Գործ ԵԴ1/0189/01/25



Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

27.02.2026 թվական ք.Երևան

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Դ. ԲԱԼԱՅԱՆ
ՆԻՍՏԻ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՆԵՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ, Տ.ԵՐԱՆՈՍՅԱՆ,
Ա. ՄԱԼՈՅԱՆ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՄԵՂԱԴՐՈՂ՝ Ն.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ՝ Ռ.ԵՐԻՑՅԱՆ, Ռ.ՄԵԼԻՔՅԱՆ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼՆԵՐ՝ Դ.ՍԱՐԳՍՅԱՆ, Ս.ԲԱԲԱՅԱՆ
Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ,
Ա.ԳՈՏԱՆՅԱՆ, Ս.ՄԻՆԱՍՅԱՆ,
Տ.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ

Դռնբաց դատական նիստերում, քննության առնելով վարույթն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանի՝ ծնված 15.02.1979 թվականին, ԼՂՀ Ստեփանակերտ
քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ-ում ունի փախստականի կարգավիճակ, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին՝ չորս անձ, հասարակական հիմունքներով աշխատում է Ստեփանակերտի քաղաքապետ, չդատված, ֆիզիկապես առողջ, բնակվում է քաղաք Երևան, Գյուլբեկյան փողոց, 38-րդ շենք, 6-րդ բնակարան հասցեում, խափանման միջոց ընտրված չէ, 2024 թվականի մայիսի 26-ից հուլիսի 16-ը գտնվել է անազտության մեջ, քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով
Սամվել Ռաֆայելի Մինասյանի՝ ծնված 27.06.1976 թվականին, ԼՂՀ Ստեփանակերտ
քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին չորս անձ, հասարակական հիմունքներով աշխատում է որպես Ստեփանակերտ քաղաքի ավագանու անդամ, չդատված, ֆիզիկապես առողջ, հաշվառցված է քաղաք Երևան, Ծարավ Աղբյուր փողոց, 55/11-րդ շենք, 125-րդ բնակարան հասցեում, բնակվում է քաղաք Երևան Ա.Գուլակյան փողոց, 16բ շենք, 47-րդ բնակարան հասցեում, խափանման միջոց կիրառված չէ, քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով
Սերգեյ Փարավոնի Բաբայանի՝ ծնված 19.01.1956 թվականին, ԼՂՀ Ստեփանակերտ
քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին չորս անձ, ըստ իր խոսքերի աշխատում է «Արմ Էքսպերտիզա» ՍՊԸ-ում որպես փորձագետների խմբի ղեկավար, հասարակական հիմունքներով աշխատում է նաև Ստեփանակերտ քաղաքի ավագանու անդամ, չդատված, ֆիզիկապես առողջ, բնակվում է ՀՀ Կոտայքի մարզ, Հրազդան քաղաք, միկրոշրջան 211-րդ շենք, 45-րդ բնակարան հասցեում, խափանման միջոց կիրառված չէ, քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով
Տրդատ Կամոյի Մարտիրոսյանի՝ ծնված 02.02.1986 թվականին, ԼՂՀ Ստեփանակերտ
քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ-ում ունի փախստականի կարգավիճակ, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին երեք անձ, հասարակական հիմունքներով աշխատում է որպես Ստեփանակերտ քաղաքի ավագանու անդամ, չդատված, ֆիզիկապես առողջ, բնակվում է քաղաք Երևան, Գ.Մահարի փողոց, 127 Ա շենք, 7-րդ բնակարան հասցեում, խափանման միջոց կիրառված չէ, քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով
Ալբերտ Լևոնի Գոտանյանի՝ ծնված 19.09.1979 թվականին, ԼՂՀ Ստեփանակերտ
քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ-ում ունի փախստականի կարգավիճակ, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին երկու անձ, աշխատում է «Արամե» ՍՊԸ-ում որպես ինժինեռ, հասարակական հիմունքներով աշխատում է նաև Ստեփանակերտ քաղաքի ավագանու անդամ, չդատված, ֆիզիկապես առողջ, բնակվում է քաղաք Երևան, Գյուրջյան փողոց, 1-ին շենք, 7-րդ բնակարան հասցեում, խափանման միջոց կիրառված չէ, քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով
Սասուն Ալեքսանդրի Համբարձումյանի՝ ծնված 25.08.1994 թվականին, ԼՂՀ
Ստեփանակերտ քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, աշխատում է «Էներջի ստոպ» ՍՊԸ-ում որպես տեխնիկ և հասարակական հիմունքներով Ստեփանակերտ քաղաքի ավագանու անդամ, չդատված, ֆիզիկապես առողջ, բնակվում է քաղաք Երևան, Մ.Յակոբսեն փողոց, 3-րդ շենք, 118-րդ բնակարան հասցեում, խափանման միջոց կիրառված չէ, քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով

I.Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2024 թվականի մայիսի 24-ին ՀՀ ՔԿ ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության ընդհանուր բնույթի և ընտրական հանցագործությունների քննության վարչության ՀԿԳ քննիչ Գ.Գաբրիելյանը կազմել է արձանագրություն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով թիվ 69114624 քրեական վարույթը նախաձեռնելու մասին /հատոր 1-ին գ.թ. 29/:
Նույն օրը ՀՀ ՔԿ ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության ընդհանուր բնույթի և ընտրական հանցագործությունների քննության վարչության պետ Ա.Մարգարյանը որոշում է կայացրել թիվ 69114624 քրեական վարույթով քննչական խումբ ստեղծելու մասին որի կազմում է ընդգրկվել նաև ՀԿԳ քննիչ Գ.Գաբրիելյանը, ով նշանակվել է քննչական խմբի ղեկավար /հատոր 1-ին գ.թ. 30-31/:
2024 թվականի մայիսի 25-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ն.Խաչատրյանը որոշում է կայացրել Դավիթ Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով և 457-րդ հոդվածի 2-իդ մասով հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին այն արարքի համար, որ նա միասնական դիտավորությամբ Սուսաննա Վյաչեսլավի Բեգլարյանի օժանդակությամբ, Սաշա Աշոտի Ղազարյանի և Գագիկ Արթուրի Պողոսյանի հետ նախնական համաձայնությամբ խմբի կազմում կատարել է առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն, ինչպես նաև պատրաստել է իրավունք վերապահող կեղծ փաստաթղթեր և Սաշա Ղազարյանի ու Գագիկ Պողոսյանի հետ խմբի կազմում օգտագործել դրանք, այն է՝ Դավիթ Սարգսյանը, խաբեության եղանակով՝ կոնկրետ փաստերը ձևախեղելով, իրականում գոյություն չունեցող կեղծ տվյալներ հաղորդելով դիտավորությամբ՝ խեղաթյուրելով իրականությունը, կայացրել է գույք օտարելու վերաբերյալ կեղծ որոշումներ, Ս.Ղազարյանին և Գ.Պողոսյանին տրամադրել է համապատասխան գործարքներ կատարելու վերաբերյալ կեղծ լիազորագրեր, որոնք վերջինների կողմից ներկայացվել են իրավասու պետական մարմնին, դրանց հիման վրա կատարվել են օտարման գործարքներ և իրավունքի պետական գրանցումներ, արդյունքում Դ.Սարգսյանը, Ս.Ղազարյանը և Գ.Պողոսյանը հափշտակել են այլ անձի (անձանց) առանձնապես խոշոր չափերով՝ ընդհանուր 19.100.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույք՝ «TOYOTA HILUX 2.7» մակնիշի, 110 II 90 հաշվառման համարանիշի, 2016 թվականի արտադրության, MRODX8CD8HO400864 նույնականացման համարով ավտոմեքենան (11.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ), «VAZ 21214» մակնիշի, 102 II 90 հաշվառման համարանիշի, 2008 թվականի արտադրության, XTA21214081892301 նույնականացման համարով ավտոմեքենան (1.400.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ), «UAZ 390945-552» մակնիշի 011 AA 90 հաշվառման համարանիշի, XTT390945N1203919 նույնականացման համարով ավտոմեքենան (4.300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ) և «VAZ 212140» մակնիշի 001 II 90 հաշվառման համարանիշի, 2016 թվականի արտադրության, XTA21214062255259 նույնականացման համարով ավտոմեքենան (2.400.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ):
Այսպես.
Դավիթ Սարգսյանը 2024 թվականի փետրվարի 02-ին կայացրել է «TOYOTA HILUX 2.7» մակնիշի 110 II 90 հաշվառման համարանիշի, 2016 թվականի արտադրության MRODX8CD8HO400864 նույնականացման համարով ավտոմեքենան նվիրատվությամբ՝ Արամ Ալբերտի Ղազարյանին օտարելու մասին թիվ 01-2024 կեղծ որոշումը: Այնուհետև` 2024 թվականի փետրվարի 6-ին, Սուսաննա Բեգլարյանը տրամադրել է տեղեկանք այն մասին, որ 2024 թվականի փետրվար ամսվա դրությամբ «TOYOTA HILUX 2.7» մակնիշի, 110 II 90 հաշվառման համարանիշի փոխադրամիջոցի նկատմամբ չկա գույքահարկի պարտավորություն, իսկ Սաշա Աշոտի Ղազարյանը Դ.Սարգսյանի կողմից տրված կեղծ լիազորագրի հիմքով՝ 11.000.000 ՀՀ դհամ արժողությամբ հիշյալ ավտոմեքենան նվիրատվությամբ օտարել է Արամ Ալբերտի Ղազարյանին։
Բացի այդ, Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանը 2024 թվականի փետրվարի 05-ին կայացրել է VAZ 21214» մակնիշի, 102 II 90 հաշվառման համարանիշի, 2008 թվականի արտադրության, XTA21214081892301 նույնականացման համարով ավտոմեքենան Հայկ Վահեի Մանասյանին նվիրատվությամբ օտարելու մասին թիվ 05-2024 կեղծ որոշումը: Այնուհետև՝ 2024 թվականի փետրվարի 8-ին, Սուսաննա Բեգլարյանը տրամադրել է տեղեկանք այն մասին, որ 2024 թվականի փետրվար ամսվա դրությամբ «VAZ 21214» մակնիշի, 102 II 90 հաշվառման համարանիշի, 2008 թվականի արտադրության, XTA21214081892301 նույնականացման համարով ավտոմեքենանի նկատմամբ չկա գույքահարկի պարտավորություն, իսկ Գագիկ Արթուրի Պողոսյանը Դ.Սարգսյանի կողմից տրված կեղծ լիազորագրի հիմքով 1.400.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ հիշյալ ավտոմեքենան նվիրատվությամբ օտարել է Հայկ Վահեի Մանասյանին:
Բացի այդ, Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանը 2024 թվականի փետրվարի 05-ին կայացրել է «UAZ 390945-552» մակնիշի, 011 AA 90 հաշվառման համարանիշի, XTT390945N1203919 նույնացման համարով ավտոմեքենան նվիրատվությամբ Նորիկ Ալեքսանդրի Ստեփանյանին տարելու մասին թիվ 03-2024 կեղծ որոշումը: Այնուհետև՝ 2024 թվականի փետրվարի 7-ին, Սուսաննա Բեգլարյանը տրամադրել է տեղեկանք այն մասին, որ 2024 թվականի փետրվար ամսվա դրությամբ «UAZ 390945-552» մակնիշի, 011 AA 90 հաշվառման համարանիշի, արտադրության, XTT390945N1203919 նույնականացման համարով ավտոմեքենանի նկատմամբ կա գույքահարկի պարտավորություն, իսկ Գագիկ Արթուրի Պողոսյանը Դ.Սարգսյանի կողմից տրված կեղծ լիազորագրի հիմքով 4.300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ հիշյալ ավտոմեքենան նվիրատվությամբ օտարել է Նորիկ Ալեքսանդրի Ստեփանյանին:
Բացի այդ, Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանը 2024 թվականի փետրվարի 05-ին կայացրել է VAZ 212140» մակնիշի 001 II 90 հաշվառման համարանիշի, 2016 թվականի արտադրության, XTA212140G2255259 նույնացման համարով ավտոմեքենան նվիրատվությամբ Վլադիմիր Սերգեյի Սարգսյանին օտարելու մասին թիվ 06-2024 կեղծ որոշումը։ Այնուհետև` 2024 թվականի փետրվարի 12-ին, Սուսաննա Բեգլարյանը տրամադրել է տեղեկանք այն մասին, որ 2024 վականի փետրվար ամսվա դրությամբ «VAZ 212140» մակնիշի 001 II 90 հաշվառման համարանիշի, 2016 թվականի արտադրության, XTA212140G2255259 նույնացման համարով Ավտոմեքենայի նկատմամբ չկա գույքահարկի պարտավորություն, իսկ Գագիկ Արթուրի Պողոսյանը Դ.Սարգսյանի կողմից տրված կեղծ լիազորագրի հիմքով 2.400.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ հիշյալ ավտոմեքենան նվիրատվությամբ օտարել է Վլադիմիր Սերգեյի Սարգսյանին:
Այսինքն՝ Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանը Սուսաննա Վյաչեսլավի Բեգլարյանի օժանդակությամբ, Սաշա Աշոտի Ղազարյանի և Գագիկ Արթուրի Պողոսյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, միասնական դիտավորությամբ խմբի կազմում կատարել է առանձնապես խոշոր չափերով գույքի խարդախությամբ հափշտակություն, ինչպես նաև պատրաստել է իրավունք վերապահող կեղծ փաստաթղթեր և Ս.Ղազարյանի ու Գ. Պողոսյանի հետ խմբի կազմում օգտագործել դրանք /հատոր 1-ին գ.թ. 244-246/:
Նույն օրը հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել նաև Սաշա Ղազարյանի, Գագիկ Պողոսյանի և Սուսաննա Բեգլարյանի նկատմամբ առաջին երկուսի դեպքում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով և 457-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, իսկ վերջինի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-255-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով /հատոր 1-ին գ.թ. 248-249, հատոր 2-րդ գ.թ. 2-4, 6-8/:
2024 թվականի մայիսի 25-ին որոշումներ են կայացվել՝ ազատության մեջ գտնվող մեղադրյալներ Ս.Բեգլարյանին, Գ.Պողոսյանին, Դ.Սարգսյանին, Ս.Ղազարյանին դատարան ներկայացնելու համար ձերբակալելու մասին /հատոր 2-րդ գ.թ. 37-40, 110-113, 118-121, 194-196/:
Նույն օրը որոշումներ են կայացվել մեղադրյալ Ս.Բեգլարյանին ձերբակալումից ազատ արձակելու մասին և նրա նկատմամբ բացակայելու արգելք խափանման միջոցը կիրառելու մասին /հատոր 2-րդ գ.թ. 62-63, 64-67/:
2024 թվականի մայիսի 26-ին Դավիթ Սարգսյանը ձերբակալվել է /հատոր 2-րդ գ.թ. 122-125/:
2024 թվականի մայիսի 26-ին որոշումներ են կայացվել մեղադրյալներ Ս.Ղազարյանին և Գ.Պողոսյանին ձերբակալումից ազատ արձակելու մասին և նրանց նկատմամբ բացակայելու արգելք խափանման միջոցը կիրառելու մասին /հատոր 2-րդ գ.թ. 184-185, 186-188, 212-213, 214-215/:
2024 թվականի մայիսի 27-ին Դավիթ Սարգսյանի որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ 20 օր ժամկետով /հատոր 2-րդ գ.թ. 227-252/:
2024 թվականի հունիսի 13-ին Դավիթ Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել տնային կալանքը՝ 2 ամիս ժամկետով՝ այն հաշվելով 2024 թվականի հունիսի 14-ից /հատոր 3-րդ գ.թ. 150-165/:
2024 թվակաին հուլիսի 16-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը որոշում է կայացրել 13.06.2024 թվականի առաջին ատյանի դատարանի որոշումը բեկանելու և մեղադրյալ Դավիթ Սարգսյանի նկատմամբ կիրառված տնային կալանքը վերացնելու մասին /հատոր 3-րդ գ.թ. 246-257/:
2024 թվականի հուլիսի 19-ին մեղադրյալ Դավիթ Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել վարչական հսկողությունը /հատոր 4-րդ գ.թ. 21-22/:
2024 թվականի հուլիսի 22-ին ՀԿԳ քննիչ Գ.Գաբրիելյանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Դավիթ Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել նաև բացակայելու արգելքը /հատոր 4-րդ գ.թ. 23-26/:
2024 թվականի սեպտեմբերի 03-ին ՀԿԳ քննիչ Գ.Գաբրիելյանը կազմել է արձանագրություն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով թիվ 69126424 քրեական վարույթը նախաձեռնելու մասին /հատոր 4-րդ գ.թ. 78/:
2024 թվականի սեպտեմբերի 05-ին որոշում է կայացվել թիվ 69126424 քրեական վարույթը թիվ 69114624 քրեական վարույթին միացնելու և դրա քննությունը 69114624 համարով շարունակելու մասին /հատոր 4-րդ գ.թ. 82-83/:
2024 թվականի դեկտեմբերի 23-ին ՀԿԳ քննիչ Գ.Գաբրիելյանը կազմել է արձանագրություն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին կետի հատկանիշով թիվ 69145424 քրեական վարույթը նախաձեռնելու մասին /հատոր 4-րդ գ.թ. 194/:
2024 թվականի դեկտեմբերի 24-ի որոշում է կայացվել թիվ 69145424 քրեական վարույթը թիվ 69114624 քրեական վարույթին միացնելու և վարույթի քննությունը 69114624 համարով շարունակելու մասին /հատոր 4-րդ գ.թ. 218-219/:
2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ին որոշում է կայացվել Ս.Բեգլարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 46-255-րդ հոդվածի 3-րդ մաս 3-րդ կետով, Ս.Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 3-րդ մաս 3-րդ կետով և 457-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Գ.Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 3-րդ մաս 3-րդ կետով և 457-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մասով հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցնել /հատոր 5-րդ գ.թ.77-85/:
2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Դավիթ Սարգսյանի անվամբ սեփականության իրավունքով հաշվառված ավտոմեքենայի «LEXUS LX 470» 90 PO 909 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրա գույքի արգելադրում կիրառելու մասին /հատոր 5-րդ գ.թ. 97-114/:
2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Դավիթ Սարգսյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն հանցանքի համար, որ նա Արսեն Վլադիմիրի Բաղդասարյանի Սամվել Ռաֆայելի Մինասյանի, Արեն Արկադյայի Խաչատրյանի, Ալբերտ Լևոնի Գոտանյանի, Սասուն Ալեքսանդրի Համբարձումյանի, Սերգեյ Փարավոնի Բաբայանի և Տրդատ Կամոյի Մարտիրոսյանի հետ ՀՀ իրավական ակտերով և ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգի խախտմամբ ինքնակամ իրականացրել են իրենց ենթադրյալ իրավունքները՝ ԼՂՀ-ից ՀՀ տեղափոխված, իրենց սեփականությունը չհանդիսացող մի շարք բեռնաուղևորատար ավտոմեքենաներ անհիմն օտարել են, այն է՝ ՀՀ օրենսդրության մաս չկազմող դրույթների վկայակոչմամբ և կիրառմամբ կայացրել են Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» և «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերությունների հաշվեկշռում հաշվառված, ՀՀ տեղափոխված «Toyota Hilux» մակնիշի, 37 BC 025 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945-552» մակնիշի, 37 BC 095 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945» մակնիշի, 78 JJ 800 հաշվառման համարանիշի, «Mitsubishi L200 մակնիշի, 62 VV 001 հաշվառման համարանիշի բեռնաուղևորատար ավտոմեքենաների օտարման մասին որոշումներ և օտարել դրանք, ինչն էական վնաս է պատճառել հասարակության օրինական շահերին:
Այսպես.
2024 թվականի փետրվարի 02-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 01-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Արամ Ալբերտի Ղազարյանին է օտարվել Դավիթ Սարգսյանի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «TOYOTA HILUX 2.7» մակնիշի, 110 II 90 (37 BC 025) հաշվառման համարանիշի, 2016 թվականի արտադրության, MR0DX8CD8HO400864 նույնականացման համարանիշի, 11.850.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 03-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Նորիկ Ալեքսանդրի Ստեփանյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «UAZ 390945-552» մակնիշի, 011 AA 90 (37 BC 095) հաշվառման համարանիշի, XTT390945N1203919 նույնականացման համարով, 4.600.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 08-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Դավիթ Արսենի Գրիգորյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «UAZ 390945» մակնիշի, 328 AQ 61 (78 JJ 800) հաշվառման համարանիշի, XTT390945M1203757 նույնականացման համարով, 4.220.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը: Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ՝ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 02-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Արմեն Շամոյի Շաբանյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «Mitsubishi L200 2.5TD» մակնիշի, 328 AQ 61 (62 VV 001) հաշվառման համարանիշի, MMBJNKB40CD003152 նույնականացման համարով, 5.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան, որն էլ նրա կողմից օտարվել է այլ անձի /հատոր 5-րդ գ.թ 122-124/:
Նույն օրը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել Սասուն Համբարձումյանի նկատմամբ այն արարքի համար, որ նա Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանի, Սամվել Ռաֆայելի Մինասյանի, Արեն Արկադյայի Խաչատրյանի, Ալբերտ Լևոնի Գոտանյանի, Արսեն Վլադիմիրի Բաղդասարյանի, Սերգեյ Փարավոնի Բաբայանի և Տրդատ Կամոյի Մարտիրոսյանի հետ ՀՀ իրավական ակտերով և ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգի խախտմամբ ինքնակամ իրականացրել են իրենց ենթադրյալ իրավունքները՝ ԼՂՀ-ից Հ տեղափոխված, իրենց սեփականությունը չհանդիսացող մի շարք բեռնաուղևորատար ավտոմեքենաներ անհիմն օտարել են, այն է՝ ՀՀ օրենսդրության մաս չկազմող դրույթների վկայակոչմամբ և կիրառմամբ կայացրել են Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի Ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» և «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերությունների Հաշվեկշռում հաշվառված, ՀՀ տեղափոխված «Toyota Hilux» մակնիշի, 37 BC 095 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945-552» մակնիշի, 37 BC 095 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945» մակնիշի 78 JJ 800 հաշվառման համարանիշի, «Mitsubishi L200» մակնիշի, 62 VV 001 հաշվառման համարանիշի բեռնաուղևորատար ավտոմեքենաների օտարման մասին որոշումներ և օտարել դրանք, ինչն էական վնաս է պատճառել հասարակության օրինական շահերին:
Այսպես.
2024 թվականի փետրվարի 02-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 01-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Արամ Ալբերտի Ղազարյանին է օտարվել Դավիթ Սարգսյայի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «ΤOYOTA HILUX 2.7», 110 II 90 (37 BC 025) հաշվառման համարանիշի, 2016 թվականի արտադրության, MR0DX8CD8HO400864 նույնականացման համարում 11.850.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գալստյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 03-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Նորիկ Ալեքսանդրի Ստեփանյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված ծփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղկոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «UAZ 390945-552» մակնիշի, 011 AA 90 (37 BC 095) հաշվառման համարանիշի, XTT390945N1203919 նույնականացման համարով, 4.600.000 դրա արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան։
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ՝ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույքը օտարելու մասին» թիվ 08-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Դավիթ Արմենի Գրիգորյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «UAZ 390945» մակնիշի, 328 AQ 61 (78 JJ 800) հաշվառման համարանիշի, XTT390945M1203757 նույնականացման համարով, 4.220.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Սինանյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 02-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Արմեն Շամոյի Շաբանյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «Mitsubishi L200 2.5TD» մակնիշի, 328 AQ 61 (62 VV 001) հաշվառման համարանիշի, MMBJNKB40CD003152 նույնականացման համարով, 5.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան, որն էլ նրա կողմից օտարվել է այլ անձի /հատոր 5-րդ գ.թ 131-133/:
2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Ալբերտ Գոտանյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն հանցանքի համար, որ նա Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանի, Սամվել Ռաֆայելի Մինասյանի, Արեն Արկադյայի Խաչատրյանի, Արսեն Վլադիմիրի Բաղդասարյանի, Սասուն Ալեքսանդրի Համբարձումյանի, Սերգեյ Փարավոնի Բաբայանի և Տրդատ Կամոյի Մարտիրոսյանի հետ ՀՀ իրավական ակտերով և ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգի խախտմամբ ինքնակամ իրականացրել են իրենց ենթադրյալ իրավունքները՝ ԼՂՀ-ից ՀՀ տեղափոխված, իրենց սեփականությունը չհանդիսացող մի շարք բեռնաուղևորատար ավտոմեքենաներ անհիմն օտարել են, այն է՝ ՀՀ օրենսդրության մաս չկազմող դրույթների վկայակոչմամբ և կիրառմամբ կայացրել են Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» և «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերությունների հաշվեկշռում հաշվառված, ՀՀ տեղափոխված «Toyota Hilux» մակնիշի, 37 BC 025 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945-552» մակնիշի, 37 BC 095 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945» մակնիշի, 78 JJ 800 հաշվառման համարանիշի, «Mitsubishi L200 մակնիշի 62 VV 001 հաշվառման համարանիշի բեռնաուղևորատար ավտոմեքենաների օտարման մասին որոշումներ և օտարել դրանք, ինչն էական վնաս է պատճառել հասարակության օրինական շահերին:
Այսպես.
2024 թվականի փետրվարի 02-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 01-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Արամ Ալբերտի Ղազարյանին է օտարվել Դավիթ Սարգսյայի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «ΤOYOTA HILUX 2.7», 110 II 90 (37 BC 025) հաշվառման համարանիշի, 2016 թվականի արտադրության, MR0DX8CD8HO400864 նույնականացման համարում 11.850.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գալստյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 03-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Նորիկ Ալեքսանդրի Շերեփանյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված ծփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղկոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «UAZ 390945-552» մակնիշի, 011 AA 90 (37 BC 095) հաշվառման համարանիշի, XTT390945N1203919 նույնականացման համարով, 4.600.000 դրա արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան։
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ՝ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույքը օտարելու մասին» թիվ 08-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Դավիթ Արմենի Գրիգորյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «UAZ 390945» մակնիշի, 328 AQ 61 (78 JJ 800) հաշվառման համարանիշի, XTT390945M1203757 նույնականացման համարով, 4.220.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Սինանյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 02-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Արմեն Շամոյի Շաբանյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «Mitsubishi L200 2.5TD» մակնիշի, 328 AQ 61 (62 VV 001) հաշվառման համարանիշի, MMBJNKB40CD003152 նույնականացման համարով, 5.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան, որն էլ նրա կողմից օտարվել է այլ անձի /հատոր 5-րդ գ.թ 149-151/:
Նույն օրը նույն իրավական գնահատականով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել նաև Սերգեյ Բաբայանի նկատմամբ այն արարքի համար, որ նա Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանի, Սամվել Ռաֆայելի Մինասյանի, Արեն Արկադյայի Խաչատրյանի, Ալբերտ Լևոնի Գոտանյանի, Սասուն Ալեքսանդրի Համբարձումյանի, Արսեն Վլադիմիրի Բաղդասարյանի և Տրդատ Կամոյի Մարտիրոսյանի հետ ՀՀ իրավական ակտերով և ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգի խախտմամբ ինքնակամ իրականացրել են իրենց ենթադրյալ իրավունքները՝ ԼՂՀ-ից ՀՀ տեղափոխված, իրենց սեփականությունը չհանդիսացող մի շարք բեռնաուղևորատար ավտոմեքենաներ անհիմն օտարել են, այն է՝ ՀՀ օրենսդրության մաս չկազմող դրույթների վկայակոչմամբ և կիրառմամբ կայացրել են Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» և «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերությունների հաշվեկշռում հաշվառված, ՀՀ տեղափոխված «Toyota Hilux» մակնիշի, 37 BC 025 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945-552» մակնիշի, 37 BC 095 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945» մակնիշի, 78 JJ 800 հաշվառման համարանիշի, «Mitsubishi L200 մակնիշի 62 VV 001 հաշվառման համարանիշի բեռնաուղևորատար ավտոմեքենաների օտարման մասին որոշումներ և օտարել դրանք, ինչն էական վնաս է պատճառել հասարակության օրինական շահերին:
Այսպես.
2024 թվականի փետրվարի 02-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 01-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Արամ Ալբերտի Ղազարյանին է օտարվել Դավիթ Սարգսյայի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «ΤOYOTA HILUX 2.7», 110 II 90 (37 BC 025) հաշվառման համարանիշի, 2016 թվականի արտադրության, MR0DX8CD8HO400864 նույնականացման համարում 11.850.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գալստյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 03-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Նորիկ Ալեքսանդրի Շերեփանյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված ծփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղկոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «UAZ 390945-552» մակնիշի, 011 AA 90 (37 BC 095) հաշվառման համարանիշի, XTT390945N1203919 նույնականացման համարով, 4.600.000 դրա արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան։
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույքը օտարելու մասին» թիվ 08-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Դավիթ Արմենի Գրիգորյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «UAZ 390945» մակնիշի, 328 AQ 61 (78 JJ 800) հաշվառման համարանիշի, XTT390945M1203757 նույնականացման համարով, 4.220.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Սինանյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 02-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Արմեն Շամոյի Շաբանյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «Mitsubishi L200 2.5TD» մակնիշի, 328 AQ 61 (62 VV 001) հաշվառման համարանիշի, MMBJNKB40CD003152 նույնականացման համարով, 5.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան, որն էլ նրա կողմից օտարվել է այլ անձի /հատոր 5-րդ գ.թ 167-169/:
Նույն օրը նույն իրավական գնահատականով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել նաև Սամվել Մինասյանի նկատմամբ այն արարքի համար, որ նա Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանի, Արսեն Վլադիմիրի Բաղդասարյանի, Արեն Արկադյայի Խաչատրյանի, Ալբերտ Լևոնի Գոտանյանի, Սասուն Ալեքսանդրի Համբարձումյանի, Սերգեյ Փարավոնի Բաբայանի և Տրդատ Կամոյի Մարտիրոսյանի հետ ՀՀ իրավական ակտերով և ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգի խախտմամբ ինքնակամ իրականացրել են իրենց ենթադրյալ իրավունքները՝ ԼՂՀ-ից ՀՀ տեղափոխված, իրենց սեփականությունը չհանդիսացող մի շարք բեռնաուղևորատար ավտոմեքենաներ անհիմն օտարել են, այն է՝ ՀՀ օրենսդրության մաս չկազմող դրույթների վկայակոչմամբ և կիրառմամբ կայացրել են Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» և «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերությունների հաշվեկշռում հաշվառված, ՀՀ տեղափոխված «Toyota Hilux» մակնիշի, 37 BC 025 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945-552» մակնիշի, 37 BC 095 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945» մակնիշի, 78 JJ 800 հաշվառման համարանիշի, «Mitsubishi L200 մակնիշի 62 VV 001 հաշվառման համարանիշի բեռնաուղևորատար ավտոմեքենաների օտարման մասին որոշումներ և օտարել դրանք, ինչն էական վնաս է պատճառել հասարակության օրինական շահերին:
Այսպես.
2024 թվականի փետրվարի 02-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 01-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Արամ Ալբերտի Ղազարյանին է օտարվել Դավիթ Սարգսյայի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «ΤOYOTA HILUX 2.7», 110 II 90 (37 BC 025) հաշվառման համարանիշի, 2016 թվականի արտադրության, MR0DX8CD8HO400864 նույնականացման համարում 11.850.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գալստյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 03-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Նորիկ Ալեքսանդրի Շերեփանյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված ծփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղկոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «UAZ 390945-552» մակնիշի, 011 AA 90 (37 BC 095) հաշվառման համարանիշի, XTT390945N1203919 նույնականացման համարով, 4.600.000 դրա արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան։
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ՝ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույքը օտարելու մասին» թիվ 08-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Դավիթ Արմենի Գրիգորյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «UAZ 390945» մակնիշի, 328 AQ 61 (78 JJ 800) հաշվառման համարանիշի, XTT390945M1203757 նույնականացման համարով, 4.220.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Սինանյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 02-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Արմեն Շամոյի Շաբանյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «Mitsubishi L200 2.5TD» մակնիշի, 328 AQ 61 (62 VV 001) հաշվառման համարանիշի, MMBJNKB40CD003152 նույնականացման համարով, 5.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան, որն էլ նրա կողմից օտարվել է այլ անձի /հատոր 5-րդ գ.թ 185-187/:
Նույն օրը նույն իրավական գնահատականով հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել նաև Տրդատ Մարտիրոսյանի նկատմամբ այն արարքի համար, որ նա Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանի, Սամվել Ռաֆայելի Մինասյանի, Արեն Արկադյայի Խաչատրյանի, Ալբերտ Լևոնի Գոտանյանի, Արսեն Վլադիմիրի Բաղդասարյանի, Սասուն Ալեքսանդրի Համբարձումյանի և Սերգեյ Փարավոնի Բաբայանի հետ ՀՀ իրավական ակտերով և ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգի խախտմամբ ինքնակամ իրականացրել են իրենց ենթադրյալ իրավունքները՝ ԼՂՀ-ից ՀՀ տեղափոխված, իրենց սեփականությունը չհանդիսացող մի շարք բեռնաուղևորատար ավտոմեքենաներ անհիմն օտարել են, այն է՝ ՀՀ օրենսդրության մաս չկազմող դրույթների վկայակոչմամբ և կիրառմամբ կայացրել են Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» և «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերությունների հաշվեկշռում հաշվառված, ՀՀ տեղափոխված «Toyota Hilux» մակնիշի, 37 BC 025 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945-552» մակնիշի, 37 BC 095 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945» մակնիշի, 78 JJ 800 հաշվառման համարանիշի, «Mitsubishi L200 մակնիշի 62 VV 001 հաշվառման համարանիշի բեռնաուղևորատար ավտոմեքենաների օտարման մասին որոշումներ և օտարել դրանք, ինչն էական վնաս է պատճառել հասարակության օրինական շահերին:
Այսպես.
2024 թվականի փետրվարի 02-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 01-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Արամ Ալբերտի Ղազարյանին է օտարվել Դավիթ Սարգսյայի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «ΤOYOTA HILUX 2.7», 110 II 90 (37 BC 025) հաշվառման համարանիշի, 2016 թվականի արտադրության, MR0DX8CD8HO400864 նույնականացման համարում 11.850.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գալստյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 03-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Նորիկ Ալեքսանդրի Շերեփանյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված ծփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղկոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «UAZ 390945-552» մակնիշի, 011 AA 90 (37 BC 095) հաշվառման համարանիշի, XTT390945N1203919 նույնականացման համարով, 4.600.000 դրա արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան։
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Մինասյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ՝ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույքը օտարելու մասին» թիվ 08-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Դավիթ Արմենի Գրիգորյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «UAZ 390945» մակնիշի, 328 AQ 61 (78 JJ 800) հաշվառման համարանիշի, XTT390945M1203757 նույնականացման համարով, 4.220.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան:
Բացի այդ, 2024 թվականի փետրվարի 05-ին Դավիթ Սարգսյանը, Սամվել Սինանյանը, Արսեն Բաղդասարյանը, Արեն Խաչատրյանը, Ալբերտ Գոտանյանը, Սասուն Համբարձումյանը, Սերգեյ Բաբայանը և Տրդատ Մարտիրոսյանը կայացրել են «Գույք օտարելու մասին» թիվ 02-2024 որոշումը, որով նվիրատվությամբ Արմեն Շամոյի Շաբանյանին է օտարվել վերջինի կողմից Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխված, Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված «Mitsubishi L200 2.5TD» մակնիշի, 328 AQ 61 (62 VV 001) հաշվառման համարանիշի, MMBJNKB40CD003152 նույնականացման համարով, 5.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, բեռնաուղևորատար ավտոմեքենան, որն էլ նրա կողմից օտարվել է այլ անձի /հատոր 5-րդ գ.թ 203-205/:
Նույն օրը Դավիթ Սարգսյանին, Սասուն Համբարձումյանին, Ալբերտ Գոտանյանին, Սերգեյ Բաբայանին, Սամվել Մինասյանին, Տրդատ Մարտիրոսյանին մեղադրանք է ներկայացվել, բացատրվել են նրանց իրավունքներն ու պարտականությունները, և մեղադրյալ Սասուն Համբարձումյանի, Ալբերտ Գոտանյանի, Սերգեյ Բաբայանի, Սամվել Մինասյանի, Տրդատ Մարտիրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել բացակայելու արգելքը /հատոր 5-րդ գ.թ 125-128, 134-137, 140-145, 149-155, 158-163, 170-173, 176-181, 188-191, 196-201, 206-211, 214-219/:
2024 թվականի դեկտեմբերի 30-ին կազմվել է մեղադրական եղրակացություն /հատոր 5-րդ գ.թ 236-270/:
2025 թվականի հունվարի 13-ին դատախազ Ն.Խաչատրյանը որոշում է կայացրել մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու մասին /հատոր 6-րդ գ.թ. 2-7/:
2025 թվականի հունվարի 14-ին քրեական գործը մուտք է եղել դատարան, մակագրվել և հաջորդ օրը հանձնվել է դատավոր Դ.Բալայանին, ով 2025 թվականի հունվարի 16-ին որոշում է կայացրել քրեական գործը վարույթ ստանձնելու և 2025 թվականի հունվարի 29-ին՝ ժամը 15:00-ին նախնական դատալսումներ նշանակելու մասին /հատոր 6-րդ գ.թ. 1, 8-12, 13/:
2025 թվականի հունվարի 29-ին որոշումներ են կայացվել մեղադրյալ Դավիթ Սարգսյանի նկատմամբ կիրառված վարչական հսկողություն խափանման միջոցը վերացնելու մասին՝ պահպանելով նրա նկատմամբ կիրառված բացակայելու արգելքը, մեղադրյալ Սամվել Մինասյանի նկատմամբ կիրառված բացակայելու արգելքը վերացնելու մասին և մեղադրյալներ Տրդատ Մարտիրոսյանի, Սասուն Համբարձումյանի, Սերգեյ Բաբայանի և Ալբերտ Գոտանյանի նկատմամբ կիրառված բացակայելու արգելքը պահպանելու մասին /հատոր 6-րդ գ.թ. 54-56, 57-58, 59-60, 61-62, 63-64, 65-66/:
2025 թվականի օգոստոսի 04-ին մեղադրյալներ Դավիթ Սարգսյանի, Սերգեյ Բաբայանի, Տրդատ Մարտիրոսյանի, Սասուն Համբարձումյանի, Ալբերտ Գոտանյանի նկատմամբ կիրառված բացակայելու արգելք խափանման միջոցը վերացվել է /հատոր 6-րդ գ.թ. 153-154, 155-156, 157-158, 159-160, 161-162/:
Նախնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալներ Ս.Բաբայանը, Ս. Մինասյանը, Տ.Մարտիրոսյանը, Ս.Համբարձումյանը և Ա.Գոտանյանը միջնորդել են դատական նիստերն անցկացնել իրենց բացակայությամբ՝ նշելով, որ այդ հարցի վերաբերյալ խորհրդակցել են իրենց պաշտպանների հետ։ Միաժամանակ մեղադրյալները նշել են, որ հիմնական դատալսումների ընթացքում օգտվելով իրենց սահմանադրական իրավունքից, հրաժարվում են ցուցմունք տալուց: Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 272-րդ հոդվածի 4-րդ և 5-րդ մասերով, բավարարել է ներկայացված միջնորդությունները և որոշել է դատական նիստերը անցկացնել հիշյալ մեղադրյալների բացակայությամբ։

II. Հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված թույլատրելի ապացույցները

Որպես արտավարութային փաստաթղթեր ապացույց ճանաչված ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՃՈ Կոտայքի ՀՔԲ-ից առգրաված և զննված ավտոմեքենաների օտարման գործարքների հետ կապված փաստաթղթերի համաձայն՝
1/ Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքային ավագանին 2024 թվականի փետրվարի 02-ի թիվ 01-2024 գույքը օտարելու մասին որոշում է կայացրել Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի հաշվեկշռում գտնվող TOYOTA HILUX 2.7 մակնիշի, 110 II 90 համարանիշի, 2016 թվականի թողարկման, MRODX8CD8HO400864՝ նույնացման համարի տրանսպորտային միջոցը սեփականության իրավունքով օտարել Արամ Աբերտի Ղազարյանին: Որոշումը ստորագրված է Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դ.Սարգսյանի կողմից և առկա է Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքապետարանի կնիքը:
Նույն որոշման նախագիծը՝ ստորագրված քաղաքապետ Դավիթ Սարգսյանի և հաստատված համայնքի ավագանու անդամներ Սամվել Մինասյանի, Արսեն Բաղդասարյանի, Արեն Խաչատրյանի, Ալբերտ Գոտանյանի, Սասուն Համբարձումյանի, Սերգեյ Բաբայանի, Տրդատ Մարտիրոսյանի կողմից:
05.02.2024 թվականին Ստեփանակերտի քաղաքային տեսչության եկամուտների բաժնի պետ Ս.Բեգլարյանի անվամբ տրվել է տեղեկանք այն մասին, որ 2024 թվականի փետրվար ամսվա դրությամբ՝ «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ին պատկանող «TOYOTA HILUX 2.7» մակնիշի, 110 II 90 համարանիշի փոխադրամիջոցի նկատմամբ չկա գույքահարկի պարտավորություն: Նույն օրը Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դավիթ Սարգսյանը լիազորել է Սաշա Աշոտի Ղազարյանին Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի հաշվեկշռում գտնվող և TOYOTA HILUX 2.7 մակնիշի, 110 II 90 համարանիշի, 2016 թվականի թողարկման, MRODX8CD8HO400864 նույնացման համարի տրանսպորտային միջոցի նվիրատվության հետ կապված գործարք կատարել: Դ.Սարգսյանի կողմից տրված լիազորագրով «TOYOTA HILUX 2.7» մակնիշի, 110 II 90 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան նվիրատվությամբ օտարել է Արամ Ալբերտի Ղազարյանին։ /հատոր 2-րդ գ.թ. 12-14, 15, 17, 18, 32-35, հատոր 4-րդ գ.թ. 220-221, 222-224, 225-227/:
2/ Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքային ավագանին 2024 թվականի փետրվարի 05-ի թիվ 05-2024 գույքը օտարելու մասին որոշում է կայացրել Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի հաշվեկշռում գտնվող «VAZ 21214» մակնիշի, 102 II 90 համարանիշի, 2008 թվականի թողարկման, XTA21214081892301 նույնացման համարի տրանսպորտային միջոցը սեփականության իրավունքով օտարել Հայկ Վահեի Մանասյանին: Որոշումը ստորագրված է Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դ.Սարգսյանի կողմից և առկա է Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքապետարանի կնիքը:
08.02.2024 թվականին Ստեփանակերտի քաղաքային տեսչության եկամուտների բաժնի պետ Ս.Բեգլարյանի կողմից տրվել է տեղեկանք այն մասին, որ 2024 թվականի փետրվար ամսվա դրությամբ «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-նը պատկանող VAZ 21214 մակնիշի, 102 II 90 համարանիշի փոխադրամիջոցի նկատմամբ չկա գույքահարկի պարտավորություն: Նույն օրը Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դավիթ Սարգսյանը լիազորել է Գագիկ Արթուրի Պողոսյանին կատարելու Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի հաշվեկշռում գտնվող VAZ 21214 մակնիշի 102 II 90 համարանիշի, 2008 թվականի թողարկման XTA21214081892301 նույնականացման համարի տրանսպորտային միջոցի նվիրատվության հետ կապված գործարքը /հատոր 2-րդ գ.թ. 12-14, 19, 20, 21, 32-35/:
3/ Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքային ավագանին 2024 թվականի փետրվարի 05-ի թիվ 03-2024 գույքը օտարելու մասին որոշում է կայացրել Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի հաշվեկշռում գտնվող UAZ 390945-552 մակնիշի, 011 AA 90 համարանիշի, 2021 թվականի թողարկման, XTT390945N1203919 նույնացման համարի տրանսպորտային միջոցը սեփականության իրավունքով օտարել Նորիկ Ալեքսանդրի Ստեփանյանին: Որոշումը ստորագրված է Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դ.Սարգսյանի կողմից և առկա է Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքապետարանի կնիքը:
Նույն որոշման նախագիծը՝ ստորագրված քաղաքապետ Դավիթ Սարգսյանի և հաստատված համայնքի ավագանու անդամներ Սամվել Մինասյանի, Արսեն Բաղդասարյանի, Արեն Խաչատրյանի, Ալբերտ Գոտանյանի, Սասուն Համբարձումյանի, Սերգեյ Բաբայանի, Տրդատ Մարտիրոսյանի կողմից:
07.02.2024 թվականին Ստեփանակերտի քաղաքային տեսչության եկամուտների բաժնի պետ Ս.Բեգլարյանի կողմից տրվել է տեղեկանք այն մասին, որ 2024թ. փետրվար ամսվա դրությամբ «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-նը պատկանող UAZ 390945-552 մակնիշի, 011 AA 90 համարանիշի փոխադրամիջոցի նկատմամբ չկա գույքահարկի պարտավորություն: Նույն օրը Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դավիթ Սարգսյանը լիազորել է Գագիկ Արթուրի Պողոսյանին կատարելու Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի հաշվեկշռում գտնվող UAZ 390945-552 մակնիշի, 011 AA 90 համարանիշի, 2021 թվականի թողարկման XTT390945N1203919 նույնացման համարի տրանսպորտային միջոցի նվիրատվության հետ կապված գործարքները /հատոր 2-րդ գ.թ. 12-14, 25, 26, 27, 32-35, հատոր 4-րդ գ.թ. 220-221, 222-224, 225-227/:
4/ Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքային ավագանին 2024 թվականի փետրվարի 05-ի թիվ 06-2024 գույքը օտարելու մասին որոշում է կայացրել Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի հաշվեկշռում գտնվող VAZ 212140 մակնիշի, 001 II 90 համարանիշի, 2016 թվականի թողարկման, XTA212140G2255259 նույնացման համարի տրանսպորտային միջոցը սեփականության իրավունքով օտարել Վլադիմիր Սերգեյի Սարգսյանին: Որոշումը ստորագրված է Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դ.Սարգսյանի կողմից և առկա է Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքապետարանի կնիքը:
12.02.2024 թվականին Ստեփանակերտի քաղաքային տեսչության եկամուտների բաժնի պետ Ս.Բեգլարյանի կողմից տրվել է տեղեկանք այն մասին, որ 2024թ. փետրվար ամսվա դրությամբ «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-նը պատկանող VAZ 212140 մակնիշի, 001 II 90 համարանիշի փոխադրամիջոցի նկատմամբ չկա գույքահարկի պարտավորություն: 09.02.2024 թվականին Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դավիթ Սարգսյանը լիազորել է Գագիկ Արթուրի Պողոսյանին կատարելու Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի հաշվեկշռում գտնվող VAZ 212140 մակնիշի 001 II 90 համարանիշի, 2016 թվականի թողարկման, XTA212140G2255259 նույնացման համարի, տրանսպորտային միջոցի նվիրատվության հետ կապված գործարքնրը /հատոր 2-րդ գ.թ. 12-14, 29, 30, 31, 32-35/:
5/ Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքային ավագանին 2024 թվականի փետրվարի 05-ի թիվ 08-2024 գույքը օտարելու մասին որոշում է կայացրել Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի հաշվեկշռում գտնվող UAZ 390945 մակնիշի, 328 AQ 61 համարանիշի, 2020 թվականի թողարկման, XTT390945M1203757 նույնացման համարի տրանսպորտային միջոցը սեփականության իրավունքով օտարել Դավիթ Արսենի Գրիգորյանին: Որոշումը ստորագրված է Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դ.Սարգսյանի կողմից և առկա է Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքապետարանի կնիքը:
Նույն որոշման նախագիծը ստորագրված՝ քաղաքապետ Դավիթ Սարգսյանի և հաստատված համայնքի ավագանու անդամներ Սամվել Մինասյանի, Արսեն Բաղդասարյանի, Արեն Խաչատրյանի, Ալբերտ Գոտանյանի, Սասուն Համբարձումյանի, Սերգեյ Բաբայանի, Տրդատ Մարտիրոսյանի կողմից:
15.02.2024 թվականին Ստեփանակերտի քաղաքային տեսչության եկամուտների բաժնի պետ Ս.Բեգլարյանի կողմից տրվել է տեղեկանք այն մասին, որ 2024թ. փետրվար ամսվա դրությամբ «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-նը պատկանող UAZ 390945 մակնիշի, 328 AQ 61 համարանիշի փոխադրամիջոցի նկատմամբ չկա գույքահարկի պարտավորություն: Նույն օրը Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դավիթ Սարգսյանը լիազորել է Արմեն Օլեգի Սարգսյանին կատարելու Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի հաշվեկշռում գտնվող UAZ 390945 մակնիշի, 328 AQ 61 համարանիշի, 2020 թվականի թողարկման, XTT390945M1203757 նույնացման համարի տրանսպորտային միջոցի նվիրատվության հետ կապված գործարքները:
UAZ 390945 մակնիշի, 328 AQ 61 համարանիշի, 2020 թվականի թողարկման, XTT390945M1203757 նույնականացման համարի տրանսպորտային միջոցի տեխանձնագիրը:
15.02.2024 թվականին Արմեն Սարգսյանը հայտարարություն է ներկայացրել, որ UAZ մակնիշի, 328 AQ 61 համարանիշի ավտոմեքենան փոփոխության չի ենթարկվել:
Նույն օրը Արմեն Սարգսյանը հիշյալ ավտոմեքենան նվիրատվությամբ օտարել է Դավիթ Արսենի Գրիգորյանին:
12.04.2024 թվականին Դավիթ Արսենի Գրիգորյանի կողմից ներկայացված հայտարարությունը «UAZ 390945» մակնիշի, 37 BC 231 հաշվառման համարանիշի 2020 թվականի թողարկման, XTT390945M1203757 նույնականացման համարով ավտոմեքենան փոփոխության չենթարկելու վերաբերյալ։
12.04.2024 թվականին Դավիթ Արսենի Գրիգորյանը «UAZ 390945» մակնիշի, 37 BC 231 հաշվառման համարանիշի 2020 թվականի թողարկման, XTT39094511203757 նույնականացման համարով ավտոմեքենան 290.000 ՀՀ դրամ գումարի դիմաց օտարել է Արտակ Շիրակի Դանիելյանին /հատոր 3-րդ գ.թ. 27-28, 29, 30, 31, 32, 33, 42-43, 44, 45, 46-47, 66-68, հատոր 4-րդ գ.թ. 190, 220-221, 222-224, 225-227/:
Որպես արտավարութային փաստաթղթեր ապացույց ճանաչված մեղադրյալ Դավիթ Սարգսյանից առգրաված և զննված ավտոմեքենայի օտարման գործարքի հետ կապված փաստաթղթերի համաձայն՝
Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքային ավագանին 2024 թվականի փետրվարի 05-ի թիվ 02-2024 գույքը օտարելու մասին որոշում է կայացրել Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջերմային տնտեսւթյուն» ՓԲԸ-ի հաշվեկշռում գտնվող Mitsubishi L200 2.5TD մակնիշի, 388 AQ 61 համարանիշի, 2011 թվականի թողարկման, MMBJNKB40CD003152 նույնացման համարի տրանսպորտային միջոցը սեփականության իրավունքով օտարել Արմեն Շամոյի Շաբանյանին: Որոշումը ստորագրված է Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դ.Սարգսյանի կողմից և առկա է Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքապետարանի կնիքը:
Նույն որոշման նախագիծը ստորագրված՝ քաղաքապետ Դավիթ Սարգսյանի և հաստատված համայնքի ավագանու անդամներ Սամվել Մինասյանի, Արսեն Բաղդասարյանի, Արեն Խաչատրյանի, Ալբերտ Գոտանյանի, Սասուն Համբարձումյանի, Սերգեյ Բաբայանի, Տրդատ Մարտիրոսյանի կողմից /հատոր 4-րդ գ.թ. 160-161, 162, 163, 220-221, 222-224, 225-227/:
«TOYOTA HILUX 2.7» մակնիշի 37 BC 025 հաշվառման համարանիշի, «VAZ 21214» մակնիշի, 37 BC 181 հաշվառման համարանիշի, «VAZ 21214» մակնիշի, 37 BC 098 հաշվառման համարանիշի, «Ուազ» 390945 մակնիշի 78 JJ 800 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945-552» մակնիշի 37 BC 095 հաշվառման համարանիշի և «Mitsubishi L200» մակնիշի 62 VV 001 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները ճանաչվել են որպես իրեղեն ապացույց /հատոր 2-րդ 75-77, 78-80, 81-83, 84-86, 99-101, հատոր 4-րդ գ.թ. 52-54, 108-111, 112-115, 191-192/:
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 18552410 եզրակացության համաձայն՝
1. «TOYOTA HILUX» մակնիշի «37 BC 025» հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցի շուկայական արժեքը 2024 թվականի փետրվար ամսվա դրությամբ՝ կարող էր կազմել 11.850.000 ՀՀ դրամ:
2. «Vaz 21214» մակնիշի «37 BC 098» հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցի շուկայական արժեքը 2024 թվականի փետրվար ամսվա դրությամբ՝ կարող էր կազմել 1.400.000 ՀՀ դրամ:
3. «Uaz 390945-552» մակնիշի «37 BC 095» հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցի շուկայական արժեքը 2024 թվականի փետրվար ամսվա դրությամբ՝ կարող էր կազմել 4.600.000 ՀՀ դրամ:
4. «Vaz 212140» մակնիշի «37 BC 181» հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցի շուկայական արժեքը 2024 թվականի փետրվար ամսվա դրությամբ՝ կարող էր կազմել 2.820.000 ՀՀ դրամ:
5. «Uaz 390945» մակնիշի «78 JJ 800» հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցի շուկայական արժեքը 2024 թվականի փետրվար ամսվա դրությամբ՝ կարող էր կազմել 4.220.000 ՀՀ դրամ: /հատոր 3-րդ գ.թ. 72-86/:
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 256-ԱՊ-24 եզրակացության համաձայն՝ «Mitsubishi L200 2.5TD» մակնիշի 62 VV 001 հ/հ ավտոմեքենայի միջին շուկայական արժեքը, նկարներում առկա արտաքին տեսքի հաշվառմամբ, ընդունելով աշխատունակ վիճակում, 14.03.2024թ. դրությամբ գնահատվում է 5.000.000 ՀՀ դրամ: /հատոր 4-րդ հատոր գ.թ. 152-154/:
Վկա Արմեն Շաբանյանը ցուցմունք տվեց, որ աշխատել է Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքապետարանին պատկանող «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲԸ-ում, որպես՝ տնօրեն։ Ջերմային տնտեսությունը ունեցել է 3 ավտոմեքենա՝ «Կամազ», «Գազ 31» և «Միցուբիշի Պիկապ»։ 2023 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Արցախի Հանրապետությունից բռնի տեղահանման ժամանակ Ստեփանակերտ քաղաքից դուրս է եկել «Միցուբիշի Պիկապ» ավտոմեքենայով, իսկ մյուս երկու ավտոմեքենաները մնացել են Արցախի Հանրապետությունում՝ վարորդի և վառելիքի պակասի պատճառով։ Նշեց նաև, որ ջերմային տնտեսությունը ֆինանսավորվում էր պետական միջոցներից՝ Կառավարության կողմից, և վերջինիս եկամուտները կուտակվում էին հիմնարկ-ձեռնարկություններին, դպրոցներին, պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններին ջեռուցմամբ ապահովելու արդյունքում, և բացի իրենց մատուցած ծառայությունների համար ստացած վարձավճարներից իր ղեկավարած հիմնարկը այլ ֆինանասավորում չի ստացել։ Հայտնեց նաև, որ «Միցուբիշի Պիկապ» ավտոմեքենան ձեռք է բերվել բացառապես ջերմային տնտեսության կուտակած եկամուտների միջոցով, և հատկապես ավտոմեքենաներ ձեռք բերելու համար որևէ առանձին ֆինանսավորում չի ստացվել։ Նշեց, որ Երևան քաղաքի Աբովյան 9-րդ հասցեում, գտնվող գրասենյակում դիմում է ներկայացրել Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դավիթ Սարգսյանին՝ նշելով, որ կինը օնկոլոգիական հիվանդություն ունի և երրորդ վիրահատության անհրաժեշտությունն է առաջացել, ու խնդրել է «Միցուբիշի Պիկապ» ավտոմեքենան, որով արտագաղթել է Արցախից որպես սեփականություն հանձնել իրեն։ Դավիթ Սարգսյանի կողմից դիմումն ընդունվելուց հետո, ավագանու նիստ է նշանակվել և որոշում է կայացվել ավտոմեքնան իրեն նվիրատվությամբ օտարելու մասին։ Այդ որոշման հիման վրա դիմել է ճանապարհային ոստիկանություն, վճարել 25․000 ՀՀ դրամ և ավտոմեքենան անվանափոխվել է իր անվամբ: Դրանից մոտ մեկուկես ամիս անց այն վաճառել է իր կնոջ քրոջ որդուն, ով բնակվում է Ռուսաստանի Դաշնությունում, վերջինս ավտոմեքենան տեղափոխել է ՌԴ։ /դատական նիստի արձանագրություն/։
Վկա Մարատ Համբարձումյանը ցուցմունք տվեց, որ զբաղեցրել է Ստեփանակերտի քաղաքապետարանի ֆինանսաբյուջետային բաժնի ղեկավարի պաշտոնը: «Ջրմուղ-կոյուղի» և «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲԸ-ները հանդիսացել են քաղաքապետարանին ենթակա հիմնարկներ: Համայնքի բյուջեն վերոնշյալ երկու փակ բաժնետիրական ընկերություններից առանձին էր, տնտհաշվարկային էր։ Նշեց, որ գործադիր մարմնի՝ կառավարության կողմից ընդունվել էր որոշում ըստ որի՝ համապատասխան հիմնարկների կողմից աշխատակիցների վարձատրությունը բարձրացնելու համար անհրաժեշտ միջոցների բացակայության դեպքում վերջիններիս համայնքի բյուջեից տրվում էր ֆինանսավորում աշխատավարձերի մասով (20%-ի չափով), ինչպես նաև առանձին դեպքերում՝ համայնքի հետ կապված աշխատանքներ կատարելու համար: «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի կողմից «Toyota Hilux» մակնիշի ավտոմեքենայի ձեռք բերման համար համայնքի բյուջեից ֆինանսավորում նախատեսված չէր: Շահույթ հետապնդող ընկերությունները յուրաքանչյուր տարվա վերջում ներկայացնում էին շահաբաժիններ։ Նաև նշեց, որ որևէ հիմնարկի կողմից գույքի ձեռքբերումը պետք է պարտադիր նախատեսված լիներ համայնքի ֆինանսական պլանի մեջ։ Տարվա կտրվածքով ըստ հաշվետվությունների համայնքը կարող էր որոշել, թե ընկերությունը ստացված շահույթը ինչպես տնօրինի, կարող էր նաև սահմանել պարտականություն՝ ստացված միջոցները համայնքի բյուջե մուտքագրելու վերաբերյալ /դատական նիստի արձանագրություն/։
Վկա Տիգրան Բաղրամյանը ցուցմունք տվեց, որ 2020 թվականից հանդիսացել է Ստեփանակերտի քաղաքապետարանի աշխատակազմի ղեկավար ու աշխատանքային հարաբերությունների մեջ է գտնվել սույն գործով մեղադրյալներ Դավիթ Սարգսյանի և մյուսների հետ: Հայտնեց, որ վարույթի նյութերում առկա գույքահարկի պարտավորություն չունենալու մասին տեղեկանքները, որոնց վրա առկա է տպագիր նշում Ս.Բեգլարյանի անունով (ով հանդիսացել է Ստեփանակերտի քաղաքապետարանի աշխատակազմի եկամուտների բաժնի պետը), իրականում ստորագրվել և կնքվել են իր կողմից: Մինչ այդ նույն բովանդակությամբ տեղեկանքներ տրամադրվել են իր անվամբ, սակայն ճանապարհային ոստիկանությունն այդ տրամադրված տեղեկանքները հիմք չի ընդունել գործարքը կնքելու համար: Տեղեկանքի տրամադրումը անհրաժեշտ էր, որպեսզի հնարավոր լիներ ավտոմեքենայի վերաբերյալ գործարք կատարել: Տեղեկանքը չի ստորագրվել Ս.Բեգլարյանի կողմից, քանի որ վերջինս ազատվել էր աշխատանքից Արցախի Հանրապետության նախագահի՝ մի շարք պետական պաշտոնյաների աշխատանքից ազատելու վերաբերյալ 2023թ. հոկտեմբերի 16-ին կայացված հրամանագրի հիման վրա: Իսկ ինքը ըստ էության շարունակել է պաշտոնավարել, քանի որ ինքը նշանակվել է Կառավարության կողմից: Նշեց, որ ինքը լիազորված է եղել նման տեղեկանք տրամադրել: Երևանի Աբովյան 9 հասցեում տեղի է ունեցել Ստեփանակերտի ավագանու նիստ, որի ընդացքում որոշում է կայացվել նվիրատվության եղանակով ավտոմեքենաներն օտարել այն անձանց ովքեր այդ ավտոմեքենները տեղափոխել են ՀՀ: Օտարված «Տոյոտա» մակնիշի ավտոմեքենան գտնվել է «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի հաշվեկշռում, սակայն օգտագործվել է Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դավիթ Սարգսյանի կողմից: Ավտոմեքենան գտնվել է սարքին վիճակում և 2023թ. սեպտեմբերի 19-ի իրադարձություններից հետո Ստեփանակերտի քաղաքապետն է անձամբ վարելով այդ ավտոմեքենան բերել Երևան ու դրանից հետո շահագործել: Ավտոմեքենայի անվանափոխությունը անհրաժեշտ է եղել, որպեսզի հնարավոր լիներ կատարել ապահովագրություն և տեխզննում իրականացնել, քանի որ «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ն հաշվեհամարներից փոխանցումներ կատարելն այլևս անհնարին էր դարձել: Հայտնեց, որ Ստեփակերտ քաղաքի հաշվեկշռում կամ նրան ենթակա ընկերությունների հաշվեկշռում գտնվող տրանսպորտային միջոցները օրենքի ուժով ազատված են եղել գույքահարկից:
Վկա Դավիթ Գրիգորյանը ցուցմունք տվեց, որ աշխատել է Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտի քաղաքապետարանում` որպես քաղաքապետի օգնական: Նշեց, որ համայնքի ներսում ավտոմեքենա չի վարել, 2023 թվականի սեպտեմբերի 26-ին դուրս է եկել Արցախի Հանրապետության տարածքից «UAZ» մակնիշի ավտոմեքենայով, որը պատկանել է «Ջրմուղ-կոյուղի» փակ բաժնետիրական ընկերությանը: Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխվելուց հետո ավագանու միջնորդությամբ փորձել է հաշվառել ավտոմեքենան, կատարել տեխզննում, սակայն չի ստացվել: Տեղեկացրեց, որ անձամբ դիմել է Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքին` գույքն օտարելու առաջարկությամբ: Ավագանու որոշումից հետո, ըստ որի ավտոմեքենան օտարվել է իրեն, այն վաճառել է Հայաստանի Հանրապետության Մարտունի համայնքի բնակիչ Պ.Դանիելյանին, որից նախկինում վերցրել էր պարտքով գումար: Գումարի և ավտոմեքենայի արժեքների մեջ առկա է եղել տարբերություն, որը գնորդը տվել է իրեն: Ավելացրեց, որ չունի տեղեկություն թե՛ ավագանու անդամների` ավտոմեքենաների նվիրատվության մասին քննարկումների, թե՛ ավտոմեքենաների փոխառության արդյունքում բյուջեի կազմման մասին: Պարզաբանեց, որ ավտոմեքենան շահագործողը տվյալ պահին չի գտնվել Ստեփանակերտում, այդ պատճառով ինքն է կարգի բերել այն, և քաղաքապետի հետ խորհրդակցման արդյունքում որոշվել է վերցնել տվյալ ավտոմեքենան` առավելագույն չափով գույք տեղափոխելու նպատակով:
Վկա Գագիկ Պողոսյանը ցուցմունք տվեց, որ Արցախի Հանրապետությունում զբաղեցրել է «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ տնօրենի պաշտոնը և նշեց, որ նույն ընկերության հաշվեկշռում հաշվառված է եղել մոտ 17-20 ավտոմեքենա, սակայն տեխնիկական անսարքության, պահեստամասերի, ինչպես նաև անհրաժեշտ քանակի վարորդների բացակայության պատճառով հնարավոր է եղել վերանորոգել և շահագործել միայն հինգ միավոր, որոնք ծառայեցվել են 2023 թ․ սեպտեմբերի 19-ի իրադարձություններից հետո «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ աշխատակիցներին և նրանց ընտանիքներին ՀՀ տեղափոխելուն։ Միևնույն ժամանակ նշեց, որ հինգ ավտոմեքենաները դրանք ՀՀ տեղափոխած անձանց օգտին նվիրատվության տեսքով՝ անհատույց եղանակով օտարելու մասին որոշումը կայացվել է ՀՀ տեղափոխվելուց հետո՝ իր, Ստեփանակերտի քաղաքապետ Դավիթ Սարգսյանի և ավագանու անդամների բանավոր համաձայնությամբ, որը հետագայում ձևակերպվել է գրավոր՝ ավագանու որոշմամբ։ Նվիրատվությունն իրականացվել է Ստեփանակերտի ավագանու որոշմամբ՝ քաղաքապետի լիազորագրով, քանի որ «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ն եղել է Ստեփանակերտի քաղաքապետարանի ենթակայության ներքո, իսկ ՀՀ-ում ընկերության վերագրանցման փորձերը ձախողվել են՝ պահանջվող փաստաթղթերի բացակայության պատճառով։ Նշեց, որ Ստեփանակերտում գտնվելու ժամանակ ավտոմեքենաները ՀՀ տեղափոխած անձանց հետ դրանց հետագա օտարման հարց չի քննարկվել։ Ինքը ՀՀ է տեղափոխվել իր անձնական «Կամազ» ավտոմեքենայով։ Հայտնեց, որ Ստեփանակերտում պատահաբար հանդիպել է Դավիթ Գրիգորյանին և նրանից տեղեկացել, որ վերջինս չունի ավտոմեքենա ՀՀ տեղափոխվելու համար՝ առաջարկել է վերանորոգել «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ հաշվեկշռում ընգրկված ավտոմեքենաներից մեկը՝ դիմացի կամրջակի անսարքությամբ, որն արդեն վերանորոգումից հետո՝ 2023թ․ սեպտեմբերի 26-ին, տրամադրվել է Դավիթ Գրիգորյանին՝ ՀՀ տեղափոխվելու նպատակով՝ մեկ այլ ուղեկցող անձի հետ։ Հայտնեց, որ ՀՀ տեղափոխվելուց հետո «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ի բանկային հաշիվները սառեցվել են, ընկերությանը պատկանած դրամական միջոցները որևէ մեկի կողմից չեն տնօրինվել։ Նշեց նաև, որ իր նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցված լինելու մասին տեղեկացել է դադարեցումից մոտ երկու ամիս անց: /դատական նիստի արձանագրություն/:
Վկա Պապ Դանիելյանը ցուցմունք տվեց, որ 2023 թվականի դեկտեմբերին Դավիթ Գրիգորյանին պարտքով տվել է 1.500.000 ՀՀ դրամ, իսկ արդեն 2024 թվականին վերջինս իրեն է վաճառել «UAZ» մակնիշի ավտոմեքենա: Ավտոմեքենայի արժեքը կազմել է 1.800.000 ՀՀ դրամ: Պարտք վերցված գումարի և ավտոմեքենայի արժեքի տարբերությունը՝ 300.000 ՀՀ դրամը, վճարել է Դավիթ Գրիգորյանին։
Վկա Սաշա Ղազարյանը ցուցմունք տվեց, որ մեղադրյալ Դ.Սարգսյանին ճանաչում է, որպես իր հորեղբոր որդու՝ Արամ Ղազարյանի, ընկերոջ: 2024 թվականին Արամ Ղազարյանի տանը գտնվելու ընթացքում, խոսակցության ժամանակ լսել է, որ Դավիթ Սարգսյանը ավտոմեքենայի փաստաթղթերի հետ կապված խնդիր ունի և չի կարող օտարել ավտոմեքենան: Այդ ընթացքում ներկա գտնվողներից ինչ-որ մեկն առաջարկել է, որ իր անվամբ լիազորագիր տրվի ինչին ինքը համաձայնվել է: Դրանից հետո Արամ Ղազարյանը բերել է իր անվամբ տրված լիազարագիր, իրենք գնացել են Աբովյան քաղաքում գտնվող ՃՈ բաժին, որտեղ ինքը ավտոմեքենան նվիրատվությամբ օտարել է Արամ Ղազարյանին: Հատնեց, որ տեղյակ չէ թե ինչ ավտոմեքենա է հանդիսացել նվիրատվության առարկա և այն չի տեսել, կարծում է, որ եթե իրեն տրված լիազորագիրը պատշաճ չլիներ, ապա գործաքը չէին կնքի: /դատական նիստի արձանագրություն/:
Վկա Արամ Ղազարյանը ցուցմունք տվեց, որ մեղադրյալներից Դավիթ Սարգսյանն իր ընկերն է: 2024 թվականին իրենց տանը խոսակցության ընթացքում Դ.Սարգսյանն առաջարկել է Արցախի Հանրապետությունից բերված և նրա կողմից օգտագործվող «TOYOTA HILUX 2.7» մակնիշի ավտոմեքենան անվանափոխել իր անվամբ՝ պատճառաբանելով, որ այն հաշվառման հետ կապված խնդիր ունի և եթե ավտոմեքենայի սեփականատերը փոփոխվի այդ խնդիրը լուծում կստանա: Նշել է նաև որ կարող են լիազորել ինչ-որ անձի, ով նվիրատվությամբ ավտոմեքենան կօտարի իրեն՝ Արամ Ղազարյանին: Ինքն առաջարկել է նվիրատվության գործարքը կատարելու համար լիազորել իր հորեղբոր որդուն՝ Սաշա Ղազարյանին, ով համաձայնվել է: Ինքը տեղյակ է եղել, որ այդ ավտոմեքենան պատկանել ու շահագործվել է Դ.Սարգսյանի կողմից թե ՀՀ-ում և թե Արցախում, սակայն հաշվառված է եղել իրավաբանական ընկերության անվամբ, քանի որ ավտոմեքենայի հաշվառման համարանիշներից նման հետևության է հանգել: Դրանից հետո Սաշա Ղազարյանին տրվել է լիազորագիր, որի հիման վրա նա նվիրատվությամբ այն օտարել է իրեն /դատական նիստի արձանագրություն/:
Վկա Նորիկ Ստեփանյանը ցուցմունքով հայտնեց, որ աշխատել է Ստեփանակերտի «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ում որպես էքսկավատորավար: 2023 թվականի սեպտեմբեր ամսին Արցախից բռնի տեղահանման ժամանակ ՀՀ է տեղափոխվել «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ն հաշվեկշռում գտնվող «UAZ» մակնիշի ավտոմեքենայով: Մինչ այդ մոտեցել է ՓԲԸ-ն տնօրեն Գագիկ Պողոսյանին և նրանից թույլտվություն հայցել, այդ ավտոմեքենայով տեղափոխվելու համար, ով տվել է իր համաձայնությունը: ՀՀ տեղափոխվելուց հետո ավտոմեքենան մշտապես գտնվել է իր մոտ, ինքն է այն շահագործել նույնիսկ ԱՊՊԱ պայմանագիր չունենալու կապակցությամբ տուգանվել է, իսկ ԱՊՊԱ պայմանագիր հնարավոր չի եղել կնքել: Որոշ ժամանակ անց իրեն է զանգահարել Գ.Պողոսյանը և հայտնել, որ որոշում է կայացվել ավտոմեքենաները նվիրատվության պայմանագրով հանձնել այն ՀՀ տեղափոխած անձանց: Այնուհետև ինքը և Գ.Պողոսյանը գնացել են ոստիկանության համապատասխան ստորաբաժանում որտեղ իր կողմից ՀՀ բերված «UAZ» մակնիշի ավտոմեքենան լիազորագրի հիման վրա հաշվառվել է իր անվամբ: Վարույթի քննության ընթացքում իրեն են զանգահարել ոստիկանությունից և հայտնել, որ ավտոմեքենան պետք է ներկայացնի ՃՈ, ինքն այդպես էլ վարվել է և ներկայումս ավտոմեքենան գտնվում է տուգանային հրապարակում /դատական նիստի արձանագրություն/:
Մեղադրյալ Դավիթ Սարգսյանը ցուցմունք տվեց, որ 2019 թվականի սեպտեմբերի 8-ին ընտրվել է Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտ քաղաքի համայնքի ղեկավար՝ հինգ տարի ժամկետով: 2023 թվականի սեպտեմբերին Արցախից բռնի տեղահանմանվելուց հետո գտնվելով ՀՀ-ում շարունակել է իր լիազորությունների իրականացումը, քանի որ անհրաժեշտություն է առաջացել տարատեսակ տեղեկանքներ տալ Ստեփանակերտ քաղաքի նախկին բնակիչներին՝ աշխատելու վայրի, գույքահարկի պարտավորություն չունենալու կամ ընտանիքի կազմի մասին, որպեսզի այդ անձինք դրանք ներկայացնեն ՀՀ սոցիալական ապահովության նախարարությանը, ՃՈ-ին, կրթական հաստատություններ և այլն, իրենց առօրյա խնդիրները լուծելու համար: Խնդրո առարկա ավտոմեքենաները գտնվել են Ստեփնակերտ համայնքի ենթակայության տակ գտնվող «Ջրմուղ-կոյուղի» և «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲԸ-նների հաշվեկշռում: «Ջրմուղ-կոյուղի» ՓԲԸ-ն հաշվեկշռում գտնվող ավտոմեքենաները եղել են քանակով ավելի շատ քան «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲԸ-ինը: Այդ տրանսպորտային միջոցներից «UAZ» մակնիշի ավտոմեքեններից մեկը նվիրաբերել է «Կարմիր Խաչ» կազմակերպությունը, մյուսը՝ Ռուս խաղապահները: «Toyota Hilux» մակնիշի ավտոմեքենայի ձեռք բերման համար գումարների մի մասը հատկացրել են իր ընկերները, իսկ մյուս մասը եղել է: Այդ ավտոմեքենան ձեռք է բերվել շրջափակման ժամանակ, նկատի ունենալով, որ այն շահագործվել է գազով: «Միցուբիշի Պիկապ» ավտոմեքենան ձեռք է բերվել «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲԸ-ն տնտեսած միջոցների հաշվին: Մինչ այդ ընկերության տնօրենը հայտնել է, որ շահույթով նպատակ ունի ձեռք բերել այդ ավտոմեքենան, ինքը որպես քաղաքապետ ավագանու նիստի ժամանակ առաջարկել է թույլատրել ձեռք բերել այդ ավտոմեքենան, քանի որ ընկերությունը համայնքից ֆինանսավորում չի խնդրել: Ավագանու անդամները տվել են իրենց համաձայնությունը և «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲԸ-ն ձեռք է բերել «Միցուբիշի Պիկապ» ավտոմեքենան: Ինչպես Արցախի Հանրապետության Կառավարությունը, այնպես էլ ՀՀ Կառավարությունը որևէ մասնակցություն չեն ունեցել Ստեփանակերտի քաղաքապետարանի ֆինանսավորման հետ, հետևաբար տնօրինված ավտոմեքենաներից որևէ մեկը չէր կարող ձեռք բերվել ԱՀ կամ ՀՀ Կառավարությունների տրամադրած միջոցներով, այդպիսիք տրամադրված չլինելու հիմքով: Արցախի Հանրապետության Տեղական ինքնակառավարման մասին օրենքի համաձայն Ստեփանակերտ համայնքին պատկանող գույքը տնօրինում է քաղաքապետն ավագանիների հետ միասին: Ավտոմեքենաները նվիրատվությամբ հանձնվել են այն անձանց տնօրինմանը ովքեր դրանք տեղափոխվել են ՀՀ, այլ սկզբունք չի կիրառվել ավտոմեքենաների ճակատագիրը որշելիս: Այդ անձինք ՀՀ-ում փաստացի տիրապետել են հենց այդ ավտոմեքենաներին, սակայն չեն կարողացել դրանց շահագործման հետ կապված վճարումները կատարել, ինչի հետևանքով նաև տուգանվել են: Որոշման հիմք հանդիսացած փաստաթղթերը տրամադրվել են ՀՀ իրավասու մարմիններին, ինչի հիման վրա էլ գործարքները կնքվել են: Խնդիր է առաջացել միայն իր կողմից ՀՀ տեղափոխած «Toyota Hilux» մակնիշի ավտոմեքենան իր անվամբ ձևակերպելու հետ, քանի որ ըստ ՃՈ-ի աշխատակիցների այն իր անվամբ հնարավոր կլիներ անվանափոխել, եթե ինքը ՀՀ-ում հաշվառում ունենար: Այդ իսկ պատճառով ավտոմեքենան նվիրատվությամբ պետք է ձևակերպվեր է որևէ անձի անվամբ, որպեսզի նա հետագայում այն անվանափոխեր իր անունով: Ինքը խնդրի մասին ասել է Արամ Ղազարյանին, ով համաձայնվել է որպեսզի ավտոմեքենան ձևակերպվի նրա անվամբ, սակայն անհրաժեշտ է եղել նաև անձ, ում պետք էր լիազորել գործարքի կնքումը, ուստի Սաշա Ղազարյանը ներկա լինելով խոսակցությանը համաձայնվել է հանդես գալ լիազորված անձի դերում: Այդ ավտմեքենան ավագանու որոշմամբ օտարվել է Արամ Ղազարյանին, սակայն դա կատարվել է պայմանավորված այն հանգամանքով, որ վերջինս իր հարազատ անձն է և իր ՀՀ-ում հաշվառման հարցը լուծվելուց հետո, պետք է անվանափոխվեր իր անվամբ: Նշեց, որ Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 9 հասցեում գործում էր Արցախի Հանրապետության օպերատիվ շտաբը, որտեղ հավաքվել են ավագանու անդամները և ինքը նրանց ներկայացրել է խնդիրը ու առաջարկել է, որ ավտոմեքենաները հանձնեն դրանց տիրապետողներին, ավագանիները հավանություն են տվել իր առաջարկին և կայացվել են որոշումները, որոնց հիմնա վրա էլ ՃՈ գործարքներ է կնքել:
Պաշտպանը միջնորդության հիման վրա դատարանը որպես արտավարութային փաստաթուղթ ապացույց են ճանաչել ՀՀ վարչական դատարանի թիվ ՎԴ/4580/05/24 գործով 13.12.2024 թվականին, ՀՀ Կոտայքի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԿԴ/0423/02/24 գործով 19.08.2024 թվականին, ՀՀ Արմավիրի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԱՐԴ/0840/02/24 գործով 26.12.2024 թվականին կայացրած վճիռները:
Թիվ ՎԴ/4580/05/24 գործով վճռով դատարանը բավարարել է Աքսեն Սաֆարյանի հայցը՝ պարտավորեցնելով ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայությանը դադարեցնել «HOWO» մակնիշի տրանսպորտային միջոցի նկատմամբ Արցախի ներդրումային հիմնադրամի անվամբ գրանցված գրավի իրավունքը։ Դատարանը հիմնավորել է, որ նշված հիմնադրամը ՀՀ պետական գրանցամատյանում գրանցված չէ և չի հանդիսանում իրավաբանական անձ, հետևաբար գրավի գրանցումը կամայական է և խախտում է հայցվորի սեփականության իրավունքն ու իրավական որոշակիության սկզբունքը։ /հատոր 6-րդ գ.թ. 91-96/:
Թիվ ԿԴ/0423/02/24 գործով վճռով դատարանը բավարարել է Գեղամ Հովիկի Հակոբյանի դիմումը՝ 1622OS համարանիշի «CAT428-07A» մակնիշի էքսկավատորը ճանաչելով տիրազուրկ և դրա նկատմամբ ճանաչելով դիմողի սեփականության իրավունքը։ Դատարանը հաստատել է, որ գույքը նախկին սեփականատիրոջ կողմից լքվել է, իսկ դիմողը այն դուրս է բերել Արցախի Հանրապետությունից և փաստացի տիրապետում է որպես սեփականություն։/հատոր 6-րդ գ.թ. 97-102/:
Թիվ ԱՐԴ/0840/02/24 գործով վճռով դատարանը բավարարել է Հրայր Լենտրուշի Դադայանի դիմումը՝ 330 AQ 61 համարանիշի «UAZ» մակնիշի տրանսպորտային միջոցը ճանաչելով տիրազուրկ և դրա նկատմամբ ճանաչելով դիմողի սեփականության իրավունքը։ Դատարանը հաշվի է առել, որ գույքը պատկանել է Արցախի Հանրապետությունում գրանցված, սակայն ՀՀ-ում պետական գրանցում չունեցող «ՋՐԱՄԱՏԱԿԱՐԱՐՈՒՄ» ՓԲԸ-ին, իսկ ապացույցներով և վկաների ցուցմունքներով հաստատվել է, որ այն լքված է և գտնվում է դիմողի փաստացի տիրապետման ներքո։ /հատոր 6-րդ գ.թ. 104-107/:

III.Դատարանի պատճառաբանությունը և եզրահանգումները.

Հիմնական դատալսումների ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների հիման վրա, դրանց ձևի և բովանդակության վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, մեղադրյալների մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր ողջամիտ կասկածները նրանց օգտին մեկնաբանելով, դատարանը՝ ապացուցված չի համարում մեղադրյալներ Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանի, Սամվել Ռաֆայելի Մինասյանի, Ալբերտ Լևոնի Գոտանյանի, Սասուն Ալեքսանդրի Համբարձումյանի, Սերգեյ Փարավոնի Բաբայանի և Տրդատ Կամոյի Մարտիրոսյանի վերագրվող արարքի քրեական հակաիրավականությունը հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ նաև Օրենսգիրք) 17-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:
Օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի համար նշանակություն ունեցող ցանկացած հանգամանք պետք է հաստատվի պատշաճ ապացույցների բավարար համակցությամբ:
2. Եզրափակիչ դատավարական ակտը պետք է հիմնվի հետազոտված ապացույցների ազատ և բարեխիղճ գնահատման վրա:
3. Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած հիմնավոր կասկած: Դատավճիռ կայացնելիս պետք է հաշվի առնվի անհրաժեշտ և հնարավոր ապացույցների բացակայությունը:
4. Վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է հանգամանորեն ստուգել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված և պատշաճ ձևակերպված փաստարկները:
5. Հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ:
(...)»:
Օրենսգրքի 102-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական վարույթի ընթացքում ապացուցման ենթակա են՝
1) դեպքը և դրա հանգամանքները (ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) ենթադրյալ հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) մեղադրյալի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքը կատարելու մեջ.
5) քրեական պատասխանատվությունը կամ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները.
6) մեղադրյալի անձը բնութագրող հանգամանքները.
7) ենթադրյալ հանցագործությամբ պատճառված վնասը.
8) այն հանգամանքները, որոնք թույլ են տալիս անձին ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից.
9) այն հանգամանքները, որոնցով անձը հիմնավորում է վարույթի ընթացքում իր գույքային պահանջները.
10) այն հանգամանքները, որոնցով վարույթի մասնակիցը կամ այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները:
2. Սույն օրենսգրքով նախատեսված վարույթի առանձին տեսակների համար կարող է սահմանվել ապացուցման ենթակա հանգամանքների այլ շրջանակ:»:
Օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, հավաստիության, իսկ բոլոր ապացույցների համակցությունը՝ հիմնավոր եզրափակիչ դատավարական ակտ կայացնելու համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով քրեադատավարական օրենսդրությամբ, ներառյալ ապացուցման չափանիշների մասին վերաբերելի կանոններով, ապացույցները գնահատում են դրանց պատշաճ հետազոտման և վերլուծության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
3. Ոչ մի տվյալ նախապես հավաստի ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև քննիչը և դատախազը չպետք է կանխակալ վերաբերմունք դրսևորեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան, քանի դեռ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դրանք չեն գնահատվել:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 գործով կայացված որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է ապացույցների բավարարություն հասկացության էությանը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին և իրավական դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը՝ վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից՝ այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն՝ օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2)դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած:
(…)
Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…): Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե՝
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում»:
Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով կայացված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ «(...) Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ՝ ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տես Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը): Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տես Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տես, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին, Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (…)» (տես Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին: Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տես նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը): Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն:
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն՝ դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները:
(…)
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի 3-րդ կետ): Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը:
Գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով՝ պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
(…)
Այսպիսով, քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Հիմք ընդունելով Վճռաբեկ դատարանի վերոշարադրյալ որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները և դրանք համադրելով սույն գործի փաստական հանգամանքների հետ՝ դատարանն արձանագրում է, որ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հնարավոր չէ հետևություն անել այն մասին, որ մեղադրյալներ Դավիթ Սարգսյանին, Սամվել Մինասյանին, Ալբերտ Գոտանյանին, Սասուն Համբարձումյանին, Սերգեյ Բաբայանին և Տրդատ Մարտիրոսյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներկայացված մեղադրանքները հիմնավորված են, քանի որ գործով ձեռք բերված և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված թույլատրելի ապացույցներն իրենց ամբողջության մեջ բավարար չեն անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական վերդիկտ, իսկ այնուհետև մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար:
Այսպես.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասը պատասխանատվություն է նախատեսում ինքնիրավչության համար, այն է՝ օրենսդրությամբ սահմանված կարգի խախտմամբ իր իրական կամ ենթադրյալ իրավունքն ինքնակամ իրականացնելը, որն էական վնաս է պատճառել անձի կամ կազմակերպության իրավունքներին, ազատություններին կամ օրինական շահերին կամ հասարակության կամ պետության օրինական շահերին:
Վերլուծելով ինքնիրավչության հանցակազմը՝ Վճռաբեկ դատարանը Վարդան Պետրոսյանի գործով իրավական դիրքորոշում է ձևավորել առ այն, որ. «(…) Ինքնիրավչության հիմնական անմիջական օբյեկտն անձանց կողմից իրենց իրավունքների ու ազատությունների իրականացման՝ նորմատիվ իրավական ակտերով սահմանված կարգն է, ինչպես նաև ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց իրավունքներն ու օրինական շահերը:
(...) Նշված հանցագործության օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միայն ակտիվ վարքագծով` գործողությամբ: Ընդ որում, անհրաժեշտ է, որ այդ գործողության իրավաչափությունը վիճարկվի անձի (կազմակերպության) կողմից: Տվյալ դեպքում որպես վիճարկում հարկ է հասկանալ շահագրգիռ անձի կողմից իրավապահ մարմիններին համապատասխան հայտարարություն (դիմում, բողոք) ներկայացնելը` ինքնիրավ գործողությունների արդյունքում իրավունքների և օրինական շահերի խախտման վերաբերյալ:
Ինքնիրավչության օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ է գործողության կատարման եղանակը. հանցավորը գործում է ինքնակամ, ինքնագլուխ կերպով, իրավունքի իրականացման՝ օրենքով կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտով սահմանված կարգի խախտմամբ: Ընդ որում, արարքը որպես ինքնիրավչություն որակելու համար որևէ նշանակություն չունի, թե հանցավորի գործողություններն ուղղված են եղել իրական, թե ենթադրյալ իրավունքի իրականացմանը:
Ինքնիրավչության հանցակազմը նյութական է, այսինքն` հանցագործությունն ավարտված է համարվում այլ անձանց իրավունքներին և օրինական շահերին էական, իսկ պետության ու հասարակության շահերին` խոշոր վնաս պատճառելու դեպքում: Ինքնիրավչությունը, որի արդյունքում էական վնաս չի պատճառվել, քրեորեն հետապնդելի արարք չէ:
Վնասը կարող է դրսևորվել ինչպես նյութական, այնպես էլ անձի սահմանադրական և այլ իրավունքների խախտման տեսքով, կարևորն այն է, որ ինքնիրավ գործողության և առաջացած վնասի միջև լինի պատճառահետևանքային կապ: Պատճառված վնասի էական լինելը պետք է որոշվի յուրաքանչյուր դեպքում՝ ելնելով գործի կոնկրետ հանգամանքներից:
(...) Հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է դիտավորությամբ. հանցավորը կարծում է, որ ինքն ունի որոշակի իրավունք, գիտակցում է, որ այդ իրավունքը վիճարկվում է այլ անձի կամ կազմակերպության կողմից, և ինքն իրականացնում է այդ իրավունքը օրենքով կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտով սահմանված կարգի խախտմամբ: Հանրորեն վտանգավոր հետևանքների նկատմամբ հանցավորի վերաբերմունքը կարող է դրսևորվել ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի դիտավորությամբ: (…) (տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի` Վարդան Պետրոսյանի գործով 2010 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ ԱՎԴ1/0063/01/09 որոշման 11-րդ կետը):
Թեև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշված իրավական դիրքորոշումը ձևավորել է 18.04.2003 թվականին ընդունված և 01.07.2022 թվականին ուժը կորցրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի շրջանակներում, սակայն այն շարունակում է կիրառելի մնալ նաև ներկայումս, քանի որ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածով նախատեսված ինքնիրավչության հանցակազմի դիսպոզիցիան իր բովանդակությամբ համընկնում է նախկինում գործող իրավակարգավորումների հետ։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային դիրքորոշման լույսի ներքո, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Սույն գործի մեղադրական եզրակացության համաձայն՝ մեղադրյալներին ներկայացված մեղադրանքի հիմքում ընկած են որպես արտավարութային փաստաթղթեր ապացույց ճանաչված փաստաթղթերը, այն է՝ Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» և «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲԸ-ների հաշվեկշռում գտնվող ավտոմեքենաների օտարման վերաբերյալ ավագանու որոշումները, դրանց նախագծերը, լիազորագրերը, գույքահարկի պարտավորության բացակայության մասին տեղեկանքները, տրանսպորտային միջոցների հաշվառման և հետագա օտարման փաստաթղթերը, իրեղեն ապացույցների առկայությունը, դատաապրանքագիտական փորձաքննությունների եզրակացությունները, ինչպես նաև վկաներ Արմեն Շաբանյանի, Մարատ Համբարձումյանի, Տիգրան Բաղրամյանի, Դավիթ Գրիգորյանի, Գագիկ Պողոսյանի, Պապ Դանիելյանի, Սաշա Ղազարյանի, Արամ Ղազարյանի և Նորիկ Ստեփանյանի ցուցմունքները։ Նշված ապացույցները հետազոտվել են հիմնական դատալսումների ընթացքում, իսկ մեղադրյալ Դավիթ Սարգսյանը, արտահայտելով ցուցմունք տալու ցանկություն, հարցաքննվել է դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ։
Մեղադրյալների նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշումների բովանդակությունից հետևում է, որ մեղադրանքի փաստական կողմը հիմնված է մի շարք փոխկապակցված պնդումների վրա, ըստ որոնց՝ մեղադրյալները, հղում անելով ՀՀ օրենսդրության մաս չկազմող դրույթներին, օտարել են ԼՂՀ-ից ՀՀ տեղափոխված և իրենց սեփականությունը չհանդիսացող ավտոմեքենաները՝ չունենալով դրա համար համապատասխան իրավասություն, այդ կերպ ինքնակամ իրացնելով իրենց ենթադրյալ իրավունքը, խախտելով ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգը, ինչի հետևանքով, ըստ մեղադրանքի, էական վնաս է պատճառվել հասարակության օրինական շահերին։
Նախ՝ դատարանը հաստատված է համարում, որ վիճարկվող տրանսպորտային միջոցները հաշվառված են եղել Ստեփանակերտի քաղաքային համայնքի ենթակայության «Ջրմուղ-կոյուղի» և «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲ ընկերությունների հաշվեկշռում։ Միաժամանակ, հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է, որ նշված իրավաբանական անձինք, թեև գտնվել են համայնքային ենթակայության ներքո, սակայն եղել են տնտեսավարող սուբյեկտներ՝ ունենալով ինքնուրույն ֆինանսատնտեսական գործունեություն, սեփական միջոցներ և առանձին հաշվեկշիռ։ Վկա Մարատ Համբարձումյանի ցուցմունքներից բխում է, որ դրանք գործել են տնտհաշվարկային հիմունքներով, ունեցել են սեփական եկամուտներ և համայնքի բյուջեից առանձնացված տնտեսական գործունեություն։ Վկա Արմեն Շաբանյանի ցուցմունքով ևս հաստատվում է, որ առնվազն «Ջերմային տնտեսություն» ՓԲԸ-ին պատկանող «Mitsubishi L200» մակնիշի ավտոմեքենան ձեռք է բերվել ոչ թե պետական կամ համայնքային հատուկ հատկացումներով, այլ ընկերության կուտակած միջոցների հաշվին։
Հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է նաև այն փաստը, որ նշված ավտոմեքենաները փաստացի գտնվել են այն անձանց տիրապետության ներքո, ովքեր դրանք տեղափոխել են ՀՀ՝ 2023 թվականի սեպտեմբերյան իրադարձություններից հետո։ Վկաներ Գագիկ Պողոսյանի, Դավիթ Գրիգորյանի, Նորիկ Ստեփանյանի, Արմեն Շաբանյանի, ինչպես նաև այլ վկաների ցուցմունքներով հաստատվել է, որ ավտոմեքենաները ոչ միայն օգտագործվել են մարդկանց, ընտանիքների և գույքի տեղափոխման համար, այլև հետագայում գտնվել են հենց տվյալ անձանց մոտ, ովքեր շարունակել են դրանք փաստացի շահագործել Հայաստանի Հանրապետությունում։ Այսինքն՝ գործի նյութերով հաստատվում է, որ խոսքը ոչ թե գույքի կամայական կամ պատահական օտարման մասին է, այլ արդեն առկա փաստացի հարաբերությունների իրավական ձևակերպման մասին։
Վկա Տիգրան Բաղրամյանի ցուցմունքներով պարզվել է նաև, որ ավտոմեքենաների հաշվառման, ապահովագրության, տեխզննման և օրինական շահագործման հետ կապված առաջացել էին օբյեկտիվ և էական խոչընդոտներ՝ պայմանավորված Արցախի համապատասխան մարմինների փաստացի չգործելու, իրավաբանական անձանց բանկային հաշիվների անհասանելիության, փաստաթղթաշրջանառության խախտման, ինչպես նաև ՀՀ-ում վերագրանցման կամ փաստաթղթային նույնականացման խնդիրներով։ Դատարանը գտնում է, որ այս հանգամանքները չեն կարող անտեսվել մեղադրյալների վարքագծի քրեաիրավական գնահատման ժամանակ, քանի որ դրանք ուղղակիորեն վերաբերում են նրանց գործողությունների նպատակին, շարժառիթներին և առկա իրավիճակի արտակարգ բնույթին։
Մեղադրյալ Դավիթ Սարգսյանի ցուցմունքով հաստատվել է, որ գույքի տնօրինման հարցերը լուծվել են համայնքի ղեկավարի և ավագանու համատեղ որոշմամբ՝ առաջնորդվելով այն հանգամանքով, որ ավտոմեքենաները փաստացի գտնվում էին կոնկրետ անձանց տիրապետության ներքո, շահագործվում էին նրանց կողմից, իսկ դրանց իրավական կարգավիճակի չկարգավորված լինելը խոչընդոտում էր օրինական օգտագործմանը։ Հատկանշական է այն, որ մեղադրյալի հայտնած տեղեկությունները բովանդակային առումով համահունչ են նաև վկաների ցուցմունքներին և գործով առկա փաստաթղթերին։
Ավելին, մեղադրյալ Դ.Սարգսյանն իր ցուցմունքով հայտնել է, որ որպես Արցախի Հանրապետության Ստեփանակերտ քաղաքի համայնքի ղեկավար իրավասու է համայնքի ավագանու որոշմամբ և սահմանած պայմաններով օտարել կամ օգտագործման տրամադրել համայնքի սեփականություն համարվող գույքը: Մեղադրյալի հայտնած տեղեկությունը հաստատվում է «Տեղական ինքնակառավարման մասին» ԼՂՀ օրենքի 32-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետով, ըստ որի՝ համայնքի ղեկավարը՝ համայնքի ավագանու որոշմամբ և սահմանած պայմաններով օտարում կամ օգտագործման է տրամադրում համայնքի սեփականություն համարվող գույքը:
Այս համատեքստում դատարանը անհրաժեշտ է համարում գնահատել մեղադրանքի այն պնդումը, թե մեղադրյալներն իրացրել են իրենց «իրական կամ ենթադրյալ իրավունքը»։ Ինքնիրավչության հանցակազմի կառուցվածքից բխում է, որ խոսքը պետք է վերաբերի հենց անձի կողմից իր նկատմամբ պատկերացվող իրավունքի ինքնակամ իրացմանը։ Մինչդեռ սույն գործով մեղադրյալների արարքները կապված են ոչ թե նրանց անձնական գույքային իրավունքի իրացման, այլ համայնքային կառավարման ոլորտում կայացված որոշումների հետ։ Այսինքն՝ խոսքն առերևույթ վերաբերում է նրանց պաշտոնական կարգավիճակով պայմանավորված լիազորությունների կամ դրանց ընկալմանը, այլ ոչ թե անձնական, սեփական կամ ենթադրյալ սուբյեկտիվ իրավունքի ինքնակամ իրացմանը։ Ուստի արդեն այս առումով ներկայացված մեղադրանքի իրավաբանական կառուցվածքը չի համընկնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի բովանդակությանը։
Դատարանը հատկապես էական է համարում այն հանգամանքը, որ գործով բացակայում է ինքնիրավչության օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշներից մեկը՝ գործողության իրավաչափության վիճարկումը շահագրգիռ անձի կամ կազմակերպության կողմից։ Գործի նյութերից հետևում է, որ որևէ ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձ, ում իրավունքները կամ օրինական շահերը ենթադրաբար խախտվել են, չեն դիմել վարույթն իրականացնող մարմնին համապատասխան բողոքով, հայտարարությամբ կամ դիմումով։ Գործում բացակայում է թե տուժող անձ, թե վնասի մասին հաղորդում, թե վիճարկվող իրավունքի կոնկրետ կրող։ Այս պայմաններում դատարանը չի կարող հաստատված համարել, որ առկա է այն նվազագույն փաստական հիմքը, որն ըստ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպի պարտադիր է ինքնիրավչության հանցակազմի ձևավորման համար։
Ինչ վերաբերում է հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշմամբ նշված այն պնդմանը, թե մեղադրյալների գործողությունների արդյունքում էական վնաս է պատճառվել հասարակության օրինական շահերին, ապա դատարանը գտնում է, որ այդ պնդումը չի հիմնավորվել որևէ պատշաճ և բավարար ապացույցով։ Մասնավորապես, վարույթի նյութերում բացակայում են տվյալներ, որոնք կվկայեն, թե կոնկրետ ինչ հասարակական շահ է խախտվել, ինչ ձևով է այն վնասվել, և ինչն է այդ վնասի էականությունը։
Օրենսդրի կողմից օգտագործված «էական վնաս հասարակության շահերին» ձևակերպումը ենթադրում է ոչ թե վերացական, այլ կոնկրետացված և ապացուցված վնաս, որը պետք է ունենա իրական բովանդակություն և արտահայտվի որոշակի բացասական հետևանքներով։ Մինչդեռ սույն դեպքում վարույթի հանրային մասնակիցը սահմանափակվել է քրեական օրենսգրքի համապատասխան դրույթի ձևական վերարտադրմամբ՝ առանց ներկայացնելու որևէ փաստական տվյալ կամ ապացույց, որը կվկայեր նման վնասի առկայության մասին։ Նման պայմաններում դատարանը չի կարող ձևական բնույթի եզրահանգումը փոխարինել սեփական ենթադրություններով կամ լրացնել մեղադրանքի բացերը։
Սույն գործով, թեև առկա են դատաապրանքագիտական փորձաքննությունների եզրակացություններ ավտոմեքենաների շուկայական արժեքների վերաբերյալ, սակայն դատարանը գտնում է, որ դրանք ինքնին չեն ապացուցում վնասի առկայությունը։ Գույքի արժեքի պարզումը չի նույնանում վնասի ապացուցման հետ։ Վնասը ենթադրում է իրավական կամ փաստական բացասական հետևանք կոնկրետ սուբյեկտի կամ հանրային շահի համար, մինչդեռ գործով այդպիսի հետևանք որևէ ապացույցով չի բացահայտվել։ Չի ապացուցվել, որ վիճարկվող ավտոմեքենաների օտարման արդյունքում որևէ անձ զրկվել է իրեն պատկանող իրավունքից, որևէ կազմակերպություն կրել է վնաս, որևէ հանրային ֆոնդ կորուստ է ունեցել, որևէ սոցիալական խումբ զրկվել է նախատեսված բարիքից, կամ հասարակական որևէ հարաբերություն էապես խաթարվել է։
Միևնույն ժամանակ, դատարանն ընդգծում է, որ գործում առկա տվյալները վկայում են հակառակի մասին․ ավտոմեքենաները փաստացի տրամադրված էին այն անձանց, ովքեր դրանք Արցախի Հանրապետությունից տեղափոխել էին ՀՀ, իսկ հետագա որոշումներով այդ փաստական դրությունը ստացել է իրավական ձևակերպում։ Գործով չի ապացուցվել, որ այդ որոշումների չկայացման դեպքում նշված գույքը կօտարվեր այլ կերպ, կծառայեր այլ կոնկրետ նպատակների, կամ դրա պահպանումը որևէ կոնկրետ հանրային շահի համար ավելի նպաստավոր կլիներ։ Ընդհակառակը, վկաների ցուցմունքները ցույց են տալիս, որ ստեղծված պայմաններում գույքի օգտագործումը, գրանցումը և շահագործումը հնարավոր էր ապահովել միայն այն դեպքում, երբ իրավահարաբերությունները ձևակերպվեին տվյալ փաստացի տիրապետողների անվամբ։
Ավելին, դատարանում հետազոտված վճիռների բովանդակությունից հետևում է, որ ՀՀ-ում ձևավորված է կայուն դատական պրակտիկա, համաձայն որի՝ Արցախի Հանրապետությունից ՀՀ տեղափոխված տրանսպորտային միջոցների նկատմամբ սեփականության իրավունքը ճանաչվում է այն անձանց օգտին, ովքեր դրանք փաստացի դուրս են բերել Արցախի Հանրապետությունից և շարունակաբար տիրապետել ու շահագործել են Հայաստանի Հանրապետությունում։ Այս պրակտիկան հիմնված է այն իրավական գնահատականի վրա, որ նման գույքը, նախկին սեփականատիրոջ կողմից փաստացի լքված լինելու պայմաններում, դիտարկվում է որպես տիրազուրկ, իսկ դրա նկատմամբ իրավահարաբերությունների ձևակերպումը տվյալ փաստացի տիրապետողի անվամբ ապահովում է իրավական որոշակիություն և սեփականության իրավունքի արդյունավետ պաշտպանություն։ Միաժամանակ, նման մոտեցմամբ դատարանները հավաստում են, որ տվյալ իրավիճակում հանրային շահը առավել արդյունավետ կերպով ապահովվում է գույքի օրինական օգտագործման, հաշվառման և շահագործման հնարավորության ստեղծմամբ՝ այն անձանց կողմից, ովքեր իրականում տիրապետում են այդ գույքին։
Դատարանը նաև արձանագրում է, որ մեղադրանքի մեջ շեշտադրված այն հանգամանքը, թե օտարումը կատարվել է «ՀՀ օրենսդրության մաս չկազմող դրույթների վկայակոչմամբ», ինքնին դեռևս բավարար չէ ինքնիրավչություն արձանագրելու համար։ Անգամ եթե ենթադրաբար վիճարկելի լիներ կիրառված իրավական հիմքերի հարցը, դա դեռ չի վերացնում հանցակազմի մյուս պարտադիր տարրերի՝ հատկապես վիճարկման, ինքնակամ իրականացման և էական վնասի առկայության ապացուցման անհրաժեշտությունը։ Քրեական իրավունքում նորմի կիրառման կամ իրավական հիմքի ընտրության վիճելիությունը չի կարող ավտոմատ կերպով նույնացվել արարքի քրեական հակաիրավականության հետ։
Այսպիսով, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով չի ապացուցվել՝
նախ՝ որ մեղադրյալները իրացրել են հենց իրենց իրական կամ ենթադրյալ իրավունքը,
երկրորդ՝ որ նրանք գործել են ինքնակամ, ինքնագլուխ կերպով և իրավական կարգի ակնհայտ անտեսմամբ,
երրորդ՝ որ նրանց գործողությունների իրավաչափությունը վիճարկվել է շահագրգիռ անձի կամ կազմակերպության կողմից,
չորրորդ՝ որ նրանց գործողությունների հետևանքով որևէ անձի, կազմակերպության, հասարակության կամ պետության օրինական շահերին պատճառվել է էական վնաս,
և հինգերորդ՝ որ առկա է այդպիսի վնասի և վերագրվող արարքների միջև պատճառահետևանքային կապ։
Ստեղծված իրավիճակում անաչառ դիտորդի մոտ չի կարող ձևավորվել այն համոզմունքը, որ մեղադրյալներին վերագրվող արարքները հիմնավոր է: Այլ խոսքով, գնահատելով սույն գործի փաստական հանգամանքները, դրանք համադրելով մեղադրանքի ձևակերպման, գործով հավաքված ապացույցների և դատարանի մոտ դրանց հիման վրա ձևավորված ներքին համոզմունքի հետ, դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը ոչ միայն բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ մեղադրյալները կատարել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք, այլ ձեռք բերված ապացույցներով հերքվում է նրանց կողմից իրենց մեղսագրվող արարքի կատարումը։ Այլ խոսքով հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ մեղադրյալների անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և նրանց մեղսագրվող հանցավոր արարքի քրեական հակաիրավականությունը հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։ Հետևաբար, դատարանն արձանագրում է, որ վարույթի հանրային մասնակցի հետևությունները հիմնված չեն գործով ձեռք բերված ապացույցների բավարար ամբողջության վրա, այլ հակասում են դրանց, հետևաբար հիմնավորված ու պատճառաբանված չեն դատական նիստի ժամանակ հանրային մեղադրողի հետևություններն այն մասին, որ մեղադրյալներին ներկայացված մեղադրանքը հիմնավորվել է հիմնական դատալսումների ընթացքում հետազոտված ապացույցներով և այն ճիշտ է որակված:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե` անձը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Վերդիկտ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ:
2. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված հարցերից որևէ մեկին ժխտական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է արդարացման վերդիկտ։
3. Սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված բոլոր հարցերին հաստատական պատասխան տալու դեպքում դատարանը կայացնում է մեղադրական վերդիկտ, որով սահմանում է նաև, թե ապացուցված արարքի նկատմամբ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետն է ենթակա կիրառման:
4. Մեղադրական վերդիկտը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատաքննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ մեղադրյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ ապացուցման արդյունքների վրա, հանգում է մեղադրյալի մեղավորության մասին հետևության: (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 347-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճիռը կայացվում է Հայաստանի Հանրապետության անունից:
2. Դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավոր:
3. Դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն միջազգային պայմանագրի կամ օրենքի պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառելի են տվյալ վարույթն իրականացնելիս:
4. Դատավճիռը հիմնավոր է, եթե՝
1) դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն հետազոտված թույլատրելի ապացույցների վրա.
2) դատարանի կողմից հաստատված կամ հերքված համարված փաստական հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
3) դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները պատշաճ պատճառաբանված են:
5. Դատավճիռը կարող է լինել արդարացման կամ մեղադրական:
6. Արդարացման դատավճիռը կայացվում է արդարացման վերդիկտի հիման վրա: Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ մեղադրյալի անմեղությունն այն փաստական հանգամանքներով, որոնք դրվել են մեղադրանքի հիմքում: (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դատավճռում պետք է շարադրվեն հետևյալ հարցերի պատասխանները․
1) ապացուցված են արդյոք մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը).
2) ապացուցված է արդյոք այդ արարքի քրեական հակաիրավականությունը.
3) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք մեղադրյալի մեղավորությունը տվյալ արարքը կատարելու մեջ. (...)»:
Այսպիսով, շարադրված փաստերը գնահատելով վերոհիշյալ իրավական վերլուծության լույսի ներքո՝ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա չէ ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան կհաստատի մեղադրյալների կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք կատարելու հանգամանքը:
Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, inter alia, պարտավոր է անդրադառնալ այն հարցին, թե ինչ միջոցներ պետք է ձեռնարկվեն արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի համար, ինչպես նաև գույքային հայցի, գույքի բռնագրավման և արգելադրման, ապացույցների տնօրինման, խափանման միջոցի և վարութային ծախսերի հարցերին:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն վարույթով գույքային հայց չի հարուցվել, բռնագրավման ենթակա գույքի վերաբերյալ տվյալներ գործում առկա չեն, իսկ վարութային ծախսերը արդարացված մեղադրյալներից բռնագանձման ենթակա չեն:
Լրացուցիչ դատալսումների ժամանակ արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի հարցի քննարկման ընթացքում մեղադրյալների պաշտպանը դատարանին միջնորդել է՝ որպես արդարացված անձանց իրավունքների վերականգնման միջոց, պարտավորեցնել քրեական հետապնդում հարուցած մարմնին հրապարակային ներողություն հայցել նրանցից։
Քննարկելով արդարացված մեղադրյալի ռեաբիլիտացիայի հարցը՝ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Սույն օրենսգրքում օգտագործվող ներքոհիշյալ հասկացություններն ունեն հետևյալ նշանակությունը․ (...)
43) ռեաբիլիտացիա՝ Հայաստանի Հանրապետության կողմից արդարացված մեղադրյալին Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությանը համապատասխան տրվող հատուցում, ինչպես նաև նրա իրավունքների վերականգնում. (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 164-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արդարացված մեղադրյալն իրավունք ունի պահանջելու անօրինական քրեական հետապնդում հարուցելու, հարկադրանքի միջոցներ կիրառելու, դատապարտելու, ինչպես նաև իրավունքների կամ ազատությունների անօրինական այլ սահմանափակումների հետևանքով իրեն պատճառված վնասի հատուցում:
(...)
4. Արդարացված մեղադրյալի պահանջով քրեական հետապնդում հարուցած մարմինը պարտավոր է հրապարակային ներողություն հայցել նրանից:
(...)»:
Վերոգրյալ իրավանորմերի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ ռեաբիլիտացիան ոչ միայն ենթադրում է արդարացվածին վերապահված իրավունքների և հնարավորությունների ամբողջություն, այլև դրանց արդյունավետ իրացման կառուցակարգի առկայություն։ Օրենսդիրն արդարացված մեղադրյալին հնարավորություն է ընձեռում հենց տվյալ քրեական վարույթի շրջանակներում, իսկ ավելի կոնկրետ՝ լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում պահանջել և ստանալ անօրինական քրեական հետապնդում հարուցելու, հարկադրանքի միջոցներ կիրառելու, դատապարտելու, ինչպես նաև իրավունքների կամ ազատությունների անօրինական այլ սահմանափակումների հետևանքով իրեն պատճառված վնասի հատուցում։ Այսինքն՝ արդարացված մեղադրյալին պատճառված վնասը հատուցվում է նույն արդյունավետ ձևաչափով, ինչ տուժողինը։ Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 164-րդ հոդվածի 4-րդ մասի բովանդակությունից բխում է, որ հրապարակային ներողություն հայցելը հանդիսանում է արդարացված մեղադրյալի իրավունքների վերականգնման ինքնուրույն և կարևոր միջոց։ Այն ուղղված է ոչ թե նյութական վնասների հատուցմանը, այլ անձի պատվի, արժանապատվության և գործարար համբավի վերականգնմանը՝ ապահովելով նրա լիարժեք ռեաբիլիտացիան։
ՀՀ սահմանադրական դատարանն իր 14.12.2010 թվականի թիվ ՍԴՈ-929 որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ անձին վնաս կարող է պատճառվել նաև հանրային իշխանության մարմինների գործողությունների (անգործության) հետևանքով: Արդարացված անձին ապօրինաբար պատճառված վնասը հատուցելը և նրա խախտված իրավունքները վերականգնելը պետք է դիտվեն որպես սահմանադրական անվերապահ պահանջ, որպես անձի իրավունք, իսկ այն իրացնելու օրենսդրական ընթացակարգերը չեն կարող աղավաղել այդ իրավունքի էությունը կամ օրենքի բացի արդյունքում ընդհուպ արգելափակել այն:
Միավորված Ազգերի Կազմակերպության 09.12.1988 թվականի «Որևէ ձևով ձերբակալվող կամ կալանավորվող անձանց պաշտպանության սկզբունքների ժողովածուի» (հաստատվել է ՄԱԿ-ի Գլխավոր Ասամբլեայի 09.12.1988 թվականի 43/173 բանաձևով) 35-րդ սկզբունքով սահմանվել է, որ պետական պաշտոնատար անձի գործողությունների կամ զանցառությունների հետևանքով պատճառված վնասը` ի խախտումն նույն սկզբունքների բովանդակած իրավունքների, ենթակա է հատուցման` պատասխանատվության կիրառվող նորմերի համաձայն, որոնք նախատեսված են ներքին օրենսդրությամբ:
Վերոգրյալ իրավանորմերի և դատողությունների լույսի ներքո դատարանը փաստում է, որ պաշտպանների կողմից ներկայացված պահանջը հիմնավոր է, քանի որ օրենսդիրը իմպերատիվ կերպով սահմանել է, որ արդարացված մեղադրյալի պահանջի դեպքում քրեական հետապնդում հարուցած մարմինը պարտավոր է հրապարակային ներողություն հայցել նրանից։ Դատարանը հաշվի է առնում, որ մեղադրյալների նկատմամբ կայացվել է արդարացման վերդիկտ, և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով լրացուցիչ դատալսումների ընթացքում նրանք, իրենց պաշտպանների միջոցով, դիմել են դատարանին՝ պահանջելով պարտավորեցնել համապատասխան մարմնին հրապարակային ներողություն հայցել իրենցից։ Միաժամանակ, հիմք ընդունելով, որ մեղադրյալների նկատմամբ քրեական հետապնդումը հարուցվել է ՀՀ գլխավոր դատախազության կողմից, դատարանը գտնում է, որ հենց այդ մարմինն է պարտավոր հրապարակային ներողություն հայցել արդարացված մեղադրյալներից։
Ինչ վերաբերում է Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանին պատկանող «LEXUS LX 470» մակնիշի «JT6HT00W9X0055580»նույնականացման համարով 90 PO 909 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրա դրված արգելանքին, ապա դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է վերացման:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 98-րդ և 100-րդ հոդվածներով դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց հանդիսացող այն ավտոմեքենաները, որոնք պահպանության են հանձնված ՀՀ ոստիկանության ՃՈ ստորաբաժանումներին պետք է մինչ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը ի պահ հանձնել դրանց օրինական տիրապետողներին, իսկ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո դրանք պետք է թողնել վերջիններիս տնօրինությանը: Մասնավորապես՝ «TOYOTA HILUX» մակնիշի 37 BC 025 հաշվառման համարանիշի, «Vaz 21214» մակնիշի 37 BC 098 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945-552» մակնիշի 37 BC 095 հաշվառման համարանիշի, Vaz 212140 մակնիշի 37 BC 181 հաշվառման համարանիշի և «Uaz 390945» մակնիշի 78 JJ 800 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցները պետք է համապատասխանաբար հանձնել Արամ Ալբերտի Ղազարյանին, Հայկ Վահեի Մանասյանին, Նորիկ Ալեքսանդրի Ստեփանյանին¸ Վլադիմիր Սերգեյի Սարգսյանին, Արտակ Շիրակի Դանիելյանին:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 9-րդ, 276-րդ և 347-349-րդ հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Մեղադրյալ Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներկայացված մեղադրանքում ճանաչել անպարտ և արդարացնել՝ մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով։
Մեղադրյալ Սամվել Ռաֆայելի Մինասյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներկայացված մեղադրանքում ճանաչել անպարտ և արդարացնել՝ մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով։
Մեղադրյալ Ալբերտ Լևոնի Գոտանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներկայացված մեղադրանքում ճանաչել անպարտ և արդարացնել՝ մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով։
Մեղադրյալ Սասուն Ալեքսանդրի Համբարձումյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներկայացված մեղադրանքում ճանաչել անպարտ և արդարացնել՝ մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով։
ՄԵղադրյալ Սերգեյ Փարավոնի Բաբայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներկայացված մեղադրանքում ճանաչել անպարտ և արդարացնել՝ մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով։
Մեղադրյալ Տրդատ Կամոյի Մարտիրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 460-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներկայացված մեղադրանքում ճանաչել անպարտ և արդարացնել՝ մեղսագրվող արարքը կատարած չլինելու հիմքով։
ՀՀ գլխավոր դատախազությանը պարտավորեցնել հրապարակային ներեղություն հայցել արդարացված մեղադրյալներից:
Դավիթ Ալբերտի Սարգսյանին պատկանող «LEXUS LX 470» մակնիշի «JT6HT00W9X0055580» նույնականացման համարով 90 PO 909 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրա դրված արգելանքը վերացնել:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և ՀՀ ՆԳՆ ոստիականության ստորաբաժանումների պատասխանատու պահպանմանը հանձնված «TOYOTA HILUX» մակնիշի 37 BC 025 հաշվառման համարանիշի, «Vaz 21214» մակնիշի 37 BC 098 հաշվառման համարանիշի, «Uaz 390945-552» մակնիշի 37 BC 095 հաշվառման համարանիշի, Vaz 212140 մակնիշի 37 BC 181 հաշվառման համարանիշի և «Uaz 390945» մակնիշի 78 JJ 800 հաշվառման համարանիշի տրանսպորտային միջոցները մինչ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը հանձնել դրանց օրինական տիրապետողներին՝ համապատասխանաբար Արամ Ալբերտի Ղազարյանին, Հայկ Վահեի Մանասյանին, Նորիկ Ալեքսանդրի Ստեփանյանին¸ Վլադիմիր Սերգեյի Սարգսյանին, Արտակ Շիրակի Դանիելյանին, իսկ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո թողնել նրանց տնօրինությանը:
Վարութային ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Դ.ԲԱԼԱՅԱՆ