ԵԴ1/0247/01/25

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ու Թ Յ Ա Ն Ա Ն Ու Ն Ի Ց

17.12.2025թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈւԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ. ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈւՂԱՐՈւԹՅԱՄԲ՝ Հ. ՄԽԻԹԱՐՅԱՆԻ

Մասնակցությամբ՝

ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՄԵՂԱԴՐՈՂ՝ Լ. ՔՈՉԱՐՅԱՆԻ
ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՊԱՇՏՊԱՆ՝ Տ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ՝ Զ. ՄՈՎՍԵՍՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝
Զավեն Համլետի Մովսեսյանի, ծնված՝ 28.05.1992թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում մեկ անգամ դատված՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 15.02.2024թ. թիվ ԵԴ1/1904/01/23 դատավճռով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման՝ 4 տարի ժամկետով, խնամքին անչափահաս երեխա, ըստ իր հայտարարության՝ միջնակարգ կրթությամբ և աշխատել է Պռոշյանի կոնյակի գորածանում՝ որպես առաքիչ, հաշվառված և բնակվել է՝ Երևան քաղաքի Նոր-Արեշ 8-րդ փողոցի 107-րդ տանը:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 404-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Դատաքննությամբ և գործի տվյալներով պարզվեց հետևյալը.
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Ս.Հովսեփյանի կողմից 05.07.2023թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 396-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 334-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 12189623 քրեական վարույթը:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Ս.Հովսեփյանի 15.11.2023թ. որոշմամբ՝ թիվ 12189623 քրեական վարույթից անջատվել և թիվ 12835923 համարով առանձին վարույթ է առանձնացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 404-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 334-րդ հոդվածով և անհայտ անձի կողմից Զավեն Մովսեյանին թմրամիջոց իրացնելու՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքներ կատարելու դեպքի առթիվ քրեական վարույթը:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջաններիի դատախազության ավագ դատախազ Վ.Հարությունյանի 06.07.2023թ. որոշմամբ՝ Զավեն Համլետի Մովսեսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջաններիի դատախազության ավագ դատախազ Վ.Հարությունյանի 25.12.2024թ. որոշմամբ՝ Զավեն Համլետի Մովսեսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 404-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է նոր հանրային քրեական հետապնդում:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Ս.Հովսեփյանի կողմից 27.12.2024թ. Զավեն Համլետի Մովսեսյանին հանձնվել է հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին՝ 25.12.2024թ. որոշման պատճենը, պարզաբանվել մեղադրանքի փաստական հիմքը և իրավական գնահատականն ու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 43-րդ հոդվածով նախատեսված՝ նրա իրավունքները և պարտականությունները, ինչպես նաև նրան է հանձնվել դրանց ցանկը, որի մասին կազմվել է արձանագրություն:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Ս.Հովսեփյանի 26.12.2024թ. որոշմամբ՝ թիվ 12835923 քրեական վարույթից թիվ 12828524 համարով անջատվել և առանձին վարույթ է առանձնացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական վարույթը:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Ս.Հովսեփյանի 15.11.2023թ. որոշմամբ՝ թիվ 12189623 քրեական վարույթից թիվ 12828624 համարով անջատվել և առանձին վարույթ է առանձնացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական վարույթը:
Թիվ 12835923 քրեական վարույթի նյութերը մեղադրական եզրակացությամբ 15.01.2025թ. մուտքագրվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանում:
Զավեն Համլետի Մովսեսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 404-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է ներկայացվել այն բանի համար, որ նա, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի 45.2-րդ հոդվածի և ՀՀ Կառավարության 2010թ. մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է՝ չունենալով կանեփի մշակություն կամ վերամշակում իրականացնելու լիցենզիա, քննությամբ չպարզված ժամանակահատվածում, իր բնակության վայր հանդիսացող՝ Երևան քաղաքի Նոր-Արեշ 8-րդ փողոցի 107-րդ տան բակի հողամասում աճեցրել է ՀՀ Կառավարության 2018թ. հունիսի 27-ի թիվ 707-Ն որոշման 2-րդ հավելվածով սահմանված՝ առանձնապես խոշոր չափերի՝ թվով 655 կանեփի բույսեր, որոնք հայտնաբերվել և վերցվել են 05.07.2023թ. Երևան քաղաքի Նոր-Արեշ 8-րդ փողոցի 107-րդ հասցեում իրականացված բնակարանի խուզարկության ընթացքում:
Բացի այդ, Զավեն Համլետի Մովսեսյանը, խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործող/ նյութերի մասին» 2002թ. դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և ՀՀ Կառավարության 2010թ. մարտի 18-ի թիվ 270-Ն որոշման պահանջները, այն է` չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործուն/ նյութերի շրջանառություն իրականացնելու` թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու թույլտվություն, առանց իրացնելու նպատակի` իր անձնական օգտագործման համար, քննությամբ չպարզված ժամանակ ապօրինի ձեռք է բերել և իր բնակության վայր հանդիսացող՝ Երևան քաղաքի Նոր-Արեշ 8-րդ փողոցի 107-րդ տանն ապօրինի պահել է առանձնապես խոշոր չափերով՝ 283,3 գրամ քաշով «Մարիխուաննա» տեսակի, մանր չափերի՝ 1.44 գրամ քաշով «Տետրահիդրոկանաբինոլներ» պարունակող բուսական խարնուրդ և մանր չափ չկազմող՝ 81,83 գրամ քաշով «Կանեփ» տեսակների թմրամիջոցներ, որոնք հայտնաբերվել և վերցվել են 05.07.2023թ. Երևան քաղաքի Նոր-Արեշ 8-րդ փողոցի 107-րդ հասցեում իրականացված բնակարանի խուզարկության ընթացքում:
Նախնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Զավեն Համլետի Մովսեսյանը դատարանին միջնորդեց կիրառել արագացված վարույթ և հայտարարեց, որ իրեն պարզ է ներկայացված մեղադրանքը, համաձայն է մեղադրանքի հետ, պնդում է արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը, միջնորդությունը ներկայացվել է կամավոր՝ պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո, ինչպես նաև գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները:
Հաշվի առնելով, որ մեղադրյալ Զավեն Համլետի Մովսեսյանը մեղադրվում է միջին ծանրության հանցանքներ կատարելու համար, առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված` արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, ինչպես նաև այն, որ մեղադրյալը համաձայն է իրեն մեղսագրվող արարքներին, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր և գիտակցում է իր միջնորդության բնույթը և հետևանքները՝ դատարանը բավարարել է արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը:
Արագացված վարույթով դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կարգով ապացույցների հետազոտում չիրականացնելով և հիմք ընդունելով մեղադրյալ Զավեն Համլետի Մովսեսյանի կողմից իրեն ներկայացված մեղադրանքներն ամբողջ ծավալով ընդունելու և դրանց հետ համաձայն լինելու փաստը՝ հանգում է հետևության, որ մեղադրյալ Զավեն Համլետի Մովսեսյանին մեղսագրվող արարքներին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 404-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով տրված իրավական գնահատականը համապատասխանում են մեղադրանքի փաստական հանգամանքներին, որոնցով և պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Դատարանը արագացված վարույթի արդյունքով մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ՝ հաշվի առնելով Հայաuտանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4-րդ և 10-րդ մասերի համաձայն՝
«4. Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։
(…)
10. Համաձայնեցման կամ համագործակցության կամ արագացված վարույթ կիրառելն արգելք չէ լրացուցիչ պատիժ կամ անվտանգության միջոց նշանակելու համար»:
Դատարանը գտնում է, որ վերոգրյալ արարքները կատարելու համար մեղադրյալ Զավեն Համլետի Մովսեսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության ու պատժի, որը պետք է սահմանվի՝ հաշվի առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածով նախատեսված՝ վերը նշված պայմանները:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում կատարված հանցանքների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, հանցագործությունների շարժառիթը և նպատակը, մեղադրյալի անձը բնութագրող, ինչպես նաև նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներն ու նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությունը:
Դատարանը մեղադրյալ Զավեն Մովսեսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է համարում խնամքի տակ անչափահասի առկայությունը և կատարած արարքների համար զղջալն ու մեղքն ընդունելը:
Դատարանն այնպիսի հանգամանքներ, որոնք կարող են գնահատվել որպես մեղադրյալ Զ.Մովսեսյանի անձը բնութագրող, ինչպես նաև նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող, չհայտնաբերեց :
Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր և պատասխանատու բաղադրամասերից է, ուստի՝ օրենսդրի կողմից մեծապես կարևորվում է յուրաքանչյուր դեպքում անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս քրեաիրավական նորմերով ամրագրված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքների պահպանումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակներն են.
«(…) վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները» (Տե՛ս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասը):
Շարադրված հոդվածների վերլուծությունից հետևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված՝ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի բովանդակությունից: Մասնավորապես՝ նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի՝ հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը (Արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի ու «Պատիժ» հասկացությանը և դրա նպատակների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, թիվ ՎԲ-192/07, թիվ ՎԲ-201/07 և թիվ ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ»:
Վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Հետևաբար, կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս, դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա` ելնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից ։
Վճռաբեկ դատարանը բազմիցս կրկնել է, որ հանցագործության կատարման մեջ մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը պարտավոր է գործի նյութերում առկա փաստական տվյալների հիման վրա պատճառաբանել ինչպես պատժի տեսակի և չափի ընտրության, այնպես էլ ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժը կրելու անհրաժեշտության վերաբերյալ իր որոշումը: Դատական որոշման որակը մեծապես կախված է դրա պատճառաբանական մասից, հետևաբար դատական որոշումները սկզբունքորեն պետք է պատճառաբանված լինեն: Պատժի տեսակի և չափի ընտրության, ինչպես նաև պատիժը կրելու անհրաժեշտության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները հիմնավորող պատճառների մատնանշումը ոչ միայն ավելի հասկանալի և ընդունելի է դարձնում դատավճիռը վարույթի մասնակիցների համար, այլև բացառում է կամայականությունը: Նախևառաջ, դա նշանակում է, որ դատարանը պարտավորված է լինում արձագանքել կողմերի ներկայացրած փաստարկներին և մատնանշել տվյալ որոշումը հիմնավորող և իրավաչափ դարձնող փաստարկները: Եվ երկրորդ` պատշաճ պատճառաբանությունը հասարակությանը թույլ է տալիս հասկանալ, թե ինչպես է գործում դատական համակարգը հանցանք կատարած անձի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս: Բացի այդ, դատական ակտի չպատճառաբանված կամ ոչ բավարար չափով պատճառաբանված լինելը հանգեցնում է նաև քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի՝ արդար դատական քննության իրավունքի խախտման, քանի որ օբյեկտիվորեն սահմանափակվում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը ։
Հետևաբար, ընդունելի չի կարող համարվել ոչ միայն այն դատական ակտը, որտեղ պատժի վերաբերյալ դատարանի հետևությունները հիմնված չեն դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա, այլև այնպիսին, որում բացակայում են պատժատեսակի, պատժաչափի կամ պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները հիմնավորող հետևողական, հստակ և ոչ հակասական պատճառաբանությունները :
Այսպիսով՝ Վճռաբեկ դատարանի որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում հաշվի առնելով մեղադրյալ Զավեն Մովսեսյանին մեղսագրված հանցագործությունների առարկան («Մարիխուաննա», «Տետրահիդրոկաննաբինոլներ պարունակող բուսական խառնուրդ» և «Կանեփ» տեսակի թմրամիջոցներ, որոնք, դատելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 39-րդ հոդվածի 4-6-րդ մասերից և ՀՀ Կառավարության՝ 27.06.2018թ., թիվ 707-Ն որոշման թիվ 1 հավելվածից, «Մարիխուաննա»-ն և «Կանեփ»-ը նվազ վտանգավորություն ունեցող թմրամիջոցի տեսակներ են, քանի որ հարաբերականորեն ավելի մեծ քաշերն են պատժելի համարվում, մինչդեռ՝ «Տետրահիդրոկաննաբինոլներ պարունակող բուսական խառնուրդ»-ը խիստ վտանգավորություն ունեցող թմրամիջոցի տեսակ է, քանի որ հարաբերականորեն ավելի փոքր քաշն է պատժելի համարվում) և դրանց չափերը (հայտնաբերված թմրամիջոցներից «Մարիխուաննա» տեսակի թմրամիջոցի քաշը կազմել 283,3 գրամ, «Կանեփ» տեսակի թմրամիջոցի քաշը՝ 81,83 գրամ, իսկ «Տետրահիդրոկաննաբինոլներ պարունակող բուսական խառնուրդ» տեսակի թմրամիջոցի քաշը՝ 1.44 գրամ, որոնցից միայն «Մարիխուաննա» տեսակի թմրամիջոցի քաշն է, որ բավականին գերազանցում է ՀՀ Կառավարության՝ 27.06.2018թ., թիվ 707-Ն որոշման թիվ 1 հավելվածի 81-րդ կետով՝ թմրամիջոցի այդ տեսակի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 6-րդ մասով սահմանված առանձնապես խոշոր չափի (0.5-2.5) նվազագույն սահմանը), կատարած հանցանքների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, հանցագործությունների շարժառիթը և նպատակը, գործի հանգամանքները, քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և հանցագործությունների ծանրությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, նշանակվող պատժի` վերջինիս վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությունը, հանցանքների սանկցիաներով նախատեսված՝ նշանակման ենթակա պատիժների առավելագույն և նվազագույն սահմանների շրջանակում, իր հայեցողության շրջանակներում ղեկավարվելով պատժի նշանակման օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներով, օրենքով և ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ Զավեն Համլետի Մովսեսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասի և 404-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիաներով պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով:
Միևնույն ժամանակ ելնելով պատժի արդարացիության սկզբունքից և այդ կոնտեքստում, ի թիվս այլ հանգամանքների, հաշվի առնելով, որ հայտնաբերված թմրամիջոցներից «Կանեփ» և «Տետրահիդրոկաննաբինոլներ պարունակող բուսական խառնուրդ» տեսակի թմրամիջոցների քաշերը մանր չափերի են՝ դատարանը գտնում է, որ ազատազրկման ձևով պատժի նվազագույն ժամկետները նշանակելով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի վերասոցիալականացմանն ու հանցագործությունների կանխմանը, ինչպես նաև ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ և 69-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Նկատի ունենալով, որ Զավեն Համլետի Մովսեսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված երկու հանցանք, որոնցից ոչ մեկի համար քրեական պատասխանատվության չի ենթարկվել՝ դատարանը գտնում է, որ հանցագործությունների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ նշանակելով` վերջնական պատիժը պետք է որոշել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված կարգով՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով:
Դատարանը նաև արձանագրում է, որ Զավեն Մովսեսյանը սույն գործով իրեն մեղսագրվող հանցանքները կատարել է 05.07.2023թ., այսինքն՝ նախքան Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի թիվ ԵԴ1/1904/01/23 դատավճիռը կայացվելը(15.02.2024թ.):
Վերոգրյալի հաշվառմամբ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 11-րդ մասի կիրառմամբ՝ Զավեն Համլետի Մովսեսյանի նկատմամբ պետք է վերջնական պատիժ նշանակել սույն և Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 15.02.2024թ. թիվ ԵԴ1/1904/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ պատժի սկիզբը հաշվելով առաջին դատավճռով սահմանված ժամկետից:
Քննարկելով վարութային ծախսերի հարցը՝ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին՝ դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ թվով 655 հատ կանեփ տեսակի խոտաբույսերի անհատները, պետք է ոչնչացնել, 283.3 գրամ «Մարիխուաննա» տեսակի, ընդհանուր՝ 81.83 գրամ «Կանեփ» տեսակի և 1.44 գրամ «Տետրահիդրոկաննաբինոլ պարունակող բուսական խառնուրդ» տեսակի թմրամիջոցները՝ վերադարձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժին՝ թիվ 12828524 և թիվ 12828624 քրեական վարույթներին կից քննություն կատարելու համար, իսկ արտավարութային փաստաթուղթ ճանաչված և վարույթի նյութերին կցված՝ Ալվարդ Կիրակոսյանի կողմից ներկայացված Երևան քաղաքի Նոր Արեշ 8-րդ փողոցի 107-րդ հասցեի անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի վկայականի պատճենը, պետք է պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-350-րդ, 364-րդ, 464.4-րդ և 464.5-րդ հոդվածներով՝ դատարանը.

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Զավեն Համլետի Մովսեսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 404-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 3-րդ մասով դատապարտել ազատազրկման՝ 2(երկու) տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 404-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտել ազատազրկման՝ 2(երկու) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Զավեն Համլետի Մովսեսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2(երկու) տարի 6(վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 11-րդ մասի կիրառմամբ՝ սույն և Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 15.02.2024թ. թիվ ԵԴ1/1904/01/23 դատավճռով նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Զավեն Համլետի Մովսեսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 5(հինգ) տարի ժամկետով:
Պատժի սկիզբը՝ 05.07.2023թ.:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ թվով 655 հատ կանեփ տեսակի խոտաբույսերի անհատները, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, ոչնչացնել, 283.3 գրամ «Մարիխուաննա» տեսակի, ընդհանուր՝ 81.83 գրամ «Կանեփ» տեսակի և 1.44 գրամ «Տետրահիդրոկաննաբինոլ պարունակող բուսական խառնուրդ» տեսակի թմրամիջոցները՝ վերադարձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժին՝ թիվ 12828524 և թիվ 12828624 քրեական վարույթներին կից քննություն կատարելու համար, իսկ վարույթի նյութերին կցված արտավարութային փաստաթղթերը պահել վարույթի նյութերի հետ՝ դրանք պահելու ամբողջ ընթացքում:
Դատավճիռը, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերով, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ. ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆ