ԵԴ1/0337/01/25




ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«09» մարտի 2026թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ` Դատարան)

նախագահությամբ՝ դատավոր Տաթևիկ Մուրադյանի,
քարտուղարությամբ՝ Ագնետա Հակոբյանի,
Նազիկ Աթոյանի,
մասնակցությամբ՝
հանրային մեղադրող Մերինե Սահակյանի,
տուժող Ստելլա Հայրապետյանի,
պաշտպաններ Կորյուն Բեգջանյանի,
Մանուկ Մելքոնյանի,
Վահագն Հարությունյանի,
մեղադրյալներ Մասիս Միքաելյանի,
Անահիտ Մայիլյանի,

դռնբաց դատական նիստում քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝

Մասիս Աշոտի Միքաելյանի՝
(ծնված՝ առկա է անձնական տվյալ, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, խնամքին երեք անչափահասներ, չի աշխատում, թերի բարձրագույն կրթությամբ, արարքը կատարելու պահին չդատված, ներկայում դատվածություն ունեցող, բնակվող՝ առկա է անձնական տվյալ հասցեում, որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետով,

Անահիտ Բարխուդարի Մայիլյանի՝
(ծնված՝ առկա է անձնական տվյալ, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, այրի, թոշակառու, չի աշխատում, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատապարտված, բնակվող՝ առկա է անձնական տվյալ հասցեում, որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետով,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Քրեական գործի դատավարական նախապատմությունը.
2023 թվականի հունվարի 06-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախաձեռնվել է թիվ 12102123 քրեական վարույթը:
2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ին ՀՀ դատախազության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Մ. Սահակյանի որոշմամբ՝ թիվ 12102123 քրեական վարույթով Մասիս Աշոտի Միքաելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ին ՀՀ դատախազության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Մ. Սահակյանի որոշմամբ՝ թիվ 12102123 քրեական վարույթով Անահիտ Բարխուդարի Մայիլյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
2025 թվականի հունվարի 22-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԴ1/0337/01/25 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Մասիս Աշոտի Միքաելյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերով և Անահիտ Բարխուդարի Մայիլյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերով:
Նույն օրը քրեական գործն էլեկտրոնային եղանակով մակագրվել և 2025 թվականի հունվարի 23-ին հանձնվել է դատավոր Տաթևիկ Մուրադյանին:
Դատարանը 2025 թվականի հունվարի 24-ին որոշում է կայացրել թիվ ԵԴ1/0337/01/25 քրեական գործի վարույթն ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին։
2026 թվականի մարտի 04-ին Դատարանը թիվ ԵԴ1/0337/01/25 քրեական գործով կայացրել է մեղադրական վերդիկտ՝ Մասիս Աշոտի Միքաելյանին և Անահիտ Բարխուդարի Մայիլյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերով նախատեսված արարքի կատարման մեջ:
2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
Մասիս Աշոտի Միքաելյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերով այն բանի համար, որ «նա, հանդիսանալով Ստելլա Հայրապետյանի մերձավոր ազգականը, մոր՝ Անահիտ Մայիլյանի հետ, խմբի կազմում ֆիզիկական ներգործության է ենթարկել Ստելլա Հայրապետյանին։
Այսպես․
Մասիս Միաքելյանը մոր՝ Անահիտ Մայիլյանի հետ միասին, 2023 թվականի հունվարի 04-ին Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի 21-րդ շենքի 3-րդ հասցեում գտնվող իրենց տանը, կենցաղային հարցերի շուրջ վիճաբանել են իրենց մերձավոր ազգական հանդիսացող Ստելլա Հայրապետյանի հետ, որի ընթացքում Անահիտ Մայիլյանը և Մասիս Միքայելյանը մեկը մյուսի գործողությունները փոխլրացնելով, ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Ստելլա Հայրապետյանի մարմնի տարբեր մասերին: Մասնավորապես՝ Անահիտ Մայիլյանը, հանդիսանալով իր հարսի՝ Ստելլա Հայրապետյանի մերձավոր ազգականը, քաշելով վերջինիս մազերից, ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո, Մասիս Միքաելյանը, փոխլրացնելով մոր՝ Անահիտ Մայիլյանի գործողությունները, հարվածներ է հասցրել իր մերձավոր ազգական հանդիսացող կնոջը՝ Ստելլա Հայրապետյանին: Անահիտ Մայիլյանի և Մասիս Միքայելյանի վերը նշված գործողությունների հետևանքով Ստելլա Հայրապետյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող աջ և ձախ բազուկների, աջ և ձախ նախաբազուկների, կրծքավանդակի աջ կեսի, որովայնի աջ կեսի, գոտկային, կոնքի, աջ ազդրի, աջ ծնկահոդի, ձախ սրունքի շրջանների արյունազեղումների, ձախ բազկի շրջանների քերծվածքի ձևով մարմնական վնասվածքներ:»։
Անահիտ Բարխուդարի Մայիլյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերով այն բանի համար, որ «նա, հանդիսանալով Ստելլա Հայրապետյանի մերձավոր ազգականը, որդու՝ Մասիս Միքաելյանի հետ, խմբի կազմում ֆիզիկական ներգործության է ենթարկել Ստելլա Հայրապետյանին:
Այսպես.
Անահիտ Մայիլյանը որդու՝ Մասիս Միքայելյանի հետ միասին, 2023 թվականի հունվարի 04-ին Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի 21-րդ շենքի 3-րդ հասցեում գտնվող իրենց տանը, կենցաղային հարցերի շուրջ վիճաբանել են իրենց մերձավոր ազգական հանդիսացող Ստելլա Հայրապետյանի հետ, որի ընթացքում Անահիտ Մայիլյանը և Մասիս Միքայելյանը, մեկը մյուսի գործողությունները փոխլրացնելով, ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Ստելլա Հայրապետյանի մարմնի տարբեր մասերին: Մասնավորապես՝ Անահիտ Մայիլյանը, հանդիսանալով իր հարսի՝ Ստելլա Հայրապետյանի մերձավոր ազգականը, քաշելով վերջինիս մազերից, ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո, Մասիս Միքաելյանը, փոխլրացնելով մոր` Անահիտ Մայիլյանի գործողությունները, հարվածներ է հասցրել իր մերձավոր ազգական հանդիսացող կնոջը՝ Ստելլա Հայրապետյանին: Անահիտ Մայիլյանի և Մասիդ Միքայելյանի վերը նշված գործողությունների հետևանքով Ստելլա Հայրապետյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող աջ և ձախ բազուկների, աջ և ձախ նախաբազուկների, կրծքավանդակի աջ կեսի, որովայնի աջ կեսի, գոտկային, կոնքի, աջ ազդրի, աջ ծնկահոդի, ձախ սրունքի շրջանների արյունազեղումների, ձախ բազկի շրջանների քերծվածքի ձևով մարմնական վնասվածքներ:»։
3. Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
- Դատաքննության ընթացքում մեղադրյալ Անահիտ Մայիլյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ որդին և հարսը վիճել են, ինքը միջամտել է, որպեսզի բաժանի նրանց: Կարող է ձեռքը դիպել է, քաշել է, որ բաժանի: Որպեսզի մարդկանց իրարից բաժանես, պետք է քաշել: Հայտնեց, որ ինքը ոտքերով չի հարվածել հարսին: Իր ոտքը պրոթեզավորված է, անգամ մեկ սանտիմետր չի բարձրանում: Հայտնեց, որ իր հարսը նույնպես նշել է, որ ինքը գնացել է ընդամենը բաժանելու: Իր նպատակը եղել է այն, որ երեխաները չվախենան: Նշեց, որ ձեռքով ևս չի հարվածել: Ինքն ընդամենը ցանկացել է բաժանել: Կարող է այդ ընթացքում ձեռքը կպել է, մազերը քաշել է պատահաբար: Դիտավորություն չի ունեցել: Հայտնեց, որ տուժողի հետ գտնվում է շատ նորմալ հարաբերությունների մեջ: Չի հիշում, թե դեպքը երբ է տեղի ունեցել: Ոչ մի նշանակություն չունի, թե ով էր հրահրել վիճաբանությունը: Իրենք բոլորն էլ կարող էին հրահրել: Անգամ թեթև բանից մարդիկ կարող էին վիճաբանել: Տանը գտնվել են ինքը, տղան, հարսը և երեք երեխաները: Ստելլայի և իր որդու գործողությունները չի կարող նկարագրել, ամեն բան մոռացել է:
Հրաժարվեց հանրային մեղադրողի հարցերին պատասխանելուց։
- Հանրային մեղադրողի միջնորդությամբ հրապարակվեց մեղադրյալ Անահիտ Մայիլյանի նախաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի՝ վերջինը ցուցմունք է տվել հետևյալի մասին. «(...) բնակվում եմ վերը նշված հասցեում՝ ընտանիքիս հետ միասին: 2010 թվականին որդիս՝ Մասիս Միքաելյանը ամուսնացել է Ստելլա Հայրապետյանի հետ և համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցել են 3 երեխա՝ Անահիտ Միքաելյանը՝ ներկայումս 8 տարեկան է, Լյուսի Միքաելյանը՝ ներկայումս 6 տարեկան է և Աշոտ Միքաելյանը՝ ներկայումս 4 տարեկան է: Ամբողջ կյանքի ընթացքում զբաղվել եմ երեխաների խնամքով՝ մեծ հոգատարությամբ: Նրանց ամուսնությունը գրանցված չէ, սակայն որդիս ճանաչել է երեխաների հայրությունը: Նշեմ, որ համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում որդուս ընտանիքը եղել է հաշտ, ինչպես ցանկացած ընտանիքում, մեր ընտանիքում ևս եղել են վեճեր և խոսակցություններ, սակայն նրանք ըստ էության անհաշտ ընտանիք չեն, որևէ տեղ որպես անհաշտ ընտանիք հաշվառված չեն: Ինչ վերաբերվում է 2023 թվականի հունվարի 04-ին մեր ընտանիքում տեղի ունեցած դեպքին, ապա հայտնում եմ հետևյալը՝ նշված օրը սովորականի նման ամբողջ ընտանիքով տանն ենք եղել, ժամը՝ 21:00-ի սահմաններում որդուս և Ստելլաի միջև կենցաղային հարցերի շուրջ խոսակցություն ծագեց, որը անձնական բնույթի էր: Այդ ընթացքում նրանք երկուսն էլ բորբոքվեցին, և հանկարծ բոլորիս համար անսպասելի Ստելլան սուրճի բաժակը նետեց որդուս ուղղությամբ, որից հետո հարձակվեց որդուս վրա, սկսեց ճանկռոտել նրա դեմքը, ոչ սովորական ձևով աղմկել ու գոռգոռալ: Ես՝ որպես ընտանիքի մայր, մեջ ընկա, երկուսին էլ նախատեցի, նրանց փորձեցի սաստել և պահանջեցի վերջ տալ վեճին, սակայն Ստելլան ավելի էր բորբոքվում, կարծես թե ընկել էր հիստերիայի մեջ: Մոտ 20-30 րոպե տեսնելով, որ Ստելլան չի հանգստանում, տղաս զանգահարեց շտապօգնություն, ներկայացրեց Ստելլայի իրավիճակը, ասաց որ նյարդային է դարձել։ Այդ ժամանակ, երբ ես փորձում էի Ստելլային հանգստացնել, նա անսպասելի տնից թողեց և հեռացավ։ Հետագայում ես իմացել եմ, որ հաղորդում է տվել, որ իրեն ես և որդիս իբրև ծեծել ենք իրեն: Նշեմ, որ այդ օրվա նա գնացել է իր ծնողների տուն՝ Վաղարշապատ և այնտեղ էլ ոստիկանությունում հաղորդում է տվել, որ իրեն ես և որդիս իբրև ծեծել ենք: Նշեմ, որ այդ օրվա վիճաբանության ընթացքում ես Ստելլային չեմ հարվածել, նրա նկատմամբ բռնություն չեմ գործադրել, նրան ֆիզիկական ցավ չեմ պատճառել, այլ երբ նրանք իրար քաշքշում էին, մեջ եմ ընկել, մտել նրանց արանքը և թե հրելով, թե քաշելով, փորձել եմ նրանց բաժանել: Կոնկրետ թե ինչու է նա ինձ մեղադրում իրեն ծեծի ենթարկելու մեջ, ես չեմ հասկանում։ Սա է եղել եղելությունը, մեր ընտանիքի համար ոչ սազական վիճակ, ես ներկայումս էլ անհարմար եմ զգում, որ տղաս և իր կինը հայտնվել են նման իրավիճակում: Նշեմ, որ դեպքի ժամանակ ես որևէ մարմնական վնասվածք չեմ ստացել, Ստելլան կամ տղաս իմ նկատմամբ բռնություն չեն գործադրել, որևէ տեղ բուժօգնության ես չեմ դիմել և դատաբժշկական փորձաքննության չեմ ցանկանում ենթարկվել: Իմ տեղեկություններով որդիս հաշտվել է Ստելլայի հետ, նրա նկատմամբ բողոք պահանջ չունի, ամեն դեպքում դա նրանց ընտանիքն է և ես չեմ ցանկանում խառնվել նրանց ընտանիքին։
Նշեմ նաև, որ 10 տարուց ավելի իրար հետ ապրում ենք, երբեք ես Ստելլայի մոտ հոգեկան կամ հոգեբանական խնդիրներ չեմ տեսել, դրա մասին խոսելն էլ եմ ավելորդ համարում, ուղղակի այդ օրը ես չհասկացա թե ինչ կատարվեց, որ նա այդ աստիճան բորբոքվեց և դարձավ նյարդային: (...) Ես ամբողջ վիճաբանությանը ականատես եմ եղել, այն սկսվեց Ստելլայի կողմից սուրճի բաժակը տղայիս ուղղությամբ նետելուց հետո, սակայն տղաս՝ Մասիսը, այդ ամբողջ ընթացքում նրան չի հարվածել: Ճիշտ է, եղել է քաշքշուկ, մեկը մյուսին քաշում էր և հրմշտում, սակայն նորից եմ նշում, որ թե՛ ես, թե՛ տղաս, հարվածներ չենք հասցրել Ստելլային:
(...) Մեղադրյալը հայտնել է, որ չի ընդունում իրեն առաջադրված մեղադրանքը, հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց: Պնդում է նախկինում տված ցուցմունքն ամբողջությամբ։ (...)»:
(գ. թ. 35-37, 106-107, դատական նիստի արձանագրություն)
- Մեղադրյալ Մասիս Միքաելյանը հրաժարվեց ցուցմունք տալ։ Հանրային մեղադրողի միջնորդությամբ հրապարակվեց մեղադրյալ Մասիս Միքաելյանի նախաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի՝ վերջինը ցուցմունք է տվել հետևյալի մասին. «(...) բնակվում եմ վերը նշված հասցեում՝ ընտանիքիս հետ միասին, ավելի քան 10 տարի շահագործում եմ 096-10-01-99 բջջային հեռախոսահամարը, որը գրանցված է իմ անունով: 2010 թվականին ամուսնացել եմ Ստելլա Հայրապետյանի հետ, և համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցել ենք 3 երեխա՝ Անահիտ Միքաելյանը՝ ներկայումս 8 տարեկան է, Լյուսի Միքաելյանը՝ ներկայումս 6 տարեկան է և Աշոտ Միքաելյանը՝ ներկայումս 4 տարեկան է: Ճիշտ է, մեր ամուսնությունը գրանցված չէ, սակայն ես ճանաչել եմ երեխաների հայրությունը: Նշեմ, որ համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում հաշտ ընտանիք ենք եղել, ինչպես ցանկացած ընտանիքում, մեր ընտանիքում ևս եղել են վեճեր և խոսակցություններ, սակայն մենք ըստ էության անհաշտ ընտանիք չենք, որևէ տեղ որպես անհաշտ ընտանիք հաշվառված չենք: Ինչ վերաբերվում է 2023 թվականի հունվարի 04-ին մեր ընտանիքում տեղի ունեցած դեպքին, ապա հայտնում եմ հետևյալը՝ նշված օրը սովորականի նման ամբողջ ընտանիքով տանն ենք եղել, ժամը՝ 21:00-ի սահմաններում իմ և Ստելլայի միջև կենցաղային հարցերի շուրջ խոսակցություն ծագեց, քանի որ այն անձնական բնույթի է, չեմ ցանկանում հրապարակել վեճի թեման: Այդ ընթացքում երկուսս էլ բորբոքվեցինք, և հանկարծ իմ համար անսպասելի Ստելլան սուրճի բաժակը նետեց իմ ուղղությամբ, որից հետո հարձակվեց վրաս, սկսեց ճանկռոտել դեմքս և ոչ սովորական ձևով աղմկել ու գոռգոռալ։ Ես փորձում էի նրան հանգստացնել, սակայն նա ավելի էր բորբոքվում, կարծես թե ընկել էր հիստերիայի մեջ։ Մոտ 20-30 րոպե տեսնելով, որ Ստելլան չի հանգստանում իրոք ես վախեցա, որ նրա հետ ինչ որ բան է կատարվում, ստիպված զանգահարեցի շտապօգնություն, ներկայացրի իրավիճակը, ասացի, որ նյարդային է դարձել, որից հետո զանգին պատասխանողը ինձ ասաց, որ մասնագետ կուղարկի: Ես մեկ անգամ ևս փորձեցի Ստելլային հանգստացնել, անգամ նրան ասել եմ, որ բժիշկ է գալիս, սակայն այդ ժամանակ Ստելլան բոլորիս համար անսպասելի տնից թողոց և հեռացավ։ Հետագայում իմացել եմ, որ նա գնացել է իր ծնողների տուն՝ Վաղարշապատ, և այնտեղ էլ ոստիկանությունում հաղորդում է տվել, որ իրեն ես և մայրս ծեծել ենք: Նշեմ, որ այդ օրվա վիճաբանության ընթացքում ես դիտավորություն չեմ ունեցել Ստելլային հարվածելու, նրա նկատմամբ բռնություն գործադրելու, ուղղակի այդ ընթացքում, երբ նա իրեն պահում էր շատ ագրեսիվ. հարձակվեց ինձ վրա, դեմքս ճանկռեց, չեմ բացառում, որ այդ ընթացքում նրա գործողությունները կանխելու նպատակով միգուցե նրա նկատմամբ ուժ գործադրած լինեմ՝ հրած լինեմ, նրան ինձանից հեռու պահելու, նաև հանգստացնելու համար, ինչ վերաբերում է մորս՝ Անահիտ Մայիլյանին, ապա վերջինս այդ դեպքի ժամանակ ներկա է գտնվել, նա փորձել է մեզ հանգստացնել, ընկել է մեր մեջ որպեսզի մեզ բաժանի, սակայն մայրս հաստատապես Ստելլային չի հարվածել և նրա նկատմամբ բռնություն չի գործադրել: Սա է եղել եղելությունը, մեր ընտանիքի համար ոչ սազական վիճակ, ես ներկայումս էլ անհարմար եմ զգում, որ ես և կինս հայտնվել ենք նման իրավիճակում: Նշեմ, որ դեպքից հետո որևէ լուրջ վնասվածք չեմ ստացել, որևէ տեղ բուժօգնության չեմ դիմել, չեմ ցանկանում դատաբժշկական փորձաքննության ենթարկվել։ Ավելացնեմ նաև, որ մենք ունենք 3 երեխաներ, որոնց պետք է մեծացնենք և հասցնենք իրենց նպատակներին, ցանկացած ընտանիքում էլ վեճ լինում է, նշեմ, որ ես Ստելլա Հայրապետյանի հետ ներկայումս հաշտվել եմ, նրա նկատմամբ բողոք, պահանջ չունեմ, և եթե օրենքը թույլ է տալիս խնդրում եմ նախաձեռնված քրեական վարույթը կարճել ցանկացած հիմքով: Նշեմ նաև, որ եթե անգամ այդ դեպքի ժամանակ ես Ստելլայի գործողությունները կանխելու համար նրան հրել եմ կամ որևէ բռնություն եմ գործադրել, այդ առումով իմ արածի համար զղջում եմ և ևս մեկ անգամ խնդրում եմ՝ թե՛ իմ, թե՛ Ստելլայի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնել։
Նշեմ նաև, որ 10 տարուց ավելի իրար հետ ապրում ենք, երբեք ես Ստելլայի մոտ հոգեկան կամ հոգեբանական խնդիրներ չեմ տեսել, դրա մասին խոսելն էլ եմ ավելորդ համարում, ուղղակի այդ օրը ես չհասկացա թե ինչ կատարվեց, որ նա այդ աստիճան բորբոքվեց և դարձավ նյարդային: (...)
(...) Մեղադրյալը հայտնել է, որ չի ընդունում իրեն առաջադրված մեղադրանքը, հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց: Պնդում է նախկինում տված ցուցմունքն ամբողջությամբ։
(գ. թ. 28-30, 99-100, դատական նիստի արձանագրություն)
- Հանրային մեղադրողի միջնորդությամբ հրապարակվեց Մասիս Միքայելյանի և Ստելլա Հայրապետյանի առերես հարցաքննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Մասիս Միքաելյանը հայտնել է, որ եղել է կռիվ իր և Ստելլայի միջև, որի ժամանակ խփել է իր կնոջը, ինչպես նաև հարված է ստացել վերջինից: Հայտնել է, որ չի հիշում, թե կոնկրետ քանի հարված է եղել: Հավելել է, որ իր մայրը ևս կնոջից հարված է ստացել, սակայն որևէ մեկին չի հարվածել, ուղղակի բաժանել է:
(գ. թ. 80-81, դատական նիստի արձանագրություն)
- Ստելլա Հայրապետյանի կողմից ներկայացված հանցագործության մասին հաղորդումը, համաձայն որի՝ 2023 թվականի հունվարի 03-ին՝ ժամը 20:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի 21-րդ շենքի 3-րդ բնակարանում ամուսինը՝ Մասիս Աշոտի Միքայելյանը՝ ծնված 30.03.1979թ. և իր սկեսուրը՝ Անահիտ Բարխուդարի Մայիլյանը՝ ծնված 31.10.1959թ., կենցաղային հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ժամանակ ծեծի են ենթարկել իրեն՝ մարմնի տարբեր մասերում պատճառելով մարմնական վնասվածքներ:
(գ.թ. 2, դատական նիստի արձանագրություն)
- Փորձագետի թիվ 0014 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ Ստելլա Հայրապետյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող աջ և ձախ բազուկների, աջ և ձախ նախաբազուկների, կրծքավանդակի աջ կեսի, որովայնի աջ կեսի, գոտկային, կոնքի, աջ ազդրի, աջ ծնկահոդի, ձախ սրունքի շրջանների արյունազեղումների, ձախ բազկի շրջանների քերծվածքի ձևով մարմնական վնասվածքներ, որոնք հասցվել են բութ առարկա/ներ/ով հնարավոր է փորձաքննվողի կողմից նշված ժամկետում և հանգամանքներում:
(գ.թ. 18-19, դատական նիստի արձանագրություն)
- Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ ընտանիքում բռնություն գործադրած անձի նկատմամբ անհետաձգելի միջամտություն կիրառելու մասին որոշումը, որը զննվել է և 2024 թվականի դեկտեմբերի 26-ի որոշմամբ ճանաչվել է արտավարութային փաստաթուղթ և կցվել վարույթի նյութերին։
(գ.թ. 74, 111, դատական նիստի արձանագրություն)
- Փաստաթղթի զննման մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ զննվել է ընտանիքում բռնություն գործադրած անձի նկատմամբ անհետաձգելի միջամտություն կիրառելու մասին որոշումը։ Զննությամբ պարզվել է, որ Մասիս Միքայելյանը և Անահիտ Մայիլյանն իրենց բնակության հասցում՝ Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի 21-րդ շենքի 3-րդ բնակարանում, ծեծի են ենթարկել Ստելլա Հայրապետյանին, ինչի առթիվ 2023 թվականի հունվարի 6-ին որոշում է կայացվել Մասիս Միքայելյանի նկատմամբ կիրառել «Անհետաձգելի միջամտության» որոշում, որի մասին վերջինս ծանուցվել է հեռախոսակապով։
(գ.թ. 110, դատական նիստի արձանագրություն)
- Դատաքննության ընթացքում տուժող Ստելլա Հայրապետյանը հրաժարվեց ցուցմունք տալ իր մերձավոր ազգականների դեմ:
Հետազոտվեց տուժող Ստելլա Հայրապետյանի ցուցմունքի դատական դեպոնացման տեսաձայնագրության կրիչը, համաձայն որի՝ Ստելլա Հայրապետյանը պնդել է, որ տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ իրեն ծեծի է ենթարկել իր ամուսինը՝ մարմնի տարբեր մասերին հարվածներ հասցնելով, իսկ իր սկեսուրը՝ Անահիտ Մայիլյանը, վիճաբանության ժամանակ քաշել է իր մազերից և երկու անգամ հարվածել է իրեն։ Հավելել է, որ իր սկեսուրը հարվածել է, այլ ոչ թե բաժանել իրեն ու իր ամուսնուն։ Ինքը վիճաբանության ընթացքում մի կերպ փախել է տանից և գնացել իր մայրիկի տուն։
(գ.թ. 86-91, դատական նիստի արձանագրություն)
- Վկա Մարինե Գրիգորյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ եթե չի սխալվում, ապա հունվարի 04-ին իր աղջիկը ուշ երեկոյան ծեծված, ջարդված մի կերպ տաքսուց իրենց օգնությամբ իջել է և եկել իրենց տուն: Երկու օր պառկած է եղել, սառը թրջոցներ են դրել կապտուկների վրա: Երկու օր անց ոստիկանությունից են կանչել և իր ուղեկցությամբ աղջիկը գնացել է ոստիկանություն, հետո՝ դատական բժշկի մոտ: Հայտնեց, որ աղջիկն այդ մարմնական վնասվածքները ստացել է տանը: Մարմնական վնասվածքներ առկա էին մեջքի, փորի, ոտքերի և դեմքի վրա: Իրենց տանը բավականին երկար է մնացել: Աղջիկն իրեն հայտնել է, որ վեճն առաջացել է կենցաղային պատճառով: Ինչ-որ բաժակի ընկնելու և կոտրվելու պատճառով: Աղջիկը չի մանրամասնել, թե ով է իրեն խփել: Դեպքի ժամանակ տանը եղել են իրենց ընտանիքի անդամները: Չգիտի՝ կոնկրետ ովքեր: Աղջիկն ապրում է ամուսնու, սկեսրոջ և երեխաների հետ: Երևի դեպքի ժամանակ տանը գտնվել են ամուսինը, սկեսուրը, ինքը չգիտի:
Դատարանին հայտնեց, որ ինքը ցանկանում է, որ իր աղջկանից ներողություն խնդրեն, և այլևս այդպիսի բան չկրկնվի: Ինքը՝ որպես մայր, իրեն վատ է զգում, երբ իր աղջկա ձայնը դողում է կամ մի քիչ տրամադրություն չի ունենում: Այդ ժամանակ ինքը վախենում է և մտածում, թե ինչ է պատահել իր աղջկա հետ: Աղջիկն աշխատում է, երեխաների նկատմամբ շատ ուշադիր է: Անգամ իրենց տանը գտնվելու ժամանակահատվածում իր աղջիկն այցելել է մանկապարտեզ, տեսակցել երեխաներին: Չեն թողել, որ աղջիկը գնա, բայց իրենք ամեն կերպ փորձել են երեխաներին մոտ պահել: Ինքը չի ցանկանում, որ ընտանիք քանդվի, օրերից մի օր իր թոռներն իրեն մեղադրեն, ուղղակի կցանկանա, որ նրանք հաշտ ընտանիք լինեն: Ինքը երբեք չի խառնվել նրանց ընտանիքի գործերին, միշտ լռել է, աշխատել հանդարտեցնել և խաղաղեցնել:
(դատական նիստի արձանագրություն)
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
 ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանից ստացված տեղեկանքը, համաձայն որի՝ Մասիս Միքաելյանն արարքը կատարելու պահին դատված չի եղել, սակայն ներկայում ունի դատվածություն:
 ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի օպերատիվ տեղեկատու քարտադարանից ստացված տեղեկանքը, համաձայն որի՝ Անահիտ Մայիլյանը նախկինում դատապարտված չի եղել:
 Անահիտ Մայիլյանի առողջական վիճակի վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթեր:
 Հայրության ճանաչման մասին թվով երեք պետական վկայականների պատճեններ, համաձայն որոնց՝ Մասիս Միքաելյանի խնամքին են գտնվում 2018 թվականի հուլիսի 20-ին ծնված Աշոտ Մասիսի Հայրապետյանը, 2014 թվականի հուլիսի 20-ին ծնված Անահիտ Մասիսի Հայրապետյանը, 2016 թվականի հունվարի 16-ին ծնված Լյուսի Մասիսի Հայրապետյանը:
4. Դատարանի փաստական վերլուծությունները և հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները ստուգելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը գտնում է, որ առկա է փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջություն, որը թույլ է տալիս հաստատված համարելու, որ Մասիս Աշոտի Միքաելյանը, հանդիսանալով Ստելլա Հայրապետյանի մերձավոր ազգականը, մոր՝ Անահիտ Մայիլյանի հետ, խմբի կազմում ֆիզիկական ներգործության է ենթարկել Ստելլա Հայրապետյանին։
Այսպես, Մասիս Միքայելյանը մոր՝ Անահիտ Մայիլյանի հետ միասին, 2023 թվականի հունվարի 04-ին Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի 21-րդ շենքի 3-րդ հասցեում գտնվող իրենց տանը, կենցաղային հարցերի շուրջ վիճաբանել են իրենց մերձավոր ազգական հանդիսացող Ստելլա Հայրապետյանի հետ, որի ընթացքում Անահիտ Մայիլյանը և Մասիս Միքայելյանը մեկը մյուսի գործողությունները փոխլրացնելով, ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Ստելլա Հայրապետյանի մարմնի տարբեր մասերին: Մասնավորապես՝ Անահիտ Մայիլյանը, հանդիսանալով իր հարսի՝ Ստելլա Հայրապետյանի մերձավոր ազգականը, քաշելով վերջինիս մազերից, ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո, Մասիս Միքաելյանը, փոխլրացնելով մոր՝ Անահիտ Մայիլյանի գործողությունները, հարվածներ է հասցրել իր մերձավոր ազգական հանդիսացող կնոջը՝ Ստելլա Հայրապետյանին: Անահիտ Մայիլյանի և Մասիս Միքայելյանի վերը նշված գործողությունների հետևանքով Ստելլա Հայրապետյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող աջ և ձախ բազուկների, աջ և ձախ նախաբազուկների, կրծքավանդակի աջ կեսի, որովայնի աջ կեսի, գոտկային, կոնքի, աջ ազդրի, աջ ծնկահոդի, ձախ սրունքի շրջանների արյունազեղումների, ձախ բազկի շրջանների քերծվածքի ձևով մարմնական վնասվածքներ:
Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները ստուգելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը գտնում է, որ առկա է փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջություն, որը թույլ է տալիս հաստատված համարելու, որ Անահիտ Մայիլյանը, հանդիսանալով Ստելլա Հայրապետյանի մերձավոր ազգականը, որդու՝ Մասիս Միքաելյանի հետ, խմբի կազմում ֆիզիկական ներգործության է ենթարկել Ստելլա Հայրապետյանին:
Այսպես, Անահիտ Մայիլյանը որդու՝ Մասիս Միքայելյանի հետ միասին, 2023 թվականի հունվարի 04-ին Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի 21-րդ շենքի 3-րդ հասցեում գտնվող իրենց տանը, կենցաղային հարցերի շուրջ վիճաբանել են իրենց մերձավոր ազգական հանդիսացող Ստելլա Հայրապետյանի հետ, որի ընթացքում Անահիտ Մայիլյանը և Մասիս Միքայելյանը, մեկը մյուսի գործողությունները փոխլրացնելով, ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Ստելլա Հայրապետյանի մարմնի տարբեր մասերին: Մասնավորապես՝ Անահիտ Մայիլյանը, հանդիսանալով իր հարսի՝ Ստելլա Հայրապետյանի մերձավոր ազգականը, քաշելով վերջինիս մազերից, ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո, Մասիս Միքաելյանը, փոխլրացնելով մոր` Անահիտ Մայիլյանի գործողությունները, հարվածներ է հասցրել իր մերձավոր ազգական հանդիսացող կնոջը՝ Ստելլա Հայրապետյանին: Անահիտ Մայիլյանի և Մասիս Միքայելյանի վերը նշված գործողությունների հետևանքով Ստելլա Հայրապետյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող աջ և ձախ բազուկների, աջ և ձախ նախաբազուկների, կրծքավանդակի աջ կեսի, որովայնի աջ կեսի, գոտկային, կոնքի, աջ ազդրի, աջ ծնկահոդի, ձախ սրունքի շրջանների արյունազեղումների, ձախ բազկի շրջանների քերծվածքի ձևով մարմնական վնասվածքներ:
Դատարանը գտնում է, որ դատավճռի հիմքում դրված՝ փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությունը բացառում է Մասիս Միքաելյանին և Անահիտ Մայիլյանին ներկայացված մեղադրանքի ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած։
Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Մասիս Միքաելյանի նախաքննական ցուցմունքով հաստատվում է, որ իր և կնոջ միջև առաջացել է վիճաբանություն, որի ընթացքում, չի բացառվում, որ ինքը Ստելլա Հայրապետյանի նկատմամբ ուժ գործադրած լինի:
Մասիս Միքայելյանի և Ստելլա Հայրապետյանի առերես հարցաքննության արձանագրությունով հաստատվում է, որ 2023 թվականի հունվարի 01-ից մինչև հունվարի 03-ն ընկած ժամանակահատվածում կենցաղային հարցերի շուրջ խոսակցություն և վիճաբանություն է եղել իր և իր ամուսնու միջև, իսկ 2024 թվականի հունվարի 04-ին վիճաբանության ժամանակ իր ամուսինը մի քանի անգամ հարվածել է իր մարմնի տարբեր մասերին՝ մասնավորապես իր ձեռքերին, ոտքերին, ինչից հետո ինքը տան դուռը բացել է և տանից դուրս է եկել և գնացել է իր հայրական տուն: Բացի այդ, որ իր սկեսուրը՝ Անահիտը, քաշելու և հրելու միջոցով սկզբում փորձել է բաժանել իրեն և իր ամուսնուն, իսկ հետո քաշել է իր մազերից և երկու անգամ հարվածել է իր մեջքին:
Ստելլա Հայրապետյանի կողմից ներկայացված հանցագործության մասին հաղորդումով հաստատվում է, որ 2023 թվականի հունվարի 03-ին՝ ժամը 20:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի 21-րդ շենքի 3-րդ բնակարանում ամուսինը՝ Մասիս Աշոտի Միքայելյանը՝ ծնված 30.03.1979թ. և իր սկեսուրը՝ Անահիտ Բարխուդարի Մայիլյանը՝ ծնված 31.10.1959թ., կենցաղային հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ժամանակ ծեծի են ենթարկել իրեն՝ մարմնի տարբեր մասերում պատճառելով մարմնական վնասվածքներ:
Փորձագետի թիվ 0014 եզրակացությունով հաստատվում է, որ Ստելլա Հայրապետյանի առողջությանը պատճառվել է թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող աջ և ձախ բազուկների, աջ և ձախ նախաբազուկների, կրծքավանդակի աջ կեսի, որովայնի աջ կեսի, գոտկային, կոնքի, աջ ազդրի, աջ ծնկահոդի, ձախ սրունքի շրջանների արյունազեղումների, ձախ բազկի շրջանների քերծվածքի ձևով մարմնական վնասվածքներ, որոնք հասցվել են բութ առարկա/ներ/ով: Հնարավոր է՝ փորձաքննվողի կողմից նշված ժամկետում և հանգամանքներում:
Արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված՝ ընտանիքում բռնություն գործադրած անձի նկատմամբ անհետաձգելի միջամտություն կիրառելու մասին որոշմամբ հաստատվում է, որ Մասիս Միքայելյանը և Անահիտ Մայիլյանը իրենց բնակության հասցում՝ Երևան քաղաքի Նուբարաշեն 11-րդ փողոցի 21-րդ շենքի 3-րդ բնակարանում, ծեծի են ենթարկել Ստելլա Հայրապետյանին, ինչի առթիվ 2023 թվականի հունվարի 06-ին որոշում է կայացվել Մասիս Միքաելյանի նկատմամբ կիրառել «Անհետաձգելի միջամտության» որոշում, որի մասին վերջինս ծանուցվել է հեռախոսակապով։
Տուժող Ստելլա Հայրապետյանի ցուցմունքի դատական դեպոնացման արձանագրությունով հաստատվում է, որ Ստելլա Հայրապետյանը պնդել է, որ տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ իրեն ծեծի է ենթարկել իր ամուսինը՝ մարմնի տարբեր մասերին հարվածներ հասցնելով, իսկ իր սկեսուրը՝ Անահիտ Մայիլյանը, վիճաբանության ժամանակ քաշել է իր մազերից և երկու անգամ հարվածել է իրեն։ Հավելել է, որ իր սկեսուրը հարվածել է, այլ ոչ թե բաժանել իրեն ու իր ամուսնուն։ Ինքը վիճաբանության ընթացքում մի կերպ փախել է տանից և գնացել իր մայրիկի տուն։
Վկա Մարինե Գրիգորյանի ցուցմունքով հաստատվում է, որ դեպքի օրը տուժող Ստելլա Հայրապետյանը մարմնական վնասվածքներ ստացած վիճակում գնացել է իրենց տուն: Այլ ապացույցների հետ համակցության մեջ գնահատելու արդյունքում հաստատվում է, որ դեպքի ժամանակ տանը եղել են Ստելլա Հայրապետյանը և նրա ընտանիքի անդամները, մասնավորապես՝ Մասիս Միքաելյանը, Անահիտ Մայիլյանը և երեք երեխաները:
Դատարանը, անդրադառնալով մեղադրյալներ Մասիս Միքաելյանի և Անահիտ Մայիլյանի ցուցմունքներին, արձանագրում է, որ դրանք Դատարանի կողմից արժանահավատ չեն գնահատվում այն մասով, համաձայն որի՝ Անահիտ Մայիլյանը տուժողի նկատմամբ ֆիզիկական ներգործություն չի իրականացրել: Մեղադրյալների ցուցմունքները հերքվում են գործում առկա վերը շարադրված թույլատրելի ապացույցների գերակշռությամբ, և Դատարանի գնահատմամբ պարզապես նպատակ են հետապնդում Անահիտ Մայիլյանին ազատել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
Հիմնական և լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները ստուգելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը հաստատված է համարում նաև սույն քրեական գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող հետևյալ փաստական հանգամանքները. Մասիս Միքաելյանը արարքը կատարելու պահին դատված չի եղել, սակայն ներկայում ունի դատվածություն, Անահիտ Մայիլյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, Անահիտ Մայիլյանն ունի որոշակի առողջական խնդիրներ, Մասիս Միքաելյանի խնամքին են գտնվում 2018 թվականի հուլիսի 20-ին ծնված Աշոտ Մասիսի Հայրապետյանը, 2014 թվականի հուլիսի 20-ին ծնված Անահիտ Մասիսի Հայրապետյանը, 2016 թվականի հունվարի 16-ին ծնված Լյուսի Մասիսի Հայրապետյանը:
5. Դատարանի իրավական վերլուծությունները, հետևությունները և որոշումները.
Հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալների մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրանց օգտին մեկնաբանելով, Դատարանը հանգում է հետևության, որ ապացուցված են Մասիս Միքաելյանին և Անահիտ Մայիլյանին վերագրվող արարքները, այդ արարքների քրեական հակաիրավականությունը, այդ արարքները մեղադրյալների կողմից կատարելը, ինչպես նաև նրանց մեղավորությունը տվյալ արարքների կատարման մեջ:
Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալները կատարել են իրենց մեղսագրված արարքները, որոնց նկատմամբ կիրառելի են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերի համաձայն՝
«1. Հարվածներ հասցնելը կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելը, եթե չեն առաջացել սույն օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքները`
(...)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
(...)
5) մի խումբ անձանց կողմից,
6. մերձավոր ազգականի, զուգընկերոջ կամ նախկին զուգընկերոջ կողմից,
պատժվում է հանրային աշխատանքներով` հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով»:
Քննարկվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է՝ հարվածներ հասցնելով կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքների բացակայությամբ:
Տվյալ հանցագործության օբյեկտիվ կողմի նշված դրսևորումներից առաջինի պարագայում պետք է հասկանալ հանցագործությունից տուժողին բազմաթիվ (մեկից ավելի) հարվածներ հասցնելը, որը կարող է ինչպես զուգորդվել, այնպես էլ չզուգորդվել նրան ֆիզիկական ցավ պատճառելով: Միևնույն ժամանակ երկու կամ ավելի անձանց կողմից միասնական դիտավորությամբ մեկական հարված հասցնելը պետք է որակել նշված հանցակազմով:
Բռնի այլ գործողություններ կատարելու պարագայում ևս պետք է հասկանալ համապատասխան արարքների (օրինակ՝ ձեռքերը ոլորելու, մազերը քաշելու, կսմթելու և այլն) բազմաթիվ լինելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայից հետևում է, որ արարքը որպես ֆիզիկական ներգործություն որակելու համար չի պահանջվում, որպեսզի հանցագործությունից տուժողին ֆիզիկական ցավ կամ այլ վնաս պատճառվի: Ուստի, քննարկվող հանցագործությունն ավարտված է համարվում հարվածներ հասցնելու կամ բռնի այլ գործողություններ կատարելու պահից՝ անկախ որոշակի հետևանքների առաջացումից:
Քննարկվող հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն անձը գիտակցում է իր արարքի այն փաստական հանգամանքները, որոնք հանցակազմի հատկանիշ են, և այդ արարքը կատարելը նրա նպատակն է կամ նպատակին հասնելու միջոցը:
Անդրադառնալով հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարված լինելու ծանրացնող հանգամանքի քրեաիրավական բովանդակության բացահայտմանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 50-րդ հոդվածի 7-րդ մասի՝ «7. Եթե սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածով որպես ծանրացնող հանգամանք նախատեսված է հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը` առանց կոնկրետացնելու դրա ձևը, և մյուս ձևերը նախատեսված չեն որպես առավել ծանրացնող հանգամանք, ապա արարքը որակվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածով նախատեսված ծանրացնող հանգամանքով:»
Հանցանքը համարվում է մի խումբ անձանց կողմից կատարված այն դեպքում, երբ մի անձի կողմից ուղղակի դիտավորությամբ հանցանք կատարելու պրոցեսում նույն նպատակով նրան է միանում այլ անձ (անձինք):
Ինչպես առանց նախնական համաձայնության, այնպես էլ նախնական համաձայնությամբ մի խումբ անձանց կողմից մեկ ուրիշի առողջությանը թեթև վնաս պատճառելու, ինչպես նաև ֆիզիկական ներգործություն կիրառելու դեպքում պարտադիր պայման է երկու կամ ավելի կատարողների՝ համակատարողների առկայությունը, որոնցից յուրաքանչյուրը պետք է անմիջականորեն լրիվ կամ մասամբ կատարի հանցագործության օբյեկտիվ կողմին բնորոշ գործողություններ: Քննարկվող հանցագործության համակատարողներ են այն անձինք, ովքեր գործել են համաձայնեցված, նրանց գործողությունները միավորված են միասնական դիտավորությամբ, իսկ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կատարվել է հանցակիցներից յուրաքանչյուրի կողմից: Փաստորեն, քննարկվող հանցագործությունների համատեղ կատարման տակ պետք է հասկանալ հանցակիցների փոխադարձ համաձայնությամբ հանցագործության օբյեկտիվ կողմի կատարումը: Ընդ որում պարտադիր չէ, որ համակատարողները կատարեն միևնույն գործողությունները, նրանց գործողությունները կարող են տարբեր լինել:
Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքների հիման վրա Դատարանը գտնում է, որ Մասիս Միքայելյանի անձը բնութագրող հանգամանք է այն, որ ներկայումս ունի դատվածություն։
Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքների հիման վրա Դատարանը գտնում է, որ Անահիտ Մայիլյանի անձը բնութագրող հանգամանք է դատվածություն չունենալը։
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Մասիս Միքաելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է խնամքին երեք անչափահասների առկայությունը, իսկ պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Անահիտ Մայիլյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք պետք է դիտել պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի 65 տարին լրացած լինելը: Անահիտ Մայիլյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 71-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանգամանքներ չեն արձանագրվում:
Դատարանը գտնում է, որ կատարած հանցանքի համար մեղադրյալ Մասիս Միքաելյանը և Անահիտ Մայիլյանը ենթակա են պատժի։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները: (…)»:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ն.Սարգսյանի գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողության կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել նաև, որ պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: (տե՛ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշումը):
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որում իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, և գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը: (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Դատարանը, հաշվի առնելով Մասիս Միքաելյանի կատարած հանցանքի հանգամանքները, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքի առկայությունը և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված մյուս հանգամանքները, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերի սանկցիայով որպես հիմնական պատիժ է նախատեսված նաև կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար նշված հանցագործության կատարման համար առավել մեղմ պատիժ նշանակելը նպատակահարմար չէ, քանի որ առավել մեղմ պատժատեսակների նշանակմամբ հնարավոր չէ նվաճել պատժի օրենսդրական նպատակները, Դատարանը գտնում է, Մասիս Աշոտի Միքաելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերով հիմնական պատիժ պետք է նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 15 տասնհինգ օր ժամկետով, որը վերջինս պետք է կրի:
Միևնույն ժամանակ Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 11-րդ մասի կիրառմամբ Մասիս Աշոտի Միքաելյանի նկատմամբ սույն դատավճռով նշանակված պատժին՝ 15 տասնհինգ օր ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկմանը պետք է լրիվ գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2026 թվականի հունվարի 20-ի թիվ ԵԴ1/4915/01/25 դատավճռով նշանակված պատիժը՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով տուգանքը, և վերջնական պատիժ նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 15 տասնհինգ օր ժամկետով և տուգանք՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Մասիս Աշոտի Միքաելյանին պետք է թույլատրել որպես պատիժ նշանակված 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով ՀՀ դրամի չափով տուգանքը վճարել մաս առ մաս 1 (մեկ) տարվա ընթացքում՝ ըստ վերջինի և ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման կողմից սահմանված տուգանքի վճարման ժամանակացույցի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Անահիտ Մայիլյանի կատարած հանցանքի հանգամանքները, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված մյուս հանգամանքները, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերի սանկցիայով որպես հիմնական պատիժ է նախատեսված ազատության սահմանափակման ձևով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար նշված հանցագործության կատարման համար առավել մեղմ պատիժ նշանակելը նպատակահարմար չէ, քանի որ մեղադրյալն ունի առողջական խնդիրներ, իսկ առավել խիստ պատիժ նշանակելու օրենսդրական անհրաժեշտությունը բացակայում է, Դատարանը գտնում է, որ Անահիտ Մայիլյանի նկատմամբ հիմնական պատիժ պետք է նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ արգելելով առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը:
Դատարանը գտնում է նաև, որ ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատիժը Անահիտ Մայիլյանը պետք է կրի։
Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ կատարած հանցանքի համար մեղադրյալների նկատմամբ լրացուցիչ պատիժներ նշանակելու հիմքերն ու անհրաժեշտությունը բացակայում են։
Դատարանը, անդրադառնալով ՀՀ քրեական դատավարության 348-րդ հոդվածով նախատեսված՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանի լուծմանը ենթակա մյուս հարցերին, արձանագրում է, որ գործով իրեղեն ապացույցներ չկան, գույքային հայց ներկայացված չէ, առկա չէ նաև հատուցման ենթակա գույքային այլ վնաս և դրա ապահովման նպատակով արգելադրված որևէ գույք, քրեական վարույթով առկա չեն նաև վարութային ծախսեր:
Անդրադառնալով մեղադրյալների նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ Մասիս Աշոտի Միքաելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո պետք է վերացնել։
Անահիտ Բարխուդարի Մայիլյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո պետք է վերացնել։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով` Դատարանը:

ՎՃՌԵՑ

Մասիս Աշոտի Միքաելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 15 տասնհինգ օր ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 11-րդ մասի կիրառմամբ Մասիս Աշոտի Միքաելյանի նկատմամբ սույն դատավճռով նշանակված պատժին՝ 15 տասնհինգ օր ժամկետով կարճաժամկետ ազատազրկմանը լրիվ գումարել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2026 թվականի հունվարի 20-ի թիվ ԵԴ1/4915/01/25 դատավճռով նշանակված պատիժը՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով տուգանքը, և վերջնական պատիժ նշանակել կարճաժամկետ ազատազրկում՝ 15 տասնհինգ օր ժամկետով և տուգանք՝ 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Մասիս Աշոտի Միքաելյանին թույլատրել որպես պատիժ նշանակված 375.000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով ՀՀ դրամի չափով տուգանքը վճարել մաս առ մաս 1 (մեկ) տարվա ընթացքում՝ ըստ վերջինի և ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման կողմից սահմանված տուգանքի վճարման ժամանակացույցի:
Անահիտ Բարխուդարի Մայիլյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ և 6-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատության սահմանափակում՝ 6 վեց ամիս ժամկետով:
Անահիտ Բարխուդարի Մայիլյանին արգելել առանց դատապարտյալի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի համաձայնության փոխել բնակության վայրը։
Մասիս Աշոտի Միքաելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո վերացնել։
Անահիտ Բարխուդարի Մայիլյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո վերացնել։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ ՏԱԹԵՎԻԿ ՄՈՒՐԱԴՅԱՆ