ԵԴ1/0443/01/25

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

24 փետրվարի 2025թ․ ք.Երևանում

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)

նախագահությամբ
դատավոր՝ Մ․Արամյանի
քարտուղարությամբ՝ Մ.Պողոսյանի
մասնակցությամբ`
հանրային մեղադրող՝ Ռ․Բախշյանի
մեղադրյալ՝ Ա․Ստեփանյանի

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արթուր Ստեփանյանի (ծնված 22.09.1996թ., այ, ՀՀ քաղաքացի, բնակվող Արարատի մարզ, գյուղ Նորաշեն, Գայի փողոց 11-րդ տուն)։
Արթուր Ստեփանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը:

Դատավճռի նկարագրական մաս.
2024 թվականի փետրվարի 12-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ ՃՏՀ քննության բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 60061224 քրեական վարույթը։
2025 թվականի հունվարի 21-ին որոշում է կայացվել Արթուր Ստեփանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու համար հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին, խափանման միջոց է ընտրվել բացակայելու արգելքը։
Արթուր Սերյոժայի Ստեփանյանին մեղադրանք է առաջադրվել հանրորեն վտանգավոր այն արարքի կատարման համար, որ նա «2024 թվականի փետրվարի 12-ին՝ ժամը 02:10-ին, Երևան քաղաքի Բագրատունյաց պողոտայում Արթուր Սերյոժայի Ստեփանյանը չունենալով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք, գտնվելով ոչ սթափ (հարբած) վիճակում՝ արտաշնչած մեկ լիտր օդի մեջ օդում մաքուր ալկոհոլի պարունակությունը 0,682 մգ/լ վարել է «Նիսսան» մակնիշի, 73 PP 733 հաշվառման համարանիշով տրանսպորտային միջոցը, ինչը հայտնաբերվել է ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցների կողմից:
Այսինքն՝ Արթուր Սերյոժայի Ստեփանյանի արարքում առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածով 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարումը վկայող փաստեր»։

Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցներ
Մեղադրյալ Ա․Ստեփանյանը դատաքննության ընթացքում հրաժարվեց ցուցմունք տալուց և պնդեց նախաքննական ցուցմունքները: Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակմամբ պարզվել է, որ վերջինս իրեն մեղավոր է ճանաչել և կրկին հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց։
Որպես արտավարույթային փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված, զննված և քրեական վարույթի նյութերին կցված հետևյալ փաստաթղթերը.
Թիվ 60061224 քրեական վարույթում առկա, զեկուցագրի պատճեի զննությամբ պարզվել է, որ 2024 թվականի փետրվարի 12-ին ժամը 02:20-ին Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցում Արթուր Սերյոժայի Ստեփանյանը չունենալով վարորդական վկայական և ոչ սթափ վիճակում վարել է «Նիսսան» մակնիշի 73 PP 733 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան։
Արթուր Սերյոժայի Ստեփանյանին ստուգաչափման ենթարկելու վերաբերյալ կտրոնի պատճենի զննությամբ պարզվեց, որ ստուգաչափման սարքի համարն է 91101099, զննման համարը՝ 01452, զննման ամսաթիվը՝ 12.02.2024թ., ստուգումը կատարվել է ավտոմատ՝ ժամը 02:13-ին, ալկոհոլի պարունակությունը՝ 0.682մգ/լ, վարորդի անունը՝ Արթուր, վարորդի ազգանունը` Ստեփանյան, տրանսպորտային միջոցի համարանիշը` 73 PP 733, տեսուչ Հարությունյան, կրծքանշանի համար 8445:
ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության էլեկտրոնային ռեգիստրից ստացված տեղեկատվության զննությամբ պարզվել է, որ Արթուր Սերյոժայի Ստեփանյանը չունի վարորդական իրավունքի վկայական:
Սթափության սարքի ստուգաչափման թիվ 099454 վկայականի պատճենի զննությամբ պարզվեց, որ ստուգաչափման թվականն է՝ 03.07.2023թ., այն ուժի մեջ է մինչև 03.07.2024թ.: Չափման միջոցի անվանումը և տեսակը՝ ալկոտեստեր, գործարանային համարը՝ 91101099, տեսակը՝ «Jupiter X/RP» չափման տիրույթը՝ 0.000-2.000 մգ/լ ճշտության դասը՝ +-10%, կից առկա սթափության կտրոնը Արթուր Սերյոժայի Ստեփանյանին ստուգաչափման ենթարկելու, որտեղ ստուգաչափման սարքի համարն է 91101099, զննման համարը՝ 00505, զննման ամսաթիվը՝ 03.07.2023թ., ստուգումը կատարվել է ավտոմատ, ժամը 16:00-ին, ալկոհոլի պարունակությունը՝ 0.463 մգ/լ:4.2. 2,8,26,27,39,40-41
Վերոգրյալ ապացույցների հիման վրա Դատարանը հաստատված է համարում հետևյալ փաստական հանգամանքները, մասնավորապես.
-Արթուր Սերյոժայի Ստեփանյանը 2024 թվականի փետրվարի 12-ի դրությամբ չի ունեցել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք,
-Արթուր Սերյոժայի Ստեփանյանը չունենալով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք գտնվելով ոչ սթափ (հարբած) վիճակում՝ արտաշնչած մեկ լիտր օդի մեջ օդում մաքուր ալկոհոլի պարունակությունը 0,682 մգ/լ վարել է «Նիսսան» մակնիշի, 73 PP 733 հաշվառման համարանիշով տրանսպորտային միջոցը։

Դատավճռի պատճառաբանական մաս.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 97-րդ հոդվածի համաձայն/․․․/ 1. Վարույթի ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, ներառյալ վարույթի մասնավոր մասնակիցների ներկայացրած ապացույցները համարվում են թույլատրելի, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգով հակառակը չի հաստատվել:
2. Օրենքի էական խախտմամբ ստացված տվյալները, ինչպես նաև դրանց հիման վրա կատարված վարութային գործողությունների արդյունքով ձեռք բերված տվյալները ճանաչվում են անթույլատրելի և չեն կարող օգտագործվել որպես ապացույց/․․․/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի համաձայն`
/․․․/1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1)դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2)մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3)ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8)այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները/․․․/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն` /․․․/ 1.Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել/․․․/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 276-րդ հոդվածը սահմանում է, որ
/․․․/ 1. Առաջին ատյանի դատարանում վարույթն իրականացվում է միայն մեղադրյալի նկատմամբ և միայն նրան ներկայացված մեղադրանքով:/․․․/:
Հետազոտված ապացույցների հիման վրա Դատարանը առանձին սենյակում գնահատելով դրանք իրենց համակցության մեջ, համադրելով մեղադրյալին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպման հետ, որ նա «2024 թվականի փետրվարի 12-ին՝ ժամը 02:10-ին, Երևան քաղաքի Բագրատունյաց պողոտայում Արթուր Սերյոժայի Ստեփանյանը չունենալով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունք, գտնվելով ոչ սթափ (հարբած) վիճակում՝ արտաշնչած մեկ լիտր օդի մեջ օդում մաքուր ալկոհոլի պարունակությունը 0,682 մգ/լ վարել է «Նիսսան» մակնիշի, 73 PP 733 հաշվառման համարանիշով տրանսպորտային միջոցը, ինչը հայտնաբերվել է ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցների կողմից», նշված արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով որակման համատեքստում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերին պատասխանելիս գտել է, որ
ապացուցված են մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը),
ապացուցված է այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը,
ապացուցված է մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը,
ապացուցված է մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված հարցերից որևէ մեկին ժխտական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է արդարացման վերդիկտ։
3. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված բոլոր հարցերին հաստատական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է մեղադրական վերդիկտ, որով սահմանում է նաև, թե ապացուցված արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի, որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը մի շարք այլ հարցերի հետ միասին պետք է լուծի նաև այն հարցը, թե մեղադրյալը պատժի ենթակա է, թե ոչ, պատժի ինչ տեսակ պետք է նշանակվի և պետք է արդյոք նա այն կրի:
Դատարանը դրական պատասխանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հարցերին գտնում է, որ կատարած արարքի համար Արթուր Ստեփանյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է՝ /…/2. Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված կամ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքը կասեցված կամ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից հարբած (ոչ սթափ) վիճակում տրանսպորտային միջոց վարելը կամ այդ անձի կողմից սթափության վիճակի զննություն անցնելուց հրաժարվելը կամ խուսափելը`պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով/.../:
Մեղադրյալին վերագրվող արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն հանդիսանում է ոչ մեծ ծանրության հանցանք։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի համաձայն` /․․․/ Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները/․․․/:
Հաստատված համարելով մեղադրյալ Գրիգոր Մարտիրոսյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրված հանցանքի կատարման մեջ՝ Դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հետ կապված հետևյալ հարցերին.
1) դատապարտված մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներին, ինչպես նաև նրա անձը բնութագրող հանգամանքներին
2) պատժի, մասնավորապես՝ արդյոք մեղադրյալը ենթակա է պատժի և ի՞նչ պատիժ պետք է նշանակվի նրա նկատմամբ, մեղադրյալը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, թե ոչ։
Անդրադառնալով մեղադրյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող, ծանրացնող հանգամանքներին, ինչպես նաև նրա անձը բնութագրող հանգամանքներին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: (…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքները
1. Քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են՝
1) հանցանքը դատվածություն ունեցող անձի կողմից կատարելը, (…)
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանից ստացված Ձև 8 տեղեկանքի, թիվ ԵԴ1/3064/01/24 դատավճռի և ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության աշխատակից՝ Սամվել Ավագյանի հայտարարության համաձայն պարզվել է, որ Արթուր Ստեփանյանը Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024 թվականի նոյեմբերի 12-ի թիվ ԵԴ1/3064/01/24 դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու համար և դատապարտվել է տուգանքի՝ 375.000 /երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար/ ՀՀ դրամի չափով: Հաշվառվել է ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի քաղաքային մարմնում և մինչ օրս որևէ վճարում չի կատարել:
Դատարանը արձանագրում է, որ թիվ ԵԴ1/3064/01/24 դատավճիռը կայացվել է սույն գործով քննության առարկա հանդիսացող Արթուր Ստեփանյանի կողմից կատարված հանցանքից հետո, ուստի մեղադրյալը սույն հանցանքը կատարելու՝ 2024 թվականի փետրվարի 12-ի, դրությամբ չի ունեցել դատվածություն:
Ինչ վերաբերում է հանցանքը ոչ սթափ վիճակում կատարելուն, ապա Դատարանը հաշվի է առնում այն հանգամանքով, որ թեև մեղադրյալ Արթուր Ստեփանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարել է ալկոհոլի ազդեցության տակ, այդուհանդերձ սույն դեպքում նշված հանգամանքը չի կարող է դիտվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, եթե սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանք, որը սույն դեպքում առկա է:
Արթուր Ստեփանյանի անձը բնութագրող հանգամանքներն են, մասնավորապես մեղքը ընդունելը:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Արթուր Ստեփանյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալը, ինչպես նաև Արթուր Ստեփանյանի կատարած հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը ու պատիժը ծանրացնող և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ պետք է նշանակել պատիժ տուգանքի ձևով։
Հանցանք կատարելու պահին «Նվազագույն աշխատավարձի մասին» ՀՀ օրենքի 1-ին հոդվածի համաձայն /․․․/ 1. Հայաստանի Հանրապետությունում նվազագույն ամսական աշխատավարձը սահմանել 75.000 դրամ:/․․․/։
Նկատի ունենալով, որ Դատարանին չի ներկայացվել Արթուր Ստեփանյանի՝ հանցանքը կատարելուց առաջ մեկ տարվա ընթացքում ստացած, միջին եկամուտի չափը Դատարանը, որպես հաշվարկային միավոր ընդունում է հանցանք կատարելու օրը սահմանված նվազագույն աշխատավարձը և պատիժ նշանակում տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի չափով՝ 375․000 ՀՀ դրամ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածը սահմանում է, որ
/…/1. Հանցագործությունների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Մասնակի գումարման դեպքում վերջնական պատիժը պետք է ավելի լինի, քան համակցության մեջ մտնող հանցագործությունների համար նշանակված առավել խիստ պատիժը: Հանցագործությունների համակցությամբ վերջնական պատիժը որոշելիս մասնակի գումարվող պատիժը չի կարող պակաս լինել տվյալ պատժատեսակի համար սույն օրենսգրքով նախատեսված նվազագույն չափից կամ ժամկետից, սակայն վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ, 6-րդ և 9-րդ մասերով նախատեսված առավելագույն չափը կամ ժամկետը:/…/11. Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը: Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը և պատժի կրման սկիզբ է համարվում առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկիզբը:/.../:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածով սահմանված կարգով նշանակված պատժին ամբողջությամբ գումարել թիվ ԵԴ1/3064/01/24 դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը՝ 375․000 ՀՀ դրամ տուգանքը և սահմանել վերջնական պատիժ տուգանք 750.000 ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 8-րդմասը սահմանում է, որ
/…/8. Եթե դատապարտվողն ի վիճակի չէ անհապաղ և ամբողջությամբ վճարելու նշանակված տուգանքը, ապա դատարանը նրա համար վճարման ժամկետ է սահմանում՝ առավելագույնը 1 տարի, կամ թույլատրում է տուգանքը մաս առ մաս վճարել նույն ժամկետում/…/։
Դատարանը հաշվի առնելով տուգանքը մաս առ մաս վճարելու հնարավորություն տալու վերաբերյալ մեղադրյալի խնդրանքը որոշում է կայացնում նշանակված տուգանք պատժի վճարումը տարաժամկետել մեկ տարի ժամկետով՝ սահմանել վճարման պարտականություն յուրաքանչյուր ամիս նվազագույնը 62․500 ՀՀ դրամի չափով:
Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին, Դատարանը գտնում է, որ Արթուր Ստեփանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Բացի այդ, Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արթուր Ստեփանյանի վերաբերյալ Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքը պետք է վերացնել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ ի թիվս այլնի նաև իրեղեն ապացույցների, վարույթային ծախսերի, գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելադրման, գույքային հայցի հարցերին, սակայն Դատարանը, պարզելով, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալի գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, գույքային հայց չի ներկայացվել, սահմանափակվում է այդ փաստերի արձանագրմամբ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 97-րդ, 102-րդ, 105-րդ, 276-րդ, 348-349-րդ, 352-356-րդ և 364-րդ հոդվածներով` Դատարանը․

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Արթուր Ստեփանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկի՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածով սահմանված կարգով նշանակված պատժին ամբողջությամբ գումարել թիվ ԵԴ1/3064/01/24 դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը՝ 375․000 ՀՀ դրամ տուգանքը և սահմանել վերջնական պատիժ տուգանք 750.000 ՀՀ դրամի չափով:
Նշանակված տուգանք պատժի վճարումը տարաժամկետել մեկ տարի ժամկետով՝ սահմանել վճարման պարտականություն յուրաքանչյուր ամիս նվազագույնը 62․500 ՀՀ դրամի չափով:
Արթուր Ստեփանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արթուր Ստեփանյանի վերաբերյալ Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կառավարման տեղեկատվական (ՍԷԿՏ) համակարգում բացառապես սույն գործով առկա արգելանքը վերացնել:
Վարույթային ծախսերի, գույքային հայցի հարցը համարել լուծված:
Քրեական գործին կցված արտավարութային փաստաթղթերը պահել քրեական գործի հետ միասին՝ դրանց պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ` ՄՈՒՇԵՂ ԱՐԱՄՅԱՆ