ԵԴ1/0211/01/25

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
քրեական դատարանը՝

Նախագահությամբ դատավոր Ն.Բաղդասարյանի

Քարտուղարությամբ Ա.Սարգսյանի

Մասնակցությամբ՝
Հանրային մեղադրող Ռ.Արսենյանի,
Մեղադրյալ Ա. Ստեփանյանի,
Պաշտպան Լ.Սահակյանի,


2025 թվականի հունիսի 17-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում՝ արագացված վարույթի կիրառմամբ քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արսեն Սամվելի Ստեփանյանի՝ ծնված 20.07.1992թ., Երևան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, ամուսնալուծված, խնամքին՝ երկու անչափահաս երեխա, բնութագրվում է դրական, աշխատում է Ուիգմոր Գրուփ ՓԲԸ-ում՝ որպես թթվածնի կայանի պատասխանատու, հաշվառված՝ ք. Երևան, Նազարբեկյան 1Բ շենք, բն. 6 հասցեում, բնակվող՝ ք. Երևան, Գոգոլի փողոց, 9-րդ շենք, բն. 38 հասցեում, մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, որպես խափանման միջոց ընտրված է բացակայելու արգելքը և գրավը,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց՝

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2024 թվականի օգոստոսի 24-ին Արսեն Սամվելի Ստեփանյանը ձերբակալվել է ապօրինի թմրանյութ պահելու և օգտագործելու անմիջականորեն ծագած հիմնավոր կասկածի առկայության հիմքով։
25.08.2024 թվականին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 08-0821-24 քրեական վարույթը։
25.08.2024թ. կայացվել է որոշում՝ Արսեն Սամվելի Ստեփանյանին ձերբակալելու մասին:
25.08.2024թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական երրորդ բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով նախաձեռնվել է թիվ 08115224 քրեական վարույթը։
25.08.2024թ. թիվ 08115224 քրեական վարույթը միացվել է թիվ 08-0821-24 քրեական վարույթին:
26.08.2024 թվականին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ռ.Արսենյանը որոշում է կայացրել թիվ 08-0821-24 քրեական վարույթով Արսեն Սամվելի Ստեփանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին այն բանի համար, որ նա առանց իրացման նպատակի ձեռք է բերել և իր կողմից շահագործվող ավտոմեքենայում ապօրինի պահել է խոշոր չափերի' 0.27 գրամ քաշով «а-PVP» տեսակի թմրանյութ:
Այսպես.
Արսեն Սամվելի Ստեփանյանը խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի 11-րդ հոդվածի 2-րդ կետի պահանջը' այն է չունենալով բժշակական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների և հոգեմետ նյութերի շրջանառություն իրականացնելու, այսինքն' թմրամիջոց պատրաստելու, վերամշակելու, ձեռք բերելու, պահելու, փոխադրելու կամ առաքելու թույլտվություն, քննությամբ դեռևս չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում, ինքնությունը դեռևս չպարզված անձից իր անձնական օգտագործման համար ձեռք է բերել և իր կողմից շահագործվող «Շեվրոլե Կրուզ» մակնիշի 37 VX 621 հ/հ ավտոմեքենայում ապօրինի պահել է խոշոր չափերի 0.27 գրամ քաշով «а-PVP» տեսակի թմրանյութ, որն էլ 2024 թվականի օգոստոսի 24-ին Երևան քաղաքի Ձորափի փողոցի 70/1 հասցեի մոտակայքում ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության պարեկային ծառայության աշխատակիցների կողմից հիշյալ ավտոմեքենայի ստուգման ժամանակ դեն է նետել ավտոմեքենայի կողքը, որն էլ հայտնաբերվել է նույն վայրում կատարված դեպքի վայրի զննությամբ:։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 27.08.2024թ. որոշմամբ Արսեն Սամվելի Ստեփանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը՝ 15 օր ժամկետով՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով 2024թ. օգոստոսի 24-ից:
Նախաքննական մարմնի 09.09.2024թ. որոշմամբ թիվ 08-0821-24 քրեական վարույթով մեղադրյալ Արսեն Սամվելի Ստեփանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է բացակայելու արգելքը:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ռ.Արսենյանի՝ 12.09.2024թ. որոշմամբ Արսեն Սամվելի Ստեփանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել գրավը՝ 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
09.01.2025թ. թիվ 08-0821-24 քրեական վարույթից անջատվել է Արսեն Սամվելի Ստեփանյանին ենթադրյալ թմրամիջոցն իրացրած անձի, ինչպես նաև նշված վարույթի նախաքննության ընթացքում բացահայտված ենթադրյալ թմրամիջոցների իրացման այլ դեպքերի վերաաբերյալ նոր վարույթ, որին շնորհվել է 08103125 համարը:
14.01.2025 թվականին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ռ.Արսենյանը որոշում է կայացրել թիվ 08-0821-24 քրեական վարույթով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու մասին, և քրեական վարույթը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան, դրան շնորհվել է ԵԴ1/0211/01/25 հերթական համարը։
14.01.2025 թվականին թիվ ԵԴ1/0211/01/25 քրեական գործը մակագրվել և 15.01.2025թ. հանձնվել է նույն դատարանի դատավոր Ն. Բաղդասարյանին։
17.01.2025թ. որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթ ստանձնելու և նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին:
Նախնական դատալսումների ընթացքում դատարանի՝ 17.06.2025թ. որոշմամբ Արսեն Սամվելի Ստեփանյանին նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված բացակայելու արգելքը և գրավը թողնվել է անփոփոխ։

Արագացված վարույթ.
Նախնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Արսեն Ստեփանյանը և պաշտպան Լևոն Սահակյանը միջնորդեցին կիրառել արագացված վարույթ:
Հանրային մեղադրող Ռ.Արսենյանը չառարկեց արագացված վարույթ կիրառելու դեմ:
Հանրային մեղադրողի կողմից մեղադրանքի փաստական հիմքը և վերագրվող արարքի իրավական գնահատականը ներկայացնելուց հետո մեղադրյալ Արսեն Ստեփանյանը հայտարարեց, որ իրեն պարզ է ներկայացված մեղադրանքը, համաձայն է մեղադրանքի հետ, պնդում է արագացված վարույթ կիրառելու մասին իր միջնորդությունը, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, մինչև միջնորդություն ներկայացնելը խորհրդակցել է իր պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները:
Դատարանը, հաշվի առնելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը, բացակայում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, մեղադրյալը համաձայն է իրեն մեղսագրվող արարքին, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր և գիտակցում է իր միջնորդության բնույթը և հետևանքները, որոշել է արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը բավարարել և անցկացնել լրացուցիչ դատալսումներ:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.2-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝
Արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը բավարարելու դեպքում դատարանը սույն օրենսգրքով սահմանված ընդհանուր կարգով ապացույցների հետազոտում չի իրականացնում և որոշում է կայացնում լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.3-րդ հոդվածի համաձայն՝
 1. Արագացված վարույթով լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում դատարանը քննարկում է սույն օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-9-րդ կետերով և 11-րդ կետով նշված հարցերը:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով սահմանված հարցերի քննարկումն ավարտելուց հետո դատարանը հեռանում է առանձին սենյակ` հայտարարելով դատավճռի հրապարակման վայրը, տարին, ամիսը, օրը և ժամը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի համաձայն՝
 1. Արագացված վարույթի արդյունքով դատարանը կայացնում է մեղադրական դատավճիռ սույն օրենսգրքի 347-350-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով` հաշվի առնելով սույն հոդվածով նախատեսված առանձնահատկությունները:
2. Դատարանը արագացված վարույթի արդյունքով մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ՝ հաշվի առնելով Հայաuտանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերաբերելի դրույթները:
3. Սույն օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարույթային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման:
4. Դատավճիռը հրապարակելուց հետո դատավորը կողմերին պարզաբանում է նաև դատավճիռը բողոքարկելու` սույն օրենսգրքով նախատեսված սահմանափակումները:
Դատարանն ապացուցված է համարում մեղադրյալ Արսեն Ստեփանյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներին, տվյալ արարքը կատարելու մեջ նրա մեղավորությունը և գտնում, որ իր կատարած հանցանքի համար նա ենթակա է պատժի։
Մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից կամ ազատություններից սույն օրենսգրքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:
3. Ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ կարող է նշանակվել, եթե դատարանը հիմնավորի, որ առավել մեղմ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
4. Պատժի կատարման կարգը և պայմանները սահմանվում են Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսդրությամբ»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4.1-րդ և 4․2-րդ մասերի համաձայն՝
«4.1. Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։ (…)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք որոշումներում իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքներն, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների պատժի համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ պատժի նշանակման արդարության սկզբունքը դատարանը պետք է կիրառի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում:
Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազմի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ: Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատասխանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը:
ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգամանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս: Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատականացման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պատիժ: Նշված չափանիշներն են`
ա) հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կատարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես,
բ) հանցավորի անձը,
գ) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները՝ (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 30.03.2007թ. թիվ ՎԲ-50/07, 30.08.2007թ. թիվ ՎԲ-142/07,30.08.2007թ. թիվ ՎԲ-145/07, 26.10.2007թ. թիվ ՎԲ-185/07, 26.10.2007թ. թիվ ՎԲ-192/07, 30.11.2007թ. թիվ ՎԲ-201/07, 17.02.2009թ. թիվ ԵՇԴ/0029/01/08, 18.12.2009թ. թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, 05.11.2010թ. թիվ ԵԱՔԴ/0164/01/09, 22.12.2011թ. թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 և այլ որոշումները):
Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով թմրամիջոցների, հոգեմետ նյութերի և դրանց պրեկուրսորների ապօրինի շրջանառության վերաբերյալ հանցանքների հանրային վտանգավորության և այդ գործերով պատժի անհատականացման հիմնահարցերին՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «[Նմանօրինակ] գործերով պատժի անհատականացման սկզբունքի տեսանկյունից արարքի հանրային վտանգավորությունը որոշելիս դատարանը, ի թիվս այլնի, պետք է հաշվի առնի.
- թմրանյութի տեսակը (վտանգավորության աստիճանը, անձի օրգանիզմի վրա ազդեցության աստիճանը),
- դրա չափը («Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը» սահմանող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի թիվ 1 հավելվածում նշված կոնկրետ չափի նվազագույն կամ առավելագույն սահմանին մոտ լինելը),
- արարքի կատարման նպատակն ու շարժառիթը (...):
Վկայակոչված հանգամանքները, այլ հանգամանքների հետ համակցությամբ ազդում են արարքի հանրային վտանգավորության վրա և պետք է իրենց համապատասխան գնահատականը ստանան յուրաքանչյուր գործով պատիժ նշանակելիս:
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն» (տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
Մեջբերված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը գնահատելիս դատարանն արձանագրում է, որ այն դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների թվին: Գնահատելով Արսեն Ստեփանյանի կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորությունը՝ դրա կատարման հանգամանքների տեսանկյունից, դատարանը հաշվի է առնում դրա առարկան հանդիսացող թմրանյութերի տեսակը և չափը, այն է՝ խոշոր չափի «а-PVP» տեսակի թմրամիջոց, դրա քաշը 0.27 գրամ է, որն ավելի մոտ է նշված հավելվածի 260-րդ կետով տվյալ թմրամիջոցի համար սահմանված խոշոր չափի (0.25-1.25) նվազագույն սահմանին:
Վերոհիշյալ իրավադրույթների համատեքստում ուսումնասիրելով մեղադրյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, մեղադրյալ Արսեն Ստեփանյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցանքի համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող հանգամանքները, այն, որ նա երիտասարդ է, բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չի եղել:
Մեղադրյալ Արսեն Ստեփանյանի կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս՝ որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է խնամքին երկու անչափահաս երեխաների /Նարեկ Արսենի Ստեփանյան՝ ծնված՝ 19.05.2020թ. և Սամվել Արսենի Ստեփանյան՝ ծնված՝ 14.07.2016թ./ առկայությունը, կատարած արարքի համար զղջալը և մեղքն ընդունելը, ինչը որպես մեղավոր անձի հետհանցավոր դրական վարքագիծ, վկայում է այն մասին, որ նա գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորությունը և զղջացել է դրա համար:
Մեղադրյալի պատասխանատվությունը կամ պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի համաձայն՝
 1. Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոց, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութ, դրանց պատրաստուկ կամ դրանց համարժեք նյութ (անալոգ) կամ դրանց ածանցյալ կամ պրեկուրսոր ապօրինի արտադրելը, պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, տեղափոխելը կամ առաքելը՝
(...)
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է խոշոր չափերով՝
պատժվում է տուգանքով՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ մեկից երեք տարի ժամկետով: (...):
Վերոգրյալի հիման վրա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի 4.1 մասի պահանջների հաշվառմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայի շրջանակներում պատժի չափն ընտրելիս ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնելով Արսեն Ստեփանյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այն կատարելու հանգամանքները, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, մեղքի ձևը, հանցանքը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, նրա արարքի սոցիալական հետևանքները, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող տվյալների և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ, դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարք կատարելու համար պետք է նշանակել պատիժ՝ տուգանքի ձևով, տասներեքապատիկի չափով, ինչն անհրաժեշտ և բավարար է պատժի նպատակների իրագործումն ապահովելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձի եկամտի բացակայության կամ դրա չափը պարզելու անհնարինության դեպքում տուգանքի չափը հաշվարկվում է հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափով: Տուգանքի չափը որոշվում է նույն կարգով, եթե հանցանք կատարած անձի եկամուտն առաջացել է հանցանքն ավարտվելուց հետո։ Տուգանքի չափը որոշվում է նույն կարգով նաև այն դեպքում, երբ անձի ամսական եկամտի հաշվարկի արդյունքով դրա չափը պակաս է ստացվում նվազագույն աշխատավարձի չափից»։
Նկատի ունենալով, որ համաձայն Ուիգմոր գրուփ ՓԲԸ-ի տնօրեն Զավեն Քոլոյանի կողմից տրված տեղեկանքի՝ մեղադրյալ Արսեն Ստեփանյանը 2023թ. հունվարի 17-ից աշխատում է Ուիգմոր գրուփ ՓԲԸ-ում, նրա միջին ամսական աշխատավարձը կազմում է 385.000 /երեք հարյուր ութսունհինգ հազար/ ՀՀ դրամ, դատարանը գտնւմ է, որ նշանակվող տուգանքի չափի հաշվարկային հիմք պետք է ընդունել 134750 /հարյուր երեսունչորս հազար յոթ հարյուր հիսուն/ ՀՀ դրամը:
Հաշվի առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի իրավակարգավորումները՝ դատարանը գտնում է, որ Արսեն Ստեփանյանի նկատմամբ նշանակված տուգանքն անհրաժեշտ է մեղմացնել, հաշվի առնելով վերջինիս անազատության մեջ գտնվելու 15 /տասնհինգ/ օրը, և վերջնական պատիժ սահմանել՝ տուգանք՝ 1.376.750 /մեկ միլիոն երեք հարյուր յոթանասունվեց հազար յոթ հարյուր հիսուն/ ՀՀ դրամի չափով:
Դատարանը գտնում է, որ իր նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղադրյալ Արսեն Ստեփանյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը գտնում է, որ Արսեն Ստեփանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը և գրավը պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ՀՀ դատախազության՝ 900008037195 դեպոզիտ հաշվին հաշվին Տաթևիկ Սամվելի Ստեփանյանի կողմից 13.09.2024թ. վճարված 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել այն մուծած անձին։
Քննարկելով ապացույցների պահպանման և տնօրինման հարցը, դատարանը գտնում է, որ դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 08.01.2024թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Արսեն Ստեփանյանի կողմից շահագործված ավտոմեքենայի հետնամասում հայտնաբերված 0.24 գրամ քաշով a-PVP կրճատ անվանմամբ թմրամիջոցը /գտնվում է քրեական գործի 1-ին հատորի 198-րդ թերթում/, Արսեն Ստեփանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և վերցված Iphone ապրանքանիշի 353070092307335 գործարանային համարի բջջային հեռախոսը պետք է վերադարձնել վարույթն իրականացնող մարմնին՝ թիվ 08103125 քրեական վարույթով քննություն կատարելու համար, իսկ արտավարույթային փաստաթղթերը պահել քրեական վարույթի նյութերի հետ։
Հաշվի առնելով, որ սույն քրեական գործով գույքային հայց չի հարուցվել, գույքի արգելադրում չի կիրառվել, դատարանն այդ հարցերին չի անդրադառնում։
Հաշվի առնելով, որ սույն գործով կիրառվել է արագացված վարույթ, դատարանը գտնում է, որ վարութային ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված։
Եզրափակիչ մաս
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածով, դատարանը.
Վ Ճ Ռ Ե Ց՝

Մեղադրյալ Արսեն Սամվելի Ստեփանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 396-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքի կատարման մեջ, և նրան դատապարտել տուգանքի` տասներեքապատիկի՝ 1.751.750 /մեկ միլիոն յոթ հարյուր հիսունմեկ հազար յոթ հարյուր հիսուն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ Արսեն Սամվելի Ստեփանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնել և վերջնական պատիժ նշանակել տուգանք՝ 1.376.750 /մեկ միլիոն երեք հարյուր յոթանասունվեց հազար յոթ հարյուր հիսուն/ ՀՀ դրամի չափով:
Մեղադրյալ Արսեն Սամվելի Ստեփանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց բացակայելու արգելքը և գրավը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ՀՀ դատախազության՝ 900008037195 դեպոզիտ հաշվին հաշվին Տաթևիկ Սամվելի Ստեփանյանի կողմից 13.09.2024թ. վճարված 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել այն մուծած անձին։
Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 08.01.2024թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Արսեն Ստեփանյանի կողմից շահագործված ավտոմեքենայի հետնամասում հայտնաբերված 0.24 գրամ քաշով a-PVP կրճատ անվանմամբ թմրամիջոցը, Արսեն Ստեփանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և վերցված Iphone ապրանքանիշի 353070092307335 գործարանային համարի բջջային հեռախոսը վերադարձնել վարույթն իրականացնող մարմնին՝ թիվ 08103125 քրեական վարույթով քննություն կատարելու համար:
Արտավարույթային փաստաթղթերը պահել քրեական վարույթի նյութերի հետ։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերի:


ԴԱՏԱՎՈՐ Ն. ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆ