն աշխատանքը:
Բացի այդ, մինչ այս պահը, մեղադրյալ Ս.Հովսեփյանի նկատմամբ դատարանը կիրառել է վարչական հսկողություն, սակայն վերջինն ի տարբերություն Սուրեն Մկրտչյանի, պարբերաբար չի խախտել խափանման միջոցի պայմանները և հանցանքի կատարման պահին զենք չի գործադրել, որպիսի պայմաններում անհասկանալի է Առաջին ատյանի դատարանի խտրական մոտեցումը և բազմիցս խափանման միջոցի պայմաններ խախտած, կատարված հանցանքի մեջ ակտիվ և առավել վտանգավոր վարքագիծ դրսևորած Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ նման մեղմ վերաբերմունքն առաջացնում է բազմաթիվ հարցեր:
Նման պայմաններում, Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած դատական ակտը հիմնավոր չէ, քանզի այն իր բնույթին և առաջացնող հետևանքներին համապատասխան չափով օբյեկտիվորեն համոզիչ չէ իր հասցեատերերի համար, չի կիրառվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված նորմը՝ առերևույթ թույլ տալով դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք հանգեցրել են անձի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության ու վարույթի հանրայնության սկզբունքների խախտման՝ հաշվի առնելով, որ չի ապահովվել հանրային և մասնավոր շահերի հավասարակշռված պաշտպանությունը:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով ներկայացված բողոքը և նյութերը, գտնում է, որ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ավետյանի հատուկ վերանայման բողոքը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրյալը պարտավոր է ներկայանալ վարույթն իրականացնող մարմնի հրավերով, վարույթն իրականացնող մարմնի պահանջով ենթարկվել բժշկական զննման, մատնադրոշմման, անձնական խուզարկության, քննման և փորձաքննության, լուսանկարվել կամ փորձաքննության համար հանձնել տվյալ օրենսգրքով նախատեսված նմուշներ, չխոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում` ապօրինի չմիջամտել ապացուցման գործընթացին, այլ վայր մեկնելիս վարույթն իրականացնող մարմնին նախապես տեղեկացնել իր գտնվելու նոր վայրի և իր հետ հաղորդակցվելու միջոցների մասին, ենթարկվել վարույթն իրականացնող մարմնի կարգադրություններին և դատական նիստի կարգին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցված, եթե հնարավոր է ապահովել դրանց պայմանների միաժամանակյա պահպանումը: Նույն հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝ այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված հանգամանքների վերաբերյալ ողջամիտ ենթադրության առկայության դեպքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերի համաձայն՝ վարչական հսկողությունը մեղադրյալի տեղաշարժման և գործողությունների ազատության սահմանափակումն է, որի պայմաններում նա պարտավոր է ոչ հաճախ, քան շաբաթը երեք անգամ գրանցվել դատարանի որոշման մեջ նշված վայրի իրավասու մարմնում: Դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին կարող է արգելվել նաև` առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխել մշտական կամ ժամանակավոր բնակության վայրը՝ համայնքը, իսկ Երևան քաղաքում՝ վարչական շրջանը, այցելել որոշման մեջ նշված որոշակի վայրեր, հաղորդակցվել որոշակի անձանց հետ, օրվա որոշակի ժամերի լքել իր բնակության տարածքը, սակայն ոչ ավելի, քան 12 ժամը: Սույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արգելքները սահմանելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի առողջական վիճակը, ինչպես նաև աշխատանքի և ուսման պայմանները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ գրավն իրավասու մարմնի որոշմամբ սահմանված դրամական գումար է, որը մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովելու նպատակով շարժական գույքի, արժեթղթերի կամ այլ արժեքների ձևով պահատվության է փոխանցվում համապատասխան որոշմամբ նշված բանկի կամ այլ վարկային կազմակերպության դեպոզիտ, իսկ Հայաստանի Հանրապետության դրամի ձևով՝ մինչդատական վարույթի փուլում պահատվության է փոխանցվում դատախազության դեպոզիտային հաշվին, դատական վարույթի փուլում՝ դատարանի դեպոզիտային հաշվին: Որպես գրավ կարող է ընդունվել անշարժ գույք, եթե գրավ կիրառելու մասին որոշմամբ հատուկ նշվել է դրա հնարավորության մասին:
Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ թեև նախկինում Սուրեն Մկրտչյանը խախտել է վարչական հսկողության պայմանները, այնուամենայնիվ շուրջ մեկ ամսվա ընթացքում նախորդ դատական նիստից հետո դատարան չեն ստացվել տեղեկություններ՝ Սուրեն Մկրտչյանի կողմից վարչական հսկողության պայմանները խախտելու վերաբերյալ, պատշաճ կարգով ներկայացել է բոլոր դատական նիստերին:
Նման պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ գրավի չափի ավելացումը բավարար երաշխիք կհանդիսանա, որպեսզի մեղադրյալը վարույթի քննության հետագա ընթացքում դրսևորի պատշաճ վարքագիծ:
Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ ներկա պահին առավել մեղմ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցված կիրառումը կարող է բավարար երաշխիք հանդիսանալ՝ ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը քրեական գործով վարույթի ընթացքում, հետևաբար՝ անհրաժեշտ է վերացնել Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված վարչական հսկողությունը, իսկ որպես խափանման միջոց ընտրված 2.000.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով գրավի չափն ավելացնել՝ գրավի չափ սահմանելով 4.000.000 ՀՀ դրամ գումարը, որպիսի մոտեցումը Վերաքննիչ դատարանի համար նույնպես ընդունելի է:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ Առաջին ատյանի դատարանն իրավաչափորեն է եկել այն եզրահանգման, որ մեղադրյալի իրավաչափ վարքագծի ապահովմանը հնարավոր է հասնել նաև այլընտրանքային խափանման միջոց գրավի՝ ավելի բարձր չափի կիրառմամբ: Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ ևս՝ տվյալ դեպքում նշված խափանման միջոցն ի զորու է անհրաժեշտության դեպքում զսպել մեղադրյալի կողմից ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման ռիսկը:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև մեղադրյալի կողմից իր վրա ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով դրված պարտականությունները չկատարելու հավանականությունը որոշակի առումով առկա է, սակայն, հաշվի առնելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից վիճարկվող դատական ակտով մատնանշված հանգամանքները, մասնավորապես՝ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի կողմից վերջին մեկ ամսվա ընթացքում դրսևորած պատշաճ վարքագիծը (վարչական հսկողության պայմանների խախտման վերաբերյալ տեղեկություններ դատարան չեն ստացվել) գտնում է, որ վարչական հսկողության կիրառման անհրաժեշտությունը տվյալ դեպքում բացակայում է, որպիսի պայմաններում Սուրեն Մկրտչյանի ոչ իրավաչափ վարքագծի կանխմանը հնարավոր է հասնել նաև այլընտրանքային խափանման միջոցի` 4.000.000 ՀՀ դրամի չափով գրավի կիրառմամբ:
Ինչ վերաբերում է դատախազի այն դիտարկմանը, որ Սուրեն Մկրտչյանն առավել բարձր հանրային վտանգավորություն ունի, թույլ է տվել կիրառված խափանման միջոցի պայմանների խախտումներ, սակայն նրա և մեղադրյալ Սերյոժա Հովսեփյանի նկատմամբ դրսևորվել է միատեսակ մոտեցում, ապա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները, որպիսի պայմաններում քրեական գործով անցնող մեկ մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը չի կարող պայմանավորել մյուս մեղադրյալի նկատմամբ կիրառվելիք խափանման միջոցի տեսակը:
Այս առումով հատկանշական է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2024 թվականի օգոստոսի 7-ի թիվ ՇԴ/0095/01/22 որոշմամբ վերահաստատելով իր նախկին դիրքորոշումները՝ արձանագրել է, որ դատական քննության ընթացքում գտնվող գործով դատարանի կողմից ամբաստանյալի ազատության իրավունքը սահմանափակող խափանման միջոցի կիրառման իրավաչափության ստուգման շրջանակներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես կարևոր է համարել ուշադրություն դարձնել այն հանգամանքի վրա, որ խափանման միջոցի վերաբերյալ հարցը լուծելիս առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը հանդես է գալիս որպես վարույթն իրականացնող մարմին։ Նման պայմաններում, որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական ակտը բեկանելիս Վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա և ունենա պատճառաբանվածության առավել բարձր չափանիշ։ Հակառակ մոտեցումը, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի համոզմամբ, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։
Վերոգրյալից բացի, Վերաքննիչ դատարանն ընդգծում է, որ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումը վերջնական չէ, ուստի հետագայում ոչ իրավաչափ վարքագիծ դրսևորելու պայմաններում կիրառված խափանման միջոցները կարող են ենթարկվել վերանայման:
Հետևաբար՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ խափանման միջոցի ընտրության հետ կապված դատախազի անհամաձայնություններն անհիմն են, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի հիմնավորումները՝ փաստարկված, որպիսի պայմաններում այդ հիմնավորումներն ընդունելի են նաև Վերաքննիչ դատարանի համար:
Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալ եզրահանգումները, գտնում է, որ ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքը պետք է մերժել` Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի որոշումը թողնելով անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ, 393-րդ և 395-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ավետյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել՝ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի թիվ ԵԴ1/0590/01/25 որոշումը թողնելով անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու պահից տասնհինգօրյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԴ1/0590/01/25
Երևանի քրեական դատարան
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 18-02-2025 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Երևան քաղաքի դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 59100525 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Սուրեն Արսենի Մկրտչյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2024թվականի օգոստոսի 8-ին՝ ժամը 03։50-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Բուզանդի փողոցի 15-րդ հասցեում գործող «Ռամադա» հյուրանոցի դիմացի հատվածում Նարեկ Գևորգի Մանուչարյանի հետ խմբի կազմում, փոխլրացնելով միմյանց գործողությունները, զենքի գործադրմամբ դիտավորությամբ կատարել է խուլիգանություն։ |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Նարեկ Գևորգի Մանուչարյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2024թվականի օգոստոսի 8-ին՝ ժամը 03։50-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Բուզանդի փողոցի 15-Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի հետ խմբի կազմում, փոխլրացնելով միմյանց գործողությունները, զենքի գործադրմամբ դիտավորությամբ կատարել է խուլիգանություն։ |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Սերյոժա Արսենի Հովսեփյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2024թվականի օգոստոսի 8-ին՝ ժամը 03։50-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Բուզանդի փողոցի 15-րդ հասցեում գործող «Ռամադա» հյուրանոցի դիմացի հատվածում Արման Իգնատի Խչեյանի և ինքնությունները դեռևս չպարզված անձանց հետ, դիտավորությամբ խմբի կազմում մարմնական վնասվածք պատճառելու համար նախապես հարմարեցված առարկայի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն։ |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Արման Իգնատի Խչեյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2024թվականի օգոստոսի 8-ին՝ ժամը 03։50-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Բուզանդի փողոցի 15-րդ հասցեում գործող «Ռամադա» հյուրանոցի դիմացի հատվածում Սերյոժա Արսենի Հովսեփյանի և ինքնությունները դեռևս չպարզված անձանց հետ, դիտավորությամբ խմբի կազմում մարմնական վնասվածք պատճառելու համար նախապես հարմարեցված առարկայի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Սուրեն |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
| Հայրանուն | Արսենի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 297 Մաս 3 Կետ /2021թ. մայիսի 5-ին ընդունված գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի/ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Նարեկ |
| Ազգանուն | Մանուչարյան |
| Հայրանուն | Գևորգի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 297 Մաս 3 Կետ /2021թ. մայիսի 5-ին ընդունված գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի/ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Սերյոժա |
| Ազգանուն | Հովսեփյան |
| Հայրանուն | Արսենի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 297 Մաս 3 Կետ /2021թ. մայիսի 5-ին ընդունված գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի/ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Խչեյան |
| Հայրանուն | Իգնատի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 297 Մաս 3 Կետ /2021թ. մայիսի 5-ին ընդունված գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի/ |
| Վիճակագրական տողի համարը | 12.1 |
| Լրացուցիչ վիճակագրական տողի համար | Առկա չէ |
| Իրավական բարդության չափանիշ | 1.4 |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
| Այլ նշումներ | Նարեկ Գոևրգի Մանուչարյանի նկատմաբ խափանման միջոց է կիրառվել 5.000.000 ՀՀ դրաքմ գրավ և բացակայելու արգելք։ Սերյոժա Արսենի Հովսեփյանին խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։ |
Մակագրել
| Երբ | 18-02-2025 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Նելլի |
| Ազգանուն | Բաղդասարյան |
Նոր օրենսդրությամբ քննվող գործեր
| Ամսաթիվ | 01-07-2022 |
|---|
Վարույթը ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին որոշում
| Որոշման ամսաթիվ | 21-02-2025 |
|---|---|
| Որոշում | ՈՐՈՇՈՒՄ ՎԱՐՈՒՅԹ ՍՏԱՆՁՆԵԼՈՒ ԵՎ ՆԱԽՆԱԿԱՆ ԴԱՏԱԼՍՈՒՄՆԵՐ ՆՇԱՆԱԿԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 2025 թվականի փետրվարի 21 ք. Երևան Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի դատավոր Ն.Բաղդասարյանս, ստանալով թիվ ԵԴ1/0590/01/25 /59100525/ քրեական վարույթի նյութերն ըստ մեղադրանքի Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Նարեկ Գևորգի Մանուչարյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Սերյոժա Արսենի Հովսեփյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Արման Իգնատի Խչեյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, ՈՐՈՇԵՑԻ՝ Թիվ ԵԴ1/0590/01/25 /59100525/ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Նարեկ Գևորգի Մանուչարյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Սերյոժա Արսենի Հովսեփյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Արման Իգնատի Խչեյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, ստանձնել վարույթ, որի մասին տեղյակ պահել հանրային մեղադրողին և վարույթի մասնավոր մասնակիցներին, նրանց ուղարկելով սահմանված ձևի հուշաթերթեր` իրենց իրավունքների և պարտականությունների վերաբերյալ: Թիվ ԵԴ1/0590/01/25 քրեական գործով նշանակել նախնական դատալսումներ՝ 2025 թվականի մարտի 06-ին՝ ժամը 13:00-ին, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում (ք.Երևան, Արշակունյաց պողոտա 24/1, դատական նիստերի թիվ 1 դահլիճ)՝ դռնբաց դատական նիստում, դատավոր Ն. Բաղդասարյանի նախագահությամբ։ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ն.ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Հանրային մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Սուրեն |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
| Հայրանուն | Արսենի |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Նարեկ |
| Ազգանուն | Մանուչարյան |
| Հայրանուն | Գևորգի |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Սերյոժա |
| Ազգանուն | Հովսեփյան |
| Հայրանուն | Արսենի |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Խչեյան |
| Հայրանուն | Իգնատի |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արտակ |
| Ազգանուն | Հախինյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ավագ |
| Ազգանուն | Լալայան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Հ. |
| Ազգանուն | Ավետյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 06-03-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը չի կայացել
| Նիստի ամսաթիվ | 06-03-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Չի կայացել |
| Պատճառը | Պաշտպան Արտակ Հախինյանի՝ դատական նիստը հետաձգելու վերաբերյալ դիմում ներկայացնելու պատճառով: |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 29-04-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 29-04-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 18-06-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 18-06-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 02-09-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 09:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 02-09-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Նախնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 05-11-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 05-11-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 19-11-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 19-11-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 04-12-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 04-12-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 17-12-2025 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 17-12-2025 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
| Դատական նիստի տևողությունը | 10։28-11։27 |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 23-01-2026 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Անավարտ գործեր
| Հաշվետու ժամանակահատված | 2025 թվական |
|---|---|
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 23-01-2026 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 17-02-2026 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 17-02-2026 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 06-04-2026 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 06-04-2026 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 02-06-2026 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 02-06-2026 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 08-06-2026 |
|---|---|
| Ժամ | 16:40 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 08-06-2026 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 01-07-2026 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Նիստը կայացել է
| Նիստի ամսաթիվ | 01-07-2026 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացել է |
Հիմնական դատալսումներ
| Ամսաթիվ | 18-08-2026 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Դատական գործ N: ԵԴ1/0590/01/25
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 09-07-2025 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 08-07-2025 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Ավագ |
| Ազգանուն | Լալայան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Սուրեն Մկրտչյան մյուսները՝ Նարեկ Մանուչարյան , Սերյոժա Հովսեփյան , Արման Խչեյան մյուսները՝ Նարեկ Գևորգի Մանուչարյան , Սերյոժա Արսենի Հովսեփյան , Արման Իգնատի Խչեյան Բողոքն ընդունել վարույթ : Բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /Շենգավիթ/՝ մեղադրյալ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի նկատմամբ խափանման միջոց տնային կալանք կիրառելու մասին 02.07.2025թ. որոշումը : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 14-07-2025 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 11-07-2025 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Սուրեն Մկրտչյան մյուսները՝ Նարեկ Մանուչարյան , Սերյոժա Հովսեփյան , Արման Խչեյան մյուսները՝ Նարեկ Գևորգի Մանուչարյան , Սերյոժա Արսենի Հովսեփյան , Արման Իգնատի Խչեյան Բողոքն ընդունել վարույթ : Փոփոխել կամ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /Շենգավիթ/18.06.2025թ. որոշումը և կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ՝ ամբաստանյալ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված վարչական հսկողությունը տնային կալանքով չփախելու կամ այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 16-07-2025 |
|---|---|
| Վիճակագրական տողի համարը | 12.1 |
| Գործը ստացվել է | Երևանի քրեական դատարան |
Միջանկյալ դատական ակտի դեմ
| Միջանկյալ դատական ակտեր | Այլ |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 16-07-2025 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Ադրինե |
| Ազգանուն | Ղուկասյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 21-07-2025 |
|---|
Գրավոր ընթացակարգ
| Ամսաթիվ | 21-07-2025 |
|---|
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԵԴ1/0590/01/25 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ հատուկ վերանայման բողոքները մերժելու մասին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան Նախագահող դատավոր՝ Ն.Բաղդասարյան 2025 թվականի հուլիսի 30-ին ք.Երևանում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը, նա¬խա¬¬¬¬¬¬¬գա¬¬հությամբ՝ դատավոր Ադրինե Ղուկասյանի (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան), գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2025 թվականի հունիսի 18-ի որոշման դեմ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի պաշտ¬¬պաններ Ավագ Լալայանի և Արմեն Խաչատրյանի ներկայացրած հատուկ վերանայման բո¬ղոքները, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1․ Գործի դատավարական ընթացքը․ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2025 թվականի հունիսի 18-ի որոշմամբ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոց վարչական հսկողությունը փոխվել է և որպես խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանքը 3 (երեք) ամիս ժամկետով, իսկ գրավը և բացակայելու արգելքը թողնվել են անփոփոխ: Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ հատուկ վերանայման բողոք են ներկայացրել մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի պաշտ¬¬պաններ Ավագ Լալայանը և Արմեն Խաչատրյանը։ 2025 թվականի հուլիսի 21-ին Վերաքննիչ դատարանը որոշում է կայացրել հատուկ վերանայման բողոքը վարույթ ընդունելու և դատական վարույթը գրավոր ընթացակարգով իրականացնելու մասին: 2․ Հատուկ վերանայման բողոքների քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը. Սուրեն Մկրտչյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով այն բանի համար, որ․ «[Ն]ա 2024 թվականի օգոստոսի 8-ին՝ ժամը 03:50-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Բուզանդ փողոցի 15-րդ հասցեում գործող «Ռամադա» հյուրանոցի դիմացի հատվածում Նարեկ Գևորգի Մանուչարյանի փոխլրացնելով միմյանց գործողությունները, զենքի գործադրմամբ դիտավորությամբ կատարել է խուլիգանություն: Այսպես. Սուրեն Արսենի Մկրտչյանը 2024 թվականի օգոստոսի 8-ին՝ ժամը 03:43-ի սահմաններում, Լիկա Բեգոյանի վարած «BMW» մակնիշի 99 WW 009 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով Նարեկ Մանուչարյանի հետ ժամանել է Երևան քաղաքի Բուզանդ փողոցի 15-րդ հասցեում գործող «Ռամադա» հյուրանոցի դիմացի հատված, որտեղ Սուրեն Մկրտչյանին «Գոստ» սրճարանի կողմից մոտեցել է ինքնությունը չպարզված, արական սեռի մի ներկայացուցիչ և վերջիններս սկսել են զրուցել: Այդ ընթացքում քայլելով նրանց են մոտեցել Նարեկ Մանուչարյանը և Լիկա Բեգոյանը: Սուրեն Մկրտչյանը և նշված՝ ինքնությունը չպարզված անձը շարունակել են զրույցը, որի ընթացքում սկսել են քաշքշել միմյանց և Սուրեն Մկրտչյանը «Ռամադա» հյուրանոցի դիմաց՝ փողոցի բանուկ հատվածում, անտեսելով տեղում եղած շենքերի բնակիչների, ինչպես նաև անցորդների ներկայությունը, խուլիգանություն կատարելու ուղղակի դիտավորությամբ՝ սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու մղումով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ, կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը՝ հասարակության նկատմամբ անհարգալից և իրավական ու բարոյական նորմերի բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելով, մասնավորապես՝ ինքնահաստատման և հասարակության հանդեպ երևակայական գերազանցությունն արտահայտելու հանդուգն ձգտումով իր մոտ եղած ատրճանակով կրակոցներ է արձակել վեճի մասնակիցների և այնտեղ կանգնած շուրջ մեկ տասնյակ անձանց ուղղությամբ, ովքեր նշվածի արդյունքում փախել են «Գոստ» սրճարանի ուղղությամբ: Այդ ընթացքում Նարեկ Մանուչարյանը լրացնելով Սուրեն Մկրտչյանի խուլիգանական գործողությունները, երկու անգամ բռունցքով հարվածել է դեռևս ինքնությունը չպարզված մի անձի, որի ընթացքում Սուրեն Մկրտչյանը շարունակել է կրակոցներ արձակել։ Այնուհետև, երբ «Գոստ» սրճարանի կողմից մոտեցել է Արման Խչեյանը և աջ ձեռքում գտնվող ատրճանակով սկսել կրակոցներ արձակել՝ Սուրեն Մկրտչյանը, Նարեկ Մանուչարյանը և Լիկա Բեգոյանը նստել են նշված «BMW» մակնիշի ավտոմեքենան, Լիկա Բեգոյանը՝ վարորդի նստատեղին, Նարեկ Մանուչարյանը՝ աջ հետևի նստատեղին, իսկ Սուրեն Մկրտչյանը՝ աջ առջևի նստատեղին, որի ընթացքում Սերյոժա Հովսեփյանը և դեպքի մնացած՝ ինքնությունները չպարզված մասնակիցները տարբեր առարկաներ են նետել նշված ավտոմեքենայի ուղղությամբ, որը՝ ժամը 03:51-ի սահմաններում հեռացել է դեպքի վայրից: Այդպիսով, Սուրեն Արսենի Մկրտչյանը խմբի կազմում նկարագրված հակաիրավական գործողություններով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ խոչընդոտել է «Գոստ» սրճարանի և «Ռամադա» հյուրանոցի բնականոն աշխատանքը և տարածքում գտնվող անձանց մոտ առաջացրել վախի ու անհանգստության մթնոլորտ՝ խախտելով վերջիններիս անդորրը»։ Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող որոշման համաձայն՝ «(…) Սույն քրեական գործով մինչդատական վարույթի ընթացքում Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 26.11.2024թ. որոշմամբ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքը փոխվել է, կիրառվել է տնային կալանք՝ երկու ամիս ժամկետով՝ դրա սկիզբը համարելով փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից: Տնային կալանքի հետ համակցված կիրառվել է գրավ՝ 2.000.000 /երկու միլիոն/ ՀՀ դրմի չափով: Նախաքննական մարմնի՝ 26.11.2024թ. որոշմամբ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի նկատմամբ թիվ 15133124 քրեական վարույթով որպես խափանման միջոց համակցված կիրառվել է բացակայելու արգելքը։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 23.01.2025թ. որոշմամբ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքը փոխվել է, որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառվել է վարչական հսկողությունը: Մեղադրյալի վրա դրվել է պարտականություն՝ ժամը 22։00-08:00-ն ընկած ժամանակահատվածում չլքել իր բնակության վայրը, առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության չլքել Արաբկիր վարչական շրջանը: 23.01.2025թ.՝ ժամը 18:00-ից Ս.Մկրտչյանի նկատմամբ սահմանվել է էլեկտրոնային հսկողություն: ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ. Խալաթյանի` 24.01.2025թ. թիվ 1/39.2.1/4565-2025 գրության համաձայն՝ Ս.Մկրտչյանը խախտել է գիշերային ժամերին բնակության տարածքը չլքելու պարտականությունը, մասնավորապես՝ 23.01.2025թ. ժամը 11:40-ից մինչև 24.01.2025թ. ժամը 00:57-ն ընկած ժամանակահատվածում գրանցվել է «բացակա մշտադիտարկման ընթացքում» խախտման տեսակը։ ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ. Խալաթյանի՝ 21.04.2025թ. թիվ /29.2.1/26680-2025 գրության համաձայն՝ Սուրեն Մկրտչյանը թույլ է տվել դատական ակտով սահմանված պարտականության խախտում, այն է՝ բնակության վայր մուտք է գործել 18.04.2025թ.՝ ժամը 22:31-ին: ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ. Խալաթյանի՝ 29.04.2025թ. թիվ /29.2.1/28294-2025 գրության համաձայն՝ Սուրեն Մկրտչյանը թույլ է տվել դատական ակտով սահմանված պարտականության խախտում, այն է՝ բնակության վայր մուտք է գործել 23.04.2025թ.՝ ժամը 22:38-ին: ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ. Խալաթյանի՝ 13.05.2025թ. թիվ /29.2.1/31386-2025 գրության համաձայն՝ Սուրեն Մկրտչյանը թույլ է տվել դատական ակտով սահմանված պարտականության խախտում, այն է՝ բնակության վայր մուտք է գործել 12.05.2025թ.՝ ժամը 22:45-ին: ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ. Խալաթյանի՝ 16.05.2025թ. թիվ /29.2.1/32657-2025 գրության համաձայն՝ Սուրեն Մկրտչյանը 12.05.2025-16.05.2025թթ. չի գրանցվել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնում։ ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ. Խալաթյանի՝ 30.05.2025թ. թիվ /29.2.1/36153-2025 գրության համաձայն՝ Սուրեն Մկրտչյանը 26.05.2025-30.05.2025թթ. չի գրանցվել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնում: Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրալ Սուրեն Մկրտչյանը խախտել է իր նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց վարչական հսկողության պայմանները, պատշաճ չի կատարել դատական ակտով իր վրա դրված պարտականությունները, ինչը դատարանին բավարար հիմքեր է տալիս ողջամտորեն եզրահանգելու, որ վարչական հսկողությունը ներկայումս ի զորու չէ ապահովել մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը: Դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալը պատշաճ չի կատարում խափանման միջոցի պայմանները և պարբերաբար թույլ է տալիս խախտումներ՝ առանց որևէ հիմնավոր պատճառաբանության: Դատարանը գտնում է, որ դատարանի՝ 23.01.2025р. մեղադրյալի վրա դրված ոոոշմամբ պարտականություններն ինքնանպատակ չեն, դրանք դրվել են վերջինիս հնարավոր ոչ իրավաչափ վարքագիծը կանխելու նպատակով, հետևաբար՝ նման պայմաններում դրանց չկատարումը բավարար է հանգելու հետևության, որ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցությունն այլևս չի ծառայում իրնպատակներին: Նշված պատճառաբանությամբ դատարանը գտնում է, որ առկա են մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ առավել խիստ և պիտանի խափանման միջոց տնային կալանք կիրառելու իրավաչափության պայմանները, ինչպես նաև իրավախախտմանն առնչություն ունենալու հիմնավոր կասկածը, հետևաբար՝ Սուրեն Մկրտչյնի նկատմամբ ընտրված վարչական հսկողությունը պետք է փոփոխել, և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել առավել խիստ և պիտանի խափանման միջոց՝ տնային կալանք՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով՝ անփոփոխ թողնելով բացակայելու արգելք և գրավ խափանման միջոցները: Ընդ որում, վարչական հսկողության կիրառումը բխում է ինչպես վարույթի ընթացքում մեղադրյալի պատշաճ վարքագծի ապահովման, այնպես էլ քրեական գործի քննության պատշաճության անհրաժեշտությունից: (…)»: 3․ Հատուկ վերանայման բողոքների հիմքը, դրանք հաստատող փաստերը, պահանջները, ինչպես նաև դրանք հիմնավորող փաստարկները. Հատուկ վերանայման բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի և դրանք հաստատող փաստերի սահմաններում. Մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի պաշտպան Ավագ Լալայանը ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքում նշել է․ «(…) Գտնում եմ, որ դատարանի որոշումը անհիմն է և անօրինական, հետևյալ պատճառաբանությամբ: (…) 1․ Դատարանը, թեև վկայակոչել է 23.01.2025թ. որոշումը, այնուամենայնիվ անտեսել է այն հանգամանքը, որ այդ որոշմամբ մեղադրյալի վրա դրված պարտականություններ վերաբերվել են միայն քրեական վարույթի նախաքննության ընթացքում մեղադրյալի կողմից պատշաճ վարքագիծ դրսևորելու վարքագծին։ Ուշագրավ է այն փաստը, որ 23.01.2025թ. որոշմամբ հերքվել է քննիչի կողմից այպիսի ծանրակշիռ փաստարկներ, որոնք հանդիսացել են օրինակ գործի քննությանը խոչընդոտելը, չհայտնաբերված վկաների վրա անօրինական ազդեցություն ունենալը, փախուստի դիմելը։ Ավելին՝ նշված որոշմամբ մեղադրյալի նկատմամբ վարչական հսկողություն սահմանելու միակ պատճառը հանդիսացել է այն, որ նախաքննությունը դեռ պետք ավարտվի և գործը ուղարկվի դատարան։ Այսինքն՝ դատարանը գտել էր, որ մեղադրյալի նկատմամբ վարչական հսկողություն խափանման միջոց կիրառելը կապահովի նրա պատշաճ վարքագիծը նախաքննության ավարտական փուլում, կանխորոշելով, որ թեև քննիչը կարող է կատարել ապացույցներ ձեռք բերելուն ուղղված գործողություններ, սակայն՝ մեղադրյալի կողմից նրա գործողություններին խոչընդոտելը ունի նվազագույն հավանականություն։ Դատարանը այդ որոշմամբ հստակ պատճառաբանել էր, որ Սուրեն Մկրտչյանը ինքնակամ է ներկայացել քննությանը և դա կատարել է այն պայմաններում, երբ նրա վերաբերյալ առկա է եղել նրան կալանավորելու մասին դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած որոշում։ Այսինքն՝ Սուրեն Մկրտչյանը ներկայանալով վարույթ իրականացնող մարմին, հասկացել է, որ իրեն կալանավորելու հավանականությունը ավելի մեծ է, քան այն փուլում, երբ նախաքննությունը մոտենում է ավարտին։ Վերոգրյալ փաստարկներին հակառակ, Դատարանը իր 02․07․2025թ․ որոշմամբ փոխելով Սուրեն Մկրտչյանի խափանման միջոցը և նրա նկատմամբ ընտրելով տնային կալանք խափանման միջոց, ղեկավարվել է միայն այն ապացույցներով, որոնք որևէ առնչություն չունեն Սերեն Մկրտչյանի պատշաճ վարքագծի վերաբերյալ 23․01․2025թ․ կայացված որոշման պատճառաբանական մասի հետ։ Դատարանը առհասարակ սխալ է մեկնաբանել Սուրեն Մկրտչյանի վերաբերյալ քրեական վարույթում առկա տեղեկատվությունը, առ այն, որ նա հայտնաբերվել է և ներկայացվել է քննության։ 23․01․2025թ․ կայացված որոշման հիմքում դրված է այն փաստը, որ Սուրեն Մկրտչյանը ինքնակամ է ներկայացել քննությանը և դրանից ելնելով է մեծամասամբ Դատարանի մոտ ձևավորվել այն համոզմունքը, որ նա կդրսևորի պատշաճ վարքագիծ։ Դատարանը առհասարակ անտեսել է այն փաստը, որ Սուրեն Մկրտչյանը ներկայացել է բոլոր նշանակված դատական նիստերին, նա ներկայացել է նաև այն ժամանակ, երբ տեղեկացել է, որ դատական նիստը հետաձգվելու, քանի որ մտավախություն է ունեցել, որ մինչ դատական նիստի նշանակված ժամը ինչ-որ հանգամանք ի հայտ կգա և նիստը կկայան։ Նախաքննության ավարտից հետո, գործը դատարանում գտնվելու ժամանակահատվածում Սուրեն Մկրտչյանի կողմից որոշակի ժամերով կամ րոպեներով իր բնակության վայր ուշացմամբ վերադառնալը, որևէ կերպ չէր կարող բացասական ձևով ազդեցություն ունենալ սույն գործով քննության վրա, մասնավորապես՝ կայանալիք դատական նիստերին նրա ներկայանալու բարեխղճության վրա։ Դատարանը իր որոշմամբ նշելով խափանման միջոցի փոփոխման անհրաժեշտության մասին և նշելով, որ << կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցությունն այլևս չի ծառայում իր նպատակներին>> կամ << քրեական գործի քննության պատշաճության անհրաժեշտությունից >>, այդպես է չի պատճառաբանել, թե ինչպես է մեղադրյալի կողմից նշանակված ժամից ուշ իր բնակության վայր վերադառնալը ազդել կամ կարող էր ազդել սույն գործի պատշաճության վրա: Դատարանի մտահոգությունները հասկանալի կլինեին, եթե մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցի փոփոխությունից հետո, սույն գործով դատական նիստերը դատավարության մասնակիցների հետ համաձայնեցվեին և նշանակվեին մեկ կամ երկու շաբաթը մեկ անգամ, այնինչ՝ դատարանը հաջորդ դատական նիստը նշանակեց երկուսու կես ամիս անց, փաստացի նան նշված ժամանակով զրկելով ազատությունից, միևնույն ժամանակ հնարավորություն չտալով իր գործը ողջամիտ ժամկետում քննելու հնարավորությունից։ Փաստացի ստացվում է, որ Սուրեն Մկրտչյանը դատարանի կողմից <<դատական քննության պատշաճության>> պատճառաբանությամբ ուղղակի ազատազրկել է, այսինքն՝ պատժվել է։ Դատարանը նաև չի անդրադարձել այն հարցին, թե մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված և գործով խափանման միջոցներ բացակայելու արգելքը և 2 000 000 ՀՀ դրամ վճարված գրավը ինչո՞ւ չեն կարող բավարար համարվել նրա վարքագծի պատշաճությունը դատարանում գործի քննության ժամանակ ապահովելու համար։ (…) Փաստացի ստացվում է, որ պաշտպանյալիս նկատմամբ նշանակված երեք ամսվա տնային կալանքի ժամկետի մեծամասնությունը անորոշ և անարդյունավետ է անցնում պաշտպանյալիս վարքագծի հետ կապ չունեցող հանգամանքներով և պաշտպանյալս զրկված է այդ հանգամանքների վրա ազդելու հնարավորությունից։ Հետևապես, շարունակական և անորոշ տնային կալանքի տակ պահելու պայմաններում ոչ միայն խախտվում է մեղադրյալի ողջամիտ ժամկետում դատաքննության իրավունքը, այլև խախտվում է նույն Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 3-րդ կետով սահմանված <ողջամիտ ժամկետում դատաքննության կամ մինչև դատաքննությունը ազատ արձակվելու> իրավունքը: Ամփոփելով վերոգրյալը, պետք է արձանագրել, որ Դատարանը իր փաստարկները կառուցել է միայն ենթադրությունների վրա, դրանց վերաբերյալ որևէ վերաբերելի և հիմնավորող նյութ Դատարանի կողմից չի վկայակոչվել։ (…)»: Արդյունքում՝ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի պաշտպան Ավագ Լալայանը խնդրել է բեկանել վիճարկվող որոշումը։ Մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի պաշտպան Արմեն Խաչատրյանը ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքում նշել է․ «(…)Վերոնշյալ իրավական նորմերը վերլուծելով պետք է արձանագրել, որ Առաջին ատյանի դատարանը նախնական դատական նիստում քննության է պետք է առնի մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը վերացնելու, փոխելու և դրա ժամկետը երկարաձգելու հարցը: Օրեսնդիրը սույն դրույթը սահմանելով դատարանի վրա դրել է պարտականություն նախնական դատական նիստում ևս մեկ անգամ ստուգելու մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի իրավաչափության պայմանները, դրանց հիմքերի առկայությունը և որոշում կայացնելու այն երկարաձգելու, փոփոխելու կամ վերացնելու մասին: Տվայլ պարագայում դատարանը այս հարցի քննարկման ժամանակ առաջին հերթին պետք է քննության առարկա դարձնի Օրենսգրքի 116–րդ հոդվածով սահմանված հիմքերի առկայության հարցը և դրանց բացակայության պարագայում պետք է որոշում կայացնի խափանման միջոցը վերացնելու մասին: Այդ հիմքերի առկայությունը կամ շարունականությունը փաստելուց հետո միայն դատարանը կարող է քննարկել, թե նախաքննական փուլում կիրառված խափանման միջոցը/ները/ ի զորու են մեղմելու տվայլ փուլում դեռևս առկա ռիսկերը, թե ոչ և ինչ տեսակի խափանման միջոցի կիրառումն է հանդիսանալու արդյունավետ մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը ապահովելու համար: Սույն որոշմամբ և նախնական դատալսումների ժամանակ Առաջին ատյանի դատարանը չի անդրադարձել ընդհանրապես խափանման միջոցի կիրառման հիմքերին և չի վերլուծել, թե արդյոք դեռևս առկա են նախաքննության փուլում արձանագրված այն ռիսկերը, որոնց հիման վրա Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառվել է վարչական հսկողություն խափանման միջոցը՝ համակցված գրավ և բացակայելու արգելք խափանման միջոցների հետ: Սա կարևոր հանգամանք է արձանագրելու համար այն, թե Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցները արդյունավետ են նրա պատշաճ վարքագիծը ապահովելու համար, թե ոչ: Ինչպես պարզ է դառնում վերոնշյալ իրավական նորմերի վերլուծությունից խափանման միջոցները և նրանց կիրառման պարագայում դատարանի կողմից սահմանվող սահմանափակումները նպատակ են հետապնդում կանխելու այն գործողությունների իրականացումը, որոնք Օրենսգրքի 116–րդ հոդվածով սահմանված են որպես խափանման միջոց կիրառելու հիմք և խափանման միջոց կիրառողը այդ հարցի քննարկման ժամանակ հանգում է հիմնավոր ենթադրության այն մասին, որ առկա է ռիսկ անձի կողմից այդ գործողությունները կատարելու վերաբերյալ, իսկ այդ ենթադրությունները պետք է հիմնված լինեն քրեական գործում այդ տեղեկությունների վրա: Այսպես. 2024 թվականի նոյեմբերի 26–ին Առաջին ատյանի դատարանը որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքի հարցը վերստին քննարկելու քննիչի միջնորդությունը քննության առնելու վերաբերյալ թիվ ԵԴ1/1341/06/24 որոշմամբ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառելու հիմք է ընդունել միայն քննությանը բնականոն ընթացքին միջամտելու և ապացուցման գործընթացին խոչընդոտելու հավանականությունը: 2025 թվականի հունվարի 23–ի որոշմամբ Առաջին ատյանի դատարանը քննության առնելով տնային կալանքի ժամկետը երկարաձգելու մասին քննիչի միջնորդությունը՝ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառված տնային կալանքը փոփոխել է և նրա նկատմամ որպես խափանման միջոց կիրառել է վարչական հսկողությունը, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախորդ որոշմամբ արձանագրված ռիսկը անհամեմատ նվազել է: Այսինքն, Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցների նպատակ է սահմանվել կանխելու այն ռիսկը, որ վերջինս հնարավոր է միջամտի քննությանը բնականոն ընթացքին և խոչընդոտի ապացուցման գործընթացին, սակայն հետագա որոշմամբ նույն դատարանը արձանագրել է, որ այդ ռիսկը նույնպես անհամեմատ նվազել է: Սա վկայում է այն մասին, որ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի արդյունավետության հարցը կարող է քննարկվել միայն այս հիմքի շարունակակնության առկայության և դրա պայմանները խախտված լինելու համատեքստում, քանի որ ինչպես արդեն նշվեց խափանման միջոցը կիրառվում է անձի ենթադրյալ գործողությունները կանխելու նպատակով: Առաջին ատյանի դատարանը վիճարկվող որոշմամբ նշել է հետևյալը. « /.../ վարչական հսկողության շրջանակում Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ սահմանված պարտականությունները ունեցել են կանխարգելիչ նպատակ՝ ուղղված նրա կողմից հնարավոր ոչ իրավաչափ վարքագծի կանխմանը, և դրանց անկատարումը վկայում է այն մասին, որ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցությունը չի ծառայում իր նպատակին։ Այս հանգամանքները դատարանի գնահատմամբ բավարար են հիմք ընդունելու համար, որ առկա են մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ առավել խիստ և արդյունավետ խափանման միջոց՝ տնային կալանք կիրառելու իրավաչափության պայմանները, ինչպես նաև առկա է իրավախախտմանն առնչություն ունենալու հիմնավոր կասկածը։» Սույն ձևակերպումից պարզ է դառնում, որ վերջինս չի քննարկել անգամ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու համար սահմանված հիմքի կամ Օրենսգրքի 116–րդ հոդվածով սահմանված մյուս հիմքերի առկայության կամ բացակայության հարցը ընդհանրապես, սակայն ըստ օրենսդրի միայն այդ հարցի քննարկման և հիմքերի առկայությունը փաստելու պարագայում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը կարող էր անցնել հաջորդ հարցին, այն է՝ խափանման միջոցի տեսակի ընտրությանը՝ արդյունավետության տեսակետից: Տվայլ պարագայում անհրաժեշտ է արձանագրել, որ Սուրեն Մկրտչյանը 2025 թվականի հունվարի 23–ից գտնվել է ազատության մեջ: Վերջինս շուրջ 6 ամիս լինելով ազատության մեջ թույլ չի տվել կիրառված խափանման միջոցի պայմանի խախտում, այն է՝ չկա որևէ տեղեկություն այն մասին, որ նա որևէ կերպ միջամտել է քննության բնականոն ընթացքին և խոչընդոտել ապացուցման գործընթացին: Ավելին, 2025 թվականի փետրվարի 19-ին քրեական գործը գտնվում է Առաջին ատյանի դատարանի վարույթում և նշանակված դատական նիստերին Սուրեն Մկրտչյանը մշտապես դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ, սակայն դատական նիստերը չեն կայացել տարբեր պատճառաբանություններով, որի արդյունքում վերջինս և պաշտպանական կողմը ներկա գտնվելով դատական նիստերին զրկված են եղել նրա խափանման միջոցի պայմանների փոփոխության մասին միջնորդություն ներկայացնելու հնարավորությունից՝ հաշվի առնելով նրա աշխատանքային պայմանները: Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, որ վերջինս վեց ամսյա ընթացքում չորս անգամ իր բնակության վայր է հասել սահմանված ժամից առավելագույնը երեսուն րոպե ուշ կամ երկու անգամ մի քանի օր ուշացումով է ներկայացել պրոբացիայի ծառայություն, ապա պետք է արձանգրել, որ նախ դիտավորյալ արարքներ չեն և վերջինս այդ կերպ դիտավարությամբ չի խախտել խափանման միջոցի հետ միասին կիրառված սահմանափակումները պայմանները, սակայն ելնելով աշխատանքային պայմաններից, Երևան քաղաքում առկա ճանապարհային խցանումների առատությունից և մի դեպքում էլ մեքենայի ակի վնասման պայմաններից չի կարողացել իր վրա դրված պարտականությունը կատարել սահմանված ժամին կամ օրը, սակայն նա կատարել է դա որոշակի ժամկետային շեղմամբ: Այդ փաստը նույնպես վկայում է այն մասին, որ վերջինս իրավագիտակից քաղաքացի է և յուրաքանչյուր անգամ խափանման միցոցի հետ միասին կիրառված սահմանափակումը խախտելու ռիսկի առկայության պարագայում նախապես զգուշացրել է պրոբացիայի ծառայությանը իր կողմից հնարավոր խախտման մասին և ձեռնմուխ եղել այդ խախտման անմիջապես վերացմանը: Ավելին, սույն խախտումները չեն կարող դիտարկվել խափանման միջոցի պայմանի խախտում, քանի որ նրանք որևէ կերպ չեն վնասել այն իրավահարաբերությունները, որոնց պաշտպանության համար Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառվել է խափանման միջոց վարչական հսկողությունը, այն է ՝ չի միջամտել է քննության բնականոն ընթացքին և չի խոչընդոտել ապացուցման գործընթացին, որպիսի պայմաններում Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված վարչական հսկողությունը չի կարող դիտարկվել որպես ոչ արդյունավետ և նրա նկատմամբ չի կարող կիրառվել ազատությունից զրկելու հետ կապված խափանման միջոց՝ տնային կալանքը: Առաջին ատյանի դատարանի կողմից սույն հանգամանքների անտեսումը հանգեցրել է նաև նվազագույնի սկզբունքի խախտման, քանի որ անձի նկատմամբ պետք է ընտրվի այնպիսի խափանման միջոց, որն անձի իրավունքների հնարավորին քիչ միջամտության և սահմանափակման պայմաններում ի զորու է ապահովելու վերջինի իրավաչափ վարքագիծը քրեական վարույթի քննության ողջ ընթացքում, իսկ քրեական գործի նյութերում չկա որևէ տվյալ այն մասին, որ Սուրեն Մկրտչյանը վարչակն հսկողություն խափանման միջոցի կիրառման պայմաններում չի կատարել Օրենսգրքով իր վրա որպես մեղադրյալի դրված պարտականությունները կամ թույլ է տվել որևէ արարք, որը ազատությունից զրկելու հետ կապված խափանման միջոց կիրառելու հիմք է հանդիսանում: Վերջինիս կողմից թույլ տված խախտումները չեն եղել դիտավորյալ, այլ եղել է պատահակնություններ, որոնք կախված չեն եղել նրա կամարտահայտությունից և վերջինս այդ ռիսկերի առկայությունը տեսնելով նախապես զգուշացրել է պրոբացիայի ծառայությանը: Ամփոփելով վերոգրյալը՝ պետք է փաստել, որ Առաջին ատյանի դատարանը ճիշտ չի կիրառել ընթացակարգային օրենքը և թույլ տալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերոնշյալ նորմերի, խափանման միջոց կիրառելու հիմքերի և դրանց իրավաչափության առանձնահատկությունները սահմանող նորմերին հակասող գործողություններ, այն է՝ քրեական գործի նյութերում Սուրեն Մկրտչյանի կողմից որևէ անօրինական եղանակով ապացուցման գործընթացին միջամտելու և ազատության սահմանափակման հետ չկապված այլընտրանքային խափանման միջոցի կիրառման պայմաններում նրա պատշաճ վարքագիծը ապահովելու անհնարինության մասին որևէ ուղղակի տեղեկության և փաստերի բացակայության պայմաններում քննարկել է ոչ թե նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը վերացնելու, փոփոխելու և ժամկետը երկարաձգելու հարցը, այլ միայն այն փոփոխելու հարցը ու հանգել է հետևության, որ առկա է ենթադրություն,թե վերջինիս նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը չի ծառայում որպես արդյունավետ միջոց նրա պատշաճ վարքագիծը ապահովելու համար և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառել ազատությունից զրկելու հետ կապված այլընտրանքային խափանման միջոց տնային կալանքը, առանց քննարկելու ընդհանրապես խափանման միջոց կիրառելու հիմքի առկայությունը և վերջինիս կողմից կատարված արարքների ազդեցությունը պահպանվող իրավահարաբերությունների նկատմամբ, որպիսի պայմաններում խախտվել է անձի ազատության, խափանման միջոց կիրառելու նվազագույնի, դատական պաշտպանության ապահովման սկզբունքերը, ինչպես նաև ոտնահարվել է Սուրեն Մկրտչյանի սահմանադրական իրավունքներն ու օրինական շահերը, այն է՝ անձնական ազատության և ազատ տեղաշարժվելու բնական իրավունքները: (…)»: Արդյունքում՝ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի պաշտպան Արմեն Խաչատրյանը խնդրել է փոփոխել վիճարկվող որոշումը և որոշում ընդունել ամբաստանյալ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված վարչական հսկողությունը տնային կալանքով չփոխելու կամ նրա նկատմամբ ազատությունից զրկելու հետ չկապված այլընտրանքային խափանման միջոց/ներ/ կիրառելու վերաբերյալ, կամ բեկանել վիճարկվող որոշումը՝ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված վարչական հսկողությունը տնային կալանքով փոխելու մասով և բեկանված մասով կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ՝ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված վարչական հսկողությունը տնային կալանքով չփոխելու կամ նրա նկատմամբ ազատությունից զրկելու հետ չկապված այլընտրանքային խափանման միջոց/ներ/ կիրառելու վերաբերյալ: 4․ Վերաքննիչ դատարանում վարույթի մասնակիցների բացատրությունները, դրանք հիմնավորող նյութերը, միջնորդությունները, բողոքի պատասխանները. Վարույթի մասնակիցները բացատրություններ, դրանք հիմնավորող նյութեր, միջնորդություններ, բողոքի պատասխաններ չեն ներկայացրել: 5․ Վերաքննիչ դատարանի հիմնավորումներն ու եզրահանգումը․ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի համաձայն` «3. Հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում: Հատուկ վերանայման կարգով դատական ակտ կայացնելիս վերադաս դատարանը հիմնվում է միայն ստորադաս դատարանում հետազոտված ապացույցների կամ նյութերի և վարույթի մասնակիցների արած պնդումների վրա»: Մեջբերված քրեադատավարական նորմերի լույսի ներքո վերլուծելով հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերն ու փաստարկները՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել հետևյալ հարցին․ hիմնավոր են արդյո՞ք մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց վարչական հսկողությունը տնային կալանք խափանման միջոցով փոխելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները։ ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն` «1․ Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով` (...) 3) օրենքով սահմանված որոշակի պարտականության կատարումն ապահովելու նպատակով. 4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով: (...)»: «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զրկել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով. (…) բ․ անձի օրինական ձերբակալումը կամ կալանավորումը դատարանի օրինական կարգադրությանը չենթարկվելու համար կամ օրենքով նախատեսված ցանկացած պարտավորության կատարումն ապահովելու նպատակով, գ․ անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը` իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմնին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուստը կանխելու համար: (…)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Վարույթի ընթացքում անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոցները կարող են կիրառվել ոչ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով սահմանված հիմքերով և կարգով: Վարույթի ընթացքում անձին ազատությունից զրկելը չպետք է պատժի նպատակ հետապնդի: 2. Վարույթն իրականացնող մարմինն անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս առաջնորդվում է նվազագույնի սկզբունքով։ Արգելվում է անձի նկատմամբ ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը։ 3. Դատարանը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմինը իրենց իրավասության սահմաններում պարտավոր են անհապաղ ազատ արձակել ազատությունից ապօրինի կամ անհիմն զրկված յուրաքանչյուր անձի: 4. Անձին կալանավորելը, կալանքի ժամկետը երկարաձգելը, բժշկական հաստատությունում հարկադրաբար տեղավորելը թույլատրվում են միայն դատարանի որոշմամբ` այն դեպքում, երբ անձի օրինական վարքագիծը չի կարող երաշխավորվել հարկադրանքի այլ միջոցներով: (…)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 29-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Վարույթի մասնավոր մասնակիցները և վարույթին օժանդակող անձինք պետք է իրենց իրավունքներից օգտվեն և իրենց պարտականությունները կատարեն բարեխղճորեն: 2. Արգելվում է իրավունքների չարաշահումը, որը վնաս է հասցնում այլ անձանց կամ արդարադատության շահերին: 3. Իրավունքների չարաշահում թույլ տված կամ պարտականությունները չարամտորեն չկատարած անձի նկատմամբ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում կարող է կիրառվել նրա վարքագծին համաչափ դատավարական սանկցիա, եթե այն չկիրառելը կարող է վտանգել վարույթի բնականոն ընթացքը: 4. Մեղադրյալի կողմից իր պարտականությունները չարամտորեն չկատարելու դեպքում նրա նկատմամբ կարող է կիրառվել խափանման միջոց, կամ կիրառված խափանման միջոցը կարող է փոխարինվել այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոցով:» ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Խափանման միջոցներն են կալանքը և այլընտրանքային խափանման միջոցները։ 2. Այլընտրանքային խափանման միջոցներն են` 1) տնային կալանքը. 2) վարչական հսկողությունը. 3) գրավը. 4) պաշտոնավարման կասեցումը. 5) բացակայելու արգելքը. 6) երաշխավորությունը. 7) դաստիարակչական հսկողությունը. 8) զինվորական հսկողությունը»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…)։ 2. Խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է՝ (…) 3) մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար: 3. Խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները: (…)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Եթե խափանման միջոցի գործողության ընթացքում փոխվել կամ վերացել են դրա իրավաչափության պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն իր իրավասության սահմաններում որոշում է կայացնում խափանման միջոցը փոխելու կամ վերացնելու մասին: (…) 3. Եթե մեղադրյալը խախտում է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն անհրաժեշտության դեպքում իր իրավասության սահմաններում միջոցներ է ձեռնարկում այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոց կիրառելու համար: (…)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 123-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Տնային կալանքը մեղադրյալի ազատության այնպիսի սահմանափակում է, որի ընթացքում նա պարտավոր է չլքել դատարանի որոշման մեջ նշված բնակության տարածքը: 2. Դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին կարող է արգելվել նաև` 1) ունենալ նամակագրություն, հեռախոսային խոսակցություններ, օգտվել հաղորդակցության այլ ձևերից, այդ թվում՝ փոստային առաքանուց. 2) շփում ունենալ որոշակի անձանց հետ կամ իր բնակության վայրում հյուրընկալել այլ անձանց: 3. Տնային կալանք կիրառելու մասին դատարանի որոշման մեջ նշվում են այն կոնկրետ սահմանափակումները, որոնք տարածվում են մեղադրյալի վրա, ինչպես նաև իրավասու այն մարմինը, որին հանձնարարվում է այդ սահմանափակումների պահպանման նկատմամբ վերահսկողությունը: Հեռախոսային խոսակցություններ ունենալու արգելքը չի տարածվում շտապ բժշկական օգնություն, իրավապահ մարմիններ կամ արտակարգ իրավիճակներում փրկարար ծառայություն կանչելու, ինչպես նաև վերահսկողություն իրականացնող մարմնի հետ կապ հաստատելու դեպքերի վրա։ Այդ մասին մեղադրյալն անհապաղ տեղեկացնում է վերահսկողություն իրականացնող մարմնին։ 4. Մեղադրյալի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դատարանի որոշմամբ իրականացվում է Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված հատուկ էլեկտրոնային միջոցներով: Մեղադրյալը պարտավոր է իր վրա մշտապես կրել նշված էլեկտրոնային հսկողության միջոցները, չվնասել դրանք, ինչպես նաև արձագանքել իրավասու մարմնի հսկողության ազդանշաններին: 5. Տնային կալանքի կիրառման կարգի, ժամկետների և բողոքարկման վրա տարածվում են կալանքի համար սույն օրենսգրքով սահմանված դրույթները: 6. Տնային կալանքի մեկ օրը հավասար է կալանքի մեկ օրվան:»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Վարչական հսկողությունը մեղադրյալի տեղաշարժման և գործողությունների ազատության սահմանափակումն է, որի պայմաններում նա պարտավոր է ոչ հաճախ, քան շաբաթը երեք անգամ գրանցվել դատարանի որոշման մեջ նշված վայրի իրավասու մարմնում: 2. Դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին կարող է արգելվել նաև` 1) առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխել մշտական կամ ժամանակավոր բնակության վայրը՝ համայնքը, իսկ Երևան քաղաքում՝ վարչական շրջանը. 2) այցելել որոշման մեջ նշված որոշակի վայրեր. 3) հաղորդակցվել որոշակի անձանց հետ. 4) օրվա որոշակի ժամերի լքել իր բնակության տարածքը, սակայն ոչ ավելի, քան 12 ժամը: 3. Սույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արգելքները սահմանելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի առողջական վիճակը, ինչպես նաև աշխատանքի և ուսման պայմանները: 4. Մեղադրյալի նկատմամբ վարչական հսկողություն կիրառելու մասին որոշման պատճենը կատարման նպատակով ուղարկվում է դատարանի կողմից սահմանված իրավասու մարմնին: 5. Իրավասու մարմինն անհապաղ գրանցում է մեղադրյալին և նրան հսկողության ընդունելու մասին տեղյակ պահում վարույթն իրականացնող մարմնին: 6. Մեղադրյալի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դատարանի որոշմամբ իրականացվում է Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված հատուկ էլեկտրոնային միջոցներով: Մեղադրյալը պարտավոր է իր վրա մշտապես կրել նշված էլեկտրոնային հսկողության միջոցները, չվնասել դրանք, ինչպես նաև արձագանքել իրավասու մարմնի հսկողության ազդանշաններին: 7. Վարչական հսկողության կիրառման կարգի և բողոքարկման վրա տարածվում են կալանքի համար սույն օրենսգրքով սահմանված դրույթները:» Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ խափանման միջոցների կիրառման հիմքերը փաստացի ծառայում են որպես նպատակներ՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ դրանք որպես կանոն կանխատեսողական, այլ ոչ թե փաստական բնույթ են կրում և, հետևաբար հետապնդվող նպատակին հասնելու համար անհրաժեշտ է խափանման միջոցներ կիրառելու, այդ թվում դրանց տեսակներն ընտրելու, հետագայում դրանք փոխելու համար կիրառել այնպիսի խափանման միջոց, որն առավել պիտանի կլինի և կապահովի մեղադրյալի կողմից իր վրա օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումը։ Միևնույն ժամանակ Վերաքննիչ դատարանը հիմք է ընդունում այն հայեցակարգը, որ խափանման միջոցներ կիրառելու, այդ թվում՝ դրանց տեսակներն ընտրելու, հետագայում դրանք փոխելու մեխանիզմի հիմքում դրված կարևորագույն գաղափարը խափանման միջոցի պիտանիությունն է՝ դրված նպատակին հասնելու տեսանկյունից, իսկ անձի նկատմամբ հարկադրանքի միջոց ընտրելիս հարկ է առաջնորդվել նվազագույնի սկզբունքով, քանի որ արգելվում է ընտրել ավելի խիստ հարկադրանքի միջոց, քան այն, որով քրեական վարույթի ընթացքում հնարավոր կլինի ապահովել անձի օրինական վարքագիծը։ Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերի և դրանք հաստատող փաստերի սահմաններում անդրադառնալով մեղադրյալի կողմից իր վրա դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունները չկատարելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի դատողություններին, ապա Վերաքննիչ դատարանը դրանք ընդունելի է համարում և գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն իրավաչափ են, իսկ ընտրված խափանման միջոցների տեսակի վերաբերյալ պատճառաբանությունները՝ հիմնավոր։ Մասնավորապես՝ սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից պարզ է դռնում, որ՝ - մինչդատական վարույթի ընթացքում Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 26.11.2024թ. որոշմամբ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքը փոխվել է, կիրառվել է տնային կալանք՝ երկու ամիս ժամկետով՝ դրա սկիզբը համարելով փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից: Տնային կալանքի հետ համակցված կիրառվել է գրավ՝ 2.000.000 /երկու միլիոն/ ՀՀ դրմի չափով: - նախաքննական մարմնի՝ 26.11.2024թ. որոշմամբ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի նկատմամբ թիվ 15133124 քրեական վարույթով որպես խափանման միջոց համակցված կիրառվել է բացակայելու արգելքը։ - Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 23.01.2025թ. որոշմամբ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքը փոխվել է, որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառվել է վարչական հսկողությունը: Մեղադրյալի վրա դրվել է պարտականություն՝ ժամը 22։00-08:00-ն ընկած ժամանակահատվածում չլքել իր բնակության վայրը, առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության չլքել Արաբկիր վարչական շրջանը: - ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ. Խալաթյանի` 24.01.2025թ. թիվ 1/39.2.1/4565-2025 գրության համաձայն՝ Ս.Մկրտչյանը խախտել է գիշերային ժամերին բնակության տարածքը չլքելու պարտականությունը, մասնավորապես՝ 23.01.2025թ. ժամը 11:40-ից մինչև 24.01.2025թ. ժամը 00:57-ն ընկած ժամանակահատվածում գրանցվել է «բացակա մշտադիտարկման ընթացքում» խախտման տեսակը։ - ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ. Խալաթյանի՝ 21.04.2025թ. թիվ /29.2.1/26680-2025 գրության համաձայն՝ Սուրեն Մկրտչյանը թույլ է տվել դատական ակտով սահմանված պարտականության խախտում, այն է՝ բնակության վայր մուտք է գործել 18.04.2025թ.՝ ժամը 22:31-ին: - ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ. Խալաթյանի՝ 29.04.2025թ. թիվ /29.2.1/28294-2025 գրության համաձայն՝ Սուրեն Մկրտչյանը թույլ է տվել դատական ակտով սահմանված պարտականության խախտում, այն է՝ բնակության վայր մուտք է գործել 23.04.2025թ.՝ ժամը 22:38-ին: - ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ. Խալաթյանի՝ 13.05.2025թ. թիվ /29.2.1/31386-2025 գրության համաձայն՝ Սուրեն Մկրտչյանը թույլ է տվել դատական ակտով սահմանված պարտականության խախտում, այն է՝ բնակության վայր մուտք է գործել 12.05.2025թ.՝ ժամը 22:45-ին: - ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ. Խալաթյանի՝ 16.05.2025թ. թիվ /29.2.1/32657-2025 գրության համաձայն՝ Սուրեն Մկրտչյանը 12.05.2025-16.05.2025թթ. չի գրանցվել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնում։ - ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ. Խալաթյանի՝ 30.05.2025թ. թիվ /29.2.1/36153-2025 գրության համաձայն՝ Սուրեն Մկրտչյանը 26.05.2025-30.05.2025թթ. չի գրանցվել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնում: - Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ Սուրեն Մկրտչյնի նկատմամբ ընտրված վարչական հսկողությունը պետք է փոփոխել, և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել առավել խիստ և պիտանի խափանման միջոց՝ տնային կալանք՝ 3 (երեք) ամիս ժամկետով՝ անփոփոխ թողնելով բացակայելու արգելք և գրավ խափանման միջոցները: Վերաքննիչ դատարանը իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի այն դատողություններին, որոնց համաձայն՝ մեղադրալ Սուրեն Մկրտչյանը խախտել է իր նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց վարչական հսկողության պայմանները, պատշաճ չի կատարել դատական ակտով իր վրա դրված պարտականությունները, պարբերաբար թույլ է տվել խախտումներ՝ առանց որևէ հիմնավոր պատճառաբանության: Այս համատեքստում Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ.Խալաթյանի գրությունների համաձայն՝ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանը իր նկատմամբ վարչական հսկողություն սահմանելուց անմիջապես հետո՝ հաջորդ օրվանից խախտումներ է թույլ տվել, որոնք պարբերաբար շարունակվել են։ Մասնավորապես՝ 2025 թվականի հունվարի 23-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի որոշմամբ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքը փոխվել և որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել վարչական հսկողությունը։ ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության երևանի քաղաքային մարմնի պետ Վ.Խալաթյանի 2025 թվականի հունվարի 24-ի թիվ 1/39.2.1/4565-2025 գրության համաձայն՝ Սուրեն Մկրտչյանը խախտել է գիշերային ժամերին բնակության տարածքը չլքելու պարտականությունը, մասնավորապես՝ 23.01.2025թ. ժամը 11:40-ից մինչև 24.01.2025թ. ժամը 00:57-ն ընկած ժամանակահատվածում գրանցվել է «բացակա մշտադիտարկման ընթացքում» խախտման տեսակը։ Դրանից հետո պարբերաբար՝ մինչև 2025 թվականի մայիս ամիսը Սուրեն Մկրտչյանը թույլ է տվել իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց վարչական հսկողության պայմանների խախտումներ։ Այսինքն՝ մոտ 4 ամսվա ընթացքում /2025 թվականի հունվարի 23-ից մինչև 2025 թվականի մայիսի 30-ը/ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանը 6 անգամ թույլ է տվել խախտում, ինչը Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ վկայում է այն մասին, որ կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոց վարչական հսկողությունը պիտանի չի եղել ապահովելու մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի օրինական վարքագիծը, ուստի՝ վերջինիս նկատմամբ տնային կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու անհրաժեշտության մասին Առաջին ատյանի դատարանն եկել է իրավաչափ հետևության։ Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ վերոնշյալ հանգամանքներն էականորեն բարձրացնում են ազատության մեջ մնալու դեպքում մեղադրյալի կողմից կրկին ոչ իրավաչափ վարքագիծ դրսևորելու հավանականությունը, միաժամանակ համակցության մեջ թույլ են տալիս ողջամիտ դատողություն անելու այն մասին, որ նրա օրինական վարքագիծն ապահովել հնարավոր է միայն վերջինիս ազատության իրավունքի առավել մեղմ պայմաններով սահմանափակմամբ, քանի որ Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանն ազատության մեջ մնալով հնարավոր է շարունակի չկատարել դատարանի որոշմամբ իր վրա դրված պարտականությունները։ Ինչ վերաբերում է Պաշտպանների ներկայացրած հատուկ վերանայման բողոքների այն պնդումներին, որ Սուրեն Մկրտչյանը ներկայացել է բոլոր նշանակված դատական նիստերին, նա ներկայացել է նաև այն ժամանակ, երբ տեղեկացել է, որ դատական նիստը հետաձգվելու է, քանի որ մտավախություն է ունեցել, որ մինչ դատական նիստի նշանակված ժամը ինչ-որ հանգամանք ի հայտ կգա և նիստը կկայան, շուրջ 6 ամիս լինելով ազատության մեջ թույլ չի տվել կիրառված խափանման միջոցի պայմանի խախտում, այն է՝ չկա որևէ տեղեկություն այն մասին, որ նա որևէ կերպ միջամտել է քննության բնականոն ընթացքին և խոչընդոտել ապացուցման գործընթացին ապա Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն դեպքում Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց վարչական հսկողությունը փոխելու և տնային կալանք կիրառելու հիմքում դրվել է ոչ թե վերջինիս կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված խափանման միջոցի կիրառման իրավաչափության պայմանը խախտելը, որը սահմանված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, այլ իր վրա դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունները չկատարելը, այսինքն՝ կիրառված խափանման միջոց վարչական հսկողության ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված պարտադիր պայմանը /ոչ հաճախ, քան շաբաթը երեք անգամ գրանցվել դատարանի որոշման մեջ նշված վայրի իրավասու մարմնում/ և նույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված պայմաններից դատարանի որոշմամբ իր վրա դրված պարտականությունները /օրվա որոշակի ժամերի լքել իր բնակության տարածքը, սակայն ոչ ավելի, քան 12 ժամը/ պարբերաբար չկատարելը։ Այլ կերպ՝ Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ վարչական հսկողություն կիրառելով նրա վրա դրել է որոշակի պարտականութններ, որոնք Սուրեն Մկրտչյանի կողմից պարբերաբար խախտվել են։ Ուստի՝ Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ նշված պարտականությունները խախտելը վկայում է մեղադրյալի կողմից ոչ օրինապահ վարքագիծ դրսևորելու մասին և քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ՝ Եթե մեղադրյալը խախտում է իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի պայմանները, վարույթն իրականացնող մարմինն անհրաժեշտության դեպքում իր իրավասության սահմաններում միջոցներ է ձեռնարկում այլ՝ առավել պիտանի խափանման միջոց կիրառելու համար, ապա Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը խափանման միջոցի տեսակը փոխելով եկել է ճիշտ եզրահամգման։ Անդրադառնալով մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի պաշտպան Արմեն Խաչատրյանի հատուկ վերանայման բողոքի պահանջին, որով վերջինս խնդրել է դիտարկել նաև Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ այլ՝ ազատությունից զրկելու հետ չկապված խափանման միջոցներ կիրառելու հարցը, Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վերջինիս նկատմամբ արդեն իսկ ազատությունից զրկելու հետ չկապված խափանման միջոցներ՝ վարչական հսկողություն, գրավ և բացակալելու արգելք համակցված կիրառված լինելու պայմաններում մեղադրյալը դրսևորել է ոչ օրինապահ վարքագիծ, գտնում է, որ Բողոքաբերի նշված պահանջն առարկայազուրկ է հիմք ընդունելով սույն որոշմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից խափանման միջոց վարչական հսկողությունը տնային կալանք խափանման միջոցով փոխելու հետ կապված հարցի վերաբերյալ, Վեարքննիչ դատարանի արտահայտած դիրքորոշումները։ Վերոգրյալի հաշվառմամբ, պահպանելով հասարակության ընդհանուր շահի և անհատի հիմնարար իրավունքիների միջև արդարացի հավասարակշռությունը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց տնային կալանքն անհրաժեշտ է մեղադրյալի կողմից իր վրա դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունները չկատարելու վտանգները կանխելու համար, քանի որ սույն գործի փաստական հանգամանքների հաշվառմամբ չի կարելի գալ այն եզրահանգման, որ Սուրեն Մկրտչյանն ազատության մեջ գտնվելու պարագայում չի շարունակի դրսևորել ոչ օրինական վարքագիծ։ Դատարանը արձանագրում է նաև, որ կոնկրետ դեպքում, փաստորեն, մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված այլընտրանքային, ազատության հետ կապված խափանման միջոցներն ի զորու չեն եղել ապահովելու մեղադրյալի օրինական վարքագիծը, քանի որ Վերաքննիչ դատարանի համոզմամբ մեղադրյալը փաստացի չի կատարել իր վրա դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունները։ Հետևաբար՝ հիմք ընդունելով սույն որոշման վերը նշված փաստական հանգամանքները, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց վարչական հսկողությունն առավել պիտանի՝ տնային կալանք խափանման միջոցով փոխելով Առաջին ատյանի դատարանը եկել է ճիշտ եզրահանգման և կայացրել օրինական ու հիմնավոր որոշում, քանի որ նշված խափանման միջոցի կիրառումն անհրաժեշտ է մեղադրյալի կողմից իր վրա դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար։ Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատաքննության տվյալ փուլում տնային կալանքը այն պիտանի խափանման միջոցն է, որը կարող է գործուն երաշխիք լինել մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը ապահովելու համար, քանի որ Սուրեն Մկրտչյանը մնալով ազատության մեջ կարող է կրկին դրսևորել ոչ օրինապահ վարքագիծ, չկատարել դատարանի որոշմամբ իր վրա դրված պարտականությունները։ Հետևաբար՝ վերոգրյալի հաշվառմամբ, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ առկա են հստակ նշաններ, որոնք արտացոլում են իրական հանրային շահի գոյությունը, որը, անկախ անմեղության կանխավարկածից, գերակայում է մեղադրյալի ազատության իրավունքի նկատմամբ ։ Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դատական քննության փուլում գտնվող գործով դատարանի կողմից մեղադրյալի ազատության իրավունքը սահմանափակող խափանման միջոցի կիրառման իրավաչափության ստուգման շրջանակներում Վճռաբեկ դատարանը Արման և Արքա Մադաթյանների գործով որոշման մեջ կարևորել է այն հանգամանքը, որ գործի դատական քննության ընթացքում մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցի կիրառման վերաբերյալ հարցը լուծելիս, առաջին ատյանի դատարանը հանդես է գալիս որպես վարույթն իրականացնող մարմին։ Վճռաբեկ դատարանը կրկնել է, որ նման պայմաններում, որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելիս, վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա և ունենա պատճառաբանվածության առավել բարձր չափանիշ։ Հակառակ մոտեցումը, Վճռաբեկ դատարանի համոզմամբ, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։ Մինչդեռ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքներում չեն մատնանշել ծանրակշիռ այնպիսի փաստական հանգամանքներ, որոնք կարող էին վկայել քրեական վարույթն իրականացնող՝ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված որոշման ոչ իրավաչափ լինելու մասին։ Ինչ վերաբերում է հատուկ վերանայման բողոքներից բխող մյուս փաստարկներին ու դատողություններին, ապա հարկ է արձանագրել, որ սույն որոշմամբ վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխաններն, ուստի՝ լրացուցիչ յուրաքանչյուրին առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Նման հետևության հանգելիս Դատարանը ղեկավարվում է դատական ակտի պատճառաբանվածության չափանիշների վերաբերյալ Եվրոպական դատարանի մի շարք նախադեպային վճիռներով արտահայտված իրավական դիրքորոշմամբ: Այս կապակցությամբ, Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը փաստել է, որ «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասը պարտավորեցնում է դատարաններին հիմնավորել իրենց վճիռները, սակայն այն չի կարող հասկացվել որպես յուրաքանչյուր փաստարկին հանգամանալից պատասխան տալու պարտականություն: Արդյունքում՝ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել դատական սխալ, կայացրել է հիմնավորված և պատճառաբանված դատական ակտ, ուստի գտնում է, որ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի պաշտպաններ Ավագ Լալայանի և Արմեն Խաչատրյանի կողմից բերված հատուկ վերանայման բողոքները պետք է մերժել` անփոփոխ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ և 393-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի պաշտ¬¬պաններ Ավագ Լալայանի և Արմեն Խաչատրյանի հատուկ վերանայման բողոքները մերժել: Սուրեն Մկրտչյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի հունիսի 18-ի որոշումը թողնել անփոփոխ։ Սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման օրը և կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու օրվանից հետո 15-օրյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ` ԱԴՐԻՆԵ ՂՈՒԿԱՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 30-07-2025 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 06-11-2025 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 2 հատորից. 1-ին հատոր՝ 78 թերթ, 2-րդ հատոր՝ 99 թերթ |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 06-11-2025 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 2 հատորից. 1-ին հատոր՝ 78 թերթ, 2-րդ հատոր՝ 99 թերթ |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | 94002/25 |
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 27-02-2026 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 27-02-2026 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Հ |
| Ազգանուն | Ավետյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Սուրեն Մկրտչյան մյուսները՝ Նարեկ Մանուչարյան , Սերյոժա Հովսեփյան , Արման Խչեյան մյուսները՝ Նարեկ Գևորգի Մանուչարյան , Սերյոժա Արսենի Հովսեփյան , Արման Իգնատի Խչեյան Բողոքն ընդունել վարույթ : Ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի /Շենգավիթ/ 23.01.2026թ. որոշումը և կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ՝ մեղադրյալ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված գրավին համադրված կիրառելով վարչական հսկողությունը՝ նախկինում կիրառված բոլոր սահմանափակումներով : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 17-03-2026 |
|---|---|
| Վիճակագրական տողի համարը | 12.1 |
| Գործը ստացվել է | Երևանի քրեական դատարան |
Միջանկյալ դատական ակտի դեմ
| Միջանկյալ դատական ակտեր | Կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու մասին որոշում |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 17-03-2026 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մխիթար |
| Ազգանուն | Պապոյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 19-03-2026 |
|---|
Գրավոր ընթացակարգ
| Ամսաթիվ | 25-03-2026 |
|---|---|
| Այլ նշումներ | Դատական ակտի հրապարակման օր: |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Բարձրագույն դատական խորհրդի 27․09․2018թ․ թիվ ԲԴԽ-40-Ո-105 որոշման համաձայն ապանձնավորված դատական ակտի տարբերակը։ Իսկականի հետ ճիշտ է։ ————————————————————————————————————————— ԵԴ1/0590/01/25 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ ՈՐՈՇՈւՄ «25» մարտի 2026թ. ք.Երևան ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը` նախագահող դատավոր Մխիթար Պապոյան (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան), գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի (այսուհետ՝ Առաջին ատյանի դատարան) 2026 թվականի հունվարի 23-ի որոշման դեմ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ավետյանի հատուկ վերանայման բողոքը, ՊԱՐԶԵՑ Գործի դատավարական նախապատմությունը. Նախաքննական մարմնի կողմից Սուրեն Արսեն Մկրտչյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 297-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ այն արարքի համար, որ նա 2024 թվականի օգոստոսի 8-ին՝ ժամը 03:50-ի սահմաններում, ■ ■ ■ ■ քաղաքի ■ ■ ■ ■ փողոցի ■ ■ -րդ հասցեում գործող «■ ■ ■ ■» հյուրանոցի դիմացի հատվածում Ն.Մանուչարյանի հետ խմբի կազմում, փոխլրացնելով միմյանց գործողությունները, զենքի գործադրմամբ դիտավորությամբ կատարել է խուլիգանություն: Այսպես. Սուրեն Արսենի Մկրտչյանը 2024 թվականի օգոստոսի 8-ին՝ ժամը 03:43-ի սահմաններում, Լիկա Բեգոյանի վարած «■ ■ ■ ■» մակնիշի ■ ■ WW ■ ■ ■ հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով Նարեկ Մանուչարյանի հետ ժամանել է ■ ■ ■ ■ քաղաքի ■ ■ ■ ■ փողոցի ■ ■ -րդ հասցեում գործող «■ ■ ■ ■» հյուրանոցի դիմացի հատված, որտեղ Սուրեն Մկրտչյանին «■ ■ ■ ■» սրճարանի կողմից մոտեցել է ինքնությունը չպարզված, արական սեռի մի ներկայացուցիչ և վերջինները սկսել են զրուցել։ Այդ ընթացքում քայլելով նրանց են մոտեցել Ն.Մանուչարյանը և Լ.Բ.-ը: Սուրեն Մկրտչյանը և նշված՝ ինքնությունը չպարզված անձը շարունակել են զրույցը, որի ընթացքում սկսել են քաշքշել միմյանց և Սուրեն Մկրտչյանը «■ ■ ■ ■» հյուրանոցի դիմաց՝ փողոցի բանուկ հատվածում, անտեսելով տեղում եղած շենքերի բնակիչների, ինչպես նաև անցորդների ներկայությունը, խուլիգանություն կատարելու ուղղակի դիտավորությամբ՝ սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու մղումով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ, կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը՝ հասարակության նկատմամբ անհարգալից և իրավական ու բարոյական նորմերի նկատմամբ բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելով, մասնավորապես՝ ինքնահաստատման և հասարակության հանդեպ երևակայական գերազանցությունն արտահայտելու հանդուգն ձգտումով իր մոտ եղած ատրճանակով կրակոցներ է արձակել վեճի մասնակիցների և այնտեղ կանգնած շուրջ մեկ տասնյակ անձանց ուղղությամբ, ովքեր նշվածի արդյունքում փախել են «■ ■ ■ ■» սրճարանի ուղղությամբ: Այդ ընթացքում Նարեկ Մանուչարյանը, լրացնելով Սուրեն Մկրտչյանի խուլիգանական գործողությունները, երկու անգամ բռունցքով հարվածել է դեռևս ինքնությունը չպարզված մի անձի, որի ընթացքում Սուրեն Մկրտչյանը շարունակել է կրակոցներ արձակել: Այնուհետև, երբ «■ ■ ■ ■» սրճարանի կողմից մոտեցել է Ա.Խ.-ը և աջ ձեռքում գտնվող ատրճանակով սկսել կրակոցներ արձակել՝ Սուրեն Մկրտչյանը, Ն. Մանուչարյանը և Լ.Բ.-ը նստել են նշված «BMW» մակնիշի ավտոմեքենան, Լ.Բ.-ը՝ վարորդի նստատեղին, Ն.Մանուչարյանը՝ աջ հետևի նստատեղին, իսկ Սուրեն Մկրտչյանը՝ աջ առջևի նստատեղին, որի ընթացքում Ս.Հովսեփյանը և դեպքի մնացած՝ ինքնությունները չպարզված մասնակիցները տարբեր առարկաներ են նետել նշված ավտոմեքենայի ուղղությամբ, որը՝ ժամը 03:51-ի սահմաններում հեռացել է դեպքի վայրից: Այդպիսով, Սուրեն Արսենի Մկրտչյանը խմբի կազմում նկարագրված հակաիրավական գործողություններով, համակեցության կանոնների ցուցադրաբար անտեսմամբ խոչընդոտել է «■ ■ ■ ■» սրճարանի և «■ ■ ■ ■» հյուրանոցի բնականոն աշխատանքը և տարածքում գտնվող անձանց մոտ առաջացրել վախի ու անհանգստության մթնոլորտ՝ խախտելով վերջինների անդորրը։ Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի թիվ ԵԴ1/0590/01/25 որոշմամբ պաշտպաններ Ա.Խաչատրյանի և Հ.Շահբանդարյանի միջնորդությունը բավարարվել է: Մեղադրյալ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված վարչական հսկողությունը վերացվել է: Որպես խափանման միջոց կիրառված գրավի գումարի չափը փոփոխվել է և գրավի գումարի չափ է սահմանվել 4.000.000 (չորս միլիոն) ՀՀ դրամ գումարը: Գրավի գումարի մուծման համար սահմանվել է 3 (երեք) օր ժամկետ: Վերը նշված որոշման օրինակը Երևան քաղաքի դատախազությունում ստացվել է 2026 թվականի փետրվարի 20-ին: 2026 թվականի մարտի 2-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ավետյանի հատուկ վերանայման բողոքը՝ Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի թիվ ԵԴ1/0590/01/25 որոշման դեմ: Հատուկ վերանայման բողոքի վերաբերյալ նյութերը Վերաքննիչ դատարան են ստացվել 2026 թվականի մարտի 17-ին, իսկ նախագահող դատավորի աշխատակազմին են հանձնվել 2026 թվականի մարտի 18-ին: Հատուկ վերանայման բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. Դատախազը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի որոշումը և բեկանված մասով կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ՝ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված գրավին համադրված կիրառելով վարչական հսկողությունը՝ նախկինում կիրառված բոլոր սահմանափակումներով: Ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքում մասնավորապես նշված է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ըստ էության, չի պատճառաբանել, թե ինչպես է ստացվում, որ բազմիցս խափանման միջոցի պայմաններ խախտած Սուրեն Մկրտչյանը բացառապես գրավ խափանման միջոցի պայմաններում դրսևորելու է պատշաճ վարքագիծ: Ընդ որում, սույն գործով վերջինի գործողություններն առավել մեծ հանրային վտանգավորություն են ունեցել, քան մյուս մեղադրյալներինը, քանի որ ըստ առաջադրված մեղադրանքի՝ հենց Սուրենն է կրակոցներ արձակել և առաջին հերթին նրա գործողությունների արդյունքում է մարդկանց մոտ վախ, տագնապ և անհանգստություն առաջացել, խաթարվել տարածքի օբյեկտների բնականոն աշխատանքը: Բացի այդ, մինչ այս պահը, մեղադրյալ Ս.Հովսեփյանի նկատմամբ դատարանը կիրառել է վարչական հսկողություն, սակայն վերջինն ի տարբերություն Սուրեն Մկրտչյանի, պարբերաբար չի խախտել խափանման միջոցի պայմանները և հանցանքի կատարման պահին զենք չի գործադրել, որպիսի պայմաններում անհասկանալի է Առաջին ատյանի դատարանի խտրական մոտեցումը և բազմիցս խափանման միջոցի պայմաններ խախտած, կատարված հանցանքի մեջ ակտիվ և առավել վտանգավոր վարքագիծ դրսևորած Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ նման մեղմ վերաբերմունքն առաջացնում է բազմաթիվ հարցեր: Նման պայմաններում, Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած դատական ակտը հիմնավոր չէ, քանզի այն իր բնույթին և առաջացնող հետևանքներին համապատասխան չափով օբյեկտիվորեն համոզիչ չէ իր հասցեատերերի համար, չի կիրառվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված նորմը՝ առերևույթ թույլ տալով դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք հանգեցրել են անձի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության ու վարույթի հանրայնության սկզբունքների խախտման՝ հաշվի առնելով, որ չի ապահովվել հանրային և մասնավոր շահերի հավասարակշռված պաշտպանությունը: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հատուկ վերանայումն իրականացվում է բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում: Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով ներկայացված բողոքը և նյութերը, գտնում է, որ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ավետյանի հատուկ վերանայման բողոքը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ խափանման միջոցը կարող է կիրառվել, եթե դա անհրաժեշտ է մեղադրյալի փախուստը կանխելու համար կամ մեղադրյալի կողմից հանցանք կատարելը կանխելու համար կամ մեղադրյալի կողմից իր վրա սույն օրենսգրքով կամ դատարանի որոշմամբ դրված պարտականությունների կատարումն ապահովելու համար: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրյալը պարտավոր է ներկայանալ վարույթն իրականացնող մարմնի հրավերով, վարույթն իրականացնող մարմնի պահանջով ենթարկվել բժշկական զննման, մատնադրոշմման, անձնական խուզարկության, քննման և փորձաքննության, լուսանկարվել կամ փորձաքննության համար հանձնել տվյալ օրենսգրքով նախատեսված նմուշներ, չխոչընդոտել քրեական վարույթին, այդ թվում` ապօրինի չմիջամտել ապացուցման գործընթացին, այլ վայր մեկնելիս վարույթն իրականացնող մարմնին նախապես տեղեկացնել իր գտնվելու նոր վայրի և իր հետ հաղորդակցվելու միջոցների մասին, ենթարկվել վարույթն իրականացնող մարմնի կարգադրություններին և դատական նիստի կարգին: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցված, եթե հնարավոր է ապահովել դրանց պայմանների միաժամանակյա պահպանումը: Նույն հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝ այլընտրանքային խափանման միջոցները կարող են կիրառվել սույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված հանգամանքների վերաբերյալ ողջամիտ ենթադրության առկայության դեպքում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերի համաձայն՝ վարչական հսկողությունը մեղադրյալի տեղաշարժման և գործողությունների ազատության սահմանափակումն է, որի պայմաններում նա պարտավոր է ոչ հաճախ, քան շաբաթը երեք անգամ գրանցվել դատարանի որոշման մեջ նշված վայրի իրավասու մարմնում: Դատարանի որոշմամբ մեղադրյալին կարող է արգելվել նաև` առանց վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվության փոխել մշտական կամ ժամանակավոր բնակության վայրը՝ համայնքը, իսկ Երևան քաղաքում՝ վարչական շրջանը, այցելել որոշման մեջ նշված որոշակի վայրեր, հաղորդակցվել որոշակի անձանց հետ, օրվա որոշակի ժամերի լքել իր բնակության տարածքը, սակայն ոչ ավելի, քան 12 ժամը: Սույն հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արգելքները սահմանելիս հաշվի են առնվում մեղադրյալի առողջական վիճակը, ինչպես նաև աշխատանքի և ուսման պայմանները: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ գրավն իրավասու մարմնի որոշմամբ սահմանված դրամական գումար է, որը մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովելու նպատակով շարժական գույքի, արժեթղթերի կամ այլ արժեքների ձևով պահատվության է փոխանցվում համապատասխան որոշմամբ նշված բանկի կամ այլ վարկային կազմակերպության դեպոզիտ, իսկ Հայաստանի Հանրապետության դրամի ձևով՝ մինչդատական վարույթի փուլում պահատվության է փոխանցվում դատախազության դեպոզիտային հաշվին, դատական վարույթի փուլում՝ դատարանի դեպոզիտային հաշվին: Որպես գրավ կարող է ընդունվել անշարժ գույք, եթե գրավ կիրառելու մասին որոշմամբ հատուկ նշվել է դրա հնարավորության մասին: Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ թեև նախկինում Սուրեն Մկրտչյանը խախտել է վարչական հսկողության պայմանները, այնուամենայնիվ շուրջ մեկ ամսվա ընթացքում նախորդ դատական նիստից հետո դատարան չեն ստացվել տեղեկություններ՝ Սուրեն Մկրտչյանի կողմից վարչական հսկողության պայմանները խախտելու վերաբերյալ, պատշաճ կարգով ներկայացել է բոլոր դատական նիստերին: Նման պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ գրավի չափի ավելացումը բավարար երաշխիք կհանդիսանա, որպեսզի մեղադրյալը վարույթի քննության հետագա ընթացքում դրսևորի պատշաճ վարքագիծ: Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ ներկա պահին առավել մեղմ այլընտրանքային խափանման միջոցների համակցված կիրառումը կարող է բավարար երաշխիք հանդիսանալ՝ ապահովելու մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը քրեական գործով վարույթի ընթացքում, հետևաբար՝ անհրաժեշտ է վերացնել Սուրեն Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված վարչական հսկողությունը, իսկ որպես խափանման միջոց ընտրված 2.000.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով գրավի չափն ավելացնել՝ գրավի չափ սահմանելով 4.000.000 ՀՀ դրամ գումարը, որպիսի մոտեցումը Վերաքննիչ դատարանի համար նույնպես ընդունելի է: Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ Առաջին ատյանի դատարանն իրավաչափորեն է եկել այն եզրահանգման, որ մեղադրյալի իրավաչափ վարքագծի ապահովմանը հնարավոր է հասնել նաև այլընտրանքային խափանման միջոց գրավի՝ ավելի բարձր չափի կիրառմամբ: Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ ևս՝ տվյալ դեպքում նշված խափանման միջոցն ի զորու է անհրաժեշտության դեպքում զսպել մեղադրյալի կողմից ոչ իրավաչափ վարքագծի դրսևորման ռիսկը: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև մեղադրյալի կողմից իր վրա ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով դրված պարտականությունները չկատարելու հավանականությունը որոշակի առումով առկա է, սակայն, հաշվի առնելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից վիճարկվող դատական ակտով մատնանշված հանգամանքները, մասնավորապես՝ մեղադրյալ Սուրեն Մկրտչյանի կողմից վերջին մեկ ամսվա ընթացքում դրսևորած պատշաճ վարքագիծը (վարչական հսկողության պայմանների խախտման վերաբերյալ տեղեկություններ դատարան չեն ստացվել) գտնում է, որ վարչական հսկողության կիրառման անհրաժեշտությունը տվյալ դեպքում բացակայում է, որպիսի պայմաններում Սուրեն Մկրտչյանի ոչ իրավաչափ վարքագծի կանխմանը հնարավոր է հասնել նաև այլընտրանքային խափանման միջոցի` 4.000.000 ՀՀ դրամի չափով գրավի կիրառմամբ: Ինչ վերաբերում է դատախազի այն դիտարկմանը, որ Սուրեն Մկրտչյանն առավել բարձր հանրային վտանգավորություն ունի, թույլ է տվել կիրառված խափանման միջոցի պայմանների խախտումներ, սակայն նրա և մեղադրյալ Սերյոժա Հովսեփյանի նկատմամբ դրսևորվել է միատեսակ մոտեցում, ապա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցի տեսակն ընտրելիս հաշվի են առնում մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովող և դրան խոչընդոտող բոլոր հնարավոր հանգամանքները, որպիսի պայմաններում քրեական գործով անցնող մեկ մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը չի կարող պայմանավորել մյուս մեղադրյալի նկատմամբ կիրառվելիք խափանման միջոցի տեսակը: Այս առումով հատկանշական է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2024 թվականի օգոստոսի 7-ի թիվ ՇԴ/0095/01/22 որոշմամբ վերահաստատելով իր նախկին դիրքորոշումները՝ արձանագրել է, որ դատական քննության ընթացքում գտնվող գործով դատարանի կողմից ամբաստանյալի ազատության իրավունքը սահմանափակող խափանման միջոցի կիրառման իրավաչափության ստուգման շրջանակներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես կարևոր է համարել ուշադրություն դարձնել այն հանգամանքի վրա, որ խափանման միջոցի վերաբերյալ հարցը լուծելիս առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը հանդես է գալիս որպես վարույթն իրականացնող մարմին։ Նման պայմաններում, որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական ակտը բեկանելիս Վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա և ունենա պատճառաբանվածության առավել բարձր չափանիշ։ Հակառակ մոտեցումը, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի համոզմամբ, կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության բնականոն ընթացքի վրա` դրանով իսկ սահմանափակելով առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը։ Վերոգրյալից բացի, Վերաքննիչ դատարանն ընդգծում է, որ այլընտրանքային խափանման միջոցների կիրառումը վերջնական չէ, ուստի հետագայում ոչ իրավաչափ վարքագիծ դրսևորելու պայմաններում կիրառված խափանման միջոցները կարող են ենթարկվել վերանայման: Հետևաբար՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ խափանման միջոցի ընտրության հետ կապված դատախազի անհամաձայնություններն անհիմն են, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի հիմնավորումները՝ փաստարկված, որպիսի պայմաններում այդ հիմնավորումներն ընդունելի են նաև Վերաքննիչ դատարանի համար: Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալ եզրահանգումները, գտնում է, որ ներկայացված հատուկ վերանայման բողոքը պետք է մերժել` Առաջին ատյանի դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի որոշումը թողնելով անփոփոխ: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ, 362-րդ, 393-րդ և 395-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը ՈՐՈՇԵՑ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Հ.Ավետյանի հատուկ վերանայման բողոքը մերժել՝ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի քրեական դատարանի 2026 թվականի հունվարի 23-ի թիվ ԵԴ1/0590/01/25 որոշումը թողնելով անփոփոխ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու պահից տասնհինգօրյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 25-03-2026 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 18-05-2026 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 2 հատոր, 1-ին հատորը 67 թերթ, 2-րդ հատորը 54 թերթ |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 18-05-2026 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 2 հատոր, 1-ին հատորը 67 թերթ, 2-րդ հատորը 54 թերթ |
| Ուր | Երևանի քրեական դատարան |
| Գրության համարը | 42491/26 |
Դատական գործ N: ԵԴ1/0590/01/25
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 01-09-2025 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Մեղադրյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Ավագ |
| Ազգանուն | Լալայան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Սուրեն |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքը ստացվել է | Միջանկյալ դատական ակտի դեմ |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքը վերադարձվել է սխալները շտկելու համար |
| Որոշման ամսաթիվ | 25-11-2025 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԴ1/0590/01/25 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՏՈՒԿ ՎԵՐԱՆԱՅՄԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 25 նոյեմբերի 2025 թվական ք.Երևան ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատի դատավոր Լ․Թադևոսյանը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), ուսումնասիրելով մեղադրյալ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի հուլիսի 30-ի որոշման դեմ պաշտպան Ա.Լալայանի հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Բողոքին կցվում է բողոքի պատճենը դատական ակտը կայացրած դատարան ուղարկված լինելը հավաստող փաստաթուղթը, ինչպես նաև բողոքի էլեկտրոնային տարբերակը (էլեկտրոնային կրիչը)»: Պաշտպան Ա.Լալայանի բողոքի ուսումնասիրությունից երևում է, որ բացակայում է վճռաբեկ բողոքի պատճենը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան ուղարկված լինելը հավաստող փաստաթուղթը, ինչպես նաև բողոքին կցված չէ բողոքի էլեկտրոնային տարբերակը (էլեկտրոնային կրիչը): Այսինքն՝ պահպանված չէ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Հատուկ վերանայման բողոքը, համապատասխան թերությունները մատնանշելով և հինգից տասն օր ժամկետ տրամադրելով, վերադարձվում է, եթե այն չի համապատասխանում սույն օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 1-ին կամ 2-րդ մասով կամ 397-րդ հոդվածով սահմանված պահանջներին»: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում վճռաբեկ բողոքի թերությունները շտկելու և այն կրկին ներկայացնելու համար պետք է տրամադրել 5-օրյա ժամկետ: Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ և 398-րդ հոդվածներով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Մեղադրյալ Սուրեն Արսենի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2025 թվականի հուլիսի 30-ի որոշման դեմ պաշտպան Ա.Լալայանի հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել։ Վճռաբեկ բողոքի թերությունները շտկելու և այն կրկին ներկայացնելու համար տրամադրել 5-օրյա ժամկետ՝ սույն որոշումը ստանալու պահից։ Սահմանված ժամկետում վճռաբեկ բողոքը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված պահանջներին չհամապատասխանեցնելու դեպքում նույն օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հիման վրա այն կթողնվի առանց քննության: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացնելու օրը: Դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ |
| Այլ նշումներ | ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 30-07-2025թ․ որոշման դեմ |
Գործը ստացվել է
| Ամսաթիվ | 10-11-2025 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Գործի տեսակ | Քրեական |
| Այլ նշումներ | Առդիր՝ 2 հատորից․ /78, 99/։ |
Զեկուցող դատավոր
| Ամսաթիվ | 10-11-2025 |
|---|---|
| Զեկուցող դատավոր | |
| Անուն | Լիլիթ |
| Ազգանուն | Թադևոսյան |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 19-01-2026 |
|---|---|
| Դատարան | Երևանի քրեական դատարան |
| Այլ նշումներ | 2 հատորից․ /78, 123/։ |