ԵԴ1/0503/01/25
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

2025 թվականի սեպտեմբերի 09-ին Երևան քաղաքում

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական
դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)` հետևյալ կազմով

Նախագահությամբ դատավոր՝ Տիգրան Ոսկանյանի
Քարտուղարությամբ՝ Սյուզաննա Բադալյանի

Մասնակցությամբ
Մեղադրող՝ Սպարտակ Մնացականյանի
Պաշտպան՝ Սամվել Ջաղինյանի
Մեղադրյալ` Գագիկ Թամրազյանի

Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի (ծնված՝ 20.07.1977 թվականին, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չի աշխատում, ամուսնացած, խնամքին երեք անչափահաս երեխա, չդատված, հաշվառված և փաստացի բնակվող՝ քաղաք Երևան, Նոր Արեշ 24-րդ փողոց, 26-րդ տուն հասցեում)՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով,
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի հոկտեմբերի 25-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 60657824 քրեական վարույթը:
2024 թվականի նոյեմբերի 20-ին Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ս.Մնացականյանի որոշմամբ՝ թիվ 60657824 քրեական վարույթով Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
2024 թվականի նոյեմբերի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՃՏՀ քննության բաժնի քննիչ Գ.Խաչատրյանի որոշմամբ՝ թիվ 60657824 քրեական վարույթով մեղադրյալ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի նկատմամբ կիրառվել է այլընտրանքային խափանման միջոց՝ բացակայելու արգելքը:
Թիվ 60657824 քրեական վարույթի նյութերն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 2025 թվականի փետրվարի 10-ի գրությամբ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազությունից ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, մուտքագրվել է 10.02.2025 թվականին և նույն օրն էլ համակարգչային ծրագրի միջոցով իրականացվող գործերի բաշխմամբ, գործը մակագրվել է դատավոր Տիգրան Ոսկանյանին:
Քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԴ1/0503/01/25 համարը:
Քրեական գործը դատավորին հանձնվել է 2025 թվականի փետրվարի 11-ին։
2025 թվականի փետրվարի 14-ին որոշում է կայացվել Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով թիվ ԵԴ1/0503/01/25 քրեական գործը վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումների նշանակելու մասին:
Նախնական դատալսումների ընթացքում Դատարանը, անդրադառնալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով նախատեսված հարցին, որոշում է կայացրել մեղադրյալի նկատմամբ մինչդատական վարույթի ընթացքում ընտրված խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխել:
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում այն բանի համար, որ նա «2024 թվականի օգոստոսի 29-ին ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության թիվ 8400588700 որոշմամբ մեկ տարի ժամկետով՝ 2024 թվականի օգոստոսի 29-ից մինչև 2025 թվականի օգոստոսի 29-ը զրկվել է տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքից: Այդ կերպ, պատշաճ ծանուցվելով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված լինելու մասին՝ Գագիկ Թամրազյանը ոչ սթափ (հարբած) վիճակում՝ արտաշնչած օդում 0,711 մգ/լ ալկոհոլի պարունակությամբ, 2024 թվականի օգոստոսի 30-ին՝ ժամը 01:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Արին Բերդ փողոցում վարել է «Chevrolet» մակնիշի 34 RQ 424 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը, որի վերաբերյալ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայող Հապետ Խուդոյանը կազմել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8400588839 արձանագրությունը»։
3.Դատաքննությամբ հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Մեղադրյալ Գագիկ Թամրազյանը հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ երբ իր նկատմամբ կազմվել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ առաջին արձանագրությունը, ինքը գտնվել է մեքենայի մեջ՝ «Արև» հանրախանութի մոտ, այդ ժամանակ մեկ այլ ոստիկանության աշխատակից մոտեցել է իրեն և ասել, որ իր մեքենան մի փոքր առաջ կայանի, քանի որ այդտեղ չի կարելի կանգնել, որից հետո ինքը մեքենան մոտ 10 մետր առաջ է կայանել։ Այնուհետև իրեն են մոտեցել մոտ 30 ոստիկանության աշխատակիցներ, ովքեր եղել են 6 ավտոմեքենաներով, ոստիկանության աշխատակիցները իրեն ասել են, որ դուրս գա մեքենայից, քանի որ գտնվում է ոչ սթափ վիճակում, ինքը վերջիններիս պատասխանել է, որ վատառողջ է, սակայն ոստիկանության աշխատակիցները իր կրծքավանդակին խփելով՝ ասել են, որ փչի համապատասխան սարքավորման մեջ: Ինքը ոստիկանության աշխատակիցներին հայտնել է, որ չի հրաժարվում փչել համապատասխան սարքավորման մեջ, սակայն պետք է բաց թողնեն իրեն, որ կարողանա փչել: Անդրադառնալով հայհոյանքներին՝ նշեց, որ իր կողմից հայհոյանքներ չի հնչեցվել: Իր կողմից մեքենա վարելու հանգամանքը պարզաբանելով նշեց, որ ինքը կանգնած է եղել խանութի դիմային հատվածում, այդ ժամանակ ձայնային ազդանշաններ տալով իրեն են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները և ասել, որ մեքենան 10 մետր առաջ կայանի, ինքն էլ մեքենան 10 մետր առաջ է կայանել և նույն պահին իրեն են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները: Այդ ժամանակ իր ձեռքին գարեջուր է եղել, սակայն այդ պահին չի գիտակցել, որ ոստիկանության աշխատակիցներին պատասխանի, որ ոչ սթափ վիճակում է գտնվում և ինքը չի կարող մեքենան առաջ կայանել: Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, թե ինքը ինչպես պետք է ոչ սթափ վիճակում մեքենան վարեր և հեռանար այդտեղից, ապա ինքը չէր պատրաստվում այդ վիճակով մեքենան վարեր: Նշեց, որ ինքը բնակվում է Երրորդ մասում, իսկ իր մեքենան կանգնած է եղել «Արև» խանութի դիմաց, երեք օր շարունակ մեքենան այդտեղ կայանված է եղել, քանի որ մեքենայի ներքին այրման շարժիչի մարտկոցը աշխատելիս չի եղել, դա տեսել են նաև ոստիկանության աշխատակիցները, նույնիսկ ինքը կանչել է համապատասխան մասնագետի, ում անունը Ռուբեն է եղել, վերջինս կարող է հաստատել, որ իր ավտոմեքենան այնտեղ կայանված է եղել։ Ինքն այդ ժամանակ գնել է երկու հատ գարեջուր, որից մեկը իր համար, իսկ մյուսը՝ Ռուբենի, վերջինս իրեն ասել է, որ ավտոմեքենայի շարժիչը գործի գցի, որպեսզի տեսնեն, թե խնդիրը որտեղից է: Այդ պահին իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները և ասել, որ մեքենան պետք է մի փոքր առաջ կայանի, որից հետո մեքենան մոտ 15 մետր առաջ են կայանել: Ավելացրեց, որ ինքն այդ ժամանակ երկու շիշ գարեջուր էր խմել, ինչպես նաև մեկ շիշ գինի, որն արհեստավոր Ռուբենն էր բերել: Ինքը ոստիկանության աշխատակիցներին հայտնել է, որ իր ավտոմեքենան փչացել է, սակայն վերջիններս ասել են, որ 10 մետր առաջ կայանի մեքենան, ինքը մեքենան 10 մետր առաջ է կայանել, որից հետո ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են իրեն և բռնել: Անդրադառնալով վկա Լևոն Բաղդասարյանի ցուցմունքին նշեց, որ ոչինչ չի վիճարկում այդ մասով, ինքն այդ ժամանակ էլ հասկացել է, որ զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից: Նշեց, որ ոստիկանության աշխատակիցները վերցրել են իր մեքենան և հանձնել իրեն անծանոթ մի մարդու, վերջինիս ինքն ընդհանրապես չի ճանաչում, իսկ ինչ վերաբերում է վկայի մատնանշած վայրին, ապա ինքը ոչ աշխատում է այդտեղ, ոչ էլ ծանոթ կամ բարեկամ ունի, որ մեքենան այնտեղ թողնեին, չգիտի և չի կարող ասել, թե ում է հանձնել ոստիկանության աշխատակիցը իր մեքենան, վերջինս արդյոք ունեցել է վարորդական իրավունքի վկայական, թե ոչ: Նշեց, որ ոստիկանության աշխատակիցները մոտ 20 հոգի են եղել և կարող էին իր ավտոմեքենան տանել տուգանային հրապարակ և ինքն այսօր նման խնդրի մեջ չէր ընկնի: Անդրադառնալով իր վերաբերյալ կազմված վարչական իրավախախտման վերաբերյալ երկրորդ արձանագրությանը, հայտնեց, որ ինքն է զանգահարել 1-02, որպեսզի պարզեն, թե ով է եղել մեքենայի վարորդը: Այն տարածքում, որտեղ դեպքն է տեղի ունեցել, կայանված վիճակում եղել են չորսից-հինգ ավտոմեքենաներ, իսկ դեպքը տեղի է ունեցել ժամը 12:10-ի սահմաններում: Նշեց, որ իրեն զանգահարել և հայտնել են, որ իր ավտոմեքենան շրջվել է, իսկ իր անսարք վիճակում գտնվող ավտոմեքենան վարել է այն անձը, ում ոստիկանության աշխատակիցները տվել են մեքենան: Այդ անձը իրեն տուն չի տարել, թեև իր հայրական տունը գտնվում է Նորքում, սակայն ինքը բնակվում է Ծերեթելիում, ավելացրեց, որ այդ օրն ինքը ոտքով թողել և գնացել է տուն: Ինքը իր մեքենան չի վարել, իր մեքենան հարվածել են, սակայն, թե ով է մեքենան վարել, ինքը չի կարող ասել: Նշեց, որ իր հարևանն է իրեն զանգահարել և հայտնել, որ իր մեքենան շրջել են: Ինքը հասել է նշված վայր և զանգահարել 1-02, իրեն ուղղորդել են, որ զանգահարի ոստիկանություն, որպեսզի հետո կարողանա հաստատել, որ ինքը չի եղել մեքենայի վարորդը: Երբ եկել են պարեկային ծառայության աշխատակիցները, ինքը վերջիններիս հայտնել է, որ թեև մեքենայի սեփականատերն ինքն է հանդիսանում, սակայն ինքը չի եղել վարորդը, խնդրել է վերջիններիս, որպեսզի պարզեն, թե ով է մեքենան վարել: Ավելացրեց, որ ավտոմեքենան եղել է ջարդված վիճակում, նաև ավտոմեքենայի մեջ արյուն է եղել: Պարեկային ծառայության աշխատակիցները չեն մոտեցել և չեն նկարել մեքենան, այլ իրեն ասել են, որ ավտոմեքենայի ղեկին ինքն է եղել, իսկ ինքը եղել է ոչ սթափ վիճակում: Ինքը հայտնել է պարեկային ծառայության աշխատակիցներին, որ իրեն զրկել են տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից, ինքը չի վարել մեքենան, ավելացրեց, որ զրկվելու մասին անմիջապես ինքն է հայտնել պարեկային ծառայության աշխատակիցներին: Ինքը, որպես ավտոմեքենայի սեփականատեր է զանգահարել ոստիկանություն, որպեսզի վերջիններս գան և գտնեն մեղավորներին և իր վնասը փոխհատուցեն: Նշեց, որ չգիտի, թե իր ավտոմեքենան, որտեղ է մնացել, իրեն հարցրել են, թե որտեղ է բնակվում, հայտնել է, որ Ծերեթելիում է բնակվում, դրանից հետո իրեն իջեցրել են տուն: Հավելեց, որ այն անձը, ում ինքը չէր ճանաչում, տղամարդ էր: Ոստիկանության աշխատակիցները իրեն ասել են, որ առավոտյան գա այդ վայրից իր ավտոմեքենան վերցնի: Ի պատասխան դատարանի հարցերին՝ հայտնեց, որ իր մեքենան ամբողջությամբ արյուն է եղել, իսկ մեքենայի երկու դիմապակիները եղել են կոտրված վիճակում: Իրեն սկզբից կանգնեցրել և տուգանել են, հետո ինքը նստել է իր ավտոմեքենան, ղեկին պարեկային ծառայության աշխատակիցն է եղել, իսկ ինքը վերջինիս կողքին է նստել, գնացել են ՀԷՑ-ի մոտ: Ինքը պետք է 4.000 ՀՀ դրամ գումար տար, որպեսզի իր ավտոմեքենան թողնեին այդտեղ և չտանեին տուգանային հրապարակ: Այն անձը, ում ինքը պետք է 4000 ՀՀ դրամ գումար տար, չգիտի պահակ է եղել, թե ոչ: Իր ավտոմեքենայի բանալիները մնացել են ոստիկանության աշխատակիցների մոտ։ Նշեց, որ ժամը 12:00-ի մոտակայքում է իր հարևանը զանգահարել իրեն և հայտնել, որ իր ավտոմեքենան վթարված է, իսկ հարևանը իմացել է, որ դա իր ավտոմեքենան է, քանի որ այդ ավտոմեքենայից Հայաստանում մեկ հատ կա, ավտոմեքենայի մակնիշն է Շևրոլետ Կամարո: Այդ ժամանակ իր հարևանը «Մեյմանդար» կոչվող շուկայից «Տեցի կրուգ» կոչվող տարածքի մոտով գալիս նկատել է, որ իր ավտոմեքենան այդ վիճակում է և զանգահարել է իրեն: Երբ ինքը հասել է «Տեցի կրուգ» կոչվող տարածք, տեսնել է, որ 7-8 հոգի արդեն հավաքված են ավտոմեքենայի մոտ, վերջիններս են իրեն ասել, որ զանգահարի ոստիկանություն, իսկ ոստիկանության աշխատակիցները եկել և իրեն տուգանել են: Ինքն է դիմավորել ոստիկանության աշխատակիցներին և վերջիններիս հայտնել, որ այսպիսի դեպք է տեղի ունեցել։ Թե որտեղ է իրեն տարել պարեկային ծառայության աշխատակիցը ինքը չգիտի, սակայն իր տնից այդ վայրը 1․5 կիլոմետր հեռավորության վրա է գտնվում, այդ տարածությունն ինքը ոտքով է գնացել: Նշեց, որ այս մասով ինքը բողոք ներկայացրել վարչապետին, ինչպես նաև մարդու իրավունքների պաշտպանին: Դեպքի վերաբերյալ ինքն ահազանգել է Շենգավիթի ոստիկանություն, հայտնել է դեպքի մասին, որից հետո քննիչն իրեն զանգահարել և ասել է, որ իրեն լրացուցիչ կզանգահարեն, որ մոտենա, սակայն ոչ-ոք չի զանգահարել իրեն: Այս ամենից հետո դիմել է մարդու իրավունքների պաշտպանին, իրեն հայտնել են, որ հարցում կուղարկեն, սակայն հետո պարզվել է, որ ինքն է մեղավոր, իբր ինքն է վարել ավտոմեքենան երկրորդ անգամ: Առաջին անգամ եղած դեպքը, ամբողջությամբ այնպես է եղել, ինչպես ինքն է ասում, բայց երկրորդ անգամ, ինքը ղեկին չի եղել: Բացառվում է, որ ինքը ոչ սթափ վիճակում լինելու հետևանքով չհիշի դեպքի մանրամասները: Ավելացրեց, որ պարեկային ծառայության աշխատակիցներին ինքը նույնպես չի ճանաչել:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Լևոն Բաղդասարյանը, հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ օգոստոսի 29-ին, ուժեղացված ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Արտաշեսյան փողոցում, որի ժամանակ նկատել են մի տրանսպորտային միջոց, որն ընթանալիս է եղել դեպի իրենց կողմ, կանգնեցրել են տրանսպորտային միջոցը, վարորդի վրայից զգացել են սուր ալկոհոլի հոտ, այնուհետև առաջարկել են մեքենայից իջնել և ալկոհոլի ստուգաչափում անցնել: Իրենք պատշաճ ներկայացել են վարորդին, սակայն վերջինս հայտնել է, որ խմած չէ, նորից առաջարկել են սթափության զննություն անցնել, վարորդը խառը հայհոյանքներ է հնչեցրել, հանգստացրել են նրան, հայտնել, որ շուրջբոլորը տներ կան, պետք չէ այդպիսի վարքագիծ դրսևորել: Այդ ամենից հետո վարորդը սթափության զննություն է անցել և պարզվել է, որ տեղում զրկվում է վարորդական իրավունքի վկայականից 1 տարի ժամկետով: Դրանից հետո, իրենց ուժեղացված ծառայությունը վերջացել է, իրենք կազմել են համապատասխան արձանագրություն, պատշաճ ծանուցել են վարորդին դրա մասին, սակայն վերջինս հայտնել է, որ ինքը կամ իր երեխան ինչ-որ առողջական խնդիր ունեն, նրանց մեքենային են հարվածել, իրենք նորից հանգստացրել են վարորդին, հայտնել են, որ մեքենան պետք է տանեն հատուկ պահպանվող տարածք, սակայն վարորդը խնդրել է, որ չտանեն, մարդ կգա, այդ մարդը կտանի ավտոմեքենան: Վկան պարզաբանվեց, որ ըստ օրենքի իրենք կարող են նման դեպքերում թույլ տալ վարորդին, որպեսզի վերջինս զանգահարի և այլ մարդ մոտենա և տանի ավտոմեքենան, նրան հայտնել են, որ կարող է զանգահարել և այլ մարդ մոտենա և տանի ավտոմեքենան: Սակայն, այն անձը, ում մեղադրյալը զանգահարել է, որպեսզի մոտենա և մեքենան տանի, հեռախոսազանգին չի պատասխանել, իսկ մեղադրյալը հայտնել է, որ աշխատում է ՀԷԿ-ում կամ ՀԷՑ-ում: Մեղադրյալը հայտնել է, որ իր աշխատանքի վայրը գտնվում է Ներքին Չարբախում և այնտեղից պետք է այդ անձը մոտենա և տանի մեքենան, սակայն վերջինս հեռախոսազանգերին չէր պատասխանում։ Այնուհետև ինքը մեղադրյալի հետ մոտեցել է մեղադրյալի աշխատանքի վայր, ինքն է այդ ընթացքում վարել մեքենան, իսկ մեղադրյալը նստած է եղել իր կողքին, ինքը մեղադրյալին հայտնել է, որ եթե մոտենան և սթափ վիճակում գտնվող վարորդ չլինի այնտեղ, ապա ավտոմեքենան տեղափոխելու են հատուկ պահպանվող տարածք: Երբ իրենք մոտեցել են այդ տարածք, իրենց է մոտեցել մի մարդ, ով հայտնել է, որ մեղադրյալն իրենց աշխատողն է, այդ մարդուն տեղեկացրել են, որ թեև մեքենան սեփականության իրավունքով պատկանում է մեղադրյալին, սակայն վերջինս գտնվում է ոչ սթափ վիճակում, ամեն դեպքում մեքենան չտա մեղադրյալին, այդ մարդն էլ հայտնել է, որ խնդիր չկա և իրենք վերադարձել են իրենց ծառայությանը: Նշեց, որ արձանագրությունը կազմվել է հենց նույն անձի վերաբերյալ, ով այս պահին գտնվում է դատարանում, նրա հետ այլ անձ չի գտնվել մեքենայում: Իրենք մեքենան տրամադրել են այլ անձի, թե ում, չի կարող հիշել, սակայն իրենց տեսաձայնագրությունը միացված է եղել, և ինքը տեսաձայնագրությունով է հանձնել մեքենան նշված անձին: Այն անձը, ում մեքենան ինքը հանձնել է, դարպասները բացել և դուրս է եկել, այնուհետև ինքը վերջինիս հարցրել է, թե ճանաչում է մեղադրյալին, որին ի պատասխան այդ անձը հայտնել է, որ ճանաչում է մեղադրյալին, վերջինս հանդիսանում է իրենց աշխատակից: Իր կարծիքով, եթե անհրաժեշտություն առաջանա, ապա ինքը կարող է հիշել այդ վայրը, որտեղ մեքենան հանձնել է և դրա վերաբերյալ տեղեկություն տրամադրել Դատարանին: Նշեց, որ ինքը արձանագրության բողոքարկման վերաբերյալ տեղեկացված է, իր աշխատանքին խոչընդոտող հանգամանք չի հանդիսացել, սակայն ինքը գնացել է համապատասխան բաժին, նույն բացատրությունը տվել է նաև այնտեղ, իրեն անվտանգության վարչությունից նույնպես զանգահարել և հայտնել են, որ տեսախցիկները նայել են, ամեն ինչ նորմալ է: Տեսախցիկների պահպանման ժամանակահատվածի վերաբերյալ տեղեկություն չունի, իրեն դեպքից մոտավորապես 1 ամիս հետո են զանգահարել: Ավելացրեց, որ իրենց մեքենաները կայանված են եղել հոծ գծանշման վրա, իրենք մեքենաներով փակել էին փողոցը, որպեսզի ստուգման նպատակով բոլոր տրանսպորտային միջոցները կանգնեցնեն, իսկ նշված տրանսպորտային միջոցը «Յուղերի խաչմերուկ»-ից ընթանալիս է եղել դեպի իրենց կողմ: Ի պատասխան Դատարանի հարցերին հայտնեց, որ վարորդի խնդրանքով այդ մեքենան տարել են նշված վայրը, անձը, ով դուրս է եկել, չի կարող մտաբերել, թե վերջինիս ինքնությունը ճշտել են, թե ոչ: Կարգն այնպես է, որ ավտոմեքենան տրամադրում են սթափ վարորդի, կարծում է, որ ճշտել են վարորդական վկայական ունենալու հանգամանքը: Այս պահին, չի հիշում, թե սույն դեպքում ինչպես է եղել, բայց ընդհանրապես նման դեպքերում, ճշտման գործընթաց անում են: Պարտավորագիր գրելու հետ կապված, հայտնեց, որ ըստ օրենքի նման կարգ չկա, որ պետք է պարտավորագիր գրի այդ անձը, ուղղակի տեսանկարահանող սարքերը, որ միացված են, իրենք ավելի շատ տեսանկարահանող սարքերով են առաջնորդվում: Ինքը, միանշանակ պնդում է, որ ավտոմեքենան տվել է սթափ անձի: Նկարագրելով այն անձի արտաքին տվյալները, ում ինքը մեքենան հանձնել է նշեց, որ վերջինս միջահասակ տղամարդ է, նիհար և թեթև թրաշով: Իրենք մեքենան տուգանային հրապարակ տանելու ճանապարհին նկատել են, որ մեղադրյալը զանգահարում է մի մարդու, ով չի պատասխանում հեռախոսազանգին: Այն վայրը, որտեղ մեղադրյալին տուգանել են 50-70 մետր հեռավորության վրա է գտնվում այնտեղից, որտեղ մեքենան հանձնել են այլ անձի: Երբ հասել են այդտեղ, մեղադրյալը ավտոմեքենայից իջել է, այդ մարդը և մեղադրյալը ճանաչել են միմյանց, նույնիսկ խոսել են միմյանց հետ: Ավելացրեց, որ ընդհանրապես, երբ անձ չի գտնվում, որպեսզի մեքենան հանձնեն վերջինիս, իրենք մեքենան տանում են տուգանային հրապարակ, եթե նույնիսկ վարորդը հրաժարվում է իրենց հետ գալ, միևնույն է իրենք մեքենան տանում են տուգանային հրապարակ: Ինքը տեղյակ է, որ նույն օրը, այսինքն մի քանի ժամ անց, մեղադրյալին կրկին տուգանել են, այդ մասին տեղեկացել է իր ծառայակից ընկերներից, այսինքն, երբ գնացել է բողոքարկման, այդ ժամանակ է իմացել, որ մեղադրյալը կրկին վարել է կամ վթարի է ենթարկվել, այդ հանգամանքը չի կարող մտաբերել: Նշեց, որ ճանաչում է Հապետին, վերջինս եղել է իր ծառայակից ընկերը, ներկայումս դուրս է եկել համակարգից: Ի լրումն հանրային մեղադրողի այն հարցին, թե պրակտիկայում եղել է արդյոք դեպք, երբ իրենք իրենց պարտականությունները թեթևացնելու համար ասեն կամ զանգահարեն այլ անձի, որ գա ավտոմեքենան տանի և դրա դիմաց վճարեն վարչական իրավախախտման ենթարկված անձինք, թե ոչ և արդյոք այս պարագայում այդպիսի առաջարկ եղել է մեղադրյալին, թե ոչ, վկան հայտնեց, որ նման բան չի եղել:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն)
Վկա Հապետ Խուդոյանը, հիմնական դատալսումների ընթացքում, ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ծառայության ժամանակ հիշում է, որ հրդեհի հետ կապված ահազանգ են ստացել, այնուհետև մոտեցել են «Տեցի» խաչմերուկ կոչվող հատված, շրջանաձև խաչմերուկի մոտ տեսել են ավտոմեքենա՝ վթարված վիճակում, սակայն հրդեհ չի եղել, նկատել են, որ մեղադրյալն էլ է ներկա գտնվում այդ տարածքում, վերջինիս դեմքի վրա վթարի հետևանքով հետքեր են եղել, համենայն դեպս իրենք այդպես են ենթադրել, սակայն հետո մեղադրյալը հայտնել է, որ ինքը չի եղել ղեկին։ Հետագա գործողությունները կատարելու համար իրենք փորձել են ճշտել, թե ով է եղել վարորդը, հարցրել են, թե ով է եղել վարորդը, պատասխանել են, որ հիվանդանոց են տարել վարորդին, հետո ճշտումներ են արել, թե որ հիվանդանոց են տարել, ով է զանգահարել, բայց հարցերին չեն կարողացել պատասխանել: Մոտ 30 րոպե անց իրենց է մոտեցել վաշտի հրամանատարը, վաշտի հրամանատարի հետ խոսելիս մեղադրյալն ընդունել է, որ ինքն է եղել, իսկ վաշտի հրամանատարն իրենց ասել է, որ արձանագրեն այդ ամենը, որից հետո ինքը արձանագրությունը կազմել է, որ մեղադրյալն է եղել վարորդը: Նշեց, որ ինքը վթարի պահը չի տեսել, այլ իրենք մոտեցել են այնտեղ, որտեղ ավտոմեքենան է վթարված եղել: Նշեց, որ ՕԿԿ-ն ահազանգը կցում է տվյալ ժամանակահատվածում որևէ հատվածում ծառայություն իրականացնող պարեկային ծառայողին, ահազանգը կցել և հայտնել են, որ այդպիսի դեպք է տեղի ունեցել, իսկ իրենք մոտեցել են: Ինքը տեղյակ չէ, թե ՕԿԿ ով է զանգահարել, այդ մասին իրենց տեղյակ չեն պահել: Երբ մոտեցել են, այդ տարածքում բացի Գագիկ Թամրազյանից այլ անձինք չեն եղել։ Այդ ժամանակ Գագիկն ասել է, որ ինքը չի եղել վարորդը, վարորդին տարել են հիվանդանոց, դա ինքը հիշում է: Այդ ժամանակ Գագիկը վատ է խոսել, ինքը ենթադրում է, որ դա ալկոհոլի ազդեցությունից է եղել, քանի որ, երբ վերջինս ստուգաչափվել է, զրկման աստիճանի է եղել: Իրենցից մի քանի մետր այն կողմ, երբ Գագիկը խոսել է վաշտի հրամանատարի հետ, արտահայտություն է արել «Բանա, արել եմ»: Վաշտի հրամանատարն այդ ժամանակ եղել է Վահագն Խառատյանը: Այնուհետև իրենք կազմել են արձանագրություն, ստուգաչափել և մեղադրյալին զրկել են տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքից: Արձանագրությունը կազմելուց հետո, երբ տևական ժամանակ է անցել, իրեն ՆԱՎ-ից կանչել են, վաշտի տղաներից էլ իմացել է, որ Գագիկի վերաբերյալ մինչ այդ էլի արձանագրություն են կազմած եղել, բայց քանի որ մի քանի ժամվա տարբերություն է եղել, ինքը պլանշետով ստուգել է ինքնությունը, սակայն Գագիկի մասով զրկման վերաբերյալ ցույց չի տվել ոչ մի արձանագրություն, Գագիկն էլ այդ մասին չի ասել, դրա համար էլ, ինքը զրկում է կատարել։ Այդ պահին ինքը չի իմացել, որ մի ժամ առաջ Գագիկին էլի զրկել են վարորդական իրավունքի վկայականից: Նշեց, որ ինչքանով, որ հիշում է իրեն ՆԱՎ-ից կանչել են, որովհետև Գագիկը բողոք է ներկայացրել: Իրեն կանչել են, քանի որ արձանագրությունը ինքն է կազմած եղել, տեսախցիկներն էլ են նայել, որտեղ մեղադրյալն ընդունել է, որ ինքն է եղել ղեկին, ասել է նաև, որ ծեծել են իրեն, բայց իրենք հայտնել են, որ այդպիսի բան չի եղել: Չի կարող կոնկրետ պատասխանել այն հարցին, թե իր կողմից կազմած արձանագրության հետ կապված է եղել ահազանգը, թե դրանից առաջ կազմված արձանագրության հետ կապված: Իրենք չեն տեսել Գագիկին ղեկից իջնելուց, եթե չասեր և չընդուներ, որ ինքն է եղել ղեկին, իրենք ոչ մի արձանագրություն էլ չէին կազմելու, վարորդին էին փնտրելու, իսկ մեքենան ուղարկելու էին հատուկ տարածք: Ինքը հիշում է, որ Գագիկը սկզբից ասել է, որ իր ընկերն է եղել ղեկին, իսկ վերջինիս շտապօգնության ավտոմեքենայով տեղափոխել են հիվանդանոց: Իրենք Գագիկին հարցրել են, թե ընկերն ով է, ինչ տվյալներ ունի, իսկ վերջինս պատասխանել է, որ չգիտի, չի հիշում: Հետո քարշակ են կանչել, օգնել և մեքենան տեղափոխել են տուն: Ի պատասխան պաշտպանի հարցերին հայտնեց, որ մեղադրյալը կոնկրետ իրեն չի հայտնել, որ ինքն է հանդիսացել մեքենայի վարորդը: Ինքը լսել է, որ վաշտի հրամանատարին է ասել , որ «Բանա, արել եմ», ինքը վաշտի հրամանատարի ցուցումով կազմել է արձանագրությունը: ՆԱՎ-ում ինքը տեսագրությունները նայել է անձամբ, չի հիշում, թե ում տեսախցիկի ձայնագրությունն է նայել, բայց հիշում է, որ տեսագրություն դիտել է ՆԱՎ-ում: Այդ տեսագրության պատկերում երևում էր իր կազմած արձանագրությունը, իսկ Գագիկի կողմից ավտոմեքենան վարելու վերաբերյալ տեսագրություն չունեն: Ինքը այդպիսի արձանագրություն չի կազմել, որ տեսել է, թե ինչպես է Գագիկը վարում տրանսպորտային միջոցը: Իրենք, երբ եկել են, այդ ժամանակ Գագիկը վարելիս չի եղել տրանսպորտային միջոցը, իսկ իրենց գալուց 30 րոպե առաջ չի կարող ասել, թե վերջինս վարել է, թե ոչ: Երբ մոտեցել են, մինչև արձանագրություն կազմելը խոսել են Գագիկի հետ, այսինքն արձանագրությունը կազմելուց 10 րոպե առաջ Գագիկը չի վարել մեքենա, իսկ թե արձանագրությունը երբ է կազմել, չի կարող հստակ նշել: Դիտելով արձանագրության պատճենը, հայտնեց, որ ժամը 01:31-ին է կազմել արձանագրությունն առ այն, որ Գագիկը 01:30-ին կատարել է իրավախախտումը: Ժամերի հետ կապված, հնարավոր է թերություն է կատարվել, չի կարող ասել այս պարագայում ժամանակը, չի հիշում, թե երբ են մոտեցել ահազանգով, չի կարող ասել, հնարավոր է արդյոք այդ ահազանգից առաջ ևս մեկ վթար եղել է, թե ոչ: Մեքենայի մակնիշը ահազանգի ժամանակ նշվել է, երբ մոտեցել են իր կարծիքով մեքենան այդ պահին շահագործման ենթակա չի եղել: Իր ենթադրելով, այդ մեքենան չի շահագործվել վթարից հետո: Սկզբից իրենք են եկել դեպքի վայր, հետո վաշտի հրամանատարը: Ժամը՝ 01:30-ին չէր կարող անձը իրավախախտում կատարած լիներ, այսինքն ստացվում է մեկ րոպեյվա տարբերությամբ: Նշեց, որ վարչական իրավախախտում կատարած անձը, իհարկե, իրավունք ունի բացատրություն տալու, սակայն չի հիշում, թե Գագիկը արձանագրությունը կազմելու ժամանակ բացատրություն տվել է, թե ոչ, նաև չի հիշում, երբ ինքը բացատրել է Գագիկին իր իրավունքներն ու պարտականությունները, այդ ժամանակ վերջինս ինչ-որ բան ասել է, թե ոչ: Այդ ընթացքում Գագիկն իրեն չի ասել, որ կան ինչ-որ հանգամանքներ, որոնք ինքը ցանկանում է, որ արձանագրվի արձանագրության մեջ, սակայն արձանագրությունը կազմելու ընթացքում, իրենք զրուցել են: Ինքը հիշում է, որ Գագիկը հրաժարվել է ստորագրելուց: Կոնկրետ իրեն, ասել է, որ չի ուզում ստորագրի և հայտնել է, որ ինքը չի եղել վարորդը, իսկ ինքը նշել է, որ վարորդը հրաժարվում է արձանագրությունը ստորագրելուց: Այդպիսի կետ չկա, որ ինքը պետք է գրի, որ անձը հրաժարվում է ստորագրելուց, քանի որ ինքը չի եղել ղեկին, ինքը նշել է, որ անձը հրաժարվում է ստորագրելուց: Արձանագրության մեջ, վարորդի գրելու համար նախատեսված է հատուկ վայր, դա իր գրելու վայրը չէ: Ինքը վարչական իրավախախտման արձանագրության հիման վրա կայացված որոշումը ներկայացրել է Գագիկին, արագագրության և որոշման մասով պլանշետում սեղմում են համապատասխան դաշտում համաձայն որի՝ վարորդը հրաժարվում է ստորագրել: Վաշտի հրամանատարի հետ խոսելուց հետո, Գագիկը էլ չի ասել, որ ինքը չի եղել վարորդը, այլ հայհոյախառը խոսել է, մեքենային է վիրավորել, իսկ մինչև վաշտի հրամանատարի հետ խոսելը, երբ իրենք են ներկա եղել, Գագիկն ասել է, որ ինքը չի եղել վարորդը, այլ իր ընկերն է եղել, ում տարել են հիվանդանոց: Իսկ երբ ընդունել է, որ ինքն է եղել վարորդը, իրենք արձանագրություն են կազմել, որը տևել է մի քանի րոպե, դրանից հետո Գագիկը էլ չի ասել, որ ինքը չի եղել ղեկին: Ինքը տեղյակ չէ, թե տեսաձայնագրությունները ինչքան ժամանակ են պահպանվում: Նշեց, որ տեսախցիկները, միանշանակ, միացված են եղել, իրենք հետագայում տեսագրությունը դիտել են, ինքը գիտի, որ տեսագրությունը պահպանման ժամկետ ունի, սակայն այդ տվյալներին չի տիրապետում: Չի հիշում, թե երբ են ծառայողական քննություն իրականացրել, սակայն ծառայողական քննության արդյունքում իրեն և իր ծառայակից ընկերոջը որևէ պատասխանատվության չեն ենթարկել: Իր ծառայակից ընկերոջը առանձին են կանչել ՆԱՎ, իսկ դեպքի վայր իրենք երկուսով են գնացել։ Երբ գնացել են ծառայողական քննության, տեսանյութը դիտել և զննել են, բայց կոնկրետ չի կարող պատասխանել, դրանք պետք է պահպանվեին, թե ոչ: Ինքը Գագիկի խոսքերը չի արձանագրել արձանագրության մեջ, կարծում է, որ դրա կարիքը չի եղել: Վարչարարությունը սկսել է, երբ սկսել է արձանագրությունը կազմել, այսինքն՝ երբ Գագիկը ընդունել է, որ ինքն է եղել վարորդը, իսկ մինչ այդ պահը իրենք որպես պարեկային ծառայության աշխատակից, դեպքի վայրի պահպանություն են իրականացրել: Մինչ վարչարարությունը սկսելը, ինքը Գագիկին հարցրել է, թե վերջինս մեքենան վարել է, թե ոչ, սակայն ըստ իր գնահատման դա վարչարարություն չէ, այլ գործողություններ է մինչև վարչարարությունը: Ինքը չի կարող պատասխանել այն հարցին, թե Գագիկը ժամը 01:30-ին վարել է ավտոմեքենան, թե ոչ, քանի որ ինքը չի տեսել Գագիկին մեքենա վարելիս: Իր կազմած արձանագրությունը օրինական է: Ժամը չի կարող ասել, թե երբ է Գագիկը վարել, մի րոպեյվա ընթացքում չի կարող եղած լինել, եթե ինքը ժամը՝ 01:31-ին է կազմել արձանագրությունը, բնական է, որ Գագիկը ժամը՝ 01:30-ին չէր կարող մեքենան վարած լինել, որովհետև իրենք մի քանի րոպե շփվել են, հետո են արձանագրությունը կազմել: Իրենց վաշտի հրամանատարին իրենք են տեղյակ պահել դեպքի մասին, վերջինս մոտակայքում է եղել և մի քանի րոպեից եղել է դեպքի վայրում, Դեպքի վայր մոտենալուց հետո ինքը մոտավորապես 4-5 րոպե շփվել է քաղաքացու հետ, որից հետո եկել է վաշտի հրամանատարը և արձանագրություն են կազմել: Նշեց, որ վաշտի հրամանատարը քաղաքացու հետ զրուցել է 2-3 րոպե։ Իր կարծիքով ահազանգը ստանալու պահից մինչև իրենց կողմից արձանագրություն կազմելը տևել է ամենաշատը 15 րոպե: Ժամը 01:30-ի դրությամբ հնարավոր չէր, որ ինքը տեսներ Գագիկին ավտոմեքենա վարելիս: Ինքը չի կարող իմանալ և չգիտի, թե այդ մեքենան երկու անգամ է վթարվել, թե ոչ, ինչ տեսել է, դա է արձանագրել: Իրենք այդ մեքենան չեն տեղափոխել հատուկ պահպանվող տարածք: Իր կարծիքով, կարող էր անձը ՃՏՊ-ից մի ժամ հետո վարեր մեքենան, կոնկրետ ժամանակահատված չի կարող ասել, մոտավոր է ասում: Ի պատասխան հանրային մեղադրողի հարցերին, վկան նշեց, որ իրենք ժամը 00:30-ին տեղի ունեցած դեպքի մասին ահազանգով գնացել են: Ժամը 00:30-ի և ժամը 01:30-ի դեպքերը ինքը չի հիշում: Վթար է տեղի ունեցել, իրենք գնացել են, փորձել են պարզել ինչ է եղել, իրենց մոտենալուց հետո մինչ արձանագրությունը կազմելը մեքենան ոչ մեկ չի վարել, մեքենան վթարված կանգնած է եղել: Զրկման արձանագրությունը կազմվել է ՃՏՊ-ից հետո: ՃՏՊ-ի արձանագրությունը կազմելիս, պարզել են, որ վարորդը Գագիկն է եղել, դա արդեն պարզված է եղել նաև վարչական իրավախախտման վերաբերյալ արձանագրությունը կազմելիս: Այդ ժամային տարբերությունը չի կարող պարզաբանել, սակայն հերթականությունն ասում է, թե ինչպես է եղել: Ստուգաչափումն իրականացրել է իր գործընկերը: Ժամը 01:02-ից հետո մեղադրյալը մեքենա չի վարել, իսկ եթե վարելը ընդունել է, ուրեմն նախորդ դեպքն են նկատի ունեցել: Ի լրումն պաշտպանի հարցերին, վկան պատասխանեց, որ ՃՏՊ արձանագրությունը կազմելիս, իրենք արդեն գիտեին, թե ով է վարել մեքենան, երբ վաշտի հրամանատարը ասել է, որ արձանագրություն կազմեն, իրենք միանգամից կազմել են: Հիշում է, որ ՃՏՊ արձանագրությունը ինքն է կազմել: Նշեց, որ այնպես չի եղել, որ զուգահեռ երկու արձանագրություններ կազմեն:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն)
Հետազոտվել են նաև.
Վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8400588700 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 29․08․2024 թվականին՝ ժամը 23։21-ին, Երևան քաղաքի Արտաշիսյան փողոցում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդի 4-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի պարեկ Լևոն Բաղդասարյանի /կրծքանշան թիվ 11481/ կողմից վարչական իրավախախտման գործով կայացվել է թիվ 8400588700 որոշումը, համաձայն որի՝ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանը 29․08․2024 թվականին՝ ժամը 23։08-ին, Երևան քաղաքի Արտաշիսյան փողոցում ոչ սթափ վիճակում վարել է «Շևրոլետ» մակնիշի 34 RQ 424 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը։ Արձանագրությանը ծանոթացա, իմ իրավունքների ու պարտականությունների մասին քաղվածքը և խախտման քննարկման վայրի ու ժամանակի վերաբերյալ ծանուցումը ստանալու հատվածում կատարված է նշում «քաղաքացին հրաժարվեց ստորագրելուց»։ Արձանագրության ներքևի ձախ հատվածում առկա է արձանագրությունը կազմողի ստորագրությունը, որպես խախտման ծածկագիր նշված է 70-2 թիվը։ Թիվ 8400588700 որոշման համաձայն 29․08․2024 թվականին Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանը պարեկային ծառայողի կողմից 1 տարի ժամկետով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից։ Որոշման պատճենը և կատարման կարգի մասին քաղվածքն ստացա հատվածում առկա է հետևյալ նշումը « հրաժարվել է որոշման իր օրինակը ստանալուց» և որպես ամսաթիվ նշված է 29 օգոստոս 2024թ․։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 4)
Ալկոհոլի պարունակության ստուգման թիվ 91100835 կտրոնը, համաձայն որի՝ ստուգաչափման սարքի համարն է՝ 91100835, զննման համարն է՝ 02399, զննման ամսաթիվն է՝ 29․08․2024 թվական, զննման ժամն է՝ 23։18։49, վերջին ստուգաչափման ամսաթիվն է՝ 24․05․2024 թվական, դատարկ թեստ՝ 0.000 մգ/լ, ստուգաչափման ձևաչափը՝ ավտոմատ, ալկոհոլի պարունակությունը՝ 0․790 մգ/լ, վարորդի անունն է՝ Գագիկ, վարորդի ազգանունն է՝ Թամրազյան, Պ/Ծ-ի ազգանունն է՝ Բաղդասարյան, կրծքանշանի համարն է՝ 11481, ստորաբաժանումն է՝ 4-րդ գումարտակ, 1-ին վաշտ:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 5)
ՀՀ էկոնոմիկայի նախարարության «Ստանդարտացման և չափագիտության ազգային մարմին» ՓԲԸ-ի կողմից տրված թիվ 125439 ստուգաչափման վկայականը, համաձայն որի՝ վկայականը ուժի մեջ է 24․05․2024 թվականից մինչև 24․05․2025 թվականը, ստուգաչափման սարքի գործարանային համարն է 91100835 տեսակը՝ Jupiter X/RP, չափման տիրույթը՝ 0.000-2․000մգ/լ/, ճշտության դասը, կարգը /սխալանքը/ + - 10%, արտադրողը՝ Չինաստան, պատկանում է ՀՀ ՊԾ-ին, ստուգաչափումը կատարվել է հետևյալ ստուգաչափման մեթոդիկայի անվանման նշագրի՝ MU2835-2008 МП 242-1353-2012, ստուգաչափող անվան դիմաց առկա է ստորագրություն և նշված է Վ․Բաբաջանյան, իսկ բաժնի /լաբորատորիայի վարիչ/ անվան դիմաց առկա է ստորագրություն և նշված է Գ.Մարտիրոսյան:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 6)
Վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8400588839 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 30․08․2024 թվականին՝ ժամը 01։31-ին, Երևան քաղաքի Արին Բերդին փողոցում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդի 4-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի պարեկ Հապետ Խուդոյանի /կրծքանշան թիվ 12615/ կողմից վարչական իրավախախտման վերաբերյալ կայացվել է թիվ 8400588839 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանը 30․08․2024 թվականին՝ ժամը 01։30-ին, Երևան քաղաքի Արին Բերդի փողոցում ոչ սթափ վիճակում վարել է «Շևրոլետ» մակնիշի 34 RQ 424 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը։ Արձանագրությանը ծանոթացա, իմ իրավունքների ու պարտականությունների մասին քաղվածքը և խախտման քննարկման վայրի ու ժամանակի վերաբերյալ ծանուցումը ստանալու հատվածում կատարված է նշում «հրաժարվեց»։ Արձանագրության ներքևի ձախ հատվածում առկա է արձանագրությունը կազմողի ստորագրությունը, որպես խախտման ծածկագիր նշված է 70-2 թիվը։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 7)
Ալկոհոլի պարունակության ստուգման թիվ 91100937 կտրոնը, համաձայն որի՝ ստուգաչափման սարքի համարն է՝ 91100937, զննման համարն է՝ 01888, զննման ամսաթիվն է՝ 30․08․2024 թվական, զննման ժամն է՝ 01։02։47, վերջին ստուգաչափման ամսաթիվն է՝ 29․01․2024 թվական, դատարկ թեստ՝ 0.000 մգ/լ, ստուգաչափման ձևաչափը՝ ավտոմատ, ալկոհոլի պարունակությունը՝ 0.711 մգ/լ, վարորդի անունն է՝ Գագիկ, վարորդի ազգանունն է՝ Թամրազյան, Պ/Ծ-ի ազգանունն է՝ Քոչարյան, կրծքանշանի համարն է՝ 09942, ստորաբաժանումն է՝ 4-րդ գումարտակ, 1-ին վաշտ:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 8)
ՀՀ էկոնոմիկայի նախարարության «Ստանդարտացման և չափագիտության ազգային մարմին» ՓԲԸ-ի կողմից տրված թիվ 115131 ստուգաչափման վկայականը, համաձայն որի՝ վկայականը ուժի մեջ է 29․01․2024 թվականից մինչև 29․01․2025 թվականը, ստուգաչափման սարքի գործարանային համարն է 91100937 տեսակը՝ Jupiter X/RP, չափման տիրույթը՝ 0.000-2․000մգ/լ/, ճշտության դասը, կարգը /սխալանքը/ + - 10%, արտադրողը՝ Չինաստան, պատկանում է ՀՀ ՊԾ-ին, ստուգաչափումը կատարվել է հետևյալ ստուգաչափման մեթոդիկայի անվանման նշագրի՝ MU2835-2008 МП 242-1353-2012, ստուգաչափող անվան դիմաց առկա է ստորագրություն և նշված է Վ․Բաբաջանյան, իսկ բաժնի /լաբորատորիայի վարիչ/ անվան դիմաց առկա է ստորագրություն և նշված է Գ.Մարտիրոսյան:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 9)
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության էլեկտրոնային ռեգիստրից արտատպված քաղվածքը, համաձայն որի՝ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանը վարորդական իրավունքի վկայականից զրկված է։ Զրկման սկիզբն է՝ 29-08-2024թ․ ավարտը՝ 29-08-2025թ․։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 10)
Զննում կատարելու մասին 19.11.2024 թվականի արձանագրությունը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 20-22)
Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչելու մասին 19.11.2024 թվականի որոշումը:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 23-26)
4.Դատարանի փաստական վերլուծությունները և Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները:
-29․08․2024 թվականին՝ ժամը 23։21-ին, Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի վերաբերյալ կազմվել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8400588700 արձանագրությունը, որպիսի արձանագրության հիման վրա կայացված որոշմամբ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանը 29.08.2024 թվականին պարեկային ծառայողի կողմից 1 տարի ժամկետով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից՝ 29․08․2024 թվականին՝ ժամը 23։08-ին, Երևան քաղաքի Արտաշիսյան փողոցում ոչ սթափ վիճակում «Շևրոլետ» մակնիշի 34 RQ 424 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը վարելու համար,
-30․08․2024 թվականին՝ ժամը 01։31-ին, Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի վերաբերյալ կազմվել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8400588839 արձանագրությունը, որով արձանագրվել է, որ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանը 30․08․2024 թվականին՝ ժամը 01։30-ին, Երևան քաղաքի Արին Բերդի փողոցում ոչ սթափ վիճակում վարել է «Շևրոլետ» մակնիշի 34 RQ 424 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը,
-Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված լինելով և ոչ սթափ վիճակում գտնվելու պայմաններում տրանսպորտային միջոց վարելու համար և գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան:
5.Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝
«4. Մեղադրական վերդիկտը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատաքննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ ապացուցման արդյունքների վրա, հանգում է մեղադրյալի մեղավորության մասին հետևության»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
(...)
6. Արդարացման դատավճիռը կայացվում է արդարացման վերդիկտի հիման վրա: Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալի անմեղությունն այն փաստական հանգամանքներով, որոնք դրվել են մեղադրանքի հիմքում:»:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…)եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ է պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Անդրադառնալով «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներին՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման մեջ արձանագրել, որ այդպիսիք են.
1)անմեղության կանխավարկածը,
2)վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3)դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները:
Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը): Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին:
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը): Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն:
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 3-րդ կետից՝ «4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝ 3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են»:
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար:
(…) Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում, հետևաբար դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման:
(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներպետական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել [է] «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում (տե՛ս Սալովն ընդդեմ Ուկրաինայի (Salov v. Սkraine) 06.09.2005 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 65518/01, Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի (Boldea v. Romania) 15.02.2007 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 19997/02, Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի (Gradinar v. Moldova) 08.04.2008 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 7170/02)» (տե՛ս Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը):
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները: Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը:
Գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) : Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները արտահայտել է 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների համատեքստում, սակայն Դատարանն արձանագրում է, որ այն վերաբերելի մասով կիրառելի է նաև 2022 թվականի հուլիսի 01-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքի պայմաններում:
Դատարանը հիմք ընդունելով վերևում մեջբերած ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումները, անհրաժեշտ է համարում առավել հանգամանորեն անդրադառնալ «չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու» կանոնի էության պարզաբանմանը:
Դատարանի գնահատմամբ, չփարատված կասկածները հասկացությունը վերաբերում է ինչպես մեղադրանքի ողջ ծավալին, այնպես էլ մեղադրանքի առանձին դրվագներին, մեղքի ձևին, հանցագործությանը անձի մասնակցության աստիճանին և բնույթին, պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներին, առանձին վերցրած ապացույցներին:
Դատարանն արձանագրում է, որ իրավական հետևանք կարող է ունենալ ոչ թե յուրաքանչյուր կասկած, այլ միայն չփարատված կասկածները: Կասկածները համարվում են չփարատված, եթե դրանք շարունակում են մնալ, երբ քրեական գործի բոլոր հանգամանքները հետազոտվում են լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քրեադատավարական ապացուցման բոլոր միջոցներով: Կասկածները հօգուտ մեղադրյալին մեկնաբանելը նշանակում է, որ հանցագործության դեպքի, դրանում մեղադրյալի մասնակցության, մեղադրյալին մերկացնող, նրա պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքները ապացուցող փաստերը ճանաչվում են գոյություն չունեցող և հակառակը, մեղադրյալի մեղավորությունը կասկածի տակ դնող, նրան արդարացնող կամ մեղմացնող հանգամանքները ճանաչվում են հաստատված, եթե դրանց գոյությունը արժանահավատորեն չեն հերքված: Այսպիսով, չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու կանոնը ենթադրում է դատարանի մոտ հանցագործության դեպքի, դրանում մեղադրյալի մասնակցության աստիճանի, բնույթի, մեղավորության և այլ հարցերի հաստատված լինելու վերաբերյալ անվստահության վիճակ, որը հիմնված է հիմնավորված և պատճառաբանված դատական ակտ կայացնելու համար անհրաժեշտ ապացուցողական տեղեկատվության պակասի վրա: Այս իմաստով կասկածը անվստահության այն վիճակն է, որը ապացույցը գնահատող սուբյեկտի մոտ պետք է առաջանա այն բանի արդյունքում, որ փաստի վերաբերյալ անվերապահ հետևությունը չի բխում ապացույցների հետազոտությունից:
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար: Անմեղության կանխավարկածը այս տեսանկյունից կարելի է համարել հաղթահարված, եթե ապացուցման առարկան կազմող հանգամանքները ապացուցված են անկասկած, այսինքն` այնպես ապացուցված, որ դրանց ճշտությունը խելամիտ մտորելու դեպքում չի կարող խելամիտ կասկածներ առաջացնել առկա ապացույցների բավարարությամբ հաստատված ճանաչելու դեպքում: Հակառակ դեպքում, եթե այդ հանգամանքները ապացուցված չեն անկասկած, անվերապահորեն, ապա չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալին մեկնաբանելու կանոնի կիրառմամբ պետք է ապացուցված համարել հակառակը: Եթե ողջամիտ օբյեկտիվ դիտորդի տեսանկյունից գործում առկա ապացույցները բավարար են անձի մեղավորության վերաբերյալ միանշանակ հետևություն անելու համար, ապա մեղադրանքը համարվում է ապացուցված:
Դատարանն անդրադառնալով մեղադրյալ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքներին և քրեական հակաիրավականությունն ապացուցված լինելու հարցին և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ապացուցված չէ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով վերագրվող արարքը, այդ արարքը նրա կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրա մեղավորությունը այդ արարքի կատարման մեջ:
Այսպես.
Ըստ մեղադրանքի կողմի՝ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի մեղքը հիմնավորվել է հետևյալ ապացույցներով.
-մեղադրյալ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի ցուցմունքով,
-վկաներ Լևոն Բաղդասարյանի և Հապետ Խուդոյանի ցուցմունքով,
-ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդից Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի վերաբերյալ ստացված ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդի 4-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի պարեկ Լևոն Բաղդասարյանի կողմից 29․08․2024 թվականին վարչական իրավախախտման գործով կայացված թիվ 8400588700 որոշմամբ,
-ալկոհոլի պարունակության ստուգման թիվ 02399 կտրոնով,
-ստուգաչափման թիվ 125439 վկայականով,
-ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդի 4-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի պարեկ Հապետ Խուդոյանի կողմից 30․08․2024 թվականին վարչական իրավախախտման վերաբերյալ կայացված թիվ 8400588839 արձանագրությամբ,
-ալկոհոլի պարունակության ստուգման թիվ 01888 կտրոնով,
-ստուգաչափման թիվ 115131 վկայականով,
-ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության էլեկտրոնային ռեգիստրից արտատպված վարորդական իրավունքի վկայականից զրկված լինելու վերաբերյալ քաղվածքով,
-19․11․2024 թվականին զննելու մասին արձանագրությամբ,
-19․11․2024 թվականին արտավարությին փաստաթուղթ ճանաչելու մասին որոշմամբ:
Արարքի կատարման պահին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«2. Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված կամ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից հարբած (ոչ սթափ) վիճակում տրանսպորտային միջոց վարելը կամ այդ անձի կողմից սթափության վիճակի զննություն անցնելուց հրաժարվելը կամ խուսափելը`
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:»:
Մեջբերված նորմը ՀՀ քրեական օրենսգրքում ամրագրված է երթևեկության անվտանգության և տրանսպորտի շահագործման սահմանված կարգի դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքում։ Հանցագործության հիմնական անմիջական օբյեկտը երթևեկության անվտանգության և տրանսպորտի շահագործման սահմանված կարգն ապահովող հասարակական հարաբերություններն են: Վերոնշյալ արարքն ամրագրված է ձևական հանցակազմով, իսկ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ վարելու իրավունքը կասեցված կամ վարելու իրավունք չունենալու պայմաններում հարբած (ոչ սթափ) վիճակում տրանսպորտային միջոց վարելով կամ սթափության վիճակի զննություն անցնելուց հրաժարվելով կամ խուսափելով:
Այսպիսով, Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի առկայությունն արձանագրելու համար անհրաժեշտ է հիմնավորել, որ անձը տրանսպորտային միջոցը վարել է՝ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ այդ իրավունքը կասեցված, կամ այդ իրավունքը չունենալու պայմաններում, ընդ որում՝ անձի կողմից նշված գործողությունների կատարումը պետք է զուգորդվի հարբած (ոչ սթափ) վիճակով կամ սթափության վիճակի զննություն անցնելուց հրաժարվելով կամ խուսափելով:
Դատարանի առջև բարձրացված հարցը հետևյալն է. արդյո՞ք Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանը 2024 թվականի օգոստոսի 30-ին՝ ժամը 01:30-ի սահմաններում, տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված լինելով ոչ սթափ (հարբած) վիճակում Երևան քաղաքի Արին Բերդ փողոցում վարել է «Chevrolet» մակնիշի 34 RQ 424 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը, թե ոչ:
Նախ և առաջ` հարկ է փաստել, որ վկա Լ.Բաղդասարյանի և մեղադրյալ Գ.Թամրազյանի հիմնական դատալսումների ընթացքում տրված ցուցմունքներով, վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8400588700 արձանագրությամբ, ալկոհոլի պարունակության ստուգման թիվ 91100835 կտրոնով և ՀՀ էկոնոմիկայի նախարարության «Ստանդարտացման և չափագիտության ազգային մարմին» ՓԲԸ-ի կողմից տրված թիվ 125439 ստուգաչափման վկայականով հիմնավորվում է, որ Գ.Թամրազյանը ոչ սթափ վիճակում տրանսպորտային միջոց վարելով զրկվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից:
Անդրադառնալով Գ.Թամրազյանի կողմից 2024 թվականի օգոստոսի 30-ին՝ ժամը 01:30-ի սահմաններում տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված լինելով ոչ սթափ (հարբած) վիճակում Երևան քաղաքի Արին Բերդ փողոցում «Chevrolet» մակնիշի 34 RQ 424 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը վարելու հանգամանքին հարկ է արձանագրել հետևյալը.
Վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ 8400588839 արձանագրությամբ, որը կազմվել է 30․08․2024 թվականին՝ ժամը 01։31-ին՝ մեղադրյալ Գ.Թամրազյանի վերաբերյալ, արձանագրվել է վերջինիս կողմից՝ 2024 թվականի օգոստոսի 30-ին՝ ժամը 01:30-ի սահմաններում տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված լինելով ոչ սթափ (հարբած) վիճակում Երևան քաղաքի Արին Բերդ փողոցում «Chevrolet» մակնիշի 34 RQ 424 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը վարելու հանգամանքը: Նշված վարչական իրավախախտման արձանագրությունը կազմել է ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երևան քաղաքի գնդի 4-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի պարեկ Հապետ Խուդոյանը:
Մեղադրյալ Գ.Թամրազյանը չի ընդունել այն հանգամանքը, որ ինքը վարել է տրանսպորտային միջոցը, ավելին՝ հայտնել է, որ իր մեքենան վթարված լինելու հանգամանքի վերաբերյալ ահազանգ է կատարել ոստիկանություն, իսկ ոստիկանները եկել են և իր վերաբերյալ կազմել են վարչական իրավախախտման արձանագրություն, որ ինքն է ոչ սթափ վիճակում վարել տրանսպորտային միջոցը:
Նշված արձանագրությունը կազմած պարեկ Հ.Խուդոյանը ցուցմունք տալիս հայտնել է, որ ահազանգով է մեկնել իր գործընկերոջ հետ նշված տարածքը, որտեղ նկատել է վթարված ավտոմեքենա, մինչ արձանագրությունը կազմելը չի տեսել Գ.Թամրազյանին մեքենա վարելիս, զրուցել է վերջինիս հետ, վերջինս հայտնել է, որ իր ավտոմեքենան վթարվել է, զանգահարել է ոստիկանություն, այնուհետև մոտեցել է Հ.Խուդոյանի վաշտի հրամանատարը, հրամանատարը զրուցել է մեղադրյալի հետ, հետո իրենց ասել է, որ գան և արձանագրեն Գ.Թամրազյանի կողմից տրանսպորտային միջոցը վարած լինելու հանգամանքը:
Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալի կողմից 2024 թվականի օգոստոսի 30-ին՝ ժամը 01:30-ի սահմաններում տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված լինելով ոչ սթափ (հարբած) վիճակում Երևան քաղաքի Արին Բերդ փողոցում «Chevrolet» մակնիշի 34 RQ 424 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը վարելու հանգամանքը որևէ կերպ հիմնավորված չէ:
Մասնավորապես՝ նախ և առաջ նշված արձանագրությունը կազմվել է 2024 թվականի օգոստոսի 30-ին, ժամը՝ 01:31-ին, որպիսի արձանագրությունը կազմվել է 2024 թվականի օգոստոսի 30-ին, ժամը՝ 01:30-ին կատարված ենթադրյալ իրավախախտման վերաբերյալ, իսկ 1 րոպե տարբերությամբ նշված ենթադրյալ իրավախախտման կատարման փաստի արձանագրումը հնարավոր չէ ընդհանրապես, հաշվի առնելով, օրինակ, նշված ենթադրյալ իրավախախտման փաստը հայտնաբերելուց հետո պարեկային ծառայության աշխատակցի կողմից վարորդին կանգնեցնելու, պարեկային ծառայողի ներկայանալու, վարորդի փաստաթղթերի ստուգման, ալկոհոլի պարունակության ստուգաչափման և բուն արձանագրության կազմման հետ կապված գործընթացները: Սույն պարագայում, հարկ է նկատել, որ նշված վարչական իրավախախտման արձանագրությունը կազմած պարեկը, վկա Հ.Խուդոյանը նույնպես հայտնեց, որ 1 րոպե խզումը ողջամիտ չէ, հնարավոր է տեղի է ունեցել ժամային վրիպակ, որպիսի դիրքորոշումը անընդունելի է Դատարանի համար:
Ավելին՝ 2024 թվականի սեպտեմբերի 30-ին, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության պետ Ա.Խուդինյանի կողմից կայացված որոշման «Պարզեցի» հատվածում մատնանշվել է, ճանապարհատրանսպորտային պատահարի ժամանակահատված, որպես ժամը՝ 00:30 րոպեն: Այսինքն՝ ՃՏՊ արձանագրությունը, որը կազմվել է նույն պարեկային ծառայող Հ.Խուդոյանի կողմից, առնվազն վկայում է այն հանգամանքը, որ դեռևս 00:30 րոպեից Գ.Թամրազյանի ավտոմեքենան գտնվելիս է եղել ՃՏՊ վայրում և հենց վկան նշել է, որ նշված տրանսպորտային միջոցը իրենց դեպքի վայրում գտնվելու ժամանակահատվածում չի շահագործվել: Այսինքն՝ ժամը՝ 01:30-ի սահմաններում, Գ.Թամրազյանի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելու վերաբերյալ առկա է բացառապես կազմված արձանագրությունը:
Հաջորդիվ, նույն վկան, ով կազմել է նշված իրավախախտումը, հիմնական դատալսումների ընթացքում ցուցմունք տալիս, մի քանի անգամ նշեց, որ Գ.Թամրազյանը իր հետ զրուցելիս հայտնել է, որ նա չի եղել տրանսպորտային միջոցի ղեկին, իսկ արձանագրությունը կազմվել է, քանի որ Գ.Թամրազյանը առանձնազրույց է ունեցել իրենց վաշտի հրամանատարի հետ մի կողմի վրա, որից հետո իրենց վաշտի հրամանատարը իրեն կանչել է, ասել, որ արձանագրի:
Դատարանի համար անընդունելի և անհասկանալի է այն հանգամանքը, որ նույն վարչական իրավախախտման ենթադրյալ փաստն արձանագրած պարեկը, փաստացի չի նկատել և/կամ տեսել Գ.Թամրազյանի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելու փաստը և նշված հանգամանքը արձանագրվել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ, փաստացի հիմք ընդունելով վաշտի հրամանատարի ցուցումը: Ընդ որում՝ Գ.Թամրազյանի կողմից տրանսպորտային միջոցը նշված ժամանակահատվածում վարած չլինելու հանգամանքը ընդունում է հենց վկան, բացի նրանից, որ հայտնում է դրա մասին առ այն, որ ինքը չի տեսել Գ.Թամրազյանին մեքենա վարելիս, այլև՝ փաստացի ՕԿԿ-ից ահազանգի հետքերով մեկնել է դեպքի վայր, մինչ արձանագրություն կազմելը զրուցել է Գ.Թամրազյանի հետ, փաստացի բանավոր կարգով տեղեկացվել է Գ.Թամրազյանից, որ նա չի վարել մեքենան և ինքն է հենց ահազանգել ՕԿԿ-ը, այնուհետև զանգահարել են իրենց վաշտի հրամանատարին, վաշտի հրամանատարը ժամանել է, առանձնազրույց է ունեցել մեղադրյալի հետ, որից հետո նոր կազմվել է վարչական իրավախախտման արձանագրությունը:
Դատարանի համար անհասկանալի է նաև այն հանգամանքը, որ փաստացի Գ.Թամրազյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու համար հիմք հանդիսացած վարչական իրավախախտման արձանագրության կազմելուց գրեթե 2 ժամ առաջ է Գ.Թամրազյանը զրկվել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից՝ ոչ սթափ վիճակում վարելու հետևանքով, սակայն նշված արձանագրությունը կազմելուց հետո Գ.Թամրազյանին պատկանող ավտոմեքենան չի տարվել ոստիկանության համապատասխան պահպանվող տարածք: Ընդ որում՝ հատկանշական է նաև այն հանգամանքը, որ նշված ավտոմեքենան, պարեկային ծառայող Լ.Բաղդասարյանի ցուցմունքների համաձայն ՀԷՑ կամ ՀԷԿ կոչվող տարածքում տրվել է մեղադրյալի ծանոթին: Նման պայմաններում, երբ նշված մեքենան պարեկային ծառայության աշխատակիցների կողմից հանձնվել է այլ անձի, ապա ողջամտորեն չի բացառվում նաև տվյալ անձի կողմից հետագայում այն վարելու և վթարի ենթարկվելու հանգամանքը, որպիսի փաստական տվյալներ հայտնել է նաև մեղադրյալը, սակայն այդ մասով որևէ քննություն չի իրականացվել:
Ամբողջ առկա փաստական տվյալներն իրենց համակցությամբ վկայում են առավելապես նշված տրանսպորտային միջոցը Գ.Թամրազյանի կողմից վարած չլինելու և/կամ վարելու հնարավորության օբյեկտիվորեն բացակայության մասին:
Սույն քրեական գործով դատաքննության ընթացքում հետազոտված փաստական տվյալների և կատարված իրավական վերլուծությունների լույսի ներքո գնահատելով Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի կողմից պատշաճ ծանուցվելով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված լինելու մասին՝ ոչ սթափ (հարբած) վիճակում՝ արտաշնչած օդում 0,711 մգ/լ ալկոհոլի պարունակությամբ, 2024 թվականի օգոստոսի 30-ին՝ ժամը 01:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Արին Բերդ փողոցում «Chevrolet» մակնիշի 34 RQ 424 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցը վարելու հանգամանքը, Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով ողջամիտ կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի հիմնավորվում մեղադրյալի մեղքը: Այդ մասին կարելի է ենթադրություն անել, կարծիք հայտնել, վարկած առաջադրել, սակայն արժանահավատորեն համարել ապացուցված, որպեսզի կասկած չմնա, հնարավոր չէ:
Դատարանը գտնում է, որ դատաքննության ընթացքում մեղադրյալի կողմից ի պաշտպանություն բերված փաստարկները չեն հերքվել սույն քրեական գործում առկա որևէ այլ ապացույցներով, ավելին՝ վկա Հ.Խուդոյանի կողմից հայտնած փաստական տվյալների համատեքստում, Դատարանն արձանագրում է, որ Գ.Թամրազյանին առաջադրված մեղադրանքի սահմանն ընդգրկող գործողությունները, սույն քրեական գործով հետազոտված ապացույցների համակցությամբ բավարար չափով առկա չեն և նոր ապացույցներ հավաքելու հնարավորությունները սպառվել են:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
Դատարանի գնահատմամբ՝ նման ապացույց կարող էր հանդիսանալ Պարեկային ծառայության ավտոմեքենայի կամ պարեկային ծառայողներին ամրակցված տեսախցիկներով կատարված տեսագրությունները, որոնց պարունակությունը թույլ կտար ստանալ այն հարցի պատասխանը, թե արդյոք մեղադրյալը վարել է մեքենան և/կամ հետագայում տվյալ մեքենան վարելու հանգամանքը ընդունել է պարեկի կամ վաշտի հրամանատարի մոտ։ Ընդ որում, պարեկային ծառայողներին և նրանց ծառայողական ավտոմեքենաներին իրավախախտումների հայտնաբերման և ամրագրման տեխնիկական միջոցներ հատկացնելու պահանջն ինքնանպատակ չէ, և ոստիկանության ծառայողը՝ տրանսպորտային միջոցը կանգնեցնելու պարտականությունից զատ պետք է համապատասխան միջոցներ ձեռնարկի վարչական իրավախախտման փաստը իրավախախտումների հայտնաբերման և ամրագրման տեխնիկական միջոցներով արձանագրելու համար:
ՀՀ Կառավարության 23.11.2006 թվականի «Ճանապարհապարեկային ծառայության իրականացման կարգը սահմանելու մասին» թիվ 1769-Ն որոշման 1-ին կետով սահմանվել է ճանապարհապարեկային ծառայության իրականացման կարգը` համաձայն թիվ 1 հավելվածի: Նույն հավելվածով սահմանված «Ճանապարհապարեկային ծառայության իրականացման» կարգի 12-րդ կետի համաձայն՝ պարեկային ավտոմոբիլները (մոտոցիկլետները) պետք է կահավորված լինեն հատուկ լուսային և ձայնային ազդանշաններ արձակելու համար նախատեսված սարքավորումներով, բորտհամակարգչով, իրավախախտումների հայտնաբերման և ամրագրման տեխնիկական միջոցներով (արագաչափ, ալկոմետր, տեսախցիկ և այլն), կապի միջոցներով, լուսարձակով, մահակով, կրակմարիչով, մինչբժշկական օգնություն ցուցաբերելու համար նախատեսված պայուսակով, ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրում երթևեկության անվտանգությունն ապահովելու նպատակով համապատասխան տեխնիկական միջոցներով ու ճանապարհային նշաններով:
Ծառայություն իրականացնող պարեկային ավտոմոբիլում (մոտոցիկլետի վրա) տեղադրված տրանսպորտային միջոցի գտնվելու վայրը և երթևեկության ուղղությունը ցույց տվող սարքավորումը և (կամ) ճանապարհապարեկային ծառայության իրականացման հսկողական տեսախցիկը պետք է միացվեն ծառայության դուրս գալու պահից և չանջատվեն (հսկողական տեսախցիկը` բացառությամբ ընդմիջման ժամանակի) մինչև ծառայության ավարտից հետո շարային ստորաբաժանում վերադառնալը:
Եթե ծառայության ընթացքում այդ սարքերը շարքից դուրս են գալիս, ապա կարգախմբի ավագը պարտավոր է դրա մասին անհապաղ տեղեկացնել շարային ստորաբաժանման հերթապահին կամ հրամանատարին և հրամանատարի ցուցումով վերադառնալ շարային ստորաբաժանում` տեխնիկական թերությունները վերացնելու համար:
Ոստիկանության պարեկային ծառայության կանոնագիրքը հաստատելու մասին ՀՀ ոստիկանության պետի 2020 թվականի սեպտեմբերի 23-ի թիվ 36-Լ հրամանի հավելվածի՝
«25. Պարեկային ավտոմոբիլներն ունեն գունագրաֆիկ երանգավորում, կահավորված են հետևյալ տեխնիկական սարքերով ու միջոցներով՝
(…)
21) համազգեստի վրա կրվող տեսախցիկի լիցքավորիչ (ամրակ),»
(…)
26. Ծառայություն իրականացնող պարեկային ավտոմոբիլում տեղադրված տրանսպորտային միջոցի գտնվելու վայրը և այլ սարքավորումներով երթևեկության ուղղությունը ցույց տվող սարքավորումը և պարեկային ծառայության իրականացման հսկողական տեսախցիկը միացվում են ծառայության դուրս գալու պահին և չեն անջատվում (հսկողական տեսախցիկը` բացառությամբ ընդմիջման ժամանակի) մինչև ծառայության ավարտը:
(…)
28. Ծառայության ընթացքում տեսաձայնագրումը, տեսանկարահանումը և լուսանկարահանումն իրականացվում են միայն ծառայողական (ոչ անձնական) տեխնիկական միջոցներով:»:
Հայաստանի Հանրապետության ոստիկանության պարեկային ծառայության կանոնադրությունը հաստատելու մասին ՀՀ ոստիկանության պետի 2020 թվականի հուլիսի 20-ի թիվ 25-Լ հրամանի հավելվածի՝
«4. Երևան քաղաքի վարչատարածքային սահմաններում Երևան քաղաքի գնդի գործառույթներն են՝
(…)
15) առերևույթ ոչ սթափ վիճակում գտնվող կամ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունքը հավաստող փաստաթղթեր չունեցող անձանց տրանսպորտային միջոց վարելուց հեռացնելը՝ տրանսպորտային միջոցն արգելանքի տակ դնելով, դրա ուղևորների տեղափոխումը և բեռների պահպանումն ապահովելով»:
Հետևաբար, Դատարանն արձանագրում է, որ պարեկային ավտոմոբիլները պետք է կահավորված լինեն իրավախախտումների հայտնաբերման և ամրագրման տեխնիկական միջոցներով (արագաչափ, ալկոմետր, տեսախցիկ և այլն), ընդ որում, ճանապարհապարեկային ծառայության իրականացման հսկողական տեսախցիկը պետք է միացվի ծառայության դուրս գալու պահից և չանջատվի մինչև ծառայության ավարտից հետո շարային ստորաբաժանում վերադառնալը, իսկ շարքից դուրս գալու դեպքում պետք է անհապաղ տեղեկացվեն շարային ստորաբաժանման հերթապահը կամ հրամանատարը և հրամանատարի ցուցումով վերադառնան շարային ստորաբաժանում` տեխնիկական թերությունները վերացնելու համար:
Մինչդեռ, տվյալ դեպքում առկա չէ որևէ տվյալ, որ պարեկային ծառայողները միջոցներ են ձեռնարկել ապահովելու խախտման արձանագրումը տեխնիկական միջոցներով:
Ընդ որում, հարկ է նշել, որ պարեկային ծառայողներին ամրակցված է նաև անհատական տեսաձայնագրող համապատասխան սարքեր, և ինչպես վկաները հայտնեցին, իրենք դիտել են ՆԱՎ-ում ծառայողական քննության ժամանակ տեսագրությունը, սակայն քրեական վարույթում առկա ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության պետի՝ վարույթն իրականացնող մարմնին հասցեագրված գրության համաձայն՝ պարեկային ծառայողին ծառայության համար հատկացված անհատական տեսաձայնագրող սարքի տեսաձայնագրությունները՝ հիշողության ծավալով պայմանավորված, ծրագրային համակարգում առկա չեն: Դատարանի գնահատմամբ տվյալ տեսագրությունների առկայության դեպքում հնարավոր կլիներ հաստատել վարչական իրավախախտման արձանագրությամբ մատնանշված հանգամանքի իսկությունը:
Ամփոփելով, Դատարանը գտնում է, որ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի արարքը չի պարունակում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցակազմը, իսկ այդ դեպքի կապակցությամբ սույն գործով հաստատված հանգամանքները քրեական հակաիրավականություն չեն պարունակում, այսինքն՝ սույն գործով չի հաստատվել, որ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանը կատարել է իրեն մեղսագրվող արարքը։
Դատարանի նման դիրքորոշման համատեքստում, հարկ է մատնանշել նաև, որ նշված փաստական տվյալների համատեքստում վիճելի է նույնիսկ անձին վարչական պատասխանատվության ենթարկած լինելու իրավաչափ վարչական ակտի առկայությունը:
Դատարանի այս դիրքորոշումը բխում է Արծրուն Խաչատրյանն ընդդեմ ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության թիվ ՎԴ/6527/05/18 վարչական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2021 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշումից, որի համաձայն՝ «Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պարեկային ավտոմոբիլները իրավախախտումների հայտնաբերման և ամրագրման տեխնիկական միջոցներով (արագաչափ, ալկոմետր, տեսախցիկ և այլն) կահավորելու պահանջն ինքնանպատակ չէ, և երբ ակնհայտ կամ տեխնիկական միջոցների օգտագործմամբ երևում է, որ վարորդը խախտել է ճանապարհային երթևեկության կանոնների պահանջները, ճանապարհային երթևեկությունը կարգավորող ոստիկանության ծառայողը՝ տրանսպորտային միջոցը կանգնեցնելու պարտականությունից զատ պետք է համապատասխան միջոցներ ձեռնարկի վարչական իրավախախտման փաստը իրավախախտումների հայտնաբերման և ամրագրման տեխնիկական միջոցներով արձանագրելու համար:
Նման պայմաններում Վճռաբեկ դատարանը արձանագրում է, որ միայն վարչական իրավախախտման վերաբերյալ արձանագրությունը, որը ենթադրյալ իրավախախտում կատարած անձը ստորագրել է` առանց որևէ առարկության վկայակոչման, վարչական իրավախախտման փաստը հաստատված համարելու համար բավարար հիմք չէ:»:
Ավելին՝ Դավիթ Թովմասյանն ընդդեմ ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության թիվ ՎԴ/3400/05/22 վարչական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2025 թվականի մարտի 7-ի որոշման համաձայն՝ «Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում Ծառայությունը, կրելով 23․02․2022 թվականի «Վարչական տույժ նշանակելու մասին» թիվ 8180112625 որոշման կայացման համար հիմք ծառայած փաստերի ապացուցման պարտականությունը, Դատարան է ներկայացրել միայն վարորդի սթափության վիճակի զննության վերաբերյալ արձանագրությունը և վարչական իրավախախտման վերաբերյալ արձանագրությունը, որի վարչական իրավախախտում կատարած անձի բացատրությունը, դիտողությունը, ստորագրությունը տողում առկա է նշում՝ «Ես մեքենայի վարորդը չեմ»։
Վճռաբեկ դատարանի գնահատմամբ վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ արձանագրության՝ վարչական իրավախախտում կատարած անձի բացատրությունը, դիտողությունը, ստորագրությունը տողում առկա նշումը՝ «Ես մեքենայի վարորդը չեմ» վիճելի է դարձնում տրանսպորտային միջոցը Դավիթ Թովմասյանի կողմից վարելու փաստը:
Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ տվյալ դեպքում հավաստիության կանխավարկածի սկզբունքից բխում է, որ սույն գործով Ծառայությունն էր պարտավոր ապացուցել, որ Դավիթ Թովմասյանը վարել է տրանսպորտային միջոցը՝ գտնվելով ոչ սթափ վիճակում, որպիսի պարտականությունը, սակայն, վերջինս չի կատարել: Մասնավորապես՝ թեև առկա են վարորդի սթափության վիճակի զննության վերաբերյալ արձանագրություն, համաձայն որի՝ Դավիթ Թովմասյանը գտնվել է ոչ սթափ վիճակում և վարչական իրավախախտման վերաբերյալ արձանագրություն, համաձայն որի՝ Դավիթ Թովմասյանը տրանսպորտային միջոցը վարել է՝ գտնվելով ոչ սթափ վիճակում, այդուհանդերձ նշվածը բավարար չէր կարող լինել վերջինիս Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված իրավախախտում վերագրելու համար, քանի որ տրանսպորտային միջոցը Դավիթ Թովմասյանի կողմից վարելու փաստը հաստատող բավարար համակցությամբ ապացույցներ գործում առկա չեն։ Ավելին, ինչպես վերը նշվեց, վարչական իրավախախտման վերաբերյալ արձանագրության՝ վարչական իրավախախտում կատարած անձի բացատրությունը, դիտողությունը, ստորագրությունը տողում Դավիթ Թովմասյանը կատարել է գրառում «Ես մեքենայի վարորդը չեմ», որպիսի տեղեկությունը բոլոր դեպքերում պետք է համարվեր հավաստի, քանի դեռ վարչական մարմինը հակառակը չի ապացուցել։
Հաշվի առնելով վերոգրյալ իրավական և փաստական վերլուծությունները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով վիճարկվող վարչական ակտն ընդունվել է Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի 2-րդ մասի խախտմամբ:»:
Վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ որոշման մեջ մատնանշված փաստական տվյալների համատեքստում Դատարանը արձանագրում է նաև այն հանգամանքը, որ վկա Հ.Խուդոյանը իր ցուցմունքով բազմիցս ընդգծեց այն իրողություն, որ Գագիկը հրաժարվել է ստորագրելուց և կոնկրետ իրեն, ասել է, որ չի ուզում ստորագրի և հայտնել է, որ ինքը չի եղել վարորդը, իսկ ինքը նշել է, որ վարորդը հրաժարվում է արձանագրությունը ստորագրելուց: Այլ կերպ ասած՝ վարչական իրավախախտումը արձանագրած պաշտոնատար անձը հնարավորություն չի տվել և/կամ չի արձանագրել վարորդի կողմից արձանագրությունը չստորագրելու պատճառաբանությունը՝ այն որ ինքը չի եղել մեքենայի ղեկին:
Ինչ վերաբերվում է սույն դատավճռի 3-րդ բաժնում թվարկված մյուս ապացույցներին, ապա դրանք մյուս ապացույցների հետ համադրության մեջ չեն պարունակում բավարար համակցություն, որը հնարավորություն կտար հաղթահարել անմեղության կանխավարկածը և անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորեր հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ:
Այսպիսով, Դատարանն արձանագրում է, որ հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցների համակցությամբ հնարավոր չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարել, որ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի գործողություններում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշները։
Նման եզրահանգում կատարելու համար Դատարանը հիմք է ընդունում նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից արտահայտված այն իրավական դիրքորոշումը, համաձայն որի՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա:
Վերը նշվածը հաշվի առնելով՝ Դատարանը գտնում է, որ 2025 թվականի սեպտեմբերի 09-ին կայացված արդարացման վերդիկտի հիման վրա պետք է Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ներկայացված մեղադրանքի հիմքում դրված փաստական հանգամանքներով ճանաչել և հռչակել անմեղ՝ վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքները ապացուցված չլինելու հիմքով։
Դատարանը գտնում է, որ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի ռեաբիլիտացիայի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում արդարացված մեղադրյալ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի և վերջինիս պաշտպանի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 164-րդ հոդվածով նախատեսված որևէ պահանջ չի ներկայացվել:
Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-14-րդ և 16-րդ կետերով նշված հարցերին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը սույն քրեական գործով բացակայում է:
Անդրադառնալով մեղադրյալ Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին Դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 30-31-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով, Դատարանը`
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ներկայացված մեղադրանքի հիմքում դրված փաստական հանգամանքներով ճանաչել և հռչակել անմեղ՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով սահմանված հիմքով։
Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի ռեաբիլիտացիայի հարցը համարել լուծված:
Գագիկ Գեորգիի Թամրազյանի նկատմամբ ընտրված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դրանից հետո՝ վերացնել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ ՏԻԳՐԱՆ ՈՍԿԱՆՅԱՆ