ԵԴ1/0235/01/25







Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«20» մայիսի 2025 թվական քաղաք Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)

ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ` ԴԱՏԱՎՈՐ ՎԱՀԵ ՋԻՎԱՆՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` ԳՈՀԱՐ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՄԵՂԱԴՐՈՂ ՎԱԶԳԵՆ ԵԴԻԳԱՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ ԱՆԱՀԻՏ ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ ՍԱՄՎԵԼ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ ԿԱՐԵՆ ՄԻՍԱԿՅԱՆԻ

«Աջափնյակ 1» նստավայրում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սամվել Լևոնի Հարությունյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 1-ին մասով (ծնված՝ 1976 թվականի նոյեմբերի 10-ին՝ Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնալուծված, դատվածություն չունեցող, չի աշխատում, հաշվառված՝ քաղաք Երևան, Օդանավակայանի փողոց, 50-րդ տուն հասցեում, բնակվում է քաղաք Երևան, Մեծարենց 54-րդ տուն հասցեում, որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը)։

1. Նկարագրական մաս.
2024 թվականի հուլիսի 17-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նորբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաձեռնվել է թիվ 12-0615-24 քրեական վարույթը։
2024 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Սամվել Լևոնի Հարությունյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2024 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Սամվել Լևոնի Հարությունյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը։
2025 թվականի հունվարի 15-ին մեղադրական եզրակացությամբ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան են մուտքագրվել քրեական վարույթի նյութերը։
2025 թվականի հունվարի 16-ին քրեական գործը հանձնվել է դատավոր Վ․Ջիվանյանիս, որով 2025 թվականի հունվարի 20-ին ստանձնվել է վարույթ և նշանակվել նախնական դատալսումներ։
2025 թվականի փետրվարի 2-ին տուժող Կարեն Միսակյանի կողմից ներկայացվել է գույքային հայց։
2025 թվականի մայիսի 08-ին ավարտվել են հիմնական դատալսումները և Սամվել Լևոնի Հարությունյանի նկատմամբ կայացվել է մեղադրական վերդիկտ` Սամվել Լևոնի Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նույն օրն իրականացվել են լրացուցիչ դատալսումներ։

1.1. Մեղադրանքի փաստական նկարագրություն.
Սամվել Լևոնի Հարությունյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել այն արարքի համար, որ նա, խաբեությամբ ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, ներկայանալով որպես փաստաբան, դատարան հայցադիմում ներկայացնելու և Կարեն Միսակյանի շահերը պաշտպանելու պատրվակով, 2024 թվականի ապրիլի 22-ից մինչև 2024 թվականի հունիսի 2-ն ընկած ժամանակահատվածում առձեռն՝ Երևան քաղաքի Վարդաշեն 2-րդ փողոց 2-րդ շենքի 82-րդ բնակարանում, և բանկային փոխանցման եղանակով ստացել է ընդհանուր 425․000 ՀՀ դրամ գումար՝ այդ կերպ Կարեն Միսակյանին պատճառելով մանր չափերի գույքային վնաս։

1.2. Դատաքննության ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցներ.
Դատաքննությամբ հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները՝
1.2.1. Մեղադրյալ Սամվել Լևոնի Հարությունյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Կարեն Միսակյանին ճանաչել է տարիներ իր վեր, երբ նա ծառայել է ոստիկանության բաժնում, ինքն էլ եղել է դատարանի աշխատող։ Նրա հետ հանդիպել են Մալաթիայի տոնավաճառում, նա ասել է, որ թոռների տեսակցության հետ կապված խնդիրներ ունի, ինքն էլ պատրաստակամություն է հայտնել որպես իրավաբան օգնել նրան։ Նախ դիմում են գրել թաղապետարան՝ տեսակցության կարգ սահմանելու համար, նիստը եղել է, ինքն ու Լենա Գաբրիելյանն են գնացել, սակայն քանի որ լիազորագիրը միայն Կարենի անունից էր, ինքն այնտեղ միայն ներկա է եղել։ Հայցադիմումներն էլ գրած-պատրաստ իր մոտ պահպանված են, որոնք պետք է մուտք աներ դատարան, սակայն Կարենի հետ մի քիչ անախորժություն է եղել, որը պայմանավորված է եղել նրա անհամբերությամբ։ Չի հերքում, որ Կարեն Միսակյանն իրեն գումար տվել է՝ 375․000 ՀՀ դրամ, որից 100․000 ՀՀ դրամն ինքը վերադարձրել է։ Ըստ կարգի՝ հայցադիմում դատարան ներկայացնելու համար նախ պետք է ստանային հանձնաժողովի եզրակացությունը, սակայն նիստերը հետաձգվել են, քանի որ մյուս կողմը պարբերաբար փոխել է իր հասցեն, և հանձնաժողովը չի կողմնորոշվել, թե որ հասցեով պետք է ներկայացվի։ Ինքը Կարեն Միսակյանին ներկայացել է որպես իրավաբան, երբևէ փաստաբան չի եղել։ Ինքը Կոմիտասի պողոտա 49 հասցեում 6 ամիս առաջ ունեցել է գրասենյակ և անհատ ձեռնարկատիրոջ վկայական, մատուցել է իրավաբանական ծառայություններ, սակայն ներկայումս գրասենյակ չունի։ Կարեն Միսակյանին կանչել է իր գրասենյակ և առաջարկել է հանդիպել գրասենյակում, սակայն նա նախընտրել է տանը հանդիպել։ Կարեն Միսակյանի հետ պայմանավորվածությունը եղել է միայն հայցադիմում ներկայացնելու և թաղապետարան դիմում գրելու համար։ Հայցադիմումը պատրաստել է Կարեն Միսակյանի և Լենա Գաբրիելյանի անունից, այն նրանք ստորագրել են, սակայն դատարան չի ներկայացրել, քանի որ չի եղել հանձնաժողովի եզրակացությունը։ Կարեն Միսակյանի կողմից իրեն լիազորագիրը տրվել է թաղապետարան դիմելուց հետո։ Տուժողի հետ պայմանագիր չի կնքել, քանի որ մինչև այս գործը՝ նրան համարել է իր ընկեր։ Ընդունում է, որ Կարենից գումար է վերցրել, սակայն այն չի հափշտակել, պատրաստ էր գումարը վերադարձնել, սակայն տուժողի նման ագրեսիվ պահվածքի պատճառով չի վերադարձնի։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/

1.2.2. Տուժող Կարեն Զավենի Միսակյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ մեղադրյալին ճանաչում է 1996 թվականից, եղել է բարիդրացիական հարաբերությունների մեջ, ինքը նախկինում ծառայել է ոստիկանությունում, իսկ Սամվելն աշխատել է դատարանում։ 2024 թվականի ապրիլի 15-ին «Մալաթիա» տոնավաճառում պատահաբար հանդիպել է Սամվելին և զրույցի ընթացքում վերջինս ասել է, որ մեծ փաստաբանական գրասենյակ ունի, որը գտնվում է Կոմիտասի շուկայի մոտ։ Ինքն ասել է, որ իրեն փաստաբան է պետք, քանի որ հարսը չի թողնում երեխաներին տեսնի, տղան էլ հանրապետությունում չէ։ Սամվել Հարությունյանն ասել է, որ դա հեշտ գործ է և ինքը կանի։ Նախնական պայմանավորվել են 200․000 ՀՀ դրամ։ Ապրիլի 20-ին կամ 21-ին Սամվել Հարությունյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ պատրաստ է գործն անել, ինքն էլ առաջարկել է Սամվելին գալ իր տուն։ Հաջորդ օրն իրենց տանը Սամվելին տվել է 80․000 ՀՀ դրամ, խոստացել մնացած մասը տալ ամսվա վերջին և խնդրել է, որպեսզի Սամվելը գործը սկսի։ 3 օրից Սամվելը զանգահարել ու ասել է, որ երեխաների ՍԷԿՏ-ը փակ է, ինքն էլ հայցադիմումը ներկայացրել է Արաբկիրի դատարան։ Իսկ դրանից մի քանի օր անց զանգահարել է ու ասել, որ էլի գումար է պետք, ինքը տվել է 20․000 դրամ, Սամվելն ասել է, որ ապրիլի 30-ին դատական նիստ է նշանակվել։ Սակայն այդ օրը, երբ պատրաստվել է գնալ դատարան, Սամվելը զանգել ու ասել է, որ նիստը հետաձգել է, քանի որ անհրաժեշտ փաստաթղթեր կան հավաքելու, որի համար կրկին գումար է ուզել, և իր կողմից նրան տված գումարը հասել է 375․000 ՀՀ դրամի։ Ինքը Սամվելին ասել էր, որ կասկածում է, որ իր հարսն ունի հոգեկան խնդիրներ, Սամվելն ասել է, որ կարող է դրա վերաբերյալ տեղեկանքները վերցնել, սակայն դրա համար գումար է պետք՝ 30․000 դրամ, տվել է, որից մի քանի ժամ անց կրկին զանգել է և ասել, որ այդ մարդկանց պետք է տանի սրճարան և ևս 20․000 դրամ գումար է վերցրել։ Այլևս չհավատալով Սամվելին՝ ասել է, որ իր գումարը վերադարձնի, քանի որ տեղեկացել է, որ իր թոռները Վրաստանում են, սակայն Սամվել Հարությունյանը տարբեր պատճառաբանություններով գումարը չի վերադարձրել ու խաբել է իրեն, և ինքը հաղորդում է ներկայացրել։ Օգոստոսին Սամվելը զանգահարել է և հաշվեհամարն ուզել, որպեսզի գումարը փոխանցի, ինքն այն տվել է և Սամվել Հարությունյանն իր հաշվի է փոխանցել 100․000 ՀՀ դրամ, ասելով, որ գումարի մնացած մասն առավոտյան կլինի հաշվին, միաժամանակ խնդրել է քննչականում հայտնել, որ իրենից պահանջ չունի։ Ինքն ասել է, որ գումարը փոխանցելուց հետո այդպես էլ կանի, սակայն առ այսօր գումարը չի վերադարձրել։ Հետագայում իմացել է նաև, որ Սամվել Հարությունյանը փաստաբան չէ։ Ինքը երբևէ նրա փաստաբանական գրասենյակ չի գնացել, 2 անգամ պայմանավորվել են, որ գնա գրասենյակ, ինքը հասել է Կոմիտաս, սակայն Սամվել Հարությունյանը զանգահարել ու ասել է, որ դուրս է եկել և հետո կհանդիպեն։ Ընդհանուր առմամբ ինքը Սամվել Հարությունյանին տվել է 425․000 ՀՀ դրամ։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/

1.2.3. Վկա Լենա Ալբերտի Գաբրիելյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ տուժողն իր ամուսինն է, մեղադրյալ Սամվել Հարությունյանին ճանաչում է որպես իր ամուսնու ծանոթ, վերջինս ներկայացել է որպես փաստաբան։ Իր որդուց հարսի բաժանվելուց հետո Կարենը փաստաբան է փնտրել, որպեսզի լուծվի երեխաների տեսակցության հարցը։ Մի օր էլ զանգահարել ու ասել է, որ իր շատ վաղեմի հարազատ ընկերոջն է հանդիպել, որը մատչելի գնով համաձայնվել է լուծել հարցը, նա ասել է, որ ունի փաստաբանական գրասենյակ և պատրաստ է իրեն օգնել։ Այդ օրը Սամվել Հարությունյանը եկել է իրենց տուն, քննարկել են գործը և պայմանավորվել, որ գործը սկսեն։ Մի քանի օր հետո կրկին եկել է, հարևաններից ցուցմունք վերցրել, ու ասել, որ գործը սկսելու համար գումար է պետք, այդ ժամանակ Կարենը նրան տվել է 80․000 դրամ։ Դրանից հետո պարբերաբար եկել է իրենց տուն, նստել քննարկել են գործի մանրամասները, ընթացքում էլի գումարներ է ուզել, իրենց ասել է, որ վերցրած տեղեկանքների համաձայն՝ իրենց հարսն ունի 4-րդ կարգի շիզոֆրենիա, սակայն այդ տեղեկանքներն իրենք երբեք չեն տեսել։ Մյուս հարցերի հետ կապված Կարենն ու Սամվելը դրսում են հանդիպել և ինքն այլ մանրամասների չի տիրապետում, միայն մեկ անգամ՝ ամռանը, Կարենն ասել է, որ այդ ընդհանուր գումարից 100․000 դրամ Սամվելը վերադարձրել է։ Գումարները տրամադրելը սկսվել է 2024 թվականի ապրիլի 22-ից, իր տեղեկություններով՝ Կարենը գումարները տվել է առձեռն։ Ստույգ գումարի չափը չգիտի, սակայն տեղյակ է, որ 400․000 դրամն անցել է։ Մի անգամ միասին գնացել են Էրեբունի շրջանի հոգաբարձուների խուրհուրդ՝ երեխաների հետ շփման կարգ սահմանելու համար, Սամվել Հարությունյանը պետք է ներկայացներ երեխաների տվյալները, անձնագրերի պատճենները, սակայն հետո պարզվել է, որ չի ներկայացրել։ Այդ պահից հասկացել է, որ Սամվել Հարությունյանը չի կատարում իր պարտականությունները։ Երբևէ նշված փաստաբանական գրասենյակ չի գնացել, քանի որ ամուսինն ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, ինքը հավատացել է ամուսնուն։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/

1.2.4. Հանցագործության մասին բանավոր հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ հաղորդումը, որի համաձայն՝ Կարեն Զավենի Միսակյանը հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2024 թվականի ապրիլի 22-ից հունիսի 2-ն ընկած ժամանակահատվածում իր նախկին ծանոթ Սամվել Հարությունյանին, ով ներկայացել է իբրև փաստաբան, ծառայություն մատուցելու, իր անունից դատարան հայցադիմում ներկայացնելու և դատարանում իր շահերը պաշտպանելու համար առձեռն և տերմինալից փոխանցման միջոցով Երևան քաղաքի Վարդաշեն թաղամասից ընդհանուր տվել է 375.000 ՀՀ դրամ գումար, սակայն պարզել է, որ վերջինս փաստաբան չէ, դատարանում որևէ հայցադիմում չկա և վերջինս խաբեությանբ իրենից հափշտակել է վերոնշյալ գումարը:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ գ/թ 4/

1․2․5․ Զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի զննության են ենթարկվել ՀՀ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Շանգավիթ վարչական շրջանների ղեկավարների աշխատակազմի կողմից վարույթն իրականացնող մարմնին հասցեագրված գրությունները:
Ի սկզբանե զննության է ենթարկվել ՀՀ Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանի ղեկավարի աշխատակազմից ստացված գրությունը, որի արդյունքում պարզվել է, որ Էրեբունի վարչական շրջանի ղեկավարի աշխատակազմ Կարեն Զավենի Միսակյանի կողմից կամ իր անունից լիազորագրի հիման վրա Սամվել Լևոնի Հարությունյանի կողմից դիմումներ երբևէ չեն ներկայացվել:
Այնուհետև զննության է ենթարկել ՀՀ Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի ղեկավարի աշխատակազմից ստացված գրությունը, որի արդյունքում պարզվել է, որ Սամվել Լևոնի Հարությունյանի և Կարեն Զավենի Միսակյանի կողմից Շենգավիթ վարչական շրջանի խնամակալության և հոգաբարձության մարմնին որևէ փաստաթուղթ չի ներկայացվել, ինչպես նաև վերջիններս հանձնաժողովի որևէ նիստի չեն մասնակցել:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ գ/թ 75/

1․2․6․ Զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի զննության են ենթարկվել ՀՀ փաստաբանների պալատի կայք էջից արտատպված տեղեկատվությունը և դատական տեղեկատվական համակարգից արտատպված փաստաթղթերը:
Ի սկզբանե զննության է ենթարկվել ՀՀ փաստաբանների պալատի կայքէջից արտատպված տեղեկատվությունը, որի արդյունքում պարզվել է, որ որոնման դաշտում գրվել է փաստաբանի անուն ազգանուն՝ Սամվել Լևոնի Հարությունյան և որոնման արդյունքում ոչ մի տվյալ չի գտնվել:
Այնուհետև զննության են ենթարկվել դատական տեղեկատվական համակարգից արտատպված փաստաթղթերը, որի արդյունքում պարզվել է, որ դատական տեղեկատվական համակարգում հայցվոր Կարեն Միսակյանի անունով առկա է մեկ հայցադիմում այն է՝ ԵԴ2/6823/02/24, որը ներկայացվել է 05.08.2024 թվականին:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ գ/թ 76/

1․2․7․ Զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի զննվել են Կարեն Միսակյանի կողմից ներկայացված հաղորդագրությունները և լիազորագիրը:
Լիազորագրի զննության արդյունքում պարզվել է, որ Կարեն Զավենի Միսակյանը 2024 թվականի մայիսի երեսունին լիազորել է Սամվել Լևոնի Հարությունյանին իր ներկայացուցիչը լինելու Էրեբունի վարչական շրջանի խնամակալության և հոգաբարձության հանձնաժողովում, հանդես գալու դատական բոլոր ատյաններում, կատարել դատավարական գործողություններ այն բոլոր իրավունքներով, որոնք վերապահված են հայցվորին, պատասխանողին, երրորդ անձին, տուժողին, այդ թվում ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 56 հոդվածի:
Հաղորդագրությունների զննության ընթացքում պարզվել է հետևյալը․ Կարեն Միսակյանը ձայնային և տեքստային հաղորդագրություններ է ուղարկել Սամվել Հարությունյանին ներքոհիշյալ բովանդակություններով․
«Դու ինքնասիրություն չունես, դու քո հետևից ես ընկել, դիմումները մոտս են զանգի կապի հել, որ ընթացք չտամ:
Սամվել մեջդ մարդկություն չի մնացել, արի գործերս արա չէ քո համար լավ չի լինի, ես տոկոսով փող վերցնեմ քեզ տամ որ գործերս չանես, փաստաբան չէ ինչ ուզում ես եղիր:
Սամվել հեռախոսը վերցրա պատասխանի դու խոսք ես տվել, որ մինչև 5-ը գումարը պետք է բերես, եթե չես բերում դու ասա, որ դիմումը գնամ ներկայացնեմ:
Առավոտ ժամը 9-ին տանում եմ դիմումը հանձնեմ, հեռախոսդ վերցրա լուրջ բան ունեմ ասելու: Սամո խայտառակ եմ լինում մարդիկ սպասում են շուտ արա հասցրա իմ գործը ավելի կարևոր է գնա պարտք արա շուտ հասցրա, դու բեյնիցդ փողը ասում էիր հանում տալիս էի:
Սամո արի խոսանք լուծում գտնենք, Սամո հասկացար ինչ արեցիր իմ հետ ամբողջ օրը տանը թողեցիր և չեկար:
Սամո վերցրա հեռախոսը, որովհետև ասել ես ժամը 3-ին գալիս ես հիմա չես պատասխանում ժամը 3-ին եկար եկար չէ չէ, ես լինելու եմ Էրեբունու ոստիկանությունում:
Դու զգացիր, որ քո խոսքի տերը չէս ես արդեն հասնում եմ արի ժամանակ ունես:
Սամո մի ժամա ինձ կանգնեցնել ես տվել արևի տակ սպասել ես տալիս, երդվացիր էլ, որ գալու ես դու իրոք սրբություն չունես:
Մինչև երբ ես հեռախոսազանգերս անպատասխան թողնում, դու իմ հեռախոսազանգերը նույնպես չես պատասխանում հացս կերար տան մեջ, եթե դու մտածում ես որ փողերի մասին մոռանալու եմ սխալվում ես: Ես քեզ ասեցի չէ, որ չեմ հավատում, որ գալու ես:
Սամո բա ուրես ես քեզ արդեն սպասում եմ, ես ջոգում եմ ինչի ես խաբում որ ես հուներիցս դուրս գամ: Դու երեկ երդվացիր որ ժամը 4-ին գալու ես, փողը բերես էլ վերցնող չկա: Սամո հետո ասում ես ինչի ես հետս կոպիտ խոսում ժամը 5 էր ասում էիր բանկում եմ: Սրտից հիվանդ մարդ եմ խաբում ես: Ծաղրելով զանգում ասում ես ճանապարհին ես ու չես գալիս, խաբելով ինչքան պետք է ման գաս: Դու հաճույք ես ստանում սուտ խոսալուց դու էլ գիտես ես քեզ հավատում եմ, ես քեզ մայիսից չեմ հավատացել:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ գ/թ 83-84/

1․2․8․ ՀՀ Երևան քաղաքի Էրեբունի, Շենգավիթ վարչական շրջանների ղեկավարների աշխատակազմի կողմից վարույթն իրականացնող մարմնին հասցեագրված գրությունները, ՀՀ փաստաբանների պալատի կայք էջից արտատպված տեղեկատվությունը, դատական տեղեկատվական համակարգից արտատպված փաստաթղթերը ճանաչվել են արտավարութային փաստաթուղթ:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ գ/թ 77/

1․2․9 Կարեն Միսակյանի կողմից ներկայացված հաղորդագրությունների լազերային սկավառակը և լիազորագրի պատճենը ճանաչվել են արտավարութային փաստաթուղթ:
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ գ/թ 85/

Դատարանի կարծիքով՝ մեղադրյալ Սամվել Հարությունյանի ցուցմունքները՝ որպես փաստաբան հանդես չգալու և գումարը չհափշտակելու վերաբերյալ, արժանահավատ չեն և կրում են ինքնապաշտպանական բնույթ, քանի որ դրանք հերքվում են տուժողի ու վկայի ցուցմունքներով, ինչպես նաև հաշվի առնելով, որ մեղադրյալը տևական ժամանակ չի կատարել տուժողի շահերից բխող իրավական օգնություն ցուցաբերելուն ուղղված որևէ գործողություն և չի վերադարձրել փաստաբանական ծառայություն մատուցելու համար վճարված գումարը։

Լրացուցիչ դատալսումներում Դատարանը հետազոտել է նաև հետևյալ ապացույցները.

1.2.10. ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված ձև 8 տեղեկանքը, դատվածության և հետախուզման առկայության հարցման ձև 8 և ձև 9 պատասխանները, համաձայն որոնց՝ Սամվել Լևոնի Հարությունյանի դատվածությունները մարված են։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, հատոր 1՝ գ/թ 15-16/

1.2.11. Քաղաքացիական կացության ակտերի գրանցման տվյալների շտեմարանի քաղվածքը, համաձայն որի Սամվել Լևոնի Հարությունյանն ամուսնալուծված է։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/

1․2․12․ Պետական եկամուտների կոմիտեի տվյալների շտեմարանի քաղվածքը, համաձայն որի Սամվել Լևոնի Հարությունյանի եկամուտների վերաբերյալ տեղեկատվություն առկա չէ։
/տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/

1․2․13․ Տուժող Կարեն Միսակյանի կողմից ներկայացված գույքային հայցը, որով միջնորդել է մեղադրյալ Սամվել Հարությունյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 375․000 (երեք հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ, գույքային հայցը պնդել է 275․000 (երկու հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամի չափով։
/Տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը/

1.3. Դատարանի փաստական վերլուծությունները և հաստատված կամ հերքված փաստական հանգամանքները.
Դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, եզրահանգում է․ հաստատված է, որ մեղադրյալ Սամվել Լևոնի Հարությունյանը, Կարեն Միսակյանից խաբեությամբ հափշտակել է 375․000 ՀՀ դրամ գումար՝ այդ կերպ Կարեն Միսակյանին պատճառելով մանր չափերի գույքային վնաս։
Մասնավորապես՝ մեղադրյալն իր ցուցմունքով նշել է, որ Կարեն Միսակյանին իրավաբանական ծառայություն մատուցելու համար մաս-մաս նրանից վերցրել է 375․000 ՀՀ դրամ գումար, սակայն չի հափշտակել, այդ գումարից վերադարձրել է 100․000 դրամը, տուժող Կարեն Միսակյանն իր ցուցմունքով նշել է, որ Սամվել Հարությունյանն իրենից մաս-մաս վերցրել է նշված գումարը՝ իր անունից հայցադիմում դատարան ներկայացնելու, տեղեկանքներ վերցնելու համար, սակայն որևէ գործողություն չի կատարել և խաբեությամբ իր գումարը հափշտակել է, իսկ քրեական վարույթ նախաձեռնվելուց հետո այդ գումարից վերադարձրել է 100․000 ՀՀ դրամ։ Նշված հանգամանքները հաստատվել են նաև վկա Լենա Գաբրիելյանի ցուցմունքով և զննում կատարելու մասին արձանագրություններով։ Բացի այդ, զննված փաստաթղթերով, ինչպես նաև մեղադրյալի ցուցմունքով հաստատվել է, որ վերջինս չի հանդիսացել փաստաբան, տուժողի անունից կամ նրա անունից հանդես գալով հայցադիմում դատարան չի ներկայացրել և այդ ուղղությամբ անհրաժեշտ միջոցներ չի ձեռնարկել, իրավաբանական օգնություն ցուցաբերելու վերաբերյալ պայմանագիր չի կազմել, ստացած գումարը չի վերադարձրել տուժողին մինչև քրեական վարույթ նախաձեռնելը, որպիսի հանգամանքները ևս վկայում են տուժողից խաբեությամբ գումար հափշտակելու մասին։
Դատարանը հաստատված է համարում նաև, որ Սամվել Լևոնի Հարությունյանը դատվածություն չունի։

2. Պատճառաբանական մաս.
2.1. Քննարկելով մեղադրյալ Սամվել Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքի փաստակազմը հաստատված լինելու հանգամանքը և դրա իրավաբանական որակումը՝ Դատարանը պետք է պատասխանի հետևյալ հարցերին.
ա) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
բ) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
գ) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
դ) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ.
ե) դատապարտված մեղադրյալի արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման։
2.1.1. Անդրադառնալով «ա» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Դատարանը գտնում է, որ հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է, որ մեղադրյալ Սամվել Հարությունյանը խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելով Կարեն Միսակյանից հափշտակել է 375.000 ՀՀ դրամ գումար։
2.1.2. Անդրադառնալով «բ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակությունը՝
(…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 17-րդ կետի համաձայն՝
«հափշտակության, պատճառած գույքային վնասի կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված կամ ստացված գույքի կամ օգուտի չափերը` սույն օրենսգրքում հափշտակված գույքի, պատճառված գույքային վնասի, հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված կամ ստացված գույքի կամ օգուտի մանր չափ է համարվում 500.000 Հայաստանի Հանրապետության դրամը չգերազանցող գումարը (արժեքը)(…)»:
Նշված հանցակազմի օբյեկտը ուրիշի գույքն է, օբյեկտիվ կողմը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով այն հափշտակելը: Սուբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ, իսկ սուբյեկտը 16 տարին լրացած անձն է։
Հաստատված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են բերված հանցակազմի հատկանիշներին, հետևաբար ապացուցված է արարքի քրեական հակաիրավականությունը։
2.1.3. Անդրադառնալով «գ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Հետազոտված ապացույցներով՝ մեղադրյալ Ս․Հարությունյանի, տուժող Կ․Միսակյանի, վկա Լ․Գաբրիելյանի ցուցմունքներով, ինչպես նաև Երևան քաղաքի Էրեբունի, Շենգավիթ վարչական շրջանների ղեկավարների աշխատակազմի կողմից վարույթն իրականացնող մարմնին հասցեագրված գրություններով, ՀՀ փաստաբանների պալատի կայք էջից արտատպված տեղեկատվությամբ, դատական տեղեկատվական համակարգից արտատպված փաստաթղթերով, Կ․Միսակյանի կողմից ներկայացված հաղորդագրություններով և լիազորագրի պատճենով հաստատվել է, որ մեղադրյալ Սամվել Հարությունյանին վերագրված արարքը կատարվել է նրա կողմից։
2.1.4. Անդրադառնալով «դ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Քննարկվող հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ։ Այսինքն՝ հանցավորը գիտակցում է, որ կատարում է հափշտակություն։ Տվյալ դեպքում՝ նախորդ կետում նշված ապացույցներով հաստատվել է, որ նա գիտակցել է, որ հափշտակել է Կ․Միսակյանի գումարը, հետևապես հաստատվել է դատապարտված մեղադրյալ Սամվել Հարությունյանի մեղքը նրան վերագրված արարքի կատարման մեջ։ Դատարանի համոզմամբ՝ մեղադրյալի՝ փաստաբան չհանդիսանալը, սակայն որպես փաստաբան ներկայանալը, և տուժողին տևական ժամանակ իրավաբանական ծառայություն չմատցուելն ու վճարված գումարը չվերադարձնելը և դրա համար պարբերաբար տարբեր անհիմն պատճառաբանություններ ներկայացնելը ևս վկայում են այն մասին, որ մեղադրյալն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել հափշտակություն կատարելու։
2.1.5. Անդրադառնալով «ե» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Սույն գործի դատաքննությամբ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ապացուցված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 1-ին մասում նկարագրված դիսպոզիցիային։
2.2. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով պատիժ է նախատեսվում տուգանք՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներ՝ ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկում՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
Դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ դատապարտված մեղադրյալ Սամվել Լևոնի Հարությունյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հետ կապված հետևյալ հարցերին.
ա) ապացուցված են արդյո՞ք Սամվել Լևոնի Հարությունյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները.
բ) Սամվել Լևոնի Հարությունյանը ենթակա է արդյո՞ք պատժի իր կատարած հանցանքների համար.
գ) ի՞նչ պատիժ պետք է նշանակվի Սամվել Լևոնի Հարությունյանի նկատմամբ.
դ) Սամվել Լևոնի Հարությունյանն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
2.2.1. Անդրադառնալով «ա» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:»:
Դատարանն արձանագրում է, որ Սամվել Լևոնի Հարությունյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
2.2.2. Անդրադառնալով «բ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Սամվել Լևոնի Հարությունյանին պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն, հետևաբար նա ենթակա է պատժի՝ իր կողմից կատարած հանցանքի համար։
2.2.3. Անդրադառնալով «գ» կետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
(…):»:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ քրեական գործով արտահայտել է նաև հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (…): Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա: (…) Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։ (…)
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն: (…)»: (տե՛ս Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 39-րդ կետը)։
Անդրադառնալով արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ քրեական գործով որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները. «(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը: (…)» (տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-15-րդ կետերը):
Վերը մեջբերված իրավական նորմերում և դիրքորոշումներում սահմանված չափանիշների համատեքստում անդրադառնալով Սամվել Լևոնի Հարությունյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելուն՝ Դատարանը հիմք է ընդունում հետևյալ հանգամանքները.
- մեղադրյալ Սամվել Լևոնի Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ նրան մեղսագրված է սեփականության դեմ ուղղված ոչ մեծ ծանրության դիտավորյալ հանցագործություն,
- հանցանքը կատարելուց հետո մեղադրյալի դրսևորած վարքագիծը՝ չի ընդունել խարդախություն կատարելու հանգամանքը, սակայն նշել է, որ Կարեն Միսակյանից գումար է վերցրել և ամբողջությամբ չի վերադարձրել,
- նրա անձը բնութագրող հանգամանքները՝ դատվածություն չունեցող է, ամուսնալուծված է, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը,
- կայուն եկամուտ չունենալը:
Այսպիսով՝ Դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալ հանգամանքները, գտնում է, որ մեղադրյալ Սամվել Հարությունյանի նկատմամբ պետք է նշանակել նրան վերագրվող հոդվածի սանկցիայով նախատեսված հանրային աշխատանքներ պատժատեսակը՝ առավելագույն չափով։
2.2.4. Անդրադառնալով «դ» կետով բարձրացված հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ Սամվել Լևոնի Հարությունյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, քանի որ պատժից ազատելու հիմքեր առկա չեն:
2.3. Քննության առնելով տուժող Կարեն Միսակյանի կողմից ներկայացված գույքային հայցը, դատարանը փաստում է հետևյալը․
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 159-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում հատուցման ենթակա են մեղադրյալին վերագրվող արարքի հետևանքով պատճառված հետևյալ վնասները․
1) անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը.
2) կորցված, վնասված կամ ոչնչացված գույքը փոխարինելու կամ նորոգելու համար կատարված ծախսերը.
3) առողջությունը վերականգնելու, ներառյալ լրացուցիչ սննդի, հավելյալ խնամքի համար կատարված ողջամիտ ծախսերը.
4) մահացած տուժողի կամ տուժող ճանաչվելու ենթակա անձի հուղարկավորության, հուշաքարի, տապանաքարի տեղադրման, ինչպես նաև գերեզմանի բարեկարգման համար կատարված ողջամիտ ծախսերը:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 162-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Գույքային հայցը լուծվում է եզրափակիչ դատական ակտով` լրիվ կամ մասնակի բավարարվում է, ներառյալ հաշտության համաձայնության տեսքով, մերժվում է կամ թողնվում առանց լուծման:
2. (․․․)
3. Գույքային հայցը մերժելու, լրիվ կամ մասնակի բավարարելու մասին` օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտը բացառում է նույն անձանց միջև նույն առարկայի մասին հայցի քննությունը քաղաքացիական դատավարության կարգով:
(․․․)»։
Տուժող Կարեն Միսակյանը գույքային հայց է ներկայացրել 325․000 ՀՀ դրամի չափով՝ հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցման համար, սակայն լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում պնդել է 275.000 ՀՀ դրամի չափով, որը մեղադրյալ Սամվել Հարությունյանն ընդունել է։
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը գտնում է, որ գույքային հայցը պետք է բավարարել և մեղադրյալ Սամվել Լևոնի Հարությունյանից հօգուտ տուժող Կարեն Զավենի Միսակյանի պետք է բռնագանձել 275․000 (երկու հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ, քանի որ այն հանդիսանում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնաս, ընդգրկված է մեղադրանքի ծավալում։
2.4. Գործով իրեղեն ապացույցներ, վարութային ծախսեր չկան, հետևաբար այդ հարցերը Դատարանը չի քննարկում։
2.6. Նախաքննության ընթացքում մեղադրյալի գույքի արգելադրում չի կիրառվել, և դատավճիռ կայացնելիս հիմքեր չկան դրա կիրառման համար։
2.6. Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 99-րդ հոդվածի կարգավորումներով, գտնում է, որ քրեական գործով ապացույցները պետք է թողնել քրեական գործի նյութերում։
2.7. Անդրադառնալով մեղադրյալ Սամվել Լևոնի Հարությունյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցին՝ բացակայելու արգելքին, Դատարանը գտնում է, որ մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելն այն պետք է թողնել անփոփոխ՝ դատական ակտի հնարավոր բողոքարկման դեպքում մեղադրյալի դատավարական պարտականությունների պատշաճ կատարումն ապահովելու համար:
2.8. Սույն դատական ակտը կայացնելիս Դատարանը ղեկավարվում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ, 98-99-րդ, 162-րդ, 276-րդ, 347-350-րդ հոդվածներով։

3. Եզրափակիչ մաս.
Ելնելով վերոգրյալից` Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Սամվել Լևոնի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ՝ հանրային աշխատանքներ՝ 150 (հարյուր հիսուն) ժամ տևողությամբ։
Սամվել Լևոնի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Գույքային հայցը բավարարել․ Սամվել Լևոնի Հարությունյանից հօգուտ Կարեն Զավենի Միսակյանի բռնագանձել 275․000 (երկու հարյուր յոթանասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում։
Դատական ակտն ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով ապացույցները թողնել քրեական գործի նյութերում։
Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` դատական ակտն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ ՎԱՀԵ ՋԻՎԱՆՅԱՆ