ԵԴ1/0525/01/25

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ու Թ Յ Ա Ն Ա Ն Ու Ն Ի Ց

11.06.2026թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈւԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ. ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈւՂԱՐՈւԹՅԱՄԲ՝ Հ. ՄԽԻԹԱՐՅԱՆԻ
Ա. ԳԱՐՍԵՎԱՆՅԱՆԻ

Մասնակցությամբ՝

ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՄԵՂԱԴՐՈՂ՝ Ա. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՊԱՇՏՊԱՆ՝ Ս. ՀԱՐՈւԹՅՈւՆՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ՝ Լ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝
Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանի, ծնված՝ 15.05.1991թ., ՀՀ Արմավիրի մարզ ք.Արմավիր, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, ըստ իր հայտարարության՝ միջնակարգ կրությամբ, գտնվում է փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ, խնամքին անչափահաս երեխա և աշխատում է շինարարությունում, հաշվառված և բնակվում է՝ Արմավիրի մարզի, Արմավիր գյուղի 14-րդ փողոցի 1-ին տանը:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Դատաքննությամբ և գործի տվյալներով պարզվեց հետևյալը.
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժնի քննիչ Ա.Պետրոսյանի կողմից 13.12.2024թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախաձեռնվել է թիվ 60747124 քրեական վարույթը:
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Վ.Մարգարյանի 15.01.2025թ. որոշմամբ՝ Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժնի քննիչ Ա.Պետրոսյանի կողմից 18.01.2025թ. Լյուդվիկ Ավետիսյանին հանձնվել է հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին 15.01.2025թ. որոշման պատճենը, պարզաբանվել մեղադրանքի փաստական հիմքը և իրավական գնահատականն ու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածով նախատեսված՝ նրա իրավունքները և պարտականությունները, ինչպես նաև նրան է հանձնվել դրանց ցանկը, որի մասին կազմվել է արձանագրություն:
Թիվ 60747121 քրեական վարույթի նյութերը մեղադրական եզրակացությամբ և դրան կից՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.6-րդ հոդվածով սահմանված կարգով կազմված և ստորագրված արձանագրությամբ 11.02.2025թ. մուտքագրվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում:
Դատարանը 12.02.2025թ. որոշմամբ՝ մեղադրյալ Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանի վերաբերյալ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, թիվ ԵԴ1/0525/01/25 քրեական վարույթն ստանձնել և դադարեցրել է համաձայնությամբ տուգանք նշանակելու վարույթը:
Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն բանի համար, որ նա 1 տարի ժամկետով զրկված լինելով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից՝ ոչ սթափ վիճակում վարել է տրանսպորտային միջոց.
Այսպես՝ Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանը, պատշաճ ծանուցված լինելով, որ վարչական իրավախախտման վերաբերյալ կազմված թիվ 8180128763 որոշմամբ՝ 1 տարի ժամկետով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, զրկման ժամկետը լրանալուց հետո սահմանված կարգով չի վերականգնել տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքը, 2024թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը՝ 0045-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ավան 4-րդ փողոցում վարել է «Շեվրոլետ» մակնիշի «K3230E71» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, ինչի վերաբերյալ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևանի գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի պարեկ Արսեն Մնացականյանի կողմից կազմվել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8180428087 արձանագրությունը:
Ներկայացված մեղադրանքում Լյուդվիկ Ավետիսյանն իրեն լիովին մեղավոր ճանաչեց, և օգտվելով իր սահմանադրական իրավունքից՝ դատարանում ցուցմունք տալու ցանկություն չհայտնեց:
Սահմանված հերթականությամբ և հաջորդականությամբ հետազոտվեցին հետևյալ ապացույցները.
Զննում կատարելու մասին 03.01.2025թ. արձանագրությունը, համաձայն որի՝
2024թ. դեկտեմբերի 13-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայությունից հաղորդում է ստացվել այն մասին, որ 2024թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը՝ 0105-ին, ՀՀ պարեկային ծառայության 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի կրտսեր պարեկ Արսեն Պարգևի Մնացականյանը կազմել է վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ թիվ 8180428087 արձանագրությունն այն մասին, որ Լյուդվիգ Արշալույսի Ավետիսյանը (ծնված՝ 15.05.1991թ., բնակվող՝ Արմավիրի մարզ, գ.Արմավիր, 14-րդ փողոց, 1-ին տուն, ՀԾՀ՝ 2505910162) 2024թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը՝ 0045-ին, Երևան քաղաքի Ավան 4-րդ փողոցում վարել է «ՇԵՎՐՈԼԵՏ» մակնիշ «K3230E71» հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը՝ չունենալով տվյալ կարգի տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքի վկայական և ոչ սթափ վիճակում:
Քրեական վարույթում առկա փաստաթղթերի համաձայն՝ 2024թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը՝ 0105-ին, ՀՀ պարեկային ծառայության 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի կրտսեր պարեկ Արսեն Պարգևի Մնացականյանը կազմել է վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ թիվ 8180428087 արձանագրությունն այն մասին, որ Լյուդվիգ Արշալույսի Ավետիսյանը (ծնված՝ 15.05.1991թ., բնակվող՝ Արմավիրի մարզ, գ.Արմավիր, 14-րդ փողոց, 1-ին տուն, ՀԾՀ՝ 2505910162) 2024 թվականի դեկտեմբերի 3-ին, ժամը՝ 0045-ին, Երևան քաղաքի Ավան 4-րդ փողոցում վարել է «ՇԵՎՐՈԼԵՏ» մակնիշի «K3230E71» հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը՝ չունենալով տվյալ կարգի տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքի վկայական և ոչ սթափ վիճակում:
Արձանագրությանը կցվում է հատվածում առկա է՝ «Զննման կտրոն»:
Արձանագրության՝ «վարչական իրավախախտում ատարած անձի բացատրությունը և դիտողությունը» նշելու հատվածում առկա է գրառում՝ «Համաձայն չեմ»:
«Արձանագրությանը, իրավունքներին և պարտականություններին ծանոթանալու» հատվածում առկա է ստորագրություն:
Արձանագրության ներքևի ձախ հատվածում առկա է արձանագրությունը կազմողի ստորագրությունը, որպես խախտման ծածկագիր /կոդ/ նշված է՝ 203.5 թիվը:
Վարորդի սթափության վիճակի զննության կտրոնի պատճենի համաձայն՝ ստուգաչափման սարքի համարն է՝ 91100902, զննման համարը՝ 02503, զննման ամսաթիվը՝ 03.12.2024թ., զննման ժամը՝ 00:53:50-ին, ստուգաչափման վերջին ամսաթիվը՝ 23.05.2024թ., դատարկ թեստ՝ 0.000մգ/լ, ստուգաչափման ձևաչափը՝ ավտոմատ, ալկոհոլի պարունակությունը՝ 0.510մգ/լ, վարորդի անունն է՝ Լյուդվիգ, ազգանունը՝ Ավետիսյան, տրանսպորտային միջոցի համարանիշը՝ «K3230E71», ՀԾՀ՝ 2409980333, Պ/Ծ տեսուչ՝ Մնացականյան, կրծքանշանի համարը՝ 05703, ստորաբաժանումը՝ 1-ին գումարտակ, 2-րդ վաշտ: Վերջնամասում առկա է ստորագրություն:
ՀՀ էկոնոմիկայի նախարարության «Ստանդարտացման և չափագիտության ազգային մարմին» ՓԲԸ-ի կողմից տրված թիվ 121946 ստուգաչափման վկայականի պատճենի համաձայն՝ վկայականն ուժի մեջ է 2024թ. մայիսի 23-ից մինչև 2025թ. մայիսի 23-ը, ստուգաչափման սարքի գործարանային համարն է՝ 91100902, տեսակը՝ Jupiter X/RP, չափման տիրույթը՝ 0.000+2,000մգ/լ, ճշտության դասը, կարգը /սխալանքը/՝ 0-0,15%, 0,1-0,1518% 0,15+10%, արտադրողը՝ Չինաստան, պատկանում է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկոնությանը, ստուգաչափումը կատարվել է հետևյալ ստուգաչափման մեթոդիկայի անվանման նշագրի` MU2835-2008, ստուգաչափող անվան դիմաց առկա է ստորագրություն և նշված է Վ.Բաբաջանյան, իսկ բաժնի /լաբորատորիայի վարիչ/ անվան դիմաց առկա է ստորագրություն և նշված է Գ.Մարտիրոսյան:
14.04.2022թ., ժամը՝ 2315-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության 2-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի կրտսեր պարեկ Արթուր Գևորգի Մանուկյանը կազմել է վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ թիվ 8180128763 արձանագրությունն այն մասին, որ Լյուդվիգ Արշալույսի Ավետիսյանը (ծնված՝ 15.05.1991թ., բնակվող՝ Արմավիրի մարզ, գ.Արմավիր, 14-րդ փողոց, 1-ին տուն, ՀԾՀ՝ 2505910162) 14.04.2022թ., ժամը՝ 2310-ին, Երևան քաղաքի Միասնիկյան պողոտայում վարել է «ԲՄՎ» մակնիշի «50 AT 606» հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը ոչ սթափ վիճակում:
Արձանագրությանը կցվում է հատվածում առկա է՝ «Սարքի համար՝ 91100547, զննման համար՝ 01921»։
Արձանագրության՝ «վարչական իրավախախտում ատարած անձի բացատրությունը և դիտողությունը» նշելու հատվածում առկա է ստորագրություն:
«Արձանագրությանը, իրավունքներին և պարտականություններին ծանոթանալու» հատվածում առկա է ազգանուն:
Արձանագրության ներքևի ձախ հատվածում առկա է արձանագրությունը կազմողի ստորագրությունը, որպես խախտման ծածկագիր /կոդ/ նշված է՝ 70.2 թիվը:
Որոշման հատվածում առկա է է՝ Լյուդվիկ Ավետիսյանին զրկել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
«Որոշման կատարման կարգի և քաղվածքի ստացման» հատվածում առկա է ստորագրություն և 14-ը ապրիլի 2022 թվական:
Վարորդի սթափության վիճակի զննության կտրոնի պատճենի համաձայն՝ ստուգաչափման սարքի համարն է՝ 91100547, զննման համարը՝ 01921, զննման ամսաթիվը՝ 14.04.2022թ., զննման ժամը` 23:16:14-ին, ստուգաչափման վերջին ամսաթիվը` 05.01.2022թ., դատարկ թեստ` 0.000մգ/լ, ստուգաչափման ձևաչափը` ավտոմատ, ալկոհոլի պարունակությունը` 0.607մգ/լ, վարորդի անունն է` Լյուդվիկ, ազգանունը` Ավետիսյան, տրանսպորտային միջոցի համարանիշը` 50 AT 606, վ/վ` RE 454469, ՃՈ տեսուչ` Հայրապետյան, կրծքանշանի համարը՝ 09408, ստորաբաժանումը՝ 2-րդ գումարտակ, 1-ին վաշտ: Վերջնամասում առկա է ստորագրություն:
ՀՀ էկոնոմիկայի նախարարության «Ստանդարտացման և չափագիտության ազգային մարմին» ՓԲԸ-ի կողմից տրված թիվ 062510 ստուգաչափման վկայականի պատճենի համաձայն՝ վկայականն ուժի մեջ է 2022թ. հունվարի 5-ից մինչև 2023թ. հունվարի 5-ը, ստուգաչափման սարքի գործարանային համարն է՝ 91100547, տեսակը՝ Jupiter X/RP, չափման տիրույթը՝ 0.000+1.200մգ/լ, ճշտության դասը, կարգը /սխալանքը/՝ 0-0,1+5-%, 0,1-0,15+8%0,15+10%, արտադրողը՝ Չինաստան, պատկանում է ՀՀ ՊԾ, ստուգաչափումը կատարվել է հետևյալ ստուգաչափման մեթոդիկայի անվանման նշագրի՝ MU22335-2008, ստուգաչափող անվան դիմաց առկա է ստորագրություն և նշված է Ա.Գուլքանյան, իսկ բաժնի /աբորատորիայի վարիչ/ անվան դիմաց առկա է ստորագրություն և նշված է Գ.Մարտիրոսյան:
ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության էլեկտրոնային ռեգիստրից ստացված տեղեկատվության համաձայն՝ Լյուդվիգ Արշալույսի Ավետիսյան (ՀԾՀ՝ 2505910162) տվյալներով առկա է վարորդական իրավունքի վկայական՝ կարգավիճակը՝ զրկված: Սկիզբը՝ 14.04.2022թ., ավարտ՝ 14.04.2023թ.:
Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանի՝ վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ թիվ 8180428087 և թիվ 8180128763 արձանագրությունների, թիվ 02503 և թիվ 01922 կտրոնների և թիվ 121946 և թիվ 062510 ստուգաչափման վկայականների պատճեններն ու ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն էլեկտրոնային ծառայության» ռեգիստրից ստացված տվյալները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի.
• «Սույն օրենսգրքում օգտագործվող հիմնական հասկացությունները» վերտառությամբ 6-րդ հոդվածի 1-ին մասի 42-րդ կետի համաձայն`
«Սույն օրենսգրքում օգտագործվող ներքոհիշյալ հասկացություններն ունեն հետևյալ նշանակությունը․
(…)
42) մեղադրանք` որոշակի անձի կողմից ենթադրյալ հանցանք կատարելու մասին վարկած, որն ունի փաստական և իրավական հիմնավորում»:
• 189-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Անձի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդումը հարուցվում է հսկող դատախազի որոշմամբ` նրա կողմից հանցանքի կատարումը վկայող փաստերի հիման վրա:
(...)
4. Քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշման մեջ նշվում են անձի անունը, ազգանունը, հայրանունը և նրա վերաբերյալ այլ անհրաժեշտ տվյալներ, մեղադրանքի փաստական հիմքը` մեղսագրվող արարքի էությունը, կատարման տեղը, ժամանակը, եղանակը և մյուս հանգամանքները, որքանով դրանք պարզված են առկա ապացույցներով, ինչպես նաև քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը կամ հոդվածի մասը կամ կետը, որով պատասխանատվություն է նախատեսված անձին մեղսագրվող արարքի կատարման համար (արարքի իրավական գնահատականը):
5. Այն դեպքում, երբ անձին վերագրվում են քրեական օրենսգրքի տարբեր հոդվածներով, հոդվածի տարբեր մասերով կամ կետերով նախատեսված մի քանի արարքներ, որոշման մեջ նշվում են դրանցից յուրաքանչյուրի փաստական հիմքը և իրավական գնահատականը:
6. Քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշումը հսկող դատախազը կարող է կայացնել նաև իր նախաձեռնությամբ՝ վարույթի նյութերի հիման վրա:
7. Դատախազն իրավունք չունի քննիչին հանձնարարելու ներկայացնել անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշակի բովանդակությամբ միջնորդություն կամ կազմել այդպիսի որոշման նախագիծ»:
• 202-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Մեղադրական եզրակացությունը կազմված է ներածական, նկարագրական, պատճառաբանական և եզրափակիչ մասերից:
2. Մեղադրական եզրակացության ներածական մասում նշվում է այն կազմելու ժամանակը և վայրը, կազմող անձի անունը, ազգանունը և պաշտոնը, վարույթի համարը:
3. Մեղադրական եզրակացության նկարագրական մասում շարադրվում են քրեական վարույթ նախաձեռնելու առիթը և հիմքը, մեղադրյալի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու օրը և հիմքը, նախաքննության ընթացքում հաստատված փաստական հանգամանքները, այդ թվում՝ մեղադրյալին և տուժողին բնութագրող հանգամանքները:
4. Մեղադրական եզրակացության պատճառաբանական մասում վերլուծվում են մեղադրյալի մեղավորությունը հաստատող ապացույցները, ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկները, դրանց ստուգման համար ձեռնարկված գործողությունները, ինչպես նաև այդ փաստարկները հերքող ապացույցները:
5. Մեղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասում շարադրվում են մեղադրյալի անունը, հայրանունը, ազգանունը, նրա ծննդյան թվականը, ամիսը, օրը և ծննդավայրը, ընտանեկան դրությունը, աշխատանքի վայրը, զբաղմունքը, կրթությունը և մեղադրյալի անձին վերաբերող ու վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ անհրաժեշտ տեղեկություններ, ինչպես նաև նրան մեղսագրվող արարքի իրավական գնահատականը (քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը կամ հոդվածի մասը կամ կետը, որով նախատեսված հանցանքի կատարման համար մեղադրվում է մեղադրյալը):
(...)»:
Վերոգրյալ նորմերի համակարգային վերլուծությունից հետևում է, որ կոնկրետ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու միակ ձևը հանրային քրեական հետապնդում իրականացնելու որոշում կայացնելն է։ Քրեական հետապնդում հարուցելու հիմքը կապվում է անձի կողմից հանցանքի կատարումը վկայող փաստերի հետ։ Անձին ներկայացվող մեղադրանքը բնութագրվում է որոշակիացված և հստակ փաստերով, ինչը մեղադրյալին թույլ է տալիս կանախատեսելիորեն պաշտպանվել հարուցված քրեական հետապնդումից։
Վճռաբեկ դատարանը Ա.Պապյանի գործով կայացրած որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «18. (...) մեղադրանքի ձևակերպումը պետք է արտացոլի մեղսագրվող գործողությունների կամ անգործության բովանդակությունը, հետևաբար պետք է ներառի հանցակազմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալները: Փաստական տվյալների ներառումն անհրաժեշտ նախապայման է, որպեսզի մեղադրանքի մեջ նշվի այն քրեական օրենքը, որով նախատեսված են հանրության համար վտանգավոր, հակաիրավական և քրեորեն պատժելի արարքի հատկանիշները, այսինքն` հանգեցնի մեղադրանքում ձևակերպված արարքին համապատասխան իրավաբանական գնահատական տալուն:
19. Վճռաբեկ դատարանի կողմից մեղադրանքի ձևակերպման կարևորումը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում (անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշում, մեղադրական եզրակացություն) դրա առկայությունը հնարավորություն է տալիս քրեական հետապնդման ենթարկվող անձին արդյունավետ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը: Ավելին, մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր (արարքի փաստական նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, դատակոչի ենթակա անձանց շրջանակը և այլն) էական նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար» (տե՛ս Արկադի Պատվականի Պապյանի գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 05.11.2010թ., թիվ ՏԴ/0115/01/09 որոշման 18-19-րդ կետերը):
Պաշտպանության իրավունքի իրականացման համար մեղադրական եզրակացության նշանակության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ս.Նալբանդյանի գործով կայացրած որոշմամբ՝ արտահայտելով հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «24. (…) [Մ]եղադրական եզրակացությունը հանդիսանում է այն դատավարական փաստաթուղթը, որով ամփոփվում են նախնական քննության արդյունքները, ինչպես նաև հիմնավորվում են քննիչի ենթադրությունները՝ մեղադրյալի մեղավորության և նրա գործողությունների իրավաբանական որակման մասին: Մեղադրական եզրակացության կարևորության մասին է վկայում այն հանգամանքը, որ դրանով ընդգծվում են քրեական գործի դատական քննության սահմանները: Մեղադրական եզրակացության նշանակությունն արտահայտվում է նաև նրանում, որ այն մեղադրյալին հնարավորություն է տալիս կազմակերպել և իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը՝ առաջադրված մեղադրանքի և այն հաստատող ապացույցների շրջանակներում» (տե՛ս Սուրեն Նալբանդյանի գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 18.12.2009թ., թիվ ՀՅՔՐԴ/0144/01/09 որոշման 24-րդ կետը):
Իսկ մեկ այլ՝ Գևորգ Ճաղարյանի և մյուսների գործով կայացրած որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «15. [Մ]եղադրանքը հանդիսանում է քրեադատավարական այն ինստիտուտը, որի միջոցով ապահովվում է հանրային քրեական հետապնդման կառուցակարգի գործունեությունը: Մեղադրանքը հանցակազմը կոնկրետ հանցագործության հանգամանքների և այն կատարած անձի հետ կապող դատավարական միջոցն է և այդ պատճառով էլ մեղադրանքը կարելի է դիտարկել որպես հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտություն, որից ածանցյալ է նաև քրեական արդարադատության իրականացման գործառույթը:
Քրեական դատավարությունում մեղադրանքը բնորոշվում է որպես կոնկրետ անձին մեղսագրվող հանցավոր գործողության կամ անգործության նկարագրություն դատավարական փաստաթղթերում: Կառուցվածքային առումով մեղադրանքը բաղկացած է գործով հաստատված՝ հանրության համար վտանգավոր և հակաիրավական արարքի կատարման հանգամանքների ամբողջությունից և քրեական օրենքի կոնկրետ նորմից, որի հատկանիշներին համապատասխանում է նշված փաստական հանգամանքների ամբողջությունը: Այլ խոսքով՝ մեղադրանքի տարրեր են կազմում մեղադրանքի ձևակերպումը և դրա իրավաբանական որակումը:
16. (…) [Հ]ամապատասխան փաստաթղթերում մեղադրանքի ամրագրումը հանդիսանում է այն դատավարական միջոցը, որով ապահովվում է քրեական հետապնդման ենթարկվող անձի իրավունքը տեղեկանալու իր դեմ առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերի մասին: Ուստի, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ մեղադրանքի ձևակերպմանը բովանդակային առումով ներկայացվող պահանջների բացահայտման հարցը պետք է քննարկել արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի համատեքստում:
Վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ դիրքորոշումը բխում է նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքից: Մասնավորապես, եվրոպական դատարանը բազմիցս շեշտել է, որ այն հարցը, թե արդյոք կոնկրետ գործով մեղադրյալին բավարար տեղեկատվություն տրամադրվել է առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերի մասին, պետք է միշտ ուսումնասիրվի «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված՝ արդար դատաքննության իրավունքի համատեքստում (տե՛ս Deweer v. Belgium, 1980 թվականի փետրվարի 27-ի վճիռը, կետ 56, Artico v. Italy, 1980 թվականի մայիսի 13-ի վճիռը, կետ 32, Goddi v. Italy, 1984 թվականի ապրիլի 9-ի վճիռը, կետ 28, Colozza v. Italy, 1985 թվականի փետրվարի 12-ի վճիռը, կետ 26):
(…)
18. Պաշտպանության իրավունքը` որպես մեղադրյալին վերապահված դատավարական իրավունքների ամբողջություն, հնարավորություն է տալիս վերջինիս հանդես գալ դատավարության ինքնուրույն սուբյեկտի կարգավիճակով, լրիվ կամ մասնակիորեն հերքել իրեն մեղսագրվող հանցանքը կատարած լինելու պնդումը, ինչպես նաև պաշտպանել իր իրավունքներն ու օրինական շահերը: Ընդ որում` պաշտպանության իրավունքի իրականացման փաստացի հնարավորության ապահովման պարտականությունը կրում է վարույթն իրականացնող մարմինը:
Մրցակցության սկզբունքը և պաշտպանության իրավունքը կոչված են դատավարությունը համապատասխանեցնելու արդարության չափորոշիչներին և ապահովելու իրավունքների արդյունավետ վերականգնում, իսկ քրեական արդարադատության շրջանակներում վերոգրյալն առնվազն ենթադրում է տեղի ունեցած հանցագործության մանրամասների հաստատումը, դրանց ճշգրիտ իրավաբանական գնահատական տալը, հասարակությանը և առանձին անհատներին հասցված վնասի, ինչպես նաև հանցանքի կատարման մեջ մեղադրվող անձի իրական մեղքի ամբողջական բացահայտումը:
19. Մրցակցային դատավարության ընթացքում պաշտպանությունը հանդես է գալիս որպես մեղադրանքի հակադրում` նպատակ ունենալով հերքել այն և պաշտպանել քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքի կատարման մեջ մեղադրվող անձանց իրավունքներն ու շահերը: Այս կարևորագույն գործառույթի արդյունավետ իրականացման համար պաշտպանության կողմն առնվազն պետք է հնարավորություն ունենա ծանոթանալու առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերին, դրանց վերաբերյալ ներկայացնելու սեփական դիրքորոշումը և մասնակցելու ապացուցման գործընթացին: Պաշտպանության իրավունքի իրականացումը, ինչպես նաև մրցակցային դատավարության ապահովումն անհնար են, եթե մեղադրյալը տեղյակ չէ, թե ինչ անօրինական արարքի կատարման մեջ է մեղադրվում և ինչ ապացույցների հիման վրա:
Ինչպես արդեն նշվեց, մեղադրանքի ձևակերպումը միակ հնարավոր դատավարական միջոցն է, որով հնարավոր է դառնում իրացնել անձի իրավունքը տեղեկանալու իր դեմ առաջադրված մեղադրանքի մասին: Հետևաբար մեղադրանքի ձևակերպումը կարելի է բնորոշել որպես մեղադրյալի իրավունքների և օրինական շահերի ապահովմանն ուղղված երաշխիք, որը հնարավոր է դարձնում առաջադրված մեղադրանքից օրինական միջոցներով պաշտպանվելը և թույլ է տալիս հասնել քրեական վարույթի հիմնական` մեղադրյալի անմեղության կամ մեղավորության հարցի հստակ լուծմանը:
Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը հետևություն է անում այն մասին, որ համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում (անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշում, մեղադրական եզրակացություն) մեղադրանքի ձևակերպման կարևորումը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ դրա առկայությունը հնարավորություն է տալիս քրեական հետապնդման ենթարկվող անձին արդյունավետ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը: Ավելին, մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր, մասնավորապես, արարքի փաստական նկարագրությունը, այդ նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, վճռորոշ նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար:
20. Պաշտպանության իրավունքի իրականացման համար մեղադրանքի ձևակերպման կարևորության հարցի վերաբերյալ դիրքորոշում է հայտնել նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը: Մասնավորապես, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի («ա») ենթակետի դրույթները մեղադրյալին իրավունք են վերապահում տեղեկացված լինելու ոչ միայն մեղադրանքի համար առիթ հանդիսացած նյութական փաստերի մասին, այլ նաև այդ փաստերի մանրամասն իրավական որակման մասին (տե՛ս Pelissier and Sassi v. France, 1999 թվականի ապրիլի 25-ի վճիռը, կետ 51): Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի («բ») ենթակետի մասով բերված բողոքի վերաբերյալ Եվրոպական դատարանը գտել է, որ («ա») և («բ») ենթակետերը կապված են միմյանց հետ, և որ մեղադրանքի բնույթի և առիթների մասին տեղեկացված լինելու իրավունքը պետք է դիտել պաշտպանության նախապատրաստության իրավունքի լույսի ներքո (տե՛ս Pelissier and Sassi v. France, 1999 թվականի ապրիլի 25-ի վճիռը, կետ 54):
21. (…) [Գ]նահատելով մեղադրանքի ձևակերպմանը բովանդակային առումով ներկայացվող պահանջները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ դրանում, բացի հանցավորի մասին տվյալներից, հանցագործության տեղից, ժամանակից և եղանակից, մանրամասնորեն և հստակ պետք է նշվեն արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը` հանցագործության դեպքի և դրա հետ կապված հանգամանքների մանրակրկիտ նկարագրությունը: Արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրացման առումով անընդունելի է, երբ իրավասու պաշտոնատար անձը համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում մեղադրանքը ձևակերպելիս սահմանափակվի միայն քրեական օրենքով արգելված արարքի ընդհանրական նկարագրությամբ: Նույն կերպ անընդունելի է, երբ հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարված լինելու դեպքում հանցակիցներին ներկայացվում է միևնույն մեղադրանքը` առանց հստակեցնելու նրանցից յուրաքանչյուրի կոնկրետ գործողությունները, հանցագործությանը նրանցից յուրաքանչյուրի մասնակցության բնույթն ու աստիճանը:
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նշված պահանջների պահպանմամբ մեղադրանքը ձևակերպելու դեպքում միայն առաջադրված մեղադրանքը հնարավորություն կտա մեղադրյալին պատշաճ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը, ինչպես նաև կապահովվի կողմերի դատավարական իրավահավասարությունը` սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար: Նշված սկզբունքներից ցանկացած շեղում կհանգեցնի արդար դատաքննության հիմնարար արժեքի առարկայազրկման» (տե՛ս Գևորգ Խաչատուրի Ճաղարյանի և մյուսների գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 24.08.2012թ., թիվ ԵՇԴ/0002/01/11 որոշման 15-21-րդ կետերը):
Վերահաստատելով Գ.Ճաղարյանի և այլոց գործով որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը Ս.Բերակչյանի գործով կայացված որոշմամբ արձանագրել է, որ «մեղադրանքի ձևակերպումը պետք է արտացոլի մեղսագրվող գործողությունների (անգործության) մանրակրկիտ նկարագրությունը, այդ թվում` հանցակազմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալները, որի դեպքում միայն հնարավոր կլինի ապահովել պաշտպանության իրավունքի իրականացումը» (տե՛ս Սերգեյ Բերակյանի գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 01.08.2018թ., թիվ ԵԱՔԴ/0170/01/16 որոշման 13-րդ կետը):
Վճռաբեկ դատարանի կողմից արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով մեղադրանքի ձևակերպմանը բովանդակային առումով ներկայացվող պահանջները` դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրողը, մեղադրյալ Լ.Ավետիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելով, ներկայացվող մեղադրանքը որոշակիացված և հստակ չի շարադրել: Մասնավորապես՝ որոշման առաջին պարբերությունից հետևում է, որ Լ.Ավետիսյանը 1 տարի ժամկետով զրկված լինելով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից՝ ոչ սթափ վիճակում վարել է տրանսպորտային միջոց: Մինչդեռ՝ հաջորդիվ նկարագրելով հանցագործության դեպքի և դրա հետ կապված հանգամանքների, այսինքն՝ արարքի փաստական նկարագրությունը, կոնկրետ մեղսագրվող հանցավոր գործողությունների բովանդակությունը, նշել է, որ Լ.Ավետիսյանը, պատշաճ ծանուցված լինելով, որ վարչական իրավախախտման վերաբերյալ կազմված որոշմամբ՝ 1 տարի ժամկետով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, զրկման ժամկետը լրանալուց հետո սահմանված կարգով չի վերականգնել տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքը, վարել է ավտոմեքենա: Այսինքն՝ կառուցվածքային առումով մեղադրանքի ձևակերպումը չի համապատասխանում տրված իրավաբանական որակմանը:
Այսպիսով, դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալ Լ.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում չեն ներառվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի պարտադիր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալները, որն էլ վկայում է այն մասին, որ չի հստակեցվել արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը` հանցագործության դեպքի և դրա հետ կապված հանգամանքների մանրակրկիտ նկարագրությունը, հետևաբար՝ դատարանը գտնում է, որ Լ.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքի բովանդակությունը չի համապատասխանում «մեղադրանքի» վերաբերյալ միջազգային և ներպետական պահանջներին ու ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից սահմանված չափանիշներին։
Այդուհանդերձ, եթե հիմք ընդունել արարքի փաստական նկարագրությունը, այսինքն՝ կոնկրետ մեղսագրվող հանցավոր գործողությունների բովանդակությունը, որն առերևույթ կարող է վկայել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքի մասին, ապա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 16-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք է համարվում սույն օրենսգրքով նախատեսված, պատժի սպառնալիքով արգելված, հանցագործության սուբյեկտի կողմից մեղավորությամբ կատարված արարքը»:
Արարքի կատարման պահին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասը նախատեսում էր.
«Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը»:
«Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» 03.07.2025թ. ՀՕ-246-Ն օրենքի համաձայն, որն ուժի մեջ է մտել 02.08.2025թ., ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասը խմբագրվել է հետևյալ կերպ.
«Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը նույն արարքի համար օրենքով սահմանված պատասխանատվության կիրառումից հետո` մեկ տարվա ընթացքում»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 3-րդ և 5-րդ մասերի համաձայն՝
«3. Սույն օրենսգրքի իմաստով՝ անձը համարվում է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված, եթե նա օրենքով սահմանված կարգով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, և զրկման ժամկետը չի լրացել:
(…)
5. Սույն օրենսգրքի իմաստով՝ անձը համարվում է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք չունեցող, եթե նա (…) սահմանված կարգով ստացել է վարորդական վկայական, սակայն օրենքով սահմանված կարգով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, և զրկման ժամկետը լրանալուց հետո սահմանված կարգով չի վերականգնել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը, բացառությամբ ուսումնական վարման դեպքերի»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե
1) անձը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը.
(…)
12) անձը Հայաuտանի Հանրապետության քրեական oրենuգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատաuխանատվությունից.
(…)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասի 1-9-րդ կետերով նախատեսված հանգամանքները ռեաբիլիտացնող են (…)»։
Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության էլեկտրոնային ռեգիստրից ստացված տեղեկատվության համաձայն՝ Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանը սահմանված կարգով ստացել է վարորդական վկայական, սակայն օրենքով սահմանված կարգով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից. զրկման սկիզբը՝ 14.04.2022թ., ավարտը՝ 14.04.2023թ.: Այսինքն՝ Լ.Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի իմաստով 03.12.2024թ. համարվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք չունեցող անձ, քանի որ զրկման ժամկետը լրանալուց՝ 14.04.2023թ. հետո սահմանված կարգով չի վերականգնել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը:
Հետևաբար՝ հիմք ընդունելով այն հանգամանքը, որ արարքը կատարելու պահին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը չի առաջացրել քրեական պատասխանատվություն, այն նախատեսվել է 03.07.2025թ. ընդունված և 02.08.2025թ. ուժի մեջ մտած ՀՕ-246-Ն օրենքով, իսկ արարքի հանցավորությունը սահմանող օրենսդրությունը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին մասի ուժով, հետադարձ ուժ չունի, դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում բացակայել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը։ Վերոնշյալի կապակցությամբ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ տվյալ դեպքում հնարավոր չէ հիմնավոր հետևության հանգել նաև հանցագործության սուբյեկտի առկայության հարցում, քանի որ օրենքով սահմանված կարգով տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքից զրկված լինելու կամ այդ իրավունքը կասեցված լինելու ուժով է անձը ձեռք բերում տվյալ հանցագործության սուբյեկտին ներհատուկ հատկանիշները։
Ավելին՝ 03.07.2025թ. կատարված փոփոխությունը Լ.Ավետիսյանի համար նաև նախատեսում է արարքի հանցավորությունը լրիվ վերացնող օրենսդրություն, քանի որ պարտադիր պայման է նախատեսել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը նույն արարքի համար օրենքով սահմանված պատասխանատվության կիրառումից հետո` մեկ տարվա ընթացքում, հետևաբար այն, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 2-րդ մասի ուժով, ունի հետադարձ ուժ։
Նշված եզրահանգումների հաշվառմամբ՝ դատարանը գտնում է, որ հնարավոր չէ ապացուցված համարել Լ.Ավետիսյանի արարքի քրեական հակաիրավականությունը, հետևաբար՝ նրա արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմը՝ օբյեկտիվ կողմի և սուբյեկտի բացակայության պատճառով:
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում և արդարացնել:
Միաժամանակ, դատարանը գտնում է, որ Լ.Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, պետք է վերացնել՝ վերացնելով նաև Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանի նկատմամբ սույն քրեական վարույթի շրջանակներում կիրառված սահմանափակումները:
Քննարկելով վարութային ծախսերի հարցը՝ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 2-րդ և 4-7-րդ կետերում թվարկված վարութային ծախսերի հատուցման պարտականությունը դատարանը դնում է դատապարտված մեղադրյալի վրա, մինչդեռ՝ սույն վարույթով մեղադրյալն արդարացվել է:
Անդրադառնալով ապացույցների տնօրինման հարցին՝ դատարանը գտնում է, որ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված և վարույթի նյութերին կցված՝ Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանի՝ վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ թիվ 8180428087 և թիվ 8180128763 արձանագրությունների, թիվ 02503 և թիվ 01922 կտրոնների և թիվ 121946 և թիվ 062510 ստուգաչափման վկայականների պատճեններն ու ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն էլեկտրոնային ծառայության» ռեգիստրից ստացված տվյալները, պետք է պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ և 364-րդ հոդվածներով՝ դատարանը.

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ճանաչել և հռչակել Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ:
Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը վերացնել:
Վարույթի նյութերին կցված արտավարութային փաստաթղթերը պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում:
Լյուդվիկ Արշալույսի Ավետիսյանի նկատմամբ սույն քրեական վարույթի շրջանակներում կիրառված սահմանափակումները վերացնել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ. ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆ