Գործ ԵԴ1/0321/01/25





Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ

նախագահությամբ՝ դատավոր Ս.ՅՈՒԶԲԱՇՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ՝ Լ.ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
հանրային մեղադրող Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք
վարչական շրջանների
դատախազության դատախազներ
Ն.ԹՈՓՈՒԶՅԱՆԻ
Օ.ՍԻՐԵԿԱՆՅԱՆԻ
պաշտպան Գ.ՊԱՐՈՒՆԱԿՅԱՆԻ
մեղադրյալ Հ.ՂԱՐՅԱՆԻ

2026 թվականի մարտի 06-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝
Հովհաննես Արմենի Ղարյանի՝ ծնված՝ 04.04.1987թ., ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխատում, ամուսնացած, դատվածություն չունեցող, բնակվող՝ ք.Երևան, Ավան, Թումանյան թաղ., 8 շենք, 25 բն. հասցեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, որպես խափանման միջոց կիրառված է բացակայելու արգելքը.

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1.1 2024 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Հովհաննես Արմենի Ղարյանը ձերբակալվել է /հատոր 1-ին, գ.թ. 5-7/:
1.2 2024 թվականի հոկտեմբերի 16-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաձեռնվել է թիվ 17147424 քրեական վարույթը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով /հատոր 1-ին, գ.թ. 15-16/:
1.3 Նույն օրը որոշում է կայացվել Հովհաննես Արմենի Ղարյանին ձերբակալելու մասին /հատոր 1-ին, գ.թ. 28-29/:
1.4 2024 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Հովհաննես Արմենի Ղարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում և հաջորդ օրը նրան մեղադրանք է ներկայացվել /հատոր 1-ին, գ.թ. 131-133, 140-141, 143-144/:
1.5 2024 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/1897/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Հովհաննես Արմենի Ղարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել են տնային կալանքը՝ երկու ամիս ժամկետով և բացակայելու արգելքը /հատոր 1-ին, գ.թ. 166-179/:
1.6 2024 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Հովհաննես Արմենի Ղարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հարուցվել է նոր հանրային քրեական հետապնդում և հաջորդ օրը նրան մեղադրանք է ներկայացվել /հատոր 2-ին, գ.թ. 110-113, 117-120/:
1.7 2024 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/1897/06/24 որոշմամբ մեղադրյալ Հովհաննես Արմենի Ղարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է երկու ամիս ժամկետով /հատոր 2-րդ, գ.թ. 139-146/:
1.8 2025 թվականի հունվարի 16-ին որոշում է կայացվել թիվ 17147424 քրեական վարույթից Հովհաննես Արմենի Ղարյանի վերաբերյալ քրեական վարույթ անջատելու և դրան թիվ 17110925 համարը շնորհելու մասին /հատոր 2-րդ, գ.թ. 168-170/:
1.9 2025 թվականի հունվարի 18-ին Հովհաննես Արմենի Ղարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հարուցվել է նոր հանրային քրեական հետապնդում և նույն օրը նրան մեղադրանք է ներկայացվել /հատոր 2-ին, գ.թ. 180-187/:
1.10 2025 թվականի հունվարի 20-ին կազմվել է թիվ 17110925 քրեական գործով մեղադրական եզրակացությունը /հատոր 2-րդ, գ.թ. 192-205/:
1.11 2025 թվականի հունվարի 21-ին հաստատվել է քրեական գործով մեղադրական եզրակացությունը:
1.12 2025 թվականի հունվարի 21-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Հովհաննես Արմենի Ղարյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, որը էլեկտրոնային եղանակով նույն օրը թիվ ԵԴ1/0321/01/25 համարի ներքո մակագրվել և հաջորդ օրը հանձնվել է դատավոր Ս.Յուզբաշյանին:
1.13 2025 թվականի հունվարի 22-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
1.14 2025 թվականի փետրվարի 13-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Հովհաննես Արմենի Ղարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքը փոխելու մասին և նրա նկատմամբ կիրառվել է վարչական հսկողություն, իսկ բացակայելու արգելքը թողնվել է անփոփոխ:
1.15 2025 թվականի ապրիլի 21-ին որոշում է կայացվել հիմնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
1.16 2025 թվականի նոյեմբերի 03-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Հովհաննես Արմենի Ղարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված վարչական հսկողությունը փոխելու մասին և նրա նկատմամբ կիրառվել է տնային կալանքը՝ երեք ամիս ժամկետով:
1.17 2026 թվականի հունվարի 29-ին կայացվել է արդարացման վերդիկտ և նույն օրը մեղադրյալ Հովհաննես Արմենի Ղարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված տնային կալանքը վերացնելու մասին:
1.18 Որոշում է կայացվել լրացուցիչ դատալսումները 2025 թվականի փետրվարի 06-ին նշանակելու մասին:

2. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը.
2.1 Հովհաննես Արմենի Ղարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով մեղադրանք է ներկայացվել պատժի սպառնալիքով, մեղավորությամբ կատարված այն արարքների համար, որ նա նա խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի պահանջը, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու՝ թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն, առանց իրացման նպատակի քրեական վարույթի նախաքննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում ապօրինի ձեռք է բերել և Մամիկոն Վարդանի Ահարոնյանի կողմից շահագործվող «Նիսան» մակնիշի 37 OT 304 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայում ապօրինի պահել է «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր չափերը, շրջանառությունն արգելված թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն) խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութեր պարունակող բույսերի ցանկը, դրանց մանր, զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը, պրեկուրսորների խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը, թունավոր նյութերի ցանկը, խիստ ներգործող նյութերի ցանկը և դրանց խոշոր չափերը սահմանելու մասին» ՀՀ կառավարության 2018թ. հունիսի 27-ին ընդունված թիվ 707-Ն որոշման N1 հավելվածով որպես թմրամիջոց նախատեսված, պոլիէթիլենային թաղանթում պարունակվող առանձնապես խոշոր չափի 73.37 (20.63+16.42+26.38+9.94) գրամ հաստատուն չոր քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, որը հայտնաբերվել է վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից 2024թ. հոկտեմբերի 17-ին Մամիկոն Վարդանի Ահարոնյանի կողմից շահագործվող «Նիսան» մակնիշի 37 OT 304 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայում կատարված խուզարկության արդյունքում:

3. Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները.
3.1 Խուզարկություն կատարելու մասին 2024 թվականի հոկտեմբերի 17-ի արձանագրությունը, որի համաձայն՝ խուզարկություն է կատարվել «Նիսան» մակնիշի 37 OT 304 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայում, որի «/…/ դիմացի ձախ կողմի ուղևորի նստատեղի ներքևի հատվածից հայտնաբերվեց թվով 1 FIX գրառմամբ տոպրակ, որի մեջ առկա էի թվով 1 դեղին գույնի տոպրակ, որի մեջ առկա են թվով 4 սուր յուրահատուկ հոտ ունեցող կանեփանման զանգվածի պարունակությամբ տոպրակներ: Նշված տոպրակներից 1-ինի քաշը զանգվածի հետ միասին ընդհանուրը կազմեց 77,74 գրամ, 2-րդ փաթեթին քաշը կանեփանման զանգվածի հետ միասին կազմեց 57,40 գրամ, 3-րդ տոպրակի քաշը կանեփանման զանգվածի հետ միասին ընդհանուրը կազմեց 70,50 գրամ, 4-րդ տոպրակի քաշը կանեփանման զանգվածի հետ միասին ընդհանուրը կազմեց 27,17 գրամ /…/: Խուզարկությամբ ավտոմեքենայի դիմացի աջ՝ վարորդի կողմի դռան մեջ առկա դարակից հայտնաբերվեց թվով 1 կիսամոխրացաշ հետքերով ապակյա գլանակ /…/» /հատոր 1-ին, գ.թ. 91-93ա, դատական նիստի արձանագրություն/:
3.2 ՀՀ քննչական կոմիտեի փորձաքրեագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ-ի դանյութագիտական և դատաբուսաբանական փորձաքննության թիվ 1702 Ք-24 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ փորձաքննությանը ներկայացված մոխրագույն պոլիէթիլենային փաթեթում առկա թվով 4 փաթեթներում լցված ընդհանուր 73,37 գրամ հաստատուն չոր քաշով բուսական մանրացված զանգվածը հանդիսանում է Մարիխուանա թմրամիջոց: Փորձաքննության ներկայացված սև պոլիէթիլենային փաթեթում առկա թվով 1 ապակյա գլանակից դուրս բերված մրանման նյութի հետքերում առկա են թմրալկալոիդ՝ տետրահիդրոկաննաբինոլի հետքեր։ Նյութերի հետքային քանակությունների առկայության պարագայում՝ հնարավոր չէ կատարել դրանց քանակական հաշվարկ /հատոր 2-րդ, գ.թ. 22-24, դատական նիստի արձանագրություն/:
3.3 ՀՀ առողջապահության նախարարության «Կախվածությունների բուժման ազգային կենտրոն ՓԲԸ» թիվ 120 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ ա./ 19.10.2024թ. Հովհաննես Արմենի Ղարյանի մեզի փորձանմուշում հայտնաբերվել են կաննաբինոիդների խմբի թմրամիջոցների թմրալկալոիդները: Թմրամիջոցների օգտագործման վաղեմությունը պայմանավորված է դրանց օգտագործման եղանակով, հաճախականությամբ, չափաքանակով, տևողությամբ, այլ նյութերի հետ համակցմամբ և անձի օրգանիզմի առանձնահատկություններով /հատոր 2-րդ, գ.թ. 115-116, դատական նիստի արձանագրություն/:
3.4 Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «Նիսան» մակնիշի 37 OT 304 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված և վերցված թվով 4 փաթեթներում լցված ընդհանուր 73,37 գրամ հաստատուն չոր քաշով Մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց հանդիսացող բուսական մանրացված զանգվածը /հատոր 2-րդ, գ.թ. 56-60, դատական նիստի արձանագրություն/:
3.5 Վկա Սարգիս Գրիգորյանի դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը, որի համաձայն՝ 2024 թվականին, ամիսն ու ամսաթիվը չի հիշել, նույն վաշտի պարեկ Ավետիք Պետրոսյանի և վաշտի հրամանատարի հետ ընդգրկված են եղել ծառայության Ավան վարչական շրջանում՝ ժամը 20:00-ից: Ժամը 04։00-ի սահմաններում դեպի Չարենց թաղամաս ընթացող մեքենա են նկատել, որի հետևի լույսերի հետ կապված անսարքություն են նկատել։ Մեքենան աջակողմյան ղեկով էր և կանգնեցնելուց հետո, աջ դիմացի հատվածից իջել է վարորդն ու նշել, որ մեքենան իրեն է պատկանում։ Վարորդին հիշեց՝ տեսնելով նրան նիստերի դահլիճում որպես վկա հրավիրված: Մեքենայի մեջ վարորդից բացի ևս 3 անձ կար՝ վարորդի կողքին մեկ մարդ, երկու տղամարդ էլ հետևում էին նստած։ Դիմացի ուղևորի ապակին իջեցված էր։ Այն պահին, երբ ինքն ու մյուս ծառայակիցը զրուցելիս են եղել վարորդի հետ, իր հետ ծառայություն իրականացնող Ավետիքը մոտեցել է վարորդի կողքի ուղևորին՝ հասկանալու համար ամեն ինչ նորմալ է, թե՝ ոչ, որից հետո ուժեղ, սուր հոտ է զգացել: Այդ մասին վերջինս բարձրաձայն հայտարարել է, սակայն հարցը թե ինչ հոտ՝ մնացել է անպատասխան, քանի որ նույն պահին բացվել են մեքենայի հետևի դռները և երկու ուղևորները դիմել են փախուստի : Ավետիքը մի պահ փորձել է շարժվել նրանց ուղղությամբ, սակայն այդ պահին բացվել է նաև դիմացի ուղևորդի դուռը և Ավետիքը որոշում է կայացրել գնալ նրա հետևից։ Ինքը վազել է փախչողներից մեկի հետևից, սակայն մթության պատճառով չի կարողացել բռնել, իսկ Ավետիքը կարողացել է բռնել դիմացի ուղևորին։ Դրանից հետո իրենց կողմից վերջինս ձերբակալվել է: Մեքենայի դիմացի ապակիները մգեցված չեն եղել։ Հետևի ուղևորները երևացել են մեքենայի մեջ լույս գցելուց հետո։ Ավետիքը հետևի ուղևորներին չի կարողացել բռնել, քանի որ նրանք դիմացի ուղևորից մոտ 30 վայրկյան առաջ են դուրս եկել ու փախել։ Այդ ժամանակ վարորդը նույնպես փորձել է փախուստի դիմել, սակայն նրա վրա բղավել են, ասել, որ չշարժվի։ Ավետիքը հոտը զգալու ժամանակ որևէ իր նկատած չի եղել։ Հետո են տեսել, որ առջևի ուղևորի նստարանի տակ դեղին տոպրակ կար։ Դրանից հետո մեքենան տեղափոխվել է Ավանի ոստիկանության բաժնի հատուկ պահպանվող։ Իրենք տոպրակի հետ ոչ մի գործողություն չեն արել, դրան ձեռք չեն տվել։ Իրենց վրա տեսաձայնագրության սարքերը ամրացված չեն եղել:
Վարորդի հետ զրուցելու ընթացքում վերջինս տարօրինակ հարցեր էր տալիս իրենց և հետո է հասկացել, որ նա փորձում էր շեղել։ Նույնիսկ իր համար տարօրինակ է, թե ինչու է մեղադրյալի աթոռին նստած Հովհաննեսը , իսկ մեքենայի վարորդը վկա է։
Մեքենան կանգնեցնելուց հետո, երբ վարորդը իջել է, իսկ Ավետիքը դեռ չէր մոտեցել դիմացի ուղևոին, վերջինս կարող էր դիմել փախուստի : Հետևի ուղևորները դռները բացել ու դիմել են փախուստի Ավետիքի կողմից տարօրինակ հոտի վերաբերյալ հարցադրումից անմիջապես հետո /դատական նիստի արձանագրություն/։
Նկատի ունենալով դատալսումների ընթացքում և նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների միջև առկա էական հակասությունը՝ Դատարանը թույլատրել է պաշտպանին հրապարակել վկա Սարգիս Գրիգորյանի նախաքննական ցուցմունքից համապատասխան հատվածները, որոնց համաձայն՝ ավտոմեքենայի մոտ վերադառնալիս, քանի որ մեքենայի դռները գտնվել են բաց վիճակում, ավտոմեքենայի սրահից սուր սպեցիֆիկ հոտ է եկել, հասկացել է, որ դա Մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցի հոտ է, քանի որ ծառայության բերումով շատ է առնչվել և տարբերում են հոտը /հատոր 2-րդ, գ.թ. 127-132, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկան նշեց, որ Ավետիքի մոտենալուց հետո վերջինս այդ հոտը զգացել է, իսկ երբ իրենք վազել են փախչողների հետևից ու ձերակալել են Հովհաննեսին, որից հետո ետ են գնացել մեքենայի մոտ, դրա դռները բաց լինելու պատչճառով հոտը ամբողջ շրջակայքում տարածված է եղել /դատական նիստի արձանագրություն/։
3.6 Վկա Մամիկոն Ահարոնյանի դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը, որի համաձայն՝ Հովհաննեսն իր բակային ընկերն է, ում հետ ծանոթացել է մոտ երկու տարի առաջ: Ինքը մատուցում է տաքսի ծառայություններ նիսան նոթ մակնիշի մեքենայով և դեպքի օրը՝ 2024 հոկտեմբերի 16-ին Հովհաննեսը զանգահարել է իրեն Ա կետից Բ կետ տեղափոխելու համար։ Իր հիշելով գիշերն է զանգահարել Հովհաննեսը ու նշել, որ Ավանից պետք է մեկնեն։ Զանգահարելու ժամանակ որևէ այլ հարց, մասնավարապես՝ քանի հոգի են լինելու, չեն խոսել։ Նույն օրը այլ անձիք ևս օգտվել են իր տաքսի ծառայությունից: Երբ ժամանել է, Հովհաննեսի հետ ոչ ոքի չի տեսել իր մեքենան նստելուց։ Մեքենան մոտեցրել է Հովհաննեսի նշած հասցե, իջել է, որպեսզի ցայտաղբյուրից ջուր խմի, իսկ մեքենայի մոտ վերադառնալուց տեսել է Հովհաննեսին, ով նստել է մեքենան։ Ցայտաղբյուրը մեքենայից հեռու է եղել մոտ 20 մետր, իսկ մեքենայի դռները բաց են եղել: Դրանից հետո նստել է մեքենան և Հովհաննեսն ասել է ուղիղ գնա, ինքը կասի, թե ուր է պետք գնալ։ Հետագայում է իմացել, որ Հովհաննեսը այդ օրը ցանկանում էր գնալ Շանգրիլա: Մոտ 100 մետր վարելուց հետո մեքենայի հետևում շարժ է զգացել և հասկացել է, որ մեքենայի մեջ էլի մարդ կա: Կարծում է, որ հետևում նստած անձիք նստել են հենց այն ժամանակ, երբ ինքը գնացել էր ջուր խմելու։ Դրանից հետո պարեկային ծառայողները կանգնացրել են մեքենան: Ինքը դուրս է եկել, ներկայացրել վարորդական վկայականը, մեքենայի տեխանձնագիրը։ Պարեկային ծառայողներն ասել են մեքենայի մեջ նստածներին դուրս գալ, սակայն իրեն չեն թողել մոտենալ մեքենային: Այն պահին, երբ ոստիկաններից մեկը մոտեցել է մեքենային՝ հետևի նստատեղից երկու կապիշոնով անձիք իջել ու դիմել են փախուստի: Հովհաննեսը կապիշոնով չէր: Իր տպավորությամբ Հովհաննեսի հետ փախուստի դիմած անձիք կապ չունեին: Ինքը չի դիմել փախուստի, քանի որ ոստիկաններից մեկը զենքը պահել է իր ճակատին: Կարծում է, որ ոստիկանը մտածել է ինքն էլ կփախչեր դրա համար է զենքը դրել իր գլխին։ Նույն պահին Հովհաննեսն է փորձել փախչել, սակայն ոստիկաններից մեկը նրան հետապնդել ու ոստիկանության մեքենայով հետ է բերել: Ոստիկանը զենքը պահել է հենց այն ժամանակ, երբ իր երկու ուղևորները դիմել են փախուստի։
Երբ Հովհաննեսը նստել է իր մեքենան նրա ձեռքին որևէ տոպրակ կամ այլ առարկա չի տեսել: Հովհաննեսը նստել է իր կողքին ու ինքը կրկին որևէ առարկա նրա ձեռքին չի տեսել, միայն բջջային հեռախոս: Իր կարծիքով տոպրակը նստատեղի տակը դրել է հետևի նստատեղի ուղևորներից որևէ մեկ ը։ Չի բացառում, որ դա կարող էին տեղադրել իրեն վատություն անելու համար։ Իր դռան պահոցից հայտնաբերված գլանակը, որի մեջ թմրանյութերի հետքեր են հայտնաբերվել իրեն չի պատկանել : Չի հիշել արդյոք որևէ ոստիկան ասել է, որ մեքենայից հոտ է գալիս։
Նկատի ունենալով դատալսումների ընթացքում և նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների միջև առկա էական հակասությունը՝ Դատարանը թույլատրել է պաշտպանին հրապարակել վկա Մամիկոն Ահարոնյանի նախաքննական ցուցմունքից համապատասխան հատվածները, որոնց համաձայն՝ ինքը վերոնշված ավտոմեքենայով մոտեցել է Ավան վարչական շրջանում գտնվող բակերից մեկը, որտ գտնվում է թաղապետարանի հետևում, այդ ժամանակ ավտոմեքենայից դուրս է եկել և գնացել ցայտաղբյուրից ջուր խմելու, որից հետո հետ է վերադարձել ավտոմեքենայի մոտ և տեսել է, որ ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին նստած են եղել երկու անձիք, իսկ Հովհաննեսն իր հետ զուգահեռ նստել է ավտոմեքենայի դիմացի՝ վարորդի կողքի նստատեղին /հատոր 1-ին, գ.թ. 18-22, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկան նշեց, որ մեքենայի մեջ հետևի նստատեղին նստած անձանց նկատել է ցայտաղբյուրից ջուր խմելուց, վերադառնալու և մեքենայով շարժվելուց հետո: Իր մեքենայի հետևի նստողը կարող է նստատեղի ներքևի հատվածու որևէ առարկա դնել, այսինքն նստատեղի տակի հատվածը փակված չէ ու դատարկ տարածություն է /դատական նիստի արձանագրություն/։
3.7 Վկա Ավետիք Պետրոսյանի դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը, որի համաձայն՝ 2024 թվականին, օրը չի հիշել, լուսադեմին, Արսեն Սիրադեղյանի և Սարգիս Գրիգորյանի հետ պարեկային ծառայություն իրականացնելիս նկատել է Նիսան մակնիշի մեքենա։ Մեքենայի տեխզննության և ապահովագրության բացակայության, ինչպես նաև անսարքության պատճառով կանգնեցրել են։ Քանի որ մեքենան աջ ղեկով էր, սկզբից աջ հատվածից դուրս է եկել վարորդը և սկսել զրուցել իր գործընկերների հետ: Ինքը քայլելով մոտեցել է մեքենայի ձախ հատվածին ու զգացել է սուր հոտ: Պահանջել է մեքենայից դուրս գալ և նույն պահին դիմացի ուղևորի նստատեղից իջել է մեղադրյալը, իսկ հետևից՝ ևս երկու քաղաքացի։ Նկատի ունենալով օրվա ժամը՝ իր համար տեսանելի չի եղել, թե մեքենայում ովքեր էին նստած։ Այդ պահին հարցրել է թե ինչ սուր հոտ է, որից հետո վերջիններս դիմել են փախուստի։ Առաջինը մի քանի քայլ կատարել է մեղադրյալը, այնուհետև մյուս երկուսն են փախել։ Ինքը հետապնդել է մեղադրյալին։ Ինքը վազել է ուղևորի հետևից, հասնելով ավտոտնակին փորձել է անցնել այն, սակայն չի ստացվել և բռնվել է իր կողմից: Դրանից հետո կանչել գործընկերոջը։ Երբ դիմացի ուղևորն իջել է, ինքը նկատել է, որ ոտքերի տակ տոպրակ կար, սակայն միայն մեքենայի լուսավորության պայմաններում հստակ չէր երևում:
Հաշվի առնելով իր ծառայողական փորձը՝ այնպիսի տպավորություն էր, որ վարորդը ցանկանում էր մեղքը բարդել ուղևորի վրա ։ Սկզբից ինքը զրուցել է վարորդի հետ, երբ հրամանատարը և գործընկերը սկսել են նրա հետ շփվել, ինքն արդեն մյուս կողմ է անցել։ Երբ իրենք բոլորով գտնվել են վարորդի մոտ մեղադրալը կարող էր դուռը բացել ու փախչել, սակայն լավ չէր վազում: Նշեց, որ մեղադրյալի մոտից հայտնաբերվել էր նաև դանակ և երբ նրան հարցրել են թե ինչու է փախել, նա պատասխանել է, որ իր մոտ գտնվող դանակի պատճառով է վախեցել /դատական նիստի արձանագրություն/:

4. Լրացուցիչ դատալսումներ.
Լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում միջնորդություն ներկայացվել հատուցել պաշտպանին վճարված գումարը:

5. Դատարանի պատճառաբանությունը և եզրահանգումները.
5.1 Հետազոտելով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցները, համադրելով և գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից` Դատարանը գտնում է հետևյալը.
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք /…/:
2. Յուրաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործության մեջ, համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ օրենքին համապատասխան:/…/»:
Նույն կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Ոչ ոք չպետք է մեղավոր ճանաչվի որևէ գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին գործող ներպետական կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, հանցագործություն չի համարվել: /…/»:
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք: /…/»:
ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղքն ապացուցված չէ օրենքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով՝ դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղությանը:
3. Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ցույց տալ որևէ աջակցություն: Մեղադրյալի անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել նաև նրա պաշտպանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքային պատասխանողի և նրա ներկայացուցչի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մինչդատական վարույթում` նաև քննիչը: Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պարտականությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ: /.../»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 101-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ապացուցումը սույն օրենսգրքով նախատեսված` ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 103-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ապացույցները հավաքվում են քրեական վարույթի ընթացքում՝ սույն օրենսգրքով նախատեսված ապացուցողական գործողությունների կատարման միջոցով, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում և կարգով` օտարերկրյա իրավասու մարմինների կողմից համապատասխան գործողությունների կատարման միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում հավաքված ապացույցները ենթակա են պատշաճ ստուգման՝ ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստացման աղբյուրները վերհանելու միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել»:
Վերոգրյալ իրավանորմերի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ: Ապացուցումը սույն օրենսգրքով նախատեսված` ապացուցման ենթակա փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև վարույթի համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ հաստատելու կամ հերքելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է: Ապացուցման գործընթացի առաջին տարրն ապացույցներ հավաքելն է: Քրեական վարույթի ընթացքում ապացույցները հավաքվում են երկու եղանակով՝ ապացուցողական գործողությունների կատարման միջոցով և Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում և կարգով՝ օտարերկրյա իրավասու մարմինների կողմից համապատասխան գործողությունների կատարման միջոցով: Օրենսգիրքն ապացույցի ստուգման հասկացության մեջ, ստուգման ավանդական եղանակների (ապացույցների համադրում, նոր ապացույցների հավաքում, ապացույցի ստացման աղբյուրի վերհանում) շարքում ներառել է նաև ստացված ապացույցի ձևի և բովանդակության վերլուծությունը: Քրեական դատավարության օրենսգրքով ապացույցի ձևին ներկայացվող պահանջներին ապացույցի համապատասխանության ստուգման արդյունքում վարույթն իրականացնող մարմինը հավաստիանում է, որ պահպանված են ապացույցի արժանահավատության ապահովմանն ու ապացուցողական գործողության մասնակցի իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված՝ օրենսգրքով առանձին ապացույցների ձևին ներկայացվող պահանջները: Ինչ վերաբերում է ապացույցների գնահատմանը, այն կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) վարույթն իրականացնող մարմինը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով:
Մեջբերված նորմերի վերլուծությունից հետևում է, որ հանցագործության մեջ անձի մեղավորության հարցը լուծվում է դրա մասին վկայող բավարար ապացույցների ամբողջությամբ: «Ապացույցների բավարարություն» հասկացությունը գնահատողական է և իրենից ներկայացնում է ապացույցների համակցության գնահատման վերջնական արդյունք (ապացույցների բավարարության չափանիշների` վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 15-19-րդ կետերը):
5.2 Վճռաբեկ դատարանն ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշների վերաբերյալ ձևավորած իրավական դիրքորոշումներն ամբողջացրել և զարգացրել է Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ անձի դատապարտման համար անհրաժեշտ է ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար կլինի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու, անձի մեղավորության առնչությամբ ցանկացած ողջամիտ կասկած բացառելու և ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի մոտ համապատասխան ներքին համոզմունք ձևավորելու համար: Ներքին համոզմունքը` որպես սուբյեկտիվ կատեգորիա, պետք է օբյեկտիվ հիմքեր ունենա, այն է` բխի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունից, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ կձևավորեն անձի մեղավորության վերաբերյալ համոզվածություն: Ընդ որում, ներքին համոզմունքն օբյեկտիվանում և իրավական նշանակություն է ձեռք բերում դատական ակտերի հիմնավորման և պատճառաբանման միջոցով (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 29-32-րդ կետերը):
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները: (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 31.3-32-րդ կետերը):
Վճռաբեկ դատարանը քննարկվող որոշմամբ արձանագրել է, որ «[Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 33-րդ կետը):
5.3 Ընդհանրացնելով մեջբերված իրավական դիրքորոշումները` Դատարանը փաստում է, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից: Միաժամանակ, դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում: Ավելին՝ մեղադրանքի ապացուցման և ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը հանրային քրեական հետապնդման դեպքում կրում է դատախազը, իսկ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի: Կասկածները համարվում են չփարատված, եթե դրանք շարունակում են մնալ, երբ քրեական գործի բոլոր հանգամանքները հետազոտվում են լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի, քրեադատավարական ապացուցման բոլոր միջոցներով: Կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելը նշանակում է, որ հանցագործության դեպքի, դրանում մեղադրյալի մասնակցության, մեղադրյալին մերկացնող, նրա պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներն ապացուցող փաստերը ճանաչվում են գոյություն չունեցող և հակառակը՝ մեղադրյալի մեղավորությունը կասկածի տակ դնող, նրան արդարացնող կամ մեղմացնող հանգամանքները ճանաչվում են հաստատված, եթե դրանց գոյությունն արժանահավատորեն հերքված չէ:
5.4 Անդրադառնալով սույն գործին և վերոգրյալ չափանիշների լույսի ներքո գնահատելով գործի փաստական հանգամանքները՝ Դատարանն արձանագրում է, որ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հնարավոր չէ հետևություն անել մեղադրյալ Հովհաննես Ղարյանի կողմից առանց իրացման նպատակի Մամիկոն Ահարոնյանի կողմից շահագործվող «Նիսան» մակնիշի 37 OT 304 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայում առանձնապես խոշոր չափի «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց ապօրինի պահելու մասով նրան ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածության և օրինականության վերաբերյալ:
Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքի ապացուցվածության վերաբերյալ Դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը:
Այլ կերպ ասած՝ սույն գործով ապացույցների անհրաժեշտ և բավարար համակցություն ձեռք չի բերվել, որպեսզի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքը հիմնավորող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք Դատարանը հաստատված համարի այն խորությամբ և աստիճանի, որ կասկած չմնա դրանց ապացուցվածության վերաբերյալ, իսկ Դատարանին ներկայացված ապացույցներով այդ հանգամանքների ապացուցվածությունը խիստ կասկած է հարուցում: Այսինքն՝ առկա է չփարատված կասկած Հովհաննես Ղարյանի կողմից առանց իրացնելու նպատակի առանձնապես խոշոր չափերի թմրամիջոց ապօրինի պահելու վերաբերյալ, որը պետք է մեկնաբանվի հօգուտ նրա:
5.5 Գնահատելով քրեական գործով հետազոտված թույլատրելի ապացույցները, Դատարանը գտնում է, որ չի հաստատվել Հովհաննես Ղարյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը:
Այսպես, Դատարանը հաստատված է համարում հետևյալը.
- Հովհաննես Ղարյանը 2025 թվականի օգոստոս ամսին պայմանավորվածություն է ձեռք բերել ինքնությունը չպարզված անձի՝ ոմն Ակսգարի հետ՝ Ավստրալիա և այլ երկրներ ուղարկելու նպատակով Հայաստանի Հանրապետությունում ստանալ Իրանի Իսլամական Հանրապետությունից ուղարկված կաշվե պայուսակներ,
- Աբբաս Ղոլամռեզան 2022 թվականի օգոստոս ամսին «Դիդիար Սեյե Գիթի» բեռնափոխադրող ընկերության միջոցով ստացել է ԻԻՀ-ից ՀՀ տեղափոխված նշված կաշվե պայուսակները, այնուհետև դրանք հանձնել է «Հայփոստ» ՓԲ ընկերությանը՝ փոստային ծառայության միջոցով Ավստրալիա և Գերմանիա ուղարկելու նպատակով, որոնք համապատասխան երկրներում ստացվել են հասցեատերերի կողմից,
- Աբբաս Ղոլամռեզան 2022 թվականի հոկտեմբեր ամսին «Դիդիար Սեյե Գիթի» բեռնափոխադրող ընկերության միջոցով ստացել է ԻԻՀ-ից ՀՀ տեղափոխված նշված կաշվե պայուսակները, այնուհետև դրանք հանձնել է «Հայփոստ» ՓԲ ընկերությանը՝ փոստային ծառայության միջոցով Ավստրալիա ուղարկելու նպատակով, որոնք չեն ուղարկվել, քանի որ դրանցում թաքցված է եղել թմրամիջոց:
Դատարանն արձանագրում է, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք չեն բերվել և դատաքննության ընթացքում չեն հետազոտվել այնպիսի ապացույցների բավարար համակցություն, որոնք հնարավորություն կտային դատողություն կատարել մեղադրյալ Ա.Ղոլամռեզայի կողմից իրեն վերագրվող գործողությունները դիտավորությամբ կատարելու մասին: Այլ կերպ, մեղադրյալ Աբբաս Ղոլամռեզայի կողմից իրեն մեղսագրվող հանցանքների հանցակազմերի հատկանիշ կազմող արարքի փաստական հանգամանքները գիտակցելու վերաբերյալ որևէ ուղղակի կամ անուղղակի ապացույց ձեռք չի բերվել և չի հետազոտվել դատաքննության ընթացքում:
Այսպես, մեղադրյալ Ա.Ղոլամռեզայի բջջային հեռախոսի թվային խուզարկությամբ հայտնաբերված «Whatsapp» հավելվածի հաղորդագրություններով հաստատվել է, որ ՀՀ փոստային ծառայության միջոցով բեռ առաքելու համագործակցության նախաձեռնությունը եկել է ԻԻՀ-ում գտնվող ոմն «Ակսգարիի» կողմից: Ընդ որում, հաղորդագրությունների բովանդակությունից ակնհայտ է, որ Ա.Ղոլամռեզան նախկինում չի ճանաչել իր հետ կապ հաստատած անձին, իսկ վերջինս սոցիալական ցանցերից է տեղեկացել Ա.Ղոլամռեզայի տուրիստական գործունեության մասին: Մեղադրյալ Ա.Ղոլամռեզան տեղեկացրել է Հայաստանում փոստային ծառայության թանկ լինելու մասին և խորհուրդ է տվել բեռն ուղարկել Իրանից կամ Թուրքիայից, ինչը հերքում է թմրաշրջանառության մեջ ներգրավված լինելու՝ թմրամիջոցները մաքսանենգ եղանակով ՀՀ պետական սահմանով ապօրինի տեղափոխելու փորձի և դրանք իրացնելուն օժանդակելու վերջինիս անձնական շահագրգռվածությունը: Այլ կերպ, Ա.Ղոլամռեզայի կողմից վարած հաղորդագրություններով չի հիմնավորվում վերջինիս իրազեկվածությունը՝ մինչ պայուսակները ՀՀ առաքելը դրանցում թմրամիջոցների առկայության մասին:
Միևնույն ժամանակ Դատարանն ընդգծում է, որ հետազոտված ապացույցներով հիմնավորվել է, որ, բացառությամբ առաջին դեպքի, Ա.Ղոլամռեզան թափանցիկ պոլիէթիլենային թաղանթով փաթեթավորված պայուսակները չի բացել, իսկ առաջին անգամ պոլիէթիլենային տոպրակը բացվել է դրանք լուսանկարելու և ուղարկողի կողմից նույնականացնելու համար: Ընդ որում, հետազոտված ապացույցները նույնիսկ չեն վկայում պայուսակների առաջին կամ հաջորդող խմբաքանակներում հնարավոր թմրամիջոցների առկայության մասին, ինչը բխում է ինչպես Ա.Ղոլամռեզայի ցուցմունքից, ըստ որի՝ որևէ կասկածելի առարկա չի հայտնաբերել և ոչ մի հոտ չի զգացել, այնպես էլ մաքսային մարմինների հսկողության պայմաններում բեռներն արտերկիր առաքելու ու ստացողների կողմից դրանք ստացված լինելու տվյալներից:
Բացի այդ, Դատարանը հատկապես ցանկանում է մատնանշել դատաքննության ընթացքում հետազոտված իրեղեն ապացույցների դիտարկումը, որն ինքնին, չէր վկայում դրանցում թմրամիջոցների առկայության մասին: Այսինքն, բացառապես հատուկ մասնագիտական գիտելիքներ ունեցող փորձագետի կողմից է հնարավոր եղել արձանագրել պայուսակների միջնամասերի պաստառների մեջ սինտեպոնե հատվածներում ներծծված թմրամիջոցների առկայությունը:
Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Աբբաս Ղոլամռեզան չի գիտակցել իրեն մեղսագրված արարքների հակաիրավականությունը:
Միևնույն ժամանակ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Աբբաս Ղոլամռեզան չէր կարող գիտակցել իր արարքների հակաիրավականությունը: Նշվածը բխում է հաստատված այն իրողությունից, որ Ա.Ղոլամռեզայի կողմից փոստային ծառայությանը հանձնված բեռը առաքվել է ԻԻՀ-ից, անցել է ԻԻՀ և ՀՀ մաքսային սահմանները, որտեղ բեռները, ըստ Ա.Ղոլամռեզայի, զննվում են ռենտգեն և լազերային սարքերով, վարժեցված շների միջոցով, հետևաբար վերջինս, հակառակը, գիտակցել է մաքսային հսկողություն արդեն իսկ անցած բեռի արգելված առարկաներ չպարունակելու մասին: Միևնույն ժամանակ վկա Ս.Փայլյանի ցուցմունքով հիմնավորվել է, որ բեռնափոխադրող մեքենային բեռները կարող են հանձնվել ոչ միայն ԻԻՀ-ում՝ պարսկական ընկերության տարածքում, այլ նաև ճանապարհից: Բացի այդ, դատաքննության ընթացքում չի հետազոտվել որևէ ապացույց, ինչը կարող էր վկայել Ա.Ղոլամռեզայի կողմից բեռը ստանալուց հետո դրանում թմրամիջոցներ թաքցնելու մասին: Վերոգրյալից բխում է, որ Ա.Ղոլամռեզան չէր կարող գիտակցել իրեն մեղսագրված արարքների հակաիրավականությունը:
Ինչ վերաբերվում է վկաներ Ս.Փայլյանի և Թ.Փայլյանի ցուցմունքներին, ապա դրանցով հիմնավորվել է պարսկական ընկերության կողմից պայուսակները Աբբաս Ղոլամռեզայի անունով ուղարկելու հանգամանքը, իսկ վկա Ա.Ջոբանեհի ցուցմունքով՝ Ա.Ղոլամռեզային փոխանցելու նպատակով պայուսակները վերցնելու հանգամանքը: Բացի այդ, հետազոտված արձանագրություններով փաստվել է, որ առաքանին փոստային ծառայությանը հանձնվել է Ա.Ղոլամռեզայի անձնական տվյալներով, իսկ ձերբակալման արձանագրությամբ վերջինս հայտնել է իր բնակության հասցեում գտնվող և դեռևս փոստային ծառայությանը չհանձնված այլ պայուսակների առկայության մասին:
Այսինքն, որևէ պարագայում Ա.Ղոլամռեզան չի ցանկացել քողարկել իր անձնական տվյալները, թաքցնել պայուսակները, ինչը կարող էր տեսականորեն վկայել պայուսակների մեջ թմրամիջոցների առկայության մասին իրազեկված լինելու վերաբերյալ:
Դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ նաև մեղադրանքի կողմի դիրքորոշմանն, ըստ որի՝ մեղադրյալ Ա.Ղոլամռեզայի ցուցմունքներն արժանահավատ չեն, նկատի ունենալով, որ վերջինս ՀՀ-ում իր գտնվելը պարզաբանել է տուրիստական գործունեությամբ զբաղվելու և այդ կապակցությամբ ընկերություն ունենալու հանգամանքով, որը հերքվել է «Հարկատու 3» համակարգից արտատպված տեղեկատվություն, որի համաձայն՝ «Փերշիան Տուր» ՍՊ ընկերությունը 2017 թվականին լուծարվել է: Դատարանն արձանագրում է, որ դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով հիմնավորվել է 2019 թվականին Աբբաս Ղոլամռեզայի կողմից «Փերշիան Թուռ» ՍՊ ընկերությունը հիմնադրելու և դրա միակ մանակից ու գործադիր մարմնի ղեկավար հանդիսանալու հանգամանքները, ինչն արժանահավատ է դարձնում մեղադրյալի տված ցուցմունքները:
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը գտնում է, որ Աբբաս Ղոլամռեզայի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 46-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարքները դիտավորությամբ կատարելու վերաբերյալ առկա են ողջամիտ կասկածներ, որոնք չեն փարատվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, ուստի դրանք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի հիման վրա և «չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու» (in dubio pro reo) կանոնի կիրառմամբ պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալ Ա.Առաքելյանի:
5.6 ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Վերդիկտ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված հարցերից որևէ մեկին ժխտական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է արդարացման վերդիկտ։ /.../»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«/…/
6. Արդարացման դատավճիռը կայացվում է արդարացման վերդիկտի հիման վրա: Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալի անմեղությունն այն փաստական հանգամանքներով, որոնք դրվել են մեղադրանքի հիմքում:
/.../»:
Հիմք ընդունելով ամբողջ վերոգրյալը Դատարանը գտնում է, որ չի ապացուցվել մեղադրյալ Աբբաս Ղոլամալի Ղոլամռեզայի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարքները կատարելու մեջ, ուստի վերջինիս նկատմամբ պետք է կայացվի արդարացման դատավճիռ:
5.7 Անդրադառնալով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված «ՀՀ փորձագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ 16742205» կնիքով կնիքված փաթեթում առկա 768,4 գրամ քաշով «ափիոն» տեսակի և «ՀՀ փորձագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ 16802205» կնիքով կնիքված փաթեթում առկա 1028,12 գրամ քաշով «ափիոն» տեսակի թմրամիջոցի հարցին, Դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո թմրամիջոցը պետք է հանձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի տնտեսական հանցագործությունների և մաքսանենգությունների քննության գլխավոր վարչության երրորդ վարչությանը՝ թիվ 84112022 քրեական վարույթով տնօրինելու համար: Դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո որպես արտավարութային փաստաթուղթն ապացույց ճանաչված և քրեական վարույթին կցված փաստաթղթերը անհրաժեշտ է պահել գործի հետ միասին՝ վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում:
5.8 Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին, Դատարանն արձանագրում է, որ արդարացման վերդիկտ կայացնելու հետ միաժամանակ Դատարանը վերացրել է Աբբաս Ղոլամասի Ղոլամռեզայի նկատմամբ կիրառված կալանք խափանման միջոցը (տե՛ս 1.26 կետը):
5.9 Դատարանը գտնում է նաև, որ վարույթային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 9-րդ, 99-100-րդ, 347-350-րդ, 352-353-րդ, 364-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը հոդվածներով, Դատարանը.

Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ճանաչել և հռչակել Աբբաս Ղոլամալի Ղոլամռեզայի անմեղությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 44-399-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-393-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով ներկայացված մեղադրանքում՝ Աբբաս Ղոլամռեզայի մեղավորությունն ապացուցված չլինելու հիմքով:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված «ՀՀ փորձագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ 16742205» կնիքով կնիքված փաթեթում առկա 768,4 գրամ քաշով «ափիոն» տեսակի և «ՀՀ փորձագիտական կենտրոն ՊՈԱԿ 16802205» կնիքով կնիքված փաթեթում առկա 1028,12 գրամ քաշով «ափիոն» տեսակի թմրամիջոցը հանձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի տնտեսական հանցագործությունների և մաքսանենգությունների քննության գլխավոր վարչության երրորդ վարչությանը՝ թիվ 84112022 քրեական վարույթով տնօրինելու համար, իսկ որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված փաստաթղթերը պահել գործի հետ միասին՝ վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում:
Վարույթային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում։

ԴԱՏԱՎՈՐ Ս.ՅՈՒԶԲԱՇՅԱՆ